procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Список на учесници на Детскиот избор за песна на Евровизија

Досега 36 европски земји учествувале во натпреварувањето од 2003 во 2015. Македонија дебитира на првото издание во 2003 година. Во 2015 дебитирала Австралија, првата земја што не е дел од Евроазија и првата членка соработник на ЕБУ (сите други се полноправни членови).
1 Учесници
Легенда:
**
Држава, Година на деби, Година на враќање, Број на учества, Победи, Радиодифузер, Навод, Год. на повлекување
2012, 2015, 2, 0, RTSH, 2013
2015, 1, 0, SBS
2012, 2, 0, Ictimai TV, 2014
2003, 13, 2, BTRC,
2003, 10, 0, VRT (2003-2012), 2013
2007, 2011, 2014, 5, 0, BNT, , 2009, 2012
2003, 2014, 5, 1, HRT, , 2007, 2015
2003, 2006, 2014, 2016, 7, 0, CyBC, , 2005, 2010, 2015
2003, 3, 0, DR, , 2006
2007, 9, 1, ARMTV,
2004, 1, 0, France Télévisions, , 2005
2007, 9, 2, GPB,
2003, 6, 0, ERT, , 2009
2015, 1, 0, TG4
2012, 2016, 1, 0, IBA, 2013
2014, 2, 1, RAI
2003, 2010, 5, 0, LTV, , 2006, 2012
2007, 2010, 4, 0, LRT, , 2009, 2012
2003, 2013, 2015, 11, 0, МРТ, , 2012, 2014
2003, 2013, 11, 1, PBS, , 2011
2010, 4, 0, TRM, , 2014
2014, 2, 0, RCTG
2003, 13, 1, AVRO,
2003, 3, 0, NRK, , 2006
2003, 2016, 2, 0, TVP, , 2005
2006, 2, 0, RTP, , 2008
2003, 3, 0, ITV, , 2006
2003, 7, 0, TVR, , 2010
2005, 11, 1, RTR,
2013, 3, 0, SmTV
2006, 2014, 7, 0, RTS, , 2011
2005, 1, 0, RTS/RTCG, , 2006
2014, 2, 0, RTVSLO
2006, 10, 1, NTU,
2003, 4, 1, TVE, , 2007
2003, 2009, 12, 0, SVT (2003-2005, 2010-), TV4 (2006, 2007, 2009), , 2008, 2015
2004, 1, 0, SRG SSR, , 2005
1.1 Останати членки на ЕБУ
Земјите-членки на ЕБУ кои можат да учествуваат на Детскиот избор за песна на Евровизија, но сè уште не го направиле тоа, се:
*********************
2 Наводи
Црква „Св. Никола“ - Буриловци

Свети Никола — средновековна селска црква во светиниколското село Буриловци, Македонија. Црквата е гробјанска. Прогласена е за споменик на културата на Македонија.
1 Местоположба
Црква се наоѓа во самото село Буриловци, источно од градот Свети Николе. Изградена е на старо култно место. Во нејзина непосредна близина се наоѓа средновековната некропола Пинговски Гробишта, каде се наоѓаат остатоци на постари надгробни споменици.
2 Историја
Таа е една од најстарите сочувани цркви во Овче Поле. Потекнува од век, а фрескоживописот е од XIV век. Според друг извор, преку споредба на црквата со други градби е утврдено дека веројатно била завршена кон крајот на или почетокот на век. Не е познато кога и од кој архијереј е осветена.
3 Архитектура
Црквата е гробишна еднокорабна градба. Има правоаголна основа и полукружен свод, типичен претставник на црковната архитектура од отоманскиот период во Македонија.
Градена е од клепан и кршен камен со малтер, без некоја доследност во ѕидањето. Печени тули се употребувани само за создавање на лакот над нишата на западната фасада.
Влезот е од западната страна преку ниска еднокрилна вратичка. Прозорците имаат облик на пушкарници од средновековните одбранбени кули. Во горниот дел од надворешната страна, ѕидовите завршуваат со профилиран корниз изведен од кршен камен.
3.1 Фрескоживопис
Стилските одлики на ѕидното сликарство и извесната монументалност, пастелниот колорит и украсните елементи, упатуваат на стилските разбирања од крајот на или почетокот на век. Во тематскиот склоп на сликаната програма е вклучен текстот на Неделниот прокимен.
Се забележуваат фрески од два временски периоди. Првиот слој, од времето на ѕидањето, а вториот од една реставрација од последните години на век. Зографот на црквата спаѓа во редот на талентирани уметници.
Меѓу позначајните композиции се следниве: „Успение на Света Богородица“ на западниот ѕид над влезната врата, „Раѓањето на Христа“, „Сретење“ и други.
4 Галерија
5 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Втора светиниколска парохија
* Буриловци
Александар Серафимов

Александар Серафимов (, – , ) ― македонски бранител, специјалец во ЕСЗ Тигар и учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинал на 27 октомври 2001 година во скопските клиники како последица на голем број шрапнели здобиени во Матејче во јуни 2001.
1 Животопис
1.1 Живот, војната 2001 и сведоштва
Александар Серафимов е роден на 24 март 1981 година во Свети Николе. По завршувањето на Средното полициско училиште, една година работел како обичен полицаец. Потоа, од 9 јуни 2000 година, тој преминал во 4-вод на елитната полициска единица „ЕСЗ Тигар“, каде што командир на четвртиот вод бил Стојанче Ангелов. Иако на почетокот на војната, тој постојано бил на фронтот од Тетово до Куманово, дома никогаш не кажувал каде е и како му е. Само еднаш на својата мајка и признал дека со своите колеги е во кумановското село Лопате. Кога ќе го добиеле на телефон, најчесто им кажувал дека е во касарната „Илинден“ во Скопје.
На 3 јуни 2001та, во 14:25 часот, мајката на Александар разговарал со него. Рекол дека е добар и дека моментално е на ручек. Веднаш по ручекот, заминале на терен. Во 20:50 часот биле веќе во Матејче. Кога излегувале од хермелинот, само што седнале да каснат нешто од она што го носеле, пред нив експлодирала мина. Според еден негов колега, мината паднало токму пред Аце. По ранувањето веднаш е префрлен во кумановската болница, а потоа во Клиничкиот центар во Скопје. Александар беше повреден во главата, надлактицата и дланката. Мал шрапнел, колку зрно од афион, го погодил до окото, крај носот, и влегол во мозокот. Кога ранет бил неговиот командир Стојанче Ангелов во Битката за Арачиново, пренесен е во истата шок соба каде што лежел Александар и Оливер Китановски. Ангелов за него вели:
На 4 јуни успешно е опериран на мозокот. Кон крајот на јули Александар се освести, беше исклучен од апаратите и почна да контактира со родителите. Лекарите кога видоа дека е подобар се ослободија, а почнаа и летните одмори. Кон средината на август, Александар почна да се жали дека го болат градите. На 14 август му го отворија градниот кош, направија операција за чистење на белите дробови. По операцијата брзо се освести, се освежи, но петтиотден по неа повторно му се влоши состојбата. Тогаш беше констатирано дека му е затруена крвта. Тромбоцитите речиси сосема ги изгуби. Лекарите велеа дека тоа е од повредата на мозокот, но според блиски другари лекари на фамилијата Серафимов, кажаа дека крвта всушност му е затруена при операцијата на градниот кош.
Со некакви лекарства малку му се покачиле тромбоцитите, но подоцна се појавиле проблеми со жолчката. Родителите не се согласувале со нова итна операција, бидејќи Александар бил истоштен, а опојките многу лошто му делувале на мозокот и на целиот организам. Но, операцијата ја направиле. Една недела подоцна, Александар Серафимов на 27 октомври 2001 година, починал. Тој се родил и умрел во исто време, во 12:25 часот. Александар Серафимов посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р Македонија.
Монтелукаст

Монтелукаст претставува антагонист на леукотриенските рецептори кој се користи во третманот на астма и за олеснување на симптомите на сезонска алергија. Цистеинил леукотриените (LTC4, LTD4, LTE4) се моќни воспалителни еикозаноиди ослободени од различни клетки, вклучувајќи ги маст клетките и еозинофилите. Тие се врзуваат со цистеинил леукотриенските (CysLT) рецептори во белите дробови при што предизвикуваат бронхоконстрикција, мукозна секреција, васкуларна пропустливост и еозинофилно собирање. Врзувајќи се со овие рецептори, монтелукастот ги блокира и ги спречува овие ефекти.
''Монт'' во името на лекот доаѓа од Монтреал, местото каде што Merck го развил лекот.
Ристо Лозановски

Ристо Лозановски ( Битола - Скопје) − македонски агроном, професор на Земјоделскиот факултет и академик на МАНУ.
1 Образование и работен век
Роден е во Битола каде што завршил гимназија. Студирал на Земјоделско-шумарскиот факултет во Земун, а по отворањето на Земјоделско-шумарскиот факултет во Скопје, тој ги продолжил студиите на овој факултет. Дипломирал во 1950 година. Во 1962 година, тој ја одбранил докторската дисертација „''Плевелна вегетација по органичарските површини во Пелагонија и нејзиното земјоделско значење''“. Веднаш по дипломирањето во 1951 година, тој бил задржан на тогашниот Земјоделско-шумарски факултет во Скопје, прво како асистент, подоцна доцент и вонреден професор, а од 1971 година е редовен професор на денешниот Земјоделски факултет во Скопје.
2 Научно-истражувачка дејност
Д-р Ристо Лозновски има развиено голема активност во научноистражувачката работа. Раководел со пет покрупни научно-истражувачки проекти (компетициски односи меѓу плевелите и некои нивски култури, влијание на агротехничките мерки и хербицидите врз биоценолошките промени во агроекосистмит, реонирање вобрдско-планински подрачја врз основа на агроеколошките фактори, проучување на нови техничко-технолошки решенија за одгледување на втори култури во СРМ и сл. ).
Тематиката што ја обработува во својата научно-истражувачка дејност опфаша научни подрачја што не се покриени со други истражувачи во Републиката, а се од значење за натамошен развој на земјоделството и за добивање нови современи техничко-технолошки решенија. Потесните научни подрачја во кои др. Ристо Лозановски ја исполнува својата научноистражувачка дејност се: обаботка на почвата, вегетација, биологија и екологија на плевелите, примена на хемиски средства (хербициди) во борбата против плевелите; ѓубрење и агротехника, агроеколошки проблеми во врска со продуктивните потенцијали што ги овозможуваат определени агроеколошки (агроклиматски и др.) фактори.
Д-р Ристо Лозановски спаѓа меѓу најактивните научни и наставни работници кои своите научни сознанија и стручни искуства ги пренесуваат во поизодната практика. Неговата стручна дејност се манифестира нив повеќе облици: објавување на стручни трудови, активно учество на стручни советувања, конгреси и симпоиуми, изработка на елаборати и програми, како и директна соработка со организациите на здружениот труд. Посебно е ангажиран во борбата против плевелите, во која област се вбројува меѓу најеминентните стручњаци во Југославија. За дописен член на Македонската академија на науките и уметностите, тој бил избран на 7 октомври 1988 година. Починал на 22 октомври 2011 година.
Специјално јавно обвинителство

Јавно обвинителство за гонење на кривични дела поврзани и кои произлегуваат од содржината на незаконското следење на комуникациите (скратено: ЈОНСК), познато како Специјално јавно обвинителство (скратено: СЈО) — јавно обвинителство за гонење на кривични дела кои се поврзани и кои произлегуваат од содржината на незаконското следење на комуникациите, обелоденето од Социјалдемократскиот сојуз на Македонија.
1 Историја
Специјалното јавно обвинителство произлегува од пржинскиот договор, договор потпишан помеѓу водачите на четирите најголеми политички партии за разрешување на политичката криза во Македонија. СЈО е формирано со Законот за јавно обвинителство за гонење на кривични дела поврзани и кои произлегуваат од содржината на незаконското следење на комуникациите. На функцијата Специјален јавен обвинител, Советот на јавните обвинители на 15 септември 2015 година ја избрал Катица Јанева.
По предлог на Катица Јанева на 14 октомври 2015 година, од страна на Советот на јавни обвинители биле избрани јавните обвинители Елизабета Јосифоска, Фатиме Фетаи, Стевчо Дончев, Бурим Ристеми, Љубомир Лапе, Марија Горгева, Лејла Кадриу како јавни обвинители кои му помагаат на Јавниот обвинител кој раководи со Специјалното јавно обвинителство.
На 4 ноември 2015 година, по повторен предлог на Јавниот обвинител кој раководи со СЈО, од страна на Советот на јавни обвинители биле избрани јавните обвинители Гаврил Бубевски, Ленче Ристовска, Трајче Пеливанов, Артан Ајро и Лиле Стефанова.
2 Поврзано
* Пржински договор
Ќутахија

Ќутахија (|Kütahya) — град во Егејскиот регион во Турција и главен град на истоимената провинција. Според податоци од 2011 година, градот има население од 237.804 жители.
1 Историја
Ќутахија во класичниот антички период бил познат како е запаметен како Котиаеум. Подоцна градот станал дел од римската провинција Фригија Салутарис.
За време на владеењето на византискиот цар Јустинијан I биле изградени градските ѕидини и тврдина. Во 1071 година градот бил освоен од Селџуците, додека во следниот период бил под власт на крстоносците, Гермијанидите, Монголците и Отоманците во 1428 година. Во османлиско време во градот се населиле голем број на ерменско население, и градот пораснал во реномиран центар за отоманската керамичка индустрија. Плочките кои биле произведувани биле наменети за џамии и објекти низ целиот Близок Исток.
До 1827 година градот бил седиште на Анадолскиот пашалак, кога бил формиран пашалакот Худавендигар. Во 1833 година градот бил окупиран од страна на Ибрахим Паша, во текот на Османлиско-египетската војна (1831–1833).
Кон крајот на 19 век во градот живееле 120.333 жители, од кои 4.050 биле Грци, Ерменци 2.533, 754 католици, а остатокот биле муслимани. Во текот на Ерменскиот геноцид, градот и регионот биле поштедени. На 17 јули 1921 година градот бил окупиран од грчките сили. Градот бил ослободен и по крајот на Турската војна за независност, бил вклучен во составот на Турција.
2 Географија
Ќутахија се наоѓа во западниот дел на Турција, на надморска височина од 969 метри и површина од 2,484.16 км<sup>2</sup>. Во градот поминува реката Порсук.
Дики Бојаџи

Димитар „Дики“ Бојаџи ( во ) — македонски маратонски пливач. Завршил Виша школа за надворешна трговија во Белград (1970) и Виша педагошка школа во Скопје (1975). Бил член на ПВД „Охридски бранови“. Првак на Македонија во 17 дисциплини во пливање на куси патеки, со 8 републички рекорди. Во маратонското пливање освоил први места на реката Сава на 24 км (1959) и на државните првенства на Охридското Езеро (1959, 1963 и 1965). На врвните светски натпреварувања на Охридското Езеро, освоил едно второ место (1966) и две трети (1962 и 1965). На маратонот од Капри до Неапол (1960) го освоил првото место и успешно настапувал на него сè до 1967, како и на меѓународните маратони во САД, Канада, Египет и во Сирија. Тој е избран за најдобар спортист на Македонија во 1960 и 1961 година.
1 Поврзано
* Атина Бојаџи
* Нико Нестор
* Томи Стефановски
Власе Николески

Власе Николески (р. 1948 година во с. Требеништа, Охридско) — македонски вајар.
1 Животопис
Во 1966 година заминал за Австралија. Годините по пристигнувањето на Австралијскиот континент ги посветил на своето образование и веќе во 1973 година поседувал две дипломи. Првата диплома ја добил за завршени студии по визуелни уметности на Високата школа за уметност во Хобарт, Тасманија, а втората за завршени студии за визуелни уметности – скулптура на Викторија Колеџ за уметности од Мелбурн. По двете студиски патувања во Франција, Велика Британија и во САД, завршува постдипломски студии на Институтот за уметност во Сиднеј.
Во своето уметничко творештво Власе Николески користи елементи од македонското археолошко и етнографско наследство како и сегменти на абориџинската традиција. Неговите скулптури како функционални инсталации можат да се поделат на ентериерни, екстериерни и пејзажни. Ентериерните и екстериерните, општо, а пејзажните посебно, глобално ја профилираат естетичката тежина, значењето на партиципацијата на Николески во процесот на вајарското мислење воопшто.
Покрај дваесетина поголеми самостојни изложби, учествувал и на многубројни групни изложби организирани од реномирани галерии и музеи. Добитник е на голем број награди и признанија.
Игало

Игало – град во општината Херцег Нови во Црна Гора. Спрема пописот од 2003 година имал 3.754 жители (спрема пописот од 1991 година имал 3.676 жители). Иако со Херцег Нови чини единствена градска целина, Игало се смета за посебно населено место. Името го добил по истиот збор од грчко потекло, кој значи „брег, плажа“.
1 Лекувалиште
Игало е познато туристичко место, а благодарение на радиоактивната морска тиња од Блатна Плажа (''Каллива Плажа'') – или како што уште ја нарекуваат Стара бања, тој е центар на здравствениот туризам во Црна Гора. Игало е познато и по неексплотираната минерална вода наречена „Игалка“. Во 1930 година направено е испитување во познатото француско лекувалиште Виши (Vichy) кое испитување дефинитивно ја потврдило неговата исклучителна лековитост, но дури после Втората светска војна, на иницијатива на Мирко Стиепчевиќ, кој го ангажира д-р Светозар Живојновиќ, се реализирани дамнешните планови за основање на лекувалиште во Игало. Истото со одлука на владата на Црна Гора од 1 ноември 1949 година конечно е основано.
Во Игало се наоѓа црквата Св. Преображение Господово од втората половина на 17 век, која е обновена во 1857 година.
2 Демографија
Во Игало живеат 2.988 полнолетни жители, а просечната возраст на жителите изнесува 38,2 години (37,1 кај мажите и 39,3 кај жените). Во местото има 1.300 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 2,88.
Националниот состав во Игало според пописот од 2003 година е следниот:
Националност, Игало
Срби, 2.270
Црногорци, 1.011
Муслимани по националност, 22
Југословени, 15
Роми, 14
Македонци, 11
Унгарци, 6
Бошњаци, 5
Словенци, 3
Германци, 1
Италијанци, 1
Албанци, 1
Непознато, 72
Вкупно, 3.432
Марду

Марду (|Maardu) — град и општина во Естонија, со население од 16,512 жители според податоци од 2012 година, зафаќа површина од 22,76 км<sup>2</sup> и се наоѓа во округот Харју. Градот всушност претставува градско подрачје од Талин.
1 Историја
Марду своите почетоци ги има како индустриско населено место. Благодарение на своите фосфати, во 1939 година населеното место започнало да се развива. Пред 1963 година Марду имал статус на индустриско населено место, додека во 1980 година довил статус на град. Во 1991 година Марду добил статус на посебна административна единица.
2 Географија
Градот Марду се наоѓа на брегот на заливот Муга (дел од Финскиот Залив). Се наоѓа на околу 15 километри североисточно од главниот град Талин, во непосредна близина на автопатот Талин - Нарва.
Во јужниот дел на градот се наоѓа езерото Марду, западно од градот тече реката Пирита, додека на север се наоѓа пристаништето Муга.
3 Административна поделба
Марду може да биде поделен на четири дела:
* Калавере, центарот на градот
* Муга, поранешен град-градина
* Карму, индустриска зона
* Кроди, индустриска зона
4 Население
Година, Населениепо година
2001, 16 729
2002, 16 706
2003, 16 677
2004, 16 648
2005, 16 601
2006, 16 570
2007, 16 550
2008, 16 549
2009, 16 531
2010, 16 529
2011, 17 524
Пристаништето во градот е најголемо карго пристаниште во Естонија. Според пописот од 2000 година, населението на градот броело 16.738 жители. 61,7% биле Руси, 19,9% Естонци, 6,6% Украинци, 5,7% Белоруси, 1,5% Татари, 0,9% Финци, 0,6% Полјаци, 0,5% Литванци, 0,2% Латвијци, 0,2% Германци и 0,1% Евреи. Процентот на Естонците бил еден од најниските во Централна и Западна Естонија.
5 Образование
Во градот има четири училишта: средно училиште на естонски јазик како и две училишта на руски јазик и училиште за уметност.
Црква „Св. Недела“ - Слатино

Света Недела (позната и како Стара Света Недела) — гробјанска селска црква во селото Слатино, во чиј двор се наоѓаат и селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата е сместена на самото сретсело, во долниот дел на селото, поради што се нарекува и „Долна црква“, за разлика од Горната црква - „Св. Богородица“.
2 Историја
Црквата е изградена во 1858 година, а била живописана во 1875 година од страна на Аврам Дичов и неговиот брат, Спиридон.
3 Галерија
4 Поврзано
* Слатино
* Црква „Св. Богородица“
* Црква „Св. Јован Крстител“
* Слатинска парохија
Слатински манастир

Слатински манастир — новоизграден манастир во близина на селото Слатино, во областа Дебрца. Манастирот е подигнат во непосредна близина на некогашното Слатинско Езеро.
1 Градби во манастирот
Во рамките на манастирот се наоѓаат манастирската црква „Св. Јован Крстител“, камбанаријата, како и помошни објекти.
1.1 Црква „Св. Јован Крстител“
Црквата „Св. Јован Крстител“ е главната манастирска црква во целиот комплекс, по која е и наречен целиот манастир. Црквата била осветена во 2002 година од страна на митрополитот дебарско-кичевски г. Тимотеј. Фреските во црквата се изработени од уметникот Драган Ристески од Охрид.
2 Галерија
Црква „Св. Јован Крстител“ - Слатино

Свети Јован Крстител (понекогаш нарекува Свети Јован Бигорски) — манастирска црква во селото Слатино, сместена во близина на некогашното Слатинско Езеро.
Изградена е врз темели на многу постара истоимена црква од раниот среден век. Осветена е на 26 мај 2002 година од страна на митрополитот дебарско-кичевски г. Тимотеј. Фреските се изработени од уметникот Драган Ристески од Охрид.
1 Света икона
Светата икона на Свети Јован Крстител од познатиот Бигорски манастир едно време била сместена во оваа црква на Слатинскиот манастир, поради што и самата манастирска црква понекогаш се нарекува и „Св. Јован Бигорски“. Иконата била вратена на Бигорскиот манастир во времето на неговото возобновување во 1743 година.
2 Галерија
3 Поврзано
* Слатино
* Црква „Св. Богородица“
* Црква „Св. Недела“
* Слатинска парохија
* Слатински манастир
Антиметаболит

Антиметаболит е хемиска супстанца која ја инхибира употребата на некој метаболит, кој пак е друга хемиска супстанца која е дел од нормалниот метаболизам. Овие супстанци често се слични во структурата со метаболитот со кој интерферираат, како што се антифолатите кои интерферираат со искористувањето на фолната киселина. Присуството на антиметаболити може да има токсични ефекти врз клетките, како што се запирање на клеточниот раст и клеточната делба, па овие соединенија се користат во хемотерапијата на канцер.
Црква „Св. Димитриј“ - Издеглавје

''За археолошкото наоѓалиште, видете Св. Димитрија
Свети Димитриј (позната и како Свети Димитрија) — гробјанска селска црква во селото Издеглавје, во чиј двор се наоѓаат и селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата е сместена надвор од селото.
2 Историја
Црквата е изградена во век. Според натписот на црквата, во 2005 година била целосно обновена.
3 Галерија
4 Поврзано
* Издеглавје
* Црква „Св. Софија“
* Црква „Св. Никола“
* Слатинска парохија
Пиш

Пиш (|Pisz), порано ''Јањсборк'' (|Jańsbork, |Johannisburg) — град во Варминско-мазурското Војводство во Полска, со население од 19,547 на крајот на 2012 година. Градот е седиште на Пишкиот округ. Пиш се наоѓа на местото каде што се соединуваат езерото Рос и реката Писа.
1 Етимологија
TИмето Пиш потекнува од зборот ''pisa'', што значи „бара“ во стариот пруски јазик. Пиш го добил името од замок во 1645 година, кога станал град по декрет на Владислав IV Васа. Мештаните од Мазурија замокот го нарекувале "Jańsbork" или 'Pysz', и ова име останало до 1946 година.
2 Историја
Местото на денешниот Пиш првично било населено од домородни Пруси. Во 1345 година Тевтонскиот ред започнал изградба на замок близу најјужната точка од Пишката шума (Јоханисбургер Хајде) во округот Мазурско Поезерје. Замокот бил именуван ''Јоханисбург'', по Свети Јован Крстител. Населбата во близина држела пазар најрано од 1367 година, но градот не добил градски привилегии сè до 1645 година. Прв градоначалник на градот бил Фредерик Адам Черноевски. Официјално германско име на градот било Јоханисбург, додека жителите од полско говорно подрачје градот го нарекувале ''Јансборк''. Раниот развој на градот се должел на вештините на луѓето во пчеларството, како и тоа што градот бил сместен на трговските патишта кои воделе кон Гдањск и кон реките Висла и Варев. Градот станал дел од Војводството Прусија во 1525 година и од Бранденбург-Прусија во 1618 година.
Во периодот 1709/10 само 14 жители преживеале чума. Градот започнал да се развива забрзано во 19. век како дел од Кралството Прусија. Во 1818 година тој станал седиште на округот Јоханисбург во покраината Источна Прусија. Во 1876 година во градот живееле околу 3,000 жители. Железничка пруга која ги поврзувала Аленштајн (Олштин) и Лик (Елк) поминувала преку градот. Системот за снабдување со вода како и тој за гас биле изградени во 1907 година, а општинската кланица во 1913 година. Индустрискиот развој на градот се темелел на преработката на дрво и на металургија. Според пописот од Царска Германија од 1900 година, населението на Јоханисбург се состоело од 70,2 % Мазури.
Како резултат на версајскиот договор, бил организиран референдум од страна на друштвото на народите, кој резултирал со 99,96 % од гласовите за останување во Источна Прусија и 0,04 % за Полска (вкупно 14).
Во текот на втората светска војна, Јоханисбург бил 70 % уништен од борби и окупација од советската Црвена армија. На крајот на војната, градот бил префрлен од германска на полска контрола во согласност со постдамскиот договор и официјално преимнуван ''Пиш'' во 1946 година. Германското население во градот било протерано и заменето со Полјаци.
3 Личности од Пиш
* Георг Кристоф Писански (роден 1725 г.), историчар од Прусија
* Лудвиг Јорк фон Вартенбург (1759&ndash;1830) градски командир
* Густав Гизевиуш (1810–1848), активист
* Ернст Римек (1890–1963), сликар
* Гинтер Струп (1912–1996), уметник
* Мариајне Холд (1929–1994), глумица
* Марќин Качмарек (роден во 1977 г.), олимписки пливач
4 Партнерски градови
* Шлезвиг-Фленсбург, Германија
* Муствее, Естонија
* Алитус, Литванија
Велмејска парохија

Велмејска парохија — парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија во Дебарско-кичевската епархија во Охридското архијерејско намесништво со седиште во црквата „Св. Никола“ во селото Велмеј.
Во составот на оваа парохија се селата Велмеј и Брежани. Парохиски свештеник нема. Ја опслужува пензионираниот свештеник Димко Димески (сост. 2016).
1 Цркви и манастири
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списoкот да не е целосен:
име, место, изградена, слика
Црква „Св. Никола“, Велмеј, (главна парохиска црква)
Црква „Св. Ѓорѓи“, Велмеј, 1931
Црква „Св. Богородица Пречиста Ќелија“, Велмеј, век
Црква „Св. Вознесение Христово“, Велмеј, 2001/2004
Црква „Св. Атанасиј“, Брежани, век
Црква „Св. Петар и Павле“, Брежани, 2003
2 Поврзано
* Охридско архијерејско намесништво
* Дебарско-кичевска епархија
Слатинска парохија

Слатинска парохија — парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија во Дебарско-кичевската епархија во Охридското архијерејско намесништво со седиште во црквата „Св. Богородица“ во селото Слатино.
Во составот на оваа парохија се селата Слатино, Издеглавје, Сошани, Оздолени и Слатински Чифлик. Парохиски свештеник нема. Ја опслужува пензионираниот свештеник Димко Димески (сост. 2016).
1 Цркви и манастири
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списoкот да не е целосен:
име, место, изградена, слика
Црква „Св. Богородица“, Слатино, ?(главна парохиска црква)
Црква „Св. Недела“, Слатино, 1858
Црква „Св. Јован Крстител“, Слатино, 2002 (обновена)
Црква „Св. Димитриј“, Издеглавје, век
Црква „Св. Софија“, Издеглавје, 2001
Црква „Св. Никола“, Издеглавје
Црква „Св. Ѓорѓи“, Сошани
Црква „Св. Никола“, Сошани, 2010
Црква „Св. Ѓорѓи“, Оздолени
Црква „Св. Никола“, Оздолени
Црква „Св. Богородица“, Слатински Чифлик, 1997
2 Поврзано
* Охридско архијерејско намесништво
* Дебарско-кичевска епархија
884 Пријам

884 Пријам — привремена ознака 1917 CQ редок вид на Јупитеров тројанец од тројанскиот табор, со пречник приближно од 100 км. Откриен е на 22 септември 1917 година од германскиот астроном Макс Волф во Хајделбершката опсерваторија во јужна Германија.
Според спектралната класа, темното и црвеникаво тело е припадник на ретката класа D. Од 2016 година, познати се 46 астероиди кои се припадници на оваа спектрален тип. Во орбита е на следечкиот тројански табор, во Јупитеровата Лангранжова точка, 60° зад орбитата на гасовитиот џин. Астероидот е во орбита на Сонцето на растојание од 4,6–5,8 ае еднаш на секои 11 години и 10 месеци (4.309 денови). Орбитата има занес од 0,12 и наклон од 9° во однос на еклептиката. Астероидовиот набљудувачки лак почнува 2 месеци по неговата официјалната дата на откривање, а првите снимени набљудувања се направени во хајделберг во ноември 1917 година.
Според истражувањата изведени од јапонскиот сателит Акари и мисијата NEOWISE на НАСА преку Широкозафатниот ифнрацрвно-прегледен истражувач, асероидот има пречници од 101,1 и 120,0 км и површината има албедо од 0,037 и 0,044. Според ''Соработна астероидна светлокривна врска'' претпоставува за стандардно албедо за јаглеродни астероиди од 0,057 и пресметале пречник од 96,3 км, заснован на апсолутната величина од 8,81.
Добиени се неколку светлински криви од фотометриските набљудувања на астероидот. Добиен е вртежен период меѓу 6,85 и 6,90 часа со промена на светлинската величина од 0,23 и 0,40. Првите две сетлосни криви биле добиени од страна на Стефано Мотола во јануари 1993 година и октомври 2001 година, во соработка со Клас-Ингвар Лагерквист и Марко Делбо од соодветните Квинстабергова и Торинска опсерваторија, (U=3/2+). Двете добро определени светлински криви биле добиени и од Роберт Стивенс и Линда Френч при Центарот за изучување на Сончевиот Систем и Веслијанскиот универзитет на Илиноис во јули 2010 годинаи јануари 2015 година со (U=3/3). Во продолжение,набљудувањата украинските астрономи во август 010 година биле искористени за да се добие добро дефинирана светлинска крива со (U=3).
Астероидот е наречен по Пријам, кралот на троја за време на Тројанската војна. Јупитеровите торјанци 624 Хектор и 3317 Парис се наречени по неговите синови Парис и Хектор (H 86).
Тампере

Тампере (|Tammerfors; |Tampereen kaupunki) — вториот град по големина во Финска и седиште на средишниот дел на државата. Градот е исто така седиште на областа Пирканската земја, која ја сочинува една општина.
Поширокото подрачје на градот брои близу 300 илјади луѓе. Во самиот град живеат околу 215 илјади жители.
1 Географски одлики
Се наоѓа во средишниот дел на Финска. Од главниот град на државата, Хелсинки е оддалечен 180 километри северно. Тампере е најсеверниот голем град во ЕУ, кој не е приморски, а се наоѓа во внатрешноста.
Се наоѓа во внатрешноста на Скандинавија, во историската област Пирканска земја. Подрачјето е рамничарско до ридесто, а надморската височина е 77-120 метри.
Климата е остра континентална на премин кон субполарна. Затоа зимите се остри и долги, а летата свежи.
2 Историја
Подрачјето на Тампере било населено во време на доцната праисторија.
Ја основал кралот Густав III од Шведска во 1775 година како трговско место околу реката Тамеркоски. Во тоа време градот бил мал. Меѓутоа во 19 век, кога градот припаѓал на Руското царство израснал во голем трговски и стопански центар. Во втората половина на 19 век, градот ја претставувал пола финска индустрија. Индустриското значење на градот, посебно на полето на текстилната индустрија, во XIX и XX век му го даваат името „Манчестер на северот“.
Градот бил и центар на значајни политички случувања. После генералниот штрајк во градот во 1905 година, финците добиле повеќе права од рускиот цар, а во 1918 година, Финска се стекнала со независност.
После Втората светска војна, Тампере се развил во современ град.
3 Население
Според проценките од 2011 година, во градот живееле 215.168 жители, а во поширокото градско подрачје околу 300 илјади жители.
Тампере за разлика од Хелсинки и Турку, секогаш бил населен со финци. Последните децении, населението во градот станало шаренолико. По последните податоци преовладуваат етничките финци со 94,9%, присутни се и швеѓаните со 0,5%. Од новите доселеници посебно бројни се Русите.
4 Образование
Во градот има два универзитети: Универзитет во Тампере и Тамперскиот политехнички универзитет. Двата универзитет имаат околу 10.000 студенти.
Стара Пазова

Стара Пазова — град и општина во Сремскиот округ во Војводина, Србија. Според пописот од 2011 година, во градот живеат 18,602 жители, додека во истоимената општина живеат 65,792 жители.
1 Историја
За време на Отоманското Царство (16.-18. век), Пазова бил населен од етнички Срби и бил дел од отоманскиот Сремски санџак. Во 1718 година, градот станал дел од Хабсбуршката монархија. Во 18. век (по 1760 г.) Словаци лутеранци се населиле во Пазова, и во 1791 година исто така тука се населиле и Германци. Тие живееле во различна населба позната како Нова Пазова, па така старата населба била именувана Стара Пазова. До втората половина од 20. век, Словаците биле најголема етничка група во градот Стара Пазова, додека најголема етничка група во околната општина биле Србите.
Во најголем дел од Хабсбуршкото владеење, Стара Пазова бил дел од Хабсбуршката Воена граница (укината во 1882 г.), додека во периодот 1848-1849 бил дел од Српска Војводина. Кон крајот на 19. век и почетокот на 20. век, Стара Пазова бил окркужен центар во Сремската жупанија (дел од Кралство Хрватска и Славонија, Кралство Унгарија и Австроунгарија). Според пописот од 1910 година, населението во општината Стара Пазова броело 46,430 жители, од кои 24,262 зборувале српски, 9,348 германски, 5,779 словачки, и 5,670 хрватски јазик. Во рамките на градот живеело словачко мнозинство.
Од 1918 година, градот станал дел од Кралството Југославија. Според пописот од 1971 година, 56% од населението во градот Стара Пазова биле Словаци. Денес, најголема етничка група во градот и во општината се Србите.
2 Збратимени градови
Стара Пазова е збратимен со:
* Сребреница, Босна и Херцеговина
887 Алинда

887 Алинда — е астероид со голем занес, во близина на Земјата со минимално пресечно растојание (НОПР) од 0,092 ае. По него е неаречена групата на астероиди Алиндско семејство и истиот има пречник од 4 km. Каменестиот тип S астероид е откриен од Германскиот астроном Макс Волф во Хајделбершка опсерваторија на 3 јануари 1918 година.
Поради неговата високозанесна орбита и средноголема оска од 0,57 и 2,5 ае, е типичен претставник на Аморските III астероиди. Поседува, 1:3 орбитална резонанција со Јупитер и околу 4:1 резонанција со Земјата. Во продолжение, бидејќи неговата орбита исто така е во Главниот астероиден појас се класифицира како и астероид од Главниот астероиден појас.
Алинда е астероид кој има орбита блиска до Земјината, како што е преминот што ќе се случи во јануари 2025 година, кога ќе биде на растојание од Земјата.
Името на астероидот е предложено од Х. Кобол. Не е познато дали се однесува на стариот град Алинда во современа западна Турција, или пак е во прашање митолошки лик од Абориџинската митологија.
892 Зелигерија

892 Зелигерија — астероид во орбита околу Сонцето кој е откриен од срана на германскиот астроном Макс Волф на 31 мај 1918 година во Хајделберг и имал привремена ознака 1918 DR. Наречен е по германскиот астроном Хуго фон Зелингер.
Фотометриските набљудувања од опсерваторијата „Оакли“ во Тере Хоут, Индијана во 2007 година бил искористени да се создаде светлинска крива за 892 Зелигерија. Астероидот имал вртежен период од 15,78 ± 0,04 h и промена на светлинската величина од 0,35 ± 0,07 од m.
Самохран родител

Самохран родител — термин кој се однесува на случај кога еден од родителите, од објективни или субјективни причини, сами се грижат за своето дете или деца. Во објективни причини спаѓаат: смртта на брачниот другар, доверување на детето на еден од родители и да се грижи после разводот, по разводот, болест на партнерот, долг период на отсуство поради извршување на казна, воена служба, итн. Во субјективни причини се вбројуваат околностите на раѓање на детето надвор од бракот или вештачко оплодување на жената под услов таткото да остане непознат.  Околноста за само еден родител да се грижи за децата може да биде отежнувачка само во случаи кога еден од родителите, иако за тоа има можност, одбива финансиски и на друг начин да учествува во издржувањето и воспитувањето на детето. Во некои земји, поради недостаток на државна грижа и помош, самохраните родители се здружуваат во свои здруженија.
Во Македонија, на 8 мај 2016 година е формирано здружение на самохрани мајки „Една може“
Кладно

Кладно (|Kladno) — значаен град во Чешка и најголемиот град на историската област Бохемија. Кладно е најголемиот град и административна единица на Средночешкиот крај, но не и седиште (тоа е главниот град Прага, која го опкружува овој крај, но е независна единица, Прага). Кладно е седиште на засебната област Кладно во овој крај.
Градот е познат како „најголемото предградие“ на Прага, бидејќи се наоѓа на само 25 км од центарот на чешката престолнина.
1 Географски одлики
Кладно се наоѓа во западниот дел на Чешка и е оддалечен 25 километри од главниот град Прага на запад.
Се наоѓа во историската област Бохемија. Градот се наоѓа на надморска височина од приближно 380 метри. Западно од градот се издига Кривоклатската планина. 
Климата во градот е умерено континентална. Во градот нема реки, а во близина на градот се наоѓа Кладенското езеро.
2 Историја
Подрачјето на Кладно било населено уште во времето на праисторијата. Населбата под тековното име, за првпат во пишани документи се споменува во 14. век. Градот со векови бил средиште на тешката индустрија во Бохемија.
Во 1919 година станал дел од новосоздадената Република Чехословачка. За време на комунизмот градот бил нагло индустријализиран и дошло до нагло зголемување на населението. По осамосотојувањето на Чешка дошло до опаѓање на активностите на тешката индустрија.
3 Население
Кладно денес има околу 68 илјади жители, а во последните години бројот на жители во градот полека се зголемува. Покрај чесите, во градот живеат словаци и Роми.
4 Фотографии од градот
Основен суд Виница

Основен суд Виница — суд со основна надлежност сместен во градот Виница и го опфаќа подрачјето на општината Виница.
Судот во Виница ја извршува судската власт во прв степен во рамките на гореспоменатата општини. Основниот суд во Виница одлучува за сите дела во прв степен по кривични дела и прекршоци извршени на подрачјето на општината Виница.
1 Историја
Основниот суд во Виница бил основан како судско одделение на Основниот суд Кочани на 15 март 1978 година.
Судот во Виница започнал со работа во јули 1996 година, кога бил основан согласно Законот за судови, како единствен нов суд во Македонија.
2 Внатрешна организација
Судот е сместен во старото средишно градско подрачје на градот Виница, сместен на новиот плоштад „Ангел Винички“, веднаш со зградата на Градското собрание.
2.1 Претседатели на судот
Од неговото основање во 1978 година, претседатели на ОС Виница биле следниве:
* Димитар Коцанов
* Трајче Христов
* Симеон Пешов
* Васка Петрова
* Благој Цикарски
3 Поврзано
* Основни судови со основна надлежност во Македонија
890 Валтраут

890 Валтраут — астероид во орбита околу Сонцето откриен од страна на германскиот астроном Макс Волф на 11 март 1918 година. Именуван е по лик од Вагнеровата опера, ''Götterdämmerung'' или ''Самракот на боговите''.
Станува збор за член на динамичкото Еошко семејство на астероиди јкое најверојатно се создало при судирен распад на поголем астероид.
Црква „Св. Атанасиј“ - Стење (нова црква)

Свети Атанасиј (позната и како Свети Атанас) — мала црква (или параклис) во селото Стење, сместена близу новоизградената плажа во Стење.
1 Поврзано
* Стење
* Црква „Св. Атанасиј“
* Црква „Св. Кирил и Методиј“
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“
* Црква „Св. Никола“
* Втора ресенска парохија
895 Хелио

895 Хелио — голем темен астероид од Главниот астероиден појас со пречник од 150 км. Бил открие на 11 јули 1918 година од Макс Волф. Станува збор за астероид од типот B.
Основен суд Дебар

Основен суд Дебар — суд со основна надлежност сместен во градот Дебар и го опфаќа подрачјето на општините Дебар и Центар Жупа.
Судот во Дебар ја извршува судската власт во прв степен во рамките на гореспоменатите општини. Основниот суд во Дебар одлучува за сите дела во прв степен по кривични дела и прекршоци извршени на подрачјето на општините.
1 Историја
Основниот суд во Дебар, како и останатите судови во Македонија, бил основан со Повелбата на Президиумот на АСНОМ за устројство на првите судови во Македонија на 31 март 1945 година.
2 Внатрешна организација
Основниот суд во Дебар е поделен на пет одделенија: приемно, граѓанско, прекршочно, кривично и извршно одделение.
3 Поврзано
* Основни судови со основна надлежност во Македонија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Стење

Успение на Пресвета Богородица — гробјанска црква во селото Стење, Општина Ресен, Македонија. Се наоѓа на селските гробишта, надвор од селото.
1 Галерија
2 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Втора ресенска парохија
* Црква „Св. Атанасиј“
* Црква „Св. Кирил и Методиј“
* Црква „Св. Никола“
* Црква „Св. Атанасиј“
* Стење
Црква „Св. Атанасиј“ - Стење (стара црква)

Свети Атанасиј (позната и како Свети Атанас) — поствизантиска црква во селото Стење, сместена на некогашната местоположба на селото. Се претпоставува дека потекнува од век.
Се наоѓа на 1 километар југоисточно од селото. Во неа е сочуван дел од живописот.
1 Претпоставка
Се претпоставува дека селото Стење не се наоѓало секогаш на моменталната местоположба, туку дека порано се наоѓало во месноста „Св. Атанас“ (зад стените) на околу 1,5 километар јужно од денешната местоположба на селото. Не се знае годината кога се случила преселбата, додека како причина се наведува поплавувањето од надојдените води на езерото.
Можно е денешната стара црква „Св. Атанас“ да била единствената селска црква, која останала единствена градба по преселбата на селото.
2 Поврзано
* Стење
* Црква „Св. Кирил и Методиј“
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“
* Црква „Св. Никола“
* Црква „Св. Атанасиј“
* Втора ресенска парохија
Харманли

Харманли (|Харманли) – град во Република Бугарија, во југоисточниот дел на земјата. Градот е трет по важност во Хасковската Област и средиште на нејзиниот источен дел.
1 Географија
Градот Харманли се наоѓа во југоисточниот дел на Бугарија. Од престолнината Софија, градот е оддалечен 270 км, а од обласното седиште, градот Хасково, оддалечен е 33 км. Турската граница е оддалечена околу 50 км.
Подрачјето на Харманли се наоѓа во средишниот дел на Тракиската Рамнина. Северно од градот тече реката Марица, а јужно се издигаат последните, најисточни делови на планинската верига Родопи.
Климата во градот е изменето континентална.
2 Историја
Околината на Харманли првично била населена со Тракијци. После тоа со ова подрачје владеат Рим, Византија, средновековната Бугарија, а потоа паднало под османлиска власт. Под ова име населбата првпат се споменува во 1510 година. После 1878 година градот ѝ припаднал на новооснованата држава Бугарија.
3 Население
Според процените од 2007 година, Харманли имал околу 20 000 жители. Мнозинството од градското население се етнички Бугари, остатокот малобројни Роми. Последните дваесетина години градот го губи населението заради оддалеченоста на главните текови на развојот во земјата.
Мнозинската вероисповед е православна, а малцинската ислам.
Оланд (фризиски остров)

Оланд (|Oland; |Øland; севернофризиски: ''Ualöönist'') — мал халиг, кој е поврзан со теснолиниска железница со копното и со халигот Лангенес.
Најмалиот светилник во Германија се наоѓа на Оланд, воедно и единствен со сламен покрив.
Кафеана

Кафеана, гостилница, крчма или акчилница — угостителски објект во кој се послужуваат алкохолни и безалкохолни пијалаци и напивки, ладни јадења, слатки и др. Тие можат да бидат приготвени во просториите на кафеаната или да бидат приготвени на друго место и донесени во кафеаната само за послужување. Во кафеаната може да се послужува класичен појадок. Обично во неа се собираат луѓе од уметничкиот свет и деловни партнери, а исто така кафеаната претставува место за одмор и разонода на поширок круг луѓе. Просториите и опремата во кафеаната се удобни, а гостите се задржуваат подолго време. Во кафеаната се користат различни средства за разонода и забава на гостите - музика, игри, билијард, шах, куглање и друго. Еден дел од кафеаната може да работи како ресторан, ако располага со уреди и опрема за ресторан.
Постојат различни типови кафеани од кој најпознати се:
*Кафеана од париски тип настаната во Франција. Разонодата е едноставна, најчесто музика во вечерните часови, а повеќе е наменета за разговори.
*Виенска кафеана се разликува од парискиот тип кафеана по тоа што има разновидна разонода. Тоа е пораскошна, а услугите покоплетни. Во неа гостинот може да добие весници за читање. Се изведува и музичка програма.
1 Кафеаната како тема во уметноста и во популарната култура
* „В крчма“ — песна на македонскиот поет Блаже Конески.* „Во кафеаната“ (хрватски: ''U kavani'') - песна на хрватскиот писател Мирослав Крлежа.* „Велешката градска кафеана“ — песна на македонскиот писател Васил Тоциновски од 2023 година.
Кањижа

Кањижа (|Kanizsa или Magyarkanizsa) — град и општина во Севернобанатскиот Управен Округ во Војводина, Србија. Според пописот од 2022 година, во градот живеат 8.067 жители, додека во истоимената општина живеат 20.141 жител.
1 Географија
Иако припаѓа на севернобанатскиот округ, територијата на општината Кањижа всушност се наоѓа во регионот Бачка. Територијата на општината се граничи со реката Тиса и со општината Нови Кнежевац на исток, со општината Сента на југ, со општината Суботица на запад и со границата на Унгарија на север.
1.1 Населени места
Населби во општината: Адорјан, Велебит, Војвода Зимоњиќ, Долине, Кањижа, Мале Пијаце, Мали Песак, Мартонош, Ново Село, Ором, Тотово Село, Трешњевац, Хоргош.
2 Историја
Градот бил спомнат во хрониката ''Gesta Hungarorum'' под името ''Кенесна'' и, аспоред хрониката, припаѓал на војводството на бугарскиот војвода Салан кој управувал од Тител во 9. век. Во првите пишани документи по унгарското освојување на Средна Европа, градот се споменува како ''Кнеса'' или ''Кенесна''. Ова име дошло од словенскиот збор ''кнез''. Во 1335 година, градот бил спомнат како ''Вила Каниса''.
Во првата половина на 16. век, градот бил управуван од Источното Унгарско Кралство, до 1552 година бил управуван од Османлиското Царство (Чанадски санџак). Ве периодот од 1686 до 1918, градот бил под контрола на Хабсбуршката монархија. Првично, тој бил дел од Хабсбуршката Воена Граница, но бил поставен под граѓанско управување во 1751 година. На почетокот на османслиското управување, локалното унгарско население ја напуштило областа. Во текот на отоманскиот период и исто така во текот на првата деценија од хабсбуршкото управување, градот бил главно населен од етнички Срби. Унгарските колонисти од северните држави од Кралството Унгарија започнале да се населуваат тука во 1753 година и станале доминантна етничка група во градот. Од 1918 година, градот бил дел од Кралството Југославија.
3 Демографски податоци
3.1 Етнички групи во општината
Населението во општината Кањижа се состои од:*Унгарци = 21,576 (85.13%)
*Срби = 1,830 (7.22%)
*Роми = 596 (2.35%)
*Романци = 269 (1.06%)
* Други и неизјаснети = 1341 (5.29%)
Сите населби во општината имаат унгарско мнозинство освен селото Велебит, кое главно е населено од Срби.
3.2 Етнички групи во градот
Населението во градот Кањижа се состои од:*Унгарци= 8,319 (84.28%)
*Срби= 894 (9.06%)
*Други и неизјаснети = 658 (6.67%)
4 Познати личности
*Ѓорѓе Крстиќ (1851–1907), познат српски сликар во правец реализам
*Александар Тишма (1924–2003), романописец
*Ото Толнаи (роден 1940 г.), современ југословенски и унгарски писател
5 Поврзано
* Севернобанатски Управен Округ
* Војводина
* Унгарци
Ѕидот на плачот (плоштад)

Ѕидот на плачот (|Western Wall Plaza |רחבת הכותל המערבי) — градски плоштад во еврејскиот четврт на Стариот град на Ерусалим, покрај самиот Ѕид на плачот, се наоѓа во источниот дел на плоштадот.
1 Галерија
Варена

Варена — општина на Комското Езеро во покраината Леко на регионотЛомбардија, Италија. Сместена е 60 км северно од Милано и околу 20 км северозападно од Леко.
Варена е основана од месни рибари во 769 година, а подоцна е сојузник на заедницата на Милано. Во 1126 година била уништена од страна на соперничката заедница Комо, а подоцна добила бегалци од Изола Комачина кој се сретнала со истата судбина во 1169 г.
Варена се граничи со општините: Езино Ларио, Лиерна, Оливето Ларио Перледо. Главните знаменитости се замокот Везио, мал музеј посветен на морскиот влекач лариосаурис од доцниот тријас, како и прекрасните градини на вилата Монастеро. Од другата страна на езерото во покраината Комо се Белаџо, Гријанте и Менаџо.
Вила Монастеро се наоѓа меѓу Варена и Флумелате, а денес е музеј на ботаничка градина и собирен центар. Таа е основана како цистерцијански манастир во XI или XII век. Општината се служи со станицата Варена-Езино-Перледо на железничката пруга Тирано-Леко.
1 Познати жители
* Џовани Батиста Пирели (1848–1932) — претприемач, инженер и политичар кој го основал „Пирели“ во Милано во 1872 г.
2 Наводи