procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Свети Афан

Свети Афан Билтски (|Sant Afan Buellt; |Avanus) ― велшки епископ, маченик и светец од почетокот на 6 век. Неговиот празник е претежно поставен на 17 ноември, иако Деметискиот календар порано користен во јужен Велс го ставал на 16-ти; повеќе не се почитува ниту од англиканската ниту од католичката црква во Велс.
1 Име
Афан како машко име во Велс е веројатно заем од латинското име Амандус. На велшки, тој понекогаш е познат како Есгоб Афан („Епископ Афан“) од неговата титула и како Афан Буелт или Буалт од неговата епархија околу Билт во Брихеиниог.
2 Живот
Свети Афан бил син на Кедиг на Кередиг, син на Кунеда Вледиг, кралот на Гвинед. Преку оваа лоза, тој бил братучед на Свети Давид, светецот-заштитник на Велс. Мајката на Афан е различно дадена како Двивај, Дегфед („Десетта“), Тегфед, или Тегвед, за сите се вели дека биле ќерки на Тегид Ќелавиот, господар на Пенлин во Меирионид, кој бил сопруг на волшебничката Керидвен во велшката легенда.
Афан бил основач на Ланафан во Кередигион и уште двајца (Ланафан Фаур и Ланафан Фечан) во Брекнокшир. Запишан е како епископ, иако неговата епархија останува непозната. Можеби бил третиот епископ на Ланбадарн во Кередигион, бискуп над Билт со седиште во Ланафан Фаур, или ја имал титулата без никаква надлежност надвор од неговата парохија. Неговата смрт била спомената дека од поради мачеништво од раката на ирски или дански пирати на бреговите на реката Чуефру. За него се тврдело дека е предок на епископот Јеуан од 10 век, кој исто така бил маченик од викиншките разбојници.
3 Чуда
Чудото, раскажано од Гералд Камбриски/Велшки, тврдело дека англо-норманскиот лорд Филип де Браозе бил ослепен и видел како неговите ловечки кучиња полуделе кога една ноќ без почит ја користел црквата „Св. Афан“ во Брекнокшир како импровизиран хостел. Му било кажано дека неговата визија ќе се врати само ако реши да ги напушти своите имоти и да се бори во Крстоносните војни. Некои велат дека видот му бил вратен по неговото ветување, но Гералд запишува дека отпатувал во Светата земја и се борел слеп, каде што „веднаш бил погоден од удар од меч и така го завршил својот живот со чест“.
4 Наследство
Се вели дека Свети Афан ја основал парохијата во Ланафан во Кередигион (сега Ланафан и Травсгоед), чија сегашна црква служи како капела за селото Ланафан и блискиот имот Травсгоед. Во неговата територија се наоѓа семејната крипта на грофовите од Лизбурн.
Две цркви му биле посветени на него, во ѓаконаријата на Билт: Ланафан Фаур („Голем Ланафан“) и Ланафан Фечан или Фач („Мал Ланафан“), кој на крајот станал познат како Ланфечан. Неговите мошти се побарани од страна на Ланафан Фаур кое служело како место за аџилак во средниот век. На гробот на Свети Афан во дворот на црквата е испишан („Тука лежи Свети Аван, епископ“) со длабоко исечено, малку украсено ломбардско писмо. Сегашната гробница, сепак, не е постара од крајот на 13 век.
Браун Вилис, исто така, сметал дека „Свети Афран“ почестен во Лантрисант на Англеси е видоизменување на Афан.
5 Поврзано
* Список на велшки светци
6 Наводи
*
Василиј Блажен

Василиј Блажен (познат и како Василиј Јуродивен; Василиј, московски чудотворец; или Блажениот Василиј московски, јуродивен; |Василий Блаженный) ― руски православен светец од видот познат како јуродивен човек или „света будала“.
1 Живот
Роден е во кметско семејство во декември 1468 година на тремот на соборната црква „Богојавление“ во Јелохово (сега во Москва). Неговиот татко се викал Јаков, а мајка му Ана.
Првично како чирак чевлар, отишол во Москва кога имал шеснаесет години. Таму им помагал на оние кои се срамеле да побараат милостина, а имале потреба од помош. Тој усвои ексцентричен начин на живот на крадење од продавници и давање на сиромашните за да ги срами скржавите и да им помогне на оние на кои им е потребна. Одел гол и си ставал синџири да му тежат. Го прекорил Иван Грозни што не обрнувал внимание во црквата. Се вели дека Василиј има дар на пророштво.
Кога умрел на 2 август 1552 или 1557 година, Свети Макариј, митрополит Московски, го отслужил неговиот погреб со бројно свештенство. Тој бил погребан во соборната црква „Св. Василиј“ во Москва, која била нарачана од Иван за спомен на неговото освојување на Казан, а подоцна била именувана за светецот. Василиј бил формално прогласен за светец во 1588 година. Неговиот празник е славен на 2 август (15 август, н.с.).
2 Поврзано
** Јован Московски
* Јуродивост
* Пеколна икона
* Јован Ростовски
* Знак за противречност
* Ксенија Петербуршка
3 Општи извори
* Атвотер, Доналд и Кетрин Рејчел Џон. ''The Penguin Dictionary of Saints''. 3-то издание. Њујорк: Penguin Books, 1993 година. .
Стара џамија (Долно Косоврасти)

Стара џамија (Долно Косоврасти) — стара џамија во селото Долно Косоврасти, во Општина Дебар, Македонија.
1 Историја
Во џамија удрил гром во 2012 година.
2 Галерија
3 Поврзано
* Дебарско муфтиство
* Долно Косоврасти
Валкана војна

Валкана војна (|Guerra sucia) ― име за мерките на државен тероризам (масовни киднапирања, мачења, погубувања без судење) кои ги спроведувала граѓанско-воената диктатура во Аргентина од 1974 до 1983 година како дел од Операцијата Кондор. Во овој период воено-безбедносните сили и десничарските одреди на смртта организирани како Аргентинската антикомунистичка алијанса (ААА, или Тројно А) ги ловела сите политички дисиденти и оние за кои се верувало дека се поврзани со социјализмот, левиот перонизам или движењето Монтонерос.
Се проценува дека во Валканата војна биле убиени или исчезнале од 9.000 до 30.000 луѓе, а за многу од нив било невозможно формално да се документираат поради природата на државниот тероризам. Примарна цел, како и во многу други јужноамерикански земји кои биле дел од операцијата Кондор, биле комунистички герилци и симпатизери, но операцијата Кондор била насочена и кон студенти, милитанти, синдикалци, писатели, новинари, уметници и сите граѓани за кои постоел сомнеж дека се левичарски активисти или перонистички герилци. Исчезнувале оние за кои се сметало дека се политичка или идеолошка закана за хунтата или оние кои за кои се сметало дека не се сложуваат со неолибералните економски политики диктирани од операцијата Кондор.
Во 1980-тите, економскиот колапс, јавното незадоволство и катастрофално лошото водење на Фолкландската војна, биле причина за соборување на Хунтата и обновување на демократијата во Аргентина, што всушност ставило крај на валканата војна. Многу членови од хунтата се во затвор за злосторства против човештвото и геноцид. Валканата војна имала силно влијание и врз аргентинската култура, што се чувствува до денес.
1 Поврзано
* Вооружени сили на Аргентинска
* Операција Кондор
Англо-Саксонско освојување на Британија

Англо-Саксонското освојување на Британија е процес кој го променил јазикот и културата на територијата на Англија од келтска во германска. Германските говорители во Британија, и самите со различно потекло, развиле заеднички културен идентитет како Англо-Саксонци. Овој процес започнал од средината на петтиот до почетокот на седмиот век, по крајот на римското владеење во Британија околу 410 година. Населувањето било проследено со формирање на Хептархија, седум англосаксонски кралства на југот и истокот на Британија, а подоцна и во остатокот на денешна Англија, и југоистокот на Шкотска.
Договор од Кампо Формио

Договорот од Кампо Формио (денешен Кампоформидо ) ― мировен договор меѓу Франција и Австрија со кој завршила првата фаза од Револуционерните војни. Потпишан е на 17 октомври 1797 година од Наполеон Бонапарт и грофот Филип фон Кобенцл како претставници на Француската Република и Австриската монархија, соодветно. Договорот следел по примирјето од Леобен (18 април 1797 година), кој Хабсбурзите го потпишале по победничкиот поход на Наполеон во Италија. Со овој договор завршила војната на Првата коалиција, а Велика Британија останала сама да се бори против револуционерна Франција.
1 Место
Кампо Формио, денес наречено Кампоформидо, е село западно од Удине во историскиот регион Фриули во североисточна Италија.
На 18 јануари 1798 година, австриските трупи влегле во Венеција, а три дена подоцна, одржале официјален прием во Дуждовата палата, каде што Лудовико Манин бил почесен гостин.
2 Услови од договорот
Покрај вообичаените клаузули за „цврст и неприкосновен мир“, со договорот било предвидено многу австриски територии да ѝ припаднат на Франција. На Франција ѝ припаднале Австриските Ниски Земји (поголемиот дел од денешна Белгија). Териториите на Република Венеција биле поделени меѓу двете држави: одредени острови во Средоземно Море, како Крф и другите венецијански поседи во Јонско Море им биле предадени на Французите, а градот Венеција со Тераферма (Венецијанско копно), Венецијанска Истра, Венецијанска Далмација и регионот околу Которски Залив му биле предадени на хабсбуршкиот цар. Австрија ги признала Цисалпската Република и новосоздадената Лигурска Република.
Исто така, државите од Кралството Италија формално престанале да му должат верност на светоримскиот император, со што конечно било прекинато формалното постоење на тоа кралство (Кралството Италија), кое, како лична сопственост на царот, најмалку од 14 век постоело ''de jure'' но не и ''де факто''.
Договорот, исто така, содржел тајни клаузули потпишани од Наполеон и претставници на светоримскиот цар, со кои биле поделени одредени други територии, Лигурија станала независна и се дало согласност за проширување на границите на Франција до Рајна, Нета и рекаѕа Рур. Франција можела слободно да плови по Рајна, Меза и Мозел. Француската Република била проширена во области кои никогаш порано не биле под француска контрола.
Договорот бил составен и потпишан по петмесечни преговори.
Мелнички мост

Мелнички мост — патен мост на регионалниот пат 1202, кој го поминува Дебарското Езеро.
1 Историја
Со изградбата на браната „Шпиље“ и создавањето на Дебарското Езеро, било неопходно да се изгради мост за премостување на двете страни на езерото. Изградбата на мостот била извршена во периодот 1969-1970 година според проектна документација на професорот Никола Хајдин од Белградскиот универзитет. Мостот бил изграден од ГП „Пелагонија“, а со инвестиција на Електростопанство на Македонија. Мостот бил изграден во 1970 година, а на него се наоѓа и градскиот водовод за Дебар, кој доаѓа од селото Росоки.
Во текот на 2014 година бил обновен откако биле регистрирани сериозни оштетувања на самата конструкција на мостот.
2 Конструкција
Мостот е изведен како две континуирани независни конструкции преку четири полиња со меѓусебен распон 68 + 2 х 83 + 68 и преку две полиња со меѓусебен распон од 33 + 33 метри. Вкупната должина на мостот е 368 метри, и припаѓа на групата подолги и поатрактивни мостови во Македонија.
3 Галерија
Алкохолна игра

Алкохолна игра или пијана игра — игра со употреба на алкохолни пијалаци. Тешкотијата и целите на пијаните игри разнообразуваат многу, иако целта обично е учесниците да се опијанат што е можно побрзо. Типична игра е дека од учесниците се бара да направат тест за физичка или душевна подготвеност; оние што ќе паднат на тестот мораат да земаат алкохол.
Големиот неред

„Големиот неред“ (српски: ''Велика фрка'') – филм на режисерот Милан Јелиќ од 1992 година, по сценариото на Верослав Ранчиќ. Главните улоги ги играат: Драган Николиќ, Оливера Марковиќ, Миќа Томиќ, Радмила Живковиќ, Оливера Јежина, Игор Первиќ, Ксенија Јаниќијевиќ и Велимир Бата Живоиновиќ.
1 Синопсис
Чеда работи како службеник кого сите го малтретираат: тој е задолжен да ја шета пудлицата, вари кафе за друштвото на неговата сопруга итн. Тој мора да оди на бања, зашто мајката на неговата сопруга одлучила да оди на годишен одмор, а тој е нејзиниот задолжителен придружник. Меѓутоа, поради работата, тој мора да се врати дома, а таму наоѓа голем неред: многу згодни девојки, локални силеџии и некои смешни типови. Така, тој се наоѓа во дилема како да се оттргне од тој неред.
Пефлоксацин

Пефлоксацин — кинолонски антибиотик кој се користи за лекување на бактериски инфекции.
Пефлоксацинот не е одобрен за употреба во САД.
1 Историја
Пефлоксацинот е развиен во 1979 година и одобрен во Франција за човечка употреба во 1985 година.
2 Употреба
Во април 2019 година, Агенцијата за лекови и медицински средства МАЛМЕД достави писмо до здравствените работници, известувајќи ги за органичувањето на примената на флуорокинолонските антибиотици, во чија група спаѓа и пефлоксацин, „поради ризик од настанување на онеспособувачки, долготрајни и потенцијално иреверзибилни несакани дејства“. Нивната употреба е главно ограничена за тешки (и животозагрозувачки) бактериски инфекции за коишто употребата на вообичаено препорачаните антибиотици за таа инфекција се сметаат за несодветни во одредениот случај.
3 Механизам на дејствување
Пефлоксацин е антибиотик со широк спектар на дејство кој е активен и против грам-позитивни и грам-негативни бактерии. Функционира со инхибиција на бактерискиот ензим ДНК гираза, тип II топоизомераза како и ензимот топоизомераза IV, ензим неопходен за раздвојување на реплицирана ДНК, со тоа инхибирајќи ја клеточната делба.
4 Несакани ефекти
Тендинитис и кинење на тетивата (руптура), обично на Ахиловата тетива, се класни ефекти на флуорокинолоните, најчесто пријавени со пефлоксацин. Проценетиот ризик од оштетување на тетивата за време на терапијата со пефлоксацин, француските власти го процениле во 2000 година како 1 случај на 23.130 дена третман во споредба со ципрофлоксацин каде што се проценува дека е 1 случај на 779.600. За други несакани ефекти од користењето на флуорокинолони (во кои спаѓа и пефлоксацинот) видете ја статијата за флуорокинолони.
Сурла (маглина)

Сурла — концентрација од меѓуѕвезден гас и прашина во рамките на многу поголемото јонизирано гасовито подрачје IC 1396 во соѕвездието Кефеј на далечина од 2.400 светлосни години од Земјата. Овој дел од маглината е темната густа грутка IC 1396A наречена „Сурла“ бидејќи посетува на слоновска сурла на видливи бранови должини. Светлиот раб на површината на осветлениот густ облак е јонизирана од многу сјајна масивна ѕвезда (HD 206267), сместена веднаш на исток од IC 1396A. Целото подрачје IC 1396 е јонизирано од масивната ѕвезда освен густите грутки кои се заштитени од жестоките ултравиолетови зраци на ѕвездата.
Денес маглината Сурла се смета за ѕвездородно подрачје, и содржи неколку многу млади (помалку од 100.000 сг) ѕвезди откриени на индрацрвени слики во 2003 г. Во кружната шуплина на главата од грутката има две постари (но сепак млади) ѕвезди. Ветриштата од овие млади ѕвезди може да се одговорни за празнењето на шуплината.
Здруженото дејство на светлината од масивната ѕвезда која го јонизира и збива работ на облакот и ветерот од младите ѕвезди кои го туркаат гасот нанадвор водат до мошне голема збиеност на маглината. Овој притисок е причинител за денешното поклоение на протоѕвезди.
1 Галерија
2 Поврзано
* Список на маглини
* Кефеј (соѕвездие)
Целекоксиб

Целекоксиб (трговски имиња Aclexa, Celebrex) — лек од групата на селективни инхибитори на COX-2 или коксиби кој се користи во третман на дегенеративни заболувања на зглобовите, хроничен полиартритис и Бехтеревова болест (анкилозен спондилитис). Делува против болки, воспаленија и треска.
Целекоксиб бил развиен од Филип Нидлман во Монсанто/Серле (подоцна купена од Фајзер) во 1990-тите. Во споредба со другите неопиоидни аналгетици, селективните инхибитори на COX-2 се значително поскапи и се препишуваат на рецепт.
1 Клинички информации
1.1 Области на примена (индикации)
Целекоксиб е одобрен за третман на дегенеративни заболувања на зглобовите (артроза), хроничен полиартритис (ревматоиден артритис) и Бехтеревова болест (анкилозен спондилитис).
Во април 2011 година, Фајзер го повлекол лекот од пазарот во земјите на ЕУ во областа на примена одобрена под трговското име Onsenal за третман на пациенти со семејна аденоматозна полипоза (ФАП) покрај хируршката терапија.
1.2 Контраиндикации
Преосетливост на сулфонамиди, гастроинтестинално крвавење, тешко нарушување на функцијата на црниот дроб, воспалителни гастроинтестинални заболувања, тешка бубрежна инсуфициенција, срцева слабост, коронарна артериска болест, периферна артериска болест и цереброваскуларни заболувања го исклучуваат земањето целекоксиб.
Според студијата CNT, земањето целекоксиб го зголемува ризикот од горните гастроинтестинални компликации за 1,8 пати.
1.3 Интеракции со други лекови
Доколку се земаат орални антикоагуланси во исто време, постои зголемен ризик од крвавење, поради што треба да се следи INR (International Normalized Ratio), особено на почетокот на третманот. Целекоксибот може да го намали ефектот на диуретиците и антихипертензивите.
1.4 Несакани дејства
Често се забележуваат инфекции на горниот респираторен тракт, несоница и вртоглавица. Повремено се јавуваат анемија, тинитус и уртикарија. Ретките несакани дејства вклучуваат атаксија, чир на желудникот (желудочен улкус), цревни перфорации, губење на косата и зголемена чувствителност на светлина. Некои студии открија зголемена стапка на срцев удар; една шведска кохортна студија заснована на податоците од регистерот на речиси седум милиони луѓе не можеше да потврди зголемен ризик кај инхибиторите на COX-2. Целекоксиб, исто така, го инхибира ензимот арахидонат 5-липоксигеназа (5-LO).
2 Фармаколошки својства
Кога се зема орално, целекоксиб постигнува максимална биорасположивост од 50-70% . Два до три часа по внесот, целекоксибот ја достигнува својата максимална плазма концентрација во крвта. Јадењето храна богата со масти ја одложува апсорпцијата за околу еден час. Врзувањето со плазмените белковини е околу 97%. Полуживотот на елиминација е шест до дванаесет часа.
3 Дозирање
Целекоксибот треба да се администрира не повеќе од секои 12 часа. Препорачаната дневна доза е 200–400 mg, а максималната дневна доза е 400 mg.
4 Наводи
Авив и Аполон

Авив и Аполон ― двајца христијански аскети од Ахмим, Египет, Римска Империја. Тие се спомнати во делото ''Синаксар, тоа е Светиот календар на коптските христијани'' (германски: ''Synaxarion, das ist der Heiligen-Kalendar der Koptischen Christen''). Нивниот празник се слави на 4 ноември.
1 Историја
Аполон (исто така наречен Аполониj) е роден во градот Ахмим. Неговиот татко се викал Амани (Хамаj), а мајка му Ејсе (Иса). Од неговите рани години Аполон растел и се развивал во светост, проучувајќи ги темите на Божеството. Се подготвувал од младоста до животот во манастир. Оваа одлука била потврдена кога го запознал пријателот Авив и заедно се приклучиле на манастирот во Горен Египет и се замонашиле. И двајцата се стремеле кон аскетски дела и животот им бил полн со добри дела.
Авив станал ѓакон и подоцна умрел. Аполон, вознемирен, се преселил подлабоко во пустината, во близина на планината Аблуџ, следен од група аскети. Макариј Египетски му напишал писмо на Аполон за да ги потврди него и манастирот во нивните добри дела. Аполон по духот знаел дека Макариј им пишува писмо и времето во кое писмото всушност се подготвувало. Тој им рекол на своите следбеници: „Слушајте браќа мои, ете, големиот игумен Макариј ни пишува писмо полно со утешни и духовни учења“. Аполон бил тој што отишол кај Амониј и бил еден од сведоците што ја виделе светата жена која „стоела среде огнот, но не изгорела“.
2 „Historia Monachorum“ на протоѓаконот Тимотеј Александриски
Авторот на „''Монашка историја во Египет''“ (латински: ''Historia Monachorum in Aegypto''), архиѓаконот Тимотеј Александриски (околу 400), чиј латински превод на Руфин бil подеднакво објавен од Росвеиде како книга II од „''Животите на татковците''“ (<i>Vitae Patrum), ја раскажува посетата што ја направил со своите придружници на Аполон. Според неговите сеќавања, Аполон живеел во Тебајд, во регионот на Хермопол (денес Асмунајн), недалеку од светилиштето Дајр Ал-Мухараг. Од оваа книга се гледа дека после четириесет години, на повик на ангел, Аполон се приближил до населените места додека го продолжил животот во изолирана пештера. Ова се случило за време на владеењето на Јулијан Отпадникот (361-363 н.е.). Неговиот углед за светост брзо привлече бројни ученици околу себе, кои изградиле огромен манастир: 500 монаси биле таму во времето на посетата на Тимотеј.
Мирно море (Гистав Курбе)

''Мирно море'' ― слика на Гистав Курбе од 1869 година. Изработен во масло на платно, морскиот пејзаж прикажува плажа на брегот на Нормандија, која се протега пред Ламанш. Сликата се наоѓа во збирката на Музејот на уметност Метрополитен, во Њујорк.
Портрет на Пол Шенавар

''Портрет на Пол Шенавар'' ― портрет со масло на платно од 1869 година на Гистав Курбе, на кој е прикажан неговиот пријател и колега уметник Пол Шенавар на возраст од 62 години. Веројатно е насликана во Минхен за време на изложбата на Шенавар на ''Божествената трагедија'', која тој ја створил за Пантеон, но која имал тешкотии. Портретот сега е во Музејот на ликовни уметности во Лион.
Пиво-понг

Пиво-понг (|beer pong) — алкохолна игра во која играчите фрлаат топче за пинг-понг преку маса, со цел да удрат кригла или чаша пиво на другиот крај од масата. Играта обично ја играат две екипи, од кои секоја има најчесто по десет кригли или чаши пиво на нивниот крај на масата, распоредени во облик на триаголник. Во текот на играта, секоја екипа се обидува да ги погоди чашите на противникот со топчето. Ако топчето заврши во чашата на противничката екипа, содржината на чашата ја пие таа екипа и чашата се отстранува од масата. Победник е екипата што прва ќе ги „отстрани“ сите чаши на противникот. Доколку на крајот двете страни имаат ист број на „неисфрлени“ чаши, се најавува „серија пенали“. Противниците наизменично фрлаат додека една од страните не погоди една чаша повеќе, со ист број истрели. Играта е популарна главно на запад, во различни барови, колеџи и универзитети, како и меѓу спортските љубители.
Жена во брановите

''Жена во брановите'' (француски: ''La Femme à la vague'') ― слика на Гистав Курбе од 1868 година, сега во Музејот на уметност Метрополитен во Њујорк.
Сликата е забележлива по вистинитите тонови на месото и трагата на влакната од пазувите.
Делото е поставено во галеријата 811 на музејот Метрополитен.
1 Наводи
Рибарски брод (Гистав Курбе)

''Рибарски брод'' ― слика од 1865 година на францускиот сликар Гистав Курбе. Изработена во масло на платно, сликата прикажува рибарски брод на плажа на француското крајбрежје во близина на Трувил. Моментално се наоѓа во збирката на Музејот на уметност Метрополитен, во Њујорк.
Делото било едно од низата од 35 слики во масло што Курбе ги направил брзо едноподруго во текот на есента 1865 година. За разлика од многу други морски слики од тоа време, чамецот е средина одлика на композицијата наместо помал елемент. ''Рибарски брод'' било првото дело на Курбе кое влегло во збирката на Метрополитен кога било купено во 1899 година.
Убивање на елен

''Убивање на елен'' или ''Лов на елен - Плен'' (|L'Hallali du cerf), ― многу голема уметничка слика (355 на 505 цм), претставувајќи ловечка сцена, насликана во 1867 година од Гистав Курбе. Сликата моментално е изложена во Музејот на ликовни уметности и археологија во Безансон.
1 Историја
Сликата е направена во текот на зимата 1866-1867 година. Таа е во голем формат што бил ново применет од Курбе, како и во ''Погреб во Орнан'' и ''Ателјето на сликарот''. Делото било изложено во француските уметнички салони и академии во 1869 година. Сликата предизвикала одреден скандал, а главните формати претходно биле резервирани за благороднички историски слики, наместо за сцени од лов.
2 Иконографија
На сцената се гледа елен нападнат од глутница ловечки кучиња и паднат на снежната земја. Два лика се од десната страна. Обучувачот е Кизенје Жил, жител на Орнан, додека човекот на коњ е Феликс Годи, од Вијафан. Ловџискиот повик (француски: ''L'Hallali'') е во традицијата на претставување на сценскиот лов, од XVII век. Курбе користи груба вистинита претстава поблиска до фламанските модели. Сцените со лов се вообичаени во сликите на Курбе; секој чекор од потерата е претставен
3 Влијанија
Има уште едно влијание во оваа слика, она на ''Масакрот на Хиос'' (1824) од Ежен Делакроа. Неговото влијание се одразува особено преку јавачот.
Жена со папагал (Гистав Курбе)

''За сликата од Пјер Огист Реноар, видете Жена со папагал (Пјер Огист Реноар).''''Жена со папагал'' (француски: ''La Femme au perroquet'') ― слика во масло на платно од францускиот уметник Гистав Курбе. Тоа била првата слика со голотија на уметникот, што била прифатен од парискиот салон во 1866 година, откако претходното учество во 1864 година било одбиено како непристојно. Се наоѓа во збирката на Музејот на уметност Метрополитен во Њујорк.
1 Опис
Сликата прикажува жена која лежи на грб, а папагалот милениче слегува на испружена рака. И покрај тоа што била насликана во стил за да биде прифатен од Академијата во нејзината поза и мазни тонови на кожата, расфрлената облека и разбушавената коса на моделот биле контроверзни, иако помалку од ''Сон'', насликана истата година. Џоана Хифернан најверојатно позирала за двете слики, како и за другите од Курбе.
Делото е поставено во галеријата 811 на Музејот Метрополитен.
Даб кај Флаже

''Даб кај Флаже'' (француски: ''Le Chêne de Flagey'') или ''Веркингеториксов даб'' (''Le Chêne de Vercingétorix'') ― пејзажна слика со масло на платно од Гистав Курбе, создадена во 1864 година, со димензии 89 на 110 см. На него е прикажан даб во близина на семејната фарма на Курбе во селото Флаже, Дуб, неколку километри од Орнан во Франш Конте, именуван во врска со Веркингеторикс. Дабот подоцна бил погоден од гром, со што му го одзело животот. Сликата е чувана во Курбеовиот музе, во Париз.
Во 1880 година, сестрата на уметникот, Жулиет Курбе, го продала на банкарот Хенри Гибсон и по смртта на Гибсон била понудена на Пенсилванската академија за ликовни уметности. Била продадена во Сотбис во Њујорк во 1987 година на јапонскиот собирач, Мичимаса Мураучи, за 450.000 долари. Потоа била купена за 4,5 милиони евра во 2012 година од Курбеовиот музеј, вклучувајќи 2,7 милиони евра од приватни дарувања и 1,3 милиони евра од јавни фондови. Била позајмена на изложбата „''Летај, плови, патувај''“ ''(Volez, Voguez, Voyagez'') на Луј Витон во Големиот дворец.
Портрет на грофицата Кароj

''Портрет на грофицата Карој'' ― слика од масло на платно од францускиот реалист сликар Гистав Курбе, создадена во 1865 година.
Била продадена за 717.500 долари на 5 мај 1998 година во Кристис.
Веалка

Веалка — земјоделска машина за чистење на зрната од плевата по рачно вршење.
1 Историја
Веалката била позната во Кина во 2 век пр.н.е., но се користела само во јужните побогати делови на Кина, при одгледувањето ориз. Поради нејзината висока набавна цена, веалките најчесто се позајмувале.
Во Европа први почнале да користат веалка Холанѓаните во 17 век, иако со нејзино користење можеле да се очистат 2 тона жито дневно, претходно 45 кг на час, ретко ја користеле веалката бидејќи била скапа и заради изискателното одржување. Дури на почетокот на 18 век, кога на веалката било додадено решето, па купувањето на веалката било исплатливо. Употребата на веалката се ширела сè до пронаоѓањето на вршалката, која ја заменила.
Прудон и неговите деца

„''Прудон и неговите деца''“ ― групен портрет со масло на платно од Гистав Курбе, создаден во 1865 година, сега се одржува во Малиот дворец во Париз. Главната фигура е постхумно создадена слика на францускиот филозоф Пјер Жозеф Прудон, кој се појавува со своите две деца читајќи и играјќи.
1 Историја
Два други наслови Курбе ѝ ги дал на оваа слика, имено ''Прудон и неговото семејство'' и ''Пјер Жозеф Прудон и неговите деца во 1853 година''. Писмо од сликарот до Жил Антоан Кастањари, од 14 јули 1867 година, предложува дека наместо корпата и плетената фотелја покриена со ткаенини, се појавила Еуфразија, сопругата на филозофот. Затоа, платното било пресликано, непосредно пред големата лична изложба на уметникот во 1867 година. Сликата се чини дека од претходно е постхумна почит на Пјер Жозеф Прудон, кој починал на 20 јануари 1865 година, но во стварноста, сликарот, знаејќи дека неговиот пријател е болен, имал идеја, непосредно пред неговата смрт, да изврши низа портрети што го прикажуваат. Тој, исто така, создал два портрети со биста, едниот го прикажува Прудон, а другиот неговата сопруга.
Запленета заедно со други слики од Курбе во Дуран Руел во јуни 1873 година, таа била продадена на 26 ноември 1877 година на Жан Ибер Дебрус, кој ја купил за 1.500 франци, кога бараната цена била 5.000 франци. По смртта на Дебрус, неговата збирка била продадена на аукција во април 1900 година. Сликата тогаш била купена за 6.150 франци од градот Париз, а сега е изложена во Малиот дворец.
2 Опис
Филозофот, облечен во блуза и фармерки, е прикажан како седи, позира со левата рака на лицето и десната на ногата, со двете ќерки, едната чита, додека другата се занимава со играње., лево од него. Прудон седи на скалите пред влезот на парискиот стан во кој живеел на раскрсницата на старата улица „Декол“ и бр. 146, улица „Нотр Дам-де-Шан“. Има четири книги, ковчег за моливи и ракопис, под кои, трасиран во каменот на последната скала, може да се прочита „ПЈП 1853“.
3 Дополнителна литература
*
УС Кремонезе

Унионе Спортива Кремонезе, познат и само како Кремонезе — италијански фудбалски клуб од Кремона, Ломбардија. Моментално се натпреварува во Серија А, највисоката лига на италијанскиот фудбалски систем, откако во сезоната 2021-2022 се вратиле во елитата по 26 години пауза.
Клубот во својата историја има одиграно вкупно 8 сезони во највисокото ниво на италијанскиот фудбал. Покрај повеќето различни титули освоени во пониските национални лиги, на меѓународната сцена Кремонезе може да се пофали и со освојувањето на Англо-италијанскиот куп 1992-1993.
Клупските бои се, сива и црвена, па оттука доаѓа и прекарот кои ги означува играчите од Кремона ''григиороси'' (''григио'' на италијански значи сиво, а ''росо'' - црвено). Домашните натпревари Кремонезе ги игра на стадионот Џовани Ѕини, кој има капацитет од 20.641. За најголем ривал на клубот се смета екипата на .
1 Играчи
1.1 Познати поранешни играчи
* Антонио Кабрини
* Енрико Кјеза
* Џовани Дал'Иња
* Џузепе Фавали
* Рикардо Масперо
* Микеланџело Рампуља
* Корадо Вердели
* Џанлука Вијали
* Пасквале Виволо
* Џон Алоизи
* Густаво Десоти
* Жуари
* Владислав Жмуда
* Матјаж Флоријанчиќ
* Андерс Лимпар
Средба (Гистав Курбе)

''Средба'', подоцна насловена ''Добар ден господине Курбе'' — слика од 1855 година од Гистав Курбе. Го прикажува уметникот кој се среќава со својот покровител Алфред Брија на пат кон Монпелје, со неговиот личен слуга и неговото куче. Ова е амблемно дело на уметникот, кое исто така е едно од неговите најпопуларни, бидејќи е предмет на бројни репродукции. Сликата е дел од збирките на музејот Фабр во Монпелје (инвентар 868.1.23. )
1 Историја на делото
Сликата ја нарачал Алфред Брија од Гистав Курбе, а во 1868 година тој му ја поклонил на Музејот Фабр.
Делото предизвикало скандал на Универзалната изложба каде што било претставено. Критичарите беа погани, сметајќи го ова дело како „манифестација на чудовишна гордост“.
2 Опис
На патот помеѓу Сен-Жан де Веда и Миревал, Алфред Брија, покровител, придружуван од неговиот личен слуга и неговото куче, доаѓа да го запознае Курбе. Изненадувачки, Курбе се претставува себеси на исто ниво како и неговиот заштитник. Тој дури изгледа горд и робустен, додека вториот е слаб и скоцкан.
3 Контекст
Ова дело го овековечува доаѓањето на Гiстав Курбе во Монпеljе во 1854 година. Претставува и средба на сликарот со човекот кој ќе му стане покровител - Алфред Брија.
Сликата е инспирирана од популарната печатена графика изработена од Пјер Лелу ди Ман (1769-1844) во 1831 година: ''Буржуите од градот разговараат со Евреин скитник''.
Госпоѓици на брегот на Сена (лето)

''Госпоѓици на брегот на Сена (лето)'' (француски: ''Les Demoiselles des bords de la Seine (été)'') ― слика со масло на платно од Гистав Курбе. Тој ја насликал помеѓу крајот на 1856 и почетокот на 1857 година и го претставил на жирито на Парискиот салон кој ја прифатил и го изложил на 15 јуни 1857 година со два портрети и три пејзажи од истиот уметник.
Ја купил пријателот и покровител на Курбе, Етјен Бодри (1830-1908), а потоа ѝ го оставил на сестрата на сликарот Жилиет, која и ја оставила на француската држава во 1906 година. Сега виси во Малиот дворец во Париз. Помала верзија на скица (96,5 x 130 цм) сега е во Националната галерија, Лондон.
Морскиот брег кај Палавас

''Морскиот брег кај Палавас'' (француски: ''Le Bord de mer à Palavas'') ― слика од 1854 година на плажата во Палавас-ле-Флот од Гистав Курбе. Била нарачана од Алфред Бруја за време на првиот престој на Курбе во Монпелје. Курбе потекнува од Франш Конте и затоа пејзажите на Лангедок и Средоземјето биле откровение. Делото било делумно вдахнато од ''Монах покрај морето'' од Каспар Давид Фридрих. Сега е во Фабровиот музеј во Монпелје.
Вејачки на пченица

''Вејачки на пченица'' — слика од Гистав Курбе, насликана помеѓу 1854 и 1855 година и изложена во Музејот на уметностите во Нант.
1 Опис
Делото е масло на платно во формат на крајолик и со средна големина кое прикажува три лица во селска средина. Во средиштето на сликата, отпозади, се гледа млада жена облечена во црвен фустан, клечи, вее пченица, зрната се собираат на беж чаршав што го покрива практично целиот под. Лево, друга млада девојка, седната скрснозе, со бела марама на главата, изгледа малку сонливо, рачно треби пченица во голема чинија. Конечно, десно, седнато, младо момче ја испитува внатрешноста на веалка. Околу овие ликови има три големи вреќи, мало столче на кое спие мачка, прибор (земјен сад со лажица, бакарно котле, плетена корпа, чинија, дрвен сад...).
Крајно десно, може да се види затворена врата на која е поставена слика чиј мотив останува нејасен. Дневната светлина доаѓа од прозорец што не може да се види, но чија сенка може да се види на ѕидот.
2 Анализа
Фокусна точка на композицијата, сместена во средината, е жената која клечи и му се наметнува на гледачот со својата речиси несразмерна големина, но и со енергијата и тензијата што таа ја развива и ја пренесува на целината. Со моќното елипсовидно движење што му го дава на решетото, со сензуалноста на нејзината положба, лице скриено, речиси анонимно, таа го исполнува целото платно со своето присуство, додека другите две лица се појавуваат како статисти.
Во однос на читањето, од лево кон десно, се гледа она што Линда Ноклин (1963) го превела како „слика за напредокот во областа на земјоделските активности: лево, рачно, неефикасно, заостанато одвојување на зрното од плевата; во средината понапредно и поенергично одвојување на зрното со користење на решето; […] на десната страна, механизација“: Така, Курбе оди подалеку од живописниот реализам за да ја достигне благородноста на „стварната алегорија“.
3 Историја на сликата
Оваа слика Курбе ја насликал помеѓу 1853 и 1854 година во Орнан. Сликарот најпрво ја нарекол ''Вејачките или Децата на земјоделците од Ду''.
Двете млади жени несомнено се двете сестри на Курбе: Зое (која ја вее пченицата) и Жилиет (која седи). Младото момче би можело да биде Дезире Бине, вонбрачниот син на сликарот.
Ова дело било првпат изложено во Парискиот салон во 1855 година, а потоа во 1861 година за време на деветтата изложба на Друштвото на пријателите на уметноста од Нант (Société des amis de l'art de Nantes), кое веднаш го купило делото во име на Музејот на уметностите во Нант (Musée des Beaux-Arts) на градот, за сума од 4 000 франка.
Ловџиски појадок (Гистав Курбе)

''Ловџиски појадок'' ― голема слика со масло на платно завршено во 1858 година од францускиот реалистички сликар Гистав Курбе, кое сега се наоѓа во збирката на Валраф-Рихарцовиот музеј во Келн, Германија. Била насликана во Германија за време на долгиот престој на уметникот во Франкфурт и веројатно никогаш не ја напуштил земјата.
Сликата прикажува оброк на отворено од страна на дружина која лови елени и е ран пример за жанрот реализам чиј пионер бил Курбе. Реализмот барал таквите вистински настани, кои се разликуваат од високо структурираните замислени митолошки или религиозни композиции, да бидат верно снимени, како што било во овој случај.
Седум години подоцна, Клод Моне ќе го наслика своето ремек-дело ''Појадок на трева'', во кое се појавува самиот Курбе, во уште поголем обем.
1 Поврзано
*''100 великански слики''
Госпоѓа Огист Киок

''Госпоѓа Огист Киок'' (француски: ''Madame Auguste Cuoq'') ― портрет од средината на 19 век од францускиот уметник Гистав Курбе. Направена во масло на платно, сликата ја прикажува Матилда Деспорте (госпоѓа Огист Киок), француска манекенка која често седела за портрети. Сликата е во збирката на Музејот на уметност Метрополитен.
1 Опис
Курбе ја насликал ''Госпоѓица'' извесно време помеѓу 1852 и 1857 година, подоцна прикажувајќи ја на неговата изложба во 1867 година. Темата на портретот, титуларната госпоѓа Огист Киок, била насликана од неколку значајни уметници, вклучувајќи ги Курбе и Жан Жак Хенер. Имено, сопругот на Киок го одбил портретот, чувствувајќи дека не ја доловува убавината на неговата сопруга. Наведувајќи ги нејзините големи размери и интимна поставеност, сликата е опишана како едно од најнеобичните дела на Курбе. Сликата на крајот била купена од Луизин Хавемејер, а подоцна дарувана од Хавемејеровата збирка на Музејот на уметност Метрополитен.
Извор (Гистав Курбе)

''Извор'' ― слика во масло од 1862 година направена од францускиот уметник Гистав Курбе. Сликата прикажува гола жена која стои надвор во природа, во извор.
1 Опис
На сликата жената посегнува во потокот додека тече кон нејзините раце. Непознат е идентитетот на жената на сликата. Имало некои шпекулации за тоа дали жената претходно била модел за Курбе или не. Некои велат дека таа била модел на Курбе двапати, други велат дека таа била модел за Курбе само еднаш.
2 Вдахновение
Многу луѓе веруваат дека сликата „''Извор''“ на Курбе била вдахната од сликата во масло од 1856 година, „''Извор''“ од Жан Огист Доминик Енгр. Двете слики прикажуваат целосно голи жени и споделуваат слични сцени од природата. Сликата на Курбе исто така е споредувана со сликата „''Месечина и Земја''“ направена од Пол Гоген во 1893 година.
Сликата на Курбе моментално е чувана во Музејот Метрополитен.
3 Дополнителна литература
* , вклучувајќи го и ''Извор''
Легната гола жена

''Легната гола жена'' (|Femme nue couchée) ― слика од 1862 година на францускиот реалист сликар Гистав Курбе (1819–1877). На него е прикажана млада темнокоса жена која лежи на каучот, облечена само во еден пар чевли и чорапи. Зад неа, делумно повлечените црвени завеси откриваат облачно небо видено низ затворен прозорец. Делото е веројатно под влијание на делото ''Гола маха'' на Гоја.
Сликата првично била во сопственост на Александр Бертје, а подоцна и на Марцел Немеш. Во 1913 година била купена од унгарскиот собирач Ференц Хатвани. Некогаш тој насликал копија од сликата и како практична шега ја испратил да биде изложена како оригинал на една белградска изложба на француско сликарство во 1939 година Заедно со остатокот од збирката на Хатвани, сликата била ограбена од трезор на банка во Будимпешта за време на советското освојување на градот во Втората светска војна во 1945 година. Откако накратко била видена закачена на церадата на едно советско воено возило на ридот кај замокот Буда, сликата се чини дека исчезнала без трага.
Повторно се појавила во 2000 и 2003 година, кога била понудена на продажба прво на Музејот за ликовни уметности во Будимпешта, а потоа и на Комисијата за ликовен повраток од еден Словак кој тврдел дека е продавач на старини, но кој им се јави на своите соговорници да бидат вклучени во словачкиот организиран криминал. Продавачот изготвил заклетва, оценета за веродостојна од страна на Комисијата, во која се наведува дека сликата ја дале советските војници на лекар од село во близина на Братислава во замена за неговиот медицински третман на ранет војник. Увидот на пукнатините на сликата утврдил дека сликата е навистина оригинал, а не копија од Хатвани.
По пет години преговори, вмешаност на Интерпол и дипломатски расправии меѓу властите на Соединетите Држави и Словачка, Комисијата успеала да ја добие сликата за наследниците на Хатвани во замена за награда од 300.000 долари. Таа била прикажана на јавноста за прв пат од 1930-тите на изложбата за Курбе во 2007 година во Големиот дворец во Париз. Сликата била продадена на наддавање на 9 ноември 2015 година за 15,3 милиони долари, четири пати повеќе од претходниот рекорд на наддавање за слика од Курбе.
1 Дополнителна литература
**
Династија

Династија (од грчки δῠναστεία - што значи „моќ“, „доминација“ и „владеење“.) ― поим кој означува низа на владетели од исто семејство, обично во контекст на монархиски систем, иако понекогаш се јавува и во републики. Најдолго одржана династија на власт во светот е Јапонската царска династија, позната и како династија Јамато, која се смета дека владее од 660 г.п.н.е, а историски потврдена е од 781 г. од нашата ера. 
Историчарите ги периодизираат историите на многу држави и цивилизации, како што се Древен Иран (3200 - 539 п.н.е.), Стар Египет (3100 - 30 п.н.е.) и Античка и Стара Кина (2070 п.н.е. - 1912 година од н.е.), преку користење на периодот на владеење на одредена династија. Така, терминот „династија“ може да се користи за да се разграничи временскиот период кога со државата владеело одредено семејство.
Пред 18 век, повеќето династии биле патрилинеарни. Во државите каде било дозволено наследување од ќерка, најчесто се воспоставувала нова династија со преземање на презимето на нејзиниот сопруг. По 18 век, ова се променило во сите други европски монархии, каде што женските наследници на династијата ги задржувале династичките имиња.
Династичкото владење опаѓало со текот на времето, што се должи на намалувањето на бројот на држави со монархиска форма на владеење, растот на демократијата и тоа што во демократските општества сѐ помалку се избираат членови од династичките семејства за владетели.
1 Поврзано
* Наследна монархија
* Список на сегашни монарси на суверени држави
* Список на династии
Мостот (филм од 1969)

„Мостот“ (српскохрватски: ''Мост'') — филм на режисерот Хајрудин Крвавац од 1969 година. Главните улоги ги играат: Велимир Бата Живоиновиќ, Слободан Перовиќ, Борис Дворник, Реља Башиќ.
1 Содржина
За да ја запрат германската офанзива, партизаните испраќаат елитна екипа од стручњаци за експлозиви, предводени од Тигар (го игра Живоиновиќ) со цел да го урнат еден мост од стратегиска важност. Освен што го чува германската војска, мостот се смета за неуништлив, а единствениот човек кој ги знае неговите слаби точки е архитектот (го игра Перовиќ) што го изградил. Меѓутоа, тој се двоуми дали да соработува со партизаните зашто му е жал да го види уништено своето ремек дело...
67. јужен напоредник

67. јужен на поредник (67° ЈГШ) — напоредник кој лежи 67 степени јужно од екваторот, на околу 50 км јужно од Јужнит Поларник. Ги преминува Јужниот Океан и Антарктикот.
1 Низ ветот
Почнувајќи од нултиот меридијан, па на исток, напосредникот 67° ЈГШ минува низ:
:
Координати, Континент или океан, Белешки
Јужен Океан, Море на Кралот Хокон VII, јужно од Атлантскиот Океан
Антарктик, Ендербиева Земја, territory претензија на
Јужен Океан, Амундсенов Залив, Море на Кралот Хокон VII, јужно од Јужниот Океан
Антарктик, Ендербиева Земја, претензија на
Јужен Океан, Јужно од Индискиот Океан
Антарктик, Кемпова Земја, Мак. Робертсонова Земја, претензија на
Аделина Земја, претензија на
Земја на Џорџ V, претензија на
Јужен Океан, Минува веднаш јужно од островот Бакл, претензија на
Антарктик, островот Аделаида и Антарктичкиот Полуостров, претензија на , и
Јужен Океан, Веделово Море, јужно од Атлантскиот Океан
2 Поврзано
*66. јужен напоредник
*68. јужен напоредник
Очајник

''Очајник'' — слика на францускиот сликар Гистав Курбе насликана помеѓу 1843 и 1845 година. Тоа е автопортрет под цртите на млад човек кој има фиксиран поглед напред, со рацете в коси.
1 Опис
Делото е автопортрет на Гистав Курбе прикажан анфас, во крупен кадар, со подотворена уста и поглед што нурнува во погледот на гледачот. Очите му се оџагарени, а двете раце како да му ја корнат косата. Бледилото на лицето е во контраст со црнилото на косата и брадата, сето тоа засилено со белината на кошулата.
Изворот на светлина доаѓа одозгора, одлево, и ги нагласува контрастите.
2 Историја на сликата
Во текот на 1840-тите, Курбе остварил голем број портрети за пријатели, клиенти, а исто така и автопортрети, вклучувајќи го и оној наречен „''со црно куче“'' (1842). Тој го поминал своето време во музејот Лувр копирајќи ги Хосе де Рибера, Сурбаран, Веласкес и Рембрант кои влијаеле на почетоците на неговата работа, како што се подоцна, во 1849 година, сликите од Златното доба на холандското сликарство : дваесет и петгодишниот уметник сè уште се бара себеси.
Се верува дека оваа слика (масло на платно, 45 x 54 cm) е остварена помеѓу 1843 и 1845 година, на почетокот на неговото живеење во Париз. Таа покажува „очајник“, но особено во полна младост. .
Курбе бил многу приврзан за оваа слика затоа што ја зел со себе во егзил во Швајцарија во 1873 година. Неколку години подоцна, доктор Пол Колин покрај креветот на Курбе во текот на неговите последни денови, го опишал ателјето на сликарот и, поконкретно, „слика која го прикажува Курбе со очаен израз и која затоа ја нарекол ''Очај''.
Платното припаѓа на приватна инвестициска збирка, но била изложена во Музејот Орсе во 2007 година.
3 Анализа
Курбе овде прифаќа формат на крајолик (хоризонтален и правоаголен), додека традиционално овој вид на слики користи формат на портрет (вертикален).
Романтичниот пристап кон портретот бил врзан за изразување на чувства. Овој портрет е дел од овој тренд и Курбе, дури и ако никогаш не се дефинирал како романтичен сликар, ги направил своите први слики под ова влијание. ''Така, „Очајникот“'' произлегува од главите на стереотипните изрази што доцните давидијанци ги злоупотребувале; но со својот енергичен стил, тој ги евоцира и шпанските сликари од Големиот век како Рибера и Сурбаран, кои Курбе потоа ги проучувал во Лувр.
Не се знае дали насловот на оваа слика го опишува очајот на ликот, а со тоа и на уметникот или се работи за теоретска вежба. Дали овој човек за кој се вели дека е вљубен во животот сакал да ја покаже својата темна страна, како што му открил на својот пријател и заштитник Алфред Брија во писмо: „Со оваа насмеана маска ме познаваш, во себе кријам тага, горчина и тага што се прилепува за срцето како вампир“.
Во 2012 година, сцената од филмот ''Associés contre le crime'', со Катерин Фро и Андре Дисолие, јасно се однесува на оваа слика на Курбе.
Сликата е цитирана и во книгата на Жан-Кристоф Гранже со наслов ''Патник'' (''Le Passager)'', во третото поглавје („Нарцис“).
4 Наводи
Партија на европски социјалисти

Партијата на европските социјалисти (ПЕС) ― социјалдемократска и прогресивна европска политичка партија.
ПЕС е составена од политички партии на државно ниво од сите земји-членки на Европската унија (ЕУ) плус Норвешка и Обединетото Кралство. Меѓу поголемите партии кои се членки на ПЕС се: Социјалдемократската партија на Германија, Француската социјалистичка партија, британската Лабуристичка партија, Италијанската демократска партија, Социјалистичката партија (Португалија), Романската Социјалистичко демократската партија и Шпанската социјалистичка работничка партија. Партиите од многу други европски земји и од средоземниот регион исто така се примени во ПЕС како придружни членки или набљудувачи. Повеќето партии-членки, соработници и набљудувачи се членки на пошироката Прогресивна алијанса или Социјалистичката интернационала.
Актуелен претседател на ПЕС е Стефан Левен, поранешен премиер на Шведска. Нејзина политичка група во Европскиот парламент е Прогресивната алијанса на социјалистите и демократите (S&D). ПЕС дејствува во Европскиот комитет на регионите и во Европскиот совет.
Партијата е основана во 1992 година како наследник на Конфедерацијата на социјалистички партии на Европската заедница (основана 1973)..
ПЕС има 33 членови и е единствената европска партија која вклучува партии од сите земји-членки на ЕУ.
Социјалдемократкиот сојуз на Македонија е придружна членка на ПЕС.