procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Алма Малер (книга)

''Алма Малер'' — роман на македонскиот писател Сашо Димоски, објавена во 2014 година . во издание на издавачката куќа „Култура“.
1 За книгата
''Алма Малер'' е краток роман за сопруга, љубовница, муза, интимна пријателка на големи и познати уметници, жена која одбележа една ера со својата уникатност.
Романот е напишан во облик на фиктивен животопис во прво лице еднина. Претставува емотивен монолог на жена која го посветила својот живот на својата љубов и не добила речиси ништо за возврат. Таа се откажала од својата музичка кариера поради нејзиниот десетгодишен брак со Густав Малер. По неговата смрт, следеле врски со архитектот Валтер Гропиус, сликарот Оскар Кокошка и писателот Франц Верфел.
Бракот со Малер, со кој во тие десет години родила две деца, е токму делот од нејзиниот живот што го претставува главниот тек на овој роман.
Алма Малер е родена како Алма Марија Шиндлер во 1879 година . како ќерка на сликарот Емил Јакоб Шиндлер и пејачката Ана Берген. Нејзиниот татко наскоро умира, а следниот брак на нејзината мајка со сликарот Карл Мол ќе ја приближи Алма до водечките уметнички кругови во Виена. Веќе на седумнаесет години, таа го фасцинирала Густав Климт, научила да свири на пијано со композиторот и педагог Александар Землински. Таа била во врска со тогашниот директор на Бургтеатарот, Макс Буркхарт, кога го запознала Густав Малер, и со кого ќе се гледа дури и додека била во брак со Малер. Бракот траел десет години, а по неговата смрт, Алма стапила во врска со архитектот Валтер Гропиус. Таа врска завршила по собир организиран од нејзиниот очув и кога таа го запознала сликарот Оскар Кокошка. По врската со Кокошка, таа се враќа кај Гропиус, со кој ќе се омажи. Нивниот брак се распаѓа по пет години, поради меѓусебно неверство. Во тоа време таа била во врска со младиот писател Франц Верфел, со кој стапила во брак по трет пат. Заедно за време на Втората светска војна отишле во Америка, каде што починал во 1964 година. Алма Шиндлер Малер Гропиус Верфел е погребана во Виена по нејзина желба.
2 Содржина
Романот ''Алма Малер'' ги содржи следните поглавја:* Смрт
* Прва симфонија - Титан
* Втора симфонија - Воскресение
* Трета симфонија
* Петта симфонија - Адаџието
* Шеста симфонија - Анданте Модерато
* Седма симфонија - песна на ноќта
* Симфонија од илјадници
* Деветта симфонија - Рондо-бурлеска: Алегро асаи
* Скица за Десеттата симфонија - Последно изгрејсонце
** Анданте – Адаџо
** Шерцо
** Чистилиште. Алегро модерато
** Шерцо
** Финале
3 Драматизација
Драматизацијата на книгата за исповедта на Алма Малер била изведена на сцената на Македонскиот народен театар во јануари 2015 година во режија на Васил Зафирчев. Со оваа претстава театарот настапи на повеќе сцени во Македонија и во странство.
4 Изданија на други јазици
Српското издание на книгата го објавила издавачката куќа ''Лагуна'' од Белград во 2016 година, во превод на Зоран Паневски.
Во 2018 година книгата е издадена на англиски јазик од издавачката куќа Долки аркајв прес (Dalkey Archive Press) во превод на Пол Филев.
5 Поврзано
* Алма Малер
* Густав Малер
* Франц Врфел
* Валтер Гропиус
* Оскар Кокошка
Горно Лисиче - Скопско

''Горно Лисиче - Скопско'' ― книга напишана од Ѓорѓи Малковски во 2002 година. Книгата е посветена на тогаш селото Горно Лисиче кое денес е населба во Скопје. Книгата содржи информации за географијата, демографијата, историјата, културата и спортот, образованието, религијата, стопанството во Горно Лисиче, со посебен нагласок на стариот јужен дел на населеното место. Книгата била печатена во Скопје. Тиражот бил 500 примероци.
1 Содржина
Книгата е поделена на неколку поглавја:#Основни природно-географски одлики на селото Горно Лисиче - Скопско
#За името Лисиче
#Каде се наоѓало селото порано
#Првите пишани материјал за с. Г. Лисиче
#Населбата и населението во турскиот период
#Приликите во с. Г. Лисиче од крајот на 19 век до 1918 година
#Периодот меѓу двете светски војни (1918-1941 година)
#Куќи и други градежни објекти
#Периодот на Втората светска војна (1941-1944 год.)
#Територијалната положба и демографската состојба на с. Г. Лисиче од 1944 до 2001 година
#Некои основни етнографски обележја и потеклото на населението во с. Г. Лисиче
#Манифестацијата Илинденски марш 1978 година
#Културно уметничкото друштво „Никола Јонков Вапцаров“ и Манифестацијата Вапцарови денови
#Основното училиште „Гоце Делчев“ во с. Г. Лисиче
#Црквата „Св. ап. Петар и Павле“
#Спортот во Г. Лисиче
#Некои особености на економскиот и општествениот развој на с. Горно Лисиче од ослободувањето до денес
#Железничката станица Лисиче
Мојот маж

''Мојот маж'' — збирка раскази на македонската писателка Румена Бужаровска објавена во 2014 година.
1 За книгата
Раскажувачикте во книгата раскази Мојот маж, само навидум зборувајќи за својот сопруг, всушност зборуваат за нивните стравови, мрачни тајни, недозволени копнежи, интимни фрустрации. Пренесени низ призмата на жена, мајка, вдовица, прељубница, уметничка, домаќинка, сместени во нашето секојдневие и раскажани со едноставен јазик, кој изобилува и со хумор и со тага, овие раскзаи даваат глас на проблемите што општеството ни налага да ги криеме.
Сите раскази во оваа збирка се раскажани во прво лице од различни жени. Сите овие раскази се за нив колку што се за нивната околина, односите со сопрузите, децата, родителите, колегите и пријателите. Кога зборуваат за нивните бракови и сопрузи, гинеколози, поети, полицајци, зборуваат за професиите и нивните статуси, зборуваат и за односите на моќ, бидејќи повеќето женски ликови се во сенка и емотивно и социјално запоставени поради престижот на нивните сопрузи. и нивните професии.
Расказите во збирката ''Мојот маж'' се реалистични, скоро секој од нас, без разлика дали преку сопственото или туѓото искуство, лесно може да се идентификува со секој лик од оваа збирка бидејќи ниту една од нив не е еднодимензионална, чисто зло или целосно добра, туку повеќеслоен. Уште една особеност што ја прави оваа збирка исклучително интересна е дозата на хумор со која пишува Румена. Во приказните обично нема чиста комедија, но има таква што остава горчлив вкус во устата.
Оригиналното издание на македонски јазик е објавено во 2014 година. содржи единаесет раскази: ''Мојот мај, поет'', ''Супа'', ''Прељубник'', ''Гени'', ''Нектар'', ''Празно гнездо'', ''Човек од навика'', ''Татко'', ''Сабота, пет попладне'', ''Лиле'' и ''Осми март''.
2 Содржина
Првото издание на македонски јазик е објавено во 2014 година и содржи единаесет раскази:
*''Мојот маж, поет'',
*''Супа'',
*''Прељубник'',
*''Гени'',
*''Нектар'',
*''Празно гнездо'',
*''Човек од навика'',
*''Татко'',
*''Сабота, пет попладне''*''Лиле'' и
*''Осми март''
3 Драматизација
Расказите од Мојот маж се драматизирани од Драмскиот театар во Скопје во режија на Нела Витошевиќ.
4 Изданија на други јазици
Српското издание на книгата го објавила издавачката куќа ''„Бука“'' од Белград во 2017 година во превод на Ирена Шентевска.
Збирката раскази „Мојот маж“ на грчки јазик ја објавила издавачката куќа „Гутенберг“ и е во превод на реномираната преведувачка Александра Јоаниду, професорка на Универзитетот Аристотелис во Солун.
М (филм)

''М'' — македонски постапокалиптичен хорор-филм снимен во 2019 година во режија на Вардан Тозија, чија премиера филмот ја имал во 2023 година. Филмот бил произведен од Focus Pocus Films. Главен лик е 8-годишниот Марко, кој во суровиот свет обземен од таен вирус, е во потрага по својата мајка. Сценариото е на Вардан Тозија и Даријан Пејовски, кинематографијата е на Влатко Самоиловски, сценографијата на Кирил Спасески-Кикич, а костимите се на Андреа Кустовиќ и Николина Костаншек. Маскер е Горан Игњатовски.
Улогите ги толкуваат Матеј Сиваков, Сашко Коцев, Александар Ничовски, Тони Михајловски, Камка Тоциновска, и Бојана Грегориќ Вејзовиќ. Премиера на филмот била на 13 јули 2023 г. на Европскиот фестивал „Синедејс“ во Скопје, а низ цела Македонија на 5 октомври истата година.
1 Содржина
Светот надвор од шумата е пусто и опасно место. Шумата е сето она што го знае осумгодишниот Марко и единствената личност што ја познава е неговиот параноичен, заштитнички татко. Неговото најскапоцено нешто е сликовницата каде што верува дека може да ги најде одговорите на сѐ. Неговиот живот наеднаш се менува кога открива невино нежно момче со Даунов синдром по име Мико, кое живее на работ од шумата. Работите се влошуваат кога момчињата се оставени сами да се снаоѓаат против остатоците од човештвото. Марко нема јасна претстава што значи да се има мајка, но момчињата мораат да одат на патешествие за да ја најдат. Надвор од безбедноста на шумата, Марко се соочува со уништен свет обвиен во тишина и полн со опасност.
2 Улоги
Глумец, Улога
Сашко Коцев, таткото
Матеј Сиваков, Марко
Камка Тоциновски, Ана
Тони Михајловски, Јон
Владимир Тулиев, човекот во шинел
Александар Ничовски, Мико
Оливер Митковски, слабиот човек
Благој Веселинов, младиот војник
Ефтим Трајчов Ѓаурски, политичарот
Бојана Грегориќ Вејзовиќ, поручникот
Александар Ристоски, младиот дечко кај Јон
Верица Недеска, мајката на Марко
Жаклина Петровска, жената
Мирослав Петковиќ, брадестиот тип
Борис Дамовски, постариот војник
Јасмина Билаловиќ, жената во бел мантил
Михајло Миленкоски
Макрина Постарата

Макрина Постарата (|Μακρίνα; пред 270 – ) — христијанска светица, мајка на Василиј Постариот и баба на истакнатите ранохристијански дејци Василиј Велики, Григориј Богослов, Петар Севастиски и Макрина Помладата. Во православието се чествува на 30 мај по стар стил или 12 јуни по нов). Во католицизмот се чествува на 14 јануари.
1 Житие
Во делата на Василиј се вели дека Макрина била ученичка на Григориј Чудотворец, и дека таа е одговорна за пренесувањето на неговите учења на внуците Василиј и Григориј.
Живеела во Неокесарија во Понт. Според Григориј Богослов, за време на прогонувањето на христијаните од царевите Галериј и Диоклецијан, Макрина со сопругот пребегале на брегот на Црното Море. Според преданието, тие се населиле во густа шума и таму поминале седум години, хранејќи се од козите кои се спуштале од планината за да ги хранат со млеко. Кога прогонувањата престанале, таа со семејството се вратила во родната Неокесарија.
Бидејќи мажот ѝ починал и останла вдовица, таа се смета за покровител на вдовиците. Во нејзина надлежност се и сиромашните. Се смета дека починала на почетокот на 340-тите.
2 Тропар
За св. Макрина се пее овој тропар:
Преподобна мајко наша Макрино, твоите молитви денес ги просиме, застапи се за нас пред Господа, ти која послужи како градина плодоносна, од која Он ќе изнедри мноштво фиданки, украси на Неговата Црква Небесна.
Награда за превод „Драги“

Награда за превод „Драги“ — награда за најдобар превод на македонски јазик „Драги“ е воспоставена во 2022 година, а првото почесно признание му било доделено на Драги Михајловски (1951-2022) - писател, преведувач, есеист и универзитетски професор. Наградата треба да ја стимулира преведувачката дејност и да го подигне квалитетот на преведените дела..
Оваа награда најпрво му била доделена на писателот Драги Михајловски кој остави трајна трага во македонската култура со преводите на делата од Шекспир, Милтон, Шели, Китс, Блејк, Елиот итн. Тој објавил и неколку студии и есеи од областа на теоријата на преводот, а со своите ставови за преводот влијаеше и на студентите на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје, каде што беше професор.
Наградата за најдобар превод на македонски јазик „Драги“ е воспоставена за да се направи вреднување на преведувачката продукција во Македонија, како и да се истакне вредноста и важноста на преведувањето за нашиот културен простор. Наградата се состои од плакета и статуетка „Драги“.
За наградата може да се учествува со книги објавени во периодот меѓу 1 јули претходната година до 30 јуни од тековната година.
Објавените книги мора да бидат преведени од изворниот јазик, а може да се конкурира со дела преведени од „живи“ и од класични јазици (арапски, старогрчки, санскрит и латински јазик).
Наградата се доделува за превод на дела од сите книжевни видови: проза, поезија и драма.
Право на номинација за наградата имаат издавачки куќи, здруженија на граѓани и преведувачи.
Секоја издавачка куќа или здружение на граѓани имаат право да номинираат најмногу пет книги, а секој преведувач има право да номинира најмногу две книги.
Еден преведувач не може да биде номиниран со повеќе од еден превод.
Номинираните книги може да бидат објавени во хартиена форма или како електронски изданија и мора да имаат ЦИП-запис од Националната и универзитетска библиотека „Свети Климент Охридски“ – Скопје.
За наградата „Драги“ во 2023 година биле номинирани 37 преведувачи од 16 издавачи и едно приватно издание..
Скриена камера (роман)

''Скриена камера'' — роман на македонската писателка Лидија Димковска објавена во 2004 година од издавачката куќа Или-или.
1 За книгата
''Скриена камера'' е првиот роман на Лидија Димковска.
Јунаци на романот ''„Скриена камера“'' се тројца уметници: Лила, писателка од Македонија, Едлира, Албанка која се занимава со фотографија и Џозеф, музичар од Пакистан. Оваа тројка се запознава во Виена, каде што живеат во ист стан како стипендисти. Иако се припадници на различни позиции, од различни националности, тие се зближуваат и наоѓаат меѓусебни сличности. Приказната во романот е раскажана од два агли; првиот наратор е Лела, а вториот наратор е минијатурна камера скриена во нејзиниот ножен палец.
Романот ''„Скриена камера“'' е трогателна приказна за толеранцијата напишана во кадри кои ги доловуваат настаните меѓу љубовта и смртта. Лидија Димковска веродостојно говори за меѓучовечките односи, при што го поттикнува поимот на Другиот соочувајќи го колективното и поединечното.
2 Изданија на други јазици
Српското издание на книгата го објавила издавачката куќа ''Агора'' во 2016 година во превод на Урош Пајиќ.
3 Награди
Книгата ја добила наградата на Друштвото на македонските писатели „Стале Попов“ за најдобра прозна книга за 2004 година.
4 Поврзано
* Награда „Стале Попов“.
Пaтешествија на Силјан Штркот

''Пaтешествија на Силјан Штркот'' — роман на македонскиот писател, патописец, поет, раскажувач и романописец Видое Подгорец, објавена во 2019 година.
Оваа книга всушност претставува продолжение на позната книга „Силјан Штркот” од Марко Цепенков во која Видое Подгорец решил самиот да раскаже за своите патешествија и премрежја
Д’лгопол

Д’лгопол (|Дългопол) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Д’лгопол во Варненската Област. Има население од околу 4.593 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на 70 километри западно од регионалниот центар Варна, во близина на акумулацијата Цонево, во источниот дел Стара Планина во близината на Врбишкиот Премин.
2 Историја
Југозападно од денешната населба е откриена доцноантичка еднокорабна црква со зачувани фрагменти од ѕидно сликарство.
За време на османлискиот период, населбата била позната како Ени ќој или Ново Село Во 1934 година селото било преименовано во Д’лгопол, а во 1969 година било прогласено за град.
Ренџерски баталјон

Ренџерскиот баталјон — поранешна елитна единица на Полкот за специјални операции при Армијата на Република Македонија спремна за изведување на специјални и специфични офанзивни операции во сите земјишни и временски услови. Таа е формирана во 2004 година како резултат на соединување на припадници од Извидувачкиот баталјон и Падобранскиот одред. Во 2011 година единицата е одликувана од претседателот на државата со Орден за воени заслуги. Надвор од Македонија единицата има учествувано во мировни мисии во Ирак во периодот од 2004 до 2009 година и во Авганистан во 2010 година.
1 Поврзано
* Баталјон за специјални намени
Строимир

Строимир (|Стројимир; |Στροἠμιρ, Στροἠμηρος) бил совладетел на Српското кнежевство заедно со неговите браќа Мутимир и Гојник, од околу 851 до судирот со најстариот брат Мутимир, при кој тој и Гојник биле симнати од власт.
Строимир бил помладиот син на Властимир, кој владеел 836–851. Строимир, заедно со неговите браќа Гојник и Мутимир, ја поразиле бугарската војска испратена од Борис I, и предводена од неговиот син Владимир, кој, заедно со 12 болјари биле заробени од српската војска. Последователно бил договорен мир и двајцата синови на Мутимир; Прибислав и Стефан ги испратиле заробениците до границата кај Рас. Таму, Борис богато ги дарувал, а Мутимир му подарил 2 робови, 2 соколи, две кучиња, и 80 крзна.
По борбата за превласт помеѓу помладите браќа и Мутимир, Строимир и Гојник биле заробени и испратени како заробеници кај бугарскиот кан Борис I во 855–856, како знак за мир, двајцата ги изгубиле титулите и биле држени во Плиска, бугарската престолнина. Строимир бил добро третиран од страна на Бугарите, а кан Борис лично му избрал жена на неговиот син, Клонимир.
1 Печатот на Строимир
На 11 јули 2006 српската влада на аукција во Минхен купила печат во византиски стил излиен во злато, кој најверојатно му припаѓал на Строимир (таткото на Клонимир). Се претпоставува дека бил изработен надвор од Византија, и има грчки натпис (KE BOIΘ CTPOHMIP, "''Боже помогни му на Строимир''") и има патријаршиски крст во средината. Најверојатно датира од втората половина на 9ти век,помеѓу 855/56 и 896, кога Клонимир се обидел да го преземе српскиот престол.
Серафим Гоцев

Серафим Гоцев (Сандански, Пиринска Македонија, Бугарија, 19 март 1951) — поет, романописец, сатиричар и книжевен критичар, јавен деец на македонското национално малцинство во Република Бугарија. Познат е под псевдонимот Гоце Серафимовски.
1 Животопис
По потекло од селото Ратевао кај Берово во Македонија, Серафим Гоцев своето високо филолошко образование го стекнал во Софија на Универзитетот „Свети Климент Охридски“ каде што дипломирал во 1978 година. На Академијата во Варна, специјализирал Управување во културата. Работел како наставник по книжевност и во дејности од областа на културата, уметноста и кинематографијата. Бил претседател на Советот за култура на град Сандански.
Поради неможноста да се школува на својот мајчин македонски јазик, Серафим Гоцев по образование е писател на бугарски јазичен израз, иако и национално и според сопствените тематски определби припаѓа на македонскиот културен круг во Бугарија (Славе Македонски, Магдалена Македонска и др.). Во своите песни и кратката проза, тој е свртен е кон судбоносните и историските вкрстувања и поделби на неговиот македонски народ. Следејќи ги стапките на книжевните претходници и примери на слична или рамноправна национална и книжевна судбина, како што е значајниот бугарски поет Никола Јонков Вапцаров, и Серафим Гоцев пее и раскажува за еден обичен човек во хаосот на безмилосната историја во која е само само мал протагонист на голема човечка драма, растргнат меѓу болни искуства.национална храброст и сосема лична, човечка потреба да се нурне во длабочините на сопствената интимност. Затоа, целата негова поезија е проткаена со измешани пирински/македонски национални и општествени, но и суптилни интимни лирски мотиви, крајно ненаклонети да ги преиспитуваат новите формални и изразни можности.
Гоцев постигнал завидни резултати во однос на поетската сатира и пародија. Со хумористични песни и афоризми храбро ги напаѓал аномалиите и отстапувањата на бугарското општество во транзиција. Уредник е на сите научни трудови на историчарката Сариса Параос. Серафим Гоцев пред хрватската книжевна публика се претставил како поет и како учесник на меѓународна тркалезна маса на тема „Поделбите на Македонија и македонската дијаспора денес“, како дел од „1 дена македонска култура во Истра“ (Пула, мај 2006 година).
2 Библиографија
* Во корените на книжевниот живот (''В корените на литературния живот''),
* Патот на Вапцаров до срцето на народот (''Пътят на Вапцаров към сърцата на хората''),
* Месечеви возбуди (''Лунни тревоги'', I. издание, 1999),
* Месечеви возбуди (''Лунни тревоги'', II. Преработено и дополнето издание, Пловдив, 2003.),
*''Месечински возбуди'', Културен центар „Скрб и утеха“, Скопје, 2003, на македонски јазик
* ГдНЕВНИ САТИритНИЦИ (''ГдНЕВНИ САТИритНИЦИ'', Пловдив, 2003.), сатири и пародии
* Песни за Демир Капија (''Песни за Демир Капия'')
Кристална планета

''Кристална планета'' — роман на македонскиот поет, раскажувач, романописец, драмски автор и преведувач Томе Арсовски, објавена во 1990 година.
1 Содржина
Во животот не е сè како во приказните, но во приказните е сè како во животот. Ова ѝ се случи на една Катерина кога го заврши четвртото одделение.
Оттогаш врската со Верна е во прекин. Некој може да помисли оти до прекинот дошло поради бунт на Кахалите, или избувнала нова војна со безобразните и жестоките Каратонци.
Но Катерина и Јана цврсто веруваат дека Зена еден убав ден сепак ќе им се јави, било на едната, било на другата. Затоа тие се се неразделни другарки.
А мене ми го рекоа и ова: следниот пат, ако дојде до уште едно патување на Верна – одат двете.
Сфинга на гневот

''Сфинга на гневот'' — роман на македонскиот писател, прозаист и драмски автор Жарко Кујунџиски, објавена во 2021 година.
1 За книгата
Кога уредникот на издавачката куќа „Веда“ дознава дека еден познат писател е пријавен како исчезнат, тргнува да ја открие вистината. Потрагата во која ризикува сè ќе го соочи со загатки во кои се испреплетени историјата, митологијата, психологијата и општествените случувања. Лазар смета дека ако ги дешифрира тајните пораки што ги открива, ќе ја оствари одамна посакуваната цел: да се добере до необјавениот ракопис на исчезнатиот писател.
Движејќи се меѓу границите на мистеријата и книжевниот трилер, Жарко Кујунџиски (Spectator, Америка) создава интригантен и вешто смислен роман, жанровски и стилски палимпсест, со кој пристапува во досега неистражени предели на нашата проза.
Аврен

Аврен (|Аврен) — село во Североисточна Бугарија, административен центар на општината Аврен во Варненската Област. Има население од околу 741 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа во источниот дел на Дунавската Рамнина, на јужните наклонети падини на Авренската висорамнина, на 31 километри југоисточно од регионалниот центар Варна.
Нова Вас над Драгоња

Нова Вас над Драгоња (словенечки: ''Nova vas nad Dragonjo''; италијански: ''Villanova di Pirano'') — населба во Општина Пиран во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Крајбрежно-крашкиот статистички регион.
Ветрино

Ветрино (|Ветрино) — село во Североисточна Бугарија, административен центар на општината Ветрино во Варненската Област. Има население од околу 1.001 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа на околу 45 километри од регионалниот центар Варна и речиси на исто растојание од Шумен.
Сашо Димоски

Сашо Димоски — македонски писател.
1 Животопис
Сашо Димоски е роден 1985 година во Охрид. Дипломирал на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје на отсекот Општа и компаративна книжевносто. Неговото прво објавено дело е романот „''Дневникот на еден хулиган''“, објавен во 2014 година во издание на „Култура“. После тоа доаѓа романот ''Алма Малер'' објавен во 2014 година со истиот издавач. Романот е приспособен за сценска изведба во Македонскиот народен театар. Во 2015 година, тој го објавил романот ''Петтото годишно време'', со поднаслов ''Вовед во историјата на третиот пол'' („Култура“), за што го добил Рациновото признание. Збирката драмски текстови ''Ние, другите'' била објавена во 2015 година во издание на „Култура“. Романот ''Заспани убавици'' со поднаслов ''Втор вовед во историјата на третиот пол'' бил објавен во 2017 година во истата издавачка куќа што ги објавила неговите претходни книги. Неговите раскази биле објавени во списанието ''Рукописи'' (2011, Панчево), како и во ''Антологијата на македонските раскази'' издадена од Далки аркајв за американскиот пазар.
Сашо Димоски работи како драматург во театарот Јордан Хаџи Константинов Џинот во Велес.
2 Библиографија
*''Дневникот на хулиганот'', Култура, 2014 г.
*''Алма Малер,'' Култура, 2014 година.
*''Петтото годишно време'', Култура, 2015 година.
*''Ние, другите'', Култура, 2015 година.
*''Заспани''''убавици'', Култура, 2017 година.
*''Музеј на заборавот'', Три, 2024 година.
3 Награди
* 2016 - Рациновото признание за романот ''Петтото годишно време'' со поднаслов ''Вовед во историјата на третиот пол''.* 2024 - Награда „Антево перо“ за стихозбирката „Музеј на заборавот“
4 Поврзано
* Список на македонски писатели
* Награда „Рациново признание“
Свети Петер

Свети Петер (словенечки: ''Sveti Peter''; италијански: ''San Pietro dell'Amata'') — населба во Општина Пиран во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Крајбрежно-крашкиот статистички регион.
Белоградчик

Белоградчик (|Белоградчик) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Белоградчик во Видинската Област. Има население од околу 4.723 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во подножјето на Стара Планина, на околу 50 километри јужно од реката Дунав и на околу 67 километри од регионалниот центар Видин. Градот е многу блиску до Белоградчичките Стени, кои зафаќаат површина од 90 квадратни километри и достигнуваат висина до 200 метри.
2 Историја
Населбата настанала во времето на Римјаните, кои изградиле тврдина на истото место каде што се наоѓаат денешните остатоци од Белоградчичката тврдина.
Во 14 век, Белоградчик бил дел од Видинското Царство, а Белоградчичката тврдина била меѓу најтешките за освојување во земјата.
По османлиската инвазија за градот се откриени податоци во османлиски регистар од 1454 година. За време на османлиското владеење, жителите главно се занимавале со занаетчиство и земјоделство. Во 1850 година, во областа избувнало востание, кое било задушено во крв.
Белоградчичката тврдина била обновена во сегашната форма и по ослободувањето на Бугарја. Во војната од 1885 година, набргу по обединувањето на Источна Румелија со Кнежевството Бугарија, Србите го направиле првиот обид да го заземат градот, но биле поразени.
На почетокот на Балканската војна, пет лица од Белоградчичк доброволно се пријавиле во Македонско-одринското ополчение.
3 Наводи
707-ми Баталјон за посебни мисии

707-от баталјон за посебни мисии е специјална единица во војската на Република Кореја (Специјална Воена Команда).
1 Историја
Единицата била формирана по Минхенскиот масакар, кој ја принуди владата на Јужна Кореја да создаде контра-терористичка единица за време на Олимпијадата во 1988   што се одржала во Јужна Кореја. Единицата имала околу 200 мажи и жени организирани во две нападни групи, една група за поддршка, и женска група која може да ги користи како телохранители или за операции каде што е потребно да не бидат откриени.
707-миот БСМ, исто така, е повикан од страна на владата на Јужна Кореја за да се даде приоритет на потенцијалните контра-терористички операции против сите можни закани на Јужна Кореја. Единицата на Јужна Кореја има приоритет кон контра-терористички операции и брза реакција со употреба на сила. Војниците на единицата – познати по својата црна берета (пред стандардизација на црната берета за сите активни војници) – се задолжени со спроведување на урбаните контра терористички мисии, ја сочинуваат армијата и се дел од групата за брза-реакција и силата за итни случаи. The battalion's nickname is 'White Tiger.' Прекар на баталјонот е "Бел Тигар".
Модулот исто така имал мал број на жени во групата оперативци. Тие се користат во контра-терористички операции каде застапеноста на жената не се гледа како закана пред терористот.
2 Обука
Процесот на приклучување обично вклучува регрути од различни гранки на вооружените сили на Република Кореја кои аплицираат и се обидуваат да станат членови на елитните сили. Други се избрани од страна на нивните претпоставени во разните гранки на војската и исто така квалифицираат како нивните колеги. Процесот на селекција е многу ригорозен. Првите кандидати ќе бидат подложени на проверка, а потоа ќе поминат 10-дневна процедура во која се елиминирани 90% од пријавените.
Сите членови на 707. се СКУБА и квалификувани падобранци. Се известува дека членовите често вршат дневни вежби на ниски температури во снег и ќе пливаат во ладни езера без никаква топлинска заштита.
Баталјонот на 707-та специјална единица се обучува со странски партнери, како што се Делта силите на САД, ФБИ ХРТ, британски САС, руската Алфа група, францускиот ГИГН, канадскиот ЏТФ2, Хонгконг СДУ и сингапурскиот СТАР. Целта е да се доживеат и да се зголемат односите и размена со заедниците на меѓународните специјални сили.
Баталјонот, исто така, поседувал и управувал со комплексна обука за борба против тероризмот за специјална воена команда на Армијата на Република Кореја и е домаќин на мулти-национална обука за борба против тероризмот.
Брегово

Брегово (|Брегово, |Bregova, |Брегово) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Брегово во Видинската Област. Има население од околу 2.180 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на границата со Србија, на 6 километри од устието на реката Тимок, која се влева во реката Дунав. Сместен е на 26 км од регионалниот центар Видин, 84 км од Лом и 223 км од главниот град Софија.
2 Историја
Првото спомнување на градот датира од 1560 година, кога се појавил во османлиски регистар. Името на населбата доаѓа од „брег“. Населбата ја споменува Феликс Каниц во врска со Битката кај селото Велики Извор, а авторот истакнува дека во Брегово работеле бугарска црква и училиште.
На почетокот на Балканската војна, две лица од Брегово доброволно се пријавиле во Македонско-одринското ополчение.
3 Србите во Брегово
Брегово е пограничен град меѓу Србија и Бугарија. Во него отсекогаш имало Срби, но малку се знае за нив, бидејќи Бугарите ги избришале српските траги преку етничко чистење низ земјата. Прво тоа го направија преку демографската статистика. Брегово во Видинскиот округ беше изгубено пред 130 години, а Србите во меѓувреме „исчезнаа“ - судејќи по бугарскиот официјален попис.
4 Наводи
Луција (Словенија)

Луција (словенечки: ''Lucija''; италијански: ''Lucia'') — населба во Општина Пиран во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Крајбрежно-крашкиот статистички регион.
1 Етимологија
Луција била потврдена во пишаните извори во 1763–87 како ''С. Лузија'', ''С. Луција'' и ''Св. Лузија''. Населбата е именувана по локалната црква, сега парохиска црква, која е посветена на Света Луција. Името на населбата било променето од ''Света Луција'' во ''Луција'' во 1961 година. Името е променето врз основа на Законот за имиња на населени места и ознаки на плоштади, улици и згради од 1948 година, како дел од напорите на повоената комунистичка влада на Словенија да ги отстрани верските елементи од топонимите.
2 Црква
Парохиската црква во Луција е посветена на Света Луција. Станува збор за еднокорабна барокна градба која датира од средината на 16 век. Главниот олтар е создаден од пиранскиот каменец од 18 век, Гаспаро Албертини.
3 Марина
Југозападно од Луција се наоѓа Марина Луција, во сопственост на компанијата Марина Порторож. Првите обиди за повторна употреба на напуштената солена куќа Луција започнале во 1964 година, кога била изградена бродска куќа за спорт и рекреација, иако со текот на годините ја загубила својата популарност. Во 1970 година, започнале напорите за формирање на нов објект за спортови на вода. Во 1973 година, компанија за коцкање изразила интерес за изградба на разни туристички и јахтинг капацитети на солените наоѓалишта, кои биле во урнатини по долгогодишно запоставување. Изградбата на марината започнала во 1977 година; првата фаза била завршена во 1982 година, а втората во 1986 година. Официјалното отворање се одржало во мај 1986 година. Марината сега е популарна локација, а меѓународната наутичка изложба се одржува таму секоја година.
4 Наводи
Летен штрајк

''Летен штрајк'' ( ) е јужнокорејска телевизиска серија од 2022 година во која глумат Ким Сеол-Хјун и Им Си-ван. Се заснова на веб-стрип со истиот корејски наслов од писателот Џо Јанг-Хјун. Серијата е оригинална драма на Џини Тв и е достапна за стриминг на нејзината платформа и на OTT медиумскиот сервис Сезн. Се емитувала и во понеделник и вторник на ЕНА во 21:20 ( KST), од 21 ноември до 27 декември 2022 година.
1 Дејство
Летен штрајк е за луѓе кои почнуваат да се пронаоѓаат откако ќе го напуштат својот животен стил во комплициран град и ќе се преселат на непознато место за да не прават ништо.
2 Улоги
2.1 Главни
* Ким Сеол-Хјун како Ли Јео-реум: 28-годишна жена која решила да ја напушти својата петгодишна работа и да се пресели во мал приморски град наречен Ангок.
* Им Си-ван како Aхн Деј-бом: библиотекар во библиотеката Ангок кој е математички гениј.
2.2 Споредни
* Шин Еун-Со како Ким Бом* Бенг Џе-мин како Хео Џе-Хун* Парк Је-Јанг како Џо Џи-Јанг* Квак Мин-гју како Бае Сунг-мин* Ким Џун како Бае Џун
2.3 Проширена постава
* Парк Ок-Чул како песна Ок-наскоро* Ким Јо-хан како Хванг Геун-хо* О Јонг како Чанг-су* Им Џе-хук како Дае-хо* Парк Џи-Хун
3 Производство
Серијата е ко-сценарист и режија на Ли Јун-јунг и Хонг Мун-Пјо.
Првото читање на сценариото на актерската екипа било одржано во април 2022 година. Снимањето се одвивало шест месеци на неколку локации, вклучувајќи ги Гурие, Гоксеонг и Намхае.
Не одам никаде

''Не одам никаде'' — збирка раскази на македонската писателка Румена Бужаровска објавена во 2018 година од издавачката куќа Или-или.
1 За книгата
Румена Бужуровска со книгата „''Не одам никаде“'' нго „проширува подрачјето на борба“ и во жариштето го става односот меѓу месното и глобалното, „нашите“ и „странците“, како и позициите на нашите таму и на странците овде.
Авторот зборува за македонската емиграција, за дилемите поврзани со економското и присилното иселување на Македонците во западниот свет.
Книгата ''„Не одам никаде“'' е составена од седум раскази кои зборуваат за секојдневието, тематизирани од желбата на секој од нас да ја напушти оваа средина каде што живееме и да бидеме среќни и задоволни на некое друго место. Има галерија на ликови кои поради својата неодлучност живеат „ни таму, ни ваму“. Во приказната, ''Цице'' Јелена е растргната помеѓу емоциите кон родниот град каде отишла да го види својот татко што умира, и животот преку океанот каде што не може да се прилагоди. Ристо не може да се помири со судбината на своето изгубено семејство и предавството на неговата сопруга во Мелбурн во приказната ''Не одам никаде''. Софија и Иван се само смешна приказна, која го манифестира нивниот успех и во исто време ја става својата суровост на чинија во расказот ''Медуза''. Сопругата и детето на напнатиот Владо ја покажуваат сета своја тапост обидувајќи се да прифатат сè што им нуди Феникс, Аризона како дом во расказот ''Чероки црвено''. Таква е сцената во американската амбасада каде кутрата Весна, чиј брак е на стаклени нозе, се обидува да биде расположена како сопругата на американскиот амбасадор во приказната ''Осми март''.
Иако јунаците на овие раскази се од Македонија, нивното искуство може да се спореди со искуствата на луѓето од сите земји во регионот. Ова се однесува на ситуации кои се случуваат во Македонија, но и на оние што се случуваат во странство. Приказната која најдобро ја илустрира оваа „балканска другост“ е приказната ''за Чероки'', која сликовито го опишува заминувањето на балкански пар со дете за да бара „подобар живот“ во Америка. Воодушевувањето и згрозеноста се прикажуваат истовремено, а рушењето на различните очекувања и средбата на културите најсилно се гледа низ очите на збунетото момче. Инфериорноста која се чувствува во однос на Западот се надоместува со лажна супериорност во однос на „другите“, кои се дадени преку ликовите на Мексиканците.
2 Содржина
Книгата ''„Не одам никаде“'' содржи седум раскази:*''Вазна''*''Капини''*''Цице''*''Не одам никаде''*''Медуза''*''Чероки црвено''*''Осми март''
3 Изданија на други јазици
Српското издание на книгата го објавила издавачката куќа ''„Бука“'' од Белград во 2019 година во превод на Ирена Шентевска.
Сестрата на Зигмунд Фројд

''Сестрата на Зигмунд Фројд'' — роман на македонскиот писател Гоце Смилевски објавена во 2007 година во издание на издавачката куќа „Дијалог“. Српското издание на книгата го објавила издавачката куќа ''Лагуна'' од Белград во 2019 година во превод на Зоран Паневски.
1 За книгата
Во романот ''„Сестрата на Зигмунд Фројд“'' е прикажан односот меѓу главниот лик на романот Адолфина и нејзиниот брат Зигмунд Фројд. Прикажани се нивната блискост во детството, асоцијацијата на Адолфиното дружење со сестрата на Густав Климт во виенската психијатриска болница, нејзините соништа и нивните мисли. Авторот го разгледува прашањето дали Зигмунд Фројд е одговорен за смртта на неговите сестри во концентрационен логор.
Романот го опишува раздобјето кога, по доаѓањето на нацистите во Виена, во 1938 г. Зигмунд добил излезна виза. Благодарение на неговиот углед и познанства, тој добил можност да состави список на оние што ќе ги земе со себе. Решил со себе да ги поведе сопругата, децата со семејствата, сестрата на сопругата, куќната помошничка, личен лекар и куче, но не и некоја од четирите сестри. Четирите сестри ги оставил во Виена. Недолго потоа, додека Фројд ги живеел своите последни денови во Лондон, неговите сестри ќе бидат одведени во концентрациониот логор Терезин и ќе бидат погубени.
Книгата е заснована на вистинска приказна и им дава глас на оние нечујните, тука најмногу на Адолфина Фројд, надарена, чувствителна жена која животот го поминала во сенка, негувајќи ги мајка си и татко си.
2 Изданија на други јазици
Романот е преведен на преку 30 јазици.
Српското издание на книгата го објавила издавачката куќа ''Лагуна'' од Белград во 2019 година во превод на Зоран Паневски.
Во Соединетите Американски Држави „Сестрата на Зигмунд Фројд“ го објавил „Пингвин“ од Њујорк. Романот е објавен и во Франција, Бразил, Италија, Португалија, Турција, Холандија, Шпанија, Унгарија, Германија, Бугарија, Романија, Литванија, Чешка, Словенија, Хрватска, Норвешка, Русија, Босна и Херцеговина, Данска и во други земји.
3 Награда
Во 2010 година '', романот „Сестрата на Зигмунд Фројд“'' ја добил:* Наградата за литература на Европската унија и
а во 2012:
* Наградата за медитеранска култура
4 Поврзано
* Зигмунд Фројд
Елегија за тебе (филм)

Елегија за тебе ― македонски филм од 2007 година во режија на Васил Зафирчев.
1 Улоги
* Васил Зафирчев — Коста Солев Рацин
* Милица Стојанова — Марија Солева
* Маја Вељковиќ-Пановска — Рахилка Фирфова Ѓоргова
* Зорица Панчиќ — Невенка Вујиќ
* Сашка Димитровска — Ленка
* Слободанка Чичевска — Мајката на Ленка
* Јордан Витанов — Банот
* Младен Крстевски — Таткото
Арсениј IV Јовановиќ Шакабента

Арсениј IV Јовановиќ Шакабента (|Арсеније IV Јовановић Шакабента; 1698 – 18 јануари 1748) бил архиепископ пеќски и патријарх српски од 1725 до 1737, а потоа и поглавар на српската православна црква во Хабсбуршката монархија од 1737 до неговата смрт во 1748.
Тој ја нарачал изработката на ''Стематографијата'' од Христофор Жефаровиќ. Ја отворил првата сликарска академија на територијата на Карловачката митрополија, по започнатите уметнички и културни реформи под покровителство и благослов на неговиот претходник, Викентиј Јовановиќ. Негов наследник бил Јоаникиј III Цариградски.
Слепа баба (Гоја)

''Слепа баба'' (шпански: ''La gallina ciega'') — еден од рококо картоните насликан од шпанскиот уметник Франсиско де Гоја за таписерии за Кралската палата Ел Пардо. Делото прикажува момчиња и девојчиња како ја играат популарната игра „слепа баба“ со едно лице во средината со врзани очи и држи голема лажица додека се обидува да ги намами другите да танцуваат околу него во круг.
Младите се облечени во облека на шпански аристократи. Некои носат кадифени јакни и наметки со пердуви. Како пример на рококо периодот на Гоја, тој е типично жив и доловува шармантен момент од животот, со нежна шема на бои од розова и жолта боја во здолништата на жените и светла позадина.
Битон Јоси

Битон Јоси (роден 1974, Сафед) е пратеник во јорданскиот парламент, шминкер и претприемач. Јоси Битон е роден во Сафед во 1974 година. Извесно време живеел во Франција. Во 2004 година, Јоси Битон го основа првото училиште за шминка во Хаифа. Со текот на годините, филијалите се отворија на север и во центарот на Израел, со филијали сместени во Тел Авив, Хаифа, Рош Пина. Во 2018 година, Битон отвори училишта за шминка во Киев и училиште за ултраправославни ученици во Бнеи Брак. Покрај тоа, Yossi Bitton има бренд B COSMIC.
1 Наводи
Бојница

Бојница (|Бойница) — село во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Бојница во Видинската Област. Има население од околу 394 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа на 35 километри западно од регионалниот центар Видин и 250 километри северозападно од главниот град Софија, во непосредна близина на српската граница.
2 Историја
Кон крајот на 18 и почетокот на 19 век во селото се населиле доселеници од Тетевенско и до ден денес дијалектот во едно од неговите маала е под силно влијание на централнобалканскиот говор, спротивно на околниот преоден и северозападен говор. Црквата „Света Троица“ во селото, која датира од 1871 година, е живописана од дебарски мајстори.
На почетокот на Балканската војна, две лица од Бојница доброволно се пријавиле во Македонско-одринското ополчение.
За време на колективизацијата, во селото било формирано Трудово кооперативно земјоделско стопанство „Георги Димитров“, која била именувана во чест на комунистичкиот диктатор Георги Димитров. Во летото на 1950 година, 151 лица направиле неуспешни обиди да го напуштат. Тодор Филипов, водачот на најпознатата горјанска група во Кулско, бил родум од Бојница. За време на масовниот егзодус на политички несигурни лица од Видинско на 3 август истата година, покуќнината на иселените од селото била однесена во клубот на Бугарската комунистичка партија, по што била ограбена. Во тоа време и по Кулските настани во наредната година, 44 семејства (163 лица) од селото биле насилно иселени од страна на комунистичкиот режим. Овде се случи најмасовното бегство од комунистичка Бугарија, кое ги шокираше локалните претставници на режимот - за една ноќ 122 лица, цели семејства со својот добиток, коли и имот, преминале во Југославија.
Димово

Димово (|Димово) — гратче (паланка) во северозапдна Бугарија, седиште на Општина Димово во Видинската Област. Има население од околу 1.083 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во западниот дел на Дунавската Рамнина, на 34 километри јужно од регионалниот центар Видин. Димово е сместено покрај реката Арчар, во мала вдлабнатина опкружена со осум долини, на чиј долен крај во Арчар се влева реката Белштица (мештаните ја нарекуваат и Белска Река).
2 Историја
Димово е една од младите населби во северозападна Бугарија, која настанала во втората половина на 19 век. По освојувањето на Кавказот од страна на Руската Империја во 1862-1864 година, черкеското мухамеданско население беше масовно раселено во Отоманската Империја. Како резултат на оваа политика биле основани три черкески колонии во Белоградчичката каза - Ѓурѓица (денешното село Ѓургич, Белашница (денешна Горна Бела) и Османије - денешно Димово. Тогаш броела околу 300 черкески семејства, чии куќи биле сместени од двете страни на реката Арчар, меѓу бугарските населби Бела, Костичовци и Макреш.
По опсадата и падот на Белоградчик на 12 февруари (стар стил) 1878 година за време на Руско-турската војна, Черкезите заминале заедно со турските трупи кои се повлекувале. Нивните земји и куќи биле заземени од Бугари од соседните села и од Бугари од Одринска Тракија, бегалци по прекројувањето на границите по Берлинскиот конгрес.
Уште во 1878 година, на левиот брег на реката Арчар (помеѓу Римскиот мост и наоѓалиштето Попадија) имало околу 73 куќи на бегалци од Тракија. Населбата го добила своето прво бугарско име — Брзица. Од пролетта на 1879 година, повторно на левиот брег на Арчар почнале да се населуваат бугарски семејства од селото Стакевци, кои набрзо пораснале на 60. Втората Брзица на доселениците од Стакевци се споила со првата од „Тракијците“ и населеното место станало Брзици. Набргу северно од Белската долина, во рабовите на западните ридови, се појавија уште 40 куќи на доселеници од различни старопланински села — Врбово, Прауджда, Граничак и други. Бидејќи Тракијците се со необичен дијалект за регионот и имале обичаи различни од оние на другите доселеници, три години по доаѓањето на Балканџиите, тие постепено се иселиле и оставиле како спомен само име на месноста „Тракјански Д0ол“.
Во мај 1881 година, откако бугарскиот кнез Александар Батенберг застанал и ручал во селото на пат од Белоградчик кон Видин, после тоа Брзици било преименуванo во Александрово.
На почетокот на Балканската војна, едно лице од Бојница доброволно се пријавиле во Македонско-одринското ополчение.
Во 1951 година населбата повторно била преименувана, овој пат во Димово по псевдонимот Димо на месниот комунистички деец Живко Пуев. На 29 август 1969 година, селото било прогласено за град.
3 Наводи
Макреш (Бугарија)

Макреш (|Макреш) — село во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Макреш во Видинската Област. Има население од околу 413 жители (2022).
1 Географија
Селото се наоѓа на 35 километри од регионалниот центар Видин, во најзападните делови на Дунавска Рамнина, во подножјето на Западна Стара Планина.
Силувањето на Европа (Гоја)

''Силувањето на Европа'' (|El rapto de Europa) е слика од 1772 година создадена од шпанскиот романтичен сликар и графичар Франциско Хосе де Гоја и Луциентес (1746–1828) која го прикажува киднапирањето на Европа од грчкиот бог Зевс во форма на бик. Класичната тема од грчката митологија е насликана и од бројни стари мајстори.
Videoclip.bg

Videoclip.bg е мрежно место за споделување видео на бугарски јазик, достапна за бесплатно прикачување видео. Создаден е во 2011 година од Ричард Христов. Веб-страницата е во сопственост на „Кселериум“ ЕООД, чиј сопственик е Ричард Христов. Нејзиното седиште се наоѓа во градот Пловдив, Бугарија. Сајтот ги користи услугите на хостинг компанијата „Телепоинт“.
Почнувајќи од ноември 2019 година, Videoclip.bg е рангирана во Топ 50 сајтови во однос на посетите во Бугарија.
1 Наводи
Бернардо де Ириарте (Гоја)

''Бернардо де Ириарте'' е портрет слика од 1797 година на шпанскиот уметник Франциско Гоја. Изложен е во Музејот на убави уметности во Стразбур, Франција. Неговиот инвентарен број е 1660.
Бернардо де Ириарте, бил покровител и пријател на сликарот; посветениот натпис на долниот раб е доказ за „''взаемната почит и наклонетост''“ на мажите. На нејзиното откривање, сликата била поздравена поради нејзината сличност и виртуозност, и оттогаш таа се смета за ремек-дело.
Сликата е купена во ноември 1941 година од наследниците на Камил Гроул од Адолф Вустер и Ханс Вендланд за Општа управа на музеите на Горна Рајна на продажба во Хотел Дроут и дадена на музејот во Стразбур. [Датумот на пристапување бил даден како 1942 година во претходните публикации. ]
Се смета дека композицијата на сликата е инспирирана од гравура по ''Човекот со ватиран ракав'' на Тицијан (Национална галерија, Лондон), а потоа се смета дека е портрет на Ариосто.
1 Поврзано
* Список на дела од Франциско Гоја
Портрет на Мануел Годој

''Портрет на Мануел Годој'' ― голема слика со масло на платно од 1801 година на шпанскиот уметник Франсиско де Гоја, сега во Кралската академија за ликовни уметности „Свети Фердинанд“ (шпански: Real Academia de Bellas Artes de San Fernando). Таа била нарачана од шпанскиот премиер Мануел Годој за да ја одбележи неговата победа во кратката Војна на портокалите против Португалија.
Портретот е впечатлива психолошка одлика. Самоуверувањето на субјектот е прикажано преку неговото необично лежечко држење, околните коњи и дигнатата палка сместена меѓу неговите нозе. Сликата метафорично го поставува Годој како седи на врвот на шпанската влада. Уметникот ја доловува ароганцијата на Годој преку неговото држење и вклучувањето на португалските знамиња. Изборот на осветлување му дава интензитет на делото.
Во 1801 година Годој бил на врвот на неговата моќ, откако победи во Војната на портокалите, тој сега бил генералисимус на „копно и море“ и „Принц на мирот“; помпезни титули што доброволно ги прифаќал. Тој и Гоја биле пријатели, Годој поседувал два портрети со махи на уметникот, кои можеби тој ги нарачал. Тој бил близок и имал влијание врз сопругата на Карлос IV, Марија Луиза Пармска, и се оженил во кралското семејство преку грофицата на Чинчон, роднина на кралот. Гоја претходно го прикажал Годој во 1794 година, кога тој бил војвода на Алкудија, со мал портрет на коњаници. Неговата кариера завршила срамно и по Шпанската војна за независност, по што бил протеран да живее во сиромаштија. Починал во егзил во Париз во 1851 година. И покрај неговиот пад, тој продолжи да зборува поволно за уметникот и во своите мемоари се осврнува на „''Капричосите''“ на Гоја со крајна наклонетост, како и самиот да ги видел објавени.
1 Поврзано
* Список на дела од Франсиско Гоја