procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Театар Сан Бенедето

Театaр Сан Бенедето (итал. Teatro San Benedetto) бил оперска куќа во Венеција, изграден во 1755 година. Се истакнал во оперскиот живот на градот во 18-тиот и почетокот на 19-тиот век. Во него биле прикажани премиери на преку 140 опери, меѓу кои и ''Италијанка во Алжир'' од Росини. По изградбата на Ла Фениче во 1792 година, оваа оперска куќа станал негов најголем конкурент.
1 Историја
Малиот, елегантен театар го изградил Микеле Гримани. Свеченото отворање се одржало на 26 декември 1755 година со изведба на операта ''Зое'' од Џоакино Коки. Во 1766 година, кога Гримани западнал во финансиски проблеми, зградата преминала во заедничка сопственост на неколку благородни венецијански патриции кои поседувале свои ложи во театарот. Оригиналниот дизајн на театарот бил кружен но по пожарот во 1773 бил направен во традиционална форма на потковица.
Во првата половина на 1760-тите, Пјер Гранже бил кореограф во театарот. Во 1765 и 1767-1769 година на таа позиција дошол Винченцо Галеоти, кој танцувал во театарот од 1761 година. Во тоа време, трупата се состоела од двајца солисти и шеснаесет танчери во балетскиот корпус. Во 1772-1773 година, учителот на Галеоти, Гаспаро Анџолини бил балет мајстор на театарот.
На 22 јануари 1782 година, во театарот Сан Бенедето се одржал бал и гала вечера во чест на грофот и грофицата, Де Норд, рускиот принц Павел Петрович и неговата сопруга, кои ја посетиле Венеција.
Во 1786 година, по тужба, театарот преминал во сопственост на семејството Вениер, на чие земјиште бил изграден театарот, а во 1787 година станал познат како Театар Вениер (или Театро Вениер во Сан Бенедето). Претходните сопственици почнале да го градат Ла Фениче.
Во 1810 година, сопственоста преминала на импресариото Џовани Гало, а одредено време бил познато како Театро Гало. Неговите синови, кои го наследиле театарот во 1847 година, го преименувале во Театро Росини во 1868 година во чест на Џоакино Росини, чии опери ''„Италијанка во Алжир“'' и „ ''Едуардо и Кристина''“ биле премиерно изведени претходно во театарот.
Во 1937 година зградата била целосно пренаменета во кино, Кино Росини, со нова фасада од италијанскиот архитект Карло Скарпа. Киното било затворено во 2007 година, а во 2010 година започнала реконструкцијата на зградата во проект финансиран од Градот Венеција.
Ѓоко Зајков

Ѓоко Зајков (роден на 10 февруари 1995 година, во Скопје) — македонски фудбалер, играч од одбраната на и на македонската репрезентација.
1 Клупска кариера
Роден во Скопје во семејство по потекло од Удово, Зајков ја започнал својата фудбалска кариера во младинските категории на Работнички. Своето деби за првиот тим го направил во завршницата на сезоната 2011-2012, а во наредните две сезони бил стандарден првотимец на ''Дебармаалците''. Вкупно за Работнички одиграл 51 натпревар и постигнал 3 гола.
На 23 јуни 2014 година, уште како тинејџер на возраст од само 19 години, тој го имал првиот ангажман во странство потпишувајќи тригодишен договор со францускиот прволигаш Рен. Во својата прва сезона во клубот, тој најчесто играл за вториот тим во петтото ниво на францускиот фудбал. Својот прв и единствен настап за првиот тим на Рен го направил на 17 декември 2014, играјќи од почеток до крај во победата на домашен терен со 1-0 над Кретеј во осминафиналето на Лига купот. Следната сезона, тој бил позајмен во Шарлероа, каде одиграл 7 натпревари во белгиското првенство.
Во летото 2016 година, Зајков потпишал траен договор со Шарлероа минувајќи ги таму следните пет сезони од кариерата, но во ниту една од нив тој не успеал да се наметне и да биде стандарден првотимец. Откако му истекол договорот со белгискиот клуб, во летото 2021 година, тој потпишал едногодишен договор со Левски Софија. Дебитирал за бугарскиот клуб на 28 август, во победата на домашен терен над Берое со 2-1. Својот прв гол во дресот на Левски го постигнал на 4 декември, во победата на домашен терен над Ботев со 2-0.
Во јануари 2022 година, Зајков потпишал за украинскиот клуб Ворскла од Полтава.
2 Репрезентативна кариера
Зајков играл за репрезентациите на Македонија под 19 и под 21 година, за втората забележал 21 настап и 1 гол вклучувајќи и три настапи на Европското првенство за играчи под 21 година 2017 во Полска.
Своето деби за сениорската репрезентација го направил во пријателски натпревар против во јуни 2016. Својот прв гол за македонската репрезентација го постигнал во натпревар против во УЕФА Лигата на нации, на 11 октомври 2020 година.
Во 2021 година, тој бил повикан да ја претставува Македонија на Европското првенство 2020, но не забележал ниту еден настап на турнирот.
3 Титули
3.0.1 Работнички Скопје
* Прва лига на Македонија : 1
: 2013-2014.* Куп на Македонија : 1
: 2013-2014.
Моравички Управен Округ

Моравички Управен Округ — округ кој се наоѓа во централниот дел на Србија. Вклучува еден град и три општини. Има вкупно 212.149 жители (Попис 2011 година). Седиштето на округот е во градот Чачак.
Посебно место во културното наследство на Чачак и неговата околина имаат манастирите и црквите. Десет манастири во Овчарско-кабларската Клисура се нарекуваат Српска Света Гора. Некои од нив се изградени во времето на српските владетели Немањиќи, Лазаревиќи и Бранковиќи. Во овие десет манастири со векови се чувале стари ракописи, а некои од нив биле создадени овде.
Чачак е голем економски центар на Србија. Индустријата има доминантно место во економијата.
1 Административна поделба
Моравичкиот Округ опфаќа еден град и три општини.
Име, Грб, Население (2011)
Град Чачак, 117.072
Општина Горњи Милановац, 42.730
Општина Ивањица, 32.047
општина Лучани, 20.897
Караѓулевци (Охрид)

Караѓулевци — археолошко наоѓалиште во градот Охрид. Претставува гробница од древномакедонско време, прогласена за културно наследство на Македонија.
Гробницата е пронајдена во Горни Сарај, во непосредна близина западно од Античкиот театар. Се состои од засводен дел со скалила, дромос, преткомора и комора. Датира од периодот на IV – III век п.н.е. Откриена е во XIX век, кога најверојатно е и ограбена. Проучена е при ископувањето во 1994 - 1996 година извршено од Филозофскиот факултет во Скопје и Музејот на Охрид под раководство на Вера Битракова-Грозданова, Владо Маленко, Паско Кузман и Нада Почуча-Кузман.
На 8 април 1998 година е прогласена за споменик на културата под името Античка гробница „Караѓулевци“.
Германскиот јазичар Густав Вајганд во 1894 г. напишал за гробницата (која погрешно ја сметал римска):
1 Галерија
2 Поврзано
* Список на археолошки наоѓалишта во Охридско;
* Културно наследство на Македонија во Општина Охрид;
*Антички театар — театар од хеленистичкото и римското време;
*Античка Фурна — осамен наод од доцноантичкото време;
*Видобишта — гробница од римско време;
*Горно Трново — населба од римското време;
*Горица — некропола од римското време и средновековна црква со некропола;
*Гумништа - Инвалидско Одморалиште — населба и некропола од римското време;
*Дебој — некропола од хеленистичкото и римското време и од средниот век и старохристијанска базилика;
*Долно Трново — населба од неолитското време;
*Козлук — населба од римското време;
*Карабегомала — храм од хеленистичкото време;
*Комплекс „Попарница“ — осамени наоди од римското време, старохристијански и рано средновековни сакрални објекти;
*Комплекс „Св. Климент“ — објекти и црква од старохристијанско време;
*Комплекс „Св. Софија“ — археолошки остатоци од римско и доцноантичко време и ран среден век;
*Комплекс „Св. Спас“ — осамен наод од римското време, старохристијанска и средновековна црква со некропола;
*Комплекс „Стара Чаршија“ — некропола од железното време до раниот среден век;
*Кошишта — некропола од хеленистичко, римско време и раниот среден век;
*Лабино — археолошки остатоци од бронзеното време до раниот среден век;
*Охрид - Лихнид — Антички град;
*Комплекс „Св. Пантелејмон“ — старохристијански и средновековни цркви;
*Самуилова тврдина — тврдина од хеленистичкото, доцноантичкото и средниот век;
*Св. Еразмо — старохристијанска базилика и некропола;
*Енгелана — утврдена населба од раноантичкото и хеленистичкото време;
*Св. Стефан - Горица — депо на средновековни монети;
*Студенчишта — старохристијанска базилика и некропола;
*Хермелеја — населба од римското време.
Нова Павлица

Манастирот Нова Павлица (|Манастир Нова Павлица|Manastir Nova Pavlica) — српски православен манастир од 14 век кој се наоѓа во Павлица, Рашка, во југозападна Србија. Припаѓа на епархијата Жича. Манастирот се наоѓа во близина на Стара Павлица, во близина на реката Ибар и во близина на стариот град Брвеник.
1 Воспоставување
Манастирот е основан од Стефан и Лазар Мусиќ, членови на српското благородно семејство Мусиќ. Нивниот татко бил челник Муса и мајка Драгана Хребељановиќ, сестра на кнезот Лазар . Иконите во црквата се насликани во 1387 година. Манастирот е посветен на Воведение на Богородица. Манастирот припаѓа на архитектонското училиште Морава.
Изградбата на манастирот била завршена пред Косовската битка, помеѓу 1381 и 1388 година. Кога моштите на кнезот Лазар биле пренесени во манастирот Раваница во 1390 година, тие останале во текот на една ноќ во манастирот Нова Павлица.
2 Реконструкции и рани споменувања
Црквата на манастирот била обновена и проширена во 1464 година од страна на Михаил Ангеловиќ. Отоманскиот дефтер на Брвеник кадилик веројатно го споменува овој манастир кога го опишал како Нова црква. Во 1955 година била санирана фасадата на црквата.
Емилио Палма

Емилио Маркос Палма Морела (шпански: ''Emilio Marcos Palma;'' роден на 7 јануари 1978 година) е аргентински државјанин, првиот човек кој се родил на Антарктикот.
1 Биографија
Палма е роден во Фортин Сарџенто Кабрал во базата Есперанца, во близина на врвот од Антарктичкиот Полуостров, и при раѓањето тежел 3,4 кг. Неговиот татко, капетанот Хорхе Емилио Палма, бил шеф на аргентинската армија во базата. Иако оттогаш на Антарктикот се родени десет луѓе, местото на кое се родил Палма и натаму е најјужното место.
Кон крајот на 1977 година, во седмиот месец од бременоста, Марија Силвија де Палма, мајката на Емилио, била однесена во станицата Есперанца за да се породи. Со неговото раѓање Аргентина сметала дека ќе стекне предност во спорот за суверенитет над територијата на Антарктикот. Емилио автоматски добил аргентинско државјанство од владата бидејќи неговите родители биле аргентински државјани, а тој е роден во Аргентинскиот Антарктик. За овој дел од Антарктикот Аргентина тврди дека е дел од нејзината територија, иако суверенитетот не е меѓународно признат и се поклопува со британските и чилеанските претензии . 
Тој влегол во ''Гинисовата книга на рекорди'' како првиот човек во историјата за кој се знае дека е роден на Антарктикот.
2 Поврзано
* Демографија на Антарктикот
* Солвеиг Гунбјорг Јакобсен
Двоен обрач

„Двоен обрач“ (хрватски: ''Dvostruki obruč'') — југословенски филм од 1963 година, во режија на Никола Танхофер по сценариото на Иво Штивичиќ. Главните улоги ги играат: Северин Бијелиќ, Берт Сотлар, Павле Вуисиќ, Хермина Пипиниќ, Стојан Аранѓеловиќ, Давор Антолиќ, Велимир Бата Живоиновиќ, Борис Дворник и Антун Налис.
1 Синопсис
Есента 1941 година, група илегалци успева да ги спаси комунистите Томо (го игра Бијелиќ) и Павле (го игра Живоиновиќ) од логорот, а Петар треба да ги префрли до партизанските воени единици. Патем, тие налетуваат на усташка патрола која носи заробен партизан во градот. Илегалците ја совладуваат патролата и го ослободуваат партизанот Криле (го игра Дворник). Петар се издвојува од групата за да договори состанок во блискиот каменолом каде треба да ги чека човекот кој треба да ги префрли кај партизаните. На договореното место, Томо и неговата група не го наоѓаат ни Петар ни предвидениот водич до партизаните. Затоа, Томо оди во блиската меана со намера да дознае што се случило, но сопственикот на меаната (го игра Вуисиќ) го препознава и го пријавува кај усташот Крешимир Лисац (го игра Сотлар), кој го апси Томо и се обидува да го однесе во градот. Меѓутоа, Павле и Криле ја опколуваат меаната и не пуштаат никого да излезе. Додека расте притисокот, Марко го присилува својот помошник Мали (го игра Антолиќ) да му помогне на Лисац, но со тоа не се согласува келнерката Марија (ја игра Пипиниќ). Тука се наоѓа и загадочниот човек Дуги (го игра Аранѓеловиќ) за кого не се знае на чија страна е...
Поморавски Управен Округ

Поморавски Управен Округ — округ кој се наоѓа во централниот дел на Република Србија. Вклучува еден град и пет општини. Има вкупно 212.839 жители (Попис 2011 година). Седиште на округот е градот Јагодина.
Градот делумно ја зачувал архитектурата од 19 век. Остатоци од претходните периоди може да се видат во објекти како што е Хајдук-Вељковиот конак од 18 век. Посебна занимливост е Старата црква Архангел Михаил, задужбина на Милош Обреновиќ од 1818 година.
Манастирот Јошаница бил изграден кон крајот на 15 век. за време на владеењето на деспотот Ѓураѓ Бранковиќ и се смета за најубава градба од средниот век во областа.
Недалеку од Ќуприја се наоѓа манастирот со црквата Вознесение - Раваница, задужбина на кнезот Лазар, изграден помеѓу 1375 и 1377 година. По смртта на царот Лазар во Косовската битка, Раваница ги чувала неговите мошти до 1690 година за денес по три века селење со српскиот народ да бидат повторно вратени во оваа негова задужбина. Манастирот Ресава - Манасија се наоѓа во непосредна близина на Деспотовац. Ресава - задужбина на деспотот Стефан Лазаревиќ, била изградена помеѓу 1407 и 1418 година. Во текот на 15 век во манастирот работела познатата Ресавска школа, со повеќе работилници во кои се препишувале значајни текстови од светското наследство и се пишувале нови.
Во манастирот Ресава творел и Константин Филозоф, авторот на „Животот на деспотот Стефан“ и „О писменима“ (за буквите), со кои била извршена редакција средување на тогашниот правопис на српскиот јазик.
1 Административна поделба
Поморавскиот Округ опфаќа еден град и пет општини.
Име, Грб, Население (2011)
Град Јагодина, 71.852
Општина Деспотовац, 23.191
Општина Параќин, 54.242
Општина Рековац, 11.055
Општина Свилајнац, 23.551
Општина Ќуприја, 30.645
Моравци во Словенске Горице

Моравци во Словенске Горице (словенечки: Moravci v Slovenskih goricah) — населба во Општина Љутомер во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Љутомер

Љутомер (словенечки: Ljutomer) — град во Општина Љутомер во источна Словенија. Градот е центар на општината Љутомер. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Сухој Су-2

Сухој Су-2 (руски: ''Сухой Су-2'') — советски авион, проектиран за да обезбеди извидување, блиска воздушна поддршка и лесно бомбардирање, кој бил користен во раните фази на Втората светска војна. Тој бил првиот авион дизајниран од Павел Сухој. Основниот дизајн добил надградба на моторот и вооружувањето (Су-4) и бил изменет за улогата за копнен напад (ШБ).
Сухој Су-24

Сухој Су-24 (руски: ''Сухой Су-24'', НАТО назив: Fencer) — млазен авион со две седишта и два мотори, развиен во Советскиот Сојуз од Сухој. Тоа бил првиот од авионите на СССР што носел интегриран дигитален систем за навигација/напад. Останува во служба со руските воздухопловни сили, сириските воздухопловни сили, украинските воздухопловни сили, алжирските воздухопловни сили и разни други воздушни сили во кои бил извезен.
Сухој Су-17

Сухој Су-17 (руски: ''Сухой Су-17'', НАТО назив: Fitter) — ловец-бомбардер развиен од Советскиот Сојуз во 1966 година. Развиен од Сухој Су-7, Су-17 бил првиот авион со променливи крила што излегол во советска служба. Два последователни авиони Сухој, Су-20 и Су-22, обично се сметаат за варијанти на Су-17.
Су-17 имал долга активна кариера и бил управуван од многу други воздушни сили, вклучително и Руската Федерација, други поранешни советски републики, поранешниот Варшавски пакт, земји од арапскиот свет, Ангола и Перу.
Невини луѓе со валкани раце

„Невини луѓе со валкани раце“ (француски: ''Les innocents aux mains sales'') — француско-италијанско-германски филм од 1975 година, режиран од Клод Шаброл (Claude Chabrol), кој е автор и на сценариото, засновано врз романот „Проколнатите невини луѓе“ (The Damned Innocents) на Ричард Нили (Richarda Neely).
1 Синопсис
Луј е богат човек кој живее повлечен живот во Сен-Тропе, заедно со младата сопруга Жили. Тој има болно срце, но и покрај тоа, премногу пие алкохол. Двајцата сопружници спијат во посебни соби. Жили го запознава писателот Џеф и започнува љубовна врска со него. Набргу, тие прават план: таа да го заспие Луј, Џеф да го фрли неговото тело во вода и потоа да побегнат во Италија. Меѓутоа, Џеф исчезнува, заедно со парите од Луј. Така, таа останува без сопругот, без љубовникот и без пари, а истовремено полицијата се сомнева дека таа го извршила убиството...
TK Борец

Тенискиот клуб Борац е првиот тениски клуб основан во Бања Лука. Клубот располага со 6 тениски игралишта (4 на отворено и 2 во тениска сала). Денеска во клубот тренираат над 150 момчиња и девојчиња од 7 до 12 година.
Клубот бил домаќин на натпревари со српските играчи Ненад Зимоњиќ и Јанко Типсаревиќ. Исто така, коорганизирал и натпревар помеѓу Новак Ѓоковиќ и Виктор Троицки.
Кога ќе полетаат гулабите

„Кога ќе полетаат гулабите“ (српски: ''Кад голубови полете'') — југословенски филм од 1968 година, во режија на Властимир Радовановиќ. Главните улоги ги толкуваат: Миодраг Петровиќ-Чкаља, Рахела Ферари, Арсен Дедиќ, Александар Фотез, Војин Кајганиќ и Мирјана Марковиќ.
1 Синопсис
Во центарот на градот, децата градат гулабарник во еден напуштен двор. Меѓутоа, наместо гулаби, во него се населуваат станари - еден човек со две деца. Децата се трудат да ги исфрлат несаканите станари, но во меѓувреме се спријателуваат со нив. Кога од општината ќе дојдат да ја урнат дивоградбата, т.е. голубарникот, децата се борат против одлуката на општината.
Ласана Кулибали

Ласана Кулибали (роден на 10 април 1996 година, во Бамако) — малиски фудбалер, играч од средниот ред на Лече и на репрезентацијата на Мали.
1 Технички одлики
Кулибали е играч од средниот ред кој најчесто дејствува во улогата пред одбраната.
2 Клупска кариера
Роден во Бамако, Мали, Кулибали е производ на младинската школа на францускиот клуб Бастија, со кој го имал своето деби како професионалец во првата француска лига во 2015 година, на 8 август против ; тој го заменил Франсоа Камано во судиското продолжение при победата на неговиот тим со 2-1. Две недели подоцна тој го постигнал својот прв гол во кариерата во победата со 3-0 против Генгамп. Тој потоа склучил тригодишен договор со клубот на 2 јуни 2016 година. Меѓутоа, откако Бастија испаднала од Лига 1 во сезоната 2016-2017, тој го напуштил клубот после 49 настапи за него.
На 5 јули 2017 година, тој бил купен од друг француски клуб, Анже за 2 милиони евра.
Откако не најде многу простор за игра во Анже, тој бил позајмен две години по ред: првата ја поминал во шкотскиот , каде забележал 30 настапи и постигнал 3 гола. Првиот гол го постигнал против Марибор во Лига Европа, а околу еден месец подоцна погодил и во првенствената победата со 4-0 над Данди. Наредната сезона ја поминал на заем во белгискиот Серкл Бриж.
По овие две години тој се вратил во Анже, каде ја одработил последната сезона од договорот, по што станал слободен агент во текот на летото 2021. На 31 јули 2021 година, тој се договорил со , приклучувајќи му се на овој италијански клуб како слободен играч потпишувајќи четиригодишен договор. На 22 август, за време на натпреварот од првото коло на Серија А 2021-2022, тој го направил своето деби за Салернитана во поразот со 3-2 на гостувањето кај .
3 Репрезентативна кариера
Во август 2016 година, го добил својот прв повик од репрезентацијата на Мали за која го направил своето деби на 4 септември истата година во победата со 5-2 против .
Потоа, тој бил повикан за Африканскиот куп на нации во 2017, во 2019 и 2021 година.
4 Статистика
4.1 Клупска статистика
''Статистиката е ажурирана на 12 јануари 2022.''
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2015-2016, Бастија, Л1, 15, 1, КФ+ЛК, 2+1, 0, -, -, -, -, -, -, 18, 1
2016-2017, Л1, 30, 0, КФ+ЛКФ, 0+1, 0, -, -, -, -, -, -, 31, 0
Вкупно Бастија 45 1 2+2 0 - - - - 49 1
2017-2018, Анже, Л1, 19, 1, КФ+ЛК, 0+3, 0, -, -, -, -, -, -, 22, 1
2018-2019, Ренџерс, ШПЛ, 19, 1, КШ+ЛКШ, 1+1, 1+0, ЛЕ, 3+6, 1, -, -, -, 30, 4
2019-2020, Серкл Бриж, ПЛ, 16, 0, КБ, 1, 0, -, -, -, -, -, -, 17, 0
2020-2021, Анже, Л1, 29, 1, КФ+ЛК, 2+0, 0, -, -, -, -, -, -, 31, 1
Вкупно Анже 48 2 2+3 0 - - - - 53 2
2021-2022, А, 14, 0, КИ, 2, 0, -, -, -, -, -, -, 16, 0
Вкупно во кариерата 142 4 14 1 9 1 - - 165 6
Баба Марта

Баба Марта (митолошко значење) — поим кој потекнува како персонификација на месец март, неговата измамничка природа и непредвидливи метеоролошки услови. „Баба Марта“ гарантира невреме и кога не му е време. Баба Марта ја има речиси кај сите словенски народи.
За „Баба Марта“ се својствени „Бабините укови“. Ова е периодот од крајот на март и почетокот на април, кога наеднаш и вон ред дуваат студени ветришта и врни лапавица, што прави кал со снег на земјата.
1 Потекло на зборот
Името Баба Марта настанало според месецот март, односно римскиот бог на војната Марс. Таа е остра и сурова како него, а топла и разиграна како пролетта што ја најавува.
2 Митолошко минато
Легендата вели дека таа првпат се налутила кога римскиот крал Нума Помпилиј ѝ го одзел местото на прва дама во календарот, додавајќи уште два месеци пред неа. Оттогаш, таа навредена старица станала многу ќудлива. Час во неа се буди воениот дух на богот Марс, па се одмаздува испраќајќи студ на земјата, час со својата топла насмевка носи пролетна радост. Според народното верување, Баба Марта е персонификација на пролетта, повторното раѓање, новите идеи и неопходноста од хармонија во природата и човечкиот живот. Кога тоа не е случај, таа испраќа снег на земјата за да ги предупреди луѓето дека треба да внимаваат на нивното однесување.
Полициска приказна 3

„Полициска приказна 3“ (кинески: 警察故事) — хонгконшки филм од 1992 година во режија на Џеки Чен (Jackie Chan), по сценариото на Едвард Танг (Edward Tang), Фајби Ма (Fibe Ma) и Ли Вај Ји (Lee Wai Yee). Главните улоги ги играат: Џеки Чен, Меги Чеунг (Maggie Cheung) и Мишел Јео (Michelle Yeoh). Ова е третиот филм од серијалот „Полициска приказна“.
1 Синопсис
Полицискиот инспектор Чан Ка-куи, наречен Кевин (го игра Чен) е „суперполицаец“, мајстор на боречките вештини. Него го испраќаат во Гуангжу, каде што директорката на месната канцеларија на Интерпол, инспекторката Џесика Јанг, го упатува на неговата следна задача: Чајбат, главниот трговец со дрога, со седиште во Хонгконг.
Зграда на музејот во Рума

Зградата на музејот во Рума се наоѓа на главната улица бр.182, изградена во 1772 година за Фрањевачката гимназија. Претставува културно наследство и како споменик на културата од големо значење. Ја изградил баронот Марко Пејачевиќ, кој по реорганизацијата на Воената граница ја избрал Рума за свое седиште и значително придонел за економскиот и урбаниот развој и напредокот на овој град во 18 век. Според една легенда, таа била првата катна зграда во Рума.
1 Изглед
Објектот бил изграден како масивна аголна катна зграда со основа во форма на кириличната буква „Г“ и двокрилен покрив покриен со бибер ќерамиди. Фасадите се едноставни, без фасадна декорација, со низа правоаголни прозорци на приземјето и катот. Хоризонталната поделба е направена со едноставен кордон и профилиран тавански корниз. Главната улична фасада гледа кон север, а другиот дел, исто така уличната фасада, гледа кон запад. До денес, зградата целосно го зачувала својот изглед и одлики на воената гранична архитектура.
Денес во неа е сместен роднокрајниот музеј со својата колекција и две наследства, на сликарите Миливој Николајевиќ и Роман Соретиќ.
Конзерваторско-реставраторските работи се извршени во 1977-1982, 1986-1988, 2002 и 2005 година.
Влодко Кауфман

Влодко (Владимир) Кауфман (роден на 2 март 1957 година, во Караганда, Казахстан) е украински уметник со германско потекло, сликар, графичар, изведувач автор на многу уметнички проекти, и учесник на самостојни и групни изложби.
1 Изведби од 2008 година
* Настапи: „Побутова екскурзија“ и „Света Полтава“ на проектот „Уметничко депо“, Лавов.
* Настап: „Декларација за празнина“ на „Гоголфест“, Киев.
* Изведба за инсталација: „БН“ на неделата на современа уметност Лавов.
Стара Павлица

Манастирот Стара Павлица (|Манастир Стара Павлица|Manastir Stara Pavlica) — средновековен српски православен манастир кој се наоѓа во Павлица, Рашка, во јужна Србија на карпесто плато над реката Ибар, шест километри северно од градот Рашка.
Се верува дека потекнува од пред-династијата Немањиќ на крајот на 11 век. Манастирот првпат се споменува во повелбата на кралот Стефан Првокрунисан, а делови од црквата биле обновени во текот на 1970-тите. Манастирската црква е посветена на светите апостоли Петар и Павле.
Зграда на Министерството за правда во Белград

Зградата на Министерството за правда се наоѓа во Белград, на Теразија бр.41. Претставува недвижно културно добро како споменик на културата од големо значење.
1 Историја
Зградата била подигната во 1883 година за потребите на Министерството за правда, според проектот на архитектот Светозар Ивачковиќ, во соработка со инженерот Јован Суботиќ.
Била проектирана и изградена за две јурисдикции - Министерството за правда и квартот Теразије. Поради тоа, објектот првично имал два идентични, симетрично поставени портали, од кои едниот бил затворен во 1910 година, при проширување на објектот. Изградбата на објектот историски се поклопува со основањето на Кралството Србија и со подигањето на палатата на Стариот дворец на потегот Теразије, се формирал претставително-административен центар на главниот град.
2 Архитектура
Проектирана била како зграда во низа како еднокатна зграда, поврзана со фронтови, со подрум, приземје и кат, на кои подоцна било додадено едно дворно крило. Фасадата била дизајнирана во нео-ренесансен стил, по примерот на изгледот на италијанските ренесансни палати. Приземјето е рустикално, со големи квадрати, кои ги следат заоблените прозорци и порталот, додека првиот кат од фасадата е покриен со керамички плочки. Заоблените подни прозорци се добро пропорционални, со профилирани рамки и триаголни тимпани. Последниот елемент на фасадата е богато украсен покривен венец над кој е поткровје со балустради.
Внатрешната декорација е степенувана според намената на просториите - уште поважно, обложени се со дрвени облоги и штуко украси, скалите со балустрада што ги поврзуваат приземјето и катот се направени од мермер. Зградата на поранешното Министерство за правда, една од ретките зачувани згради на министерства од 19 век, е значајно сведоштво за развојот на јавната администрација во Србија.
Конзерваторски работи биле извршени во 1978-1979 година.
3 Поврзано
* Список на споменици на културата во Белград
* Теразије (улица во Белград)
Браничевски Управен Округ

Браничевски Управен Округ — округ кој се наоѓа во источниот дел на Република Србија. Вклучува град и општините:
# Град Пожаревац - градски населби: Костолац и Пожаревац (седиште)
# Општина Велико Градиште - седиште на градската населба Велико Градиште
# Општина Голубац - седиште на селската населба Голубац
# Општина Мало Црниќе - седиште на селската населба Мало Црниќе
# Општина Жабари - седиште на селската населба Жабари
# Општина Петровац на Млави - седиште на градот Петровац на Млави
# Општина Кучево - седиште на градската населба Кучево
# Општина Жагубица - седиште на селската населба Жагубица
Седиште на округот е градот Пожаревац, позната раскрсница, низ која и денес водат бројни сообраќајници. Има вкупно население од 183.625 (попис од 2011 година).
Во средината на 19 век, во времето на независноста на српската држава, Пожаревац станал, покрај Крагуевац, вториот главен град на кнезот Милош Обреновиќ. За време на неговиот живот, кнезот Милош Обреновиќ си подигнал споменици во Пожаревац:
* Соборна црква (1819 ), конак - дворец (1825)
* Нова чаршија (1827) и
* Ергеле Љубичево (1860).
Културни знаменитости на Браничевскиот Округ се:
* Виминациум, Костолац
* Народен музеј во Пожаревац (прв изграден по Белград)
* Етно парк Тулба (уникатен музеј во природа)
* Галерија на слики од Милена Павловиќ-Барили (познати сликари и поетеса на надреализмот)
* Манастирите Рукумија, Сестрољин. Туман, Брадача, Заова, Горњак, Витовница, Нимник
* Град Голубац, општина Голубац
* Краку лу Јордан, с. Волуја СО Кучево
Природните знаменитости на Браничевскиот Округ се:
* пештери во општина Кучево: Церемошња, Пештера Равништарка, Дубочка пештера, Шевичка пештера
* извор на река Млава, Жагубица
* Крупајско врело, Крепољин
* Горњачка Клисура
Стопанските капацитети на овој округ се концентрирани во близина на градовите Пожаревац и Костолац.
1 Поврзано
* Окрузи во Србија
* Браничево (област)
Водосклад

Водосклад — градба за складирање и чување вода во склоп на водоводната мрежа. Неговата главна цел е да ги изедначи дневните осцилации на потрошувачката и да постигне стабилност на работните притисоци во мрежата. Водоскладовите обично се направени со најмалку две комори за вода, оперативно поврзани со потребните цевководи, за да можат да работат одделно и заедно. Најчесто се градат од армиран бетон, челик, камен и слично, во зависност од видот на почвата, климатските услови и друго. Според положбата, со оглед на површината на тлото, водоскладовите најчесто се вкопани (подземни) или висински (водокула).
Водоскладот е градежен објект во кој водата се собира во делови од денот или ноќта кога потрошувачката е најмала, а се користи во оние периоди кога потрошувачката е зголемена над дневниот просек. Овие градби мора да бидат технички и санитарно беспрекорно изведени, а нивната зафатнина доволна да ја обезбеди потребната количина на вода во часовите на максимална потрошувачка, максимално напорен ден или за гаснење пожари. Се настојува да се предвиди местоположбата на водоскладотна таква висина што ќе го обезбеди потребниот доводен притисок за најкритичната точка на населбата.
1 Водокула
Водокула е висински водосклад изграден на врвот на кула. Се гради во низински предели, каде што не е возможно да се изгради вкопан водосклад на повисока положба од која водата би се влевала во водоводниот систем по природен пад. Обично има релативно мала зафатнина, бидејќи неговата конструкција е 3 до 4 пати поскапа од изградбата на вкопан водосклад. Армиранобетонскиот или челиличниот склад се поставува на еден или повеќе столбови (од армиран или преднапрегнат бетон, челик или тула). Вкупната висина обично не надминува 40 метри. Има најразлични облици, условени од технички причини, но и од дизајнот, па често водоскладот станува препознатлив белег на населбата или градот.
Бања на Мехмед-паша Соколовиќ

Бања на Мехмед-паша Соколовиќ, е сместена во миризлива борова шума, на пет километар од патот од Вишеград во правец на селото Прелово. Се наоѓа на надморска височина од 460 метри. Според експертите, термалните води кои течат низ овие простори се стари над триесет и осум илјади години.
Турскиот поет Бакија, за Мехмед-паша Соколовиќ:Чувај го и заштити го Боже од сите зла и несреќи! Овој голем, придружник на среќа и просперитет! Светлината на среќата на неговите прозорци е вечниот Бог! Исполнете ги сите негови желби на двата света!Според турскиот патописец Евлија Челебија околу 1577 година, Мехмед-паша Соколовиќ го изградил „долниот град на Вишеград“. Од својот имот Мехмед-паша Соколовиќ подигнал голем број на вакафи. Еден од нив била прекрасна бања со купола, амам. Во времето на Мехмед-паша Соколовиќ, Вишеград имал околу 700 куќи, прекрасна џамија наречена Соколија и ''камен конак'' или ''карвансарај'' на Соколовиќ покрај реката Дрина, во кој можеле да се сместат околу десет илјади коњи и камили. На еден лековит извор во близина на Вишеград, големиот везир изградил прекрасна бања со купола во типичен стил од тоа време.
Се наоѓа во густа борова шума. Низ патината од минатото неуморно пречекува и несебично го отстранува сиот товар на уморот од посетителите, без досадување со прашања. Самата внатрешност на бањата ве остава без здив со чувството дека сте во ''Илјада и една ноќ'', исто како што неговиот творец го поврзува неспоивото. Го поврзува минатото со сегашноста.
1 Галерија
Мехди-бегова џамија

Местото и остатоците од архитектонската целина на Мехди-беговата џамија (''Џамија на Хисети'') — национален споменик на Босна и Херцеговина. Заштитениот споменик се наоѓа во Бања Лука во Република Српска во Босна и Херцеговина. Националниот споменик се состои од џамија, џамиски харем со нишански надгробни споменици сместени спроти џамијата. Мехди-беговата џамија била прогласена за Национален споменик на Босна и Херцеговина на 6 декември 2003 година.
1 Местоположба
Мехди-беговата џамија се наоѓа на левиот брег на реката Врбас, помеѓу Долен и Горен Шехер. Изградена била на улицата Козарска и со неа раководи Управниот одбор на Исламската верска заедница на Бања Лука. Точната година на изградба не е позната. Познато е дека не постоела на пописот во Босанскиот Санџак во 1604 година. Се претпоставува дека е изградена на почетокот на 17 век, бидејќи се споменува во вакаф-намите на Сефер-спахија од 1618 година. Други историски пишани податоци за оваа џамија не се познати.
2 Опис
Мехди-беговата џамија е еднособна зграда со четири засводени покриви и минаре од дрво. Според податоците од 1983 година, покрај оваа, уште седум џамии во Бања Лука имале дрвени минариња, а најголемо било минарето на Мехди-беговата џамија. Софите, кои се наоѓале пред џамијата, биле заѕидани по завршувањето на Втората светска војна. Покривот е од дрвена конструкција и покриен со бибер ќерамиди. Минарето претрпело неколку промени низ историјата, а предвоениот изглед датира од реконструкцијата по разорниот земјотрес што ја погодил Бања Лука во 1963 година.
Дел од џамискиот харем се наоѓа веднаш до џамијата, а другиот дел се наоѓа преку улицата. До самата џамија има околу 15 надгробни споменици без натписи и со забележителни оштетувања.
Џамијата била урната за време на граѓанската војна во Босна и Херцеговина на 4 јули 1992 година, а повторно реконструирана и обновена по 2000 година.
3 Досегашна заштита
Националниот споменик немал претходна заштита ниту бил во регистерот на културни добра. На 6 декември 2003 година, Комисијата за зачувување на националните споменици во Босна и Херцеговина, локалитетот и остатоците од архитектонскиот комплекс на Мехди-беговата џамија (Џамија на Хисети) ги прогласила за национален споменик.
4 Поврзано
* Список на џамии во Бања Лука
* Џамија Ферхадија (Бања Лука)
* Бехрам-бегова џамија (Новоселија)
* Царска џамија (Бања Лука)
Вита Кин

Вита Кин (|Віта Кін; 25 ноември 1969 година) е украинска дизајнерка, моден дизајнер и фотограф. Автор на везени фустани, основач на истоимениот бренд Вита Кин.
1 Биографија
Вита Кин е родена на 25 ноември 1969 година во Украина.
Повеќе од 10 години искуство во рекламна и модна фотографија. Нејзината работа често може да се види во најдобрите сјајни списанија во Украина.
1.1 Историја на создавање на брендот
Вита Кин ја стекнала својата слава надвор од Украина благодарение на колекциите на оригинални ленени везени кошули, наречени Вишиванка од Вита Кин во 2013 година. Првите колекции станале олицетворение на украинското наследство и биле објавени под мотото Национален Шик. Со текот на времето, Вита Кин се интересирала за културните одлики на другите култури во светот и била инспирирана од нив да создаде нови слики. Бидејќи Вита сакала украси, добила идеја да направи автентични џемпери.
1.2 Признанија
Во 2014 година, Вита Кин создала колекција на фустани од кошули кои станале инстант тренд на Инстаграм феномен.
Во 2015 година, на модната недела во Париз, Вита Кин била претставена во списанијата Вог и Харперс Базар за презентирање на везени кошули како современ боемски стил, што ги привлекло модните икони како Ана Дело Русо, Мирослава Дума и Леандра Медина.
Истата година, Вол Стрит Журнал ги прогласил вишиванките на Вита Кин за најпопуларни летни фустани за 2015 година.
Фустаните од Вита Кин се видени на познати личности и стилски икони како што се холандската кралица Максима, првите дами на Украина - Марина Порошенко и Елена Зеленска, како и Деми Мур, Дита фон Тиз , Флоренс Велч, Ксенија Собчак, Џамала и многу други.
1.3 Колекции
Вита Кин вели дека црпи инспирација од патувањата, архитектурата и мешавината на култури за да ги создаде своите колекции.
Во пролетта 2018 година, Вита Кин ја претставила заедничка колекција со брендот Ерес.
Во 2019 година, Вита претставила нова колекција. Новите фустани Вита Кин се спој на дизајнерски решенија од различни култури: кројот на моделите е инспириран од етничките носии на жителите на Северна Африка, а колоритните дезени се инспирирани од занаетчиското наследство на народите од Средна Азија.
2 Награди
* Најдобри модни награди во номинацијата: „Пробив на годината“ - 2015 година ;
* Награди Ел Стајл во номинација: „Дизајнер на годината во Украина“ - 2015 година.
Капетаново

Капетаново е неоготски замок сместен во селото Стари Лец, во општина Пландиште во североисточна Србија. Во 1991 година е вклучен на националната листа на споменици на културата од големо значење и оттогаш е заштитен.
1 Историја
Замокот бил изграден во 1904 година од страна на Испан од округот Торонтал (Кралство Унгарија, Австроунгарија) Бела Ботка. Тој сакал да создаде резиденција што ќе личи на средновековен замок, а тоа била една од причините за изградбата на неоготската палата. Капетаново се наоѓа во близина на патот Вршац – Зрењанин, околу 2 км југозападно од малото село Стари Лец.
Откако го изгубил речиси целото свое богатство на коцкање, сопственикот Бела решил да го продаде замокот, како последно можно решение за да ја реши својата финансиска состојба. Откако и го кажал ова на својата сопруга Ема, таа била толку уништена што ноќта на 2 август 1938 година се качила на највисоката кула на Капетаново, се полила со бензин, се запалила и умрела.
Сепак, на аукција во 1938 година, Капетаново било продадено на богат трговец Франк Мај. Тој го купил како главен дел од миразот на неговата ќерка. По свадбата, таа и нејзиниот сопруг Милан Капетанов се вселиле, а замокот го добил неговото име. Во тоа време Капетаново процветало. Тие создале големи фонтани и градини околу комплексот на замокот, а единствениот дел што бил постојано заклучен била највисоката кула, каде што Ема Ботка се изгоре. Милан бил сопственик на Капетаново до крајот на Втората светска војна; по Законот за национализација, замокот бил заземен од владата на комунистичка Југославија.
2 Архитектура
Замокот Капетановски е пример за неоготска архитектура. Има два влеза, а околу него имало простран парк (сега непостоечки) со фонтана. Една од најспецифичните архитектонски спецификации е фронтон со врана што се протега по трите страни на замокот. Со едноставна бела фасада и издигнат влез, хармоничните пропорции на зградата се посочени со високи квадратни кули со кренелирање. Сите прозорци имаат остри готски сводови, а со лажни јамки со стрелки на врвот на кулата, јасно е видлива идејата на архитектот за создавање псевдосредновековен замок.
3 Реставрација
По национализацијата, замокот бил главно напуштен и празен речиси 40 години. Во 1987 година започнала реконструкцијата, но набрзо била напуштена по основните конзерваторски работи. Потоа, во август 2006 година, започнала големата работа на реставрација на замокот и тој бил реновиран во ресторан со хотел. Бидејќи замокот е под заштита на Српската академија на науките и уметностите како споменици на културата од големо значење, реконструкцијата била верна реставрација на оригиналниот дизајн.
4 Поврзано
* Туризам во Србија
* Замоци во Србија
Охридски чинар

Охридски чинар (Стар чинар или само Чинарот) — најголемото и едно од најстарите дрва во градот Охрид, позната знаменитост на градот, прогласено за споменик на природата на Македонија.
Тој е од видот чинар (''Platanus orientalis''). Сместен е на чаршиската улица „Свети Климент Охридски“, на плоштадот „Крушевска Република“ спроти Џељовата магаза.
1 Историја
Според преданието, чинарот е засаден од Климент Охридски во IX – X век. Според други легенди, чинарот е засаден околу XV век. Во 2012 година, во лоши временски услови, отцепени биле голема гранка и дел од стеблото, по што е извршена делумна заштита. Подоцна во декември истата година дрвото одново настрадало во невреме. Во септември 2017 година Советот на Општина Охрид го усвоил проектот за прогласување на Чинарот за споменик на природата и негова заштита.
2 Поврзано
* Охридска чаршија
* Список на споменици на природата на Македонија
Водокула

Водокула или водоснабдителна кула — структура со водосклад (резервоар за вода) на врвот што служи за снабдување со вода на потрошувачите според принципот на изедначување на висинската разлика помеѓу изворот на вода и потрошувачите. Водата од водокулите може да биде за пиење, за заштита од пожар или за индустриски цели и не мора нужно да биде поврзана со јавното водоснабдување.
Најголемата предност на водокулата е што може да обезбеди вода дури и кога нема струја, бидејќи принципот на работа се потпира на одржување на течноста на иста висина благодарение на хидростатичкиот притисок, според законот за поврзани садови. Поентата е дека водата се испумпува со моќни пумпи од извори (бунари, езера и сл.) се води до водокулата и стои во резервоарот, од каде што контролирано со славини, под влијание на гравитацијата, се води до крајниот потрошувач. Сепак, водокулата не може да снабдува вода долго време, бидејќи е неопходно да се надополнува со пумпа. Обично часовите на максимална потрошувачка се во текот на денот, а тогаш нивото на водата во резервоарот се намалува, а се враќа ноќе со помош на пумпи. Овој процес ја одржува водата во течна состојба и во студениот период од годината, односно постојаното празнење и полнење спречува замрзнување.
Иако складирањето на вода во резервоари над морското ниво постоело уште од античко време во различни облици, модерната употреба на кули за вода под притисок за снабдување со вода на јавните водоводи се развила во средината на XIX век, откако системот за пумпање на пареа станал широко распространет. Првите водокули биле направени во Велика Британија од високи цевки во облик на кириличната буква П и кои со помош на пумпа можеле да обезбедат снабдување со вода во еднакви временски интервали, но не и постојано снабдување.
Многу водокули направени во XIX век се сметаат за историски значајни и се наоѓаат на различни списоци на задужбини и значајни споменици низ целиот свет. Некои од нив, пак, се пренаменети во апартмани или ексклузивни поткровја.
1 Галерија
2 Поврзано
* Пумпа
* Хидростатика
Славка Динкова

Славка Динкова Константинова ( во — во ) ― културно-просветен деец, поет и прва позната феминистка од Македонија.
1 Животопис
Славка е ќерка на видниот македонски преродбеник и револуционер Константин Држилович и неговата сопруга Велика, односно сестра на Ѓорѓи Динков - Динката.
Таа уште на четири години почнала да учи на грчки јазик, на осумгодишна возраст се запишала во главното грчко училиште во Солун, а на дванаесет години го завршила училиштето. Веќе следната година се запишала во француското училиште на милосрдните сестри, кое со успех го завршила по две години. Во ова време Славка, покрај грчкиот, добро го владеела и францускиот јазик.
2 Просветна дејност
Од рани години била посветена на просветувањето на својот народ на мајчин јазик. Таа била бодрена од својата мајка Велика, па така во 1866 година во татковата куќа во Солун, го отворила првото македонско училиште.
Во однос на бројот на ученичките, првата година била мошне скромна: започнала со една, а завршила со три ученички. Втората година започнала со 13, а завршила со 30 ученички, додека, пак, третата година започнала со 28 ученички. Во училиштето Славка работела бесплатно. Поради ваквиот начин на работа на училиштето му била потребна материјална помош и помош во книги и учебници. Најмногу пари вложило самото семејство Држилович и солунскиот шивачки еснаф. Одредена сума пари дале и некои граѓани од Велес, Битола и од Прилеп, како и самите ученици. Развивала широка активност ѝ во пишувањето статии за воспитувањето на девојчињата, за што како пример ги имала писмата на Аделаида де Тоне.
Непосредно пред смртта, во октомври 1868 година, Славка се свршила со некое момче од Воден, Ване Г. Х. Мичев, кој е опишан како ''„син единец на татка и од древна и богата фамилија од колено“''.
Починала млада на само 21 година.
3 Поврзано
* Киријак Држилович
* Константин Држилович
* Ѓорѓи Динков - Динката
Манастир Црна Река

Манастирот Црна Река е српски православен манастир од 13 век, кој се наоѓа во Рибариќе, Тутин, југозападна Србија. Манастирот се наоѓа во клисурите на Колашин, на Црна река, и ја вклучува пештерната црква посветена на Архангел Михаил со фрески од 16 век и мошти на Свети Петар од Кориса. Во 16 век, османлиските напади ги принудиле монасите од Сопоќани да побегнат во затскриениот манастир Црна Река.
1 Поврзано
* Испосница на Свети Петар Коришки
Куќа на браќата Крстиќ

Куќата на браќата Крстиќ се наоѓа во Белград, на улицата Крал Милутин бр.5, од 1973 година, со статус на културно наследство. Куќата била изградена кон крајот на 19 век како претставник на станбени згра. Бидејќи немало зачувани податоци за архитектот, се претпоставувало, врз основа на некои елементи на декорацијата, дека автор на проектот би можел да биде архитектот Јован Илкиќ. Набргу по подигањето на куќата, семејството Крстиќ се вселило. Семејството било познато по нивните две деца, познатите архитекти Петар и Бранко.
Оваа куќа е една од ретките преживеани мали станбени згради на територијата помеѓу Теразије и плоштадот Славија. Петар и Бранко Крстиќ ја започнале својата кариера со освојување проекти за југословенскиот павилјон на изложбата во Филаделфија во 1925 година, а потоа биле наградени за одлуката за изградба на храмот Свети Сава во 1927 година. Браќата припаѓале на група архитекти од модерната насока, а нивната заедничка работа вклучува десетици проектирани и изградени згради, вклучувајќи ја палатата, зградата на Аграрната банка, црквата Свети Марко и палатата Игуман.
Горна црква во Пограѓе

Горна црква во Пограѓе — населба во општина Клина која била изградена во периодот од 1500 до 1600 година и претставува недвижно културно богатство како споменик на културата од исклучително значење. Гробишната црква неколку пати го менувала својот патрон - најпрвин најверојатно посветена на Свети Никола, а потоа на светите волшебници Кузман и Дамјан, збирното место и празнувањето на мештаните било на Свети Димитриј.
1 Опис
Скромен еднокорабен и полукружен засводен наос, без припрата, со полукружни ниши во функција на жртвеник, олтар и ѓаконици, се одлики на неговата архитектура. На западниот ѕид се наоѓа единствениот заоблен влез со надвратник, а на секоја од трите преостанати фасади има по еден мал прозорец без украси. Подот на нивото на солејата е подигнат за едно скалило. Според стилските особини на остатоците од фреските, приближното време на создавање може да се смета за втората половина на XVI век.
Ѕидното сликарство опфаќа зона на стоечки фигури и поединечни композиции од циклусот на големите празници. Судејќи по линијата на цртежот и светлата боја, фреската е дело на просечно талентиран анонимен сликар.
Долго време зарушена, црквата била подложена на обемни реставраторски работи во 1964–1967 година, реновирана, засводена и покриена со двосливен покрив од камени плочи, и ѕидни слики зачувани и исчистени од наслаги од саѓи и сол.
Била осквернавена во 1999 година.
Зграда „Бела мачка”

Зградата „Бела мачка“ е името на трите згради во улицата Душан Танкосиќ бр.9, во Пирот. Зградата „Бела мачка“ има статус на споменик на културата од големо значење.
1 Историја
Името е изведено од прекарот на претходниот сопственик,богатиот пиротски трговец Манојло Панајотовиќ-Бела мачка. Зградата е подигната во 1859 година, како што покажува годината врежана на квадратната тула во подот на една од собите. Раскажувајќи за нејзиното потекло во 1848 година, може да се однесува на една од другите две згради во дворот. Постои приказна дека нејзиното потекло е поврзано со престојот на турските бегови на нивното патување низ Пирот, што може да се земе како доказ за неговиот претставителен карактер.
2 Изглед на зградата
Оваа зграда се состои од плитко затрупан подрум на приземјето и вкопан под кој формира последователно преграден и затворен трем. Централната просторија во која е изграден каминот е поврзана со приземјето преку подниот простор со аголен чардак, кој има затворени стаклени прозорци. Ги дели гостинската и иконоклусот од едната страна од трите соби од другата, од кои најголемата има посебен влез од чардакот. Како и во другите градски куќи, дрвените елементи и внатрешните детали се богато претставени и убаво издлабени и обработени.
Зградата е во очајна состојба бидејќи е неодржувана.