procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Шејмас Хини

Шејмас Хини (13 април 1939 — 30 август 2013) — ирски поет, добитник на Нобеловата награда за литература во 1995 година.
1 Животопис
Хини е роден во селото Мосбон, во грофовијата Дери во Северна Ирска, како најстаро од девете деца во едно селско католичко семејство. Детството го минал во родното село, а средното училиште го завршил во колеџот Свети Колумбо во Лондондери. Студирал англиски јазик и книжевност на Краличиниот колеџ во Белфаст, а по завршувањето на студиите, во текот на две години (1962-1963) работел како професор во средно училиште. Набргу станал предавач на Краличиниот колеџ во Белфаст и тогаш се оженил со Марија Девлин со која имал три деца. По враќањето од САД, каде во текот на една година бил гостин-професор на Калифорнискиот универзитет во Беркли, во 1971 година се преселил во Република Ирска. Најпрвин ѓивеел во грофовијата Виклоу, а потоа се преселил во Даблин, каде работел како професор на Католичкиот колеџ Керисфорт.
2 Творештво
Хини е еден од најзначајните имиња во современата англиска поезија. Тој дебитирал на книжевната сцена на почетокот од 1960-тите, кога започнал да објавува песни во угледните книжевни списанија. Оттогаш, објавил повеќе поетски дела меѓу кои најпознати се: „Смртта на природонаучникот“ (1966), „Врата кон мракот“ (1969), „Презимување“ (1972), „Север“ (1976), „Полски работи“ (1979), „Избрани песни 1965-1975“ (1980), „Станицата-остров“ (1984), „Шипковата светилка“ (1987) итн. Покрај поетските дела, тој пишувал и кратка проза, објавил и една книга со превод од старата ирска епска поезија, а заедно со Тед Хјуз бил уредник на антологија на поезија за деца. Хини станал миленик на публиката и на критиката уште со првите објавени стихови, а целосната афирмација ја остварил со збирката „Север“. Во неа, тој го стекнал статусот на национален поет, успевајќи да ги пронајде вистинските зборови за пределите, историјата и луѓето на Ирска, вклучувајќи ја и прародителката Земја. Исто така, во својата поезија тој кажал многу непријатни вистини за судирите меѓу католиците и протестантите при што успеал да остане истовремено Ирец и англиски поет. Хини истакнал дека во нашето време христијанските симболи не се доволни за да ги разрешат судирите и недоразбирањата меѓу луѓето, а покрај тоа, го вовел мочуриштето како симбол на ирската земја и на исконското паметење. Трагајќи по константата на траењето, Хини укажува дека насилството е пратеник на човекот од денот на неговото настанување, но од друга страна, како равнотежна константа се јавуваат и љубовта и разумот на љубовта, толеранцијата и помирливоста.
Сето Лело

Сето Лело е традиционално полифонско пеење на балто-финскиот народ Сето кој живее на крајниот југоисточен дел на Естонија (општина во областа Пилвамау ), позната како ''Сетома'' ( естонски од ''sota maata'', т.е. „земја на војната“) и од другата страна на границата, на запад од руската општина Печорске во регионот Псков. Денес, Лело е основата на современиот идентитет на Сето и затоа во 2009 година е впишан на листата на УНЕСКО за нематеријално светско наследство во Европа.
Во своите обичаи, Сетите зачувале многу претхристијански елементи кои се сметаат за оригинални балтички, како што е шаманското пеење на руни - песни во скалата Калевала (или хорското пеење леело. Овие последни, традиционални мелодии, ги изведуваат пејачи во народни носии, при што главниот пејач ( ''Лелеоса'' ) пее стих на кој се приклучува целиот хор на последниот слог, т.н. пеење ''торо'', кое потоа го повторува целиот стих. Иако песните се учат од поранешни познати пејачи, вештината на компонирање и импровизацијата е белег на извонредноста на главниот вокал. Забележано е дека најдобрите водечки вокалисти можеле да запаметат до 20.000 различни линии.
Повеќето хорови се исклучиво женски, така што за „Денот на кралевите“, секој 1 Август тие ја избираат најдобрата пејачка која се закитувала со титулата „Мајка на песната“. Сето Лело некогаш ја следел секоја активност на селската заедница Сето, но денес е зачувана само на сцените како централна, жива и високо ценета традиција на сетската култура.
Денес, хоровите Лело се многу популарни меѓу туристите, но тие се и гордост на заедницата Сето, која ги смета за олицетворение на нејзиниот идентитет.
Бранко Ставрев

Бранко Ставрев (р. во Струмица) — македонски режисер, сценограф и директор на драмата на Македонски народен театар.
1 Животопис
Ставрев ги завршил студиите на групата за македонски јазик со југословенска книжевност на Филозофскиот факултет во Скопје. Во Македонски народен театар - Скопје е од 1965 година, а пред тоа работел во Струмичкиот театар, како глумец и режисер (1965-1966).
Од позначајните режисерски проекти се: "Обиди се во надеж" (1961), "Матуранти" (1964), "Видел" (1968), "Бања" (1968), "Трамвајот наречен желба (1969), "Парите се отепувачка" (1970), "Жовотот на Галилеј" (1972), "Смртта на Терлекин" (1973), "Векутума века или житие Адамово" (1974), "Студенти" (1977), "Женидба" (1978), "Кенгурски скок" (1979), "Злосторство и казна" (1980), "Молскавици" (1980), "Дамоклов меч" (1983), "Иванов" (1984), "Ревизор" (1985), "Големиот брилјантен валцер" (1986), "Големиот скок" (1986), "Мајсторот" (1986), "Сурари" (1987), "Антица" (1988), "Пуста земја" (1989), "Галеб" (1990), "Жорж Данден" (1992), "Мортолозот" (1992), "Бунт во домот за старци" (1994), "Пат за Лихнидос" (1994), "Печалбари" (1996), "Пиликатник" (1997), "Отепувачка" (1997), "Идиот" (1998), "Писание" (2002), "Болва в' уво" (2007), „Царот Владислав" (2018).
Тој ги режирал следниве филмови: Човекот во црно, Бели памук - црвено предиво и Милион маченици.
2 Награди
Тој е добитник на следните награди:
* Награда за најдобра режија на МТФ "Војдан Чернодрински" за претставата "Смеа низ сокаците" (1969).
* Награда за најдобра режија на МТФ "Војдан Чернодрински" за претставата "Транвај наречен желба" (1970).
* Награда на Град Скопје "13 ноември" за претставата "Зајдисонце" (1971).
* Награда за најдобра режија на МТФ "Војдан Чернодрински за претставата "Тутунски пат" (1972).
* Награда за фестивачот Мали и експериментални сцени (МЕСС) за претставата "Злосторство и казна" (Сараево, 1972).
* Награда на фестивалот "Стеријино позорје" за драматизација на романот "Ѕидот и водата" (Нови Сад, 1974).
* Награда за фестовалот "Војдан Чернодрински" за претставата "Злосторство и казна" (Прилеп, 1981).
* Награда 11 октомври за претставата "Големиот брилијантен валцер" (1986).
* Награда за најдобра режија на МТФ "Војдан Чернодрински" за претставата "Сенката" (Прилеп, 1988).
* Награда за животно дело "Војдан Чернодрински" (2006).
Љубовници (филм од 1961)

„Љубовници“ (италијански: ''La viaccia'') — филм на режисерот Марио Болоњини (Mauro Bolognini) од 1961 година, снимен по сценариото на Васко Пратолини (Vasco Pratolini), Пасквале Феста Кампаниле (Pasquale Festa Campanile) и Масимо Франчоза (Massimo Franciosa). Филмот е снимен врз основа на романот на Марио Пратези (Mario Pratesi). Главните улоги ги играат: Жан-Пол Белмондо (Jean-Paul Belmondo), Клаудија Кардинале (Claudia Cardinale), Пјетро Герми (Pietro Germi) и Габриела Палота (Gabriella Pallotta).
1 Синопсис
Америго (го игра Белмондо) е момче од богато италијанско семејство, кој целиот живот го минал в село. За време на еден излет во градот, тој е воодушевен од градската врева. Притоа, тој се заљубува во убавата проститутка Бјанка (ја игра Кардинале), но поради нејзините скапи потреби, тој набрзина останува без пари. Не сакајќи да остане без неа, Америго презема драстичен чекор и така се оддалечува од семејството...
Причинуење

„Причинуење“ (во постар правопис lang-mk) — втората песна во македонската стихозбирка ''„Молскавици“'' објавена во 1940 година од истакниот македонски поет и автор Коле Неделковски. Во самата песна се изразува повеќе трагична и тажна содржина, слично како други песни од истата збирка.
1 Содржина
Песната е составена од 20 стихови со 4 строфи, 4 стиха за секоја строфа. Песната претставува еден од пократките песни присутни во стихозбирката. песната Причинуење низ еден метафизички немир, полн со насетување и искричави проблеснувања на неспокојот и надежта, се разврзува еден лирски говор на овој ''„последен народен певец“'' без нагласено чувство на заемна обусловеност со мелодискиот спецификум на народинот стих и некои други негови атрибути.
Песната е прикажана како лирска песна, но песната делумно ја спомнува неговата мајка, којшто е редовно спомната низ стихозбирката, во оригиналното издание после корицата имало краток текст каде што пишува ''„На мајка ми“.'' Според некој наводи, делото има делумно љубовен мотив.
2 Наводи
Тејлор Џенкинс Рејд

Тејлор Џенкинс Рејд е американска авторка најпозната по нејзините романи ''Седумте maжи на Евелин Хуго'', ''Дејзи Џоунс енд Д сикс'', ''Една вистинска љубов'', ''Малибу во пламен'' и ''Кери Сото се врати.''
1 Кариера
Рејд дипломирала на Емерсон колеџот во Бостон на катедрата за медиумски студии. Таа ја започнала својата кариера во филмска продукција.
По завршувањето на колеџот, Рејд се преселила во Лос Анџелес и работела како кастинг асистент. Рејд работела и во средно училиште пред да склучи договор за издавање на книга.''Засекогаш, прекината'', нејзиниот прв роман, бил објавен во 2013 година. Рејд го напишала телевизиската серија ''Resident Advisors'', кое била премиерно прикажана во 2015 година.
Нејзиниот роман ''Седумте maжи на Евелин Хуго'' бил објавен во 2017 година и постигнал комерцијален и критички успех. Романот ја раскажува приказната за измислена ѕвезда од Стариот Холивуд додека таа ги открива долгогодишните тајни кои оставаат дамка врз нејзиниот мистериозен живот и гламурозните бракови.
Романот на Рејд од 2019 година ''Дејзи Џонс енд д Сикс'' ги раскажува подемите и падовите на измислен рок бенд од 1970-тите и приближно се базира на бендот Флитвуд Мек.''Дејзи Џонс енд д Сикс'' ја освои наградата Goldsboro Books Glass Bell во 2020 година. Аудио книгата беше прогласена за една од најдобрите аудио книги на Apple за 2019 година. Студиото Амазон ја разви ''Дејзи Џонс енд д Сикс'' во минисерија, истоимено насловена, која дебитираше во 2023 година
Рејд ја објавила ''Кери Сото се врати'' во 2022 година. Тоа е четвртата и веројатно последна книга од „познатиот женски квартет“ на Рејд, по ''Седумте мажи на Евелин Хуго'', ''Дејзи Џонс енд д Сикс'', и ''Малибу во пламен''. Рејд изјавила дека има намера да направи подолга пауза пред да го започне својот следен книжевен проект.
2 Личен живот
Рејд е родена во Мериленд на 20 декември 1983 година. На 12-годишна возраст, Рејд и нејзиното семејство се преселиле во Актон, Масачусетс. Додека работела во филмската индустрија, таа го запознала и се омажила со Алекс Џенкинс Рејд, сценарист.
3 Библиографија
3.1 Романи
*''Засекогаш, прекинати'' (2013)
* (2014)
*''Можеби во друг живот'' (2015)
*''Една вистинска љубов'' (2016)
*''Седумте мажи на Евелин Хуго'' (2017)
*''Дејзи Џонс енд д Сикс'' (2019) *''Малибу во пламен'' (2021)
*''Кери Сото се врати'' (2022)
3.2 Кратки раскази
*''Доказ за аферата'' (2018)
4 Награди
* Добитник на Гудридс наградата во 2019 – за најдобра историска фикција за ''Дејзи Џонс енд д Сикс''* Добитник на Гудридс наградата во 2021 – за најдобра историска фикција за ''Малибу во пламен''* Добитник на Гудридс наградата во 2022 – за најдобра историска фикција за ''Кери Сото се врати''
Васил Мукаетов

Васил Мукаетов — македонски писател на литература за деца и млади.
1 Биографија
Васил Мукаетов е роден на 27 јуни 1942 во Кавадарци. Васил Мукаетов е еден од најактивните македонски автори за деца, кој неуморно твори и во деветтата деценија од својот живот. Со своите читатели другарува уште од шеесеттите години на минатиот век, преку тогашните списанија „Титов пионер“, „Другарче“, „Нова Македонија“ – „Колибри“, „Развигор“ и „Другарче“, сè до денешните „Ѕвезди“, „Прв детски клик“ и „Детски клик“. Објавува и во литературните ревии и списанија – „Стожер“, „Слово“, „Бранување“.
Застапуван е во повеќе учебници по македонски јазик и литература за основното образование. Член е на Друштвото на писатели.
2 Творештво
Негови позначајни дела се:
* „Ти реков ми рече“ (1995)
* „Ние дома“ (2003)
* „Поглед со двоглед“ (2005)
* „Што е, што не е“ (2011)
* „Ај погоди“ (2011)
* „Да нацртаме другар“ (2013)
* „Колку да се рече – записи“ (2014)
* „Кој кого расте?“ (2013)
* „По зелени раеви – слезови и чаеви“ (2016)
* „Децата можат сè“ (2016)
* „Скокни – прескокни“ (2017)
* „Чукни, чукни трипати“(2018)
* „И да и не“ (2018)
* „Сè е игротека“ (2018)
* „Ние по тротоари, булевари“ (2019)
* „Чукни, чукни трипати“ (2019)
* „Мариовски сказни – Пејови приказни“(2020)
* „Од згода до згода, заграб бистра вода“(2020)
* „Што е, а што не е?“ (2020)
* „Ај погоди!“ (2020)
* „Има ли страна петта“ (2024)
Има издадено и збирки со група автори: „Село распеано“, „Воспеви за Султана Миладинова“, антологиите „Златна книга на поезијата за деца“ (2004), изборот „Мацо-кацо“ ( Топер, 2015), „Сончево огледало“ - антологија на македонската поезија за деца (Раде Силјан)
За неговото творештво свои ставови и критички осврти пишуваат: Глигор Поповски, Томе Арсовски, Атанас Вангелов, Весна Мојсова-Чепишевска, Горјан Петревски, Васил Тоциновски, Стојан Тарапуза, Тамара Гордова Арсовска, Б. Станиќ, Мишо Китаноски и др.
Добитник е на наградата на ДПМ – „Ванчо Николески“ за најдобра книга за деца во 2017 година за „Скокни – прескокни“.
За книгата „Има ли страна петта“ за и творештвото на Мукаетов, при промоцијата на книгата, се осврна проф. д-р Весна Мојсова-Чепишевска, професорка на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ , која истакна дека авторот, во својата повеќедецениска работа, „постојано се обидува да биде во ритамот на новото дете, со секоја нова збирка прави посвета на новите генерации деца“.
Со стиховите од неговата песна „Зошто да се пишува“, писателот објаснува зошто своето творештво им го посветува на најмладите:
„Во овие криви светски
/ ти си запеал – песни детски?
/ Ако. Со децата ми е лесно.
/ Тука е сè кристално и чесно
/ И: во децата и младината, е иднината!“
Анели Сари

Анели Сари (вистинско име Анели Валтонен ос Лундберг; родена на 8 март 1947 година во Таивасало ) е финска пејачка, која изведува особено шлагерска музика, ромска музика и француски шансони од 1960-тите. Сари е една од најпознатите фински роми. Покрај шлагерските снимки, таа пеела и во Хелсиншкиот оперетен театар и студирала пеење на класична музика на Парискиот конзерваториум.
1 Кариера
Пејачката кариера на Сари започнала на 17-годишна возраст, кога композиторот и продуцент Тоиво Карки се уверил во нејзините вештини на аудицијата. Нејзината прва хит песна била ''Премногу млад за љубов'', која била финската верзија на италијанската евровизиска победничка песна ''Не сум доволно возрасен'' од 1964 година, првично изведена од истогодишната Џиљола Чинкети. Во 1960-тите, Сари најмногу снимала традиционални хитови и танго музика. Други нејзини успешни песни биле „''Фрагмент од среќа“'' и „''образ против образ“''
Во 1966 година, Сари ги прекинала турнеите на танцовата сцена и се концентрирала на настапи претежно во големи концертни сали и ресторани. Таа се фокусирала на поп музиката повеќе од другите фински пејачи.
Сари се вратила во студиото за снимање во 1974 година. Таа снимила цело долгометражно издание од циганска музика со бендот Хорто Кало. Повеќе традиционални настапи биле претставени на пр. песните ''Изгубени во Франција'', и ''Така се случи, извини''. Сари, исто така, учествувала на бројни натпревари во пеење, на финскиот натпревар за песна на Евровизија, таа присуствувала двапати: во 1974 година со евергрин песната Збогум компонирана од Кај Чидениус и во 1976 година со песната на Дезс Балог, ''Цигански караван''.Во програмата Есенски тон, Сари се нашла на второто место во 1978 година со композицијата на Реино Маркула, ''Деца на природата''.
Сари изведувала шансони на концерти во Финска и во Франзција, меѓу другото и пеејќи. Во 2003 година, таа пеела во Веакси на концертот на Тоиво Карки предводен од Марит Нинилуото, нејзиното старо ремек дело ''„Парче среќа“'', добивало се повеќе и повеќе слава.
Во есента 2011 година, Сари учествувала во телевизиската програма Танцување со ѕвездите на MTV3 со партнерот Марко Керанен.
На Сари и била доделена уметничка пензија во 2019 година.
2 Приватност
Сари стапила во брак со музичарот Ари Валтонен и имаат две деца, првородената ќерќа била поранешна Мис Скандинавија Марија Валтонен и помладата Ира Валтонен. Двете нејзини ќерќи имаат деца. Сари живеела заеднички живот со француски сликар во Париз.
Сари е тетка на кралот на тангото Амадеус Лундберг.
3 Дискографија
3.1 Албуми
* Лицето кажува сè (1975)
* Дете на природата (1978)
* Бели багреми (1978)
* За тебе сега јас сум мразот (1981)
* Чувства (1991)
* Златни обетки (1993)
* Песни... (2000)
3.2 Колекции
* Анели Сари (1975, збирка снимки од 1960-тите)
* Најубавите љубовни песни (1989)
* 20 омилени - бели багреми (1996)
* 20 Омилени - Дете на природата (1997)
Анкара (виски)

Анкара - жесток пијалак, виски, од Турција.
1 Историја
Во 1960-тите, во период на затворена и самодоволна економија во Турција, било одлучено да се произведува домашно виски за да се поддржи домашното производство и да се спречи одливот на девизи од земјата поради увозот на алкохолни пијалаци. Во овој контекст, во 1963 година била формирана мала единица во фабриката за пиво на Текел во Анкара, со посебни стимулации дадени на проф. д-р Тургут Јазиџиоглу од тогашната влада. Обемот на производството на овој капацитет, кој бил прв во земјата, бил утврден на 200.000 литри годишно. Така започнал официјалниот процес на производство и брендирање на првото турско виски.
Иако производството продолжило во рамките на Текел до средината на 2000-тите, транзицијата кон отворена економија во Турција почнувајќи од 1980-тите, која дозволила продажба на увезени алкохолни пијалаци, довела до постепен пад на популарноста на Вискито Анкара поради конкуренцијата од многу странски виски брендови кои влегувале на пазарот. И покрај напорите за промена на продажната политика и промоција на производот, што резултирало со обиди да ја задржи својата позиција на домашниот пазар, производствените права на вискито Анкара биле префрлени на Меј Ицки во 2004 година. По скоро 10 години производство на овој начин, брендот бил купен од глобално познатиот производител на алкохол Диаџио во 2011 година. Набргу откако целосно преминал во рацете на странските инвеститори, производството на вискито Анкара било прекинато.
2 Техники и карактеристики на производство
Во текот на процесот на производство, житарките и оризот се користеле како главни состојки за Вискито Анкара. Шкотските и американските техники биле усвоени за технички работи, а претпочитале дабови буриња за стареење на вискито. Периодот на стареење бил одреден на 5 години. Вискито Анкара, кое се произведувало повеќе од 50 години, имало шишиња со различни големини и типови, но не е познато дали се разликувале по арома и вкус. Понатаму, по престанувањето на производството, бакарните калапчиња, произведени во Газиантеп, и бакарните тенџериња во шкотски стил што се користеле во производството, биле купени од странска компанија и испратени во САД, додека бурињата биле испратени во Франција.
Вискито Анкара претрпело чести промени во дизајнот и амблемот на шишето, користејќи симболи како Хетитскиот сончев диск, мотивот Сивиот волк признат како национален симбол меѓу Турците и локалната раса на мачки во градот, меѓународно позната како мачка Анкара. Со содржина на алкохол од 43%, вискито главно се произведувало во шишиња од 700 милилитри. Според личната веб-страница на турскиот експерт за виски Бозкурт Карасу, вискито Анкара имало арома на сушено овошје, суво грозје и суви сливи, со сладкаст вкус. Аромата била опишана како сурова, со чувство на печење од младиот алкохол и зачинет вкус сличен на ирското виски, со примеси на младо и влажно дрво и суви слатки кајсии. Финишот бил забележан како краток и зачинет.
Сага за Ерик Црвениот

Сага за Ерик Црвениот (|Eiríks saga rauða) — исландска сага за патувањата на викинзите во Северна Америка. Сагата ги раскажува настаните што довеле до прогонство на Ерик Црвениот, како тој го открил Гренланд и основал населба таму, откривањето на Винланд од страна на Лејф Ериксон, синот на Ерик Црвениот за време на патувањето кога викиншкиот брод на Лејф излетал од правецот, како и животот и експедициите на Торфин Карлсефни и неговата жена Гудрид. Оваа сага е една од винландските саги посветена на откривањето на Америка многу години пред Колумбо.
Сагата го следи историскиот период од X до XI век, напишана е многу подоцна од настаните на кои се однесува, но веројатно пред 1265 г. Таа е една од двата книжевно-историски ракописи (покрај ''Сагата за Гренланѓаните'').
1 Поврзано
* Исландски саги
* Винландски саги
* Сага за Гренланѓаните
* Ерик Црвениот
Рафинерија „Уфимски“

Рафинеријата Башнефт – Уфимски е една од најсовремените рафинерии за нафта во Русија која произведува широк спектар на нафтени деривати.
Работниот тек на рафинеријата користи високоефикасни топлински, каталитички и хидрогенациски процеси. Опремата на рафинеријата ги произведува горивата Еуро-4 и Еуро-5, горивото за котел и течните гасови.
За да се постигне 100% производство на бензините Еуро-4 и Еуро-5, во тек е изградба на бензински хидротретер за каталитички крекинг за отстранување на сулфурните соединенија.
Овластениот капитал на АД Рафинеријата Уфа е 619.277 милиони рубли (2020 година).
Суровината за преработка е главно западносибирско масло (околу 50%), башкирско масло (околу 40%) и 10% гасен кондензат.
1 Историја
Изградбата на фабриката започнала во 1935 година; официјално била отворена во 1937 година, по отворањето на камената рафинерија во 1936 година.
Во 1938 година, фабриката ги произвела своите први 117 тони тркачко масло; во 1939 година, првата фаза од фабриката била завршена; во доцните 1940-ти, втората фаза (комбинирана постројка за пиролиза, фабрика за рафинирање на сулфат фенол и битумен) и третата фаза (фракционирање на гас, полимеризација и хидрогенизација) биле во функција. За време на Големата татковинска војна, постројките доставувале гориво на фронтот.
По војната, започнал индустриски развој на нови технолошки процеси, како што се каталитичко крекирање, хидрогенизација и производство на алуминио-силикатни катализатори.
Во 1959 година, нафтата со висока содржина на сулфур била преработена за прв пат во ЦЦЦП. Во 1970-тите, фабриката била реструктуирана и фабриката за каталитички реформи Л-35-5, ГИПХ-105 за производство на катализатори на бакар-хром, инертен гас и елементарен сулфур биле изградени за да се зголеми капацитетот и да се подобри квалитетот.
Помеѓу 1970 и 1975 година, биле пуштени во употреба единиците за техничко производство на водород ЕЛОУ-АВТ-6 и за хидрогенизација на дизел гориво; од 1980-1985 година, кондензатот од гасните полиња Оренбург и Карачаганак за прв пат бил преработен во Башкирија. Во овој период било откриено дека новата населба Комсомол (порано позната како „Камп 5“) е во санитарна зона, на 3 километри од локацијата на новата рафинерија, а во согласност со нормите на Министерството за нафтена индустрија, фабриката го евакуирала населението на побезбедно место.
Фабриката е дел од Башкирската петрохемиска компанија од 1994 година. Во 1995 година, за да се замени застарената опрема, бил воведен комплексот за пукање со контакт Г-43-107М/1 за да се зголеми длабочината на рафинирањето на нафтата и да се произведе високооктански бензин. Во 2008 година била изградена единица за изомеризација за фракции на пентан-хексан според шема која вклучува рециклирање на хексан Исомалк-2 технологија.
Фабриката била на 319 место на листата на најголеми компании во 2009 година.
1.1 21ви век
АД Рафинеријата Уфа била реструктуирана под АД АНЦ Башнефт во 2012 година.
Santana (група)

Сантана ― американска рок-група основана во Сан Франциско во 1966 година од гитаристот со мексиканско потекло Карлос Сантана. Групата неколкупати го менувала составот, а Карлос Сантана бил единствен постојан член. Откако потпишале договор со Columbia Records, настапот на групата на фестивалот Вудсток во 1969 година ја зголемило нејзината популарност. На почетокот од 1970-тите ги издале успешните и критички пофалените албуми: ''Santana'' (1969), ''Abraxas'' (1970) и ''Santana III'' (1971). Овие албуми биле снимени од „класичната“ постава на групата, во состав: Грег Роли, Мајкл Карабело, Мајкл Шрајв, Дејвид Браун и Хозе „Чепито“ Арес. Нивни најпопуларни песни од овој период биле: „Evil Ways“, „Black Magic Woman“, „Oye Como Va“ и инструменталната „Samba Pa Ti“.
По промената на составот и на музичката насока во 1972 година, групата експериментирала со примеси од џез-фузија на албумите: ''Caravanserai'' (1972), ''Welcome'' (1973), and ''Borboletta'' (1974). Групата повторно се нашла на врвот на популарноста со нивниот осумнаесет албум ''Supernatural'' (1999). Албумот содржи два сингла кои се искачиле на прво место на Billboard Hot 100 топ-листата: „Smooth" (со Роб Томас) и „Maria Maria" (со The Product G&B). Албумот бил врвот на топ-листите во единаесет земји и бил продаден во 12 милиони примероци во САД. Во 2014 година, "класичниот" состав на групата повторно се обединил за албумот ''Santana IV'' (2016), а групата продолжила со настапи и снимање песни.
Сантана е меѓу групите со најмногу продадени албуми на сите времиња; во САД продале преку 47 милиони албуми, а се проценува дека продале преку 100 милиони албуми во светски рамки. Групата објавила 25 студиски албуми. Во 1998 година, групата Santana во состав: Роли, Карабело, Шрив, Браун и Аријас била примена во Куќата на славата на рокенролот. Во 2000 година, групата во една вечер освоила осум Греми награди, со што го изедначиле рекордот од Мајкл Џексон. Истата година освоиле три Латино Греми награди.
1 Дискографија
*''Santana'' (1969)
*''Abraxas'' (1970)
*''Santana III'' (1971)
*''Caravanserai'' (1972)
*''Welcome'' (1973)
*''Borboletta'' (1974)
*''Amigos'' (1976)
*''Festivál'' (1977)
*''Moonflower'' (1977)
*''Inner Secrets'' (1978)
*''Marathon'' (1979)
*''Zebop!'' (1981)
*''Shangó'' (1982)
*''Beyond Appearances'' (1985)
*''Freedom'' (1987)
*''Spirits Dancing in the Flesh'' (1990)
*''Milagro'' (1992)
*''Supernatural'' (1999)
*''Shaman'' (2002)
*''All That I Am'' (2005)
*''Guitar Heaven'' (2010)
*''Shape Shifter'' (2012)
*''Corazón'' (2014)
*''Santana IV'' (2016)
*''Africa Speaks'' (2019)
*''Blessings and Miracles'' (2021)
Тунел Грич

Тунелот Грич во Загреб е тунел под Градец (Грич) кој ги поврзува улиците Месничка и Радиќева и излегува вертикално на три места во Илица и едно на улицата Томиќева кон југ. Тунелот е долг 350 метри, неговиот најголем дел е широк 3,2 метри, додека централниот дел е широк 5,5 метри. Тој бил отворен за јавноста во јули 2016 година, иако претходно бил отворен како засолниште за граѓаните и место за културни настани за време на Хрватската војна за независност.
Тунелот Грич е дизајниран во 1943 година за време на Независна Држава Хрватска, кога започнале сојузничките бомбардирања, а бил завршен во 1945 година по Втората светска војна. За време на Втората светска војна, тие се обиделе да му дадат одредена функција на тунелот, од гаража до атомско засолниште, но ништо не излегло од тоа. Подоцна во 2009 година било одлучено да се претвори во музеј на допири според идејата на Неда Чилингер, иако идејата сè уште не е заживеана.
Покрај тунелот Грич, има и тунел што ги поврзува улицата Ткалчиќева и Тушканац кај Дубравкинскиот пат, а на почетокот на Хрватската војна за независност во него бил сместен и Главниот штаб на вооружените сили на Република Хрватска.
Навести (река)

Навести е 100 километри -долга река во југозападна Естонија. Таа е најголемата река по истек што се влева во Парну (на нејзиното устие испуштањето е речиси еднакво на она на Парну). Изворот на Навести е во близина на Имавере (помеѓу селата Јаламетса и Касукона ) во округот Јарва. Тече генерално на запад и минува низ три окрузи ( Јарва, Вилјанди и Парну ). Нејзиниот слив со Парну се наоѓа во близина на Тори во Жиесу. Областа на сливот на Навести е 3 000 километри и неговото просечно испуштање 27.9 м3/с.
Пред отворањето на исконското езеро Виртс преку Емајиги до ''Чудско-Псковское озеро'', реката Навести го исцедила Вертсјарв.
Во Навести живеат околу 18 видови риби, вклучувајќи Обична платика, бурбот, клен, тава, крап, костур, штука, речна пастрмка, црвеноперка и зракоперка.
Хан Дере

Хан Дере или Хандере (|Ξενόρρευμα, ''Ξενόρευμα'', ''Ксеноревма'' или ''Ξενόρεμα'', ''Ксенорема''; до 1940 г. ''Χάν Ντερέ'' или ''Χαν Δερέ'', ''Хан Дере'') — поранешно село во Валовишко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Синтика на Серскиот округ, Грција. Било населено со Јуруци.
1 Географија
Селото се наоѓало на почетокот на Рупелската Клисура, на десниот брег на Струма.
2 Историја
На крајот од XIX век Хан Дере било село во Демирхисарската каза на Серскиот санџак населено со Турци Јуруци.
За време на Втората балканска војна во 1913 г. селото е растурено. Истото отсуствува од пописот од 1920 г. Обновено е во 1924 г. кога во него се доведени грчки колонисти. Во 1928 г. во него се попишани 50 лица.
Во 1940 г. селото е преименувано во Ксинорема. Истата година во него се попишани 80 лица, од кои 56 мажи, што укажува на тоа дека тука била сместена воена единица. Селото настрадало во 1941 г. за време на Втората светска војна и било повторно напуштено. По војната обновата на селото не била дозволена од стратешки причини бидејќи лежи на границата. Отпишано е во 1951 г.
Во 1968 г. месноста е повторно преименувана, овојпат во ''Анапавтирон'' (''Άναπαυτήριον'').
Рохукула

Рохукула е село во општина Хапсалу, округот Лајане, во западна Естонија. Тоа е пристаниште кое го поврзува копното со островите Хиума (пристаниште Хелтерма ) и Вормси (пристаниште Свиби). Во текот на зимата има два ледени патишта од селото до двата острова, од кои најдолгиот е оној до Хиума во Европа, со 26,5км. Пред административната реформа на локалните самоуправи во 2017 година, Рохукула се наоѓала во парохијата Ридала.
Рохукула е родното место на уметникот Ено Халек.
Камен мост (Тарту)

Камениот мост бил мост во Тарту, Естонија.
Мостот бил отворен на 16 септември 1784 година. Мостот е изграден по наредба на царицата Катерина II од Русија.
Мостот бил уништен за време на Втората светска војна во 1941 година. Денес, Карсилд е изграден на местото каде што порано бил мостот.
Има планови за враќање на мостот во првобитниот сјај.
Васил Кутинчев

Васил Иванов Кутинчев (|Васил Иванов Кутинчев) (роден на 25 февруари 1859 година во Русе; починал на 30 март 1941 година) бил бугарски офицер. Воената кариера ја започнал во 1879 година по завршувањето на Военото училиште во Софија. На 13 септември 1885 година бил поставен за командант на 1-виот баталјон на 5-тиот пешадиски полк Дунав.
Истата година учествувал во Српско-бугарската војна и на 8 ноември бил унапреден во командант на 5. полк. Се борел во Битката кај Сливница, Драгоман, Царевброд и Пирот.
По војната служел како командант на различни пешадиски полкови и бил унапреден во генерал-мајор во 1904 година. Четири години подоцна Кутинчев бил назначен за командант на Првата армиска област која ги сочинувала западните делови на Бугарија.
На 2 август 1912, Фердинанд I во чест на 25-годишнината од неговото пристигнување во Бугарија унапредил шест генерал-мајори во чин генерал-полковник. Еден од тие генерали бил Кутинчев. Ова е прв пат во историјата на Бугарското кралство да се имаат доделено толку високи чинови на офицери на Активната армија. Дотогаш биле дадени на офицери на резервнитите состави.
Со започнувањето на Првата балканска војна генералот Кутинчев бил поставен за командант на Првата армија која учествувала во важните битки на Кирк Килисе, Луле Бургас и Чаталца.
По завршувањето на војната, целата војска морала да биде префрлена во Северозападна Бугарија, каде што за време на Втората балканска војна служела против Србите. Во меѓувреме, на 16 јули 1913 година Кутинчев ја презел командата на Втората армија. Останал на оваа функција до крајот на непријателствата.
За време на Првата светска војна бил генерал во Генералштабот на Активната армија и командант на новосоздадениот армиски регион Морава. Во еден последен чин на признавање на неговата служба во октомври 1918, генерал-потполковникот Васил Кутинчев бил унапреден во генерал на пешадијата кој бил највисок воен чин во бугарската армија и отишол во резерва. Починал во Софија во 1941 година.
Замок Аренсбург

Замок Аренсбург, замокот Куресаре, епископскиот замок Куресар или замокот Куресаре е средновековна резиденција на Езелски епископи, сместен во современи граници на градот Куресаре (поранешен Аренсбург) на естонскиот остров Сарема, порано познат како Езел. Најкомплетен е од средновековните тврдини во балтичките земји.
Тврдината била изградена од Тевтонските витези по востанието на Ѓурѓовската ноќ (1343-45) како утврдена резиденција на епископите Езел и бастион за преобратување на жителите на островот во христијанство. Првото спомнување на замокот во изворите датира од 1380-тите. По реконструкцијата извршена на крајот на 14 век, Аренсбург за своето време бил голема тврдина од типот на манастир (т.е. со двор).
Дворот се граничи со премини со вкрстени готски сводови. Во едниот агол од тврдината стои караулата Стурволт, а во другиот витката караула Лонг Херман. Последната е одвоена од другите делови на тврдината со длабока шахта, низ која претходно се фрлал подвижен мост. Зад назабените рабови на ѕидовите има отворени одбранбени премини. Дневните простории и салите за прием го заземаат вториот кат, првиот кат се користел како магацин, а третиот се користел само за одбранбени цели. Во југозападниот агол бил изграден параклис.
Во текот на 15 век, околу замокот била изградена надворешна тврдина, која била изградена во 16-17 век. претворена во земјени утврдувања со четири моќни аголни бастиони. Следната линија на одбрана е ров исполнет со вода. Ливонската војна, која предизвикала огромна штета на естонското копно, не влијаела на тврдината на островот. Штетата претрпена за време на Големата северна војна во 1711 година била брзо санирана.
Во 19 век, замокот го изгубил своето поранешно воено значење и паднал во распаѓање за време на неговата употреба како милостина. Во 1904 година, благородништвото Езел одлучило да го обнови единствениот целосно зачуван замок на Ливонските витези. Работата за реставрација, која продолжила до 1912 година, била надгледувана од Вилхелм Нојман. Следната, поголема реставраторска работа била извршена во 1968-1985 година. При овие работи биле обновени уништените горни делови на кулите.
Денес во тврдината се наоѓа Музејот Сарема, а пространата област на предната тврдина се користи за разни настани на отворено. Околината на ровот на тврдината е претворен во живописен парк.
во зима, Ноќе, На зајдисонце
1 Наводи
Брјаза

Брјаза или Врјаза (|Βρία, ''Врија''; до 1926 г. ''Βρυάζα'', ''Врјаза'') — село во Катеринско, Егејска Македонија, денес во општината Катерина на округот Пиерија, Грција. Населението брои 319 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 4 км западно од градот Катерина и 3 км јужно од Ретина, во источните падини на планината Шапка, на надморска височина од 330 м.
2 Историја
Неговото население уште од порано има грчко потекло.
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 128 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 112 лица.
Во 1926 година, името на селото било променето во Врија (''Βρία'').''''
3 Стопанство
Населението произведува пченица, компири и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарството.
4 Општествени установи
* Основно училиште
5 Самоуправа и политика
Во 1966 година, селото станало самостојна општина, чиј атар зафаќал површина од 20 квадратни километри. Општината Брјаза била приклучена во општината Шапка во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Катерина.
Селото припаѓа на општинската единица Шапка со седиште во селото Ретина, која припаѓа на поголемата општина Катерина, во округот Пиерија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Брјаза, во кој е единствено село.
6 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Св. Никола“
7 Наводи
Куќа во Стенбок

Стенбок куќа е истакната неокласична зграда сместена на ридот Томпеа, Талин. Тоа е официјално седиште на Владата на Естонија.
1 Историја
Историјата на куќата Стенбок датира од 1780-тите, кога локалната администрација на тогашниот гувернер на Естонија на Руската империја започнале шема за подигање нови згради за административни цели. Првично, зградата била наменета за судска зграда. Грофот Јакоб Понтус Стенбок, влијателен локален аристократ и сопственик на голем имот во Хиума, го добил тендерот за подигање нова зграда на ридот Томпеа во средината на Талин (Ревал). Архитект за новата куќа бил Јохан Каспар Мор, провинциски архитект кој бил одговорен за одржување на јавните згради во Естонија и популарен дизајнер на локални куќи.
Изградбата на зградата започнала во 1787 година. Меѓутоа, речиси веднаш, руската држава останала без средства како резултат на трошоците во врска со тековната Руско-турска војна. Како резултат на тоа, покраината му останала должна на Стенбок, а недовршената зграда преминала во негова сопственост. Тој потоа ја користел како негова резиденција во Талин, а зградата сè уште го носи своето име во негово сеќавање. Во 1828 година, по смртта на Стенбок, зградата поминала меѓу различни сопственици до 1899 година, кога конечно станала сопственост на администрацијата на гувернерот и конечно почнала да се користи како судска зграда.
И за време на првиот период на независност на Естонија (1918-1940) и за време на советската окупација (1944-1991) продолжила да се користи како судска куќа. Одржувањето на зградата било занемарено во 70-тите и 80-тите години, кога се урнале таваните на две судници и архивата на судот. До времето на обновувањето на независноста на Естонија во 1991 година, целата зграда била во опасност од уривање. Целосно реновирање било извршено во 1996–2000 година. Новообновената зграда станала официјално седиште на естонската национална влада на нејзиното повторно отворање во 2000 година.
2 Архитектура
Архитектонскиот стил на зградата е прилично со едноставна форма на неокласицизам. Предната фасада е украсена со шест пиластри и два полу-пиластри направени од доломит од Сарема и дентилен фронтон . Има и полукружен двор опкружен со помалку украсени доградби. Затоа, уличниот фронт на зградата се карактеризира со прилично скромни доградби. На ѕидот на зградата свртен кон улицата, има спомен плоча со имињата на естонските членови на парламентот и владата кои биле убиени од сталинистичкиот советски окупациски режим. Најпознатиот поглед на зградата ( ''илустрација'' ) е на нејзиниот грб, кој по својата местоположба на работ на ридот Тоумпеа ужива непречен поглед на морето. На ова лице доминира голем балкон издигнат на дорски столбови. Сè на сè, надворешноста на зградата сè уште повеќе или помалку го одразува првобитното здание. Внатрешноста била сериозно оштетена за време на советската окупација, а сега во голем дел е реконструирана.
Јохан Фрабергер

Јохан „Ханс“ Фрабергер (роден 23 март 1905 во Виена, Австрија &#x2013; 1948) бил австриски боксер кој се натпреварувал на Летните олимписки игри во 1928 година.
Во 1928 година бил елиминиран во првата рунда во велтер категорија откако ја загубил борбата од претстојниот бронзен медалист Рејмонд Смили.
Влашки студии

Влашки студии (|Studii armãneshti) - академска дисциплина фокусирана на проучување на Власите. Вклучени се во балканските и романтичните студии. Значајни научници за аромански теми се Матилда Караџиу Мариоцеану, Теде Кал и Густав Вајганд. Ароманското прашање, термин кој се користи за историската и актуелната поделба на етничкиот идентитет меѓу Ароманците, има видливо влијание врз ароманските студии.
1 Опис
Ароманистиката е подгрупа на балканистиката. Почетокот на 21 век бележи зголемен интерес за балканологијата на малите автохтони малцинства на Балканот, вклучувајќи ги и Ароманците. Ароманците се истражуваат и во рамките на романистиката.
Национализмите и ароманското прашање се покажале како тешки пречки за развојот на ароманските студии, затоа што остануваат контроверзни прашањата како што се дали Ароманците се независна посебна етничка група или подгрупа на Грците или Романците.
2 Институции и списанија
Во 1995 година, со помош на Универзитетот во Фрајбург, ароманскиот професор Василе Барба го основал Европскиот центар за аромански студии (|Tsentrul European ti Studii Armãneshti; |Europäisches Zentrum für Aromunische Studien) во Фрајбург, Германија. Ароманското списание „Нашиот збор“(влашки: "''Zborlu a nostru''") го уредува Европскиот центар за аромански студии.
„Журнал за ароманска книжевност и студии“ (''Rivista di litiraturã shi studii armãni'') е академско списание за Ароманците, основано на 1 април 1994 година, од ароманскиот писател Тибериус Куниа. Се издавал два пати годишно од „Издавачката куќа Ароманска книга“ (влашки: ''Editura Cartea Aromãnã''), во Соединетите Држави и „Фондација за ароманска книга“, во Романија, до април 2007 година, со вкупно 33 тома. Исклучиво е напишано на аромански, со специјална азбука со цел да стане стандардно писмо за ароманскиот јазик. Списанието промовирало аромански дела, посебно необјавени; опфатена ароманска литература, било да е класична или понова; вклучувало културни и филолошки студии за Ароманците и содржело етнографски и историски информации за етничката група.
3 Забележителни луѓе
Во 2013 година чешкиот етнолог и професор Леош Шатава го нарекува Густав Вајганд, германски лингвист, „основач на ароманските студии“. Други истражувачи кои дале дела релевантни за ароманските студии се ароманската лингвистка Матилда Караџиу Мариоцеану, германскиот етнограф и етнолингвист Теде Кал, ароманскиот историчар и филолог Николае Шербан Танашока и романскиот истражувач Емил Ц'ркомнику.
Статуа на Брус Ли (Мостар)

Статуата на Брус Ли била откриена на 26 ноември 2005 година, во градот Мостар, Босна и Херцеговина, од страна на скулпторот Иван Фијолиќ. Сместена во Градскиот парк Зрињевац, статуата во природна големина е 1.68 м висока, пониска од вистинската висина на Брус Ли, и била симбол на солидарност во етнички поделениот град сè додека не била украдена во грабеж на 4 март 2024 година, а потоа била пронајдена, иако исечена на парчиња.
1 Историја
Статуата била првиот јавен споменик на Брус Ли откриен во светот, а статуа во Хонгконг била откриена еден ден подоцна, по повод одбележувањето на 65-тиот роденден на американската ѕвезда од Хонгконг.
Проектот на статуата бил предводен од Мостарското урбано движење, младинска група на чело со Нино Распудиќ и Веселин Гатало, кои ја сметале статуата како „обид да се преиспитаат симболите, старите и новите, со мешање на високата величественост со популарна култура и кунг фу. Во градот што бил растргнат во војна од етнички поделби, динамичната филмска ѕвезда бил симбол на „лојалност, вештина, пријателство и правда“. Ли бил „многу [доволно] далеку од нас за никој да не може да праша што правел за време на Втората светска војна“ и „дел од нашата идеја за универзална правда – дека добрите луѓе можат да победат“. Ли, иако Американец со кинеско потекло и познат актер во боречки вештини, претставувал барем една работа што може да го премости јазот меѓу жителите на Мостар: „Едно нешто што ни е заедничко на сите е Брус Ли“.
На церемонијата на откривањето на статуата присуствувале локални фанови на Брус Ли, претставници на германската влада, која го финансирала проектот, како и кинески претставници. Боречките вештини се популарни помеѓу младата популација во Херцеговина, најмногу натпреварувачките мешани боречки вештини каде Хрватот Мирко Филиповиќ е меѓународна ѕвезда.
Набргу потоа, скулптурата била вандализирана, отстранета за поправка и вратена на крајот на мај 2013 година. И Бошњаците и Хрватите се пожалиле дека статуата е провокација затоа што мислеле дека е насочена кон нивната страна од градот и имала борбен став, па нејзините творци ја ротирале статуата за да покажува кон неутрална насока.
На 3 март 2024 година, статуата била украдена при грабеж и останала исчезната сè додека не ја пронашла полицијата 6 дена подоцна и дека осомничениот ја исекол на парчиња и планирал да ја продаде како старо железо.
Морна

Морна (|Σκοτεινά, ''Скотина''; до 1926 г. ''Μόρνα'', ''Морна'') — село во Катеринско, Егејска Македонија, денес во општината Катерина на округот Пиерија, Грција. Населението брои 4 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото е сместено југоападно од градот Катерина, во долина на планината Шапка, на надморска височина од 650 м. Кај селото се наоѓа стар камен мост, сместен на реката Кара Су.
2 Историја
Неговото население уште од порано има грчко потекло.
Селото за првпат е споменато во документ на манастирот Забрдо од средината на XIX век, во кој се наведени дарители од ''Морна''.
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 163 жители. Нивниот број во 1920 г. се зголемил на 190 лица. Во 1926 година, името на селото било променето во Скотина (''Σκοτεινά'').''''
Во 1965 г. дел од жителите се преселени во селото Фотина, а во 1970-тите години останатото население било преселено во новосоздадената населба Долна Милја, поради што во пописот од 1971 г. Морна е заведена само со 1 жител, а во 1981 г. не е регистрарана како населба.
3 Стопанство
Населението традиционално се занимвало со сточарство, а во поново време и со земјоделството.
4 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Локово со седиште во селото Долна Милја, која припаѓа на поголемата општина Катерина, во округот Пиерија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Фотина, во кој влегуваат истоименото село и Локово.
5 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Св. Никола“
* Црква „Св. „Апостоли“
6 Наводи
Tinder

Tinder (се чита: ''Тиндер'') — популарна делумно платена примена за мобилни платформи андроид и iOS, наменета за романтични состаноци во согласност со наведените параметри и земајќи ја предвид геоположбата. Можно е да го поврзете вашиот профил преку Facebook, сметка на Google, па дури и преку повикувачки број. Управувана е од северноамериканската корпорација Match Group. Примената има различно насочување во различни земји, главно се користи од мажи за барање на „краткорочни врски“ и полов однос без посветеност. Од 2022 г., таа е втората најпопуларна примена за запознавање во Европа, веднаш по Badoo.
Главното дејство во примената е „повлекувањето“ (лизгање со прстот во хоризонтална насока): на корисникот му се прикажуваат слики и кратки животописи на кандидатите (име и возраст), а корисникот може да повлече надесно ако смета дека совпаѓањето ќе биде добро (голем број корисници никогаш не повлекуваат налево). Ако двајца корисници меѓусебно се означат како успешни совпаѓања, тие можат да започнат да општат и да договорат средба. Примената има премиум претплата што во голема мера го подобрува доживувањето со примената, а алгоритмите на примената исто така можат да изберат совпаѓање за вас и автоматски да повлекуваат кога има слични интереси.