procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Чола (историски град)

Чола била древна покраина, како и нејзин главен град, сместена на западниот брег на Каспиското Море во Топракгала (|Топрах-кала) археолошко наоѓалиште Дербент.
1 Имиња и значење
Неколку византиски, ерменски и сириски автори го запишале името на покраината во своите ракописи.
Најчесто од тие имиња е Чор познат од Агатангел, Мојсеј од Хорене, Егише, Лазар Парпеци, Ананија од Ширак, Мовсес Дашкуранци и Себеос.
Сите други егзоними се варијанти на ерменските. Пример грчка варијанта на ова име, Цур (|Tζούρ) го користеле византиски автори како Прокопиј. Помалку користени варијанти биле Хоруцон (|Χορουτζόν) или Цон од Менандер и Зуар (|Ζουάρ)
Грузискиот автор Јакоб Цуртавели од 5 век го именува градот како Чора во неговото ''„Мачеништво на Светата кралица Шушаник“''. Исламски автори како Табари и Ибн Хордадбе го нарекуваат градот Сул (|صول), друго изведено од ерменската верзија.
Домородниот ендоним се чини дека е од кавкаско потекло, Čoˁ (кавкаски албански : 𐕖𐕒𐔽). Иако некои автори понудиле и ирански извор со значење сродно на „тесна клисура“.
2 Идентификација со Дербент
Првите истражувачи кои го изедначиле Чола со Дербент биле Николај Кузнецов и Јозеф Маркварт во 19-ти и 20-ти век. Некои говорници на североисточен кавкаски јазик сè уште го нарекуваат Дербент поблиску до овој збор, сите значат „ѕид“.
3 Историја
Чола се наоѓала во покраините на кнежевството Маскут, каде што Свети Григориј бил маченички погубен во 4 век. Претежно била населена со веројатно кавкаски говорник чилб (|Ճիղբք), често се поистоветува со Силвите во ''Природонаучната работа'' на Плиниј.
Подоцна бил вклучен во Кавкаска Албанија во 448 година од страна на Вахаган III и служел како центар на Црквата на Кавкаска Албанија до 552 година, кога католикосот Абас го префрлил седиштето во Партав (денешна Берда, Азербејџан). Постамент пронајден во црковниот комплекс Мингачевир од 558 година, се однесува на градот како седиште на епископија.
Поглаварот на Црквата официјално бил наречен ''Католикос на Албанија, Лупенија и Чола''. Градот бил ограбен од Бори Шад во 627 година, а заземен од Хузајфа ибн ал-Јаман во 654 година. Градот имал значително христијанско население кога го посетил епископот Израел, амбасадор на Албанија во Алп Илуетјуер во 681–682 година. Арапите подоцна го преименувале Чола во Баб-ал-Абваб и станал центар на емират во 869 година.
4 Наводи
Dianthus superbus

''Dianthus superbus'' или влакнест каранфил — вид каранфил од родот Carnation и семејството Caryophyllaceae.
1 Опис и распространетост
Тоа е тревесто повеќегодишно растение со стебло кое често е полегнато и разгрането, од кое се издигнуваат цветни гранчиња. Расте до 80 см височина. Листовите се зелени до сивкасто зелени, тенки, долги до 8 см. Цветовите имаат сладок мирис и дијаметар од 3–5 см, собрани во ретко метличесто соцветие. Нивната боја варира од розева до виолетова со зеленкаста основа. Се развиваат во разгранети соцветија на врвот од стеблата од рано до доцно лето.
Чашкините лушпи 2–4, долги една четвртина до една третина од чашката, црвеникави, обратно јајцевидни, на врвот нагло преминуваат во кус зелен осил долг 1–2 мм, кој е 3–4 пати покус од лушпата. Чашката е долга 15–31 мм, широка 3–6 мм, цилиндрична, пурпурноцрвена. Чашкините запци долги 6–7 мм, во основата широки до 2 мм, по рабовите белузлави и со ситни влакненца.
Расте на планински голини со ниски грмушки, околу 2000 м надморска височина, на силикатна подлога.
2 Варијабилност
Постојат шест подвидови:
*''Dianthus superbus'' subsp. superbus. Ламината на венчето околу 21 мм; влакната на ламината светли. Не се среќава во Македонија.*''Dianthus superbus'' subsp. autumnalis — Југозападна Франција.
*''Dianthus superbus'' subsp. sylvestris — Германија.
*''Dianthus superbus'' subsp. alpestris Kablík. ex Čelak. (син. ''D. s'' . subsp. ''speciosus'' ). — Алпи, Карпати, Шар Планина, на големи надморски височини. Пократки стебла; посиви лисја; големи цветови. Ламината на венчето околу 31 мм; влакната во основата пурпурни. Ретко растение. Во Македонија познато само на Шар Планина – над Елак.*''Dianthus superbus'' subsp. stenocalyx (Trautv. ex Juz.) — Јужна Русија, Украина.
*''Dianthus superbus'' subsp. longicalycinus (Maxim.) — Јапонија. Се нарекува и .
Претставува единствениот извор на храна за големиот молец ''Coleophora musculella'' .
3 Галерија
Чимги-Тура

Чимги-Тура или Чинги-Тура (|Чинги-Тура) бил средновековен град од 12 до 16 век, сместен во Западен Сибир. По руското освојување, бил повторно основан како Тјумењ.
1 Име
Зборот „тура“ (тора) на сибирски значи „град“, „тврдина“.
2 Историја
Според рускиот историчар Хади Атласи, населбата била основана од Тајбуга, која потоа била наречена Чинкидин во чест на Џингис-хан, а населбата подоцна еволуирала во Чимги-тура.
Тоа бил главен град на Сибирскиот канат до почетокот на 16 век, кога неговиот владетел Кан Мухамед одлучил да не остане во Чимги-Тура и избрал нов главен град наречен Кашлик, сместен на Иртиш.
Откако козачкиот атаман Јермак Тимофеевич го освоил Сибирскиот ханат во 1580-тите, градот Чимги-Тура бил напуштен или запален. Во 1586 година, во близина била изградена руската тврдина Тјумењ.
Современ Тјумењ, еден од центрите на руската нафтена индустрија, се наоѓа на местото каде што некогаш се наоѓал Чимги-Тура.
Коливан, Алтајски крај

Коливан (|Колыва́нь) е рурална населба, село во Куринскиот округ сместен во Алтајскиот крај, Русија, на падините на Коливанскиот планински масив.
Коливан е основан во првата половина на 18 век, поради изградба на фабрика за топење бакар и сребро која работела до 1799 година, а почнувајќи од 1786 година, таканаречената „полирачка мелница“ (фабрика за полирање и лапидарство од 1802 година) произведувала декоративни предмети за кралскиот двор, како што се вазни, камини, столбови итн, а честопати ги користеле цртежите на сликарите Џакомо Кваренги, Андреј Воронихин, Карло Роси и други личности за да ги создадат своите луксузни предмети.
Најдобрите дела на коливанските мајстори моментално се изложени во музејот Ермитаж во Санкт Петербург.
За време на советските години, наследникот на оваа фабрика, имено ''Фабриката за сечење камен Ползунов'' ( ru) каде се обработувал јаспис, порфир, кварцит и мермер од научна и уметничка цел.
Восход 2

Восход 2 (|Восход-2||''Изгрејсонце-2'') била советска посадна мисија во март 1965. Вселенското летало Восход 3КД од серијата Восток, со двајца членови на екипажот, Павел Бељаев и Алексеј Леонов, било опремено со надувлива воздушна комора. Оваа мисија означи уште еден значаен чекор во вселенските истражувања кога Алексеј Леонов стана првиот човек кој го напушти леталото во специјално вселенско одело и изврши 12-минутна прошетка во отворената вселена.
Червонохород

Червонохород или Червоне (до 1970 година |Червоне, порано |Червоногород, |Czerwonogród), што значи „Црвен град“ (од бојата на земјата) — поранешен град во Залишчичкиот крај, Тернополската област во Украина, кој бил дел од општинскиот округ Нирков (Нирків).
Бил основан во 1434 година и бил седиште на повојат во Подолското војводство. Во текот на 19 век, Червонохород ослабел по важност, а неговото население било намалено на 500 до времето на Септемвриската инвазија на Полска (1939).
Локалниот замок бил изграден во почетокот на 17 век како седиште на семејството магнат Данилович. Принцот Понински го стекнал урнатиот замок од Хабсбурзите во 1778 година и го срушил. Нова кнежевска резиденција била изградена за да ја замени. Принцот и неговото семејство биле погребани во семејниот гроб, кој се фалел со релјеф нарачан од Бертел Торвалдсен. Украинските националистички цивили за време на Втората светска војна го истребиле етничкото полско население и го отстраниле Червонохород од картата. Подоцна, Советите го демонтирале дворецот Понински-Лубомирски (освен двете кули) и на крајот го укинале локалитетот.
1 Наводи
Торческ

Торческ (|Торчеськ; |Торческ) — средновековен град, сместен помеѓу денешните села Олшаница и Шарки во Киевската област во централна Украина, во близина на Кахарлик.
Торческ првпат се споменува во хроника под 1093 година како центар на Торките (а подоцна и на Чорни Клобуки), кои се населиле по долината на реката Рос и им служеле на киевските кнезови. Во втората половина на 12 век, Торческ станал главен град на кнежевство, а неговите владетели биле назначувани од големите кнезови на Киев.
Торческ последен пат се споменува во хроника во 1234 година. Се чини дека градот бил уништен од монголските инвазии.
Марија Јосифова

Марија Јосифова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од декември 1941 година учествувала во НОД во селото. Собирала храна, облека и друго. Чувала илегалци. Кај неа бил сместен и складот на Велешкиот партизански одред и партиската техника. Честопати била ангажирана во префрлување на илегалци од едно на друго место. Окупаторот ја затворил, но наскоро била пуштена на слобода.
Грозда Јорданоска

Грозда Никодиноска Јорданоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во заднината на НОД од јануари 1942 година. Чувала илегалци во својот дом и се грижела за нивната безбедност и исхрана и била ползувана како курир. Собирала оружје и муниција. Од септември 1943 година кај неа наминувале илегалци и партизани, кои ги снабдувала со храна и одржувала врска со партизанскиот одред. Собирала податоци за движењето на непријателот. Нејзината активност била откриена и била изложена на терор од балистите. Била бестрашна и во есента 1944 година работела во организирањето на АФЖ.
Корчева

Корчева (|Корчева́) бил град сместен во централна Русија, на територијата на современиот округ Конаковски, во Тверската област, на реката Волга, со население од неколку илјади луѓе.
Првпат се споменува во 1540-тите години како село, а добил статус на град дури во 1781 година по наредба на царицата Катерина II и бил административен центар на Корчевскиот ујезд, еден од ујездите на Тверскиот вицекралство, а подоцна од 1803 година на Тверската губернија.
Градот бил просперитетен сè додека не бил заобиколен од железницата во втората половина на деветнаесеттиот век.
Бидејќи резервоарот Иванково и Московскиот канал биле изградени за време на сталинистичкиот развој на Советскиот Сојуз, но во 1936 година градот бил напуштен и уништен, а поголемиот дел од населбата бил потопен под водите на резервоарот во 1937 година.
Поголемиот дел од населението било преселено во блискиот град Конаково и сè уште може да се најде единствената преживеана куќа (која му припаѓала на трговецот Рождественски), гробишта и темели на урнатата црква Казанскаја на непрактичен брег на резервоарот.
1 Значајни граѓани
* Владимир Минорски (1877–1966), ориенталист
* Вадим Љовшин (1896–1969), физичар
2 Галерија
3 Поврзано
* Молога
Милјана Јосифовска

Милјана Жепчевска Јосифовска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од јануари 1943 година учествувала во НОД во селото. Таа била постојана јавка и врска со илегалците и партиските работници на селата: Галичник, Беличица, Дебар, слободната територија во Дебарца и други. Преку јавката што ја чувала Милјана се предавал целиот собран материјал за потребите на партизанскиот одред од овој терен.
Нтсвенг

Нтсвенг — село во Боцвана. Било главен град на племето Баквена додека било под власта на Сечеле I. Сечеле го изградил Нтсвенг на рид за одбранбени цели кога го преместил главниот град Баквена. Неговите урнатини се во денешното село Молепололе, а денес тоа е заштитено историско место од Националниот музеј и споменици.
Горица Јосифовска

Горица Јосифовска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била монополска работничка. Учествувала во НОД од есента 1941 година во Кавадарци како член на воспитна младинска група. Чувала илегалци, собирала народна помош. За член на СКОЈ била избрана во текот на 1942 година. Во април 1944 година била затворена и од скопскиот суд, како малолетна, била осудена па 6 месеци затвор. Со капитулацијата на Бугарија била ослободена и стапила во единиците на НОВ, била борец во Десеттата македонска ударна бригада.
Миса Јосева

Миса Тодева Јосева ( во — во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Во текот на 1941 година била опфатена во младинската воспитна група, а во 1942 година била примена за член на СКОЈ. Учествувала
во растурањето на летоци и илегален материјал, собирала народна помош и изработувала топла облека за борците на НОВ в ПОМ. Во
јули 1943 година нејзината активност била откриена од бугарската полиција. Била затворена и одведена во Обласното полициско управление во Скопје, по 10 дена била ослободена и продолжила активно да работи во заднината. Во 1944 година била примена за член на КПМ.
Вера Јосифовска

Вера Бошкова Георгиева Јосифовска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Окупацијата на земјата ја затекнала како ученичка во кавадаречката гимназија . Веднаш станала симпатизер на КПЈ и НОД. Од февруари 1942 година е член на СКОЈ. Зела учество во ширењето на комунистичка литература, растурањето летоци и друг илегален материјал. По задача на КПЈ и СКОЈ била ангажирана
како курир во разнесувањето на материјали и префрлувањето на илегалци меѓу организациите на Кавадарци и Неготино. Пренесувала пиcмa од Кавадарци во Гевгелија, Неготино, Велес. Учествувала и во размножувањето на материјали во
партиската техника во Кавадарци. Поради болест, во април 1944 година, заминала на лечење во Сурдулица и тука продолжила
активно да работи меѓу болните. Во септември 1944 година дошла во Скопје. По ослободувањето на градот, била приклучена кон скоевската организација во гимназијата и избрана за член на скоевскиот актив.
Љубица Јосифовска

Љубица Златевска Јосифовска ( во — ?) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Почнувајќи од 1941 година, таа била симатизер на НОД, а во април 1942 година била примена за член нa СКОЈ. Растурала летоци, чувала илегалци и ги префрлувала од едно на друго место, и пренесувала илегален материјал. Раководела група на симпатизери со кои собирала народна помош. На 12 септември 1943 година, таа била затворена, но по еден месец ослободена. Нејзиниот дом и понатаму служел за илегално засолниште. Меѓутоа, на 6 април 1944 година, бугарската полиција ја блокирала нејзината куќа, во која, во тој момент престојувале илегалци. Во престрелката со полицијата, загинале илегалците Димче Мирчев и Киро Крстев, а Љубица била ранета, фатена од полицијата и судена од ВПС. Капитулацијата на Бугарија во септември 1944 година и донела ослободување, кога и се приклучила кон единиците на НОВ и ПОМ, како борец во Десеттата македонска ударна бригада.
Илинка Јосифовска

Илинка Јосифовска ( во — ?) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од септември 1942 година како член на воспитна група во селото, а набрзо потоа била пратенa за член на СКОЈ. Работела на активирање на младината во Леуново. Со СКОЈ-групата собирала народна помош и оружје. Чувала илегалци н кај неа се одржувале состаноци, а со исфрлањето на партизанскиот одред во есентa 1942 година, нејзината акитвност била зголемена. Повременоно извршувала курирски работи. Во 1943 година кратко време во нејзнната куќа претстојувал штабот на I оперативна зона. Во мaj 1943 година станала кандидат нa КПМ, а од 1944 година станала нејзин член.
Љубица Јосифовска (Битола)

Љубица Јосифовска ( во — ?) — учесник во НОВ на Македонија и Носител на Партизанска споменица 1941.
1 Животопис
Таа била шивачка. Од 1941 година била член на женска вocпитнa група, а од август истата година, станала кандидат на КПЈ. Во нејзиниот дом била изградена скривница за престој на илегалци и за чување на оружје, кое во текот на 1942 година било пренесено во партизанската база учествувајќи и самата во неговото пренесување. Формирала и раководела две вocпитни групи со кои собирала народна помош и истата преку курири ја префрлувала до партизанската база. На 15 мај 1942 година била затворена и од ВПС осудена на 12 години и шест месеци строг затвор, како мајка на две деца, од кое едното доенче. Во Битолскиот затвор
останала до 6 септември 1944 година, кога пред капитулацијата на Бугарија била ослободена, заедно со другите политички затвореници. Веднаш заминала во единиците на НОВ и ПОМ, меѓутоа наскоро била повлечена за работа во заднината на теренот Бачка и Кременичка општина. Во септември 1944 година била примена за член на СКОЈ, а есента истата година била избрана и за член на Општинскиот одбор на АФЖ. Носител е на Партизанска споменица 1941 и повеѓе други одликувања.
Стојна Јосифовска

Стојна Илиева-Јоновска Јосифовска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од средината на 1942 година учествувала во заднината на НОД во селото. Како сопруга на борец од партизанскиот одред „Питу Гули", месела леб и подготвувала храна за одредот. Во зимата 1942/43 се грижела за сместувањето на група борци од одредот во селото. Бугарската полиција и контрачетниците честопати ја апселе и малтретирале. Во aвгycт 1943 година, заедно со целото семејство била уапсена и интернирана во селото Брод во близина на грчката граница. По шестмесечен престој во интернација, во почетокот на 1944 година се вратила во селото и веднаш се поврзала со организацијата. Во март 1944 година станала член на СКОЈ и била задолжена да работи со женската младина. Ги организирала младинките во селото Пуста Река за плетење топла облека, месење леб и друго. Подоцна била избрана за секретар на СКОЈ и претседател на народна младина
во Пуста Река. Во текот на 1944 година во нејзината куќа честопати се приготвувала храна за партизанските единици. Во почетокот на 1945 станала член па КПМ.
Естергом

Естергом (; |Gran; |Solva или la; |Ostrihom) е град во северна Унгарија, северозападно од главниот град Будимпешта. Градот се наоѓа на десниот брег на реката Дунав, која ја претставува границата со Словачка. Естергом бил престолнина на Кралството Унгарија од 10-ти до средината на 13-ти век, кога кралот Бела IV ја преместил престолнината во Буда.
Лефтерија Јосифоска

Лефтерија Јосифовска - Лефта ( во — во ) — учесник во НОВ на Македонија, мајка на Народниот херој Кузман Јосифовски-Питу и првоборецот Мара Јосифоска.
1 Животопис
Таа била исконски поврзана со борбата за ослободување на Македонија од своето најрано детство. На своите деца им ја всадила вербата и идејата за бескомпромисната борба што требало да ја поведе македонскиот народ за слободување. Со почетокот на вооруженото востание нејзиниот дом во Прилеп станал свртилиште на комунистите и скоевците од градот, пружајќи им сестрана помош и поддршка на сите што престојувале кај неа и на своите деца. Во НОВ и Револуцијата загинал син ѝ, Народниот херој Кузман Јосифовски - Питу, член на ПК КПЈ за Македонија, а покасно и на ЦК КПМ и ќерката, првоборец, Мара Јосифовска. На главната конференција на АФЖ (15 декември 1944), со сите почести на мајка херој била избрана за претседател на Главниот одбор на АФЖ за Македонија.
2 Поврзано
* Кузман Јосифоски-Питу
* Мара Јосифоска
* Аспарух Јосифоски
Валандовски чинар

Валандовски чинар — платан во градот Валандово прогласен за природна реткост под името „Платаново стебло – Платан, во центарот на Општина Валандово“. Со природната реткост управува Општината Валандово, а во име на општината, градоначалникот на Општина Валандово..
1 Местоположба
Валандовскиот чинар се наоѓа во средиштето на градот Валандово, во урбана зона. Стеблото е опфатено со ниско шестаголно парапетче високо 15 см. На 5 м од чинарот се наоѓа стара руинирана куќа, а во неговата непосредна близина се наоѓаат и неколку кафулиња, стоматолошка ординација и црквата „Рождество на Пресвета Богородица“.
2 Опис
Крошната на платанот е силно разгранета со пет главни и дебели гранки со пречник и до 0,7 м. Самото дрво е високо 21,0 м, деблото е високо 3,0 м, а висината на крошната е 18 м. Обликот на крошната е широко заоблен, полутопчест. Обемот на крошната е 86,9 м, а ширината мерена кон: * Север 12,5 м
* Исток 13,7 м
* Југ 10,9 м
* Запад 13,1 м
Во основа кореновиот врат на деблото има обем од 7,0 м, пречник на кореновиот врат 2,2 м, обемот на градна височина е 5,5 м, пречник на градна височина 1,75 м.
Кората по деблото е со ситно испукани многуаголни плочки со големина од 2 до 3 см. Гранките се мазни до слабо лушпести со зеленосива боја, маскирно прошарани.
3 Проценка на староста
Официјални податоци за староста на овој чинар не постојат.
За утврдување на староста (возраста) на чинарот, при изработката на „Елаборатот за ревалоризација на Платаново стебло (''Platanus orientalis L.'') во Центар Валандово, Општина Валандово“, во 2021 година, била користена методата на вадење извртоци од стеблото со Преслеров сврдел и броење на годовите, па староста на чинарот била проценета на приближно 647 години.
4 Состојба на чинарот
На чинарот има појава на суви гранки. По деблото и гранките нема појава на ситни карпофори (габи), и не е забележена појава на платанов молец (алохтон инсект) кој во последниве години прави големи штети (некроза на листовите) по платановите стебла во некои делови на Македонија.
Нема други позначајни оштетувања од абиотски и биотски чинители.
Поради фактот што ова дрво се наоѓа во средиштето на градот, истото е подложено на повеќе влијанија на урбанизација. Стеблото е опфатено со метална стега на кое се прикачени рефлектори. Под самото стебло се поставени контејнери за отпад, па целиот простор околу дрвото изгледа несреден.
Комбатант

Комбатант (|combattant — „борец“) — лице што зема непосредно учество во борбените дејствија во составот на вооружените сили на една од страните во меѓународен вооружен судир и во тоа својство поседува посебен правен статус (определбата за комбатант е непосредно или посредно содржана во Третата женевска конвенција и Дополнителниот протокол I кон Женевските конвенции).
1 Определба
Правната определба за комбатантите била формулирана во 1907 г. на Втората хашка конференција, во рамките на Конвенцијата за законите и обичаите на војната на копно (попозната како IV хашка конвенција). Дури тогаш, по долги расправи, биле утврдени критериумите со кои можело да се разликуваат комбатантите од останатите учесници во вооружените судири:
Воените закони, права и обврски не се применуваат само на армијата, туку и на територијалната одбрана и доброволечките одреди, доколку тие ги исполнуваат следниве услови:
# на чело имаат лице одговорно за своите потчинети;
# имаат одреден и јасно видлив од далечина распознатлив знак;
# отворено носат оружје;
# во своите дејствија се придржуваат до законите и обичаите на војната.
Територијалната одбрана или доброволечките одреди во оние земји каде што тие ја сочинуваат армијата или влегуваат во нејзиниот состав, се подразбираат под поимот армија. IV хашка конвенција, 1907
Бидејќи препознавањето на војниците на редовната армија не предизвикува сомнеж, овие критериуми главно биле создадени за да помогнат во разграничувањето на доброволечките одреди од граѓанското население.
2 Поврзано
* Наемник
Карлсбург (Везер)

Карлсбург (исто така Каролус-Штад или Каролсбург) — утврден град од 17 век во шведскиот Бремен-Верден, на устието на реките Везер и Гесте, на местото на денешниот Бремерхафен, Германија. Изграден како град кој би требало да се натпреварува со Бремен, населбата не просперирала.
По Триесетгодишната војна, Шведското Царство го добило Долносаксонскиот Архиепископско кнежевство Бремен како шведска територија. Сепак, статусот на градот Бремен бил неизвесен и Шведска не можела да ја преземе контролата врз градот во две последователни војни, 1654 и 1666 година. Бидејќи самиот Бремен бил недостапен, во близина бил изграден нов град, наречен Карлсбург по шведскиот крал Карл XI.
Градот го планирал стокхолмскиот архитект Никодим Тесин Постариот. Тесин ги планирал јавните згради и улици. Тој одредил од 300 до 456 градилишта за куќи. Изградбата започнала на 11 јуни 1672 година.
1 Опсада на Карлсбург
Пред да можат да се реализираат плановите за изградба и населување на Карлсбург, градежните работи морале да бидат прекинати во 1675 година, кога сојузот на Бранденбург-Прусија, Кнежевството Линебург, Принц-епископијата Минстер и Данска ги нападнале шведските поседи во Северна Германија за време на кампањата Бремен-Верден. Малку се знае за точната состојба на градот и неговото пристаниште во тој момент. Веројатно имало само неколку згради, освен просториите за шведскиот гарнизон, куќата на командантот, куќата за комесарот (''Proviantmeister'') и фабриката за тули. Дури и бројот на цивили во градот бил сè уште многу мал. Градските утврдувања биле доволно напредни за шведскиот контингент од 600 до 800 луѓе и 72 топови да може успешно да ја одбие првата блокада на градот од страна на бранденбуршките бродови и данските војници.
2 Подоцнежна историја
Кога Карлсбург бил опсаден по втор пат кон крајот на октомври 1675 година, неговиот ослабен гарнизон, десеткуван од болести и недостаток на храна, брзо се предал во јануари 1676 година на трупите на Минстер и Линебург. По предавањето, тврдината била делумно срушена, а други оштетувања на нејзината структура биле предизвикани од поплави.
Во 1675/76 година, за време на Сканската војна, новосоздадената морнарица на Бранденбург-Прусија го започнала својот прв напад врз копнено утврдување на Карлсбург. Сепак, нападот не бил успешен.
Шведска го изгубила напуштениот град во текот на Големата северна војна во 1712 година. Кога Бремерхафен бил основан во 1827 година, некои од старите ѕидини на Карлсбург биле срамнети со земја.
Ace of Diamond

''Ace of Diamond'' (|ダイヤのA, македонски: ''Дијамантски ас'') — спортска манга напишана и илустрирана од Јуџи Тераџима. Серијата се појавувала во списанието за шонен-манга на издавачката куќа Kodansha, ''Weekly Shonen Magazine'', од мај 2006 до јануари 2015 г., а нејзините поглавја се собрани во 47 тома танкобон. Продолжението насловено како ''Ace of Diamond Act II'' излегувало од август 2015 до октомври 2022 г., со поглавја собрани во 34 тома танкобон.
Аниме-адаптација во вид телевизиска серија од 126 епизоди, во производство на студијата Madhouse и Production I.G, се прикажувала од октомври 2013 до март 2016 г. Телевизиска аниме-серија од 52 епизоди како адаптација на ''Ace of Diamond Act II'', анимирана од Madhouse, се прикажувала од април 2019 до март 2020 г.; втората сезона, анимирана од OLM, е закажана за премиера во април 2026 г.
До јули 2025 г., мангата имала над 45 милиони примероци во оптек, што ја прави една од најпродаваните манги на сите времиња. Во 2008 г., ''Ace of Diamond'' ја добила 53-тата награда за манга на Shogakukan во категоријата „Шонен“. Во 2010 г., ја освоила 34-тата награда за манга на Kodansha за најдобра шонен-манга.
1 Содржина
Серијата го следи Еиџун Савамура, бејзболски фрлач со необичен стил на фрлање што прави топката да се движи непредвидливо кон противникот. Првичниот план на Савамура е да се запише во месно средно училиште заедно со неговите другари и да играат бејзбол за своја душа. Меѓутоа, еден скаут од престижното средно училиште „Сеидо“ ја забележува неговата дарба и му нуди стипендија, како и шанса да стигне до националниот шампионат. По посетата на училиштето, погледот на Савамура кон иднината целосно се менува.
„Сеидо“ и нивните главни соперници се обидуваат да им помогнат на постарите ученици да стигнат до националното првенство за време на летниот турнир. По завршувањето на турнирот, матурантите ќе бидат принудени да се повлечат од клубот, но Савамура, и покрај неговиот недостиг на контрола, е решен да им помогне да постигнат успех. Подоцна, Савамура и неговите соиграчи — Сатору Фуруја, Харуичи Коминато и Казуја Мијуки — го предводат новиот клуб низ есенскиот турнир. Нивната честољубива цел е да стигнат до националниот шампионат и да го убедат тренерот Катаока дека нема потреба да поднесува оставка.
''Ace of Diamond Act II'' продолжува да ги следи Савамура и клубот додека се подготвуваат за летниот турнир. Со новата учебна година, во бејзболскиот клуб „Сеидо“ се појавуваат нови лица. Савамура и Фуруја се натпреваруваат против клубови на национално ниво, откривајќи ги сопствените силни и слаби страни, додека истовремено меѓусебно се борат за престижната титула „ас“ на тимот. Паралелно со нив, и удирачите на „Сеидо“ напредуваат за да станат исто толку застрашувачки како нивните претходници. Со вакви подготовки, целта на „Сеидо“ е да го освои летниот турнир пред матурантите да дипломираат.
2 Ликови
*: Гласовна изведба: Рјота Осака
*: Гласовна изведба: Нобунага Шимазаки
*: Гласовна изведба: Такахиро Сакураи
*: Гласовна изведба: Нацуки Ханае
Бекрумс (филм)

''Бекрумс'' (|Backrooms) — американски научнофантастичен филм на ужасите во режија на Кејн Парсонс, што претставува негово деби во долгометражниот филм. Сценариото е напишано од Роберто Патино и Вил Судик. Филмот е заснован на истоимената градска легенда и крипипаста, според која Парсонс претходно го создал популарниот веб-серијал „Бекрумс“ на YouTube.
Во главните улоги настапуваат: Чиветел Еџиофор, Ренате Реинсве, Марк Дуплас, Фин Бенет, Лукита Максвел и Еван Џогија.
Премиерата на филмот во САД била на 29 мај 2026 г.
1 Содржина
Дејството на филмот ја следи приказната за една терапевтка чиј живот се менува кога нејзиниот пациент таинствено исчезнува во чудно пространство надвор од границите на реалноста (познато како „Бекрумс“). За да го спаси и да го врати жив, таа мора да се соочи со своите стравови и да му пркоси на непознатото во овој лиминален простор каде што законите на физиката не важат.
2 Улоги
Во главните улоги на филмот настапуваат:
* Чиветел Еџиофор
* Ренате Реинсве
* Марк Дуплас
* Фин Бенет
* Лукита Максвел
* Еван Џогија
Мона Лиза од Нимруд

Мона Лиза од Нимруд — извајано уметничко дело од слонова коска откриено во градот Нимруд при ископувањата од 1949 до 1963 година, предводена од сер Макс Малован. Таа е една од најпознатите скулптури од слонова коска од Нимруд. Позната е и како „Дамата од бунарот“. Спротивно на тоа, друга скулптура пронајдена со неа е наречена „Грда сестра“.
Кога бил ископана, го исчистила сопругата на Малован, Агата Кристи. Била сместена во Националниот музеј на Ирак.
1 Опис
Мона Лиза од Нимруд прикажува женска глава, а скулптурата не се протега многу под брадата. Има лента околу горниот и долниот дел со дупки за клинови. Таа носи украс за глава, а косата ѝ е украсно наредена.
2 Поврзано
* Мона Лиза
Еднодимензионален простор

Еднодимензионален простор (1Д-простор) — математички простор каде местоположбата се претставува со една координата. Пример за ова е бројната оска, каде секоја нејзина точка е опишана со по еден реален број.
Секоја права или мазна крива е еднодимензионален простор, без оглед на димензијата на амбиенталниот простор во кој се наоѓа. Примери се кружница на рамнина или параметарска просторна крива.
Во физичкиот простор, еднодимензионалниот потпростор се нарекува „линеарна димензија“ (праволиниска или криволиниска), со мерки за должина (на пр. метар).
Во алгебарската геометрија постојат неколку структури кои се наѓаат во еднодимензионални простори, но обично се нарекуваат со поконкретни поими. Секое поле <math>K</math> е еднодимензионален векторски простор над самото себе. Проективната права над <math>K,</math> ознечена со <math>\mathbf P^1(K),</math> е еднодимензионален простор. Поконкретно, ако полето се комплексните броеви <math>\mathbb{C},</math> тогаш комплексната проективна права <math>\mathbf P^1(\mathbb{C})</math> е еднодимензионална во однос на <math>\mathbb{C}</math> (но понекогаш се нарекува Римановата сфера, бидејќи е моделирана според сферата, дводимензионална во однос на реалнобројните координати).
За секој сопствен вектор од линеарната трансформација ''T'' на векторски простор ''V'', постои еднодимензионален простор ''A'' ⊂ ''V'' создаден од сопствениот вектор така што ''T''(''A'') = ''A'', т.е. ''A'' е инваријантно множество под дјество на ''T''.
Во Лиевата теорија, еднодимензионален потпростор на Лиевата алгебра се пресликува во еднопараметарска група под соодветството Лиева група–Лиева алгебра.
Поопшто земено, еден прстен е модул со должина еден над самиот себе. Слично на тоа, проективната права над прстен е еднодимензионален простор над прстенот. Во случај прстениот да е алгебра над поле, овие простори се еднодимензионални во однос на алгебрата, дури и ако алгебрата е со повисока димензионалност.
1 Координатни системи во еднодимензионален простор
Пример за координатен систем во еднодимензионален простор е бројната оска.
2 Поврзано
* Нултодимензионален простор
* Дводимензионален простор
* Димензија
Ненад Серафимовски

Ненад Серафимовски (Зубовце, Гостиварско, 1987 – Куманово, 9 мај 2015) — македонски бранител, специјалец во ЕСЗ Тигар и еден од осумте специјалци кои загинаа во вооружената престрелка во Диво Насеље, Куманово на 9 и 10 мај 2015 година.
1 Животопис
Ненад Серафимовски е роден 1987 година во село Зубовце, Гостиварско
Ненад Серафимовски бил поранешен фудбалер на повеќе македонски клубови. Во својата фудбалска кариера настапувал за Вардар, Работнички, Турново, ФК Скопје и Милано Куманово. Имал настап на повеќе од 60 официјални натпревари на кои постигнал три гола (два во дресот на Вардар).
Тој бил член на единицата за специјални задачи „Тигар“ од 2014 година. Животот го загубил во престрелката на 9 мај 2015 година во Куманово, дочека извршувал службени задачи. Со највисоки почести бил погребан на гробиштата во родното село. Ненад Серафимовски посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Македонија.
Во 2018 година во паркот кај судот во Прилеп бил подигнат споменик во негова чест. Серафимовски по мајка е прилепчанец и токму затоа споменикот бил поставен во градот херој.
Густавија (Риген)

Густавија — недовршен шведски град од 19 век на островот Риген, чија изградба започнала и морала да биде прекината за време на Наполеоновите војни.
1 Позадина
Шведската империја била вклучена во неколку војни, при што Шведска Померанија честопати се претворала во бојно поле. Немањето пристаниште на островот Риген се покажало како неповолно во ситуации кога пристапот до блискиот Штралзунд бил блокиран од непријателските сили на копното. Во такви ситуации, шведските десантни сили честопати претрпеле жртви кога биле распоредени на необезбедените плажи на Риген. Така, во 1806 година биле изготвени планови за пристаништен град на југоисточниот брег на Риген. Понатаму, Шведска се надевала дека ќе може лесно да го блокира секој поморски пристап до Штралзунд, Грајфсвалд и Волгаст со утврден пристаништен град на полуостровот Менхгут.
Ова пристаниште требало да биде именувано по современиот шведски монарх, Густав IV Адолф, кој ја планирал Густавија не само како поморска база, туку и како трговски град („''къпинг''“).
Од јули до август 1806 година, офицерите Боје и Грипенберг го завршиле истражувањето на областа околу Грос и Клајн Цикер, потврдувајќи дека блискиот залив ''Цикер Зе'' би бил добро пристаниште за триста до четиристотини бродови откако песокот ќе се расцепи покрај заливот. Боје, исто така, ги изготвил првите планови за градот.
2 Градежништво
На 11 септември 1806 година, Густав IV Адолф издал наредба за изградба на пристаниште, при што надзорот му бил доверен на Љунгберг. Работите започнале уште истиот месец со минирање и земјени активности западно од селото Грос Цикер, како и со изградба на мостови за пристап до плажата. Во октомври, плановите за идниот град биле дополнително разработени, предвидувајќи изградба на 30 објекти, меѓу кои бродоградилиште, пристаниште, поморска академија, шеталиште со репрезентативни станбени објекти, градинка, како и училиште за занаетчиство и земјоделство. Во декември, локацијата повторно била разгледана од Јохан Даниел Сабелстрем и Фале Фјелстрем.
Во 1807 година, француската армија го зазеде Штралзунд и го окупираше Риген во октомври. Сите градби на Густавија беа деконструирани или срамнети со земја од страна на француските окупаторски сили. Кога Шведска ја врати контролата врз локацијата, изградбата не беше продолжена, а во 1812 година повторно беше окупирана од француските сили. По нивното конечно повлекување во 1813 година, Шведска изгради два моста за слетување во близина, еден во Цикершес Хевт и еден во Герен. Кога Виенскиот конгрес ги заврши Наполеоновите војни во 1815 година, Шведска Померанија беше доделена на Прусија, и додека пруската морнарица повремено го користеше поранешното густавско пристаниште и во 1849/50 година постави неколку делфини во него, Прусија не беше заинтересирана за продолжување на шведскиот проект.
Подводни дрвени кутии исполнети со камења, остатоци од мостот за слетување изграден во 1813 година, се сè што останало од Густавија.
3 Библиографија
**
Џони Дарк

Џони Дарк“ (англиски: ''Johnny Dark'') – филм на режисерот Џорџ Шерман од 1954 година. Главните улоги ги играат: Тони Кертис, Пајпер Лори и Дон Тејлор.
1 Синопсис
Инженерот Џони Дарк конструира потполно нов автомобил. Откако сопственикот на фимрата ќе одбие да го спонзорира во трката на спортски автомобили од Канада до Мексико, Џони го краде автомобилот и учествува во трката во која фаворит е неговиот поранешен пријател.
Хаоџјинг

Хао или Хаоџјинг (кинески : 鎬京, пинјин: Hàojīng), исто така наречен Ѕонгџоу (宗周) — еден од двата града на спротивните брегови на реката Фенг (沣河) што го образувале главниот град на Западен Џоу (1066–770 пр. н. е.). Другиот град бил Фенг или Фенџјинг (灃京). Заедно, двата града биле познати како Фенгхао. Хаоџјинг бил седиште на владата на кралот Ву (владеел 1046–1043 пр. н. е.).
1 Историја
Кралот Вен од Џоу (владеел 1099–1056 пр. н. е.) го преместил главниот град на кралството од округот Чишан (岐邑) на исток во Фенџјинг, а потоа на источниот брег на реката до Хаоџјинг покрај езерото Хао (鎬池). Фенџјинг останал светилиште на предците на Џоу, додека Хаоџјинг бил кралска резиденција и седиште на владата. Градот бил познат и како Ѕонгџоу за да ја одрази неговата улога како главен град на вазална држава.
За време на владеењето на кралот Ченг (владеел 1042–1021 пр. н. е.), војводата Џоу изградил нов град во Луоџји, познат како Ченгџоу (成周), за да ја зајакне својата контрола врз источниот дел од кралството. Кралот Џенг се преселил трајно во Ченгџоу, но Хаоџјинг останал главно оперативно средиште на кралството.
За време на владеењето на кралот Џоу (владеел 781–771 пр. н. е.), маркизот Шен, со поддршка на номадите од Чуанронг западно од Џоу, го окупирал Хаоџјинг, најавувајќи го крајот на династијата Западен Џоу. Сите кралски згради во градот биле срамнети со земја. Не е познато дали зградите во Фенџјинг го преживеале пожарот. Новокрунисаниот крал Пинг (владеел 770–720 пр. н. е.) немал друг избор освен да го премести главниот град источно во Ченгџоу. Имињата Западен Џоу и Ѕонгџоу за Ченгџоу опстојувале некое време.
Ндоц Никај

Ндоц Никај (15 јуни 1864 – 16 јануари 1951) бил албански католички свештеник, писател, публицист и историчар. Тој се смета за првиот албански романописец кој напишал и објавил оригинален роман на албански јазик.
1 Биографија
Ндоц Никај е роден на 15 јуни 1864 година во Скадар, во семејство на католички Албанци. Основното образование го завршил во Скадар, а теолошкото во Папскиот семинар во Скадар, каде што во 1888 година бил ракоположен за католички свештеник.
Тој е познат како првиот албански романописец, бидејќи во 1888 година ја објавил книгата „''Marzia''“, која се смета за прв оригинален роман на албански јазик. Бил активен учесник во албанското национално движење Рилиндја и заедно со Пренг Дочи ја основал тајната организација „''Лидја е Мшехт''“. Во 1909 година во Скадар отворил своја печатница „Shtypshkronja Nikaj“, каде што печател книги, весници и учебници на албански јазик. Напишал повеќе историски и книжевни дела, меѓу кои „''Historia e Shcypniis''“ од 1902 и „''Shkodra e rrethueme''“ од 1905 година.
Бил уредник и соработник на неколку албански весници како „''Коха''“ и „''Беса Шќиптаре''“. По Втората светска војна, комунистичките власти во Албанија го уапсиле во 1946 година поради наводно учество во Пострибското востание. Осуден е на пет години затвор, но поради возраста отслужил само околу две и пол години. Ндоц Никај починал на 16 јануари 1951 година во затворот во Скадар на 86-годишна возраст и останува важен симбол на албанската национална и книжевна историја.
Crimson Desert

''Crimson Desert'' (|붉은사막, македонски: ''Крвавоцрвена пустина'') — акционо-авантуристичка игра со улоги од 2026 г., развиена и објавена од студиото Pearl Abyss. Првично планирана како предисторија на ''Black Desert Online'', играта во текот на развојот прераснала во независен наслов. Била објавена за macOS, PlayStation 5, Windows и Xbox Series X/S на 19 март 2026 г. Играта добила главно потврдни одзиви и се продала во три милиони примероци во првата недела од објавувањето.
1 Играчки процес
''Crimson Desert'' е акционо-авантуристичка игра чие дејство се одвива на отворениот свет на измислениот континент Пајвел — средновековна фантазија зафатена од бројни судири и таинствени сили. Играчите го управуваат Клиф, член на платеничката група „Сиви гриви“, додека патува низ свет населен со сопернички фракции, митски суштества и тајни сили.
Играта се одликува со динамичен систем за борба придвижуван од сопствениот погон BlackSpace Engine, кој сврзува борба одблиску, комбо-напади и стратешки пристап. Играчите можат да учествуваат во борби на коњи, да се соочуваат со огромни босови (како змејови) и да користат широк опсег на оружја и способности засилени со елементарни ефекти.
Покрај борбата, играта нуди и разновидни активности како риболов, готвење, изработка на предмети и лов, што им овозможува на играчите да општат со светот и надвор од битките. Отворениот свет на Пајвел е направен да биде беспрекорен и извонреден, поттикнувајќи го истражувањето и заемодејството со неговите жители и околината.
2 Приказна
Дејството на ''Crimson Desert'' ги следи Клиф и неговите соборци од групата „Сиви гриви“ — Унгка, Јан и Наира — за време на период на превирања на континентот Пајвел. Крвната рамнотежа е нарушена по разорниот напад врз „Сивите гриви“ од страна на нивните заколнати непријатели и соперничка фракција, „Црните мечки“.
Во текот на судирот што следува, многу членови на „Сивите гриви“ се убиени, а Клиф и преживеаните соборци се принудени да се разделат. Приказната се сосредоточува на патешествијата на Клиф да се обедини со своите другари, повторно да ги изгради паднатите „Сиви гриви“ и да се соочи со водачот на „Црните мечки“, Мјурдин.
Dianthus pallens

''Dianthus pallens'' — вид каранфил опишан од Џон Сибторп и Џејмс Едвард Смит. Припаѓа на родот Carnation и семејството Caryophyllaceae.
1 Опис и распространетост
Повеќегодишно растение, достигнува висина до 60 cm. Стеблото исправено, горе метличесто разгрането, со брашнест налеп. Листовите се тесни, врвно заострени, рабовите рапави, покуси од интернодиумите; ракавците се долги колку и широки. Има четири чашкини лушпи, обратно јајцевидни, кожести, со тесен мембранозен раб, горе нагло стеснети во краток зелен врв долг 1-1,5 мм; нивната должина е 1/4 - 1/3 од чашката. Чашката е цилиндрична, долга 20-25 мм и широка 4 мм; запците долги 5-6 мм, широки околу 1 мм, во врвот остри со тесен мембранозен раб. Венечните ливчиња зеленкави и назабени.
Се среќава на брдски пасишта, крај грмушки, патишта и меѓи, во низини и планини. Растението е прилично често. Забележано во Скопје — Рашче (Жеден) и Катланово; клисурата на Тополка; Демиркаписка Клисура — железничка станица Клисура; Овче Поле — железничка станица Овче Поле и Богословец; Штип — Кумлак; Криволачко; Гевгелија — Миравци; Дојран; Галичица над Велгошти.
2 Галерија
3 Наводи
Шарка (оков)

Шарка — цилиндрично желевце наменето за монтирање порти, врати, прозорци или подвижни делови кај мебелот, каросериите на возилата и куќиштата на разни механизми.
1 Архитектура
Најмалку од средниот век, шарките се користеле за подвижните одбранбени мостови кај утврдените објекти. Во современата архитектура, шарките се користат кај градби каде што се очекува одредено слегнување на објектот во текот на неговиот животен век.
На пример, објектот „Дејкин' во Бризбејн, Калифорнија, е изграден на колци врз заливска тиња. За да се овозможи слегнување на зградата, влезната рампа е направена на огромна шарка. Овој механизам бил функционален сѐ до октомври 2006 г., кога бил заменет поради оштетувања и преголем наклон на рампата.
Магаричка (направа)

Магаричка — направа што се користи при пилење огревно дрво. Најчесто се состои од штици или потенки заковани дијагонално, во облик на буквата X, поврзани со попречни шипки. Дрвото што се сече се поставува попречно
Користењето на магаричка го олеснува и забрзува сечењето дрво кога човек работи сам (без разлика дали користи рачна или моторна пила), бидејќи направата го држи дрвото и спречува да се врти.
На две магарички се поставувала штица и направата служела како скеле. Во таков случај, обликот на магаричката не е Х, туку само долниот дел од Х.
1 Конструкција
Класичната магаричка е направена од дрво (модерните модели се од алуминиум или челик). Гредите или штиците се приковуваат заедно за да образуваат X. Потоа, два, три (или повеќе) сета од нив се поврзуваат со дополнителни штици за да се обезбеди целата конструкција да одржува соодветна цврстина и да може да ја издржи тежината на дрво што се сече.
Направата е особено корисна при сечење огревно дрво и подебели трупци.
Господар на светот (роман)

''Господар на светот'' (|Maître du monde), објавен во 1904 година, е еден од последните романи на францускиот писател на научна фантастика, Жил Верн. Во времето кога Верн го пишувал романот, неговото здравје се влошувало. ''Господар на светот'' е „црн роман“, исполнет со претчувства и страв од подемот на тирани како што е негативецот во романот, Робур, и тоталитаризмот. Тоа е продолжение на неговиот роман од 1886 година ''Робур Освојувачот.''
Романот „Господар на светот“ вклучува многу научни идеи кои биле актуелни во времето на Верн, но денес се сметаат за неточни. На пример, движењето со голема брзина не доведува до намалување на тежината на возилото.
1 Заплет
Сместен во летото 1903 година, низ источните Соединети Американски Држави се случуваат низа необјаснети настани, предизвикани од предмети што се движат со толку голема брзина што се речиси невидливи. Џон Строк, „главен инспектор во федералната полициска станица“ во Вашингтон, патува до планините Блу Риџ во Северна Каролина за да истражи. Тој открива дека сите феномени се предизвикани од Робур, брилијантен пронаоѓач.
Строк се обидува да го фати ''Теророт'', но наместо тоа, самиот е заробен. Робур го лета возилото за да им избега на гонителите, упатувајќи се кон Карибите во бура. Возилото е погодено од гром, се распаѓа и паѓа во океанот. Строк се спасува на остатоците на возилото, но телото на Робур никогаш не е пронајдено. Читателот е оставен да одлучи дали е починат или не.
2 Адаптации
* Во филмот ''Господар на светот'' (1961) главните улоги ги играле Винсент Прајс и Чарлс Бронсон.
* Едночасовен ТВ цртан специјал со исто име бил продуциран во 1976 година. Цртаниот филм комбинира елементи од приказната за Робур каде го прикажува Робур како безмилосен терорист кој се обидува да го уништи Вашингтон со моќна бомба. Потоа неговиот брод се урива во реката Потомак откако е погоден од гром.
* Ликот Робур се појавува и во алтернативно-историскиот роман ''Крвавиот црвен барон'' (1995) од Ким Њуман, каде што е прикажан како главен инженер на воздушен брод на Централните сили. Поглавјето во кое се опишани тој и неговиот воздушен брод го носи насловот ''Господар на светот''.
*''Теророт'' се појавува во играта ''Пиратите од мистериозните острови''.
* Робур и Том Тарнер се претставени како централни ликови во стимпанк романите на Т.Е. Макартур, ''Дамата од вулканот: Том еден и Том два''. „Теророт“ е предложен како дел од поврзаноста со оригиналните романи на Верн, ''Робур Освојувачот'' и ''Господар на светот''.
*''Господар на светот'' бил адаптиран во серијата стрипови ''Илустирани класици'' околу 1962 година. Тоа е број 163 во таа серија.
3 Поврзано
* Научна фантастика