procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Слуга во Местото на вистината

Слуга во Местото на вистината (сдм-ш м ст мт) - староегипетска титула која се користела за да се однесуваат на некој кој работел во Тебанската некропола, на западниот брег на реката Нил во Теба. Сет-маат (|st mꜣꜥt „Место на вистината“) било името на работничката населба денес позната како Деир ел-Медина. Неколку занаетчии тука имале убаво украсени гробници.
1 Значајни лица и нивните гробници
* Аменмосе - ТТ9
* Хабехнет - ТТ2
* Хави - TT214
* Неферабет - TT5
* Пашеду - TT3
* Пенамун - TT213
* Пенбуј и Каса - TT10
* Кен - ТТ4
* Сенеџем - ТТ1
Црква „Вознесение Христово“ - Долно Трогерци

Вознесение Христово (позната и како Св. Спас) — главна селска црква во штипското село Долно Трогерци, Македонија.
Црквата се наоѓа во самото село, сместена на мала височинка, а околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата е сместена во самото село, веднаш по последните селски куќи.
2 Галерија
3 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Горнобалванска парохија
* Долно Трогерци
Немес

Немес — парчиња лента со покриена глава што ги носеле фараоните во Древен Египет. Ја покривале целата круна и задниот дел на главата и тилот (понекогаш се протегала и малку подолу од грбот). Понекогаш била комбинирана со двојната круна (пшент), како што е прикажано на статуите на Рамзес II во Абу Симбел. Најраниот приказ на немесите, заедно со урејот, е на Ден од Првата династија. Тоа не е круна само по себе, но сепак ја симболизира моќта на фараонот.
1 Галерија
Кепреш

Кепреш (''ḫprš'') — древна египетска кралска круна. Исто така е позната како сина круна или воена круна. Фараоните од Новото Кралство честопати се прикажани како ја носат во битка, но исто така често се носело и на церемонии. Многумина порано ја нарекувале воена круна, но современите историчари се воздржуваат од тоа така да ја дефинираат.
Сè уште не е пронајден оригинален пример за кепреш. Врз основа на античките уметнички претстави, некои египтолози претпоставуваат дека кепрешот бил направен од кожа или зацврстена ткаенина . Со оглед дека ''дешрет'' (црвена круна) и ''хеџет'' (бела круна) очигледно биле ткаени од некакво растително влакно, круговите или прстените што ги украсуваат античките уметнички претстави на кепреш може наместо тоа да укажуваат на редовната низа на шестаголни дупки на . Како и со многу други кралски круни, уреј (кобра) била закачена на предниот дел на кепрешот како симбол на власта.
1 Галерија
Бела капела

Белата капела на фараонот Сенусрет I, позната и како Јубилејна капела на Сенусрет I, била изградена за време на Средноегипетско Кралство. За време на Новото Кралство била срушена и користена како материјал за Третиот столб во храмот на Амун-Ре во Карнак.
Во 1927 година, демонтираните парчиња биле пронајдени во Третиот столб на главниот храм, конструиран во времето на Аменхотеп III, кај Карнак, а помеѓу 1927 и 1930 година сите парчиња биле внимателно отстранети. Овие парчиња потоа биле собрани во зградата што се гледа денес во Музејот на отворено во Карнак.
Белата капела била изработена од варовник. Неговите столбови имаат релјефи со многу висок квалитет, кои тешко се гледаат на друго место во Карнак, и го прикажуваат фараонот Сенусрет како е крунисан и прегрнат од Амон, Хор, Мин и Птах.
По целата должина на основата на надворешните ѕидови има низа релјефи што ги прикажуваат амблемите и боговите на номите или покраините на Египет. На западната страна се наоѓаат домовите на Горниот Египет, а од источната се наоѓаат домовите на Долен Египет.
1 Слики од Белата капела
2 Наводи
**
Селска Река (Осогово)

Селска Река — река во источниот дел на Македонија, која заедно со Влаина Река ја образува Моштичка Река. Реката е со непостојан тек и во текот на летниот период пресушува.
1 Течение
Реката извира на Осоговоските Планини, близу до границата со Бугарија, и е образувана од Лути Дол и Далевска Река коишто се спојуваат во Влајкевиска Маала во селото Моштица. Потоа, таа продолжува да тече уште нешто повеќе од 1 км, се спојува со Влаина Река и продолжува да тече како Моштичка Река.
2 Поврзано
* Осоговски Планини
* Моштица
* Влаина Река
Девојче во џунгла

„Девојче во џунгла“ е цртан анимиран филм од Советска Република, засновано на индиската народна приказна „ Итар чакал “ таа раскажува за авантурите на љубезното мало девојче кое преку џунглата отишло на пазар. По пат, таа се среќава со разни животни и го ослободува тигарот од кафез. Настанот со тигарот ја тера да бара одговор на прашањето: „Дали има правда во животот? "
1 Заплет
Едно утро девојчето отишло на пазар. Во раката имало корпа а на главата венец со цвеќиња. Девојчето го избрало патот низ џунглата, каде таа запознала мајмуни, папагали и фазани. Стариот мајмун ја замолува девојката да и го даде венецот на неговата ќерка, мало мајмунче, девојчето го дава без никакви прашања и продолжува понатаму. Следно запознава пиле што паднало од гнездото и таа го учи да лета.
Продолжувајќи го својот пат низ џунглата, девојчето слуша татнеж и оди кон гласот. Таа случајно наидува на кафез со тигар и сожалувајќи се на него, го пушта. Тигарот изненаден од наивната љубезност на девојчето сака да ја изеде. Но, девојчето се спротивставува и вели дека ова е не е фер, на што тигарот одговара дека нема правда на земјата. „Не, има! “- се спротивставува девојчето, -„ Прашај кого сакаш! »Како резултат на кавгата, тие одлучуваат да ги прашаат првите три лица што ги запознаат да ги прашаат дали има правда на земјата?
Првиот што ќе го сретнат е папагалот кој плаче, тој штотуку го загубил синот; на прашањето од девојчето, тој тврди дека нема правда. Потоа се свртуваат кон палмата, чии корени ги уништила свињата - палмата исто така одговара дека нема правда. Последниот што го сретнуваат е лисицата, која се преправа дека е глува и таа му вели на тигарот да и покаже како започнала нивната расправија со девојчето. По разговорот со лисицата, тигарот сакајќи да покаже како започнало, влегува во кафезот, а лисицата го затвора, докажувајќи му на тигарот во пракса дека правдата постои.
2 За цртаниот филм
* Графички, во боја и црно-бело. 1 дел, 295 метри.
* Издание: февруари 1957 година
* Филмот се сметал за изгубен, но се нашол на магнетна лента, дигитализиран и обновен
Кадрите од него биле прикажани во документарниот филм „ Федор Хитрук . Биди сè “.
3 Уметнички одлики
Фјодор Хитрук сам ја нацртал девојката, одбивајќи да ја отоскопира специјално снимената девојка.
4 Награди
* 1958 година - Фестивал на сите сојузи на филмови во Москва: Почесен спомен на тимот .
Шинаси Деребеј

Шинаси Деребеј (турски: ''Şinasi Derebey''; р. 1944 во Штип) — македонско-германски научник и информатичар од турско потекло. Тој е основач на компанијата SAM97 GmbH и Дигиталниот речник на македонскиот јазик.
Роден во еснафско турско семејство Деребеј, кое имало три деца: два сина Шинаси и Илкер, и една ќерка Ѓунел. Живееле во Штип до 1958 година, а потоа се преселиле во Скопје. Основно училиште завршил во ОУ „Димитар Влахов“ во Штип, а матурирал во СУ „Цветан Димов“ во Скопје. По Скопскиот земјотрес, Шинаси Деребеј заминал во Берлин, Германија. Студирал и завршил информатика во Дрезден, бил консултант во Сименс, па во Сименс Никсдорф. 12 години престојувал во САД, за повторно да се врати во Сименс во Берлин, а после тоа основал и своја сопствена компанија, SAM97 GmbH, поврзана со информатика и компјутерска лингвистика.
Варзуга

Варзуга (|Варзуга) е река што тече преку источниот дел на Мурманската област, на крајниот северозапад на европскиот дел на Руската Федерација. Својот тек го започнува во мочурлива област во централниот дел на Колскиот Полуостров, тече во јужен правец и по 254 километри проток се влева во Белото Море. Површината на сливното подрачје на реката Варзуга е околу 9 840 км<sup>2</sup>, додека просечниот проток во зоната на устието е околу 77 m³/s. Највисокото ниво на вода е во пролет кога се топи снегот и мразот, а протокот на устието е до 300 m³/s. Од октомври до мај е под мраз.
Во горниот дел на потокот, позната е како Мала Варзуга, а откако добил две помали притоки Варза и Варговја, се нарекува и Голема Варзуга. Во горниот и средниот дел на потокот, се одликува со високи и карпести брегови и бројни брзаци и помали водопади во коритото на реката. Само околу десет километри возводно од устието, бреговите стануваат ниски и песочни. Целата должина на текот на крајбрежјето на Варзуга е обрасната со борови шуми. Се влева во Белото Море преку естуарскиот влиив кој е широк околу 250 метри, а длабочината на водата во зоната на вливот е околу 3 метри.
Во реката се влеваат реките Пана, Пјатка, Кочкома, Военга, Кривец, Јапома, Мелга, Серга, Кица итн. Од кои најважните притоки се Пана (114 km), Пјатка (35 km), Серга (35 km) и Кица (52 km). На реката има повеќе од триесетина брзаци, меѓу кои Ревуи, Јузија, Мали Ретун, Ливка , Котелња, Туверенга, Јапомски, Аренски, Сечетински, Оралиха, Мечка, Сережни, Студенси, Порокушка, Куче, Којтургов, Клетнаја и Морској.
Најважните населби на нејзините брегови се селата Варзуга и Кузомењ. Во долниот тек, недалеку од устието на реката, има неколку острови, од кои најголеми се Виканаја Курија и Сиговец.
Реката тече низ територијата на Терскиот и Ловозерскиот регион. Дел од јужниот кољлски брег западно од устието на Варзуга традиционално е наречен Кандалакшки, а источно Терски брег.
Поголемиот дел од речните и крајбрежните земји се заштитени како дел од Варзушкиот природен резерват.
Значајно е мрестилиштето атлантскиот лосос. Во текот на сезоната, над 10.000 лососи се уловени и вратени во овој речен систем. Омилени модели на лосос во риболовот се Кола Вулкан, Кола син оган, Кола оган и Колаландер.
1 Поврзано
* Бело Море
* Терски регион
* Варзуга (село)
Храбриот Пак (цртан филм)

„Храбриот Пак“ - советски цртан филм, кој бил објавен во 1953 година, режиран е од Евгениј Рајковскиј и Владимир Дегтјарјов, а заснован е на корејски народни приказни .
1 Заплет
Змејот секоја година ја уништувал жетвата, а селаните сакале да ги напуштат своите домови. Но, Пак решил да го предизвика змејот.
2 творци
Режисери, Евгениј Рајковски, Владимир Дегтјарев
Напишано од, Тамара Караваева
Дизајнери на производство, Роман Качанов, Перч Саркијан
Аниматори, Владимир Арбеков, Дмитриј Белов, Борис Бутаков, Борис Дежкин, Вадим Долгих, Валентин Лалајант, Татјана Федорова, Федор Хитрук, Борис Чани, Татјана Таранович
Декоратери, Ирина Светлица, Вера Валеријанова, Константин Малишев
Уметници за ефекти, Николај Фјодоров, Владимир Бејкер
Оператори, Николај Воинов, Елена Петрова
Композитор, Мојсеј Вајнберг
Инженер за звук, Георги Мартињук
Уредник, ИН. Егорова
Асистенти на уметници, Татјана Гусева, Гражина Брашишкит
Технички асистент, Е. Шилова
* творците се дадени со натписите на цртаниот филм.
3 ДВД-изданија
Цртаниот филм е постојано објавуван на ДВД во колекции на цртани филмови, на пример:
* Приказни за народите во светот . Број 2, Сојузмултфилм, ДВД, дистрибутер „Крупен план“, цртани филмови на диск - „ Жолтиот штрк “ (1950), „ Браќата Лиу “ (1953), „Храбриот Пак“ (1953), „ Валидуб “ (1952), „ Мајмунот од островот Саругашима “(1970).
Црна Река (Осогово)

Црна Река — река во источниот дел на Македонија, која заедно со Бела Река ја образува Оризарска Река.
1 Течение
Реката извира на планината Осогово, североисточно од градот Кочани. Нејзиното течение започнува на југоисток, потоа продолжува на југ и во поголемиот дел продолжува на југозапад сè до спојувањето со Бела Река кај селото Речани по што продолжува да тече како Оризарска Река.
2 Хидрографија
Сливното подрачје на реката зафаќа површина од 51,37 км<sup>2</sup>.
3 Галерија
4 Поврзано
* Осоговски Планини
* Цера
* Бела Река (Осогово)
* Оризарска Река
Александар Соболев (фудбалер,роден 1997)

Александар Сергеевич Соболев ( |Александр Сергеевич Соболев; роден на 7 март 1997 година) — руски фудбалер кој игра за Спартак Москва како напаѓач .
1 Кариера
Соболев дебитираше во руската Премиер лига за ФК Том Томск на 5 декември 2016 година на натпревар против ФК Уфа .
Соболев постигна повеќе голови од кој било друг играч во Рускиот куп 2017-18 .
На 2 февруари 2019 година, Соболев се приклучи на Јенисеј Краснојарск на позајмица.
На 29 јануари 2020 година, Соболев се приклучи на Спартак Москва на позајмица до крајот на сезоната 2019-2020, со тоа што Спартак имаше можност да ги откупи неговите права на крајот од позајмицата.
На 18 мај 2020 година, Спартак Москва објави дека ја искористиле опцијата за купување на Соболев од Крилија Советов .
2 Интернационално
На 6 октомври 2019 година тој бил повикан за фудбалската репрезентација на Русија за прв пат на квалификациските натпревари на УЕФА за Евро 2020 против Шкотска и Кипар, заменувајќи го повредениот Федор Смолов .
Тој дебитираше на 8 октомври 2020 година на пријателскиот натпревар против Шведска и постигна гол за дополнително време во пораз од 1: 2 на домашниот терен.
3 Почести
Поединечно
* Играч на месецот на руската Премиер лига : јули 2019 година
4 Меѓународни цели
Број, Датум, Место на одржување, Противник, , Резултат, Тип на натпревар
1, 8 октомври 2020 година, Веб Арена, Москва, Русија, , 1–2, Пријателски
Озирион

Озирион - староегипетски храм. Сместено е кај Абидос, до задниот дел на мртовечкиот храм на Сети I.
Тој е составен дел од погребниот комплекс на Сети I и е изграден да личи на гробницата на 18-тата династија воДолината на кралевите. Откриен бил од археолозите Флиндерс Петри и Маргарет Мареј, кои го истражувале наоѓалиштето во 1902-03 година. Озирион првично бил изграден на значително пониско ниво од темелите на храмот на Сети, кој владеел од 1294-1279 п.н.е. Додека има несогласување во врска со нејзината вистинска возраст, Питер Бренд вели дека „може да се датира самоуверено до владеењето на Сети“.<ref>Brand, Peter J. '''' Brill September 2000, стр. 175 Страбон, кој го посетил Озирион во првиот век п.н.е., рекол дека тој бил изграден од Исмандес или Мандес (Аменемхет III), истиот градител како ѝ на Лавиринтот во Хавара:
1 Поврзано
* Список на мегалитски археолошки наоѓалишта
2 Наводи
3 Надворешни врски
* Првичните белешки на археологот сер Вилијам Флиндерс-Петри за откривањето на наоѓалиштето Озирион, објавени во 1903 година.
4 Библиографија
** Frankfort, H., De Buck, A. & Gunn, B. ''The Cenotaph of Seti I at Abydos'', 2 vol. Memoir of the Egypt Exploration Society, Egypt Exploration Society. London, 1933.
** Murray, Margaret A. ''The Osirion at Abydos'', British School of Egyptian Archeology n°1, London, 1904.
** Petrie, Flinders. ''''** Naville, Edouard. "Abydos". The Journal of Egyptian Archaeology, vol. 1, no. 1, 1914, pp. 2–8. JSTOR, www.jstor.org/stable/3853664.
** Murray, Margaret Alice., J. G. Milne, and W. E. Crum. The Osireion at Abydos. London: Histories & Mysteries of Man, 1989. Print.
Андреапол

Андреапол ( |Андреаполь) е град во европскиот дел на Руската Федерација и административен центар на регионот Андреапол кој се наоѓа во западниот дел на Тверската област .
Според проценките на Националната статистичка служба, во градот во 2014 година живееле 7 528 жители.
1 Географија
Градот Андреапол се наоѓа во западниот дел на Валдајските ридови, на запад од Тверската област. Реката Западна Двина тече низ градот, чиј извор е на само 20-тина километри на север. Лежи на околу 286 километри западно од административниот центар на областа, градот Твер.
2 Историја
Во литванските катастарски книги од 1489 година се споменува населбата Дубна, која се наоѓала на десниот брег на Западна Двина, наспроти денешниот град. На подрачјето на денешниот град, реката ја претставувала и границата помеѓу Псковската и Тверската област во периодот помеѓу XVIII и почетокот на XX век.
На левиот брег на реката, во текот на 18 век, постоел имот на генералот Андреј Кушељов, според кој целата област е изградена во 1783 година, наречено Андрејино поле. Интересно е тоа што во областа на денешната населба Кужељов во 1806 година го отворил еден од првите бањски центри во Руската Империја „Андреаполски минерални води“.
Самата населба Андреапол е основана во 1906 година, а нејзиното појавување е директно поврзано со изградбата на пругата и отворањето на железничката станица во областа. Андреапол во 1928 година се споил со соседниот Дубно и администрацијата на Ленинаскиот регион, основана една година порано, беше пренесена во неа.
За време на Втората светска војна, Андреапол дложивеа огромно уништување со што бил скоро целосно разрушен. Административниот центар на Андреаполскиот реон е од 1965 година. Има официјален статус на град од 1967 година
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година, во градот живееле 8 286 жители, додека според проценките за 2014 година, градот имал 7 528 жители.
+Движење на бројот на жители, 1939 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2014 година
3 845, 8 392, 9 075, 9 317, 9 610, 9 317, 8 286, 7 528*
Белешка: * според проценките на Националната статистичка служба.
4 Сообраќај
Денес, Андреапол е важна железничка станица на линијата Бологоје - Великије Лука .
На околу 3 километри источно од градот се наоѓала воздухопловната база на воздухопловните сили на Руската Федерација. Базата е затворена на 1 декември 2009 година
5 Поврзано
* Тверска област
* Андреаполска област
* Список на градови во Русија
* Западна Двина
Училишна вратоврска

Училишната вратоврска е дел од училишната униформа што ја бараат голем број англиски училишта. Старата училишна вратоврска се однесува на вратоврска што доброволно ја носат алумни на долго воспоставени британски училишта. Фигуративно, се однесува на поврзаноста помеѓу припадниците на елитата кои биле дел од одредени институции: ова е особено поврзано со јавните училишта.
1 Училишна вратоврска
Училишната вратоврска означува ученици на одредено училиште, или годишна група или на одредена куќа во тоа училиште. За некои училишта, училишната вратоврска не е само показател дека ученикот припаѓа на одредена група или заедница, туку вратоврската е дел од концептот наречен „паметен“: кој ги поврзува уредните училишни униформи со високи стандарди.
Одредени припадници во академските кругови сметаат дека училишната вратоврска е начин на кој луѓето можат да прават разлика помеѓу групите и социјалните класи на начинот на кој се етикетираат учениците според бојата на нивните вратоврски и униформи.
2 Стара училишна вратоврска
Стара училишна вратоврска или вратоврска на стари момчиња е вратоврска што, со напуштање на училиштето, поранешните ученици имаат право да ја носат. Според протоколот, оваа вратоврска може да ја носат само поранешни ученици. Овој симбол може да биде дискретен пасош кон мрежата на старото момче и таквите вратоврски можат да бидат показател за нечија социјална состојба. И обратно, носењето вратоврска на која немате право е сериозен социјален гаф.
Ваквите ексклузивни вратоврски не се ограничени само на британските државни училишта: тие исто така се практикуваат и во некои елитни училишта во Австралија, многу приватни и во некои од попрестижните државни училишта во Нов Зеланд, многу клубови, воени полкови и колеџи на универзитети како Оксфорд и Кембриџ, а исто така се прошириле и на некои поранешни империјални поседи на Велика Британија, вклучително и Канада и САД.
3 Поврзано
* Класен прстен - приближен американски еквивалент
Приказна за девојчето кое згазнало леб

„Приказна за девојчето кое згазнало леб“ (|Історія про дівчинку, яка наступила на хліб) — краток цртан филм од студиото Киев филм од 1986 година, врз основа на бајката од Ханс Кристијан Андерсен. Цртаниот филм бил објавен на два јазика: руски и украински, со соодветни аудио записи (двата гласа ги изведува ист глумец).
1 Заплет
Во еден град со својата мајка живеело девојчето Инге. Била многу безобразна и не сакала никого. Еднаш мајка и ја замолила да и однесе леб на нејзината баба. Инге долго време одбивала да оди, но се согласила на крај и ги облекла новите чизми. Додека одела по патот, наишла на голем вир вода. Инге го фрлила лебот во вирот а потоа го згазнала лебот за да помине преку вирот. Кога го згазила лебот, таа паднала во вирот и завршила во кралството на жената која живеела во мочуриштето. Таа се налутила за постапката на Инге што го згазнала лебот и ја претворила во птица и издала наредба таа да собере онолку зрна колку што треба да се направи леб како тој што таа го згазнала. Инге ги собрала зрната и се претворила пак во девојче, само што сега таа станала љубезна и грижлива.
2 Разлики од книгата
* Отстранет е целиот религиозен контекст од филмската адаптација. На крајот од филмот, главниот лик не оди во рајот, туку доаѓа дома со позитивни особини.
3 Филмска екипа
автор на сценарио, Александар Тимофевски
режисер, Ала Грачева
композитор, Јуриј Шевченко
дизајнер на производство, Николај Чурилов
снимател, Анатолиј Гаврилов
инженер за звук, Вадим Пашкевич
асистенти, И. Лапчинскаја, В. Езерски, Л. Снежко, А. Шепа
аниматори, Д.О.Чикин , И.Лавров, В.Омелчук, Н.Бондар, А.Викен, Л.Ткачикова, К.Баранов
монтирање, ОД. Васиyeева
гласовите ги позајмиле, Неонила Гнеповскаја, Јуриј Врублевски, Људмила Томашевскаја, Људмила Козуб
Каменогорск

Каменогорск (|Каменного́рск), до 1948 година Антреја (|Антреа) е град во северозападниот дел на Европска Русија. Сместен е во северозападниот дел на Ленинградската област, во областа на Виброшкиот реон .
Според проценките на Националната статистичка служба за 2015 година во градот живееле 6 781 жител.
1 Географија
Градот Каменогорск се наоѓа на левиот брег на реката Вуокса, на север од Карелискиот теснец и административно припаѓа на Виборгшкиот реон во Ленинградската област. Сместен е на околу 170 километри северозападно од Санкт Петербург, или околу 44 километри североисточно од реонското седиште, градот Виборг . Центарот на градот лежи на надморска височина од 20 m. Територијата на градот се протега во тесен појас долж левиот брег на реката Вуокса, со должина од скоро 10 километри, а единствениот дел од градот што е физички одделен од остатокот од населбата е населбата Гранитни, која се наоѓа на мал полуостров опкружен од три страни со реката Вуокса.
2 Историја
Во пишани извори, денешниот Каменогорск за првпат се споменува во 1597 година како мала населба во лутеранската црковна општина Свети Андреја која била под покровителство на шведската црква. Во врска со тоа, самата населба првично била наречена Свети Андреј ( |Saint-Andre)
По завршувањето на Финската војна (1808–1809) помеѓу Шведска и Русија, Шведска ја загубила Финска, а со тоа и населбата Свети Андреј станува дел од Руската Империја. Од тој момент, населбата започнала да го носи финското име Антреа.
Во 1948 година во согласност со законот за русификација на топонимијата на подрачјето на поранешниот фински Карелиски теснец, градот Антре најпрвин е преименуван во ''Гранитни,'' потоа во ''Првомајск'' и на крајот во ''Каменогорск.''
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година, во градот живееле 6 739 жители, додека според проценките на Националната статистичка служба за 2015 година, градот имал 6 781 жител.
+, 1939 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2015 година
3.1 ---
|3 025
|3 745
|4 054
|5 694
|6 084
|6 739
|6 781
|}
4 Партнерски градови
Градот Каменогорск има потпишано договори за партнерство и соработка со следниве градови:
* Куопио, Финска
* Силинјерви, Финска
5 Поврзано
* Ленинградски регион
* Виборшки реон
* Карелискиот теснец
* Список на градови во Русија
Британски мафин

Британскиот мафин е мал, кружен, рамен леб од квасец, кој најчесто се сече хоризонтално, се става на тост и се мачка со путер. Често е дел од појадокот во Северна Америка и Австралија, често се јаде со слатки или солени додатоци како овошен џем или мед, или јајца, колбаси, сланина или сирење. Британските мафини се неопходна состојка во јајцата Бенедикт и разновидните сендвичи за појадок добиени од него, како што е Мекмафин.
Во Северна Америка и териториите под влијание на Северна Америка, тие се нарекуваат ''британски мафини за'' да се разликуваат од обичните мафини, кои се поголеми и послатки минијатурни брзи лебови. Британските мафини се достапни во широк спектар на вкусови, вклучувајќи интегрална пченица, мултижитарки, цимет суво грозје, брусница и јаболко цимет.
1 Потекло
Зборот ''мафин'' се смета дека потекнува од зборот ''muffen'' од долногерманскиот јазик, што значи „мали торти“. Во почетокот на XIX век мафините се продавале од врата до врата во Англија од страна на продавачите како закуска пред повеќето домови да имаат свои фурни.
2 По држави
2.1 Соединети Американски Држави
Британските мафини за првпат се спомнале во американските весници во почетокот на 1859 година,, а детални описи за нив и рецепти биле објавени во 1870 година.
2.2 Обединето Кралство
Британските мафини во Велика Британија едноставно се нарекуваат ''мафини''. Мафините во САД понекогаш се нарекуваат ''американски мафини,''''американски стил мафини,'' или ''слатки мафини,'' но обично само за разликување или за целите на брендирањето. Општо земено, зборот ''мафини'' се користи скоро секогаш, обично без забуни или недоразбирање.
2.3 Германија
Британските мафини, познати како „лепче за тост“ (''Toastbrötchen)'' се достапни во повеќето големи супермаркети низ Германија.
3 Поврзано
* Мафинсладок леб (на американски англиски)
* Крампет
ЛГБТ култура во Лондон

ЛГБТ заедницата во Лондон е една од најголемите во Европа. ЛГБТ културата во Лондон, Англија, е концентрирана на улицата Олд Комптон во Сохо. Во Ерл Корт има и ЛГБТ пабови и ресторани.
1 Историја
Во 18 век, некои стопанственци и аристократи, за тоа време, имале релативно отворен ЛГБТ стил на живот. Риктор Нортон, автор на книгата ''Куќата Моли на''''Мајката Клеп: Геј субкултурата во Англија, 1700-1830,'' изјавил дека во 1720-тите Лондон имал повеќе хомосексуални пабови и клубови отколку во 1950 година. ЛГБТ студиите пред 1920-тите биле целосно посветени на мажи фатени во скандали.
Хомосексуалноста била декриминализирана во Велика Британија во 1967 година, но Лондон и пред тоа бил ЛГБТ туристичко одредиште. ЛГБТ културата станала повидлива во текот на 1970-тите, како резултат на движењата за граѓански права. Марк В.Тарнер, авторот на „Геј Лондон“, изјавил дека кога Дерек Јарман се преселил во Чаринг Крос во 1979 година, започнал процесот Сохо да стане центар на лондонската ЛГБТ заедница и дека до почетокот на 90-тите години на минатиот век ова било „цврсто утврдено"
Клубот Гејтвејс бил најдолго отворениот лезбејски ноќен клуб во светот. Истиот бил отворен во 1936 година, а затворил во 1985 година.
Лондонската ЛГБТ парада на гордоста во 2015 година низ улиците на Лондон привлекла над еден милион луѓе.
2 Значајни личности
Оние кои се идентификуваат како ЛГБТ:
* Марк Алмонд
* Пит Барнс
* Алан Кар
* Саманта Фокс
* Стивен Фрај
* Бој Џорџ
* Дерек Јарман
* Ијан Мекелен
* Сакима
* Греам Нортон
* Том Дејли
* Дастин Ленс Блек
* Пол О Грејди
* Вил Јанг
* Питер Татчел
* Оскар Вајлд (1854-1900)
* Алан Туринг (1912-1954)
* Фреди Меркјури (1946-1991)
* Џорџ Мајкл (1963-2016)
* Вирџинија Вулф (1882-1941)
3 Поврзано
* ЛГБТ култура
5 Наводи
* Томас, Ардел. „Лондон“. ''Водич за читателите на лезбејски и геј студии'' . Рутлеџ, 18 октомври 2013 година ISBN 1135942412, 9781135942410 или 113594234X, 9781135942342. стр. - . - Список на академски дела во кои се дискутира за ЛГБТ заедницата во Лондон
* Тарнер, Марк В. „Геј Лондон“. Во: Кер, ео и Ендру Гибсон (уредници). ''Лондон од панк до Блер: Ревидирано второ издание'' . Книги за реакција, 1 јуни 2013 година.ISBN 1780230753, 9781780230757. Започнете стр.
5 Наводи
Александар Петров (шахист)

Александар Дмитриевич Петров (12 февруари 1794 г. &ndash; 22 април 1867 г.) бил руски шахист, композитор и писател, кој пишувал на шаховски теми.
Петров е роден во Бисерово, близу Псков, во благородно семејство и се смета како првиот голем руски мајстор во шах. Од 1804 година живеел во Санкт Петербург. Во 1809 година победил против Копев и Баранов, водечките шахисти во Петербург и станал најдобриот руски шахист на 15-годишна возраст. За повеќе од половина век Петров се сметал за најсилниот играч во Русија.
Тој е автор на првиот прирачник за шах на руски јазик („''Шахматная игра“'', во Санкт Петербург 1824 г.). Тој исто со помошта на Карл Фридрих фон Јаниш го анализирал отворањето што подоцна станало познато како Петровска одбрана или Руска игра (C42).
Од 1840 година живеел во Варшава (тогаш во Руската Империја), каде што успешно играл против врвните мајстори на шах во Варшава: Александар Хофман, Пјотровски, Симански, Сијејелунски, Хиероним Царновски, Симон Винавер и др.
Петров победил во натпреварите против Д.А. Баранов (4–2) во 1809 година, Карл Јаниш (2–1) во Санкт Петербург 1844 г.; Принцот Сергеј Семенович Урусов (3–1) во Санкт Петербург 1853 г. и (13,5–7,5) во Варшава 1859 г.; и Иљја Шумов (4–2) во Санкт Петербург 1862 г.
За време на Јануарското востание (1863–1864), тој ја напуштил Варшава за Виена и Париз. Меѓу други, тој одиграл натпревар против Пол Журну во Париз 1863 година.
Петров починал во Варшава во 1867 година и бил погребан на Православните гробишта во Варшава .
Неговиот најпознат шаховски проблем е „Повлекувањето на Наполеон I од Москва“ (Санкт Петербург 1824 г.).
1 Забележителни игри
* Бесмртната игра на Петров
****
2 Наводи
Финансиски иновации

Финансиски иновации е поим кој означува секаква промена во обемот, разновидноста и начинот на испорака на финансиските услуги.
1 Причини за поавата на финансиски иновации
Постојат три движечки сили кои ги предизвикуваат финансиските иновации:*''Нестабилноста на финансиските пазари'' во 1970-тите предизвикала висока инфлација и непредвидливо движење на каматните стапки и девизните курсеви, со што се појавила потребата од инструменти за заштита од финансиските ризици.
*''Регулацијата'' во определени области од финансиските пазари создала услови за „регулаторна арбитража“, т.е. процес на преселба на финансиските посредници во финансиските центри со понизок степен на регулација. На пример, регулацијата на банките во САД ја предизвикала појавата на евровалутниот пазар и на „офшор“ центрите.
*''Развојот на информациско-телекомуникациската технологија'' создала можности за нови финансиски услуги и за нови канали за нивна испорака (банкомати, електронско банкарство, платежни картички итн.).
2 Ефектите на финансиските иновации
Финансиските иновации предизвикале три основни структурни промени во финансиското посредување:* замена на раководењето со средствата (''asset management'') со раководење на обврските (''liability management''):
* премин кон кредитирање со променлива каматна стапка.
* појава на технологијата на раководење со парите (''cash management technology'').
Данил Дубов

Данил Дмитриевич Дубов (роден на 18 април 1996) — руски шаховски велемајстор. Тој ја постигнал својата последна норма за титулата велемајстор на возраст од 14 години, 11 месеци и 14 дена во 2011 година. Тој е претходниот светски првак во брза фаза, освојувајќи го Светското првенство во брз шах што се одржа во Санкт Петербург од 26 до 28 декември 2018 година.
1 Шаховска кариера
1.1 2006 година
Дубов освоил две медали на Европското првенство во шах за младинци: бронза во 2006 година, во дивизијата У-10 и сребро во 2008 година, на У-12.
1.2 2009 година
Во 2009 година го освои „Младите ѕвезди на светот“ - спомен за Вања Сомов во Кириши. Истата година играл за рускиот тим кој го освоиле златниот медал на Светската младинска олимпијада до 16 години.
Тој победил во руските натпревари за брз и блиц шах до 16 години во 2009 година.
2 Забележителни игри
* Дубов, Д. наспроти Сване, Р. во Батуми, Грузија. 2019 г. 22-то Европско екипно првенство, 7 рунда.
Дубов успеал да матира во 13 потези, во игра каде што црниот крал на неговиот противник се движи низ целата табла, за потоа да биде матиран на а3.* Дубов, Д. наспроти Карјакин, С. во Москва, Русија. 2020 г. Суперфинале на руското првенство, 11 рунда.
Дубов игра нов гамбит на отворањето, а потоа ја жртвува својата кралица за да симне кандидат за светски шампион. Играта била прославена како „најдобрата на годината“ од коментатори како GothamChess и Agadmator.
3 Личен живот
Данил научил шах на 6-годишна возраст. Дедото на Данил Дубов е Едуард Дубов (1938–2018), меѓународен шаховски судија и математичар.
Саса (јаловиште)

Саса — хидројаловиште или јаловиштен простор од четири јаловишта во склоп на рудникот „Саса“.
1 Намена
Јаловишниот простор е сместен по течението на Каменичка Река и служи за одлагање на јаловината настаната со одвојувањето на оловото и цинкот при преработката на рудата во рудникот „Саса“. Просторот е долг 1,5 км, широк 200 м и висок од 40-60 м.
2 Загадување
Во септември 2020 година, од јаловиштата истекол јаловиштен материјал којшто се излеал во коритото на Каменичка Река поради што рудникот бил казнет со парична казна од 50.000 евра и бил задолжен да го исчисти речното корито.
3 Галерија
4 Поврзано
* Рудник „Саса“
* Каменичка Река
Александар Гришчук

Александар Игоревич Гришчук (роден на 31 октомври 1983 година) е руски шахист. Тој бил награден со титулата велемајстор од ФИДЕ во 2000 г. Гришчук бил руски шампион во 2009 година. Tој е исто така трикратен светски шампион во блиц шах (во 2006, 2012 и 2015 година).
Тој учествувал на пет кандидатски турнири: во 2007, 2011 година (каде што стигнал до финалето), 2013, 2018 и 2020 година. Тој исто така стигнал до полуфиналето на Светското првенство во ФИДЕ 2000 година.
Гришчук имал освоено два тимски златни медали, три тимски сребрени, една екипна бронза и еден поединечен бронзен медал на шаховските олимпијади. Тој исто така има три златни медали во екипи, една екипа сребро и поединечно злато, две сребрени и една бронза од Светското екипно првенство за шах.
1 Резултати од тимот
1.1 Шаховски олимпијади
Олимпијада, Поединечен резултат, Резултат на тимот
Истанбул 2000 година, 7,5 / 10 (бронза), Злато
Блед 2002 година, 7/11 (18-ти), Злато
Калвија 2004 година, 6.5 / 11 (30-ти), Сребрена
Торино 2006 година, 7/11 (25-ти), 6-ти
Дрезден 2008 година, 4,5 / 8 (10-ти), 5-ти
Ханти-Мансијск 2010 година, 6/9 (4-ти), Сребрена
Истанбул 2012 година, 7/11 (5-ти), Сребрена
Тромсо 2014 година, 6/9 (10-ти), 4-ти
Баку 2016 година, 6.5 / 9, Бронза
2 Блиц шах
Во 2006 година, Гришчук победил во Светскиот натпревар во блиц шах во Ришон Лезион, Израел, со 10½ / 15. Тој го освоил своето второ светско првенство во Блиц во 2012 година во Астана, Казахстан, со 20 бода од 30 натпревари. Во октомври 2015 година, Гришчук го победил Светскиот натпревар во блиц шах по трет пат во Берлин со резултат 15½ / 21, половина бод над Максим Вашиер-Лаграв и Владимир Крамник.
3 Личен живот
Гришчук претходно бил оженет со украинската шаховски велемајсторка Наталија Жукова. Сега е оженет со украинската - руска велемајсторка Катерина Лахно.
Кралски златар (Обединето Кралство)

Кралскиот златар е член на Кралското домаќинство именуван од британската монархија. Тој или таа се одговорни за одржување и кога ќе ја напуштат Лондонската кула, за сигурноста на регалиите и плочата кои го сочинуваат Кралскиот накит на Велика Британија.
1 Историја
Позицијата е создадена во 1843 година од кралицата Викторија, која издала кралски проглас на Гарард и Ко, и титулата кралски златар му била дадена на вработен во компанијата. Дотогаш, Рундел и Бриџ, кои се рекламирале себеси како Кралски златари, биле одговорни за одржување и подготвување на накитот за употреба при државни прилики. Ако титулата постоела пред 1843 година, таа ќе се однесувала на Вилијам Јонес од Џеферис и Јонес (1782–96), Филип Гилберт од Џеферис, Џонес и Гилберт (1797–1820) и Рандел и Бриџ (1821–43). Пред 1782 година, работата за поправка и изработка на Кралскиот накит им била доделена на разни златари на ад-хок основа.
Освен монархот, само Кралскиот златар е овластен да ракува со кралскиот накит; другите можат да го сторат тоа со негова или нејзина дозвола. Носителот на канцеларијата е на повик дење и ноќе, во текот на целата година им е на располагање на златарите. Вилијам Самерс, шестиот носител (1962–91), поетски рекол за својата работа: „Каде оди круната, таму одам и јас“.
Во 2007 година, Бакингемската палата објавила дека услугите на Гарард и Ко веќе не се потребни, а како причина се наведува дека било време за промена. Компанијата била купена од приватна инвестициска фирма во 2006 година. Хари Колинс од семејниот бизнис Г. Колинс и Синови, кој е исто така личен златар на кралицата Елизабета Втора, бил назначен да биде новиот кралски златар. Во 2012 година, Колинс се повлекол од улогата и Мартин Свифт од Мапин & Веб станал деветтиот кралски златар. Во 2017 година бил заменет со Марк Еплби, раководител на работилницата за накит во Мапин и Веб.
2 Список на канцеларии
* 1843 година: Себастијан Гарард * Џорџ Витфорд
* Хенри Бел
* Ц.Е. Нубигин
* Сесил Ман
* 1962 година: Вилијам Х. Самерс * 1991 година: Дејвид В. Томас * 2007 година: Хари Колинс * 2012 година: Мартин Свифт * 2017 година: Марк Еплби
3 Дополнителна литература
*
Торопец

Торопец (|Торопец) е град во европскиот дел на Руската Федерација и административен центар на Торопечкиот регион сместен во западниот дел на Тверската област.
Според проценките на Националната статистичка служба, во градот во 2014 година живееле 12 290 жители.
1 Географија
Торопец се наоѓа на западните рабни делови на Валдајските ридови, на крајниот запад на Тверската област. Јужните делови на градот се наоѓаат на брегот на Заликовското и Соломенското езеро, низ кое тече реката Торопа на тоа подрачје. Административниот центар на областа градот Твер се наоѓа на околу 265 километри источно.
Низ градот минува низ железницата на релација Бологоје - Великие Луки.
2 Историја
Во пишани извори, населбата Торопец за првпат се споменува во 1074 година, односно поконкретно во споменатиот летопис се споменува преподобниот Исак Пешорски од Торопец. Самата населба е директно спомената во документ од 1168 година како центар на независно кнежевство. Во текот на целиот XIII век, Торопец бил во центарот на битките меѓу руските и литванските кнезови, а по една од битките во 1245 година Литванците успеале да го заземат и запалат градот до темел. Дури во 1362 година, Торопец станал дел од Литванското кнежевство и останал во неговиот состав до 1500 година.
На почетокот на 17 век, за време на Смутните времиња, градот Торопец бил окупиран и изгорен од Полјаците. Иако неговата гранична позиција честопати резултираше со упади на бројни странски армии, токму благодарение на таа позиција Торопец ја зајакнал својата економија, а трговијата била една од најважните дејности. Во 1777 година добил статус на окружен град во провинцијата Псковско управништво.
Според податоците од серускиот попис од 1897 година Торопек имал 7 556 жители, од кои 90% биле православни, а 8% Евреи . Во исто време, во градот имало дури 18 цркви. По изградбата на железничката станица во 1905 година исто така, стана важен трговски центар за трговија со дрва.
Иако во април 1962 година Торопец добил статус на град на регионална подреденост, три години подоцна му бил вратен статусот на регонски град од второ ниво.
3 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година, во градот живееле 13 015 жители, додека според проценките за 2014 година градот имал 12 290 жители.
+Движење на бројот на жителите, 1939 година, 1959 година, 1970 година, 1979 година, 1989 година, 2002 година, 2010 година, 2014 година
12 924, 15 154, 16 863, 17 261, 17 510, 14 600, 13 015, 12 290
Белешка: * според проценките на Националната статистичка служба.
4 Поврзано
* Тверска област
* Торопечки реон
* Список на градови во Русија
* Торопа
Сургут (аеродром)

Меѓународен аеродром Сургут ( |Международный аэропорт Сургут) (IATA: SGC, ICAO: USRR) е меѓународен и најголем аеродром во автономниот округ Ханти-Манси во близина на градот Сургут. Аеродромот е на 21-то место во земјата според прометот на патници (1,8 милиони патници). Растојанието од аеродромот до Москва е околу 2143 км, времето на летот е 3 часа. Аеродромот е центар и главна техничка база на руската авиокомпанија.
1 Позиција
Аеродромот се наоѓа на 6 километри северно од градот Сургут во Тјумењската област .
2 Историја
Историјата на аеродромот започнува во средината на триесеттите години од минатиот век. Во 1938 година бил изграден аеродром со дрвени придружни згради, што главно се користел за воени цели. Зголемениот број патници (околу 50 000 патници од Сургут летале кон крајот на 1960-тите) создале потреба за поголем и поефикасен аеродром. Изградбата на новиот аеродром во сегашната форма започнала во 1968 година. Пет години подоцна, на 12 јуни 1975 година официјално е отворен нов аеродромски терминал.
Аеродромот започнал со работа во 1971 година. Во првата година превезувал 447 000 патници. Ова исто така го зголемил бројот на вработени на аеродромот. Пред реновирањето, таму работеле само 225 лица, а по реновирањето, околу илјада вработени го одржувале аеродромот во функција. За единаесет години, бројот на патници е скоро двојно зголемен, на 824 000 патници.
По распадот на Советскиот Сојуз, аеродромот бил приватизиран. Од февруари 1994 година, со аеродромот управува приватната компанија ''Аеродром Сургут'' ( |ОАО Аэропорт Сургут). Во последните 20 години, освен обновување на осветлувањето на пистата, терминалите се обновени, складиштето на горивата е обновено и изградени се нови паркинг места за авиони.
3 Одредишта
Имајќи предвид дека е седиште и центар на големата авиокомпанија Utair, тој е добро поврзан со скоро сите поголеми аеродроми во Русија. Покрај тоа, постојат летови до аеродромите во Европа и Средна Азија.
4 Инциденти
* На 22 јануари 1971 година, товарен авион Антонов Ан-12Б од Сиктивкар се урнал кога се приближувал до Сургут. Авионот бил уништен, а во несреќата загинале сите 13 патници.
* Во близина на Сургут во ноември 1974 година, поради лошите временски услови, хеликоптер Мил Ми-8 се судри со авион Ан-2 од Ханти-Мансијск. Во судирот загинале 24 патници и двајца членови на хеликоптерот и уште 6 други лица на Антонова.
* Во февруари 1988 година, при слетувањето на Туполев 134, се случило несреќа при која авионот се запалил. 20 од 51 лице во авионот биле убиени.
* На 1 јануари 2011 година, поради експлозија на моторот на Тупољев 154, во кабината имало пожар. По тој повод, 3 лица биле убиени, а други 43 биле повредени.
5 Поврзано
* Список на најпрометните аеродроми во Русија
* Список на аеродроми во Русија
Ѓорѓи Кочов

Ѓорѓи Кочов, (роден на 10 ноември 1984 година) е македонски професионален кошаркарски тренер и поранешен играч. Во моментов тој е слободен тренер односно нема ангажман во некој клуб. Тој е исто така и помошник тренер на кошаркарската репрезентацијата на Македонија.
1 Играчка кариера
Кочов ја започнал својата професионална играчка кариера во Работнички, а подоцна играл и за други македонски тимови.
2 Тренерска кариера
За сезоната 2020/21, Кочов ја продолжил соработката со МЗТ Аеродром. Но истата сезона во март 2021 година, тој добил отказ поради лоши резултати во домашното првенство.
Калаузлиски манастир

Калаузлиски манастир — манастир во источниот дел на Македонија, во близина на селото Калаузлија.
1 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една стара и една нова црква, помошни објекти и трпезарија.
1.1 Црква „Св. Петка“
Црквата се состои од стара и нова градба. Старата градба била изградена уште во век, додека новата била започната во 2001 година.
2 Галерија
Џамија (Калаузлија, Штипско)

Џамија (Калаузлија) — главна и единствена џамија во селото Калаузлија, во Општина Карбинци, Македонија.
1 Местоположба
Џамијата се наоѓа во средишниот дел на селото Калаузлија.
2 Историја
Џамијата е сместена во рамките на поранешното подрачно училиште „Страшо Пинџур“, кое се наоѓало во средиштето на селото. Кон крајот на 2010 година, селаните и општината воделе разговори за тоа чија сопственост е старото училиште.
Бојот започна горе Крушево

„''Бојот започна горе Крушево''“ — македонска народна песна, напишана од непознат автор. Песната е посветена на Крушевската република и за нејзиниот пад, односно битката на Мечкин Камен предводена од Питу Гули, и пустошот што го доживеало Крушево и неговите жители. Песната има патриотски карактер.
1 Текст
-Бојот започна горе Крушево,
горе Крушево, на Мечкин Камен.
Питу Гули славно загина,
славно падна за Македонија.
Таму се бие тој славен јунак,
тој славен јунак, тој Питу Гули.
Питу Гули славно загина,
славно падна за Македонија.
Жените плачат, децата пискаат,
а крв се лее на Мечкин Камен.
Питу Гули славно загина,
славно падна за Македонија.
Саски манастир

Саски манастир — манастир во источниот дел на Македонија, на планината Осогово, во Аџиска Маала на селото Саса.
1 Историја
Манастирот бил изграден во XX век. Подоцна бил срушен и со благослов на тогашниот Митрополитот Брегалнички г. Стефан бил целосно возобновен.
2 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конак и молитвен простор.
2.1 Црква „Свети Архангел Михаил“
Црквата има правоаголна основа со осумаголна купола и полукружна апсида на источната страна.
3 Галерија
Јужен Тирол

Јужен Тирол — автономна покраина во Северна Италија, една од двете кои го сочинуваат автономниот регион Трентино-Јужен Тирол. Нејзиното официјално име е Автономна покраина Болцано-Јужен Тирол, односно на трите официјални јазици: ''Autonome Provinz Bozen – Südtirol'' на германски; ''Provincia autonoma di Bolzano – Alto Adige'' на италијански, и ''Provinzia autonoma de Bulsan – Südtirol'' на ладински, одразувајќи ги трите главни јазични групи на кои им припаѓа населението на покраината. Покраината се наоѓа во најсеверниот дел на Италија, таа е втора по големина, со површина од 7.400 квадратни километри и има вкупно население од 531.178 жители заклучно со 2019 година. Нејзин најголем и главен град е Болцано.
Според податоци од 2014 година, засновни на пописот од 2011 година, 62,3% од населението се користи со германскиот како прв јазик (стандарден германски јазик во пишана форма и австро-баварски дијалект во говорна форма); 23,4% од населението се користи со италијанскиот како прв јазик, главно во и околу двата најголеми градови (Болцано и Мерано); 4,1% зборуваат ладински, реторомански јазик, и 10,2% од населението (главно неодамнешни доселеници) се користи со друг мајчин јазик.
На покраината ѝ е доделено значително ниво на самоуправа, кое се состои од голем спектар на ексклузивни законодавни и извршни овластувања и фискален режим кој ѝ овозможува на покраината да задржи 90% од приходите, додека останува нето-придонесувач во националниот буџет. Во 2016 година, Јужен Тирол била најбогатата покраина во Италија и меѓу најбогатите во Европската унија.
Во поширокиот контекст на Европската унија, покраината е една од трите членки на еврорегионот Тирол-Јужен Тирол-Трентино, кој речиси одговара со историскиот регион Тирол. Другите членки се државата Тирол во Австрија, на север и исток, и италијанската автономна покраина Тренто на југ.
1 Поврзано
* Северен Тирол
Црква „Св. Петка“ - Калаузлија

Света Петка — манастирска црква на Калаузлискиот манастир. Манастирската црква се наоѓа под штипското село Калаузлија, Македонија.
1 Местоположба
Црквата е сместена покрај регионалниот пат Р2431, под селото Калаузлија.
2 Историја
Старата црква била изградена во век и била осветена на 5 мај 1989 година од страна на митрополитот Брегалнички г. Стефан.
Во непосредна близина на старата црква бил поставен камен-темелник за нов храм на 4 август 2001 година, кој бил осветен од страна на митрополитот г. Агатангел.
3 Галерија
4 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Карбинска парохија
* Калаузлија
* Калаузлиски манастир
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Саса

Свети Архангел Михаил – манастирска црква на Саскиот манастир.
1 Историја
Црквата била изградена заедно со манастирот во 20 век. Подоцна била срушена и обновена.
2 Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со осумаголна купола и полукружна апсида на источната страна. Влезот е сместен на западната страна и пред него е дограден мал трем, а над влезната врата има слика на којашто е прикажан Архангел Михаил. Објектот во целост е обоен во бела боја и е покриен со кров од ќерамиди.
Во непосредна близина на црквата има молитвен простор којшто е изграден од камен.
3 Галерија
4 Поврзано
* Саски манастир
* Саса
* Брегалничка епархија
* Делчевско архијерејско намесништво
* Каменичка парохија
Бог да го убие Шефки качакот

„''Бог да го убие Шефки качакот''“ — македонска народна песна. Песната е посветена на некојси качак по име Шефки кој во песната зулумел по Битолско. Песната е од ајдутски карактер.
1 Текст
-Бог да го убие џанам тој Шефки качакот,
тој Шефки качакот, тоа бесно куче.
Што ми посегнал, џанам, битолските села,
битолските села, село Могилово.
Ој ти бре Шефки море, ти бре бесно куче,
на небо те барав, на земја те најдов.
Дури ми те најдов Шефки нозете ме болат,
нозете ме болат од тешки куршуми.
Доста си носел Шефки таа бердан пушка,
сега рече Господ јас да ја носам.
Доста си носел Шефки таа остра сабја,
сега рече Господ јас да ја носам.
Доста си јавал Шефки таја брза коња,
сега рече Господ јас да ја јавам.