procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Тимпани и труби

''Тимпани и труби'' (|Pauken und Trompeten) — адаптација на англиската комедија за реставрација од 18 век од Фаркер, ''„Офицерот за регрутирање“''. Напишана била од германскиот драматург Бертолт Брехт во соработка со Бено Бесон и Елизабет Хауптман.
Првпат била изведена во 1955 година во продукција режирана од Бесон, со музика од Рудолф Вагнер-Регени (чии песни за претставата се наречени „Вајлови“ од Џон Вилет). Таа била првата премиера на последната сезона на Брехт во Берлинер Ансамблот. Вилет идентификува пример за доживотната задолженост на Брехт кон Радјард Киплинг во претставата „Песна на жените од Гаа“.
Продукцијата силно влијаела врз реинтерпретацијата на оригиналната претстава на Фаркуар за Националниот театар од страна на англискиот режисер Вилијам Гаскил.
1 Синопсис
Брехт го дава следниов опис на првата сцена од драмата:
Плам, офицерот за регрутирање, кој пристигнал од Лондон, е информиран од неговиот наредник Кајт за состојбата на пазарот за регрути и љубов. Регрутирањето оди лошо, но Викторија, ќерката на судијата, која една година претходно била со плетенки, била во посета на девојка која Плам ја ставил во семејна ситуација. Плам му дава на својот пријател, производителот на чевли, Ворти, совет во врска со работи на срцето, а за возврат Ворти му нуди одлична провизија за чизми, кои на Ворти му требаат војници за да ги пополни.
Донер

Донер е турско јадење направено од месо зготвено на вертикален ражен. Зачинетото месо наредено во форма на превртен конус се врти полека на раженот, покрај вертикален елемент за готвење. Операторот користи нож за да исече тенки струготини од надворешниот слој на месото додека се готви. Вертикалниот ражен бил измислен во Отоманската империја во 19 век, а јадења како што се арапската шаварма, грчките гироси, канадскиот донер и мексиканскиот ал-пастор се готват вака.
Модерната варијанта на донер во облик на сендвич потекнува и е популаризирана во Западен Берлин во 1970-тите од страна на турските имигранти. Ова било признато од страна на Здружението на турски производители на донер во Европа, со седиште во Берлин, во 2011 година.
Исеченото месо од донер може да се сервира на чинија со разни прилози, да се наполни во пита или друг вид леб како сендвич или да се завитка во тенок леб како што се лаваш или кори, познат како ''дурум'' (буквално значи ''ролна'' или ''завиткано'' на турски). Кадир Нурман во раните 1970-ти го направил сендвичот во завиткана форма, кој станал популарен низ целиот свет како јадење од брза храна што се продава во ќебапџилниците и често се нарекува едноставно „донер“. Сендвичот генерално содржи салата или зеленчук, што може да вклучува домат; зелена салата; зелка; свежа или кисела краставица или чили; и разни видови сосови.
1 Поврзано
* Ќебап
* Список на храна печена на ражен
Француско тако

Француско тако е брза храна кое обично се состои од тортиља од брашно, потоа се пече на скара и се витка околу фил од помфрит, сирење и месо, меѓу другите состојки.
1 Опис
И покрај името, француското тако има мала поврзаност со такото а повеќе наликува на буритото или кесадиљата. Француското тако се споредува и со панини и сендвичот шаварма, и е слично на калифорниското бурито.
Тако се состои од тортиља од брашно завиткана во правоаголна форма околу фил кој обично вклучува:
* некаков вид месо, како што се пилешко, мисиркино или говедско, во форма на мелено месо, пилешки парчиња, шаварма, кордон блу или сланина од мисирка;
* Белгиски помфрит;
* сирење, кое може да биде ементалер, некој друг вид француско сирење, чедар или топено сирење или сос од сирење;
* дополнителен сос или релиш, кој генерално е кој било од следните: сос од лук, сос од алжир, кечап, мајонез, хариса, барбекју сос или други сосови што обично се достапни во ќебапчилниците.
* Зеленчукот е во форма на салата, но исто така и во други форми како што е шакшука.
Потоа се сервира топло, запечено на панини скара.
Постојат многу различни рецепти и вообичаено е француските ресторани за такос да испорачуваат производи по нарачка, дозволувајќи им на клиентите да изберат од горенаведените состојки. Постојат и варијанти без месо.
Повеќето француски такоси произведени во Франција се продаваат со сертификат за халал и не содржат свинско месо, со цел да се прилагодат на муслиманските клиенти.
2 Поврзано
* Донер
* Дурум
* Фузија кујна
* Корејско тако
* Митраилет — белгиски производ од брза храна кој обично содржи слични состојки, но е ставен во багет
* Панини (сендвич)
* Филаделфиско тако
Такито

Такитос (шпански за „мало тако“), такос дорадос, ролани такос, или флаутас (шпански за „флејта“) е мексиканско јадење кое обично се состои од мали завиткани тортиљи кои содржат фил, вклучувајќи говедско месо, сирење или пилешко месо. Полните тортиљи потоа се пропржуваат или се пржат во врело масло. Јадењето често е прелиено со кремови како што се павлака и гвакамоле. Пченкарните тортиљи најчесто се користат за правење такитоси. Јадењето е попознато како флаутас кога малите такоси се поголеми од нивните еквиваленти на такито, и може да се направи со тортиљи од брашно или пченка.
1 Историја
Такито или малото тако било споменато во ''Прелиминарниот речник на шпанскиот јазик на Ново Мексико'' од 1917 година, со зборот означен како „мексиканизам“ кој се користел во Ново Мексико. Современата дефиниција за такито како јадење од завиткана тортиља била дадена во 1929 година во книга со приказни за мексиканците во Соединетите Држави наменета за младите потрошувачи, каде што јадењето било забележано како особено популарна понуда на продавачите на железничките станици. Такитосите биле споменати, без дефиниција, во изданието на ''„Училишниот весник на Лос Анџелес “'' од 1932 година.Два ресторана од Јужна Калифорнија често се заслужни за нивната улога во раниот развој на такитото. „Сиелито Линдо„ е основан од Аурора Гереро во 1934 година и се наоѓа на улицата „Олвера„ во Лос Анџелес. Ќерката на Гереро го користела нејзиниот рецепт за такито за отворање синџир ресторани во Лос Анџелес, а наскоро и конкурентите продавале слични јадења.
2 Поврзано
* Бурито
* Мексиканска кујна
* Тако
Мала буржоаска свадба

''„Мала буржоаска свадба“'' — кратка драма од германскиот драматург Бертолт Брехт, напишана во 1919 година и првпат изведена на 11 декември 1926 година во театарот „Шаушпилхаус“ во Франкфурт под оригиналниот наслов ''„Свадбата''“ (''Die Hochzeit''). Брехт го променил насловот кратко време подоцна во ''„Die Kleinbürgerhochzeit''“ (''Мала буржоаска свадба'').
Како и другите рани дела на Брехт (''„Баал“'', ''„Тапани во ноќта''“ и ''„Опера за три гроша''“, ''„Мала буржоаска свадба“'' се смета за критика на буржоаското општество.
1 Ликови
Претставата вклучува девет ликови:
* Мајката на младоженецот
* Таткото на невестата
* Невестата
* Младоженецот
* Младиот човек
* Сестрата на невестата
* Жената
* Човекот
* Пријателот
Истерување на ѓаволот

''„Истерување на ѓаволот“'' (|Er treibt den Teufel aus) ''—'' рана едночинка фарса од германскиот драматург од 20 век, Бертолт Брехт. Напишана е во проза, веројатно во 1919 година, и првпат е објавена во том 13 од Брехтовите „''Штуке“''. Драмата ги прикажува обидите на самоуверено и манипулативно баварско селско момче да ги надмудри будните родители на едно девојче од неговото село. Роналд Хејман сугерира дека оваа драма најјасно ја драматизира сопствената способност на Брехт да влијае врз луѓето.
Хорации и Куријации

''„Хорацијци и Куријаци“'' (германски: ''Die Horatier und die Kuriatier'') ''—'' драма од германскиот драматург Бертолт Брехт напишана во соработка со Маргарете Штефин во 1933–34 година. Претставува прераскажување на приказната за Хорацијците и Куријаците, тема што ја обработувал Корнеј (''Хорациј''), а потоа и многу оперски композитори (видете Хорациј). Нарачана од Црвената армија, драмата била отпечатена во Москва во 1936 година, но никогаш не била изведена сè до 1958 година, две години по смртта на Брехт. Двата хоруи се главните ликови.
Брехт првично го планирал делото како соработка со композиторот Ханс Ајслер, но двајцата ја прекинале соработката на средина од проектот. Две писма (од 29 август 1935 година и кратко потоа) до Ханс Ајслер ја документираат фрустрацијата на Брехт поради обидот за соработка на далечина со композиторот, исто така во егзил. Така, делото првично било објавено без музичка партитура. Во 1954 година, Брехт го поканил композиторот Курт Швен да ја напише музиката за претставата.
Освојувачи на медали на Зимските олимписки игри 2026

Во списокот на освојувачи на медали по земји на Зимските олимписки игри 2026 се наведени сите земји учеснички на игрите коишто освоиле медали. Игрите се одржале во Милано и Кортина д'Ампецо од 6 до 22 февруари 2026, а медали биле доделени во 116 натпреварувања во 16 дисциплини во 8 спортови.
Норвешка освоиле 18 златни медали, соборувајќи го рекордот за најголем број златни медали на едни зимски олимписки игри. Претходниот рекорд, исто така, бил на Норвешка од 16 златни медали на Зимските олимписки игри 2022.
Бразил го освоиле првиот златен и првиот медал воопшто на зимските олимписки игри, со што станале првата тропска и првата земја од Латинска Америка со освоен медал на зимските олимписки игри. Грузија, исто така, го освоиле својот прв медал на зимските олимписки игри.
1 Медали
Медалите за игрите биле претставени во Венеција на 15 јули 2025 година. Тие биле изработени од страна на Државниот ковачки и полиграфски институт и се осмислени како две половини коишто го означуваат врвот на патот на спортистот и параспортистот, како и на сите оние коишто чекореле покрај нив по патот. Медалите имаат дизајн којшто ги нагласува емоциите и тимската работа, така што на лицето се прикажани олимписките прстени, додека на опачината се наоѓаат логото на игрите и натпис со детали за натпреварот.
2 Список на земји
Списокот е направен според информациите добиени од Меѓународниот олимписки комитет (МОК) и е во склад со прописите утврдени од страна на МОК за составување на ваквите списоци. Според прописите, земјите во списокот се претставени со нивните национални олимписки комитети, а се подредени по бројот на освоени златни медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат еднаков број на освоени златни медали, подредувањето продолжува по освоените сребрени, па по освоените бронзени медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат освоено ист број на златни, сребрени и бронзени медали, тогаш тие заземаат исто место во списокот и се прикажани според редоследот на првата буква во абецедата.
2.1 Споделени медали
Во следните натпревари биле доделени споделени медали поради делба на некое од првите трите места:
# машка екипна комбинација во алпско скијање — споделен сребрен медал меѓу Австрија и Швајацрија, а бронзениот медал не бил доделен;# скијачки скокови на малата скокалница во машка конкуренција — споделен бронзен медал меѓу Јапонија и Швајцарија; и
# женски велеслалом во алпско скијање — споделен сребрен медал меѓу Норвешка и Шведскам а бронзениот медал не бил доделен.
3 Поврзано
* Освојувачи на медали на Олимписките игри
* Зимски олимписки игри 2026
Лет преку океанот

''„Лет преку океанот“'' (|Der Ozeanflug) ''—'' опера од германскиот драматург Бертолт Брехт, инспириран од ''„Ние“'', приказната на Чарлс Линдберг од 1927 година за неговиот трансатлантски лет со авионот ''„Духот на Сент Луис“''. Напишана за музичкиот фестивал во Баден-Баден, првично била насловена ''„Летот на Линдберг''“ (''Der Lindberghflug'') и премиерно била изведена во 1929 година со музика од Курт Вајл и Пол Хиндемит во емисија на Франкфуртер Рундфунк-Симфониски оркестар под диригентство на Херман Шерхен и продуцирана од Ернст Хардт.
Кратко потоа, Вајл ги заменил деловите од Хиндемит со своја музика и оваа нова верзија (опишана како „кантата за солисти, хор и оркестар“) била премиерно прикажана во театарот Крол во Берлин на 5 декември 1929 година, под диригентската палка на Ото Клемперер. Претставата била проширена како ''„Der Flug der Lindbergh“'' во 1930 година, но новиот дел не бил музициран.
Во декември 1949 година, Брехт го отстранил името на Линдберг од претставата за претстојната продукција на ''Јужен западен функ''. Тој, исто така, додал нов предговор во кој ги осудува придонесите на Линдберг во технологијата на терористичкото бомбардирање, како и неговиот воен изолационизам и неговите широко прифатени нацистички симпатии. Оригиналниот стих „''Mein Name ist Charles Lindbergh''“ [Моето име е Чарлс Линдберг] станал „''Mein Name tut nichts zur Sache''“ [Моето име не е важно].
1 Снимање
''Хиндемит, Вајл: Дер Линдбергфлуг'' – Берлински радио оркестар и хор (1930), Келнски радио оркестар и вокален ансамбл Про Музика (1987)
* Диригент: Херман Шерхен (1930), Јан Латам-Кениг (1987)
* Главни пејачи: Ернест Гинсберг (наратор), Ерик Вирл (тенор), Фриц Датбернд (тенор), Герхард Печнер (глас), Бети Мерглер (сопран) (1930), Волфганг Шмит, Херберт Феклер, Лоренц Минт, Кристоф Шебен (198)
* Датум и локација на снимање: 18 март 1930 година (Берлин) и 1987 година
* Ознака: Capriccio – C60012-1 (CD)
2 Наводи
* The Flight Across the Ocean: Scores at the International Music Score Library Project (original version)
* The Flight Across the Ocean: Scores at the International Music Score Library Project (Weill's version)
Боцман

Боцман (|Bootsmann), се сретнува и водач на палуба — највисокиот чин во палубната служба на еден брод, одговорен за одржување на бродскиот труп и неговите составни делови. Боцманот ги надгледува останатите членови на палубната служба и обично не е задолжен за редовно дежурство (стража), освен кај бродови со мал број на екипаж. Дополнителните должности разнообразуваат во зависност од видот на бродот, екипажот и околностите. Кај рибарските бродови, боцманот често се нарекува и „трета рака“.
1 Опис
Боцманот работи во палубната служба на бродот како шеф на екипажот што нема офицерска лиценца. Во одредени случаи, боцманот може да ја извршува и должноста на трет или четврт офицер. Боцманот мора да биде високо квалификуван за сите морнарски вештини со јажиња потребни за работа на брод за долга пловидба. Тој се разликува од останатите искусни морнари по неговата надзорна улога: планирање, организирање и распределба на работните задачи.
Како шеф на палубниот екипаж, боцманот ја планира дневната работа и ги распределува задачите. По завршувањето на работата, тој врши проверка дали задачите се извршени во согласност со одобрените оперативни процедури.
Покрај надзорната улога, боцманот редовно го прегледува бродот и извршува низа рутински и стручни задачи за одржување на сите делови на бродот што не се во надлежност на машинското одделение. Овие должности вклучуваат чистење, боење и одржување на бродскиот труп, надградбата и палубната опрема, како и спроведување на формална програма за превентивно одржување.
Homo heidelbergensis

''Homo heidelbergensis'' е изумрен вид на човек што живеел пред околу 700.000 до 300.000 години, со фосили пронајдени главно во Африка и Европа.
Се смета за последен заеднички предок на модерните луѓе (''Homo sapiens''), неандерталците и денисовците, со мозок од 1.100–1.400 cm³ и тело прилагодено на ладни услови. Имале масивна долна вилица без изразена брада, дебели веѓни гребени и пошироко лице во споредба со модерните луѓе. Биле способни ловци на големи животни, користеле напредни камени алатки (доцен Ахеулеан), контролирале оган и веројатно граделе привремени засолништа. Од нив еволуирале неандерталците во Европа и раните модерни луѓе во Африка преку постепени промени во черепот и телото.
1 Откривање и фосилни наоди
''Homo heidelbergensis'' бил откриен во 1907 година, кога вилицата Mauer 1 била пронајдена во песочна јама близу селото Мауер во Германија, на длабочина од 24 метри. Овој фосил, датиран на околу 700.000 години, бил првиот идентификуван човечки фосил во Европа во тоа време и бил опишан од германскиот антрополог Ото Шотенсак во 1908 година. Фосилите на овој вид се пронајдени низ Африка, Европа и потенцијално Азија, датирани од 700.000 до 300.000 години пред сега. Клучни наоди вклучуваат черепот Kabwe 1 од Замбија (околу 300.000 години), черепот Petralona 1 од Грција, черепот Bodo од Етиопија, вилиците од Arago во Франција и потенцијално Ceprano од Италија (околу 400.000 години). Африканските фосили се постари, додека европските датираат од околу 500.000 години, сугерирајќи африканско потекло и миграција во Европа. Посткранијални фосили, како тибија од Kabwe, укажуваат на висина до 181 cm, иако просекот е 165-170 cm.
Улична сцена

Улична сцена (|Straßenszene) — основен модел за епски театар поставен од Бертолт Брехт. Користи едноставен, „природен“ инцидент, каков што може да се види на кој било агол од улицата: очевидец кој им покажува на група луѓе како се случила сообраќајна несреќа. „Случајните минувачи можеби не забележале што се случило, или едноставно не се согласуваат со него, можеби „ги гледаат работите на поинаков начин“; поентата е дека демонстраторот го одразува однесувањето на возачот или жртвата на таков начин што минувачите се во можност да формираат мислење за инцидентот.“ Овој модел е поставен како најпримитивен тип на епски театар што лесно може да го разбере читателот или слушателот.
Тенит

Тенитот — минерал што природно се наоѓа на Земјата, главно во железни метеорити. Тој е легура од железо и никел, со хемиска формула од пропорции на железо и никел од 20% до 65%.
Името е изведено од грчкиот збор ταινία што значи „лента“. Тенитот е главна состојка на железните метеорити. Во октаедритите се наоѓа во ленти што се преплетуваат со камацит, формирајќи Видманштетенова структура, додека кај атакситите е доминантна состојка. Во октаедритите може да се појави фина мешавина со камацит, која се нарекува плесит.
Тенитот е еден од четирите познати Fe-Ni метеоритски минерали: другите се камацит, тетратенит и антитенит.
1 Својства
Непроѕирен е со металик сивкаста до бела боја. Структурата е изометрично-хексоктаедарска (Коцкест кристален систем). Неговата густина е околу 8 g/ <sup>cm3</sup>, а тврдоста е од 5 до 5,5 на Мосовата скала. Тенитот е магнетен, за разлика од антитенитот. Структурата е изометрично-хексоктаедарска (Коцкест кристален систем). Кристалната решетка има c≈a= . Никел-Штрунцова класификацијата е I/A.08-20, додека Џејмс Двајт Дана класификацијата е 1.1.11.2.
2 Метеоритски локалитети со тенит
* Кампо дел Сиело, поле во Аргентина.
* Хенбершки резерват за заштита на матеорити во Австралија.
* Кањон Диабло во Аризона.
3 Поврзано
* Речник на метеорити
* Список на минерали
Дијалог од Месингкауф

''„Дијалог од Месингкауф“'' (|Dialoge aus dem Messingkauf) — нецелосно теоретско дело од германскиот театарски практичар од дваесеттиот век, Бертолт Брехт. Џон Вилет го преведува „Der Messingkauf“ како „Купување месинг“. Според книгата на научникот за Брехт, Ентони Сквајерс, „Брехт работел на [Mesingkauf] првенствено кон крајот на 1930-тите и почетокот на 1940-тите. Според зборовите на Брехт, тоа содржи „многу теорија во форма на дијалог“.
Велерит

Велерит, (исто така познат како волерит) — член на групата велерити. Бил именуван по германскиот хемичар Фридрих Велер. Првпат бил опишан од Шерер во 1843 година, но кристалната структура ја решиле Мелино и Мерлино дури во 1979 година. Откако бил одобрен, бил прифатен од IMA.
1 Својства
Волерит покажува плеохроични атрибути, што е оптички феномен. Во зависност од тоа која оска се гледа, минералот би изгледал како да ги менува боите. Гледајќи го минералот од x и y оската, тој изгледа како да е речиси безбоен или бледо жолт, додека гледајќи го на z оската, добива винско-жолта боја. Тој е грануларен минерал и има призматични кристали кои можат да пораснат до 3 см. Дебел е и табеларен на {100}. Бројгер во 1890 година ги навел овие форми како почести: {210}, {130}, {120}, {110}, {101}, {100}, {011}, {001}, {-101} и {-111}, иако други забележани форми вклучуваат: {720}, {311}, {121}, {111}, {021}, {012}, {010}, {-121}, {-161}, {-201}, {-211}, {-212} и {-221}. Минералот има парагенетски мод на сиенити. Некои од поврзаните минерали се: циркон, микроклин, нефелин, спреустеин (натролит по нефелин или содалит) и пироклорната група. Тој е помошен минерал во нефелинските сиенити, а во фенитите е поврзан со алкални интрузиви. Во доцната фаза овој минерал може да се најде во алкални пегматити, а може да се најде и во карбонатити. Главно се состои од кислород (35,22%) и калциум (19,26%), но инаку вклучува и силициум (14,21%), циркониум (11,54%), ниобиум (9,40%), натриум (5,82%), флуор (2,88%) и железо (1,41%). Неговата фрактура е кршлива и расцепкана, што значи дека кршливата фрактура остава расцепкани кристални фрагменти. Бидејќи тој е грануларен, се јавува во матрица во анхедрални до субхедрални кристали. Тој е призматичен и табеларен минерал, што значи дека обликот на кристалот е обично тенка призма, а неговите димензии се тенки во една насока. При испитување под долгобранова и краткобранова ултравиолетова светлина, минералот не покажува луминисцентни својства. Исто така, тој не е радиоактивен.
2 Формирање и ископување
Типската локација на овој минерал е Левоја, Норвешка. Првпат бил опишан овде од неколку сиенитни пегматити од Ширер, и иако типската локација била непозната, островот бил наведен како типска локација откако бил споменат од Ширер. Иако бил опишан како најчест во алкални карпи, постојат извештаи за појава на карбонатит на волеритот. Овој редок минерал се јавува во калцитно-силикатни карпи со различен состав. Составот на карпите варира поради нивната хетерогена природа. Мешаните карпи ја формираат западната маргина на комплексот од централната сивитска карбонатитска интрузија. Тие ги претставуваат магматските гранични фации на интрузијата.
3 Наводи
Судењето на Јованка Орлеанка во Руан, 1431

''Судењето на Јованка Орлеанка во Руан, 1431'' (|Der Prozess der Jeanne d'Arc zu Rouen, ''1431'') — адаптација на германскиот драматург Бертолт Брехт на радиодрама од Ана Зегерс.
Делото е напишано во соработка со Бено Бесон и премиерно е изведено во Берлинскиот ансамбл во ноември 1952 година, во продукција од Бесон (неговата прва голема продукција со Ансамблот), со Кете Рајхел во улогата на Јованка Орлеанка.
1 Ликови
* Јованка Орлеанка
* Епископ Кошон од Бове
* Жан Бопер
* Жан де ла Фонтен
* Жан де Шатион (Шатион)
* Гијом Маншон
* Жан д'Естиве
* Жан Лефевр
* Жан Масје
* Раул де Ринел
* Службеник
* Џелатот
* Калуѓерки
* Англиски набљудувач
* Неговиот помошник
* Чувари на Јованка Орлеанка
* Англиски војници
* Две селски девојки
* Жак Легран
* Селанец
* Селанка
* Син
* Золва
* Дете
* Рибарка
* д-р Дифур
* Неговите две внуки
* Добро облечен господин
* Распуштена жена
* Трговец со вино
* Гостилничар
* Млад сввештеник
* Воен инвалид
* Дедо Бреј
* Неговиот внук
* Деца
* Луѓе
2 Библиографија
* Willett, John. 1959. ''The Theatre of Bertolt Brecht: A Study from Eight Aspects.'' London: Methuen. .
* Willett, John, and Ralph Manheim, eds. 1972. ''Collected Plays: Nine.'' By Bertolt Brecht. Bertolt Brecht: Plays, Poetry, Prose Ser. New York: Vintage. .
Сарколит

Сарколит — минерал именуван по неговата боја. Неговото име потекнува од грчкиот збор grc-Latn (σάρξ), што значи месо и од грчкиот збор за камен, grc-Latn (λίθος), бидејќи е минерал. Првпат бил опишан во 1959 година, но бил прогласен за валиден вид во 1807 година. Тој е старомоден, што значи дека името сарколит сè уште се однесува на валиден вид до ден-денес. Истражувачите биле во можност да создадат лабораториски одгледувани сарколити со иста кристална структура и формула, иако лабораториски одгледуваните верзии покажуваат различни, едноосни (-) оптички својства.
1 Својства
Сарколитот расте еквантни псевдокубни фини хемиедарски кристали до 2,5 см во неправилни маси кои се добро формирани. Тој главно се состои од кислород (40,72%), калциум (25,50%) и силициум (17,87%), но инаку содржи алуминиум (11,45%), натриум (2,44%) и флуор (2,01%). Воопшто не покажува радиоактивни својства, и растворлив е во водород флуорид и во водород хлорид. Порано се сметал за аналцимска сорта со боја на месо поради посебниот псевдокубичен облик што го има. Сепак, во 1824 година, благодарение на Брук, се покажало дека минералот е тетрагонален и дипирамидален. По морфолошките и кристалографските студии, станало јасно дека сарколитот е посебен вид. Класификацијата исто така била тешка. На почетокот се сметал за фелдспатоид, а потоа бил ставен во групата мелилити. На крајот, бил ставен во групата на скаполити поради хемиската сличност на серијата маријалит-мејонит.
2 Околина и употреба
Сарколитот може да се појави во контакт со метаморфизирани вулкански исфрлања што содржат варовник. Тоа е причината зошто е типичен локалитет на вулканските карпи на Монте Сома. Постојат и американски добавувачи на овој минерал во Конектикат и Невада. Најчестите нечистотии вклучуваат сулфур, титаниум, магнезиум, манган, железо, калиум, фосфор, хлор и стронциум. Тој е поврзан со гранат, аугит и геленит во Монте Сома, и со аугит, флуорит и хауин во Ангилара Сабација. Фацетираните камења се до 2 карати, но можат да тежат и помалку од еден карат. Поради неговата цврстина, сарколитот вообичаено не се носи како камен за накит.
3 Контроверзии
Постојат контроверзни студии околу овој минерал. Многу референтни дела тврдат дека Томсон е откривачот на сарколитот, но постојат две контроверзни тврдења во врска со темата. Според првото, името на Томсон обично е погрешно напишано како Томпсон. Наводно, Томсон е правилниот начин на пишување, бидејќи за тоа постојат докази од неговите книги што ги потпишал и од неговиот тестамент. Според ,торото, тој починал в а во 1807 година не е пронајден небил в труд, а никој не го цитирал вистинското објавување. Сарколитот првично го опишал Воклен, кој го користел името Томпсон, додека Ауи се повикува на „М. Томсонл , наводно правилно. Утврдено е дека материјбилолот на Воклен споменат на трудот не бво сарколит, туку всушност гмелинит, кој исто така расте во лави. Дана го пишува правилно, но во петтото издание се пишува Томпбило напишано како и писмото на Фоџас-Сен-Фон до Неапол во кое се споменува смртта на алосон. Сепак, се чини дека правописот на Воклен не се повторува.
Одвојување на елементите

Одвојување на елементите — естетски принцип формулиран од германскиот модернистички театарски практичар Бертолт Брехт. Принципот првенствено се однесува на театарскиот регистар, иако има импликации и за драматичното и перформативното. Принципот на „раздвојување на елементите“ е во дијаметрална спротивност со принципот на „интегрирано уметничко дело“ предложен од Вагнер, кој се однесува на уметничко дело кое овозможува употреба на разни други визуелни форми. Брехт го користи „разделувањето на елементите“ заедно со другите негови техники на „Епски театар“ за да ја едуцира својата публика за општествениот и политичкиот контекст на Германија од 20 век.
1 Брехтовите теории и влијанија
Принципот на „одвојување на елементите“ произлегол од Брехтовиот развој на „Епскиот театар“, кој се залагал за тоа дека претставата треба да поттикне рационална саморефлексија и критичка проценка на настанот на сцената, наместо да ја натера публиката емоционално да инвестира и да сочувствува со ликовите или со дејството пред нив. Имплементацијата на оваа театарска рамка имала за цел да ги предизвика и прошири драматуршките норми и во суштина да го надмине начинот на кој театарот се перцепирал и создавал во постмодерното општество. Оттука, Брехт развил разни други теории кои се стремеле кон повторно воведување на театарската сфера, што вклучувало;
* Ефектот на отуѓување* Комплексно гледање
* Демонстрација
* Гестус* Уличната сцена
Југаваралит

Југаваралит — бистар или розов минерал од групата зеолити. Првпат бил опишан од Сакураи и Хајаши во 1952 година, кога бил пронајден во близина на водопад покрај некои топли извори во близина на Југавара.
1 Етимологија
Југаваралит бил именуван по градот Југавара, каде што бил пронајден.
2 Својства
Југаваралитот е пиезоелектричен и пироелектричен.
3 Локација
Југаваралитот се наоѓа во геотермално активни области како што е Јапонија. Во Јапонија, југаваралитот се наоѓа на Хоншу, каде што Југавара е типична локација. Во Индија, го има само во мали количини. Други локации каде што бил пронајден се: Вашингтон, Алјаска, Националниот парк Јелоустоун, Британска Колумбија, Исланд, Сардинија и островот Реинион.
3.1 Алјаска
Во Алјаска, југаваралитот се наоѓа на околу 64 км источно од Фербенкс, Алјаска. На ова место, бил пронајден југаваралит долг дури 8 мм.
3.2 Јапонија
Во Југавара, кристалите се наоѓаат кај водопадите Фудо во слој од неогенот.
Рефункционирање

Рефункционирање (|Umfunktionierung) — основна стратегија на естетиката развиена од германскиот модернистички театарски практичар Бертолт Брехт.
„Брехт сакал неговиот театар да интервенира во процесот на обликување на општеството“, објаснува Роберт Лич, во своето дело:[Двојноста] на формата и содржината била заменета (за да се претера со шематизацијата накратко) со тријада од ''содржина'' (подобро опишана во случајот на Брехт со формалистичкиот термин „материјал“), ''форма'' (повторно формалистичкиот термин „техника“ е покорисен овде) и ''функција''. Во драмската форма на Брехт, овие три постојано се судираат, но никогаш правилно не се спојуваат за да состават заокружена целина.
Пушките на сењора Карар

''Пушките на сењора Карар'' (|Die Gewehre der Frau Carrar ) — едночинска театарска претстава од германскиот драматург од дваесеттиот век, Бертолт Брехт, напишана во соработка со Маргарете Штефин. Станува збор за модерна верзија на драмата ''„Јавачи на морето''“ (1904) од ирскиот драматург Џон Милингтон Синге. Дејствието на драмата се одвива во Шпанија за време на врвот на Граѓанската војна. Тереза Карар, мајката, сака да ги заштити своите деца, но на крајот се бори на страната на угнетените. Брехт ја напишал во 1937 година и ја добил својата прва театарска продукција истата година, со премиера во Париз на 16 октомври. Оваа продукција ја режирал Слатан Дудов, а Хелен Вајгел ја играла улогата на госпоѓицата Карар.
1 Поврзано
* Список на германски театарски претстави
Прекини (епски театар)

Техниката на прекинување проникнува на сите нивоа на сценското творештво на германскиот модернистички театарски практичар Бертолт Брехт, драматичното, театарското и перформативното. Во својата најелементарна смисла, прекинот е формален третман на материјалот што наметнува „замрзнување“, „врамување“ или промена на насоката од некаков вид; нешто што е во тек (акција, гест, песна, тон) е запрено на некој начин.
Техниката на прекинување создава ефект на драмското ниво сличен на „пар ножици“ што Брехт ги замислил како ја сечат драмата на парчиња, „кои остануваат целосно способни за живот“; метафората на ''сечењето'' е релевантна, бидејќи техниката има впечатливи сличности со принципите на монтажа што се развивале во Советскиот Сојуз истовремено со Брехтовиот „епски театар“ (од филмските режисери Ајзенштајн, Вертов, Пудовкин и Кулешов).
1 Цитирани дела
* Бенџамин, Валтер. 1983. ''Разбирање на Брехт''. Транс. Ана Босток. Лондон и Њујорк: Версо.
* Брехт, Бертолт. 1964. ''Брехт за театарот: Развој на естетика''. Уредник и превод на Џон Вилет. Британско издание. Лондон: Метуен. ISBN 0-413-38800-X. Издание за САД. Њујорк: Хил и Ванг. ISBN 0-8090-3100-0.
* Лич, Роберт. 1994. „''Мајка Храброст и нејзините деца''". Во Томсон и Сакс (1994, 128–138).
* Томсон, Питер и Глендир Сакс, уредници. 1994. ''Кембриџскиот придружник на Брехт''. Кембриџски придружници на литературата. Кембриџ: Кембриџ Универзитетски Прес. ISBN 0-521-41446-6.
Брокит

Брокит — редок земски фосфатен минерал со формула: . Кристализира во хексагоналниот систем во хиралната просторна група 180 или неговиот енантиоморф 181. Типично е грануларен до масивен, со само ретка појава на кратки кристали. Радиоактивен е поради содржината на ториум.
1 Откривање и појава
Брокитот првпат е опишан во 1962 година со појава во областа на рудникот Басик, Керида, Вет Маунтинс, округ Кастер, Колорадо, САД. Именуван е по Морис Р. Брок, од Геолошкиот завод на САД.
Брокитот се јавува во гранит и гранит пегматит како помошен минерал. Поврзани минерали вклучуваат моназит, бастназит, ксенотим, торит, циркон, апатит, рутил и хематит.
2 Карактеристики
Брокитот е фосфат со хемиска формула (Ca,Th,Ce)PO₄·H2O. Кристализира во хексагонален систем. Неговата тврдост на Мосовата скала е помеѓу 3 и 4.
Според класификацијата на Штрунц, брокитот припаѓа на „02.CJ: Фосфати без дополнителни анјони, со H₂O, само со големи катјони“ заедно со следниве минерали: естеркорит, мундрабилит, свакноит, набафит, наингестрит, хемихидрид, фераризита, махачкиит, фаунуксит, рауенталит, грајит, рабдофан-(Ce), рабдофан-(La), рабдофан-(Nd), тристрамит, смирновскит, ардеалит, брушит, чурчита-(Y), фармаколит, чурчит-(Nd), мкосфен, дорзит, синта, бариосинкосит, каталаноита, геринита и нингјоита.
Историзација

Историзација (станување историја) — најчесто се однесува на преминот на еден предмет од предмет на тековни настани во предмет од историски интерес или на процес на постепена промена во перцепцијата и толкувањето на некој предмет или идеја со текот на времето.
1 Брехт
Принципот на историцизација е фундаментален дел од естетиката развиена од германскиот модернистички театарски практичар Бертолт Брехт.
Во својата песна „Говор до данските актери од работничката класа за уметноста на набљудувањето“, Брехт нуди живописен портрет на ставот што тој предложил да го негува еден актер:Замислете сè што се случува околу вас, сите тие борби
Замислете ги како историски инциденти
Затоа што вака треба да ги прикажете на сцената:
Борбата за работа, слатките и горчливите разговори
Помеѓу мажот и неговата жена, расправиите за книгите
Оставката и бунтот, обидот и неуспехот
Сите овие ќе ги прикажете како историски инциденти.
(Дури и она што се случува овде, во овој момент, со нас, е нешто што можете да го сметате за слика на овој начин).За актерот, „историцизацијата“ претставува фундаментален интерпретативен став (она што Брехт го нарекол „''гранџгестус''“).
2 Наводи
** Brecht, Bertolt. 1964. ''Brecht on Theatre: The Development of an Aesthetic''. Ed. and trans. John Willett. British edition. London: Methuen. ISBN 0-413-38800-X. USA edition. New York: Hill and Wang. ISBN 0-8090-3100-0.
* Brecht, Bertolt. 2000. ''Poems: 1913–1956''. Ed. John Willett and Ralph Manheim. Bertolt Brecht: Plays, Poetry, Prose Ser. London: Methuen. ISBN 0-413-15210-3.
Не / Но

Не / Но, или елементот „не…но“, — глумечка техника, дел од Брехтовиот пристап кон изведбата. Во својата наједноставна форма, фиксирањето на елементот не/но вклучува актерот да претходи на секоја мисла што е изразена од неговиот лик во дијалогот или на секое дејство што го изведува неговиот лик во сцената со неговата дијалектичка спротивност. Наместо да ја прикажува мислата или дејството како „природно“ што произлегува од дадените околности на сцената или „неизбежно“ што произлегува од нив, оваа техника го нагласува аспектот на ''одлука'' во мислата или дејството. „Тој не кажа „дојди“, туку „продолжи да се движи““, Брехт ја одвоил како пример фразата: „Тој не беше задоволен, туку воодушевен“:Тие вклучуваат очекување кое е оправдано со искуство, но, на крајот, разочарано. Човек можеби би помислил дека... но не требало да помисли. Не постоела само една можност, туку две; обете се воведуваат, потоа втората се дефамилијаризира, па и првата.Оваа техника е вежба за проба; вербализирањето на алтернативата („не“ од „не/но“) не е нужно зачувано во изведбата. Нејзината главна функција е да впише траги од алтернативите што му биле достапни на ликот на секоја „јазолна точка“ во нивното патување во рамките на завршениот портрет во изведбата. Ефектот дава впечаток на „скицирање“ во изведбата на актерот, во смисла дека со скицата на уметникот се зачувуваат траги од алтернативни линии и движења, преклопувајќи ја главната дефинирачка линија, наместо да се избришат. Токму овој квалитет го наведува Фредерик Џејмсон да го спореди Брехтовиот театар со она што тој го нарекол „добро направена продукција“, доколку зачувувањето на процесот на актерот во финалниот производ делува како форма на демистификација и дефетишизација и ја искористува потенцијалната сила на медиумот на театарот:Добро направената продукција е онаа од која трагите од нејзините проби се отстранети: Брехт ја отвора оваа површина и ни овозможува да погледнеме назад во алтернативните гестови и пози на актерите кои ги испробуваат своите улоги: па затоа естетското експериментирање генерално, кое толку често се сфаќа како генерирање на новото и досега неискусното, радикалната иновација, може исто така да се сфати како „експериментален“ обид да се спречи реификацијата (нешто што другите уметности, од романи и филмови до поезија, сликарство и музичка изведба, дури и непредвидлива изведба, се структурно и материјално помалку квалификувани да го прават).Резултатот од техниката на фиксирање на не/но е да се обликува и разјасни однесувањето на ликот во одредена, интерпретативна насока (историски материјалистичка).
1 Цитирани дела
* Брехт, Бертолт. 1964. ''Брехт за театарот: Развој на естетика''. Уредник и превод на Џон Вилет. Британско издание. Лондон: Метуен.. Издание за САД. Њујорк: Хил и Ванг. ISBN 0-8090-3100-0.
* Џејмсон, Фредерик. 1998. ''Брехт и метод''. Лондон и Њујорк: Версо. ISBN 1-85984-809-5.
* Вилет, Џон. 1964. Уреднички белешки. Во ''Брехт за театарот: Развој на естетика'' од Бертолт Брехт. Британско издание. Лондон: Метуен. ISBN 0-413-38800-X. Издание за САД. Њујорк: Хил и Ванг. ISBN 0-8090-3100-0.
Вејман Бушери

Вејман Бушери (1683–1712) бил латински поет од Кралството Англија.
Бушери бил син на Арнолд Бушери, свештеник на валонската конгрегациј во Кентербери. Роден бил во Кентербери во 1683 година и се школувал во Кралското училиште во Кентербери и во колеџот Исус во Кембриџ (диплома 1702, магистратура 1706). Се чини дека се префрлил во колеџот Емануел во 1705 година. Станал ректор на Литл Блекенхам во Сафолк во 1709 година, а починал во Ипсвич на 24 март 1712 година. Плоча во негов спомен била поставена во црквата Свети Ѓорѓи во Кентербери од неговиот син, Гилберт Бушери, викар на Свафхам, Норфолк. Објавил латинска поема, ''Hymnus Sacer: sive Paraphrasis in Deboræ et Baraci Canticum, Alcaico carmine expressa, e libri Judicum cap.''''v.'', Кембриџ, typis academicis, 1706.
Аполо 17

Аполо 17 беше последната мисија од програмата Apollo и единствената што заврши со слетување на Месечината во 1972 година.
Лансирана е на 7 декември 1972 година од Кејп Канаверал, Флорида. Екипажот го сочинуваа: Јуџин Сернан (командант), Харисон „Џек“ Шмит (пилот на лунарниот модул, првиот и единствен геолог на Месечината) и Роналд Еванс (пилот на командниот модул). Слетувањето се случи на 11 декември 1972 во долината Таурус-Литров.
Ова беше првата и единствена ноќно лансирање во историјата на програмата Apollo. Астронаутите поминаа рекордни 75 часа на површината на Месечината и направија три излегувања (EVA) во вкупна должина од 22 часа и 4 минути. Првпат беше употребен унапреден Lunar Roving Vehicle (ровер) што извозе над 35 километри. Собрани се 110,52 килограми месечински камења и почва – најмногу од сите Apollo мисии. Јуџин Сернан стана последниот човек што стапна на Месечината (14 декември 1972) и при заминувањето рече: „Бевме тука, направивме она што требаше да го направиме… ќе се вратиме некој ден, со мир.“ Аполо 17 официјално го означи крајот на ерата на слетувања на Месечината во 20 век – од тогаш никој човек не се вратил таму.
Роберт де Хо

Роберт де Хо (околу 1140–1210) бил писател од дванаесеттиот век на англонорманска литература познат по своето дело ''„Enseignements Trebor“.'' Требор е Роберт напишано наназад и било наменето за неговиот син.
Џулија Палмер

Џулија Палмер (17 век – 1673 или подоцна) била англиска авторка на дисидентска поезија.
1 Живот
Родното место и датумот на Палмер се ден денес непознати, но се смета дека се омажила на 12 мај 1664 година во Ол Халоус, Лондонски ѕид. Се омажила за Томас Палмер, а нејзиното родено име се вели дека е Хангерфорд иако не е потврдено. Три години подоцна, нивниот син, Стефан, бил крстен во црквата Света Маргарета Антиохиска. После ова се претпоставува дека таа станала Презбитеријанка бидејќи нема понатамошни записи. За нејзиниот сопруг се верува дека проповедал и починал во 1681 година.
Помеѓу 1671 и 1673 година таа напишала над 200 песни посветени на добро познатиот аптекар по име Џозеф Биско. Биско бил неконформист и продолжил да го води Друштвото на аптекарите. Нејзиниот син Самуел бил аптекар-чирак познат на Друштвото на аптекарите.
Во 2001 година нејзиното дело било објавено како ''„Вековите“'' на Џулија Палмер'','' уредено од Елизабет Кларк и Викторија Елизабет Бурк.
Бријанјонгит

Бријанјонгит — секундарен минерал од цинк карбонат. Комисијата за нови минерали, номенклатура и класификација (CNMNC) на Меѓународното минералошко здружение (ИМА) го класифицира како карбонат со формула , но сулфатните групи SO<sub>4</sub> исто така ги зафаќаат позициите на карбонат CO<sub>3</sub>, во сооднос од околу еден сулфат спрема три карбонати, па затоа други извори ја даваат формулата како , а Гејнс и сор. го класифицираат минералот како соединение карбонат. Сличен е по изглед на хидроцинцитот, друг цинк карбонат. Откриен е во 1991 година и означен како IMA1991-053. Во 1993 година е именуван „брајанјонгитот“ по Брајан Јанг (роден 1947 година), теренски геолог во Британскиот геолошки завод, кој ги обезбедил првите примероци.
1 Изглед
Минералот се јавува како мали розети помали од 100 μm во пречник, составен од тенки сечила со пречник од само еден или два микрометри, издолжени паралелно со оската b на кристалот и стеснети до остра точка. Кристалите се бели и проѕирни, со стаклен сјај и бела линија.
2 Структура
Минералот припаѓа на орторомбичниот кристален систем, или моноклиничниот со β (аголот помеѓу a и c оските на кристалот) близу 90<sup>°</sup>. Просторната група е непозната, но се претпоставува дека е P2<sub>1</sub>/m, P21 или P2221. Структурата е слична на онаа на хидроцинцитот. Постојат четири формулни единици по единична ќелија (Z = 4), а должините на страните на единичната ќелија се a = 15,724 Å, b = 6,256 Å и c = 5,427 Å.
3 Физички својства
Брајанјунгитот е мек минерал со Мохосова тврдост слична на халитот, само 2 до според некои извори, но други велат дека тврдоста не може да се одреди. Доста е густ, со специфична тежина од 3,93 до 4,09, слична на онаа на целестинот. Расцепувањето е совршено нормално на оската a на кристалот (совршено на {100}) и можно нормално на оската c на кристалот (можно на {001}). Лесно е растворлив со ефервесценција во киселини.
4 Оптички својства
Минералот е биаксијален, со индекси на прекршување n<sub>ω</sub>=1,635 и n<sub>ε</sub>=1,650 и максимална двокривливост δ=1,635. Покажува праволиниско исчезнување. Не е флуоресцентен.
5 Појава
Типската локација е нивото Блумсбери Хорс од рудникот Браунли Хил, Нентхед, округ Алстон Мур, Северни Пенини, Северен и Западен регион (Камберленд), Камбрија, Англија. Типскиот материјал е зачуван во Кралскиот музеј на Шкотска, Единбург, Шкотска, 1992.17.1–8. Бријанјонгитот се јавува со гипс на чакалест варовник во оксидираната зона на рудникот Браунли Хил и на примероци од блискиот рудник Смолклаф. Можеби е секундарен минерал по рударството. На типската локација е поврзан со гипс, смитсонит, пирит и гетит.
Бритолит-(Ce)

Бритолит-(Ce) — редок радиоактивен минерал со хемиска формула. Доаѓа во различни бои. Нејзиниот тип локалитет е Наујакасик (Најакасик), Тунулиарфик фјорд, комплекс Илимаусак, Нарсак, Кујалек, Гренланд.
1 Откритие
Минералот првпат го открил Густаф Флинк во 1897 година во нефелин-сиенит во Наујакасик, комплексот Илимаусак, Гренланд. Именуван е по грчкиот збор grc (бритос) што значи „тежина“ што се однесува на неговата висока специфична тежина, подоцна бил наречен бритолит-(Ce) поради големите количини на цериум во неговиот состав.
2 Карактеристики
Бритолит-(Ce) е силикат со хемиска формула (Ce,Ca)₅(SiO₄)₃(OH). Кристализира во хексагонален систем. Неговата тврдост на Мосовата скала е 5,5.
Според никел-струнцовата класификација, бритолит-(Ce) припаѓа на „9.AH - Незосиликати со CO₃, SO₄, PO₄, итн.“ заедно со следниве минерали: имориит-(Y), тундрит-(Ce), тундрит-(Nd), спурит, тернезит, бритолит-(Y), елестадит-(Cl), флуоробритолит-(Ce), флуорелестадит, хидроксилелестадит, матедлеит, тритомит-(Ce), тритомит-(Y), флуорокалциобритолит и флуоробритолит-(Y).
Lux in Tenebris (Бертолт Брехт)

''„Lux in Tenebris“'', латински израз со значење ''Светлина во темнината'' — едночинка фарса во проза од драматургот Бертолт Брехт. Се верува дека ја напишал во 1919 година под влијание на минхенскиот комичар Карл Валентин. Претставата премиерно била изведена во 1969 година во Општинскиот театар Есен, во режија на Дитер Дорн.
1 Наслов
Насловот на делото е дел од изразот „et lux in tenebris lucet et tenebrae eam non comprehenderunt“ во латинскиот превод на Библијата, Вулгата, што значи „И Светлината во темнина свети и мракот нe ја опфати.“(Евангелие по Јован, 1:5)
Насловот на претставата алудира на образовниот филм од 1917 година ''Да има светлина!'' од Ричард Освалд, кој се осврнува на опасностите од сифилис. Во тоа време бил прикажан во Аугсбург и предизвикал голема возбуда.
2 Содржина
Незадоволен клиент на бордел решава да се одмазди со отворање медицинска изложба специјализирана за сексуално преносливи болести директно преку улицата. Протагонистот, Падук, прикажува образовни филмови за разни болести и наплаќа различни цени за влез: гонорејата чини 1,60 марки, сифилисот 2,50 марки. Првичната мотивација на Падук е да им одржи лекција на сопственичката на борделот, г-ѓа Хоге, и нејзините вработени, бидејќи еднаш го одбиле поради недостаток на средства. Тој вешто ја користи „капиталистичката логика“ претворајќи го моралот во бизнис. Сепак, заплетот добива неочекуван пресврт кога Падук сфаќа дека неговиот бизнис е на нестабилна финансиска основа. Со ироничен потег, тој си дозволува да биде регрутиран од страна на госпоѓата на борделот како деловен партнер со цел да ја подобри својата финансиска состојба.
3 Биографска референца
Според сценската режија на Брехт, дејството се одвива во квартот со црвени фенери во Аугсбург, недалеку од станот на Брехт.
Хенри Хол

Хенри Хол ( – 30 март 1707) бил англиски композитор на црковна и световна музика од 17 век и поет.
Хол, современик на Хенри Персел, своето музичко образование го стекнал кај Пелам Хамфри и д-р Џон Блоу и како едно од момчињата во Кралската капела. Тој се вработил во Велшката катедрала во 1674 година, но до август истата година обезбедил постојано вработување во катедралата во Ексетер како органист и хорски водач. Хол останал во Ексетер до 27 јуни 1679 година, кога станал помошник органист на Џон Бадам во катедралата во Херефорд. По смртта на Бадам во септември 1688 година, станал органист во катедралата во Херефорд. Тој ја задржал оваа позиција до својата смрт во март 1707 година, во Херефорд, кога неговиот син го наследил.
Брус Блант

Џорџ Хенри Брус Блант, познат и како Брус Блант (1 јули 1899 – 8 јули 1957 ) бил англиски поет, новинар и трговец со вино, најпознат по своите соработки со композиторот Питер Ворлок. Во ''„Фредерик Делиус и Питер Ворлок: пријателство'' се открива дека е опишан како „човек што ужива во храна, пијалаци, забава, исто така и поет, новинар и писател за вино, градинарство и трева“. Неговата поезија е вклучена во антологијата ''„Модерни поети“'' од 1932 година, уредена од Џ.С. Скваер.
За Ворлок тој напишал голем број кратки текстови на песни, вклучувајќи ја и коледарската песна „Витлеем надолу“ (1927) и песните „Лисица“, „Замрзната шума“ (1929), „Првата милост“ и „Крикерџиите од Хамблдон“ (1928). Се коментира дека поставките на Блант од Ворлок се меѓу неговите најдобри. Неговата поема „Долгата Бароу“ е исто така поставена од Бернард ван Дирен во 1931 година.
Тоби Мартинез де лас Ривас

Тоби Мартинез де лас Ривас е британски поет.
Честопати e споредуван со Џефри Хил, опишан како религиозен поет, иако лично е агностик.
1 Кариера
Мартинез де лас Ривас студирал археологија и историја на Универзитетот Дарам. По потекло од Сомерсет, сега живее во Кордоба, Шпанија.
Тој бил резидентен уметник на Универзитетот Дјук во Блекбурн за академската 2023-24 година. Поезијата на Де лас Ривас привлекла внимание во 2018 година по контроверзното обвинување од еден автор дека Де лас Ривас има фашистички ставови, што предизвикало одбрана на Де лас Ривас од страна на поетските коментатори, вклучително и дека делото на Де лас Ривас е извадено од контекст.
2 Избрани награди
* 2005: Награда „Ерик Грегори“
* 2008: Награда „Ендру Вотерхаус“ за нов автор
* 2014: Меѓународна награда за книжевна уметност на библиотеката за холокаустот „Винер“* 2018: во потесен избор за наградата „Фордвор“
3 Избрани публикации
* —— (2009). ''Фабер Нови поети 2'' - Тоби Мартинез де лас Ривас. Фабер и Фабер. ISBN 9780571249961.
* —— (2014). ''Терор''. Фабер и Фабер. ISBN 9780571296828.
* —— (2018). ''Црно сонце''. Фабер и Фабер. ISBN 9780571333790.
* —— (2023). ''Поплавена ливада''. Фабер и Фабер. ISBN 9780571376438.