Граѓански национализам

Граѓанскиот национализам, инаку познат како демократски национализам, е форма на национализам што се придржува до традиционалните либерални вредности на слобода, толеранција, еднаквост и поединечни права, и не се заснова врз етноцентризам. Граѓанските националисти често ја бранат вредноста на националниот идентитет велејќи дека на поединците им е потребен како делумен заеднички аспект на нивниот идентитет за да водат значајни, автономни животи и дека на демократските политики им треба национален идентитет за да функционираат правилно. Либералниот национализам се користи во иста смисла како „граѓански национализам“, но постои и либерален етнички национализам, а „државен национализам“ е гранка на граѓанскиот национализам, но може да биде и нелиберален.
Граѓанската нација е политички идентитет изграден околу заедничкото државјанство во државата. Така, „граѓанската нација“ не се дефинира себеси со културата, туку со политичките институции и либералните принципи, кои нејзините граѓани се обврзуваат дека ќе ги држат. Членството во граѓанската нација е отворено за секој човек по државјанство, без разлика на култура или етничка припадност; оние кои ги споделуваат овие вредности се сметаат за членови на нацијата.
Теоретски, граѓанска нација или држава нема за цел да промовира една култура над друга. Германскиот филозоф Јирген Хабермас тврди дека имигрантите во либерално-демократската држава не треба да се асимилираат во културата домаќин, туку само да ги прифатат принципите на уставот на земјата (уставен патриотизам).
Граѓанскиот национализам често се споредува со етничкиот национализам. Според американскиот професор Доналд Иперсиел, граѓанскиот национализам историски бил одлучувачки фактор во развојот на современите уставни и демократски форми на владеење, додека етничкиот национализам повеќе се поврзува со авторитарно владеење, па дури и со диктатура. Навистина, оживувањето на граѓанскиот национализам во 20 век одигра клучна улога во идеолошката војна против расизмот. Меѓутоа, како што наведува Умут Озкиримли, „граѓанските“ нации можат да бидат нетолерантни и сурови како и таканаречените „етнички“ нации, наведувајќи ги француските јакобински техники на прогон што ги користеле фашистите од 20 век. Некои тврдат дека граѓанскиот национализам неизбежно го вклучува основниот етнички концепт на национална припадност, бидејќи апстрактните вредности не можат да се поврзат со одредено место.
1 Историја
Граѓанскиот национализам го има во традициите на рационализмот и либерализмот, но како форма на национализам тој е во контраст со етничкиот национализам. Ернест Ренан често се смета дека е ран граѓански националист. Филозофот Ханс Кон бил еден од првите што го диференцирал граѓанскиот национализам од етничкиот национализам во неговата публикација од 1944 година ''„Идејата за национализмот: студија за нејзиното потекло и позадина“''. Членството во граѓанската нација се смета за доброволно, како во класичната дефиниција за нацијата на Ренан во „Што е нација?“ како „дневен референдум“ што се карактеризира со „волја за заеднички живот“. Некои автори ја критикуваат таа дефиниција што ја користи Ренан, заснована врз „дневен референдум“, поради двосмисленоста на концептот и неговата идеализација. Тие тврдат дека аргументите што Ренан ги употребил не се во согласност со неговото размислување. Граѓанско-националните идеали влијаеле врз развојот на посредната демократија во земји како што се Соединетите Американски Држави и Франција (види Декларација за независност на САД од 1776 година и ''Декларација за правата на човекот и граѓанинот'' од 1789 година).
2 Поврзано
* Американизам (идеологија)
* Граѓанска доблест
* Композитен национализам
* Културен национализам
* Национален либерализам
* Плуринационализам