procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Моментални шампиони во СКФ (WWE)

Светската Кечерска Федерација (WWE) промовира професионално борење и е заснована во Стемфорд, Конектикат САД). Владеењата со титулите се одлушуваат или со професионални мечеви или се поклонети на кечер, како резултат на кулминација на различни сценирани дејствија. WWE ги распоредува своите вработени во два програма (дивизии) познати како WWE брендови. Тие два бренда се RAW и Smackdown. Секој месец има по еден pay-per-view продуцирани од страна на WWE.
Моментално има пет активни единечни првенства, и едно првенство за двојки (таг-тим првенство. Моментално седум кечери ги бранат првенствата. Листата вклучува и колку пати кечерот ја бранел титулата, датата и локацијата на освојувањето, и опишување во врска со освојувањето.
На врвот на хиерархијата на WWE , WWE титулата ја држи Миз, додека Роман Рејнс e WWE универзален шампион. Миз е во свое второ владеење како WWE шампион, откако го победи претходниот шампион Дру МекИнтајр на Elimination Chamber пеј-пер-вјуто откако го кешираше Money in the bank" куферот.
Двете секундарни титули во WWE се WWE интерконтинентално првенство и WWE првенство на САД. Интерконтиненталната титула ја држи Биг Е
Мет Ридл е во своето прво владеење како шампион на САД
Има едно првенство кој се брани од страна на WWE жените. Наталија е прва WWE обединета дива шампион откако ги победи Мишел МекКул и Лејла на Survivor Series.
Сантино Марела и Владимир КОзлов се WWE таг-тим шампиони. Тие се во своето прво владеење откако ги победија Хит Слејтер и Џастин Гебриел на RAW.
1 Шампиони
Првенство, Моментален(и) шампион(и), Владеење, Дата на освојување, Денови, Локација, Забелешки
Raw бренд
WWE првенство , Миз, 1, 22 ноември, 2010, Орландо, Флорида, Го победи Ренди Ортон на WWE RAW откако го кешираше "Money in the bank" куферот .
WWE првенство на САД , Дениел Брајан, 1, 19 септември, 2010, Роузмонт, Илиноис, Го победи Миз на ''Night of Champions''.
SmackDown бренд
WWE светско првенство во тешка категорија , Едџ, 6, 19 декември, 2010, Хјустон, Тексас, Го победи Кејн на TLC:Tables, Ladders & Chairs во TLC Fatal 4-Way меч во кој беа и Реј Мистерио и Алберто дел Рио.
WWE интерконтинентално првенство , Кофи Кингстон, 3, 4 јануари, 2011, Тусон, Аризона, Го победи Долф Зиглер на Smackdown. Епизодата е емитувана на 7 јануари.
Во двата бренда
WWE таг-тим првенство , Сантино Марела и Владимир Козлов, 1, 6 декември, 2010, Луисвил, Кентаки, Ги победија Хит Слејтер и Џастин Гебриел на ''RAW'' во Fatal 4-Way меч во кој беа и Марк Хенри и Јоши Татсу, и Џими и Џеј Усо.
WWE Дива првенство , Наталија, 1, 21 ноември, 2010, Мајами, Флорида, Ги победи Мишел МекКул и Лејла во 2 на 1 хендикеп меч на Survivor Series.
Неоптолем I Епирски

Неоптолем I Епирски (старогрчки: Νεοπτόλεμος Α' Ηπείρου) (370 — 357 г. п.н.е.) — крал на Епир, син на Алкет I, и татко на Александар I Епирски и Олимпијада, мајката на Александар Македонски. На посмртниот одар на Алкет, Неоптолем и Аримба се договориле да го поделат кралството и да продолжат да владеат секој со својот дел од кралството. И така владееле без да ја нарушат хармонијата меѓу нив, сè до смртта на Неоптолем некаде во 360 п.н.е.
Морски краставици

Морски краставици — класа на иглокожи со колбасичеста форма на телото и без краци, без јасно воочливи амбулакрални површини и најчесто без надворешна мадрепорна плоча кај возрасните форми. Амбулакралните бразди се покриени. Некои од амбулакралните ноџиња се изменети во пипала во пределот на устата, а некои (или сите) се снабдени со пијавки. Мускулестиот телесен ѕид содржи многу мали спикули, но отсуствуваат игли и педицеларии.
Птоломеј II Филаделф

Птоломеј II Филаделф (старогрчки. Πτολεμαῖος Φιλάδελφος, 309 п.н.е. — 246 п.н.е.) —
македонски крал на Египет во периодот од 283 п.н.е. до 246 п.н.е. Бил син на родоначалникот на Птоломејската династија Птоломеј I Сотер и Вереника. Времето на неговото владеење честопати се нарекува и златно доба на Птоломејскиот Египет, со оглед на тоа што Египет станал најголема поморска сила на Источниот Медитеран, а неговата престолнина била едно од најзначајните центри на културниот живот во тогашниот свет.
Византиски календар

Византискиот календар бил во официјална употреба во Византија (односно во Источна Римското Царство) од 988 година кога владеел Василиј II, сѐ до падот на империјата во 1453 година. Овој календар се користел и во земјите кои биле во византиската сфера на влијание.
Календарот бил идентична на јулијанскиот календар, со таа разлика што називите на месецте биле преведени од латински на грчки. Првиот ден од годината бил 1 септември, а за почетна година се сметала 5509 (или 5508) година пред новата ера - односно кога според Библијата бил создаден светот. Значи за да преминеме од современиот календар во византискиот на тековната година треба да додадеме 5508, а за деновите од 1 јануари до 31 август и 5509 за останатите денови од годината.
1 Поважни датуми
* 1. в.е. (византиска или царевиградска ера) - Настанок на светот,
* 4755. в.е. (753 п.н.е.) - Основан е градот Рим;
* 4841. в.е. (667 п.н.е.) - Основан е градот Византиум (подоцна Цариград);
* околу 5502. в.е. (6 п.н.е.) - Роден е Исус Христос;
* околу 5541. в.е. (33.) - Исус Христос e распнат и воскреснал;
* 5838. в.е. (330) - Цариград станува нова престолнина на Римското Царство;
* 5888. в.е. (380) - Со декрет на Теодосиј I, христијанството станува официјална религија;
* 6118. в.е. (610) - Грчкиот јазик станува службен јазик во Империјата;
* 6496. в.е. (988) - Василиј II го воведува во употреба византискиот календар;
* 6562. в.е. (1054) - Доаѓа до Големиот раскол помеѓу источната и западната црква;
* 6712. в.е. (1204) - Цариград паднал во рацете на крстоносците;
* 6769. в.е. (1261) - Миахил VIII Палеолог го ословодил Цариград од крстоносците;
* 6961. в.е. (1453) - Падот на Византија.
2 Подоцнежна употреба
По падот на Византија, на календарот продолжил да се користи во Русија до 1700 година сѐ до реформите на Петар Велики. Денес сѐ уште некои Православни Цркви го користат овој календар.
Леонат

Леонат (|Λεοννάτος; 356 п.н.е. - 322 п.н.е.), командант во војската на Александар Македонски и еден од ''дијадосите.''
Тој бил член од кралската фамилија на Врскаестите, мало кралство кое било припоено на Македонија од страна на кралот Филип II Македонски. Леонат бил на иста возраст како и Александар и бил многу близок со него. Подоцна, тој бил еден од седумте телохранители на Александар, или соматофилаки. После смртта на Александар во 323 п.н.е., регентот, Пердика, го направил Леонат сатрап на Хелеспонтска Фригија.
Сестрата на александар Клеопатра Македонска, вдовицата на кралот Александар I Епирски, му ја понудила раката на Леонат. Кога Атињаните слушнале дека Александар починал, тие се побуниле против Македонската власт и новиот регент, Антипатар. Леонат повел војска од 20,000 пешадијци и 1,500 коњаници за да го ослободи Антипатар од опсадата кај Ламија (видете Ламиска Војна). Тој најверојатно интервенирал со амбиција да ја узурпира власта на Анитипатар. Победата во битката против Атињаните веројатно ќе ја зголемела неговата шанса за заземање на престолот. Леонат бил убиен во битката против Атињаните а неговиот брак со Клеопатра Македонска не се случил.
Александар I Епирски

Александар I Епирски (старогрчки: ''Ἀλέξανδρος Α' της Ηπείρου;'' 370 — 331 г. п.н.е.), исто така познат како Александар Молосиски (старогрчки: ''Ἀλέξανδρος ο Μολοσσός'') — крал на Епир (350 — 331 г. п.н.е.) од Еакидската династија. Како син на Неоптолем I и брат на Олимпијада, тој бил вујко на Александар Македонски. Во својата младост престојувал кај Филип II Македонски. Филип фактички му помогнал да стане крал на Епир, откако го симнал од престолот неговиот вујко Аримба. Кога Олимпија била протерана од страна на Филип II, 337 г. п.н.е., таа заминала кај нејзиниот брат и се обидела да влијае на него да му објави војна на Филип.
Филип го насетил заговорот и го зајакнал сојузот со Александар I, давајќи ја неговата ќерка (внуката на Александар I) Клеопатра за жена (336 г.п.н.е.). На свадбената церемонија врз Филип бил извршен атентат од страна на Павзаниј од Орестида.
Во 334 п.н.е., Александар I, на барање на грчките колонии Таранто (во Magna Graecia), заминал за Италија, со цел да им помогне во борбите против неколку италијански племиња, Луканијанците и Брутиите. После победата над Самнијците и Луканијците близу Пестум, 332 п.н.е., тој склопил договор со Римската Република. Успехот сѐ уште ја следел неговата војска. Тој ја преземал Хераклеја од Луканијците и Терина и Сипонтум од Брутиите. Но бил измамен од страна на некои луканијанци, намамен близу Пандозија, на брегот на Ахерон и убиен при обидот да ја премине реката.
Него го наследил неговиот син, Неоптолем II, и ќерката, Кадмеа.
Ариба

:''За телохранителот на Александар Македонски, види Ариба (соматофилакс)''
Ариба (грчки: ) (373 п.н.е. - 343 п.н.е., 330 п.н.е. - 319 п.н.е.) — крал на Молосијците, син на Алкет, брат на Неоптолем I, дедо на Пир Епирски.
Ариба своето образование го стекнал во Атена. Кога се вратил во Молосија го напишал уставот за Молосијците и низа закони.
Ариба се оженил со Троа (сестра на Олимпијада). Некаде околу 360 п.н.е., за време на Илирскиот напад, Ариба го евакуирал цивилното население во Етолија дозволувајќи им на Илирите слободно да навлезат и пљачкаат. Стратегијата функционирала, Молосијците ги нападнале Илирите кои натоварени со пленот тешко се движеле, што било можност за војската на Аримба да ги порази.
Аримба едно време бил во сојуз со Филип II Македонски. Сојузот бил зацврснат со женидбата на Филип со Олимпијада, ќерката на Неоптолем, односно внука на Аримба. Во бракот на Филип и Олимпија се родил Александар Македонски.
Ариба владеел со Епир сè до 342/1 п.н.е., кога бил симнат од престолот од страна на Филип II, а на престолот бил поставен Александар I.
Син на Ариба бил Алкет II, кој владеел како крал на Епир од 313 п.н.е. до 303 п.н.е. Тој можеби бил ''Ариптеј, крал на Молосијците'' спомнат од Диодор 18.11.1, кој се здружил со хелените во таканаречената Ламиска Војна.
Ариба исто така бил победник на Олимписките и Питиските игри во тетрипон (chariot race).
Застој на Отоманското Царство

Застојот на Отоманското Царство (1683-1827) претставува период од историјата на Отоманското Царство кој следел по периодот на територијално проширување (1453-1683). По завршувањето на овој период следувал периодот на распаѓање на империјата.
Во текот на овој период, голем дел од Балканот бил отстапен на Австрија. Одредени области во империјата, како Египет и Алжир станале полузависни, за да подоцна паднат под влијание на Велика Британија и Франција. Во текот на XVIII век централната власт била реорганизирана, голем број на провинции добиле автономија. Во текот на XVIII век и XIX век се воделе серија од војни со Руската Империја. Со престанувањето на победничките војни започнале да се намалуваат приходите на империјата. Јаничарите повеќе не биле купувани преку т.н. данок на крв. Тие добиле право да се женат, да тргуваат. Самите чиновници во империјата сфатиле дека земјата повеќе не претставува светска сила ниту во Европа ниту на Блискиот Исток.
Долгиот период од османлискиот застој обично се одликува како историска ера во која голем број на реформи пропаднале. Сепак, во вториот дел од овој период, во времето на Селим III (1789-1807) се започнало со образовни и технолошки реформи, кои вклучувале создавање на институции за високо образование. Еден од најпознатите академски институции од овој период е техничкиот универзитет. Освен тоа, султанот основал нов пешадиски корпус низам-и-џедид, направил девалвација на парите, конфискувал голем број на имоти и ги зголемил даноците. Османлиското Царство започнала да отвора амбасади во европските престолнини.
Султанот Махмуд II (1808-1839) продолжил со реформите на својот претходник. Во 1826 година по негова заповед бил ликвидиран јаничарски корпус, спахиите и организирал нова коњаница и артилерија. Освен тоа, вој вовел и реформи во морнарицата. Неколку големи везири и членови на Високата порта отворено го поддржувале султанот и неговите реформи. Најпрвин била реформирана централната власт, Високата Порта добила нови министерства, војската добила нова униформа.
Додека султанот се обидувал да ја спаси империјата, на Балканот започнале организирани борби против отоманската власт. Т.н. процес на распаѓање на импријата го започнале Србите во 1804 година. Српската војна за независност го одбележил почетокот на националното будење на балканските народи. По т.н. Второ српско востание, Србија добила независност (де јуре 1830). Во 1821 година започнала Грчката војна за независност, која вклучувала и делови во Македонија, Крит, Пелопонез и Кипар. Некои од првите грчки активности биле преземени против невооружените отомански населени места. Околу 40% од турските и албанските муслимански жители на Пелопонез непосредно биле убиени, а останатите биле депортирани. Во крајна сметка, грчките револуционери, помогнати од страна на европските сили, во 1830 година издвојувале победа, по кое била создадена слободна држава Грција.
Територија Белфор

Територијата Белфор (|Territoire de Belfort) — департман во регионот Бургундија-Франш Конте во источна Франција.
1 Управа
Департманот го носи бројот 90, а главен град е Белфор.
2 Историја
Територијата Белфор е формирана во 1922 г. од дел од поранешната покраина Алзас во сопственост на Франција во периодот 1871-1919, која била позната и под името „Територија Белфор“. Територијата била поштедена при припојувањето кон Германија врз основа на тоа што се зборувало француски јазик за разлика од остатокот од Алзас.
3 Географија
Департманот зафаќа површина од само 609 км<sup>2</sup>, пеети најмал во Франција (по Париз и неговите предградија Сенски Висови, Сена-Сен-Дени, и Долината на Марна).
4 Поврзано
* Општини во Територијата Белфор
* Кантони во Територијата Белфор
Државен секретар за надворешни работи на Обединетото Кралство

Државниот секретар за надворешни и комонвелтски работи (англ. ''Secretary of State for Foreign and Commonwealth Affairs'' или само ''Foreign Secretary'', „Секретар за надворешни работи“) е шефот на дипломатијата во британската влада кој стои на чело на Министерството за надворешни работи (''Foreign and Commonwealth Office'', „Служба за надворешни и комонвелтски работи“) одговорен за надворешните односи со другите земји и сите работи поврзани со Комонвелтот и британските прекуморски територии, застапувајќи ги британските интереси во странство.
1 Функција
Функцијата „Државен секретар за надворешни работи“ е создадена со реорганизација на владата во 1782, при што функциите Државен секретар за Северот и Државен секретар за Југот станале министерства за внатрешни и надворешни работи. Функцијата „Државен секретар за надворешни и комонвелтски работи“ настанала во 1968 г. со обедединувањето на фунциите Секретар за надворешни работи и Секретар за комонвелтски работи во едно министерство. Претходник на министерството за надворешни работи е Министерството за Индија (''India Office'').
Секретарот за надворешни работи е член на кабинетот и функцијата се смета за една од т.н. „големи државни функции“ (''Great Offices of State''). Министерството се наоѓа во Вајтхол. Официјалните резиденции се Карлтонскиот Дом (1 Carlton Gardens) во Лондон и Чивнинг во Кент. Со преструктуирањето на кабинетот во 2006 г. Маргарет Бекет станала првата жена на оваа функција.
Тековниот Секретар за надворешни и комонвелтски работи е Вилијам Хејг како составен дел од кабинетот на премиерот Камерон.
2 Поврзано
* Парламентарен државен потсекретар за надворешни работи
* Министер за надворешни работи
* Големи државни функции
Атал (војсководец)

Атал (~390 п.н.е. - 336 п.н.е.) — македонски генерал и важна личност на дворот на кралот Филип II Македонски.
Во 339 п.н.е. Аталовата внука Клеопатра Евридика се омажила за Филип II Македонски. Пролетта 336 п.н.е., Филип II го назначил Атал заедно со Парменион за команданти на претходницата која требало да изврши инвазија врз Персија во Мала Азија. После атентатот врз Филип II, на престолот дошол Александар Македонски (октомври 336 п.н.е.). Клеопатра Евридика, нејзините две деца и Атал биле убиени (Клеопатра Евридика можеби извршила самоубиство откако биле убиени нејзините две деца).
Според кажувањата на Аристотел, проширени од Клејтарх и Диодор Сикулус, Атал сексуално го нападнал Павзаниј од Орестида како знак на одмазда за извалканиот углед на неговиот пријател (веројатно во емоционална врска со него), чие име било исто така Павзаниј, случка која подоцна довела до смрт на Павзаниј. Подоцнежниот атентат врз Филип II од страна на Павзаниј од Орестида бил тесно поврзан со оваа случка, бидејќи Павзаниј бил незадоволен од тоа што Филип не го казнил Атал.
Кога Александар Македонски дошол на кралскиот престол, Атал бил стациониран заедно со Парменион и македонската претходница во Мала Азија. На веста за смртта на Филип, според некои извори, Демостен од Атена му напишал писмо на Атал во кое му ветил поддршка доколку двајцата (Атал и Парменион) се свртат против Александар. Атал наместо да го послуша Демостен, се вратил во Македонија и му го покажал писмото на Александар, како доказ за неговата верност. Но, сепак Александар го убил Атал, веројатно поради поранешните грешки на Атал. Веројатно Александар го сметал Атал за премногу амбициозен за да го остави жив, посебно затоа што би имал добра причина за одмазда поради убиството на Клеопатра Евридика и нејзините деца.
Знаме на Отоманското Царство

Терминот знаме на Отоманското Царство се однесува на било кое знаме кое било употребувано од страна на владејачката Отоманска династија во текот на постоењето на империјата. Во текот на историјата биле користени поголем број на знамиња. Султанот исто така имал свое посебно знаме во употреба. Главно поради својата сложена и политичка организација, империјата во текот на поголемиот дел од своето постоење немала официјално знаме, сè до 1844 година, по воведувањето на Танзиматот. Знамето од 1844 година било црвено знаме со бела полумесечина и бела ѕвезда во средината на знамето. Денеска, ова знаме се користи од страна на Република Турција.
Ертугрул

Ертугрул (отомански турски: ارطغرل Гази) (1191 / 1198 Ахлат - 1281 ) бил татко на Осман I, основач на Отоманското Царство. Тој бил водач на едно племе кое имало потекло од Огузите. Тој пристигнал во Анадолија, заедно со уште 400 коњаници за да им помогне на Селџучкиот Султанат во нивните борби против Византија. Ертугрул честопати се нарекувал и како Гази, кое во превод значело борец за исламската кауза,. Во 1277 година, тој како заслуга за неговата борба против Византија добил една област по име Караја Даг, која се наоѓа во близина на денешниот град Анкара. По ова, во 1231 година бил освоен Согут, кој во 1299 година станал престолнина на идната Отоманско Царство.
1 Потекло
Ерту`рул е син на Сулејман Шах, потекнува од Огузите, неговиот Татко Сулејман Шах, бил главатар на Туркменското племе Каја, кои живееле во привремени шатори, со кои повеќепати биле принудени да се преселуваат од едно во друго место, а најчесто нивните места на живеење биле именувани како Јазл`к (Летно време) и К`шл`к (Зимско време), после неговиот татко Ерту`рул станува поглавар на племето.
2 Раѓање
Точната година на неговото раѓање не е позната но се знае дека е роден во периодот од 1191 и 1198 година, роден е во местото Ахлат, Како трет син на Сулејман Шах, после Сунгур Текин и Гундо`уду, после него е роден уште неговиот брат Дундар.
3 Живот
Уште од најмали години се издвојува како вешт војсководец, на млади години добива задача да ја води војската на племето, така ја добил првата титула, како командант на војската на племето Каја, пред да ја добие титулата од рацете на Крстоносците ги ослободува Селчучкиот Принц Нуман, неговиот син Јигид и неговата ќерка Халиме. Набрзо после тоа Ерту`рул се венча со Халиме, која всушност е ќерка на принцот на селчучката држава, со што се здобива со голема слава и поддршка од страна на Султанот Алаадин Кејкубат. Ерту`рул добива три сина со Халиме и тоа Гундуз, Савџи и Осман.
Во почетокот на 13. век Ерту`рул со 400 коњаници се враќа од Халеп, каде во тоа време било населено племето Каја, во Анадолија, напомош на Селчучката Држава, а после успешните борби со византијците и како благодарност за големата поддршка на Селчуците, султанот им ја доделува областа Караја Да`а, каде Ерту`рул го формира својот Бејлук, а кратко после тоа го освојува градот Со`ут, кој станува престолнина на бејлукот.
4 Смрт
Во 1281 година во Со`ут умира Ерту`рул Гази, после неговата смрт на чело на бејликот застанува малиот Осман, најмалиот од тројцата браќа, синови на Ерту`рул, по што го добива и прекарот Генч Осман (Младиот Осман), кој ја продолжува мисијата на неговиот татко и ги збира сите Турски Бејлуци и ја основа Османската Држава, која го добива своето име токму по него.
Грб на Отоманското Царство

Грб на Отоманското Царство — официјален симбол на Отоманското Царство. Поради својот исламски карактер, Отоманското Царство немал свој грб или хералдичка традиција. Наместо грб, секој султан на Отоманското Царство имал личен монограм или печат, кој се нарекувал тугра и служел како грб, по примерот на голем број на европски монарси.
Дури во XIX век, во времето на Танзиматот и обидите за модернизација на земјата, Отоманското Царство добил официјален грб. Конечната верзија на отоманскиот грб била одобрена од страна на султанот Абдул Хамид II на 17 април 1882 година.
Грбот на Отоманското Царство се состоел од три елементи: знамето на Анадолија и другите азиски држави, кое е со црвена боја со бела полумесечина, знамето на Румелија кое има зелена боја со три полумесечини, и најгоре се наоѓа златно сонце повторно со зелена полумесечина. Во него се наоѓа тургата на султанот.
Битка кај Ангора

Битката кај Анагора се водела помеѓу силите на Отоманското Царство која била предводена од страна на Бајазит I, и Тимурската Империја предводена од страна на Тимур. Битката се одвила на 28 јули 1402 година, во близина на денешниот гред Анкара.
1 Заднина
Во времето на отоманскиот султан Бајазит, од исток се појавиле монголските освојувачи на чело со Тимур. Монголците започнале да им нанесуваат порази на Османлиите во Анадолија. Тимур бил најсилниот владетел на Средна Азија. Тој преку своите походи сакал да го обнови Монголското Царство. Во 1390 година ја зазел Грузија и Азербејџан, и пристигнал до границите на Отоманското Царство. Бајазит упатил порака кон едно мало емиратство, кое било сојузник на Тимур, да му плаќа данок. По ова, Тимур повел поход кон империјата на Отоманците. Така, во 1400 година го зазел денешниот град Сивас. Во следните месеци, конфликтот се проширил на дипломатско ниво, помеѓу двата владетели. Така, во 1402 година Тимур со своите војски влегол во Анадолија, а од друга страна пак Бајазит со својата се патил за да го пресретне.
2 Битка
Во таа битка учествувал и самиот Бајазит I, заедно со своите синови: Иса, Мехмед, Муса, Мустафа и Сулејман. Во таа битка на страната на Османлиите учествувале и вазалите Стефан Лазаревиќ и Ѓураѓ Бранковиќ, кои биле српски деспоти и учестувале со околу 5.000 оклопни коњаници. Во битката Монголците издвојувале голема победа. Во текот на битката, турските бегови од областите Ајдин, Сарухан, Ментеш и Караманија преминале на страната на Тимур и со тоа битката била решена. Со околу 10.000 јаничари, султанот во ноќта се обидел да побегне но во тоа не успеал па бил заробен од страна на монголската војска. Заедно со него бил заробен и сун му Муса. Другите негови синови се спасиле со бегство, освен Мустафа кој мистериозно исчезнал на бојното поле.
3 Последици
Бајазит во битката бил заробен. Тој бил малтретиран и му служел на Тимур како стол за качување на коњот. Неговата сопруга, Деспина, била принудена гола да му служи на неговата маса. По осум месеци, Бајазит добил удар и починал во март 1403 година. Бурса била заземена и ограбена, како и Смирна од Малтешкиот ред. Многу бргу Тимур решил да се врати кон Средна Азија и да ја нападне Кина. По патот, тој починал.
По смртта на Бајазит, во Отоманското Царство избувнала граѓанска војна помеѓу синовите на Бајазит I. Војната завршила во 1413 година, кога Мехмед Челебија се појавил како победник и тој бил прогласен за султан под името Мехмед I.
Согут

Согут (турски: ''Söğüt'') е град кој се наоѓа во Билеџик, Турција. Населението на градот е околу 20.000 жители.
Градот е познат по тоа што Отоманците својата империја ја основале во тој град. Во текот на 14 век, градот бил заземен од страна на племето ''Каји'', кои претходно заедно со Селџуците воделе војни против Византија. Прв муслимански владетел на местото станал Ертугрул. Неговиот син, Осман бег успеал да ги покори соседните племиња и да го стави почетокот на Отоманското Царство, официјално од 1299 година. Во следните години Согут станал престолнина на Отоманците, од каде биле напаѓани позициите на Бурса. По заземањето на Бурса, престолнината се преместила во истоимениот град.
Акциона игра

Акциона игра е жанр на видеоигри во кој се изразуваат физичките предизвици, најчесто брзи рефлекси и координација на рацете и очите. Овој жанр содржи разновидни поджанрови како тепачки игри, пукачки игри и платформски игри.
Во акционите игри, играчот обично управува аватар на протагонистот. Аватарот мора да оди низ нивоа во играта, собирајќи предмети, избегнувајќи препреки и борејќи се со непријатели со разни напади. Во повеќето игри, на крајот на секое ниво или на група од нивоа, играчот мора да победи „главен“ непријател (најчесто нарекуван само со изразот „главен“), кој е поголем и потежок од другите непријатели. Непријателските напади и препреки го исцрпуваат животот на аватарот и играта завршува кога играчот ќе ги изгуби сите животи. Некои игри се непобедливи и имаат бесконечен број на нивоа, а целта на играчот е да собере што повеќе бодови со собирање на предмети и победување непријатели.
1 Дефиниција
Акциониот жанр подразбира игри каде што повеќето предизвици се физички тестови на способности. Понекогаш содржат и други предизвици, како трки, умствени предизвици или собирање предмети, но тие не се главни за жанрот. Понекогаш има и временско ограничување и нема време за сложено стратешко планирање. Обично побрзите акциони игри се потешки. Понекогаш содржат и умствени предизвици, но тие се обично прилично едноставни, бидејќи играчот е под огромен временски притисок.
Химна на Отоманското Царство

Химна на Отоманското Царство — државна химна на Отоманското Царство.
Како и во многу други монархии на своето време, така и химната на Отоманското Царство не била национална за целата земја до 19 век. Тоа значело дека самата химна оддавала почит на одреден владетел и секој негов наследник имал друга химна, различна од претходната. Но, во 1844 година, по периодот на Танзиматот, официјална химна на царството станала ''Mecidiye Marşı'', како прва национална признаена химна. Првото официјално отоманско знаме, кое во суштина е идентично со денешното турско знаме, исто така било усвоено во тој период.
*Mahmudiye Marşı, ''Маршот на Махмуд'' – за Махмуд II (1808–1839 / 1918–1922), од Џузепе Донизети*Mecidiye Marşı, ''Маршот на Абдул Меџит'' – за Абдул Меџит I (1839–1861), од Џузепе Донизети*Aziziye Marşı, ''Маршот на Абдул Азис'' – за Абдул Азис (1861–1876), од Калисто Гватели*Hamidiye Marşı, ''Маршот на Абдул Хамид'' – за Абдул Хамид II (1876–1909), од Неџип-паша*Reşadiye Marşı, ''Маршот на Мехмед Решад'' – за Мехмед V (1909–1918), од Итало Селвели
1 Поврзано
* Отоманско Царство
* Грб на Отоманското Царство
* Знаме на Турција
Ера

Ера е многу долг период на геолошкото време. Формално, дел од геолошко време што е второ по должина (подолги се еоните). Познати се три ери: палеозоик, мезозоик и кенозоик. Бидејќи е тешко да се утврди точната хронологија, прекамбриските или најраните ери се класификувани одделно. Ерата е составена од еден или повеќе геолошки периоди.
Кербер

Кербер во старогрчката митологија е монструозно куче чувар на подземниот свет.
1 Особености
Обично се смета дека има три глави (според некои верзии, една или две), иако Хесиод вели дека имал 50 глави и метален глас. Од неговиот ’рбет растеле глави на змии, а имал и опашка од змија. Го јадел секого што ќе се обидел да избега од подземниот свет и не им дозволувал на живите човечки суштества да влезат, иако Орфеј успеал да влезе маѓепсувајќи го со музика. Една од задачите на Херкул била да го однесе Кербер во земјата на живите; откако успеал, го вратил суштеството назад во адот. Исто така, Орфеј успеал да го измами Кербер со своите убави песни.
2 Поврзано
* Старогрчка митологија
* Митологија
Јитландска битка

Битката кај Јитланд (31 мај - 1 јуни 1916 година) — единствен главен судир меѓу флотите на Британија и Германија во текот на Првата светска војна, кој се водел во Скагерак, еден залив на Северното Море крај брегот на Јитланд (Данска). Битката се развила до еден неизвесен крај крај така што и двете страни прогласиле победа. Германија оштетила и уништила повеќе бродови и војници, но Британија ја задржала контролата во Северното Море. Тактиката на британскиот адмирал Џон Р. Џелико била критикувана во тоа време, но неговата стратешка победа ја направила германската флота, на отворено море, неефективна до крајот на војната.
Нелинеарен начин на игра

Видеоигра со нелинеарен начин на игра (песочник) им дава на играчите предизвици што можат да се надминат на неколку различни начини. За разлика од линеарните игри, кои имаат предодредена низа од предизвици, играчите на нелинеарните игри имаат многу поголеми слободи. На пример, нелинеарните игри даваат повеќе начини за завршување на играта, избор помеѓу патишта до победа, или и можност за додатни задачи и потприказни. Некои игри содржат и линеарни и нелинеарни елементи, а некои игри имаат и песочник (сендбокс-режим; од |sandbox) што им дава на играчите околина со отворен свет за истражување, независно од главните цели во играта.
Почетоците на овој жанр се наоѓаат во 8-битната ера, кај игри како ''Elite'' (1984), ''Mercenary'' (1985) и ''Cholo'' (1986). Понови примери се серијалите ''The Elder Scrolls'' (1994 до денес), ''Grand Theft Auto'' (1997 до денес), ''Fallout'' (1997 до денес), Banjo-Kazooie (1998 до денес) и други.
Игра што е значајно нелинеарна обично се опишува како „игра со отворен крај“ или „песочник“ (''sandbox''), и посебно за неа е што не постои „правилен начин“ на играње на играта.
0.1 Песочник
Во игра со песочник („сендбокс“-режим), играчот може да ги исклучи или да ги игнорира целите во играта или, пак, да има неограничен пристап до предмети. Тоа може да отвори можности што не биле планирани од дизајнерот на играта. Песочникот е само можност во игри кои имаат главни цели, за разлика од игрите со отворен свет, кои немаат главни цели, како ''SimCity''.
„Божјиот режим“ (''god mode''), достапен во некои борбени игри, и уредувачите на нивоа (''level editor'') можат да ги претворат обичните игри во песочници, дозволувајќи им на играчите да ги истражуваат сите ќошиња од картата без да мораат да се борат против непријатели.
Знаме на Вануату

Знаме на Вануату — официјалното знаме на државата усвоено на 13 февруари 1980 година. Боите на знамето потекнуваат од боите на знамето на политичката партија која се изборила за независност на државата, додека дизајнот бил усвоен врз основа на предлог од локален уметник.
1 Дизајн
Знамето на Вануату е составено од две хоризонтални ленти во црвена и зелена боја. Двете ленти се разгранчени од црвна лена низ која поминува потенка златна лента. Црната и златната лента составуваат црн триаголник со златни граници. На црниот триаголник има два прекрстени златни листа од папрат (''намеле'') и коска од вепер.
2 Симболика
Коската од веперот симболизира просперитет бидејќи свињите во очите на Вануаќаните се богатство и поради фактот што за да може коската од свињата (забот) да се извие спирално истата треба да се храни, што пак автоматски означува дека стопанот е со статус и богатство и има можност да ѝ даде на свињата сè што е потребно. Исто така, забот се носи како орнамент од островјаните. Папратот симболизира мир и 39 листиња на папратот ги претставуваат 39 членови на вануатското собрание.
Жолтата боја на знамето симболизира сончева светлина (мир и просветителство донесено од Христијаните) и Христијанството. Зелената боја го симболизира богатството на островите. Црвената боја ја симболизира крвта на луѓето и свињите (при ритуални обреди, моќ на традицијата). Црната боја го симболизира меланезискиот народ. Премиерот (тогашен) побарал да се постават златни граници, заедно со црвните, за да се потенцира бојата која го симболизира народот. Златната и црната граница се во форма на буквата Y, што грубо одговара со местоположбата и географската распореденост на островите во океанот.
3 Останати знамиња
:''повеќе''...
4 Поврзано
* Грб на Вануату
* Вануату
* Знамиња во Океанија
Правилник за селски чети

Правилникот за селските чети е норматив акт на Македонската револуционерна организација, со кој четите во секое село и град биле задолжени да одат на помош, со цела селска милиција, со што дошло до разграничување на административо - граѓанскиот дел од воениот и уште повеќе се поставила воената основа на Организацијата.
1 Особености
Правилникот за селските чети се состои од ''15 члена'' поделени во ''III глави''. Во првата глава се регулирани составот и устројсвото на четите, како и казните за четниците. Во втората и третата глава се задачите и инструкциите.
1.1 Глава I. Состав
:''Член 1.'' Во секое село, се составува чета од 7-10 селани.
:''Член 2.'' За војвода на четата се определува најопитниот селанец, најпогодниот за таквата работа.
:''Член 5.'' Секој селски четник треба да има исправна и секогаш чиста пушка, потоа какво и да е ладно оружје (кама, нож, касатура) или револвер, опинци и гуња.
:''Член 8.'' Воопшто, селските чети се должни секоја минута да ги заштитуваат интересите и авторитетот на Организацијата. Тие, со реонската чета на чело, ја составуваат така што се рече активната војска за дадениот реон.
:''Член 10.'' Вакви чети се составуваат и во градовите.
1.2 Глава II. На помош
:''Член 11.'' Кога реонската чета (или некој нејзин дел) се наоѓа во опасност селските чети се должни да и дојдат на помош. Во тој случај не само селските туку и сите вооружени селани (најблиската народна милиција) треба да се кренат на нозе особено кога ќе падне мрак. Револуционерното тело толку отишло напред што некој селани (не треба да мислат за враќање назад во селото туку да си останат во четите) штом ќе видат дека не е возможно да се скрие нивното учество во судирот.
1.3 Глава III. Инструкции
:''Член 14.'' За да се привикнат новоформираните селски чети, па и сите селани на четничкиот живот, на готовност, на ризик, реонскиот војвода зема по неколку селани и ги води 5-6 дена. Кога ќе ги врати, зема други од селото
Љубљаница

Љубљаница (|Ljubljanica) — река во Словенија која тече низ главниот град Љубљана. Се издига на југ сè до населеното место Врхника и се влева во реката Сава околу 10 км низводно од Љубљана. Нејзината најголема притока е каналот Мали Грабен. Вклучувајќи го нејзиниот извор блиску до Мала Љубљаница |Mala Ljubljanica, реката е во должина од 41 км. Малата Љубљаница се приклучува кон Голема Љубљаница (|Velika Ljubljanica) после 1,300 м и реката го продолжува својот тек како Љубљаница.
Љубљаница претставува продолжение на неколку карстни реки што течат од Президско Поле со Врхника на површината и под земја во пештери, па на реката поетски ѝ се даваат шест имиња: Трбуховица, Обрх, Стржен, Рак, Пивка, Уница и Љубљаница.
1 Археолошка важност
Љуљбаница е популарно археолошко наоѓалиште како за археолозите, така и за дивите копачи кои нуркаат во неа во потрега на изгубени наоди од дамнешни времиња. Во текот на реката помеѓу Љубљана и Врхника изобилува со наоди од каменото време до ренесансата, кои припаѓаат на различни групи, од древни месни култури, па сè до попознатите како Старите Римјани и Келтите. Еден од позначајните наоди е врв на копје од тиса, пронајден во 2009 година во Сиња Горица. Датирано е од околу 35.000 до 45.000 пред сегашниот, селетски период, и ги надополнува скудните податоци за присуството на ловци од камено доба во областа на Љубљанското Блато.
Сè уште е спорна причината зошто старите народи ставале предмети во реката, но највеќето историчари се повикуваат на месните преданија кои од памтивек ја сметаат реката за света. Овие предмети веројатно биле дарови за реката при важни настани или обреди, за заблагодарување или за барање помош од неа.
Како таква реката Љуљбаница станала мошне популарна кај копачите по богатства. Се смета дека досега од реката се извадени 10.000-13.000 предмети со кои јавноста е сосем незапознаена. Многу вакви предмети се продадени на приватни лица, или пак се скриени кај трагачите. Како мерка, словенечкото Собрание во 2003 година ја изгласала реката за национално богатство и го забранила нуркањето без дозвола.
2 Галерија
3 Поврзано
* Љубљанички брански мост
Евроскептицизам

Евроскептицизам — израз со кој се опишува критикувањето на Европската унија (ЕУ) и спротивставувањето на процесот на европска интеграција. Други погледи кои понекогаш се сметаат за евроскептични се согледувањата дека ЕУ е недемократска или премногу бирократска институција. Истражувањето на Евробарометар од 2009 година покажа дека кај граѓаните на ЕУ, поддршката за членство во Унијата е најниска во Летонија, Обединетото Кралство и Унгарија
Grand Theft Auto III

Grand Theft Auto III, скратено GTA III — нелинеарна акциско-авантуристичка видеоигра од 2001 година изработена од ''DMA Design'' (сега ''Rockstar North''), издадена од ''Rockstar Games''. Ова е првата 3Д-игра од серијалот ''Grand Theft Auto'' (''GTA''), третата за конзоли и петтата воопшто. Издадена е во октомври 2001 за PlayStation 2, мај 2002 за Windows и ноември 2003 за Xbox. На 4 јануари 2008 година е направена достапна за преземање со ''Steam''. Нејзин претходник е ''Grand Theft Auto 2'', а по неа доаѓа ''Grand Theft Auto: Vice City''.
''GTA III'' се одвива во современ Либерти Сити, измислена метропола по ликот на Њујорк. Играта се врти околу неименуван криминалец, најчесто познат како Клод, кој бил предаден од неговата девојка во ограбување на банка, кој треба да се искачи високо на криминалната скала пред да се соочи со неа. ''GTA III'' се состои од елементи од игри со возење и пукачи од трето лице.
Концептот и стилот на играње, заедно со првиот 3Д погон од серијалот, ја направија играта многу популарна и признаена, станувајќи најпродавана игра за 2001 година и се смета за една од најважните видеоигри заради нејзиното влијание. Успехот на ''GTA III'' многу значеше за понатамошниот успех на серијалот. До 2008 се издадени 5 ретро-продолженија со настани што се одвиваат пред оние во ''GTA III''. Насилството и сексуалноста во ''GTA III'' имаат насобрано многу контроверзии околу оваа игра.
Димитар Мирчев (раководител на ТМОРО)

Димитар Мирчев e македонски деец, дел од Егзархиската групација во Солун, еден од основачите на Бугарското тајно револуционерно братство, а по неговото растурање станува член на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Димитар Мирчев е роден на 23 октомври 1865 година во Прилеп, Македонија, тогаш во Отоманското Царство. Во 1892 година завршува словенска филологија на Софискиот универзитет. Учителства во Солун и еден од основачите на Револуционерното братство.
По Солунската провала заедно со Иван Гарванов и Спас Мартинов влегува во Централниот комитет.
Како член ЦК бил секретар на Солунски конгрес од 1903 година кога е донесена одлука за кревање на Илинденското востание.
Во април истата година бил уапсен и осуден на 101 години затвор. Мирчев бил испратен на заточение на островот Митилин, но е амнестиран во 1904 година.
Потоа учителства во Битола и Велико Трново, а до почетокот на Балканските војни во Едрене. Таму е уапсен и повторно протеран во малоазискиот град Измит.
Потоа повторно се вратил во Бугарија каде пишува учебници по бугарски јазик и книжевност. Умира во Вршец на 13 јуни 1938 година .
Спас Мартинов

Спас Мартинов — македонски деец, учесник во македонското револуционерно движење, член и раководител на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Роден е во 1872 година во Битола. Во 1896 година завршува словенска филологија на Софискиот универзитет по што учителства во Македонија. За време на Солунската афера од јануари 1901 година, е известен од Иван Хаџи Николов за апсењата на турската полиција и успеал да се сокрие. Од таму оди како наставник во Едрене, каде што во 1901 година е назначен за претседател на ''Одринскиот окружен револуционерен комитет''. Помеѓу 13-15 април 1902 година во Пловдив учествува на конгресот на Одринскиот револуционерен округ, заедно со Гоце Делчев и Михаил Герџиков, каде што е избран за член на окружниот комитет . Истата година е избран за член на Централниот комитет, заедно со Иван Гарванов и Димитар Мирчев. Во 1903 година учествува на Солунскиот конгрес. Во пролета истата година е уапсен од страна на турските власти и екстрадиран во Бугарија. За време на Илинденското востание работи во Задграничното претставништво. Подоцна во 1904 година зема учество во подготовките на чети, кои требало да заминат во внатрешноста на Македонија. Потоа, тој е учител во Свиштов без да прекинува своите активности во Македонската револуционерна организација. Спас Мартинов умрел во Софија на 30 декември 1937 година .
NGC 6334

NGC 6334 (позната и како Мачкина Шепа, Мечкина Шепа и ''Gum 64'') — оддавна маглина во соѕвездието Сорпија. Откриена е во 1837 г. од астрономот Џон Хершел, кој ја забележал од ’Ртот на Добра Надеж во Јужна Африка.
1 Поврзано
* Маглина „Мачкино Око“
Александар Чакаров

Александар Георгиев Чакаров, познат и како Сандре Чакаров ― македонски деец, учесник во македонското револуционерно движење, член и раководител на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Чакаров е роден во 1869 година во градот Струга, тогаш во Отоманското Царство. Бил син на локалниот првенец Георги Чакаров и е брат на Славко Чакарова. Дипломирал во Солунската егзархиска машка гимназија во Солун, а потоа работел како учител во Струга, Охрид и Гуменџе. Во 1894 година Чакаров бил еден од првите посветени во Македонската револуционерна организација и тоа во западна Македонија каде се издигнал како Охридски регионален раководител. За време на Илинденското востание е член на горското раководство на Охридскиот револуционерен реон. Бил уредник на весникот Автономија. По востанието заминал за Албанија, Црна Гора и Бугарија. До Хуриетот работи како учител во Ново Селци, Софиско, по што се враќа во Македонија.
Во своите спомените Милан Матов истакнува дека:
}
2 Книжевност
* Куманов, Милен. „Македония. Кратък исторически справочник“, София, 1993, с. 269.
** Николов, Борис Й. “Вътрешна Македоно-одринска революционна организация. Войводи и ръководители (1893-1934). Биографично-библиографски справочник”, С. 2001, с. 184
Грбови на општините во Македонија

Ова е галерија на грбовите на општините во Македонија. Грбовите се распоредени по азбучен ред.
1 Грбови
2 Поранешни грбови на сегашни општини
3 Поранешни општини
4 Поврзано
* Грб на Македонија
* Знаме на Македонија
* Општини во Македонија
* Список на знамиња на општините во Македонија
Димитар Стефанов (општественик од Украина)

Димитар Георгиев Стефанов (Караагач, 15 август 1872 — Бургас, 12 февруари 1940) — истакнат општественик, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет и задграничен претставник на Македонската револуционерна организација. Служел како пратеник во народното собрание на Бугарија.
1 Животопис
Димитар Стефанов е роден на 15 август 1872 година во Караагач, Бесарабија, тогаш во Русија, денес Нахирне, Украина. Потомок е на родопски војвода, а неговата мајка Ана е од родот Агура. Добива основно образование во родното село, а средното во Болградската гимназија во Бесарабија. Дипломира на Правниот факултет при Московскиот универзитет во 1894 година, по што го добива чинот потпоручик од руската армија во Киевското воено училиште. Во 1897 година во Русе работи како околиски судија, а потоа како судија и обвинител во Варна.
2 Револуционерна дејност
Во почетокот 1900 година е назначен за советник при егзархискиот синод во Цариград по што се поврзува со револуционери од Македонија и есента истата година е назначен од Бугарската егзархија за директор на Битолската машка егзархикска гимназија. До крајот на учебната година, учествува во раководството на Битолскиот револуционерен округ на Македонската револуционерна организација, а потоа се враќа во Бугарија. Димитар Стефанов, заедно со Туше Делииванов, е избран од Централниот комитет во Солун за задграничен претставник во Софија. На почетокот на 1902 година учествува на конгресот на Одринскиот револуционерен комитет во Пловдив, заедно со Гоце Делчев, а потоа како претставник на ТМОРО на Х македонски конгрес во Софија. Се спротивставил на обидот на Македонскиот врховен комитет за кревање на Горноџумајското востание. Во мај 1903 година Димитар Стефанов со четата на Јане Сандански навлегува во Македонија, претседавал со конгресот на Серскиот револуционерен округ во септември и е избран за дел од раководното тело за време на Илинденското востание, заедно со Александар Радославов и Симеон Молеров. Потоа се нашол во Разлошко и на 18 септември учествува во борбата при Белица. По задушувањето на востанието Димитар Стефанов е во комисијата за изработка на Директивата за идната дејност на Организацијата, во Софија кон крајот на 1903 и почетокот на 1904 година. Од пролетта 1904 година е адвокат во Бургас. Учествува на Рилскиот конгрес во 1905 година, каде што е избран со Ѓорче Петров и Петар Поп Арсов за задграничен претставник. На Ќустендилскиот конгрес во февруари 1908 година е делегат од Солунскиот револуционерен округ.
3 Учество во војните
Во Балканските војни, Димитар Стефанов бил командант на чета. Бил тешко повреден во 1916 година за време на Првата светска војна, но по закрепнувањето се вратил на фронтот. Бил награден со орден ''Свети Александар'' - Втор степен.
4 Општествена дејност во Бугарија
Димитар Стефанов бил градоначалник на Бургас од 22 октомври 1918 година до 30 јануари 1920 година, а потоа до 1928 година бил општински советник. Потоа бил избран како претставник на Демократската партија за пратеник во 24-то бугарско Народно собрание, а во 1931 година станал окружен гувернер на Бургас.. Умира на 12 февруари 1940 година во Бургас.
Христо Куслев

Христо Куслев (, , денес во егејскиот дел на Македонија - , , Црна Гора, Подгорица) — македонски деец, струмички војвода, учесник во македонското револуционерно движење, еден од раководителите на Македонската револуционерна организација и учесник во Илинденското востание.
1 Животопис
Христо Куслев е роден на 18 март 1877 година во Кукуш, тогаш во Отоманското Царство. Потекнувал од трговско семејство. Студирал до трети клас во Кукуш, а во 1896 - 1897 студира до VI одделение во машката егзархиска гимназија Св. Кирил и Методиј во Солун. Како ученик се приклучил на Македонската револуционерна организација заедно со 20 други свои соученици. Сите тие биле покрстени од поп Стамат Танчев. Во 1897 година бил примен во јункерското училиште во Софија, но се откажал и со помош на Ѓорче Петров од 1898 година учителствувал во Лешко. Таму како раководител ја зајакнал револуционерната мрежа и ја проширил во околните села и создал канал за пренос на оружје од Бугарија. Во учебната 1899/1900 година тој бил учител и раководител во селото Долнo Порој, а во учебната 1900/1901 година бил поставен за учител во пиринското село Цапарево . Во септември 1901 година станал учител во Крушево, но бидејќи бил прогонуван од страна на властите во ноември преминал во илегала. Од почетокот на 1902 година станал секретар во четата на Атанас Тешовалиjaта во Разлошко. Потоа, преминал во Бугарија, а во јануари 1903 година повторно влегол во Македонија со четата на Гоце Делчев. Останал во Струмичко на чело на една мала чета, со која учествувал во Илинденското востание во летото истата година. По востанието во 1907 година завршил заболекарство во Виена, по што се преселил во Подгорица, каде работел како заболекар. Умрел во Подгорица на 19 септември 1943 година каде бил и закопан.
Марко Христов

Марко Христов или познат како Мирче(1879, Сопотница - 30 јули 1942, Сопотница) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација, учесник во Илинденското востание.
1 Животопис
Марко Христов Марков е роден во 1879 година во демирхисарското село Сопотница, тогаш во Отоманското Царство. Во 1902 година, тој се приклучил во четите на Веле Марков и Ѓурчин Наумов.
Во Илинденското востание, тој со својата селска чета учествувал во одбрана на Крушевската Република.
Има неколку борби, кај месноста Кале, Бушева Чешма и други. Во 1905 година, тој бил четник во четата на Никола Карев и учествувал во борбата кај кратовското село Рајчани.
Марко Христов починал на 30 јули 1942 година во родното село Сопотница, тогаш во рамките на Царството Бугарија.
2 Поврзано
* Македонска револуционерна организација