procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Морава

Морава (чешки и |Morava; |March; |Morva) — река во Средна Европа. Ова е најважната река во областа Моравија, која е наречена по неа. Извира во планината Кралицки Снежник, во североисточниот дел на Пардубичкиот крај, кај чешко-полската граница и тече во јужен правец. Долното течение ја образува границата помеѓу Чешка и Словачка и помеѓу Австрија и Словачка.
Рамничарски предели долж реката се Горноморавската Долина (''Hornomoravský úval'') и Долноморавската Долина (''Dolnomoravský úval'') во Моравија, Моравското Поле (''Marchfeld'') (низината помеѓу североисточниот дел на Виена и реката Морава) во Долна Австрија и Загорската Низина (''Záhorтоská nížina'') помеѓу Моравија и Братислава) Словачка.
Единствените поважни градови по течението на реката се Оломоуц во Чешка и Братислава во Словачка. По околу 354 км, Морава се влева во Дунав кај Братислава-Девин, со просечен истек од 120 м<sup>3</sup>/с. Необично за оваа река е тоа што е единствената во Европа коај има пигментација и киселост благодарение на бавен тек низ шумски предели — појава обично застапена во прашумските предели во сливот на Амазон и Ориноко.
Најважна притока на Морава е реката Дија, која рече во пограничните предели помеѓу Моравија и Долна Австрија. Друга поважна притока е Мијава, која се влева во Моорава кај селото Кути.
Долното течение, низводно од вливот на Дија и Хоенау на Марка, ја бележи границата помеѓу Австрија и Словачка. Ова е една од последните преостанати природни граници во Европа. Реката била источна граница на Австриската маркгрофовија (Источна марка) од XI век, како и граница помеѓу Франкиското Царство на Каролинзите и Аварскиот Каганат во IX век.
1 Галерија
2 Поврзано
* Велика Морава
* Јужна Морава
* Западна Морава
* Моравија
* Моравска мисија
* Моравска црква
Визија (музичка група)

Визија — македонска рок-група оформена во ноември 2011 година во Скопје.
Музиката која оваа група ја изведува се заснова на рок жанрот, проследено со експериментирање на различни стилови што резултира со формирање на свој сопствен стил.
1 Историја
Еден од првите настапи на Визија беше на „Т’к – так фест 2012“ во Кавадарци, фестивал посветен на прерано починатата рок легенда Трајко Каров, каде што бендот успеа да биде награден, а веднаш потоа следува настап на престижниот „Таксират“ – Скопје. Првиот настап на бендот надвор од територијата на Македонија е на „Складиште фест“, во Крушчиќ, Србија на 1 јуни 2013 година, а неколку дена подоцна Визија настапи во ревијалниот дел на „Т’к – Так Фест“ во Кавадарци.
Еден од најголемите успеси на бендот бил настапот на „Заечарска гитаријада“ во август 2013, откако биле единствениот македонски бенд кој се најде во најдобрите 12 балкански рок групи кои настапиле пред 30.000 публика. Една година подоцна, Визија настапува на Јелен Демофест во Бања Лука каде што добива одлични критики, а во рамките на програмата „Rock 'n' pop the borders", бендот бележи концерт во бугарскиот град Благоевград. Во декември истата година, Визија настапи на јубилејното 30-то издание на Рок фест, каде што Марко Џамбазоски ја освојува наградата „најдобар гитарист“ на фестивалот. Бендот исто така има настапено на уште дел од поголемите балкански рок фестивали како што се „Миксер“ - Белград, „Лејк Фест“ - Никшиќ, „Пиволенд“ - Скопје итн.
Покрај овие настапи, Визија добива позитивни критики од британската музичка страна „Emerging Indie Bands“, која на нејзината листа од најдобри 90 нови бендови ширум светот за 2014 година, ја поставува Визија на 7-мото место, како и американската радио станица „WMBR“, која ја вбројува песната „Гласот на мојата душа“ меѓу најдобрите за 2013 од територијата на поранешна Југославија.
Во декември 2016 година, Визија го издаваат нивниот прв студиски албум насловен „Гласно!“ кој брои 9 песни, а концертната промоција на албумот беше одржана во МКЦ - Скопје, на 8 декември 2016.
2 Членови
*Марко Џамбазоски (соло гитара, придружни вокали)
*Марко Гапо (вокал, ритам гитара)
*Лилјана Јанкова (бас гитара, придружни вокали)
*Синиша Ѓорѓевиќ (тапани)
3 Студиски албуми
* „Гласно!“ (2016)
4 Синглови
*„Гласот на мојата душа“
*„Паѓа мрак“
*„Психопат“*„Илузија“
*„Живеј“
Надворешна политика

Надворешна политика е поим најчесто употребуван како синоним за дипломатија. Се состои од надворешно - политички активности на владата како одлуки, програми, стратегии и дела кои се однесуваат на надворешно - политички субјекти и работи, пред сè со други држави или мегународните организации. Главни правци на надворешната политика се билатералната и мултилатералната политика и програмите за заштита и промоција на дефинираните надворешно - политички цели и интереси на една држава на мегународен план односно во мегународните односи. По правило мегународните организации немаат класична надворешна политика (со исклучок на ЕУ). За мегународните организации се генерално употребува поимот " надворешните односи " кога политичките активности се однесуваат на субјектите надвор од членскиот рамка на организацијата, како правно лице.
1 Поврзано
* Политика
* Држава
Релационизам

Релационистичка теорија е теорија пврзана со општата Онтологија (Филозофија). Основното филозофско прашање на постоењето е идентификувано како: Откаде сè што постои? Решение на ова филозофско прашање со преформулацијата во форма: Откаде сè што постои, во однос на Ништо? Со негација на овој парадокс, поставувајки прашање Во који услови вакво прашање е нелогично?. Се покажа дека еден од двата аспекта е нужно невозоможен односно дека полот означен како Ништо е невозможен. Решението е најдено во нужната релација мегу Ништо и (спротивно на тоа) Нешто, кои се во системска врска. Од ова произлегува дека основната релација е пофундаментална од елементите односно половите на која било релација. Ова филозофска концепција е и основа на новата релационистичка теорија на меѓународните односи.
1 Примена
Релационистичка најде својата примена во општествените и посебно во политичките науки. Како методологија, посебно се користи во изучување на меѓународните односи и надворешната политика, поопфатно третирајки сите општи и посебни променливи на движењета односно поцелосно третирајко меѓународните политички и други поврзани односи, од другите теоретски приоди (особено од Неолибералната и Неореалистичката теорија и методологија).
Литература
* Игор Јанев, Relationist Approach to International Political Theory, Международные научные исследования, № 1-2, 2013.
Гвавијаре (река)

Гвавијаре (|Río Guaviare) — река во Колумбија, притока на Ориноко.
Произлегува од реките Ариари и Гвајаберо, кои пак извираат во источниот дел на Андите. Долга е 1.497 км, и со тоа е најдолгата река во системот на Ориноко. Пловна е во должина од 630 км. Сливот зафаќа површина од 166.000 км<sup>2</sup>. Реката Гвавијаре се смета за граница помеѓу областа Љанос и Амазонската прашума.
Главна притока на Гвавијаре е реката Инирида.
1 Поврзано
* Гвавијаре — департман во Колумбија наречен по реката
Карпест дрозд

Карпест дрозд или дрозд камењар — птица која припаѓа на семејството муварчиња (''Muscicapidae''), порано сместена во дроздовите (''Turdidae'').
1 Распространетост
Се размножува низ јужна Европа, вклучувајќи ја и Македонија, преку Средна Азија, до северна Кина. Таа е исклучиво птица преселница која зимува јужно од Сахара.
Редок посетител е на северна Европа. Нејзиниот опсег се симнал надолу, кон југ, најверојатно заради уништувањето на животната средина. На пример, во почетокот на 20 век, таа се размножувала во Полска, каде денес ја нема, но, нејзината популација не е загрозена на глобално ниво.
2 Опис
Карпестиот дрозд е средно голема птица, но крупен дрозд, кој е долг 17-20 см. Летно време мажјакот е непогрешлив. Тогаш има синосива глава, портокалов е одоздола и на надворешниот дел од опашката, иам темнокафеави крилја и бел грб.
Женките и младенчињата не се толку впечатливи. Тие одоздора се крлушесто темнокафеави, а одоздола светлокафеави. Надворешниот дел од опашката е црвенкав, како кај мажјаците.
3 Поведение
Оваа птица се размножува во отворени, суви планински предели, обично под 1500 метри надморска височина, а во појужните краишта и до 3000 метри. Таа е сештојад и се храни со широк спектар инсекти, бобинки и мали влекачи.
Песната на карпестиот дрозд е јасна и милозвучна.
На местата на гнездење, може да се слушне пеењето на мажјакот како звук на флејта, дури и во лет.
Гнездото го градат во пукнатините на карпите, во пештери или на испакнатите делови од гребените, на височина и до 7 метри. Некои парови гнездата ги прават на земја. Несат 4-6 јајца кои ги лежи женката во период од 14 до 16 дена. По околу 14 дена младенчињата го напуштаат гнездото, но родителите ги хранат уште две недели. Потоа, тие се растураат и живеат сами до следната сезона на парење.
Модар дрозд

Модриот дрозд е птица од семејството на муварчињата (''Muscicapidae''), која порано беше сместена во семејството на дроздовите (''Turdidae'').
1 Распространетост
Оваа птица се размножува низ јужна Европа, вклучувајќи ја и Македонија, северозападна Африка, како и од Средна Азија до северна Кина и Малезија.
Европските, северноафриканските и јужноазиските птици обично се постојани жители, ако се изземат преселбите на кратки растојанија (од повисоките во пониските предели и сл.), а останатите азиски популации се преселници, кои зимуваат под Сахара, во Индија и југоисточна Азија. Овие птици се ретки посетители на северна и западна Европа.
2 Опис
Големината на овие птици е колку сколовранците. Имаат должина од 21 до 23 см и имаат долг, тенок клун. Мажјакот, летно време е непогрешлив со своите модри пердуви на горниот дел, вратот и главата, темните крилја и ’рѓапортокалов стомак. Женките и младенчињата не се толку живописни, тие се темнокафеави одозгора и светлокафеави одоздола. И кај двата пола, на горниот дел од опашката го нема портокаловото како кај карпестиот дрозд.
3 Поведение
Пеењето на модриот дрозд е слично како на карпестиот, чисто, мелодично, но е погласно.
Животната средина на оваа птица се отворените планински предели, обично малку повисоко од карпестиот дрозд.
Се храни со широк спектар инсекти и мали влекачи, а по потреба и со бобинки и семиња.
Гнездото го прави во шуплините на карпите и гребените. Обично несат 3-5 јајца.
4 Во културата
Модриот дрозд е национална птица на Малта и ја имаше на малтешката 1 лира, која беше дел од претходната валута на земјата.
5 Галерија
Авила (покраина)

Авила (|Provincia de Ávila) — покраина во среднозападна Шпанија, на југот на автономната заедница Кастиља и Леон. На југ се граничи со покраините Толедо и Касерес, на запад со Саламанка, на север со Ваљадолид, а на исток со Сеговија и Мадрид. Населението брои 165.138 жители (2002). Главен град е Авила.
1 Географија
Авила е географски поделена на два дела со сосема различна почва и клима. Северниот дел е претежно рамничарски, со просечно квалитетна почва, на места цврста и лапореста, но карпеста во долините и падините. Климата е многу студена зиме и многу врела лете. Населението е претежно земјоделско. Јужниот дел е покриен со планински венци, испрекинати со добро наводнети долини, богати со растителен свет. Зимата е долга и сурова (особено во високиот крај Парамера и пустелиите).
Поважни планински венци се Гвадарама, Сиера де Авила и Сиера де Гредос. Највисок врв е Алманазор.
Најголеми реки се Алберче и Тјетар (во сливовот на Тахо) и Тормес, Трабанкос и Адаха (во сливот на Дуеро).
2 Поврзано
*Список на општини во Авила
*Сиера де Гредос
3 Наводи
*
Доро (пејачка)

Дороти Пеш (родена на 3 јуни 1964), популарно позната како Доро Пеш или Доро, е германска хеви-метал-пејачка и текстописец, пејачка на групата Warlock . Наречена " Кралицата на хеви метал ", придонесот на Доро за музика и култура, заедно со нејзиниот публициран личен живот, ја направил глобална фигура во металната култура повеќе од три децении.
1 Личен живот
Доро Пеш отсекогаш била многу резервирана и внимателна во заштитата на нејзината приватност надвор од сцената. Таа свесно одлучила да не се ожени или да има деца со цел да го посвети целото време на нејзината музичка кариера и нејзините обожаватели. Текстот на песната "Ти си моето семејство", кој го отвора албумот ''Warrior Soul'', е пример за оваа одлука. По смртта на нејзиниот татко во 2000 година, нејзината мајка Барбара започнала со управувањето со нејзиниот обожавателски клуб Доро.
Долгоопашесто свиларче

Долгоопашестото свиларче, е мала птица од семејството на муварчињата која ја има во Македонија. Се размножува околу Средоземјето и на исток до Пакистан. Исто така, ја има во јужна Сахара од регионот Сахел и на исток до Сомалија; кои понекогаш се сметаат за посебен вид ''C. minor''. Таа е делумно птица преселница, која зимува во источна Африка и Индија. Многу редок посетител е на северна Европа.
1 Опис
Долгоопашестото свиларче е малку поголемо од црвеногушката, со должина 14-16 см, распон на крилјата 22-27 см и тежина 20-25 грама. Половите се слични. Горниот дел од телото им е кафеавоцрвеникав до сивокафеав, а долниот дел е песок боја. Над самото око има светла линија. Долгата опашка е костенлива боја а врвот ѝ е црно-бел. Често ја мрда и шири опашката покажувајќи ги овие црно-бели делови.
Птиците на запад се побледи и имаат потопли кафеави бои на грбот од оние во југоисточниот дел од Европа и Азија.
Животниот век им е до 5 години.
2 Поведение
Животната средина на оваа птица се отворените суви предели со грмушки.
Се храни со инсекти кои ги лови на земја.
Огласувањето е збир од свирки и црцорења со тажен тон.
Гнездото направено од тревки и гранчиња, а понекогаш и со змиска кожа го сместува во грмушките, живите огради или дрвјата до 2 метри височина. Несе 3-5 зеленосини јајца испрскани со светлокафеави дамки. Женката ги лежи јајцата 13 дена, а младенчињата го напуштаат гнездото по 12-13 дена. Се случува да бидат домаќини на паразитската кукавица.
Сиво муварче

Сивото муварче е мала врапчевидна птица од семејството на муварчињата. Се размножува низ цела Европа (вклучувајќи ја и Македонија) и западна Азија, и е птица преселница, која зимува во Африка и југозападна Азија. Нејзиниот број опаѓа во делови од опсегот.
1 Опис
Сивото муварче има невпечатлив изглед со долги крилја и опашка. Возрасните имаат сивокафеави горни делови и белкави долни делови, со некои прошарувања на градите. Нозете им се кратки и црни, а клунот им е типичен за птиците што ловат инсекти во лет, широк и заострен на врвот. Младенчињата се покафеави од возрасните и имаат точки на горните делови од телото (оттаму во англискиот оваа птица се вика „точкесто муварче“).
2 Поведение
Сивото муварче лови, стоејќи карактеристично исправено, од впечатливо место за перчење, правејќи смел лет веднаш штом ќе го забележи инсектот да прелета. Често, по ловот, повторно се враќа на истото забележливо место.
Оваа птица покажува нетипично митарење, менувајќи ги примарните и некои од секундарните пердуви по обратен редослед што е вообичаен за повеќето врапчевидни птици.
Огласувањето на муварчињата е тенко, развлечено и меко, со многу висок тон ''цццииииииииииииииип'', кое на крајот малку опаѓа.
2.1 Размножување
Животната средина на сивото муварче се листопадните шуми, парковите и градините, со простор меѓу дрвјата. Градат отворено гнездо на соодветно место на дрвото или на ѕид, и ги прифаќаат куќичките за птици што имаат отвор однапред.
Несат 4-6 јајца.
Интересно, повеќето видови европски птици, не прават разлика меѓу сопствените и јајцата на другите видови. Но, исклучок се птиците кои биле домаќини на кукавицата, и кои ја развиле вештината на препознавање и заштита од ваквите гнездови паразити. Сивото муварче развило одличен инстинкт за препознавање на туѓите јајца, па овој некогашен чест домаќин на кукавичјите јајца, повеќе воопшто не е жртва на натрапникот. За разлика од него обичното попче, кое најверојатно е домаќин од неодамна, не покажува никакво распознавање на јајцата.
СРЦ Билјанини Извори

СРЦ Билјанини Извори е стадион во Охрид. Стадионот има капацитет од 3.980 седишта и е домашен терен на ФК Охрид,ФК Воска Спорт и ЖФК Билјанини Извори. Исто така се користи за тренинзи на Македонската репрезентација во фудбал.
Лисест дрозд

Лисестиот дрозд е птица од семејството дроздови (''Turdidae''), распространета во Европа и Азија, и малку помала од сличниот дрозд пејач. Лисестиот дрозд презимува во Македонија.
1 Таксономија и систематизација
Овој вид, како и многу други, за првпат е опишан од Карл Лине во неговата ''Systema naturae'' во 1758 под неговото сегашно научно име.
Има два подвида:*''T. i. iliacus'', номинираниот подвид, опишан од Лине, кој се размножува на копното од Евроазија;
*''T. i. coburni'', опишан од Sharpe, 1901, кој се размножува во Исланд и Фарски Острови, а зимува од западна Шкотска и јужна Ирска до северна Шпанија. Овој подвид е целосно малку потемен и сосема малку поголем од номинираниот.
2 Опис
Лисестиот дрозд е долг 20-24 см и има распон на крилјата од 33 до 34.5 см, а тежи 50-75 грама. Половите се слични, со бледо кафеав грб и со темнокафеави точки на белите долни делови. Највпечатлива идентификациона одлика се црвените слабини и црвеното под крилјата, и кремавобелата лента над окото.
Мажјакот има различни кратки песни, и свирка во лет.
3 Распространетост и живеалиште
Се размножува во северните региони на Европа и Азија, од јужен Исланд до северна и речиси цела Шкотска, на исток преку Скандинавија, Балтичките држави, северна Полска и Белорусија, и преку цела Русија. Последните години, ја прошири својата распространетост, во источна Европа ја има во северна Украина, и на јужен Гренланд, каде во 1990-1991 ја колонизираше областа околу Какорток.
Оваа птица често се меша со блискиот белограден кос во повисоките области.
Таа е птица преселница, која зимува во западна, централна и јужна Европа, северозападна Африка и југозападна Азија, до северен Иран. Птиците од некои делови на западната распространетост (особено од југозападна Норвешка) може да се постојани жители, без никакви миграции, а оние од источниот дел се селат најмалку 6.500-7.000 км, за да дојдат до своите зимувалишта.
Повеќепати се забележани скитници од овој вид на североситочниот брег на Северна Америка, како и двапати на северозападниот брег (еднаш во Вашингтон, 2005 и на Алјаска, во ноември 2011).
4 Поведение
Птиците што се селат често формираат преселнички јата од 10 до 200 или повеќе птици, често хранејќи се заедно со ливадски кос, обичен кос и сколовранци, а понекогаш заедно со имеличарот, дроздот пејач и белоградниот кос. За разлика од дроздот пејач, пономадскиот лисест дрозд не се враќа секогаш на истите места за зимување.
4.1 Размножување
Лисестиот дрозд се размножува во иглолисни и брезови шуми, како и во тундри. Гнездото е уредно и го сместува во грмушки или на земја, каде несе 4-6 јајца. Инкубацијата трае 12-13 дена. Пилињата се оперјуваат по 12-15 дена, а остануваат зависни од родителите уште 14 дена.
4.2 Исхрана
Овие птици се сештојади и се хранат со широк спектар инсекти и црви преку целата година, збогатувајќи ја исхраната со бобинки наесен и зиме.
5 Статус
Лисестиот дрозд има широка распространетост од околу 10 милиони км², и голема популација, со 31 до 42 милиони единки само во Европа. Видон не се смета за загрозен, и е вклучен во категоријата на најмала загриженост.
Монсанто

Монсанто (|Monsanto, The Monsanto Company) — меѓународно претпријатие, кое во минатото се занимавала со производство на хемиско оружје, чијашто сегашна основна дејност му е биотехнологијата.
Монсанто е најголем произведувач на хербицидот глифосат, познат како „Раундап“ (|Roundup). Монсанто е и најголем произведувач на генетски изменетото семе со пазарно учество од 70 до 100% кај некои култури.
Како главен излагач на генетски изменетата храна Монсанто е фокус на многу антиглобалистички и еколошки кампањи посебно поради семето на сојата и хормонот за раст на стоката.
Уште еден од проблемите врзани со ГМО семињата која ги произведува ова претпријатие е и тоа што кога еднаш ќе се засее генетски изменето семе, на тоа земјиште веќе ништо друго не може да расте.
По зборовите на потпретседателот на Монсанто од 1998 година „компанијата нема да гарантира за сигурноста на храната која ја произведува, затоа што наша цел е што поголема продажба, а задача на министерството (FDA) е да ја контролира сигурноста.“
Виктор Икпеба

Виктор Носа Икпеба (роден на 12 јуни 1973 во Бенин Сити) — поранешен нигериски фудбалер, кој играл на позицијата напаѓач.
Во својата кариера настапувал за осум клубови, а најдлабока трага оставил играјќи пет години за Монако. Во 1997 година токму како играч на Монако ја добил наградата за Африкански фудбалер на годината доделена од КАФ.
Со нигериската репрезентација настапил на две Светски првенства во 1994 и 1998. Исто така, тој бил дел од репрезентацијата која победила на Африканскиот куп на нациите во 1994 и го освоила златниот олимписки медал во Атланта 1996 година.
1 Животопис
Икпеба е оженет и има три деца. Во мај 2000 година неговата сопруга Атинуке починала на возраст од 26 години, од рак на градата.
Икпеба со својте деца денес живее во Монако.
2 Кариера
2.1 Клупска кариера
Талентот на Икпеба бил отркриен од страна на белгискиот клуб РФК Лиеж уште додека тој настапувал со својата репрезентација на Светско првенство за играчи под 17 години. Во 1989 година Икпеба се договорил со клубот и отпатувал за Белгија заедно со соиграчот Сандеј Олисех. Во 1994 година Икпеба бил продаден на Монако каде што ќе ги доживее својте најдобри фудбалски години. Во почетокот тој бил трениран од страна на Арсен Венгер кој многу ја унапредил неговата игра. Во сезоната 1996-97, Икпеба играл одлично и постигнал 13 голови со што му помогнал на клубот да ја освои титулата во Лига 1. Во истата таа 1997 година бил избран и за Африкански фудбалер на годината. Во последните две сезони тој оформил впечатливо партнерство во нападот со Давид Трезеге.
Икпеба му се придружил на Сандеј Олисех во Борусија Дортмунд во 1999 година, за надомест за трансфер од £ 4,8 милиони. Икпеба постигнал само два гола во неговата прва сезона во Бундеслигата и речиси воопшто неиграл во својата втора, откако се скарал со тренерот Матијас Замер. Во потрага по трансфер во странство, Икпеба го одбил Саутхемптон, за да му се приклучи на Реал Бетис на заем за една сезона. Работите отишле уште подалеку во надолна линија за играчот во Шпанија откако тој бил критикуван за прекумерната тежина од тренерот, откако направил само еден настап за клубот. Тој не влегол во игра за Бетис повторно, сè до последните два натпревари од сезоната.
По мало лутање по клубови од послаба класа и послаби лиги Икпеба ја завршил кариерата во 2007 година откако претходно две сезони бил фудбалер на катарскиот Ал Сад.
2.2 Репрезентативна кариера
Тој одиграл 31 натпревар и постигнал седум гола за нигериската репрезентација. Со репрезентацијата играл на две Светски првенства во 1994 и 1998. Тој, исто така, му помогнал на својот репрезентација да триумфира на Африканскиот куп на нациите во 1994 и да го освои златниот олимписки медал на Олимпијадата во Атланта 1996 година.
3 Титули
3.1 Клупски
3.1.1 РФК Лиеж
*Куп на Белгија: 1
: 1989-1990
3.1.2 Монако
* Лига 1: 1
: 1996-1997
* Суперкуп на Франција : 1
: 1997
3.1.3 Ал-Итихад
*Премиер лига на Либија: 1
: 2002-2003
3.2 Репрезентативни
3.2.1 Нигерија
*Африкански куп на нации : 1
: 1994
*Летни олимписки игри : 1
: 1996
3.3 Поединечни
* Абоносова копачка : 1
: 1993
* Африкански фудбалер на годината : 1
: 1997
UTC−01:00

UTC−01:00 е часовен појас со отстапување за −01 час од UTC. Се применува во следниве места:
1 Како стандардно време (цела година)
*
2 Како стандардно Време (зима на северната полутопка)
***Источен Гренланд (Итокортормит и околината; се применуваат правилата на ЕУ за летно сметање на времето)
*Азори (Португалија)
3 Поврзано
* UTC±00:00
* UTC+01:00
cs:Časové pásmo#UTC-1 N
es:Huso horario#UTC−01:00, N
Имеличар

Имеличарот или имелов дрозд е птица од семејството дроздови (''Turdidae''). Распространета е низ отворените шуми и култувирани земјишта во цела Европа и голем дел од Азија. Многу птици од северните краишта се преселници кои при преселбата формираат мали јата. Во Македонија оваа птица е постојан жител и ја има преку целата година.
1 Таксономија
Видот за првпат е опишан од Карл Лине во неговата ''Systema naturae'' во 1758 под сегашното научно име. Името на птицата потекнува од имелата, паразитското растение (и на англиски - „mistletoe“, и на латински - „viscivorus“ значи имела), чии бобинки птицата многу ги сака.
Се предлагаат 8 подвида, но засега се прифатени само 3:*''Turdus viscivorus viscivorus'', номинираниот подвид, кој се размножува во Европа и Азија, источно од реката Об до Финска и централна Полска, западна Унгарија и Босна;
*''T. v. bonapartei'' (Cabanis, 1860), се размножува во Сибир источно од реката Об.
*''T. v. deichleri'' (Erlanger, 1897), се размножува во северна Африка, Корзика и Сардинија.
2 Опис
Имеличарот е најдолем дрозд во Европа, подолем од сличниот дрозд пејач, па и од обичниот кос. Долг е 25-30 см, има распон на крилјата 42-50 см и тежи од 93 до 176 грама. Половите се слични, со бледо сивкавокафеави грбови и со елегантни округли точки на долните делови на кремава основа.
Овој дрозд е многу поголем, посветол и со подолга опашка од дроздот пејач, со кој ја делат истата животна средина.
3 Поведение
Живеалиштето на имеличарот е разновидно, но мора да има барем малку дрвја, значи, шумите, плантажите, живите огради и градските паркови. На југ и исток се населува кај четинарските дрвја, односно на линијата на растење на смреките. Во Северна Африка достигнува до 600 метри надморска височина, а на планините во Европа и до 1.700 метри. Отворените простори како што се земјоделските земјишта, мочуриштата и тревните ридови, ги користи зиме.
Има докази дека птицата го менувала своето живеалиште, од исклучиво иглолисни шуми, се населувала прво во плантажите,а потоа и во градските паркови. Ова се случило во Германија во 1920-тите години.
Како и другите дроздови и овој вид е сештојад, јаде инсекти, црви, мали влекачи, семиња и бобинки. Тој ја брани грмушката со бобинки зимно време од другите птици. Негово омилено јадење се бобинките од имелата.
Прави уредно гнездо во облик на чашка, обрабено со трева, кое го сместува на дрво и каде несе неколку јајца.
Мажјакот ја пее својата гласна мелодична песна качен на дрво, кров или друго високо место за перчење, често дури кога времето е лошо или навечер, а започнува релативно рано напролет. Неговото народно име е „предвесник на бура“. Песната му е потешка и поедноставна верзија на пеењето на обичниот кос, а кога е вознемирен испушта звук што потсетува на митралез или штракалка за фудбалски натпревар.
4 Статус
Имеличарот е широко распространет низ Европа и Азија, со европска популација од 9 до 22.2 милиони единки и вкупна околу 12.2-44.4 милиони. Видот нагло се раширил во низините и крајбрежјата во текот на XVIII и XIX век. Според класификацијата на Црвениот список, ова е вид со најмала загриженост.
Лисесто циганче

Лисестото циганче, е мала врапчевидна птица од семејството на муварчињата (''Muscicapidae''), која порано била сместена во семејството на дроздовите (''Turdidae'').
1 Систематизација и распространетост
Прифатени се два подвида. Номинираниот, ''P. p. phoenicurus'' кој го има низ цела Европа и достига до Сибир. Другиот подвид е ''P. p. samamisicus'' кој е распрострастранет појугоисточно, од Крим преку Турција, Блискиот Исток до Средна Азија. Малку е помала од ''P. p. phoenicurus'' и кај возрасните мажјаци има слична бела дамка на крилјата како кај циганчето. Белата дамка, но малку поневпечатлтива ја има и кај младенчињата и кај женките. Подвидот е широко раширен во Турција и во јужниот дел на Балканот, во Македонија.
2 Опис
Лисестото циганче во многу нешта е слично на црвеногушката. Таа ги има истите општи особини, разговорливото поведение, има иста должина 13-14,5 см, но е малку потенка и полесна, тежи 11-23 г. Портокаловоцрвената опашка често ја ниша. Кај европските птици, само циганчето ('' Phoenicurus ochrurus'') има слично обоена опашка.
Мажјакот летно време има бледо сиви глава и горни делови, освен задникот и опашката, кои, како и слабините, под крилјата и долниот дел од крилјата се портокаловокостенливи. Челото е бело, а страните на лицето и градите се црни. Крилјата и двата централни пердуви на опашката се кафеави. Портокаловото од слабините се прелева во речиси бело на стомакот. Клунот и нозете се црни. Наесен, боите на мажјакот обледуваат и му даваат исплакнат израз. Женките се покафеави, со посветли долни делови, немаат црно и сјајно перје, а грлото им е белкаво.
3 Живеалиште
Овие птици сакаат отворени, стари дабови или брезови шуми, со висока хоризонтална видливост, малку грмушки и дупки во старите дрвја каде ги сместуваат своите гнезда. Претпочитаат гнездото да им биде на работ од шумата, до чистините. Освен во шумите, птицата живее и во урбаните средини, во парковите и градините.
Најчесто гнездото го прават во природните дупки на дрвјата, па во мртвите дрвја или дрвјата со мртви гранки, а користат и куќички за птици. Сакаат гнездото да им е покриено со многу мов и лишаи. Користат и стари иглолисни шуми, особено во северниот дел на опсегот.
4 Поведение
Преку лето, оваа птица живее речиси во цела Европа, западна Азија и северозападна Африка. Таа е птица преселница која зимува во централна Африка и Арабија.
Напролет, на почетокот до средината на април, први пристигнуваат мажјаците, често неколку дена пред женките. Во мај, несат 5-6 светлосини јајца, а имаат и второ легло во текот на летото. Заминува за Африка меѓу средината на август и на почетокот од октомври.
Се храни како другите муварчиња, со инсекти кои ги лови откако ќе пројдат покрај нив, значи претежно со летачки инсекти.
Огласувањето му е разговорливо, а алармниот повик му е една тажна нота ''уит''.
Песната на мажјакот е слична на црвеногушката, но само увертира, бидејќи има недовршен, изнемоштен крај.
Западноевропско време

Западноевропското време (крат. WET од |Western European Time; UTC±00:00) — часовен појас што опфаќа делови од западна и северозападна Европа. Појасот го користат следниве земји и региони:
*Североисточен Гренланд (Данмарксхавн и околината)
*Ирска, од 1916 г, освен во 1968–71 г.
*Исланд, од 1968 г.
*Канарски Острови, од 1922 г. (остатокот од Шпанија користи CET, т.е. UTC+1)
*Обединето Кралство и териториите Каналски Острови и Ман, каде правно се нарекува Средно време по Гринич (GMT) и служи како стандардно време во Англија, Шкотска и Велс уште од 1847 г, и во Северна Ирска од 1916 г.
*Португалија, од 1911 г, со извесни паузи (освен Азорите, UTC-1)*Фарски Острови, од 1908 г.
Сите горенаведени земји освен Исланд применуваат летно сметање на времето, што значи дека се префрлаат на западноевропско летно време (WEST, UTC+1), кое е еден час понапред. Во Британија ова се нарекува „британско летно време“.
Појасот во теорија се протега од 7,5° ИГД до 7,5° ЗГД (0° ± 7,5°), но WET не се применува во Холандија, Белгија, Луксембург, Франција, Гибралтар и Шпанија, кои користат средноевропско време (CET), иако сите тие се целосно (освен дел од Франција) западно 7,5° ИГД. Обратен случај се Исланд и Источен Гренланд, кои се вклучени во WET иако обете се западно од 7,5° ЗГД.
1 Во минатото
Западноевропското време во минатото се користело и во други европски земји, земајќи го тогашниот Париски меридијан како појдовна линија:
*Андора (1901-46)
*Белгија (1892-1914 и 1919–1940)
*Гибралтар (1880-1957)
*Луксембург (1918-40)
*Монако (1911-45)
*Франција (1911-40 и 1944–45)
2 Поврзано
* Средноевропско време
* Источноевропско време
* Западноевропско летно време
Борба на кучиња

Борбите на кучиња претставуваат безмилосрден спорт. Борбите, по правило, се организираат помеѓу две кучиња, како облик на забава. Приходи од борбите се обично постигнуваат преку плаќање на билети за да се види настанот односно преку обложување.
1 Историја
Борбите на кучиња биле регистрирани во историските документи на многу цивилизации и култури. Низ историјата, многу варијанти на кучиња поминувале обука за создавањето на кучиња за борби.
Борбите на кучиња биле организирани и за време на крвавите гладиаторски натпревари и борби во Колосеум во Римското Царство. Денес, овој крвав спорт е поврзан најчесто со криминал и различни девијации во општеството.
Овој вид на забава сѐ уште е популарна во одредени региони во светот.
Феникијци

Феникијци — древен семитски народ што ја населувал Феникија. Зборувале феникиски.
1 Потекло
Феникијците зборувале семитски јазик поврзан со арапскиот. Херодот во својата „Историја“ известува дека Феникијците дошле во Феникија од Северозападна Арабија, од брегот на Црвеното Море. Историчарите веруваат дека тоа можело да се случи во III илјадалетие пр. н. е. Тогаш територијата на Феникија била нападната од Аморејците.
Феникиската цивилизација конечно се оформила до XIII век. пр. н. е. врз основа на заемодејството на Хананејците и морските народи.
2 Јазик
До почетокот на I илјадалетие од нашата ера, Феникијците го зборувале феникискиот јазик. Потоа се префрлиле на арамејски. Потомците на Феникијците се префрлиле на арапски во неодредено време по VII век.
3 Облека
Феникијците се облекувале во долга туника, која била врзана со појас и сандали. Жените носеле шал, обетки и ѓердани на главите. Меѓу украсите, посебно место заземал месечевиот срп — симболот на Астарта. Феникијците претпочитале црвени и жолти бои во облеката, која била направена од лен. Феникијците се првите што носеле црвени фустани (багреница). Украсот за глава на обичните луѓе била капа, додека за благородниците имала цилиндричен облик со златни ленти.
Јона (река)

Јона (|Yonne) — река во Франција, лева притока на Сена. Долга е 292 км. По неа е наречен департманот Јона. Извира во ридските предели на масивот Морван кај Шато Шинон, Њевр. Завршува влевајќи се во реката Сена во Монтеро Фо Јон.
Реката тече низ следниве градови:
*Њевр: Шато Шинон, Кламси
*Јона: Осер, Мижен, Жоањи, Вилнев на Јона, Санс
*Сена и Марна: Монтеро Фо Јон
1 Поврзано
* Список на реки во Франција
Кадиски Залив

Кадиски Залив (|Golfo de Cádiz) — залив на Атлантскиот Океан помеѓу ’ртот Света Марија (''pt''), најјужната точка на копнена Португалија и ’ртот Трафалгар (''es'') на западниот крај на Гибралтарскиот Проток. Во него истекуваат речни сообраќајници Гвадалкивир и Гвадијана, како и помалите реки Одиел, Тинто и Гвадалете. Наречен е по градот Кадис кој е сместен на неговиот брег.
Заливот е сместен во североисточниот дел на Атлантскиот Океан, во подрачјето 34° до 37°15' СГШ и 6° до 9°45' ЗГД.
1 Геологија
Геолошката историја на Кадискиот Залив е во потесна врска со заемодејството на плочите на јужна Евроазија и Северна Африка, и се движат по два главни механизма:* подвлекување согласно западната поставеност на Гибралтарскиот Лак и образбата на прирасниот клин на Кадискиот Залив (веројатно моментално неактивна) и* посредно судирање на литосферата на Иберија и Нубија (моментално активна).
2 Поврзано
* Кадис
* Гибралтарски Проток
* Гибралтарски Залив
* Пиринејски Полуостров
Буков свиркач

Буковиот свиркач е вообичаена и широко распространета врапчевидна птица која се размножува низ северна и умерена Европа и само во западна Азија до јужниот дел на Урал. Оваа птица е исклучиво преселница и целата популација зимно време престојува во тропска Африка. Буковиот свиркач е широко распространет и низ Македонија.
1 Живеалиште
Живеалиштето на оваа птица се отворените, но сенковити зрели шуми, како што се буковите и дабовите, со ретки грмушки за гнездење. Гнездото во облик на купола го градат во близина на земја, ниско во грмушките. Имаат едно легло во мај, со 6-7 јајца, а можно е да имаат и второ легло подоцна. Како и повеќето грмушари и трскари, и овие птици се хранат со инсекти.
2 Опис
Буковиот свиркач е долг 11-12.5 см, со типичен лик на грмушарче, зелено одозгора и бело одоздола, со лимон жолти гради. Се разликува од сличните на него елов свиркач ''P. collybita'' и брезов свиркач, ''P. trochilus'' по жолтата линија над окото, жолтите грло и горниот дел од градите, побледи краеви на крилјата и пократката, но поширока опашка.
3 Пеење
Има два вида песни, често (но, не секогаш) ги пее наизменично; првата е пискава течна метална вибранта со забрзување на темпото која трае 2-3 секунди, и втората е серија на 3-5 опаѓачки ноти со понизок тон ''пиу-пиу-пиу''. Повикот за контакт е мека нота, слично како вторат песна, но пократко и само еднаш ''пиу''.
4 Наводи
*
Арјеж (река)

Арјеж (|Ariège; |Arièja, |Arieja) — река во јужна Франција, десна притока на Гарона. Долга е 164 км и извира во Пиринеите, каде образува дел од границата со Андора.
Реката тече низ следниве населени места:
* Арјеж: Акс ле Терм, Ле Кабан, Тараскон на Арјеж, Монгајар, Фоа, Варил, Памје, Саверден.
* Горна Гарона: Сентегабел, Отрив.
Истекува во Гарона во Порте на Гарона, јужно од Тулуза. Името потекнува од латинскиот назив „Авгигера“ (''la'' = Златоносна) бидејќи се сметало дека во коритото има златни грутки.
1 Поврзано
* Арјеж (департман)
Лоар

Лоар (|Loir) — река во западна Франција, лева притока на Сарта. Извира северно од Илер Комбре во департманот Ер и Лоар. Завршува влевајќи се во реката Сарта во Бриоле, северно од градот Анже.
Реката е и посредна притока на Лоара, бидејќи оди напоредно на неа и ги дели плавните подрачја.
1 Населени места по течението
* Ер и Лоар (28): Илер Комбре, Бонвал, Шатоден, Клоа на Лоар
* Лоар и Шер (41): Море, Вандом, Монтоар на Лоар
* Сарта (72): Шартр на Лоар, Шато ди Лоар, Ле Лид, Ла Флеш
* Мен и Лоара (49): Диртал, Сеш на Лоар
2 Притоки
* Озана
* Јер
* Бре
* Егр
* Кони
3 Поврзано
* Шер (река)
* Ер (река)
* Сарта (река)
* Лоар и Шер
* Ер и Лоар
Фред (фудбалер 1983)

Фредерико Чавес Гуедеш, подобро познат по неговиот прекар Фред (роден во Теофило Отони), е бразилски фудбалер, напаѓач на бразилскиот клуб Крузеиро.
1 Титули
1.1 Клупски
1.1.1 Олимпик Лион
*Лига 1 (3) : 2005–06, 2006–07, 2007–08.
*Куп на Франција (1) : 2008.
1.1.2 Флуминенсе
*Серија А (1) : 2010, 2012.
*Кампеонато Кариока (1) : 2012
*Taça Guanabara (1) : 2012
1.2 Репрезентација
*Копа Америка (1) : 2011
*Куп на конфедерации (1) : 2013
Киматика

Киматика (од грчкиот збор што значи „бран“, Κῦμα) е учење што ги проучува видливите вибрации на звукот и е подточка на нормалниот мод. Најчесто, рамната површина на која што се става течноста, песок или други материи вибрира под дејство на звук, каде што за време на вибрирањето, течноста или ситниот песок формираат најразлични форми коишто стануваат се по комплексни кога честотата со која што се испушта звукот се зајакнува.
1 Потекло на поимот
Поимот Киматика за ова поле од науката на ''модалниот феномен'', прв го користел швајцарскиот доктор Ханс Џени којшто бил пионер во ова поле. Историски, поимот ''Киматика'' потекнува од грчкиот збор 'кума' што значи 'бран', со цел да се опишат периодичните ефекти коишто звукот и вибрацијата ги вршат врз материјата.
2 Поврзано
* Киматичка терапија
* Осцилон
* Музичка визуелизација
* Визуелна музика
Шаранта (река)

Шаранта (|Charente; |Charanta) — река во југозапдна Франција со должина од 381 км.
Извира во Шеронак, село во департманот Горна Вјена. Тече низ департманите Горна Вјена, Шаранта, Вјена и Приморска Шаранта. На крајот од течението, истекува во Атлантскиот Океан кај Рошфор.
1 Пловност
Реката била пловна многу долго време, но во средината на XX век била напуштена како сообраќајница за превоз на стоки. Денес полноводноста е повратена и реката е пловна сè до Ангулем, но служи само за рекреативни пловила. Шаранта тече низ градови како Коњак, Жарнак, Сент and Рошфор, и дава одлични туристички можности.
Денес реката е опремена спротиводно од Сент, и има преводници со скромни димензии од 34 × 6 м. Долж течението има сидришта за оставање на пловила и изнајмување за излети.
2 Притоки
Шаранта ги има следниве притоки:
* Антен;
* Не;
* Коран;
* Сењ;
* Брамерит;
* Бутон;
* Арно;
* Бандија;
* Тардоар;
* Тувр;
* Бониер.
3 Градови
По течението на реката се сместени следниве градови:
* Сивре
* Жарнак
* Монтижак-Шарант
* Ангулем
* Коњак
* Сент
* Тајбур
* Сен Савињен
* Тоне-Шаранта
* Рошфор
* Субиз
* Вержеру
4 Поврзано
* Шаранта (департман)
* Приморска Шаранта
* Поату-Шаранта
Шер (река)

Шер (|Cher; |Char) — река во средна Франција, лева притока на Лоара. Извира североисточно од Крок во департманот Крез. Се влева во Лоара кај Виландри, западно од Тур.
Во 1940 г. реката предизвикала разорна поплава со големи штети, оштетувајќи го и дворецот Шенонсо што е изграден преку реката.
Името води потекло од прединдоевропскиот корен „кар“ (''kʰar''), со значење „камен“.
1 Населени места по течението
* Крез
* Алје: Монлисон
* Шер: Сент Аман Монтрон, Вјерзон
* Лоар и Шер
* Ендр и Лоара: Тур
2 Притоки
*(Л) Тард
*(Д) Амарон
* (Д) Оманс
* (Д) Јевр
* (Л) Арнон
* (Д) Солдр
* (Л) Фузон
3 Поврзано
* Шер (департман)
* Лоар и Шер
* Лоар (река)
Мињо (река)

Мињо (шпански и |Miño; |Minho) — најдолгата река во Галисија, Шпанија, со вкупна должина од 340 км.
Името доаѓа од латинскиот поим „Миниј“ (|Minius) со значење „цинобер“, т.е. „црвеникава“. Мињо е река од стопанско значење, бидејќи од неа се наводнуваат лозја, ниви и полиња, и се добива хидроенергија. Дел од течението ја исцртува шпанско-португалската граница.
Реката извира во местото Педрегал де Иримија, околу 50 км северно од градот Луго во Галисија. Минува јужно од ѕидините на стариот римски град и тече низ клисури сè до долината, па станува поширока северно од Оуренсе. На потегот од Портомарин до Фриејра, на реката се изградени повеќе хидроакумулации: „Балезар“ (654 хм³), „Пеарес“ (182 хм³), „Велје“ (17 хм³), „Кастрело“ (60 хм³) и „Фриејра“ (44 хм³).
На 20 км северно од Оуренсе, во Мињо се влева нејзината главна притока, реката Сил. Кога ќе го мине Оуренсе, реката тече во југозападен правец сè додека не дојде до португалската граница кај Мелгасо. Кај местото Рибадавија е сместена последната акумулација „Фриејра“, чие винско подрачје е познато по виното „рибејро“.
Тука течението на реката ја образува границата помеѓу двете држави во должина од 80 км. Овој предел е долински, мошне плоден и максимално искористен во полјоделството. Се одгледуваат култури како пченка, компир, зелка, а покрај самата долина се простираат лозови насади на сорти од кои се произведува т.н. „Зелено вино“ (''pt'').
Минувајќи ги средновековните градови Мелгасо и Монсао, Мињо го дели старите утврдени градови Туј во Шпанија од Валенса во Португалија — обата заштитени како културно-историско богатство. Кај Камиња, Мињо конечно се влева во Атлантскиот Океан.
Главни притоки на реката се Сил, Неира, Авија, Барбантињо, Бубал и Арноја.
1 Поврзано
* Валенса до Мињо
* Список на реки во Португалија
* Список на реки во Шпанија
Слободан Најдовски

Слободан Најдовски (роден година во ) ― македонски политичар и политички аналитичар. Има завршено високо образование по економски науки, а говори и руски јазик. Бил пратеник во Собранието на Република Македонија како член на ЛДП за време на три пратенички мандати. Тогаш извесен период ја извршувал должноста потпретседател на Собранието на РМ.
Освен политички, Најдовски обавувал и други функции. Во периодот 1990-1994 бил раководител на Битолска Пивара, додека од 1999 до 2002 година, тој бил директор на ЈП Пазари од Битола. Потоа Најдовски пишувал колумни за „''Утрински Весник''“.
Гвадалкивир

Гвадалкивир (|Guadalquivir) — петта река по должина на Пиринејскиот Полуостров и втора по должина во рамките на Шпанија. Долга е 657 км, а сливното подрачје зафаќа 58.000 км². Извира во Кањада де лас Фуентес (кај селото Кесада) во планинскиот венец Казорла (Хаен), па тече низ Кордоба и Севиља, а завршува кај рибарското село Бонанза во Санлукар де Барамеда, каде се влева во Кадискиот Залив (Атлантски Океан). Во овој најдолен дел од течението пределите се низински, со значајни мочуришта и се граничи со националниот парк „Доњана“.
Ова е единствената голема пловна река во Шпанија. Денес со брод се стигнува до Севиља, а во римско време се одело сè до Кордоба.
Според историските записи, на устието на Гвадалкивир се наоѓал древниот град Тартес, иако самото место на наоѓање досега не е утврдено.
1 Потекло на поимот
Името на реката доаѓа од арапскиот поим „ел-вади ел-кабир“ (ar), што значи „Голема Долина“. Феникијците реката ја нарекувале „Бајц“, што подоцна преминало во „Бетис“, што останало сè до маварско време. По неа е наречена и римската провинција Хиспанија Бетика. Уште постаро келтиберско име на реката е „Оба“ (''Златна'').
2 Притоки
Гвадалкивир има поголем број на притоки:
Леви притоки се: Мала Гвадијана, Гвадалбулјон, Гвадахос, Хенил, Корбонес и Гвадајхара.
Десни притоки се: Гвадалимар, Хандула, Јегвас, Гвадалмелјато, Гвадијато, Бембезар, Вијар, Уелва, Гвадијамар
3 Занимливости
„Гвадалкивир“ се нарекувал францускиот брод што го разурнале Гемиџиите во солунското пристаниште на 28 април 1903 г.
4 Галерија
5 Поврзано
* Список на реки во Шпанија
* Андалусија
* Кадиски Залив
Валира

Валира (|Valira) — најголема река во Андора. Тече низ главниот град, Андора ла Веља, и излегува од земјата на југ, близу граничниот премин во Шпанија.
Реката е притока на Сегре, која пак се влева во Ебро. Валира му се придружува на Сегре кај Сеу д'Ургељ. Главни притоки се Источна Валира, Северна Валира и Мадриу. Реката е долга 35 км.
Passenger (британска музичка група)

Passenger бил Британски фолк рок бенд формиран во 2003 година во Брајтон и Хов, Англија.
Бил основан од страна на Мајк Розенберг главен вокал и текстописец на бендот и Андреј Филипс. Бендот одвреме на време бил Квартет исто така и квинтет.
Прв албум им бил Wicked Man's Rest во 2007 година.
Сите 11 песни беа напишани од страна на Андреј Филипс и Мајк Розенберг. После издавањето на албумот бендот се распадна кога Андреј Филипс ги напуштил во 2009 година.
1 Соло кариерата на Розенберг
После распагањето на бендот Розенберг продолжил со соло кариера користејки го името Passenger како негов прекар. Ги издал албумите Wide Eyes Blind Love (2009)
Flight of the Crow (2010) и All the Little Lights.
Те Вахипоунаму

Те Вахипоунаму (|Te Wāhipounamu = „вода на жадот“) — подрачје во југозападниот дел на Јужниот Остров на Нов Зеланд, прогласено за светско наследство на УНЕСКО.
Областа е прогласена за светско наследство во 1990 г. и зафаќа површина од 26.000 км². Има неколку национални паркови:
* НП „Аораки/Кукова Планина“
* НП „Вестленд“
* НП „Маунт Аспајринг“
* НП „Фјордленд“
Се смета дека оваа заштитена област содржи најпретставителни остатоци од фауната на некогашниот праконтинент Гондвана,
што е една од причините за прогласувањето за светско наследство.
Беловрато муварче

Беловрато муварче — мала врапчевидна птица од семејството на муварчињата. Таа е една од четирите црно-бели вида муварчиња. Се размножува низ југоисточна Европа (со изолирани популации на островите во Балтичкото Море, Шведска) и југозападна Азија. Таа е птица преселница што зимува под Сахара, во Африка. Редок скитник е во западна Европа. Оваа птица е честа во Македонија.
1 Опис
Оваа тица е долга 12-13.5 см. Мажјакот во сезона на парење е претежно црн одозгора и бел одоздола, со бел ѓердан, голема бела дамка на крилјата, црна опашка (иако некои мажјаци имаат бели агли по страните) и голема бела дамка на челото. Под опашката, задникот е светол. Клунот му е црн, широк и заострен на врвот, типичен за птиците кои ловат инсекти во лет. Освен со инсектите, овие птици се хранат со гасеници кои ги наоѓаат под кората на дабовите, како и со бобинки.
Кај мажјаците вон сезоната на парење, женките и младенчињата, црното е заменето со бледо кафеаво, и може тешко да се разликуваат од останатите муварчиња од родот.
2 Поведение
Живеалиштето на овие птици се отворените шуми, паркови и градини, во кои претпочитаат да има стари дрвја со дупки во кои ќе гнездат. Го градат гнездото во отворената дупка на дрвото или прифаќаат куќички за птици изградени од луѓето. Обично несат 5-7 јајца.
Песната му е бавен, развлечен свиреж.
3 Наводи
* Veen T., Borge T., Griffith S.C., Saetre G.P., Bures S., Gustafsson L. & Sheldon B.C. (2001) Hybridization and adaptive mate choice in flycatchers. Nature, 411, 45-50.
* J. Haavie, T. Borge, S. Bures, L. Z. Garamszegi, H. M. Lampe, J. Moreno, A. Qvarnström, J. Török, G.-P. Sætre (2004) Flycatcher song in allopatry and sympatry - convergence, divergence and reinforcement. Journal of Evolutionary Biology 17 (2), 227–237.