procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Чизми преку колена

Чизми преку колена — вид на високи чизми, кои во потполност или делумно ги покриваат колената.
Првобитно настанале како чизми за јавање во 15 век. Во втората половина од 20 век почнале да стануваат модни чизми за жените. Исто така се корисат како работни чизми во околностите, кои бараат дополнителна заштита за нозете (на пр. рибарски чизми за во вода). Се користеле и во војните, за да ги ублажат падовите од коњ. Имале заштитно зајакнување во случај на ранување со огнено оружје. И денес, многу од коњаничките пуковници и понатаму ги имаат овие високи чизми во склоп на свечените одела.
Чизмите за јавање преку колена биле широко распространети во XVII и XVIII век, а се користеле до крајот на 19 век. Ги носеле и гусарите и мускетарите. Чизмите преку колена се носеле и во театарските и оперските претстави, ги носел на пр. Рудолф Нурејев во Лебедовото езеро.
Станале дел од женската мода во раните 1960. Во текот на наредните три децении, популарноста на чизамите преку колена во модата ратела и опаѓала. Во раните 1970, во Лондон многу биле популарни чизмите преку колена од антилоп и платно. Повторно станале популарни кон крајот на 1980та и почетокот на 1990та.
Во 2009година, чизмите преку колена станале многу популарни и привлечни како дел од женската зимска обувки.
Трендот продолжил и во наредните години.
Постојат и гумени водонепропустливи, рибарски чизми преку колена, кои ги користат риболовците, рибарите, екологистите и заштитниците на природата во подрачјата на реки, езера и мочуришта.
Постојат слични заштитни чизми, кои се користат во хемиската индустрија, полјоделството, при одржување на водоводи, канализации и сл.
1 Галерија
Чрчишта (Костурско)

Чрчишта (дијалектно: ''Чрчишча''; |Τσάρτσιστα, ''Царциста'') — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Костур во областа Западна Македонија, Грција.
1 Историја
Според Тодор Симовски, Чрчишта било македонско село кое се запустило во урнатини. Според еден грчки извор, некаде пред 1912 г. Чрчишта било село со околу 80 Албанци муслимани. Георги Константинов Бистрицки за истиот период дава податок дека Чрчишта било чифлик со 2 албански муслимански куќи, што е веројатно поточно, односно дека останатите биле работници на чифликот создаден на местото на напуштеното село.
По Првата балканска војна селото е припоено кон Грција. Во 1920-те државата довела грчки доселеници од Мала Азија. Во 1928 г. Чрчишта имало 52 жители (56 според Симовски), од кои 32 биле малоазиски Грци, а 20 Албанци муслимани. По податок од 1932 г. селото имало 3 туѓојазични семејства. На пописот во 1940 г. се забележани 47 жители, а пет години подоцна населението се зголемило на 54.
По 1950 г. жителите постепено почнале да се преселуваат во соседното Добролишта, а во помала мера и берското село Микрогуш. Атарот на Чрчишта потоа е присоединет кон селото Добролишта.
2 Стопанство
На местото на селото има два склада за зрна, две куќи и кожарско претпријатие.
3 Поврзано
* Костурска Котлина
Најлонски чорапи

Најлонски чарапи или хулахопки — вид облека, долна облека кои се сврзани со пар чорапи. Направени се од различни флексибилни материјали: свила, најлон, спандекс (ликра или еластин) и нивните меѓусебни комбинации. Достапни се во различни бои и дебелини. Многу популарни бои се боја на кожата (за секојдневна употреба) и црна (честопати како дел на правилното облекување).
Посебна употреба имаат хулахопките со боја на плетени чорапи (на пример, трудници), како и моделираните хулахопки и профилаксата против проширување на вени (проширено плетиво кога треба да изберете класа на компресија, која се мери во милиметрите на жива, односно притисок). Густината и еластичноста на нишките се мери во дени: колку е поголема вредноста на денот, материјалот е погуст. Бројот на дени означува тежина во грамови 9 км должина на влакното.
1 Историја и распространетост
Пред 1920-тите во европската култура било општо прифатено гледиштето дека од жените се очекува да ги покриваат своите нозе во јавност, вклучувајќи ги и нивните зглобови. Во САД во 1940-ите глумицата и денсерка Ен Милер меѓу првите успеала да промовира хеланки, во некоја рака претходнички на хулахопките. До средината на 1960-ите употребата на хулахопките во јавноста немало. Жените чорапите ги носеле под релативно долгите здолништа. Со создавањето на мини здолништа од страна на Англичанката Мари Куант, се создала потреба за потполно нов производ.
Во Советскиот Сојуз, модните хеланки дошле од Чехословачка. Со текот на времето, мини-модата станала привлечна и за Советите, па почнале да се носат и хулахопките. Со почетокот на 1980-ите настанала мода во тоновите на мрежестите хулахопки. Со почетокот на 1990-ите се јавило зголемено барање на хеланки со висока содржинана ликра.
2 Галерија
3 Поврзано
* Чорапи
* Хеланки
Девичка Црква

Девичка Црква — средновековна црква во урнатини, во тврдината Девини Кули близу селото Девич во областа Порече. Не е познато на кој христијански светец бил посветен храмот.
Во јужното подножје на ридот веднаш до самите карпи под ѕидините на Девини Кули, постои и голема градба на средновековна црква со купола во рушевини, околу која се наоѓаат и селските гробишта на селото Девич. Близу до последната кула, која мештаните ја нарекуваат „Занданот“ стои една црква, украсена со керамо-декорација, несомнено од 14. век. До половина е урната, со делумно запазен тамбур што ја носел главната купола. За црквата која е доста забележителна според архитектонскиот стил на градба (налик на Св. Андреја и Св. Никола - Шишевски на Матка) може да се претпостави дека е изградена во 14 век, додека меѓу мештаните на Девич, постои предание дека нејзините најстари темели потекнуваат од 7 век<. Црквата е прекрасно градена. Градбата на црквата е доста голема, таа е трикорабна со форма на впишан крст, кружна купола и апсида, со ѕидови високи до 4 метри. За жал, не се зачувани никакви фрески, дел од покривот е веќе срушен под дејство на атмосферските влијанија и е неопходна интервенција за зачувување на ова културно наследство. Од живописот останале минимални остатоци, односно е забележлив многу мал слој на остатоци од црвена боја по рабовите ѕидовите околу олтарот кон куполата.
1 Галерија
; Внатрешност
2 Поврзано
* Девини Кули
* Девич
3 Наводи
Руи Хачимура

Руи Хачимура (|八村 塁; роден на 8 февруари 1998, во Тојама, Јапонија) е јапонски кошаркар, крило или крилен центар на Вашингтон Визардс и на јапонската репрезентација.
Тој играл колеџ кошарка за Гонзага Булдогс, пред да биде избран од Вашингтон Визардс на НБА драфтот 2019 како 9-ти пик во првата рунда.
Тој е репрезентативец на Јапонија од 2018 година и ја претставувал својата земја на Светското првенство 2019. Претходно, тој бил шампион на Азија со репрезентацијата под 16 години на првенството одржано во Иран во 2013 година.
Скумско

Скумско или Сконско (|Βράχος, ''Врахос''; до 1926 г. ''Σκούμτσικον'', ''Скумцикон'') — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Рупишта во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 25 жители (2021).
1 Географија
Селото се наоѓа 25 км југозападно од општинското седиште Рупишта. Лежи во областа Костенарија, во северните пазуви на планината Одре, која пак е продолжеток на Грамошта. На 1 км источно од селото во 2010 г. е изградено вештачкото Скумско Езеро со цел да се подобри водоснабдувањето и наводнувањето.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во минатото, Скумско било македонско село. Кон крајот на XIX век ова било село во село во Костурската каза населено од Грци Качауни. Во црквата „Успение на пресв. Богородица“ во селото се зачувани икони од византиско време. Според грчки извори, во 1905 г. ''Скумбцико'' имало 200 жители Грци.
Во мај 1905 г. во Скумско настапила грчка чета и заробила и погубила 43 македонски печалбари на пат за Грција, меѓу кои осуммина жупанчани. Од нив преживеале само Зисо Потев и Томо Ч. Чачов од Жупаништа и Станко од Габреш.
/На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Скамско'' се води како чисто македонско село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 13 куќи.
Според Георги Константинов Бистрицки ''Скумско'' пред Првата балканска војна се состоело од 25 грчки куќи, а според Георги Христов и 1 влашка.
2.2 Потпаѓање под Грција
За време на Првата балканска војна селото било окупирано од грчка војска, а по Втората било припоено кон Грција. Во 1913 г. во Скумско се попишани 150, а во 1920 г. — 169 жители. Во 1926 г. селото е преименувано во Врахос.
3 Население
Во 1928 г. Скумско бележело пораст, кога е заведен 231 жител, за во 1940 г. да дојде до 285 жители. Поради Грчката граѓанска војна населението во 1951 г. се смалило на 200 жители. Во 1961 г. во Скумско живееле 156 лица, а во 1971 г. населението опаднало на 74 жители. Ситуацијата се подобрила во следното десетлетија, при што во 1981 г. се попишани 136, а во 1991 г. — 150. Сепак, во 2001 г. населението броело 67 лица, а во 2011 г. — само 33.
4 Стопанство
Селото е планинско и сиромашно. Неговото население оди на печалба во други делови на Грција или во прекуокеанските земји.
5 Поврзано
* Костенарија
Фуша

Фуша или Фусија (|Φούσια или ''Φούσα'', ''Фуса''; |Fusa; |Fushëz/Fushëza) — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Нестрам во областа Западна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало во северното подножје на планината Грамошта, околу 5 км западно од Јановени и исто толку северозападно од Омотско. Лежела крај изворот на една од притоките на реката Белица.
2 Историја
На почетокот на XVIII век Фуша било влашко село в Костурската каза. Уништено е во времето на Али-паша Јанински и во него потоа се населиле Албанци муслимани. За време на Илинденското востание селото е панаднато од големата чета на Васил Чакаларов кој водел борба со тамошниот башибозук. По Втората балканска војна во 1913 г. Фуша е припоена кон Грција.
По Првата светска војна жителите се иселиле и селото се запустило.
За време на Грчката граѓанска војна во 1946 г. во Фуша е изградена воената црква „Св. Атанасиј“, обновена во 1997 г.
Јаворско Брдо

Јаворско Брдо (познат и како Јаворски Рид) — врв во јужниот дел на планината Кораб, во Република Македонија. Неговата надморска височина изнесува 2.155 метри.
1 Местоположба
Се наоѓа на крајниот јужен дел на планината Кораб на планинското било, во близината на главниот срт на протегаење. Поточно, врвот Јаворско Брдо се наоѓа на планинска огранка која се испушта од соседниот врв Високо Брдо на главниот срт на протегање кон исток и завршува со врвот Куртово Ќуле, поради што Јаворско Брдо се наоѓа целосно внатре на територијата на Македонија. Според местоположбата на врвот Јаворско Брдо се наоѓа на координатите 41°41'02" северна географска широчина и 20°32'30" источна географска должина. Сместен е на планинската огранка која се протега на источната падина на планината Кораб, помеѓу врвот Високо Брдо (2235 м.) на запад и врвот Куртово Ќуле на исток, додека кон север и југ се испуштаат стрмни падини во долините на Таировска Река на север и Валавичарска Река со која е пределната граница со која почнува планината Дешат на југ. Веднаш на подножјето под самата западна падина на Јаворско Брдо на преслапот кој го поврзува со соседниот врв Високо Брдо постои разрушена градба на караула крај која минува разгазената граничарска патролна патека. Самиот највисок дел на врвот е остар и зашилен, целосно тревнат и оголен, додека шумите се прилично подолу, а на неговата јужна падина покрај буковата шума, ниско во пределото Голема Планина има и ретки јавори поради што веројатно постои мала можност така да го добил името Јаворско Брдо. Во некои пишани извори врвот е познат и како Јаворски Рид, додека на топографските карти врвот е запишуван како Јаворско Брдо, најверојатно под влијание на југословенското картографирање на српскохрватски јазик. Друга можност за потеклото и значењето е од зборот "Јаловарско" што е забележан како топоним на билото на планината Дешат во најнепосредната близина на овој врв а има значење поврзано со сточарството односно место каде се оставале јаловите (неплодни, неродни) овци и добиток.
2 Галерија
Трстика

Трстика (|Ακόντιο, ''Акондио''; до 1928 г. ''Τέρστικα'', ''Терстика'') — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Костур во областа Западна Македонија, Грција. Од него денес е останата само селската црква „Св. Костантин и Елена“.
1 Географија
Селото се наоѓало 25 км западно од градот Костур, во Костурската Котлина, во северното подножје на планината Гал’мбица.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Според Георги Константинов Бистрицки ''Трстика'' пред Првата балканска војна имала 25 куќи на Македонци-муслимани. Според Тодор Симовски, кој се повикува на Милоевиќ, овие жители прво биле целосно Македонци (под претпоставка, христијани), но подоцна го напуштиле местото во немирни времиња, за подоцна истото да биде населено од муслимани од македонско, албанско, грчко и турско потекло.
2.2 Потпаѓање под Грција
По Првата балканска војна селото е припоено кон Грција. Во 1920 г. е заведено дека селото имало 144 жители. По нивното принудно иселување, во 1924 г. во Трстика се доведени грчки доселеници од Турција, кои во 1928 г. биле 11 семејства со 40 лица.
Во 1928 г. името на селото е сменето во Акондион, што значи „копје“.
Во 1940 г. во Трстика се попишани 69 жители. Во следниот период, селото значајно настрадало за време на Грчката граѓанска војна. Две деца се испратени надвор од Грција како деца бегалци. Во 1951 г. населението се смалило на 55, а во 1961 г. се накачило на 77 жители. Во 1968 г. селото е напуштено од последните жители, иако во пописот од 1971 г. Трстика сè уште се води со 59 жители. Од сите негови градби, денес единствено постои црквата „Св. Константин и Елена“.
3 Стопанство
Селото било бедно во стопански поглед. Се одгледувале житото, леќата и тутунот, а сточарството било незначително застапено.
4 Поврзано
* Костурска Котлина
Берт Ланкастер

Берт Ланкастер ( |Burt Lancaster ; Њујорк, 2 ноември 1913 година - Лос Анџелес, 20 октомври 1994 година ) бил американски филмски глумец. Роден е во Њујорк во протестантско семејство. Тој бил едно од петте деца.
Тој и се приклучил на американската армија за време на Втората светска војна .
Тој се оженил трипати и имал пет деца. Првиот брак траел од 1935 година до 1946 година вториот од 1946 година до 1969 година година. Неговиот трет брак бил со Сузан Мартин во 1991 година година. Починал на 20 октомври 1994 година од срцев удар.
Тој ја освоил наградата Оскар во 1960 година за најдобар главен глумец во ''филмот „Елмер Гантри“''.
По неговата смрт, Ланкастер бил кремиран.
Црква „Св. Недела“ - Вапила

Света Недела — главна селска црква во охридското село Вапила.
Црквата се наоѓа на сретсело, а околу нејзе се сместени селските гробишта.
1 Историја
Црквата е изградена во 1945 година.
Во текот на 2005 година била извршена обнова на покривот.
2 Архитектура
Црквата била фрескоживописана од зографот Доне Доневски од селото Гари.
Во 2005 година била дофрескоживописана од уметникот Драган Ристески од градот Охрид.
3 Галерија
4 Поврзано
* Вапила
* Дебарско-кичевска епархија
* Охридско архијерејско намесништво
* Коселска парохија
Личотер

Личотер или Лисотер (|Περιστερά, ''Перистера'' или ''Περιστεριά'', ''Перистериja''; до 1928 г. ''Λίτσιστερ'', ''Лицистер'',''Λιτσοτέρι'', ''Лицотери'') — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Нестрам во областа Западна Македонија, Грција. Од селото денес останала само црквата „Св. Никита“.
1 Географија
Селото се наоѓало во областа Нестрамкол, 27 км југозападно од градот Костур и 5 км западно од општинското седиште Нестрам. Лежело во северните пазуви на планината Грамошта, на Личотерска Река, притока на Бистрица.
2 Историја
Личотер во минатото било македонско село, кое се растурило за времето на Али-паша Јанински. Подоцна, на негово место е подигната колибарска сточарска населба во која се сместиле Грци Качауни, и било толку незабележително што не се споменува во постарите статистики. Кон крајот на XIX век Личотер било село во Костурската каза. По Втората балканска војна во 1913 г. селото било припоено кон Грција, и истата година во него се попишани 89 жители. Во 1928 г. властите го преименувале во Перистера, кога имало население од 104 лица. Во 1940 г. се населението бележело 114 жители, но подоцна се распаднало за време на Грчката граѓанска војна и денес не постои.
Од селото денес е преостаната само црквата „Св. Никита“.
Чизми

Чизми се предмет за облекување, кој служи за заштита на стапалото но и подклолениците од надворешните влијанија. Во суштина тие се вид на чевли, чија основна одлика е поголема длабочина.
1 Историја
Најраните чизми биле составени од два дела, долниот кој бил споредуван со обичните чевли и горниот направен од некој потопол материјал. Околу 1000 година пред новата ере, овие два дела се составиле и така настанале денешните чизми. Секако развојот на чизмите се долгува на народите кои живееле на крајниот север пред сè на Русите, но и на Скандинавците и други. Во 17 век во Европа чизмите добиле пред сè војнички стил. Во новото време тие стануваат и моден детал па се развиваат чизми со потпетица.
2 Видови
Чизмите во зависност од намена можат да се прават од најразлични материјали: кожа, волна, платно, гума, синтетички материјали и др. По големина чизмите можат да бидат: надколенки, подколенки и плитки чизми. Исто така постои и поделба според намената, односно на места на кои можат да се користат. Со оглед на конструкцијата и доколку се користат соодветни материјали чизмите можат да бидат и заштитни пред сè во градежништвото, кај пожарникарите и слично.
3 Чизмите како мотив во уметноста и во популарната култура
* „Човекот и чизмите“ — кус расказ на ирскиот писател Вилијам Батлер Јејтс.* „Моите чизми“ — песна на полскиот поет Тимотеуш Карпович.* „Итар Пејо со туѓи чизми на оро“ — расказ на македонскиот писател Стале Попов.* „Ракија во чизми“ — краток расказ на Оливера Ќорвезироска од 2021 година.* „Шпански чизми“ (англиски: ''Spanish Boots'') — песна на англискиот рок-музичар Џеф Бек (''Jeff Beck'') од 1969 година.* „Самовилите носат чизми“ (англиски: ''Fairies Wear Boots'') — песна на британската хард-рок група Блек сабат (''Black Sabbath'') од 1970 година.* „Чизми од шпанска кожа“ (англиски: ''Boots Of Spanish Leather'') — песна на американскиот рок-музичар Боб Дилан од 1964 година.* „Валкани чизми“ (англиски: ''Dirty Boots'') — песна на американската рок-група Соник Јут (''Sonic Youth'') од 1990 година.
4 Галерија
Зеленград (Костурско)

Зеленград (|Μεσόβραχο, ''Месоврахо''; до 1927 г. ''Ζέλεγκραδ'', ''Зеленград'') — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Нестрам во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 3 жители (2021).
1 Географија
Селото се наоѓа на 23 км југозападно од Костур, крај границата со Албанија, во подножјето на планината Гал’мбица (Алевица).
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Селото се споменува во османлиски дефтер од 1530 г. под името ''Зеленовад'' како место со 23 христијански семејства и едно муслиманско Населението подоцна го примило исламот во немирни времиња за поголема сигурност. Според Стефан Верковиќ, во втората половина на XIX век во Зеленград имало 45 домаќинства со 157 жители Македонци-муслимани. Кон крајот на XIX век Зеленград било македонско муслиманско село во Рупишката нахија на Костурската каза. Грчката статистика од 1905 г. вели дека имало 350 жители, кои погрешно ги претставува како Турци. Во овој период, Милоевиќ нешто бележи 40 куќи.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Зеленград се води како чисто „турско“ село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 50 куќи. Треба да се напомене дека тогаш исламизираните Македонци биле нарекувани „Турци“.
2.2 Потпаѓање под Грција
Во Првата балканска војна во 1912 г. селото е окупирано од грчката војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција, кога населението броело 304 жители. Во 1924 г. населението е иселено во Турција, а на негово се доведени турски Грци, кои во 1928 г. броеле 93 лица (според други извори 60 или 72 лица од 18 семејства). Во 1926 г. Зеленград е преименуван во Месоврахи, што во превод значи „меѓу врвови“.
2.3 Граѓанската војна и по неа
Според пописот од 1940 г. селото имало 110 жители. За време на Грчката граѓанска војна доселените Грци од Зеленград се здружувале во банди кои пљачкосувале по околните македонски села, особено во соседното Калевишта. Населението на селото, од своја страна, се засолнило во побезбедните села. Голем дел од селаните решиле да не се вратат по војната, а две деца од Зеленград се испратени во странство како деца бегалци. Поради оваа ситуација, населението на селото се смалило на 55 жители во 1951 и 48 жители во 1961 г. Поради оскудноста на почвата, дел од жителите решиле да се преселат во побогатите напуштени македонски села и во градот Костур, така што во 1971 г. населението се смалило на 27 жители, а во 1981 г. на само 16. Во следното десетлетие населението значајно се зголемило, бележејќи 58 жители на пописот во 1991 г., но повторно почнало да опаѓа, смалувајќи се на 42 лица во 2001 и само 6 лица во 2011 г.
3 Поврзано
* Нестрамкол
Горно Крушари

Горно Крушари или Горно Крушаре (|Έσω Αχλαδοχώρι; до 1926 г. ''Έσω Κρουσάρ'', ''Есо Крусар'' или ''el'', ''Ано Крусари'') — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало во Солунското Поле, југозападно од градот Пазар (Ениџе Вардар) и јужно од главниот пат за Воден.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во XIX век Горно Крушари било село во Ениџевардарската каза. На австриската воена карта е означено како Крушар (''Krušar''), а на картата на Кондојанис — Крусари (''Κρουσάρι''), што значи дека тие извори не го сметаат за одделно од Крушари (или Армутчи; денес Амбелес).
2.2 Во Грција
Во 1912 г. е окупирано од грчки единици. Регистрирано е како населба со христијанска и муслиманска вероисповед, и македонски и ромски јазик. По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција, кога е заведена како село со 45 мажи и 40 жени. Во својот патописен попис од 1917-18 г. Боривое Милоевиќ го заведува селото со 5 македонски христијански и 4 ромски муслимански куќи (погрешно наведувајќи ги ромските како турски). Во 1924 г. муслиманските жители се иселени во Турција и селото е напуштено. Во 1926 г. грчките власти му го менуваат името, преведувајќи го како Есо Ахладохорион, т.е. ''Внатрешно Крушево''.
3 Поврзано
* Долно Крушари
Бредли Бил

Бредли Емануел Бил (|Bradley Emmanuel Beal; роден на 28 јуни 1993, во Сент Луис, Мисури) е американски кошаркар, бек на Вашингтон Визардс.
1 Титули и награди
1.1 Поединечни
* НБА Ол-стар натпревар (2): 2018, 2019.
* НБА Ол-руки тим — прва постава : 2012-2013.
* Најкорисен играч на Светско првенство под 17 години: 2010.
1.2 Репрезентативни
* Светско првенство под 17 години: 2010.
Загар (село)

Загар или Свети Захарија (|Άγιος Ζαχαρίας, ''Агиос Захаријас'', до 1927 г. ''Ζαγάρι'', ''Загари''; |Zagar или ''Sfantu Zaharie''; |Zagari) — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Нестрам во областа Западна Македонија, Грција. Иако не се води како населено место, според сознанијата на Симовски од 1998 г. месноста се користи од Власи како колибарска сточарска населба во летниот период. Од селото денес останала само црквата „Св. Захариј“ од крајот на XVI век.
1 Географија
Селото се наоѓало во областа Нестрамкол, западно од Нестрам и 40 км југозападно од Костур. Лежело на северните падини на планината Грамошта близу албанската граница, до извор на една од притоките на реката Бистрица.
2 Историја
Во 1769 г. албански банди уништиле седум села во областа — Грамошта, Линотопи, Ветерник, Пискохори, Лагор, Омотско и Загар.
По уништувањето на Линотопи во 1769 г. во Загар се населиле муслимани, кои ја претвориле црквата „Св. Захариј“ во џамија. Во 1900 г. димотичкиот митрополит Филарет напишал дека во селото Загар живеат 16 муслимански семејства. Во 1928 г. Панделис Цамисис напишал дека жителите на селото зборуваат албански како главен јазик, и само малку грчки, како и дека водат потекло од Линотопи, каде се потурчиле.
За време на Илинденското востание во почетокот на септември 1903 г. Загар го нападнала големата чета на Васил Чакаларов кој водел борба со тамошниот башибозук. Во грчка статистика од 1905 г. селото е претставено како македонско, со 90 жители.
За време на Првата балканска војна Загар е окупиран од грчката војска, а по Втората балканска војна во 1913 г. е припоен кон Грција. Населението го напуштило селото во текот на војните, па затоа во 1913 г. селото не се спомнува како населено место. на пописот од 1920 г. Загар се води како село со 66 жители. Во 1927 г. е преименуван во Агиос Захаријас. Следната година, во 1928 г. во него е заведен 31 жител, но понатаму веќе не се води како населено место и до денес останува колибарска населба.
3 Поврзано
* Црква „Св. Захариј“
* Нестрамкол
Мата Милошевиќ

Мата Милошевиќ (роден во , на - починат во , на ) — југословенски и српски театарски и филмски режисер, актер, писател и воспитувач. Мата бил запишан во матичната книга на родените како Матија Милер, од мајка Марија Сехас, која била Унгарка, и татко фламанскиот гроф Ван дер Сен, кој работел во белгиската амбасада во Белград. Откако ја изгубила работата, неговата мајка била принудена да го даде своето дете на посвојување на брачната двојка без деца Катица и Станка Милошевиќ.
Во 1923 година тој го завршил драмското училиште при Народниот театар во Белград. Тој бил глумец и режисер на Народниот театар и Југословенскиот драмски театар во Белград. Со педагошка работа почнал од 1948 година на академијата како наставник по глума. Театарската сцена на академијата го носи неговото име.
1 Театарски претстави
Покрај бројните рецитали и радиодрами, тој режирал претстави што сè уште се паметат:
* „Ожалостено семејство“, од Бранислав Нушиќ,
* „На работ на умот“, од Мирослав Крлежа,
* „Откривање на Ќосиќ“ (со Предраг Бајчетиќ),
* „Учени жени“, од Молиер,
* „Јегор Буличов“, од Максим Горки,
* „Ромео и Јулија“ од Вилијам Шекспир,
* „Кралот Лир“, од Вилијам Шекспир
2 Награди
* Добитник е на Наградата на Владата на ФНРЈ,
* 1960, 1962 година и 1964 година бил добитник на наградата Стериина награда за режија во Театарот на Стерија
* Добитник е на наградата Бранко Гавела
* Добитник е на Наградата за животно дело „7 јули“.
* 1994 година добитник на „Прстенот на Добрица“
3 Поврзано
* Факултет за драмски уметности во Белград
* Список на српски глумци
* Список на српски режисери
* Средби на српските професионални театри Јоаким Вујиќ
* Список на погребани во Алејата на заслужни граѓани на Новите гробишта во Белград
4 Интересни факти
* Од 20 февруари 2000 година Факултет за драмски уметности во Белград ја добил сцената под името „Мате Милошевиќ“, по овој голем уметник на српската глума и режија. Иницијатор на отворањето на оваа сцена бил директорот и професор на Филозофскиот факултет Љубомир Муци Драшчиќ.
Горобинска Река

Горобинска Река или Поток — мала рекичка со пороен карактер која се создава од повеќе привремени водотеци кај селото Горобинци во Овче Поле. Таа е притока на Светиниколска Река, во која се влева кај Свети Николе.
Течението на оваа рекичка минува низ Свети Николе, каде нејзиното корито е регулирано. Поголеми количини на вода дотекуваат при поројни врнежи, обично во пролетно-летниот период од годината, што е карактеристично за сите водотеци во Овче Поле, како едно од најсушните подрачја во Македонија.
Црква „Св. Никола“ - Расино

Свети Никола — главна селска црква во охридското село Расино.
Црквата се наоѓа на влезот во селото, а околу нејзе се сместени селските гробишта.
1 Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен и осветен на 16 јуни 2002 година од страна на митрополитот г. Тимотеј.
2 Архитектура
Црквата има делумен фрескоживопис.
3 Галерија
Црквата
Внатрешноста и останати објекти
4 Поврзано
* Расино
* Дебарско-кичевска епархија
* Охридско архијерејско намесништво
* Коселска парохија
Кенозоик

Кенозоикот (од грчките зборови ''kainos'' = ново, ''зоолошка'' = живот) е геолошка ера која започна пред околу 65 милиони години и трае до денес. Мезозојската - кенозојската граница била обележана со масовни кредно-терцијарни изумирања, што го означи крајот на постоењето на диносаурусите кои „владееле“ со Земјата за време на Мезозоикот.
1 Поделба
Кенозоикот е поделен на три периоди: палеоген, неоген и квартар.
Долго време Кенозоикот бил поделен на два периода наречена терцијар (од палеоценот до плиоценот) и кваторијалот (плеистоценот и холоценот). После тоа, поделбата била направена на палеоген, неоген и квартар, а неодамна се појавува контроверзии меѓу научниците дека кваторијалот е класифициран како неоген и дека старата поделба не се користи. Палеогенот ги вклучува палеоценот, еоценот и олигоценот. Неогенот ги вклучува миоценот, плиоценот, плеистоценот и холоценот.
2 Живот во кенозојската ера
Шумите делумно ги заменуваат ливадите, климата се менува и се формираат континенти. По изумирањето на диносаурусите, се развиваат разни видови цицачи, кои живеат на сите области, вклучително и морето. Птиците, исто така, еволуираа доста во кензоикот. Кенозоикот може да се нарече и ера на саваните, како и меѓузависни скриеносеменци и инсекти. Конечно во кенозоикот се појавува човекот. Кенозоикот се нарекува и доба на цицачите.
3 Распоред на копното и морето
Геолошки гледано, Кенозоикот било времето кога континентите се поместуваат од нивните тогашни позиции и го формираа денешниот распоред. Австралија-Нова Гвинеја се разделува од Гондвана која се движела кон север и на крајот станала Југоисточна Азија; Антарктикот се префрлил на сегашната позиција околу Јужниот Пол; Атлантскиот Океан се проширил, а кон крајот на ерата, Јужна Америка се споила со Северна Америка.
4 Поврзано
* Геолошка скала
* Прекамбриум
* Палеозоик
* Мезозоик
Коселска парохија

Коселска парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Охридското архијерејско намесништво на Дебарско-кичевската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Св. Никола“ во селото Косел. Моментално, нема парохиски свештеник. Парохијата ја опслужува свештеникот Никола Кипријанов.
Парохијата ги опфаќа селата: Косел, Опеница, Куратица, Плаќе, Речица, Завој, Свиништа, Вапила, Расино, Сирула и Ливоишта.
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Св. Никола“, Косел, 1974-1975
Црква „Св. Никола“, Косел, век
Црква „Св. Илија“, Косел, 1989
Црква „Св. Недела“, Косел, 1989
Црква „Св. Јован Крстител“, Косел, 1970
Црква „Св. Петар и Павле“, Косел, 2006
Црква „Св. Никола“, Опеница, 1924
Црква „Св. Кузман и Дамјан“, Опеница
Црква „Св. Никола“, Куратица, 1937
Црква „Св. Димитриј“, Куратица, 1997
Црква „Успение на Пресвета Богородица“, Куратица, 2001
Црква „Св. Симеон Столпник“, Куратица
Црква „Св. Ѓорѓи“, Речица, 1370
Црква „Св. Кузман и Дамјан“, Речица, 2000
Црква „Св. Илија“, Плаќе, 1871
Црква „Св. Недела“, Плаќе, 2000
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“, Завој, 1934
Црква „Св. Богородица“, Завој, 2006
Црква „Св. Никола“, Свиништа, 1934
Црква „Св. Никола“, Расино, 2002
Црква „Св. Никола“, Сирула, 2005
Црква „Св. Недела“, Вапила, 1945
Црква „Св. Наум Охридски“, Ливоишта, 1970
2 Поврзано
* Охридско архијерејско намесништво
Елевтерохори (Ениџевардарско)

Елевтерохори (|Ελευθεροχώρι) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол во областа Централна Македонија, Грција. Создадено е од грчки доселеници во XX век, а денес населението брои 183 жители (2011).
1 Географија
Селото се наоѓа на јужните падини на планината Пајак, 10 км северно од градот Пазар (Ениџе Вардар).
2 Историја
Селото е основано во 1924 г. од Грци доведени од Турција близу некогашното македонско село Железово. За првпат официјално се спомнува следната 1925 г. Во пописот од 1928 г. се води како село од мешан етнички состав, со вкупно 173 жители; од нив 148 (50 семејства) биле дојденци, а 25 лица биле староседелски Македонци, кои веројатно имале врска со Железово. Во пописот 1940 г. во Елевтерохори се заведени 234 жители, од кои сите биле дојденци, што значи дека малубројните Македонци веројатно се иселиле.
Елевтерохори е изгорено од германски единици во 1944 г. за време на Втората светска војна. Неговото население е повторно повлечено зимата 1947 г. во Грчката граѓанска војна, кога властите ги сместиле неговите жители во ниските села. По војните, селото не било обновено во дотогашниот облик, и затоа било отпишано во пописите од 1951 и 1961 г.
Во 1971 г. повторно се јавува како постоечко, но само со 1 жител. Во следниот период, Елевтерохори почнало полека да се обновува појужно, во пониските делови. Така во 1981 г. се попишани 15, а во 1991 г. 27 жители. Пописот од 2001 г. бележи значаен пораст на 93 жители, што значи дека имало доселување од околината. Во следните години населението се удвоило, така што во 2011 г. Елевтерохори имало 183 жители.
Нова Пела

Нова Пела (|Νέα Πέλλα, ''Неја Пела'') — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.510 жители (2011).
1 Географија
Селото е сместено во западниот крај на Солунското Поле, 8 км југоисточно од Пазар (Ениџе Вардар), крај самиот пат за Солун и во непосредна близина на гратчето Постол. Лежи во плодно поле и има атар од .
2 Историја
Селото е основано во 1924 г. од грчката држава, каде се сместени доведени грчки семејства од Источна Тракија. Наречено „Нова Пела“ поради релативната близина до старата македонска престолнина Пела, согласно грчката политика на присвојување на древната историја на Македонија. Во 1928 г. Нова Пела е претставена како наполно дојденско село со 213 семејства и вкупно 880 жители (Симовски наведува 740). Во 1940 г. населението се зголемило на 1.248 жители, благодарение на пресушувањето на Ениџевардарското Блато кое овозможило сместување на уште грчки дојденци. Пописот од 1951 г. бележи дека селото броело 1.249 лица. Во следните периоди населението продолжило да расте, со 1.438 жители во 1961 г., 1.522 во 1971 и 1.585 во 1981, за да достигне 1.631 жител во 1991 г. Во следните десетлетија, населението Нова Пела бележи извесен пад, со 1.606 жители во 2001 и 1.510 во 2011 г.
3 Стопанство
Селото важи за многу богато бидејќи располага со мошне плодното земјиште, од кое добар дел се наводнува. Се произведуваат големи количини овошје (претежно праски), памук, пченица, леќа и други култури. Развиено е и краварството.
Мавровица

Мавровица (понекогаш нарекувано Орел) — вештачко езеро подигната на истоимената река во близина на селото Немањици, Македонија. Акумулацијата е создадена преку земјенонасипна брана со височина од 25 метри.
1 Местоположба
Се наоѓа северно од градот Свети Николе, а јужно од селото Орел, но сепак влегува во атарските граници на селото Немањици.
2 Историја
Местото има богата човечка историја при што како доказ се археолошките наоѓалишта. Пред создавањето на езерото, во стариот слив на реката Мавровица биле сместени наоѓалиштата: Алин Дол која била населба од младото камено време и античкоримското време. Дел од наоѓалиштето е на суво, додека дел е под вода; Мишевска Воденица која била вила рустика од античкоримското време. Тоа наоѓалиште е целосно под вода.
3 Особености
Езерото има волумен од 2,8 милиони метри кубни. Се користи за наводнување и водостопанство.
Езерото е познато риболовно одредиште, а ги има видовите на риба како: сом, крап, амур, лињак, костреш, клен, и црвеноперка, а најинтересно е дека во езерото има и слатководни медузи. На езерскиот брег се одржува и меѓународен риболовен натпревар во лов на крап со јадица на дно, „по шема“ фати и пушти.
4 Галерија
Бершка

Бершка (|Bershka) — компанија за продажба на облека, создадена во 1998 година во Шпанија. Дел е од шпанската група Индитекс (која во сопственост исто така ги има брендовите Зара, Масимо дути, Пул ен бер, Ојшо, Утеркве, Страдивариус и Зара хоум).
1 Историја
Компанијата е основана во април 1998 година како нов дуќан и моден концепт, чиј цел бил младиот пазар. Сега има преку 1000 подружници во повеќе од 71 земја ширум светот. Продажбата која ја врши Бершка претставува 10% од групата Индитекс.
На 6 септември 2011 година, компанијата (покрај своите сестрински брендови) покренала онлајн продажба во следниве земји: Франција, Германија, Грција, Полска, Италија, Ирска, Холандија, Португалија, Шпанија, Кина, Летонија и Обединето Кралство.
2 Галерија
3 Подружници
Бројот на подружници на дуќани на Бершка во секоја земја или регион е даден подолу.
Ново В’дришта

Ново В’дришта (|Νέος Μυλότοπος, ''Неос Милотопос'') — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.983 жители (2011). Иако е новосоздадена, ова сепак е етнички мешана населба поради доведувањето на македонско население од повисоките села.
1 Географија
Селото се наоѓа во Солунското Поле на 7 км северозападно од градот Пазар (Ениџе Вардар).
2 Историја
Основано е во 1924 г. од Грци преселени од Турција, претежно од источнотракиското село Ќурумџе и нешто од Мала Азија. Во 1928 г. е попишано заедно со В’дришта, со вкупно 1.098 жители, а како одделна населба почнува да се води во 1940 г. кога се заведени 995 лица. Во 1951 г. во Ново В’дришта се попишани 1.119 жители, накачувајќи се на 1.240 во 1961, за во 1971 г. да се смали на 1.116 лица.
2.1 Доведување на македонско население
Во 1970-тите етничката слика на селото се променила, кога властите решиле речиси насила да ги иселат планинските Корнишор и Радомир, и да го доведат нивното македонско население во Ново В’дришта за негово полесно контролирање и асимилација. Со вселувањето на донесените Македонци во новоизградените домови од државата, населението на селото се зголемило. Така, во 1981 г. населението се накачило на 1.771, во 1991 г. на 2.071, достигнувајќи 2.605 жители во 2001 г., па намалувајќи се на 1.983 жители во 2011 г.
3 Стопанство
Селото важи за прилично богато поради високите приноси на овошје, жито, памук и бостан и други култури, а развиено е и краварството. Се одгледуваат и овци и кози, кои жителите дојдени од Корнишор и Радомир ги напасуваат во атарите на нивните стари села.
Пиноли

Пиноли (исто така наречен пинол или пинолило) — печена мелена пченка, која потоа се меша со какао, агава, цимет, семе од чија, ванила или други зачини. Добиениот прав потоа се користи како хранлива состојка во густа храна за да се направи различна храна, како што се житарки, печива, тортили и пијалаци. Името доаѓа од ацтечкиот збор ''pinolli'', што значи пченкарен оброк. Денес, пинолите генерално се прават со рака со помош на огревни печки од дрво, камен и толчник, и сѐ уште се консумира во одредени, честопати рурални делови на Латинска Америка. Пиноли се смета за национален пијалак на Никарагва и Хондурас.
Тако

Тако — традиционално мексиканско јадење кое се состои од тортиља, направена од пченкарно или пченично брашно, наполнета со фил или обмотана околу филот. Такото главно се јаде со голи раце. Такото може да се направи со различни филови, вклучувајќи говедско, свинско, пилешко, морска храна, зеленчук и кашкавал, овозможувајќи голема разновидност. Тие често се гарнираат со разни мирудии, како што е салса, гвакамоле или кисела павлака и зеленчук, како и зелена салата, кромид, домати и чили. Такоата се заедничка форма на антиохито, или мексиканска улична храна, кои се шират низ целиот свет.
Такото може да се спореди со слична храна, како што е буритото, кои често се многу поголеми и свиткани наместо преклопени, такоата кои се свиткани и пржени, или халупи/тост, во кои тортиљата се пржи пред да биде наполнета.
Табла Тирада (Алдама)

Табла Тирада ( |Tabla Tirada ) е населба во Мексико во државата Тамаулипас во општина Алдама .Населбата се наоѓа на надморска височина од 20 м.
1 Население
Според податоците од 2005 година во населбата живееле 4 лица .
1.1 Листа
+ Резултати од пописот од 2005 година На, #, Индикатор, Вредност
1, Вкупно поединечни домаќинства, 1
2 Поврзано
* Држава Мексико
Пахола

Пахола е еден вид подготвено месо во мексиканската кујна. Се состои израмнето зачинето мелено говедско месо направено со употреба на метал (камен за мелење). Говедското месо се меша со мелено чили, ким, лук и леб, и се пржи во масло. Пахолите понекогаш се припремаат на скара.
1 Дополнителна литература
* Кенеди, Дајана. Уметноста на мексиканското готвење. (2008) Кларксон Потер.   ISBN 978-0307383259 .
Нацрт за живеење (филм од 1933)

Нацрт за живеење (англиски: ''Design for Living'' ) - американски филм од 1933 година, во режија на Ернст Лубич според сценариото на Ноел Кауард и Бен Хехт. Главните улоги ги играат: Фредрик Марч, Гари Купер и Миријам Хопкинс.
1 Синопсис
Една жена не може да одлучи кого да избере од двајцата мажи која ја сакаат. Поради тоа, тројцата се сложуваат да се обидат да живеат заеднички како пријатели...
Црква „Св. Наум Охридски“ - Ливоишта

Свети Наум Охридски — главна селска црква во охридското село Ливоишта.
Црквата се наоѓа на сретсело, а околу нејзе се сместени селските гробишта.
1 Историја
Црквата е изградена во 1923 година. Подоцна, во 1973 година истата била срушена и повторно подигната.
Новиот камен-темелник бил осветен и поставен во 1970 година. Изградбата на денешната градба завршила во 1974 година, кога била и осветена од страна на митрополитот Дебарско-кичевски г. Методиј.
2 Галерија
3 Поврзано
* Ливоишта
* Дебарско-кичевска епархија
* Охридско архијерејско намесништво
* Коселска парохија
Црква „Св. Недела“ - Косел

Света Недела — помала црква во охридското село Косел.
Црквата се наоѓа на излез од селото, непосредно до патот Охрид-Ресен.
1 Историја
Камен-темелникот на црквата бил осветен и поставен на 8 септември 1996 година, а целосно била завршена во 2004 година. Осветувањето на црквата било направено на 26 октомври 2004 година од страна на митрополитот г. Тимотеј.
2 Архитектура
Во црквата постои фрескоживопис, кој бил насликан од уметникот Тони Милцов од Охрид. Иконостасот од резба бил изработен во фабриката „ЕМО“.
3 Галерија
4 Поврзано
* Косел
* Дебарско-кичевска епархија
* Охридско архијерејско намесништво
* Коселска парохија
Црква „Св. Илија“ - Косел

Свети Илија — главна манастирска црква во охридското село Косел.
Црквата се наоѓа на рид над селото.
1 Историја
Постои верување дека црквата била подигната од страна на некоја жена Илинка, односно ја дала земјата околу црквата.
Камен-темелникот на црквата бил осветен и поставен на 14 мај 1989 година, а целосно била завршена во 2000 година. Осветувањето на црквата било направено на 1 август 2000 година од страна на митрополитот г. Тимотеј.
2 Архитектура
Во црквата постои фрескоживопис, кој бил насликан од уметникот Тони Милцов од Охрид.
3 Поврзано
* Косел
* Дебарско-кичевска епархија
* Охридско архијерејско намесништво
* Коселска парохија
Национален парк Делта на Вардар

Национален парк Делта на Вардар (|Εθνικό Πάρκο Δέλτα Αξιού); полно име: Национален парк Вардар-Колудеј-Бистрица (''el'') — национален парк во Солунско и Берско, Егејска Македонија, денес во Грција. Во Солунско ги опфаќа лагуната во с. Гаскарка, устието на реката Галик и делтите на реките Вардар и Бистрица. Во Берско, во паркот влегуваат моклиштата на селата Нов Ахтопол и Тузла. Подрачјето првпат е заштитено во 1971 г. како влажно станиште од меѓународно значење согласно Рамскарската конвенција, а потоа е ставено и во мрежата „Натура 2000“. Вбројано е и во списокот Важни птичји подрачја (IBA).
1 Клима
Климата во овој крај е топла преку летото, без особени температурни колабања, додека пак зимите се свежи и влажни. Прекумерните врнежи од снег се ретка појава, а замрзнувањето на водата е уште поретко. Просечните годишни врнежи изнесуваат 442,5 мм, при што најврнежлива е есента.
2 Растителен и животински свет
Паркот нема ретка, ендемска или загрозена растителност, туку се состои од видовите кои често се среќаваат по моклиштата, соленикавите води и плажите.
Реките во паркот се особено богати и разновидни. Само во Вардар се забележани 26 видови риби, а Бистрица има 26 домородни и 4 доведени видови. Од нив, од особен интерес е мергурот (''Pachychilon macedonicum''). Меѓу цицачите се среќаваат нутријата (''Myocastor coypus''), стоболката (''Spermophilus citellus''), видрата (''Lutra lutra'') и биволот (''Bubalus bubalis'').
2.1 Птици
Во националниот парк се застапени многу видови птици, од кои некои постојани и многу презимки и други преселници. Еве некои од позначајните:
* блатна ластовица, (''Glareola pratincola'')
* голем воден бик (''Botaurus stellaris'')
* дива патка (''Anas platyrhynchos'')
* кадрав пеликан (''Pelecanus crispus'')
* лебед (''Cygnus'')
* лиска (''Fulica atra'')
* мал воден бик (''Ixobrychus minutus'')
* ноќна чапја (''Nycticorax nycticorax'')
* остригар (''Haematopus ostralegus'')
* патка ластовичарка (''Anas acuta'')
* патка свиркач (''Anas penelope'')
* пупунец (''Upupa epops'') посетува напролет
* рибарче (''Alcedo athis'') — трајно вдомено во паркот
* сива чапја (''Ardea cinerea'')
* црноглав галеб (''Larus melanocephalus'')
* чурулин (''Burhinus oedicnemus'')
3 Галерија
Каиш

Каиш, колан или ремен — дел од облека, кој се носи околу струкот, врз гардероба како што се панталони, бермуди и др. Најчесто се изработува од кожа и има функционална и декоративна улога. Функционалната улога се гледа во спречувањето на панталоните да паднат.
1 Историја
Каишите претставуваат дел од машката гардероба уште од бронзеното доба. Подоцна почнале да го носат обата пола во зависноста од моменталната мода.
Во војска каишот, опасачот, е дел од униформата. Опасачот има функционална улога, затоа што на опасачот се закачува држачот за нож, чинија за вода и останати делови на воената опрема. Исто така, на опасачот по потреба можат да се закачат трегери кои имаат функција дополнително да ја затегнат опремата на војникот. Естетската и психолошката функција се огледува во тоа дека опасачот, кога е затегнат, ја истакнува атлетската фигура на војникот, посебно рамениците и градите, што позитивно влијае врз моралот и самодовербата на војникот, а негативно на моралот на непријателската војска.
2 Занимливости
Во разговорниот јазик изразот „да затегнеш каиш“ има пренесено значење и укажува на потреба за штедење.
Сандали

Сандали (јазик латински|sandalia, јазик грчки|σανδαλιών, sandalió̱n) се врста на отворени чевли која најчесто се произведувала од кожа, дрво и растителни влакна. Познатите врсти на сандали се сандалете (''sandalette'' — сандали со Потпетица), опанок, апостолки (草履, ''zōri'') и римјанки (''caligae'').
Се користеле уште во Месопотамија (средина на вториот милениум пред новата ера). Неретка употреба исто така била и во Египет, Рим и старите американски цивилизации. Уште претставувале секојдневни обувки за мексиканските домородци, каде што се нарекувале варачи.
Сандалите се свечени обувки на католичките бискупи кои се носат во текот на понтификалната миса. Освен тоа, во шестиот век на новата ера се  спомнува кампагус, сандали за угледните луѓе вклучувајќи го папата и неговите ѓакони. Спрема тие записи, кампагусите се правени по примерот на обувките кои ги носеле римските сенатори. Дури во деветтиот век почнало да се користи името сандалија, кој се одржал до денес. Како сандалите почнале да ги користат и останатите луѓе, оние кои бискупите денес ги нарекуваат калиги. Се изработуваат од свила и имаат кожен ѓон.
Пченкарна тортиља

Во Северна Америка и Средна Америка, пченкарна тортиља или само тортиља ( /t ɔːr t i ə /, Spanish:  ) е еден вид тенок, бесквасен рамномерен леб, изработен од домашна пченка. Во Гватемала и Мексико, постојат три бои на пченкарно тесто за правење тортиљи: бела пченка, жолто пченка и сина пченка (или црно пченка).
Со пристигнување на Европејците во Америка, Шпанците ја нарекле ''тортиља'' од нејзината сличност со традиционалниот тркалезен бесквасен колач и омлети (првично направени без компири, кои се одгледувале во Јужна Америка). На Ацтеките и други ацтечки јазици - ги нарекле тортиљи tlaxcalli (   ); кои станале прототипски тортиљи.
Нотес

Нотес (|note, билежник), бележник, џепна книшка, подсетник. Книшка  за ситни прибелешки.
1 Потекло на зборот
Зборот нотес потекнува од латинскиот збор ''notatio'' со значење белешка.
2 Изглед и изработка
Со мал формат и направени од хартија. Можат да бидат вкоренети во хартија, картон, платно, кожа, пластика или лим од метал. На кориците можат да бидат втиснати разни ознаки: грб на држава, знак на фирма, политичка партија, спортска организација, и друго. На внатрешната страна од корицата може да биде предвидено место за прибор за пишување. Страниците на нотесот можат да имаат календар, пак тој може погрешно да се поистовети со роковникот.