procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Шиаусаурус

''Шиаусаурус'' — род на сауроподски диносаурус познат по забите пронајдени во Кина, а можеби и во Јужна Кореја. Два вида се именувани за овој нејасен род, иако денес се смета дека валиден е само видот ''C. lacustris''.
1 Историја и таксономија
Биргер Болин го засновал ''Шиаусаурусот'' на забна круна во Институтот за палеонтологија и палеоантропологија на ’рбетници. Оваа шпатуларна забна круна била долга 27 милиметри и не се разликувала од онаа на помладиот род ''Азијатосаурус''. Бидејќи се засновала на таков редок материјал, тој во голема мерка бил игнориран или се сметал дека не се разликува од другите, попознати сауроподи. На пример, Расел и Женг откриле дека неговиот заб не се разликува од оној на ''Маменчисаурусот''.
Болин во публикацијата „Видови А. (про. ''Шиаусаурус'')“ од 1953 година опишал поголем заб за кој тој сметал дека може да припаѓа на типскиот вид. Во 1997 година, Ли, Јанг и Парк опишале нов вид од Јужна Кореја заснован на заб (KPE 8001) за кој тие сметале дека е идентичен со „Видови А. (про. ''Шиаусаурус'')". Авторите ги отфрлиле претпоставката дека двата заби на Болин се разликувале од тоа што биле на различни места во вилицата и ги одделиле своите видови врз основа на деталите за абењето на површините и поставувањето на гребени. Забната круна на ''C. asianensis'' е 46 милиметри долга.
И двата вида биле прегледани во 2002 година, од Барет ''и сор.'' Тие сметале дека типот на забот од ''C. lacustris'' е скоро идентичен со забите на ''Еухелопус'', но не биле во можност конечно да воспостават синонимија, откривајќи дека тоа е неодреден еузауропод. Тие откриле дека ''C. lacustris'' и ''C. asianensis'' немаат посебни одлики и наместо тоа се разликуваат. ''C. asianensis'' се сметал за можен титаносаурирум, но сепак неопределен. Во најновиот преглед на сауроподи, и двата вида се класифицирани како неодредени без коментар.
2 Палеобиологија
Како сауропод, Шиаусаурус би бил голем четириножен тревојад.
Tenthredo livida

''Tenthredo livida'' е вид инсект од семејството Tenthredinidae (обични растителни оси), потсемејство Tenthredininae.
1 Живеалиште
Овој вид е присутен во поголемиот дел од Европа. Во Македонија се собрани примероци во Маврово, Пелистер и Кожуф. Овие растителни оси главно живеат во шуми, покрај жива ограда и на краевите од шуми со смрека.
2 Опис
Возрасните единки на ''Tenthredo livida'' се долги 12-15 милиметри. Градите и главата се црни, со голема бела површина на устата и бели врвови на антените. Предните крила имаат бела и кафеава стигма. Овој вид е прилично променлив по боја. Стомакот е обично црн кај женките, портокалово-црвеникав кај машките единки.
3 Биологија
Возрасните единки може да се сретнат од април до август кога се хранат со мали инсекти и со нектар и полен од цвеќињата, особено од видовите Штитоцветни (''Anthriscus sylvestris'', ''Heracleum sphondylium'').
Ларвите се хранат со лисја од различни растенија (главно рози, брези и врби). Ларвите се развиваат во периодот септември-октомври.
4 Галерија
Tenthredo campestris

''Tenthredo campestris'' е вид инсект од семејството Tenthredinidae.
1 Живеалиште
Овој вид оса се наоѓа низ цела Европа. Во Македонија се среќава во југозападниот дел.
2 Биологија
Возрасните единки може да достигнат должина од 12-15 милиметри. Главата им е црна, антените жолти, градите црни, од горната страна делумно црвеникави. Крилата се жолтеникави, на врвот затемнети, а жилките кафеави. Нозете се црни до колена, предните флемури жолтеникави, другите делови жолти. Абдоменот е жолт и црвеникав до средината, другите делови се црни. Најчесто последните четири сегменти се црни.
Ларвите достигнуваат должина до 24 милиметри, и се развиваат во текот на јули. Возрасните форми се среќаваат од мај до август.
Федерална агенција за водни ресурси (Русија)

Федерална агенција за водни ресурси е федерално извршно тело под Министерството за природни ресурси и животна средина. Оваа агенција е одговорна за обезбедување на јавни услуги и управување со федералниот имот во областа на водните ресурси.
1 Должности
* Одредба во рамките на својата надлежност мерки за рационално користење, обновување и заштита на водните тела, спречување и елиминирање на штетните ефекти на водата
* Право на употреба на водни тела кои се во федерална сопственост
* Ракување со резервоари и водоводни системи повеќенаменски, безбедносни и други хидраулични конструкции под надлежност на Агенцијата, за да се обезбеди нивна безбедност
* Развојни шеми на пропишан начин на сложено користење и заштита на водните ресурси, водни биланси и предвидување на водните ресурси и долгорочно користење и заштита на водните тела
* Да се обезбеди развој и спроведување на мерките за контрола на поплавите, мерките за дизајнирање и воспоставување на заштитни зони на водни тела и ленти за заштита на крајбрежје спречуваат загадување на водата
* Обезбедување јавни услуги за давање информации во врска со состојбата и употребата на водни тела, во сојузна сопственост
* Одржување на државниот регистар на договори за водни тела, државни катастари за вода и работи на руски води, државно следење на водни тела, јавно сметководство на површински и подземни води
Баија Онда (Колумбија)

Баија Онда ― залив во Ла Гуахира, Колумбија на Атлантскиот Океан. Се простира на околу 64 километри од границата со Венецуела на полуостровот Гуахира во североисточниот регион на Колумбија. Заливот се простира кон Карипското Море.
Tenthredo solitaria

''Tenthredo solitaria'' е вид на растителна оса.
1 Живеалиште
Овие оси се распространети низ цела Европа. Во Македонија се наоѓаат во западниот дел.
2 Опис
''Tenthredo solitaria'' може да достогнат должина од 9-13 милиметри. Главата е црна, клипеусот и горната усна се жолти. Антените се црни, четирите последни членчиња се бели. Долниот агол на очите има жолт белег. Градите се црни со бела дамка. Крилата стаклесто провидни, а жилките кафеави. На абдоменто првите три сегменти и двата последни се со црна боја, а останатите се црвени.
Ларвите имаат жолта или кафеава глава. Телото им е еднобојно, сивозелено со тенки темни средни линии. Ларвите се развиваат во текот на април и мај на растението Euphorbia cyparissias. Возрасните единки се среќаваат во периодот април-јули.
Парк Хаксан

Парк Хаксан ― парк кој се наоѓа во Далсео-гу, Даегу, Јужна Кореја. Неговата површина е 660,000 м<sup>2</sup>. Другото име на паркот Хаксан е Боли. Паркот е опремен со многу градби како што се повеќенаменско игралиште, арборетум, езерце, патека за искачуваање на планина, одење по штица, паркиралиште и останато.
Tenthredo velox

''Tenthredo velox'' — вид на растителна оса.
1 Живеалиште
Географската распространетост на овие оси е: Европа и Северна Азија. Во Македонија овој вид се наоѓа во Маврово и на Шар Планина.
2 Опис
''Tenthredo velox'' може да достигнат должина од 10-12 милиметри. Главата им е црна, клипеусот делумно црн, а горната усна бела. Антените и градите црни, крилата стаклесто провидни, жилките кафеави, стигмата е црна. Нозете се црвеникави, а предните нозе често се жолти на предната страна. Возрасните форми се среќаваат од мај до август.
Ларвите се со црна глава со кафеави дамки, и се развиваат на растенијата од родовите габер и леска.
Бонга Маеул

Бонга Маеул или Понга Мајул (봉하 마을; „Село Бонга“) е град во покраината Гјеонгсанг, Јужна Кореја. Се истакнува по тоа што е роден град на поранешниот претседател на Јужна Кореја, Ро Му-Хјун. Сместено е во близина на Гимхае и Бусан, во југоисточниот дел на Јужна Кореја. Во 2009 година, поранешниот претседател Ро извршил самоубиство во ова село.
Јанде

Островот Јанде е 1.300 хектарен остров, кој лежи на 20-тина километри од северниот крај на Гранд Тер, главниот остров на француската територија Нова Каледонија во Меланезија во југозападниот дел на Тихиот Океан.
1 Опис
Островот е околу 6 км долг и 4 км широк со максимална висина од 300 м. Тој бил создаден од перидотити и има груб терен со стрмни падини и карпести крајбрежја. Источното и северното крајбрежје има стрмни карпи и мали песочни заливи што се наоѓаат на излезите од долината. Западниот брег има понежна топографија со рамен гребен кој затвора лагуна со крајбрежни ризофори. Голем дел од островот е покриен со грмушеста вегетација, но има области со сува шума и нијаули.
1.1 Важна Птичја Област
Островот е признат како важна птичја област (ВПО) од страна на BirdLife International затоа што поддржува населенија од црвено-стомачни овошни гулаби, бело-стомачни гушари, сивоушести медојадачки, новокаледонски мизомели, лепезноопашести геригони, новокаледонски свирачи, долгоопашести трилери, меланезиски мувофаќачи, зеленогрбни белооки и пругасти песнопојќи. На островот се наоѓа и единствената познато население на подвидот на островскиот дрозд ''Turdus poliocephalus xanthopus''.
Парк покрај вода Унамџи

Паркот покрај вода Унамџи ― парк кој се наоѓа во Даегу Бук-гу, Јужна Кореја. Изградбата на паркот започнала на 18 ноември 1997 година и бил отворен на 24 април 1998 година.
Паркот зафаќа површина од 17.962 м<sup>2</sup>.
Китинен

Китинен е река во Финска. Таа е со должина од 278 километри. Реката Китинен е притока на Кемијоки. Реката тече низ општините Китила, Пелкосениеми и Соданкила во финска Лапонија. Резервоарот Портипахта се наоѓа во горниот тек на реката. Најголемата притока на Китинен е Луиро.
1 Поврзано
* Список на реки во Финска
Баија Портете

Бахиja де Портете (Баија Портете) ― залив во Ла Гуахира, Колумбија. Оддалечен е 48 километри од границата со Венецуела на полуостровот Гуахира во североисточниот регион на Колумбија. Заливот се простира кон Карипското Море. Голем склад за јаглен лежи на заливот, а влезот на заливот е помалку од 1,5 километар широк.
Аеродромот Пуерто Боливар е најблискиот аеродром до заливот.
Британска традиционална вика

Британската традиционална вика ― термин што се користи, главно во Соединетите Држави, за групирање на викански традиции со потекло од регионот Њу Форест во Англија. Терминот британска традиционалнав вика се користи за дефинирање на изворните традиции и обреди (обично со трага на потомство), за разлика од другите последователни викански облици. Ретко се користи од иницијанти во Обединетото Кралство, бидејќи има помалку алтернативни традиции од кои може да се разликува.
Најистакнатите од овие традиции се Гарднерската вика и Александриската вика, но исто така и други традиции кои тврдат дека имаат заедничка историја од Њу Форест. Овие достигнуваат дури во странство, како Соединетите Држави, со традиции како што е Сентралвелиската вика.
Терминот „вика“ е добро потврден како староанглиски збор за „[машка] вештерка“, а женскиот облик е „wicce“ и двата постари облици на современата англиска „вештерка“. Меѓутоа, во современа употреба, истото навлегло во говорниот лексикон со делата на Џералд Гарднер, со правописот „wica“.
1 Поврзано
* Вика
Национален парк Неџангсан

Национален парк Неџангсан (|내장산국립공원, 內藏山國立公園) се наоѓа во покраините Џеолабук-до и Џеоланам-до, Јужна Кореја. Бил назначен како осми национален парк во 1971 година. Името го добил по според врвот Неџансгсан висок 763 метри. Паркот е дом на вкупно 919 растителни видови и 1.880 животински видови. 12 вида од животните се загрозени.
Tenthredo moniliata

''Tenthredo moniliata'' е вид на растителна оса од семејството Tenthredinidae (обични пиласти оси).
1 Живеалиште
Овие оси се присутни во повеќето европски земји и во источниот дел на палеарктикот. Тие обично се јавуваат во влажни подрачја (особено во мочуришта и езерца). Во Македонија видот е собран во Маврово.
2 Опис
''Tenthredo monilita'' може да достигне должина од околу 10-12 милиметри. Овие оси се доста променливи во боите. Тие обично имаат црна глава, со жолти делови кај устата. Антените се целосно црни. На предниот дел од градниот кош има мала жолта лента. На секоја страна од првиот тергит има бело место. Третиот, четвртиот и петтиот сегмент на абдоменот се црвеникави, додека апикалните сегменти се црни. Нозете се претежно кафеави, со црни фемури. Крилата се претежно проѕирни, со кафеави жилки. Кај машките единки стомакот е повеќе црвенкаст.
3 Биологија
Возрасните единки може да се сретнат од мај до јули, и се хранат со нектар и полен од цвеќиња. Главното растение што е домаќин за овие оси е ''водната детелина'', но може да се најдат и на некои видови ''лутичиња'', ''обично оригано'' и грмушката ''Dasiphora fruticosa''.
Tenthredo mesomela

''Tenthredo mesomela'' е вид на растителна оса од семејството Tenthredinidae (обични пиласти оси), потсемејство Tenthredininae.
1 Опис
''Tenthredo mesomela'' може да достигне должина од околу 10-15 милиметри. Овие оси имаат жолто до јаболко зелена боја на телото, со црна глава, градниот кош и горниот дел на стомакот, додека пронотумот и скутелумот се жолти. Тие се разликуваат од многу слични видови на родот ''Rhogogaster'' според позицијата на очите и според нивните црни птеростигми (видовите ''Rhogogaster'' имаат зелена птеростигма).
Возрасните единки може да се сретнат од мај до јули, и се хранат со мали инсекти и со нектар и полен од цвеќиња (особено од видовите штитоцветни). Ларвите се хранат ноќе со лисја од видовите ''лутиче'') и видовите ''троскоти''.
2 Живеалиште
Овој вид може да се најде на ливадите, покрај патиштата и на шумските рабови во поголемиот дел од Европа. Видот може да се сретне во западниот дел на Македонија.
Фајава (oстров)

Островот Фајава (познат и како Васау) е еден од Лојалтските Острови, во архипелагот Нова Каледонија, кој припаѓа на прекуморската територија на Франција во Тихиот Океан. Островот е дел од комуната (општина) Увеа, во покраината Лојалтски Острови, Нова Каледонија.
Фајава островот лежи во атолот Увеа, неколку метри надвор од преминот кој ги поделува островите Увеа и Мули. Малиот остров Фајава има површина од само 0,2 км². На пописот во 1996 година на островот живееле 42 лица.
Увеја (Нова Каледонија)

Увеја ― еден од Лојалтските Острови, во архипелагот Нова Каледонија, кој што е прекуморска територија на Франција во Тихиот Океан. Островот е дел од комуната (општина) Увеја, во покраината Лојалтски Острови, Нова Каледонија.
1 Географија
Островот во облик на полумесечина, кој припаѓа на поголем атол, кој е 50км долг и 7км широк. Лежи североисточно од островот Гранд Тер, кое што е од големото копно на Нова Каледонија.
2 Историја
Увеја е полинезиска ексклава првично населена од полинезиски морепловци кои го именувале по нивниот домашен остров Увеја. Некои од нивните потомци сè уште зборуваат на западно-увејски јазик.
3 Демографија
Во Увеја живеат околу 3.000 луѓе кои се организирани во племиња поделени на Полинезијци и Меланезијци по етничко потекло. На островот се зборува јазикот Јааи.
4 Флора и фауна
Увеја има богати морски ресурси и е дом на многу морски желки, видови риби, корали, како и домашни папагали. Увејскиот папагал може да се најде само на островот Увеја.
Голем рак наречен кокосов рак или ''fr'' може да се најде на островот. Големите сини ракови живеат во насади со палми и можат да пораснат до неколку килограми во големина. Тие се копнени видови и не се впуштаат во океанот.
Во Увеја се наоѓа и трофејната коскеста риба која се населува во плитките води богати со хранливи материи на атолот.
Котомо

Островот Котомо ― мал остров покрај островот Пин, Нова Каледонија. Исто така се изговара како Кутомо или Кутумо.
1 Важна птичја област
440 хектарскиот тракт кој го опфаќа јужниот дел на островот е признат како важна област на птици (ВПО) од страна на BirdLife International затоа што поддржува размножувачка колонија од околу 38.000 парови на клинскоопашeсти пафини.
Гаџи (залив)

Заливот Гаџи или Баje Гаџи ― залив во југозападна Нова Каледонија. Лежи северно од Нумеја и веднаш северно од заливот Думбеjа. Населените места на овој брег ги вклучуваат Савана и Накутакоин. Заливот содржи остров познат како „Боров Остров“ поради неговите истакнати борови дрвја и засукани бродови.
Последнотo венче лист (цртан филм)

Последнотo венче лист е анимиран филм на Роман Качанов, издаден од студиото Сојузмултфилм во 1977 година.
Цртаниот филм е заснован на бајката на писателката Валентина Катаев „Цвет со седум бои“.
Филмот мајсторски го прикажува светот како што го гледа 5-6-годишно дете. Детската психологија е суптилно пренесена и моментот кога мало лице се соочува со сериозни проблеми со „возрасните“.
1 Креатори
* Режисер: Роман Качанов
* Сценографи: Елена Пророкова, Константин Карпов
* Уметници: Ина Заруба, Дмитриј Анпилов, Петар Коробаев, И. Литвански, В. Максимович, Н. Назарова, Т. Циганкин
* Аниматори: Виктор Лихачов, Рената Миренкова, Владимир Арбеков, Александар Панов, Олег Сафронов, Марина Рогова, Виктор Шевков, Леонид Кајуков
* Оператор: Борис Котов
* Режисер: Федор Иванов
* Уредник: Љубов Георгиева
* Композитор: Генадиј Гладков
* Инженер за звук: Борис Филчиков
* Уредник: Наталија Абрамова
* Улогите ги искажале:
** Олга Громова - ''Жане''** Марија Виноградова - ''Витија''** Владимир Гулјаев - ''полицаец''** Лусиена Овчиникова - ''мајка на'' Жане
** Нина Зорскаја - ''стара жена''** Тамара Дмитриева - ''момче во чизми со чувство, кое оди на Северниот пол''** Хагар Власова - ''2-то момче што било таму''
2 Заплет
Девојчето Жане случајно запознава љубезна волшебничка и од неа добива волшебно цвеќе со седум повеќебојни ливчиња. Секое ливче, откинато, може да исполни која било од нејзините желби. Жане потрошила шест ливчиња на детски непромислени, па дури и екстравагантни желби - сакала да стигне до Северниот пол за да им покаже на момчињата, потоа сакала да ги поседува сите играчки, потоа требало да ја залепи омилената вазна на нејзината мајка, која девојчето случајно ја скршила. На крајот, таа останала со едно неискористено ливче. Жане размислува за што да го потроши - сладолед или сода вода со сируп - кога одеднаш дознала дека момчето Витија, кого го запознала ден претходно, постојано седи на клупата, не затоа што не сака да оди и да игра, затоа што оди на патерици. Тогаш Жане го откинала последното ливче и побарала чудо - Витија да се опорави. Оваа желба ѝ носи на девојчето искрена радост, бидејќи таа не само што прави добро дело, туку си наоѓа и пријател.
3 Поврзано
Цветот со седум бои (цртан филм)
Морн де ла Гранд Монтањ

Морн де ла Гранд Монтањ ― највисоката точка на Свети Петар и Микелон, прекуморската заедница на Франција сместена во Атлантскиот Океан, со надморска височина од 240 метри.
Сместен е во близина на средината на островот Микелон, кој е познат и како ''Гранд Микелон''.
1 Поврзано
* Географија на Свети Петар и Микелон
Мост Ајои

Мостот Ајои (јапонски: 相生橋, ајои хаши) ― необичен мост во облик на "Т" со три насоки во Хирошима, Јапонија. Првичниот мост, изграден во 1932 година, бил цел на атомската бомба во Хирошима во 1945 година, бидејќи неговиот облик лесно се препознавал од воздухот. Иако мостот не бил уништен од атомската експлозија, тој претрпел големи штети. По војната, мостот бил саниран и останал во функција скоро четири децении, пред да биде заменет со нов мост (изграден како реплика) во 1983 година. Преживеаниот дел од подниот носач од првичниот мост последователно бил дониран во Меморијалниот музеј Хирошима.
Најдолгиот дел од мостот ја преминува реката Ета северно од островот кој го содржи округот Накаџима-чо. Спуштањето на долниот тек на „Т“ го поврзува главниот мост со островот, а исто така е и северен влез во Меморијалниот парк Хирошима.
Министерство за земјоделство (Русија)

Министерството за земјоделство на Руската Федерација е агенција на ниво на владата која има за задача да се грижи и да ги поддржува земјоделското производство, зачувување на почвата, рурален развој, регулација на земјоделскиот пазар и финансиска стабилизација на земјоделскиот сектор.
Министерството е поделено на функционални оддели и го надгледува Федералниот сервис за ветеринарен и фитосанитарен надзор.
Сегашен министер е Дмитриј Патрушев.
1 Историја
Првото руско министерство што се занимавало со земјоделски и рурални прашања било Министерството за државни средства на Руската Империја кое било формирано во 1837 година. Наследнички министерства биле:
Министерство за култивирање и државна сопственост на Руската Империја (1894–1905)
Главна дирекција за употреба на земјиште и обработка на Руската Империја (1905–1915)
Министерство за култивирање на Руската Империја (1915–1917)
Министерство за култивирање на привремената влада на Русија (1917)
Народен комесаријат за одгледување на РСФСР (1917–1931)
Народен комесаријат за одгледување на СССР (1929–1946)
Народен комесаријат за житни и сточарски фарми на СССР (1932–1946)
Народен комесаријат за набавки на СССР (1938–1946)
Народен комесаријат за индустриски култури на СССР (1945–1946)
Министерство за култивирање на СССР (1946–1947)
Министерство за набавки на СССР (1946–1953, 1953–1956, 1969–1985)
Министерство за индустриски култури на СССР (1946–1947)
Министерство за сточарство на СССР (1946–1947)
Министерство за земјоделство на СССР (1947–1953)
Министерство за државни фарми на СССР (1947–1953, 1953–1957)
Министерство за памук на СССР (1950–1953)
Министерство за земјоделство и набавки на СССР (1953)
Министерство за земјоделство на СССР (1953–1985)
Министерство за житни производи на СССР (1956–1958, 1985–1989)
Државен комитет на Советот на министри на СССР за житни производи (1958–1961)
Државен комитет за набавки на Советот на министри на СССР (1961–1969)
Министерство за овошје и зеленчук на СССР (1980–1985)
Државен агроиндустриски комитет (Госагропром) (1985–1989)
Министерство за земјоделство и храна на СССР (1991)
Министерство за земјоделство и храна на РСФСР (1990–1991)
Министерство за земјоделство на РСФСР (1991)
Министерство за земјоделство на Руската Федерација (1991–1992, 1994)
Министерство за земјоделство и храна на Руската Федерација (1992–1993, 1994–2000)
2 Библиографија
* Волин, Лазар, век на руското земјоделство, од Александар Втори до Хрушчов.
* Шилов, Д. Н. ''Государственные деятели Российской империи 1802—1917'' . С.-Петербург, 2002 година.
*''Государственная власть СССР. Высшие органы власти и управувани и их руководители. 1923—1991 гг.'' Москва, 1999 година.
Дождовна шума Блу Крик

Дождовната шума Син Крик е мал природен прашумски резерват во јужниот дел на Белиз, во близина на границата со Гватемала. Тој претставува дом на различни видови како игуана, термит, и други видови змии, жаба ага, гуштери, тарантула, листосекачки мравки, неколку видови на лилјаци, мексикански крокодил, јагуарунди, јагуар, тапир, и други. Оваа средина се состои од бујна прашума, водопади, езера, езерца, лагуни, реки и потоци. Наречено е по селото Блук Крик (Син Поток), кое што се наоѓа во оваа област.
1 Поврзано
* Мајанска истражувачка програма
Сава Бохињка

Сава Бохињка ― водотек на реката Сава во северозападна Словенија. Таа е долга 41 км, и е еден од изворите на реката Сава во Радовљица, а другата е реката Сава Долинка долга 45 км.
1 Течение
Сава Бохињка извира под Карпа Комарча на кота од 805 м од извори што ги напојува Долината на Триглавските Езера. Додека не стигне до Бохињското Езеро, реката е позната како Савица („мала Сава“) и се одликува со 60 м високи Водопади Савица (|slap Savica) на неговиот извор. Потоа тече низ клисурата Уканц, каде што се наоѓа 3 мегаватната електрана Савица, пред да се излее во Бохињското Езеро, каде што се создава мала делта. Тече од Бохињското Езеро како Сава Бохињка преку Бохињска Бистрица, Бохињска Бела и близу до Бледското Езеро, пред да се сретне со Сава Долинка кај Радовљица.
2 Надворешни врск
** Состојба на Сава Бохињка кај и - графикони, во следен ред, на водно ниво, податоци на тек и температура за изминатите 30 дена (направена Свети Јанез и Бодешче од АРСО)
Теремба (залив)

Заливот Теремба или Баје Теремба, порано познат како Залив Ураи, ― залив во југозападна Нова Каледонија. Западно од него лежи Заливот Моинду, а на југоисток заливот Шанбејрон кој е одделен со островот Лебрис. Реката Ла Фоа влегува во морето преку мочурлива област кај заливот Теремба од североисток. Значајна тврдина, Форт Теремба, позната како затвор за депортирани, лежи спроти вливот на реката. На 12 јули 1922 година, бродот Франција II се насукал на гребенот на заливот.
Цветот со седум бои (цртан филм)

Цветот со седум бои е советски цртан филм, изведен во 1948 година во студиото Сојузмултифилм на режисерот Михаил Цекановски врз основа на бајката со исто име (1940) од страна на Валентина Катаева.
1 Заплет
Девојчето Жане добива волшебен цвет со седум ливчиња од една љубезна волшебничка. Секое ливче е желба и седум желби што цветот може да ги исполни. Главниот лик не разбира веднаш што добива во нејзините раце, а првите шест од нејзините желби се покажале празни и бесмислени. Тие се состоеле, дека цветот ќе ги врати ѓевреците изедени од уличното куче, ќе ја залепи скршената вазна на нејзината мајка, ќе го пренесе главниот лик на Северниот пол и потоа ќе ја постави белата мечка во кафез во зоолошката градина.
Откако му позавидела на девојчето кое ја имало куклата Матилда, Жане „наредува“ да ги има сите играчки на светот. Кога желбата и е исполнета, хероината го откинува претпоследниот ливче со барање да ги испрати играчките назад во продавниците. Само со последното венче лист таа прави вистинско добро дело - му помага на момчето Вита, лекувајќи го од куцањето, по што тие среќно играат.
2 Креатори
*''Сценарио на'' Валентин Катаев
*''Песни од'' Михаил Волпин
*''Режисер'' - Михаил Цехановски
*''Дизајнери на'' сцена: Лев Милчин, Вера Рогеро
*''Композитор'' - Јуриј Левитин
*''Консултантски директор'' - Виктор Громов
*''Асистент на'' режисерот - Вера Цехановскаја
*''Оператор'' - Михаил Друјан
*''Инженер за звук'' - С. Ренски
*''Уредник'' - Лидија Какш
*''Аниматори'' :
** Дмитриј Белов
** Лидија Рецова
** Александар Белјаков
** Петар Репкин
** Фаина Епифанова
** Татјана Таранович
** Лев Попов
** Татјана Федорова
** Фјодор Хитрук
*''Дизајнер на позадина'' - Ирина Тројанова
*''Технички асистент'' - Наталија Орлова
*''Улогите ги искажале'' :
** Баба - Татјана Баришева
** Жане - Наталија Зашчипина
** Витија - Борис Омехин
3 Награди
Во 1949 година - IV меѓународен филмски фестивал во Маријанске Лазне (Чехословачка) - Награда за најдобар филм за деца .
4 Видео изданија
Во 1980-ти, Видео програмата на Државниот комитет за кинематографија на СССР започнале да произведуваат цртани филмови на видео ленти. Во 90-тите години на минатиот век, цртаниот филм бил објавен на видео касети од филмското здружение „Крупен план“ во колекцијата на најдобрите советски цртани филмови „Студио ПРО Видео“ и од видео студиото „Сојуз“. Цртаниот филм постојано бил објавуван на ДВД во колекции на цртани филмови („Цветот со седум бои“. Колекција број 8)
Сединзе

Сединзе или Сединско Езеро ― езеро во југоисточната периферија на Берлин, главниот град на Германија. Езерото се протега од југозапад кон североисток, со неговиот југозападен крај во непосредна близина на берлинското предградие Шмеквиц. Тука Сединзе се среќава со Цојтенското и Лангеското Езеро, две езера што се дел од текот на реката Даме.
Сединзе е пловно. Има должина од околу 2.9 км и ширина помеѓу 500 и 1000 м. Неколку мали острови се наоѓаат во езерото. Покрај природната поврзаност со реката Даме, каналот Одра-Шпре влегува во езерото на нејзиниот источен брег, додека каналот Госен го поврзува северниот крај на езерото со Дамерицзе (Дамерицко Езеро). Покрај значителената можност за разгледување и разонода на сообраќајот, езерото создава врски и со неколку трговски патишта за навигација, вклучувајќи ја и рутата од Берлин до Полска преку реката Даме и каналот Одра-Шпре.
Арт (остров)

Островот Арт (Île d'Art) ― најголемиот остров од архиепилаг на Белепските Отрови во Нова Каледонија. Зафаќа област од 53 км<sup>2</sup>. Неговата главна населба е Ваала, која е исто така е главен град на општината Белеп.
Голем Аубриг

Голем Аубриг (изворно: Gross Aubrig) - планина висока 1.695 м, на Швицерските Алпи, Швајцарија со поглед кон езерото Вагитал во кантонот Швиц. Се наоѓа северно од Флуебриг, во опсег помеѓу долината на Сил и Вагитал. Неговиот сосед Мал Аубриг се наоѓа на запад.
Мал Аубриг

Мал Аубриг (изворно: Chli Aubrig) ― планина со височина од 1.642 м, на Швајцарските Алпи, сместена помеѓу Ојтал и Вордертал во кантонот Швиц. Таа се наоѓа западно од повисокиот Голем Аубриг.
Руски народни песни

Руската народна песна е фолклорно дело што е зачувано во народот и се пренесувало од уста до уста, како производ на колективната усната креативност на рускиот народ.
Најчесто, народната песна нема специфичен автор или авторот е непознат, но познати се и народни песни од литературно потекло. Суштинска одлика на повеќето жанрови на руската народна песна е директната поврзаност на народната песна со секојдневниот живот и работата (на пример, песни што придружуваат разни видови труд - бурлак, косење, плевење, берба, гмечење итн., Ритуали кои придружуваат земјоделски и семејни ритуали и веселби - Коледни, Масленичиња, пролетни, работни, свадбарски, погребни, игрови, календарски, итн.)
Руската песна има свои најчести големини: 2/4, 4/4, 3/4 големина на такт. Обично се користат во церемонијални песни како што се свадбени песни. Руската селска песна е архаична, таа е изградена во пет чекори. Богатството на секојдневни мотиви е карактеристично за руските народни песни.
1 Фестивали на руската песна
* „Домородното село пее“ е годишен серуски фестивал-натпревар од различни жанрови.
* „Козачки Кубан“ - Серуски фестивал на фолклорни групи;
* Првиот серуски фестивал-натпревар на уметнички аматерски групи, организиран во рамките на националниот проект „Култура“* „ Каравон “ - руски фолклорен фестивал во Волга;
* „Етномузикологија: историја, теорија, пракса“ - меѓународна научна и практична конференција.
* „Пролет Шолохов“ е годишен меѓународен литературен и фолклорен фестивал посветен на роденденот на советскиот писател Михаил Александрович Шолохов.
2 Фестивали, конференции, натпревари
Различни настани посветени на руската народна песна се одржуваат во Русија и други земји во светот.
* „Домородното село пее“ е годишен серуски фестивал-натпревар од различни жанрови.
* „Козачки Кубан“ - Серуски фестивал на фолклорни групи;
* Првиот серуски фестивал-натпревар на аматерски креативни групи, организиран во рамките на националниот проект „Култура“* „Каравон“ - руски фолклорен фестивал во Волга;
* „Етномузикологија: историја, теорија, пракса“ - меѓународна научно- практична конференција.
* „Пролет Шолохов“ е годишен меѓународен литературен и фолклорен фестивал посветен на роденденот на советскиот писател Михаил Александрович Шолохов.
Хикутаваке

Хикутаваке ― едно од четиринаесетте села во Ниуе. Вкупното население на пописот во 2017 година бил 49, додека пак во 2011 година бројот на жители изнесувал 40.
1 Местоположба и географија
Околу 95% од површината на земјата е корална карпа.
Постои патека на северната страна од Ниуе, која води до карпа до затворен гребен со природни базени. Некои од овие базени се длабоки 10 метри и широки 25 метри.
Брента (река)

Брента ― река во Италија која тече од Трентино до Јадранското Море, јужно од венецијанската лагуна во регионот Венето, североисточниот дел на Италија.
За време на римската ера, реката била наречена Медоакус (старогрчки: ''Медиохос'', ''Μηδειοχος'') и во близина на Падова се поделила на два ограноци, Medoacus Maior (Голем Медоакус) и Medoacus Minor (Мал Медоакус). Реката го сменила својот тек во раниот среден век, а нејзиното поранешно корито преку Падова било зафатено од реката Бакиљоне.
Реката е 174 км долга и прв пат била канализирана во 16 век кога бил изграден долг канал од селото Стра до Јадранското Море, заобиколувајќи ја венецијанската лагуна. Дел од реката Брента, наречена Навиљо дел Брента, останал да ги поврзува директно Венеција и Падова (што бил еден вид втора престолнина на Венецијанската Република). Таа тече низ Стра, Фјесо д'Артико, Доло, Мира, Орјаго и Малконтента до Фусина (кој е дел од општината Венеција).
Почнувајќи од 16 век, многу големи вили биле изградени по должината на бреговите на ''Навиљо дел Брента'', а оваа населена област подоцна била наречена ''Ривиера дел Брента''. Три од овие вили се отворени за јавноста: големата барокна Вила Писани во Стра, Вила Видман-Фоскари во Мира и зградата на Паладиовата вила во Вила Фоскари, исто така наречена „Ла Малконтента“. Вила Ферети-Анџели во Доло е исто така на ривиерата. Северозападно од Падова, во близина на селото Пјацола сул Брента, недалеку од реката, Вила Контарини е отворена. Венецијанската аристократија крстарела по должината на каналот на еден вид брод познат како буркјело, додека товарот се носел на традиционалните бродови познати како бурки.
Во Басано дел Грапа, реката ја минува ''Понте Векио'' (италијански, што значи стар мост), или ''Понте дељи Алпини'' (алпински мост), покриен мост дизајниран од Паладио во 1569 година. Мостот е во понтонски стил и бил изграден целосно од дрво. Уништен бил неколку пати во својата историја, а последен пат бил обновен од Алпините во 1948 година.
1 Поврзано
* Џироламо Франческо Кристијани
2 Наводи
***
Национален морски парк Залив Чирики

Националниот морски парк Заливот Чирики се наоѓа во заливот Чирики, на тихоокеанскиот брег на Панама. Основан е во 1994 година со цел за да се заштитат 150 квадратни километри на морски екосистеми, вклучувајќи корален гребен, ризофорно мочуриште и морска ливада и околу дваесетина острови на архипелагот Исла Парида. Овој парк вкупно има 25 острови и 19 корални гребени.
Паркот е познат по својот див свет, вклучувајќи: зелени игуани, грбави китови (од август до октомври), ајкули, делфини, повеќе видови на морски желки што се гнездат на плажите на островите и други видови.
Заштитени острови во паркот се Санта Каталина, Пулгосо, Гамез, Тинторера, Обиспо, Обиспоне, Лос Паргос, Ахогадо, Икакос, Корал де Пиедра, Болањос, Болањитос и Берако. Овие острови се покриени со тропски шуми, вклучувајќи кедар, глог и даб; Заради постоењето на овие видови, можна е појава на сечење на шумите.
1 Поврзано
* Заштитени области во Панама
Чартар (паланка)

Чартар (|Ճարտար; |Çartar) е паланка (гратче) ''де јуре'' во округот Хоџавенд во Азербејџан, но ''де факто'' во покраината Мартуни на самопрогласената Нагорно-Карабах. Градот има етничко ерменско мнозинско население, а во 1989 година Чартар имал и ерменско мнозинство.
1 Галерија
Калајоки (река)

Калајоки (во буквален превод: „Рибја Река“) ― река долга 130 километри во Северна Остроботнија, Финска. Изворот на реката потекнува во близина на Хапајајрви, а устието е во општината Калајоки, каде што реката се влева во Балтичкото Море.
Којлуото

Којлуото (|Койлуото) ― остров во заливот Виролахти на Финскиот Залив. Поделена е по границата меѓу Русија и Финска.
Островот е приближно 200 метри долг и 110 метри широк.
Од двете страни, островот е дел од граничната зона и е забранет за широката јавност.
Сора (река)

Сора (германски: ''Zayer'' или ''Zeier'') ― десна притока на реката Сава во западниот дел на Словенија. Сора своите води ги собира главно од Ридовите Шкофја Лока. Нејзините изворни ограноци се Полјанска Сора (исто така, Полјаншчица), именувана по Полјанска Долина, и Селшката Сора (исто така Селшчица), именувана по Селшката Долина Полјанската Сора е поголема и е долга 43 км, додека Селшката Сора е долга 32 км. Тие течат заедно во Шкофја Лока и го продолжуваат течението како Сора во следните 9.2 км сè до Медводе, каде Сора се влева во Сава. Вклучувајќи ја Плјанска Сора, Сора е долга 52 км. Ова ја прави 15-та најдолга река во Словенија.
Реката Сора е со пороен карактер и честопати се поплавува. Нејзиното просечно празнење при одливот е 25 метри кубни во секунда. Нејзиното најголемо излевање, измерено во 1990 година, било 690 метри кубни во секунда.
Менаку

Менаку ― село на североистокот на островот Маре, на Лојалтскиите Острови во Нова Каледонија. Лежи на југ попатно од Каватин и северозападно од главниот град Ла Рош. Лежи на 27 километри од Тадин и од 1996 година има население од 127 луѓе. Главен началник е Наиселин Анри Је Нидоиш, началник е Куепур Куки и претседател на Советот е Вакана Каден. Главниот јазик што го зборуваат жителите е домородниот ненгонски јазик и францускиот јазик.
Владимир Сергеевич Володин

Владимир Сергеевич Володин (вистинско име - ''Иванов''; 1896 - 1958 ) - советски глумец во театарот и филмот. Народен уметник на РСФСР (1947), лауреат на Сталинската награда од втор степен (1951). Еден од основачите на Московскиот театар Оперета.
Владимир Иванов е роден на 8 Јули (според други извори од 1891 година) во Москва. Студирал во Московската театарска школа на И.Р.Пелцер. На сцената е од 1906 година. Почнал да работи како реквизитист. Таму добил и псевдоним изведен од неговото деминутивно име. Една година подоцна Иван Пелцер му рекол на својот студент: „Зошто да губите време и пари! Веќе немате што да научите! “ Тој го организирал првиот сценски настап на Володин. Наскоро глумецот се појавил во трупата на театарот кабаре „Бат“, а во 1927 година Володин бил еден од основачите на московскиот театар „Оперета“. Играл во првата советска оперета „Младоженците“ од И. Д. Дунаевски, чие либрето го напишал пријателот и колега на Володин, С. И.Антимонов. Играл во театрите на Игнатиј Зона, „Ермитаж“, „Алказар“, како и во театри во Украина и на Далечниот Исток. Од 1929 година - уметник на МТО. Глумец со светол комичен талент. Создал галерија на шармантни, незаборавни слики во театарот и филмот.
Володин бил неверојатно музикален. Неговиот глас бил мелодичен и тој имал огромен шарм. Уметникот слободно ја надминал границата на конвенцијата - преминот од разговор во музика. Неговата богата фантазија како комичар постојано наоѓала нови бои за каква било улога, дури и за обичен сценски изглед - не можело а да не се воодушевиш.
Никогаш не играл негативец. Него не го користеле подлеци и никаквеци. Неговите херои отсекогаш биле љубезни, иако понекогаш и несреќни луѓе. Учеството на Володин во филмовите „Циркус“, „Волга, Волга“, „Светлиот пат“, „Првата ракавица“, „Кубански козаци“, „Скапоцен подарок“ станал вистински подарок за публиката.
Владимир Володин ја напуштил сцената кога веќе почнал да го губи слухот и меморијата. Тој доаѓал на настапи со своите последни сили, играл крај кулисите со цел подобро да го слушне суфлерот. Но, кога сфатил дека заборавањето започнало да добива застрашувачки размери, тој решително го прекинал настапот на сцената. На последниот перформанс, кога завесата се спуштила, Володин се расплакал, криејќи се во кулисите.
Володин починал на 27 март 1958 година. Тој бил погребан во Москва на гробиштата Новодевичи (парцела бр. 5).
1 Цртани филмови
* 1950 — Кога дрвјата се осветлуваат — ''Дедо снешко''* 1955 — Тврдоглаво тесто — ''куче Дружок''* 1955 — Цевка и мечка — ''Мечка''* 1955 — Храбро зајаче — ''Волк''* 1956 — Дванаесет месеци — ''Волк'' (не е во најавите)
* 1956 — Девојче во џунгла — ''Тигар''* 1956 — Шумска приказна — ''Мечка'' (не е во најавите)
* 1957 — Повторно двојка — ''Голфстрим'' (не е во најавите)
2 Награди и признанија
* Почесен уметник на РСФСР (1937)
* Народен уметник на РСФСР (1947)
* два ордена на Црвеното знаме на трудот (1.2.1939; 6.3.1950)
* Орден на значката на честа (9.9.1947)
* медали
* Сталин награда за втор степен (1951) - за играње на улогата на менаџер Мудрецов во филмот „Кубански козаци“ (1949)
Мост Бангва

Мостот Бангва ја преминува реката Хан во Јужна Кореја и ги поврзува Гангсео-гу во Сеул и Гојанг во покраината Гјеонгџи. Мостот е дел од експресниот пат „меѓународен аеродром Инчеон“. Над 2,5км во должина, тој е најдолгиот мост што може да се премине преку реката Хан. Иако претежно е мост со носачи, средниот дел од 540 метри е лак, кој наликува на формата на полетување на авион.
Оксфордски пантолони

Оксфордските чанти (изворно: Oxford bags) ― облик на широки панталони, омилени помеѓу членовите на Оксфордскиот универзитет, особено додипломците, во Англија за време на раниот XX век, од средината на 1920-тите до околу 1950-тите. Стилот имал општо влијание надвор од Универзитетот, вклучително и во Соединетите Држави, но оттогаш е искочен од мода.
1 Потекла
Се вели дека стилот потекнува од забраната во 1924 година да се носи конфекциска четворка на големина од страна на додипломците на Оксфорд (и Кембриџ) на предавањата. Зголемувањето наводно дозволило да се сокријат плус четири под него - но аргументот е поткопан од фактот дека панталоните (особено во раните години) не биле доволно обемни за ова да се направи со никаков успех. Другите теории вклучуваат тврдења дека стилот бил измислен од Харолд Актон од Христијанската црква или од Боб Бутби од Магдален; но постојат докази за терминот, најмалку, дека бил користен значително поодамна.
Првичните панталони биле 56-58 см во обем на долниот дел, но станувале сè поголеми до 110 см или дури повеќе, веројатно ова се должело на недоразбирање на мерењето на ширина отколку на обемот.
Стилот се вратил во Обединетото Кралство во 70-тите години на минатиот век, меѓу обожавателите на жанрот нортерн соул, популарно музичко движење од 1970-тите. Стилот бил носен како практична мерка за да им се овозможи на обожавателите да ги направат енергичните и елаборирани движења на танцот поврзани со сцената на нортерн соулот.
Онда

Онда (|Honda) ― паланка и општина во департманот Толима во Колумбија. Населението во општината било 23,616 жители според пописот во 2018 година. Заедно со Либано, Онда е седиште на римокатоличката епархија во Либано-Онда. Главните индустрии на Онда се туризам, риболов и сточарство.
1 Топоними (потекло на името)
Онда го носи своето име од Ондаимас, домородното население кое живеело на бреговите на реката Магдалена и регионот каде што лежи градот денес.
Онда се нарекува „Градот на мостовите“ со повеќе од 40 од мостовите на реките Магдалена, Гуали, Гуарино и Квебрада Сека. Исто така се нарекува „Град на мирот“ бидејќи го избегнал од најголемиот дел од насилството во 1950-тите.
2 Историја
Онда била основана на 24 август 1539 година од Франциско Нуњес Педросо. „Златното доба“ на градот било помеѓу 1850 и 1910 година кога реката Магдалена претставувала единствен пат за превоз помеѓу карипскиот брег и внатрешниот град Богота. Градот бил главно речно пристаниште на земјата и целата увезена стока и производи пристигале во Богота преку пристаништето Онда.
Таипингот

Планината Таипингот лежи на јужниот крај од селото Сонгсонг, на островот Рота, кој е дел од Маријанските Острови. Таа е поврзана со главниот дел на островот Рота со томбола, на кој е јужниот дел на селото Сонгсонг. Оваа планина е попозната како „Планина на Свадбени Торти" поради нејзината сличност со слоевитите свадбени торти. Областите во и околу планината се конзерваторски области воспоставени за заштита на домашните видови на флора и фауна кои успеваат таму.
Халало

Халало ― село во Валис и Футуна. Сместено е во округот Муа, на југозападниот брег на островот Увеа. Бројот на жители според пописот во 2018 година изнесувал 471 лице. На североисток од него се наоѓа архиелошкиот локалитет Талиетуму.
Аламбари

Аламбари ― општина во Бразил, сместена во сојузната држава Саун Пауло. Аламбари е дел од метрополитенскиот регион Сорокаба.
Вкупната бројка на месното население изнесува 6.129 жители (според последната проценка која е направена во 2020 година) на површина од 159,60 км². Оваа општина била основана во 1993 година.
Николајфлит

Николајфлит ― канал во Стариот Град на Хамбург, што бил првичниот огранок на вливот на Алстер. Го одделува островот Кремон од копното. Првпат споменат во 1188 година, Николајфлит се смета за едen од најстарите делови на Хамбуршкото пристаниште.
Бидејќи е во близина на Дајхстрасе, Николајфлит е популарна знаменитост за посетителите.
Тиера Бомба

Тиера Бомба ― остров во Колумбија крај брегот на Индиска Картагина. Островот е во рамките на правната администрација на општината Картагина во департманот Боливар и зафаќа површина од 19,84 км<sup>2</sup> (1984.99 хектари) каде се проценува население од 9,000 луѓе.
1 Поморска база
На јануари 2014 година било објавено дека островот Тиера Бомба ќе биде дом на новата карипска поморска база на колумбиската морнарица. Поморската база е во месноста Бокагранде и е со големина од 33,4 хектари.
2 Поврзано
* Карипски Регион
Бореби

Бореби ― општина во сојузната држава Саун Пауло во Бразил. Вкупната бројка на населението изнесува 2.683 жители (проценка од 2020 година) на површина од 348 км<sup>2</sup>. Надморската височина изнесува 590 метри.
Аеродром Абаде

Аеродромот Абаде( |فرودگاه آباده ''Фарудегах-е Абаде'') ― аеродром во близина на Абаде, покраината Фарс, Иран. Аеродромот е наменет да му служи на поголемиот регион на Северен Фарс, вклучувајќи ги окрузите Абаде, Еглид и Абаркух.
Аеродромот се наоѓа во руралниот округ Бидак, округот Абаде, Фарс, достапен преку чакалски пат кој се разгранува кај Амирабад, од автопатот Абаде-Шираз.
Пиелишјоки

Пиелишјоки (изворно: Pielisjoki; река Пиелинен) ― река долга 67 километри во Источна Финска. Таа е шеста река со најбрз проток во Финска и најголема река која се испушта во Езерото Саjма. Реката ги поврзува двете најголеми езера во Северна Карелија, Пиелинен и Пихаселки (дел од Голема Саjма). Градот Јоенсу се наоѓа на устието на реката.
Реката е создадена кратко по последната глацијација кога ескерот Уимахарју се скршил под притисок на водите на Пиелинен, кои претходно се испуштале на север, но биле пренасочени со навалување на земјата како резултат на постглацијалното подигнување на земјиштето.
Десет брави на каналите биле изградени за навигација по реката кон крајот на 19 век. Во 1950-тите и 1960-тите години биле изградени две централи кои ја блокирале реката, Калтимо и Куурна. Во исто време биле изградени придружни нови канали кои го замениле претходниот систем за навигација.
Канали во Науру

Каналите во Науру се вештачки канали создадени за да им се овозможи пристап на чамците до малиот остров. Каналите се претежно вештачки отвори во околниот гребен што го опкружувa целиот остров Науру. Овие канали го олеснуваат пристигнувањето на чамци и јахти.
Даун Роуп

Даун Роуп ― крајбрежна област на југоисточниот брег на островот Питкерн на југот на Тихиот Океан, источно од долината Ауте и северно од Брејк Џим Хип, лежи на источната страна од влезот и содржи големи каменоглифи на карпестата површина, тестамент на полинезиските доселеници од пред многу векови. Опишан е како „стрмна карпа сместена на јужниот брег јужно од Местото на Нед Јанг и западно од Точката на Сент Пол. Во неговото подножје, и покрај опасното потекло, е позната зона за излети и единствената плажа на Питкерн“. Спуштањето од врвот на карпата се вели дека „поминуваат морници“. Има сидро кај Даун Роуп и игнимбрит се наоѓа во близина.
Лез Ањо

Лез Ањо (француски: Les Agneaux) ― планина која е дел од Екринскиот Масив во Горните Апли, Франција. Надморската височина изнесува 3,664 м и се наоѓа во комуната Пелву.
Највисокиот врв на источната страна од Екринскиот Масив, планината има три различни врвови; ''Ањо Блан'' на 3,631 м, северозападен врв на 3,646 м и највисокиот врв ''Ањо Ноар''. Два главни гребени ја преминуваат планината од север кон југ и од исток кон запад.
Искачувањата обично започнуваат од југ и со погледот одозгора можат да се видат сите главни екрински врвови.
Мост Акинада

Мостот Акинада (јапонски:安芸灘大橋, Акинада о-хаши) ― висечки мост во Куре, Хирошима, Јапонија, кој го преминува Сетското Внатрешно Море. Завршен во 1999 година, има главен распон од 750 м. Изграден е од компанијата „Penta-Ocean“, по цена од 50 милијарди јени.
1 Преглед
Мостот бил отворен за сообраќај на 18 јануари 2000 година. Мостот е дел од патот 74 на префектурата Хирошима, пат кој започнува во Хоншу и преминува преку Сетското Внатрешно Море преку мостот Акинада до островот Шимо-камагари на југ. Мостот е управуван од страна на патната корпорација Префектура Хирошима. Тој е најдолгиот мост во Јапонија што е одржуван од една префектура.
Аеродром Акено

Аеродромот Акено ― воен аеродром на јапонските копнени сили за самоодбрана. Се наоѓа на 5,9 км северозападно од Исе во префектурата Мие, Јапонија.
Хеликоптерските видови JGSDF со седиште во Акено вклучуваат Бел АХ-1С Кобра, Бел УХ-1Ј Ирокуој, Кавасаки ОХ-1, Кавасаки ОХ-6Д, Кавасаки ЦХ-47Ј / ЈА Чинук, Мицубиши УХ-60Ј и Емстрон ТХ-480.
Бразилско-колумбиска граница

Границата помеѓу Бразил и Колумбија е долга 1.644,2 километри. Границата била разграничена во два договори:
* Договорот Васкез Кобо-Мартинс од 1907 година, што ја воспоставил линијата од Рио Негро северозападно по течението на вододелницата на реката Амазон-Ориноко, „потоа претежно јужно по должината на различните речни текови и праволиниски сегменти до устието на реката Апапорис“, и
* Договор за граници и речна навигација (Tratado De Límites y Navegación Fluvial'') од 1928 година, со што се разграничува делот од границата Апапорис-Амазон, како „геодетска линија идентична на бразилско-перуанскиот претходник, откако Колумбија се здобила со неоспорен суверенитет над областа“.
1 Гранични градови
* '': Табатинга, Бенжамин Констант, Лаурарете, Вила Битенкурт, Ипиранга, Кукуи.
* : Летиција, Тарапака, Ла Педрера, Миту, Тараира, Јаварате, Ла Гвадалупе.