procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Мисија за набљудување во Уганда-Руанда на Обединетите нации

Мисијата за набљудување во Уганда-Руанда на Обединетите нации ''(UNOMUR)'' била мировна мисија основана од Советот за безбедност на Обединетите нации со Резолуцијата 846 и траела од јуни 1993 до септември 1994 година. Мисија се состоела од „следење на границата помеѓу Уганда и Руанда и да потврди дека не се обезбедува воена помош преку неа“. Со седиште во Кабале, Уганда мандатот покривал граница од 310 километри. Земјите кои придонеле за ''УНОМУР'' се Бангладеш, Боцвана, Бразил, Унгарија, Холандија, Сенегал, Словачка и Зимбабве.
1 Мандат
Главниот воен набљудувач на мисијата од јуни до октомври 1993 година бил бригадир генералот Ромео Далер од Канада, кој подоцна станал славен како командантот на силите на Придружната мисија во Руанда на Обединетите нации за време на геноцидот во Руанда. Далер пристигнал во Уганда на почетокот на октомври 1993 година, каде офицерот за врска од Армијата на националниот отпор ''(АНО)'' го известил дека мора да биде информиран за сите патроли на ''УНОМУР'' најмалку дванаесет часа однапред и дека сите патроли ќе имаат придружба на ''АНО''. Кога Далер протестирал дека целата поента на Мисијата е да се открие сомнителна активност со „елемент на изненадување“, службеникот на ''АНО'' сепак инсистирал на тоа. Исто така, и покрај фактот дека Уганда се согласила дека областа на верификација ќе се движи 100 км навнатре во границата со Уганда, кој го вклучувал и транспортниот центар на Мбарара, ''АНО'' инсистирале на 20 км ограничување, ставајќи ја Мбарара вон границите.
Далер забележал:Границата беше сито, преполна со мали планински патеки што беа таму со милениуми. Со оглед на мојата мала сила од осумдесет и еден набудувач и фактот дека немавме хеликоптери со можност за ноќно гледање, задачата да се задржи границата под надзор беше во најдобар случај симболична.Далер наскоро бил назначен за шеф на новата мисија во Руанда и ја напуштил Уганда на 21 октомври. Неговата замена за главен воен набљудувач бил поранешниот команден полковник Бен Мативаза од Зимбабве, а подоцна полковникот Асрарул Хаке од Бангладеш.
''UNOMUR'' подоцна ќе биде ставена под команда на ''UNAMIR''. По геноцидот и избувнувањето на граѓанската војна во Руанда, мандатот на мисијата завршил на 21 септември 1994 година.
Мисија на Обединетите нации во Авганистан и Пакистан

Мисијата на Обединетите нации во Авганистан и Пакистан (УНГОМАП) била основана во мај 1988 година, за време на Советско-авганистанската војна, за да помогне во обезбедувањето на имплементацијата на договорите за решавање на ситуацијата во врска со Авганистан и да ги испита и да ги пријави можните повреди на која било од одредбите на договорите. Советот за безбедност на Обединетите нации го потврдил своето основање во Резолуцијата 622 (1988).
До 15 август 1988 година, советската војска повлекла скоро 50 проценти од своите трупи (околу 50 000 луѓе) од Авганистан, евакуирајќи 10 главни гарнизони и предавајќи ги на вооружените сили на Авганистан . Други 8 гарнизони останале под советска контрола до крајот на повлекувањето на 15 февруари 1989 година.
УНГОМАП добил бројни поплаки и од Авганистан и од Пакистан за наводни прекршувања на Женевските договори . Авганистан обвинил за политички активности и пропаганда непријателска кон Владата на Авганистан во Пакистан, гранични премини на луѓе и материјали од Пакистан до Авганистан, прекугранични пукања, саботажни акти, ракетни напади врз поголеми урбани центри, кршење на авганистанскиот воздушен простор од пакистански авиони, континуираното присуство во Пакистан на кампови за обука и складишта за оружје за авганистанските опозициски групи и директно вклучување на пакистанскиот воен персонал во Авганистан, како и ограничувањата за бегалците кои сакаат да се вратат во Авганистан. Жалбите на Пакистан вклучувале и обвинувања за политички активности и пропаганда непријателска кон Владата на Пакистан, бомбардирања и кршење на нејзиниот воздушен простор од авганистански авиони, акти на саботажа и прекугранични пукања, вклучително и употреба на ракети СКУД против пакистанска територија.
УНГОМАП вложил максимални напори да ги испита жалбите поднесени од двете страни. Сепак, голем број тешкотии ја попречувале делотворноста на работата на инспекциските тимови на Мисијата. Овие вклучувале груба природа на теренот, времето кое поминало пред да бидат пријавени многу од наводните инциденти и безбедносните услови што владеат во областа на работењето.
УНГОМАП, исто така, одржувал тесна соработка со Високиот комесаријат на Обединетите нации за бегалци (УНХЦР). Особено, тој бил подготвен да ја следи состојбата во Авганистан и да го информира УНХЦР за безбедносните услови неопходни за враќање и преселување на бегалците . Се проценува дека до 5 милиони бегалци живеат во Пакистан и Иран . Сепак, бидејќи борбите во Авганистан продолжиле, условите останале нестабилни и само ограничен број бегалци се вратиле во Авганистан.
Статут на Меѓународниот суд на правдата

Статутот на Меѓународниот суд на правдата бил составен дел од Повелбата на Обединетите нации, како што било наведено во Поглавје XIV од Повелбата на Обединетите нации, со што бил основан Меѓународниот суд на правдата.
1 Структура
Статутот бил поделен во 5 поглавја и се состои од 70 члена. Статутот започнува со прогласување на член 1:
„''Меѓународниот суд на правдата основан со Повелбата на Обединетите нации како главен судски орган на Обединетите нации ќе се конституира и ќе функционира во согласност со одредбите на овој Статут.''“
69-те статии биле групирани во 5 поглавја:
* Поглавје I: Организација на судот (членови 2 - 33)
* Поглавје II: Надлежност на Судот (членови 34 - 38)
* Поглавје III: Постапка (членови 39 - 64)
* Поглавје IV: Советодавни мислења (членови 65 - 68)
* Поглавје V: Амандман (членови 69 и 70)
Според член 38.2, на судот му е дозволено да одлучува за случај ex aequo et bono доколку странките се согласат за тоа.
2 Страници на Статутот
Сите земји-членки на ООН се страни на Статутот врз основа на нивната ратификација на Повелбата на ООН. Според член 93 (2) од Повелбата на ООН, државите кои не се членки на ООН можат да станат странка на Статутот, предмет на препорака на Советот за безбедност на ООН и одобрување на УНГА. Од 2015 година, ниту една набљудувачките држави на ООН, Палестина и градот Ватикан, ниту која било друга држава не се странки во статутот според овие одредби. Швајцарија (1948-2002), Лихтенштајн (1950-1990), Сан Марино (1954-1992), Јапонија (1954-1956) и Науру (1988-1999) биле сите страни на Статутот пред да станат земји-членки на ООН.
Вардарско платиче

Платиче, плоска или вардарска горчливка (''Rhodeus meridionalis'') — вид слатководна зракоперкаста риба од родот ''Rhodeus''. Се среќава во Македонија и Грција, каде што се среќава од реката Вардар до реката Пенеј.
Најзастапено се наоѓа во мирни или бавно течни води со густа водна вегетација. Рибата се храни главно со растенија, а во помала мера со црви, ракови и ларви од инсекти.
1 Опис и распространетост
Платичето има високо и кратко тело, странично сплескано. Лушпите се релативно крупни. Грбната перка е поместена наназад, а аналната е подолга и започнува под средината на грбната. Очите се крупни. Бојата на телото силно варира, во зависност од полот и возраста. Грбот е светлозелен до светлокафеав во зависност од средината каде престојува. Страните се сребренобели со сивкасти преливи, а стомачниот дел е чисто бел. Својствено за платичето е што има синозелена надолжна линија која се протега од средината на телото до средината на опашката. За време на мрестот машките и женските единки добиват поснажни бои. Машките единки се прошарани со бои кои се преливаат во нијансите на виножитото. Добива црвена точка на грбната и аналната перка и на горната половина на окото. Грбната и аналната перка потемнуваат. Женските единки се карактеризираат со јајцеполагалка долга до 5 см која се наоѓа на средината помеѓу стомачните перки и аналната перка. Надвор од раздобјето на мрестење и машките и женските единки се сребренасто обоени. Платичето живее во Западна и Средна Европа. Во Република Македонија покрај во Црна Река го има и во реката Црн Дрим, сливот на Струмичка река и на реката Вардар, како и во Дојранското и Охридското Езеро.
2 Основни биолошки одлики
Живее во чисти води со песокливо и каменито дно во ракавците на реките далеку од главната матица на реката, места каде има водена вегетација. Се движи во мали јата. Полово созрева во втората или третата година од животот. Се мрести во пролет и почетокот на летото. Плодноста на женските единки изнесува од 40 до 100 зрна икра со пречник од околу 3 мм. Платичето има својствен начин ма мрестење. Женските единки со помош на јајцеполагалка полагаат едно до две зрна икри во една школка. Икрата ја сместува во шкржните ливчиња. Машките единки ја изливаат семената течност во близина на школката, таа ја вшмукува и со тоа ја оплодува икрата. Ларвата по излупувањето останува во школката околу еден месец и ја напушта како рипче со должина од 11 мм. Со ваков начин на мрестење платичето успева икрата и личинките да ги заштити од грабливци. Животниот циклус на платичето е доста краток во однос на другите видиви риби од водите на Македонија. Достигнува максимална должина од 10 см, а обично оклу 5 - 6 см. Се храни со растителна храна, но и со мали животинки.
3 Значење
Нема никакво значење од аспект на стопански и рекреативен риболов. Заради убавите бои и својот изглед често се чува во аквариуми. Месото на платичето е горчливо. Се користи како мамец за лов на други видови риби.
Газела (поезија)

Газела е лирска песна која вообичаено се состои од 7 до 20 стихови. Притоа, на римуваниот стих често се додава рефрен, кој се состои од еден или два исти збора. Газелата потекнува од арапско-персиската книжевност.
Џосеф Авенол

Џозеф Луис Ана Мари Чарлс Авенол (9 јуни 1879 - 2 септември 1952) бил француски дипломат. Тој служел како втор генерален секретар на Друштвото на народите, од 3 јули 1933 година до 31 август 1940 година. На него му претходел Сер Ерик Драмонд од Велика Британија, кој бил генерален секретар помеѓу 1920 и 1933 година, а го наследи ирскиот дипломат Шан Лестер, кој бил генерален секретар помеѓу 1940 и 1946 година, кога Лигата се распаднала по последиците од Втората светска војна во 1946 година.
Авенол бил испратен во Лигата на нации од Министерството за финансии на Франција во 1922 година за да се справи со финансиите на Лигата. Тој бил под генерален секретар во 1933 година, кога Ерик Драмонд поднел оставка. Тој станал генерален секретар затоа што првиот генерален секретар бил Британец и во Версај имал приватна спогодба следниот да бил Французин. Авенол бил обвинет за користење на Лигата како продолжение на француското Министерство за надворешни работи во нејзината политика на смирување на Германија и Италија.
Авенол ја презел функцијата кратко време откако Јапонија го напуштила Друштвото. Набргу потоа и Германија заминала, а Аргентина продолжила со полноправно членство. Тој работел да спречи акција или критика кон тие земји во обид да ги привлече назад во Лигата. Кога Италија ја нападнала Етиопија во 1935 година, главната грижа на Авенол била да ги задржи Италијанците во организацијата, а не да ја штити Етиопија.
Подоцна Авенол ја опишал „''новата Франција, на која требаше да и се даде нова душа да работи во соработка со Германија и Италија и да ги држи Британците надвор од Европа''“. Тој му пишал на маршалот Филип Петен за да ја потврди својата лојалност кон владата на Виши.
1 Последните години и смртта
Во меѓувреме, тој отпуштил поголем дел од персоналот на Друштвото, вклучувајќи ги и сите британски вработени. До моментот кога Втората светска војна започнала на 1 септември 1939 година, Авенол одлучил да ги напушти Женева и Лигата на нации засекогаш на 31 август 1940 година. Неговите услуги не биле прифатени од владата на Виши и тој бил принуден да бега во Швајцарија на новогодишната ноќ 1943 година за да избегне апсење или убиство од Германците. Тој починал во неговиот дом во Дулие, Швајцарија во 1952 година, на 73-годишна возраст.
Кога Шон Лестер го заменил како генерален секретар, Друштвото имало само 100 вработени, вклучително и чистачи и чувари, од нејзините првични 700. Лестер успеал да ги задржи техничките и хуманитарните програми на Лигата во ограничена операција за време на војната. Во 1946 година ги предал имотот и функциите на Друштвото на новоформираните Обединетите нации.
2 Почести
Во 1921 година, тој бил направен почесен витез командант на Редот на Британската Империја.
3 Користена литература
* Барос, Џејмс, ''Предавство одвнатре: Џозеф Авенол, генерален секретар на Друштвото на народите, 1933-1940''. Хејвен, Кт .: Универзитет Јеил Прес, 1969 година..
Список на резолуции на Обединетите нации во врска со Либан

Советот за безбедност на ООН донел бројни Резолуции во врска со Либан.
1 Список на резолуции на Обединетите нации во врска со Либан
#, Датум, Предмет
50, 29 мај 1948, Палестинското прашање
72, 11 август 1949, Палестинското прашање
128, 11 јуни 1958, Жалба од Либан
129, 7 август 1958, Жалба од Либан
262, 31 декември 1968, Состојбата на Блискиот Исток
270, 26 август 1969, Состојбата на Блискиот Исток
279, 12 мај 1970, Состојбата на Блискиот Исток
280, 19 мај 1970, Состојбата на Блискиот Исток
285, 5 септември 1970, Состојбата на Блискиот Исток
313, 28 февруари 1972, Состојбата на Блискиот Исток
316, 26 јуни 1972, Состојбата на Блискиот Исток
317, 21 јули 1972, Состојбата на Блискиот Исток
332, 21 април 1973, Состојбата на Блискиот Исток
337, 15 август 1973, Состојбата на Блискиот Исток
347, 24 април 1974, Израел-Либан
425, 19 март 1978, Израел-Либан
426, 19 март 1978, Израел-Либан
427, 3 мај 1978, Израел-Либан
434, 18 септември 1978, Израел-Либан
436, 6 октомври 1978, Либан
444, 19 јуни 1978, Израел-Либан
450, 14 јуни 1979, Израел-Либан
459, 19 декември 1979, Израел-Либан
467, 24 април 1980, Израел-Либан
474, 17 јуни 1980, Израел-Либан
481, 26 ноември 1980, Израел-Либан
483, 18 декември 1980, Израел-Либан
488, 19 јуни 1981, Израел-Либан
490, 21 јули 1981, Либан
498, 21 декември 1981, Израел-Либан
501, 25 февруари 1982, Израел-Либан
508, 5 јуни 1982, Израел-Либан
509, 6 јуни 1982, Израел-Либан
511, 18 јуни 1982, Израел-Либан
512, 19 јуни 1982, Либан
513, 4 јули 1982, Либан
515, 29 јули 1982, Либан
516, 1 август 1982, Израел-Либан
517, 4 август 1982, Израел-Либан
518, 12 август 1982, Израел-Либан
519, 17 август 1982, Израел-Либан
520, 17 септември 1982, Израел-Либан
521, 19 септември 1982, Израел-Либан
523, 18 октомври 1982, Израел-Либан
Хорхе Иљуека

Хорхе Енрике Иљуека Сибаусте (17 септември 1918 - 3 мај 2012 година) - панамски политичар и дипломат, кој бил претседател на Панама во 1984 година.
Иљуека е роден во Панама, Панама. Тој студирал на Универзитетот Панама, Универзитетот Харвард и Универзитет Чикаго (доктор на правни науки, 1955 година). Тој станал еден од најважните адвокати во неговата земја, предавал како професор на Универзитетот Панама и до 70-тите години на минатиот век ја започнал својата дипломатска кариера, најпрво работејќи во Обединетите нации за меѓународно правни прашања. Тој служел како амбасадор на Панама во Обединетите нации од 1976 до 1981 година и како министер за надворешни работи на Панама од 1981 до 1983 година. Во 1982 година тој бил избран за потпретседател на Панама, и служел како претседател неколку месеци во 1984 година по оставката на претседателот до нови избори на кои не се кандидирал. Исто така, во тоа време, тој бил претседател на Генералното собрание на ООН од 1983 до 1984 година. Тој служел како член на од 1974-1990 година и како член на Комисијата за меѓународно право на Обединетите нации (1982–1986, 1987–1991 и 1997–2001). Тој продолжил да работи за Обединетите нации, особено на еколошки прашања.
Тој бил познат по тоа што бил отворен противник на „Школа на Америка“ на војската на Соединетите Држави, која ја нарекол „најголемата база за дестабилизација во Латинска Америка“.
За време на забележливиот живот на д-р Иљуека, било направено време за неговото семејство; семејство кое сигурно пораснало во многу големо. Неговата прва ќерка, Ајрин, преку првиот брак добила еден син (Даниел Кинг). Таа се омажила и подоцна посвоила две нејзини внуци (Кристијан и Скајла). Неговиот најстар син Хорхе Помладиот имал 3 деца од првиот брак (Давид, Хорхе Помладиот Помладиот и Анхелика) И подоцна, се појавиле уште пет други од неговиот втор брак (Елена, Емилија, Сесилија, Криста и Елиза)
УНПРОФОР

Силите за заштита на Обединетите нации (УНПРОФОР; исто така познати според француската кратенка ФОРПРОНУ : ''Force de Protection des Nations Unies'' ), биле првите мировни сили на Обединетите нации во Хрватска и во Босна и Херцеговина за време на Југословенските војни. Силите биле формирани е во февруари 1992 година и нејзиниот мандат завршил во март 1995 година, со преструктуирање на мировната мисија во три други сили (Силите за превентивно распоредување на Обединетите нации (УНПРЕДЕП) во Македонија и Операцијата за враќање на довербата на Обединетите нации во Хрватска (УНЦРО) во Хрватска, со преструктуирани операции на УНПРОФОР во Босна и Херцеговина до нивно заменување со мисиите на НАТО и ЕУ во декември 1995 година).
Ѓорѓи Калајџиев

Ѓорѓи Калајџиев (роден во Струмица, 21 мај 1961) — македонски новинар, водител, поет и текстописец.
Ѓорѓи Калајџиев е вработен во регионалната телевизија ТВ ВИС од Струмица. Тој е водител на две емисии во кои претежно се обработуваат теми од културата. Освен тоа, Калајџиев бил ангажиран и како советник за медиуми на премиерот Зоран Заев.
Калајџиев се потпишал и на неколку народни музички песни, а бил на неколку пати водител на Фолк Фест Валандово.
Тој е добитник на повеќе награди, меѓу кои: Награда за животно дело на Фестивалот "Тумба Феет" 2022 година.
Горан Кукиќ

Горан Кукиќ (р. во Струмица) — македонски фолк и поп пејач, член на музичката група Јупитер. Победник е на првата сезона од шоуто „''Никад није касно''“.
Во 1986 година со Јупитер ја снимил песната „Шарасм барам“ за тогашното РТВ Скопје. Негова сопруга е пејачката Ленче Дедејска - Кукиќ.
Љубен Апостолов

Љубен Апостолов роден како Љубен Константинов Апостолов (Крива Паланка, 27 април 1895 — Кавадарци, 22 јануари 1945) ― офицер и полковник во армијата на Бугарија, командант на 56<sup>та</sup> велешка пешадиска полк ​​за време на Втората светска војна (1941-1944). Познат е по вклученоста во Ваташкиот масакр.
1 Животопис
1.1 Рани години
Апостолов е роден на 27 април 1895 година во Крива Паланка, тогаш во Отоманската империjа. Тој бил примен во Воено училиште во Софија. Учествувал како кадет во Балканската војна. Во Првата светска воjна служел во Први македонски пешадиски полк ​​на Единаесетта пешадиска македонска дивизија. На 9 март 1916 година, завршил на Военото училиште. По воjната служел во Првиот софиски пешадиски полк. Во 1928 година бил назначен за раководител на 22-ри граничен полк. Од 1930 година служел во Триесетти полк пешадиски полк, а потоа од 1933 година бил началник на оддел во Армискиот штаб. Во 1939 година бил назначен за шеф на Домот за инвалиди, каде служел на почетокот на Втората светска војна.
1.2 Во Втората светска војна
Од септември 1942 до 1944 година, Апостолов командувал со Педесет и шестиот велешки пешадиски полк. Во борба против герилските операции, тој го наредил стрелањето на 12 млади комунисти од Ваташа, извршено на 16 јуни 1943 година. Тие билe локални младинци, помагачи и симпатизери на илегалците и биле приведени во нивните домови истиот ден. По Комунистичкиот пуч на 9 септември 1944 година, Апостолов бил отпуштен од Бугарската армија. Во ноември 1944 година, Апостолов бил уапсен во Бугарија и предаден на комунистичките власти во Југославија. Пред судот рекол дека не учествувал лично во акцијата во Ваташа, но ја издал наредбата за стрелањето, затоа што било пријавено дека жртвите биле комунисти, заробени за време на битка. Според наредбите што важеле во тоа време во Бугарската армија, Женевската конвенција за воени заробеници не важела за нив и тие требало да бидат стрелани на место. Тој бил осуден на смрт и убиен во Кавадарци во 1945 година.
2 Користена литература
* Ташев, Т., „Бугарската армија 1941 - 1945 година - енциклопедиска референтна книга“, Софија, 2008 година, „Воена издавачка куќа“ ДОО, ISBN 978-954-509-407-1
* Македонска енциклопедија, МАНУ, Скопје, 2009 година
Зоран Китанов

Зоран Китанов (11 јуни 1963, Струмица) – македонски политичар и поранешен директор на ЈП за Државни патишта.
1 Образование
Дипломирал на Правниот факултет, отсек правосудство, при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје.
2 Кариера
По дипломирањето, започнува со работа во меѓународна шпедиција, каде и како раководител работел до 1997 година. Потоа продолжил со работа во АД Македонски Телеком како раководител за правни работи, каде останал до 2005 година.
Во 2011 година, тој започнал со работа како Директор во ЈП „Струмица-Гас“ и го спроведувал проектот за гасификација на Општина Струмица.
Следните шест години продолил со остварување на проектот гасификација на Струмица и остварил 35,000 метри гасоводна мрежа, декомпресиска станица со сместивост од 2500 м3/час, преку 30 мерно регулаторни станици и др. Во текот на целиот овој период се направени и првите гасни приклучоци на домаќинства во Македонија, а во понатамошниот период и на стопански субјекти и отпочната е остварување на гасификација на земјоделски парцели со цел да биде прекинато со користење на дрвото како загревен елемент на оранжерии како би било спречено сечењето на шумите и зголеменото загадување на животната средина.
Китанов е добитник на општествени признанија и награди за овој проект, а учествувал и на многу дебати и конгресни гостувања, вклучително и како демонстратор на симпозиуми, организирани од страна на амбасадите на САД И ЕУ.
Во изминатите години учествува и на симпозиуми на Енергетската заедница со седиште во Виена, каде ЈП „Струмица-Гас“ е прва установа од Македонија, примена во оваа заедница.
Трговиште (Србија)

''Оваа статија е за Трговиште во Србија. За останати места со називот Трговиште, видете Трговиште (појаснување)''
Трговиште — гратче и седиштето на истоимената општина во Пчињскиот Управен Округ во Србија. Лежи на реката Пчиња. Според пописот од 2022 година, во Трговиште има 1.711 жители.
1 Географија
Во традиционален поглед, територијата на општината приближно се совпаѓа со традиционалната област Горна Пчиња и била дел од северниот дел на поширока Македонија. Општината се граничи со општините Босилеград, Врање, Бујановац и соседната држава Македонија во должина од 47 км.
Надморската височина се движи од 805 метри (во Трговиште), до 1.825 метри на Големи Врх (планината Бела Вода). Земјата има планински карактер и се состои од планини: Бела Вода, Зладовачка Планина, Лесничка Планина, Копљача и Петрова Гора. Реки во Општината Трговиште се: Трипужница, Козједолска, Лесничка Река и Пчиња.
2 Население
Во Трговиште живеат 1,413 возрасни лица, а просечната возраст на населението е 37,5 години (36,9 за мажи и 38,1 за жени).
Оваа населено место е претежно населено со словенското население кое зборува торлачки и смета се за српско (според пописот од 2002 година), и забележан е пад на населението.
Како дел од традиционална Македонија, селата во оваа општина во минатото биле претежно македонски. Дел од населението се иселило понајуг, во денешниот Североисточен Регион на Р. Македонија. По Втората светска војна, бројот на жители на општината бил над 15.000, но оттогаш трае процесот на економско селење на населението во поразвиените области. Денес во општината живеат нешто помалку од 5.000 луѓе.
3 Економија
Трговиште е еден од најмалку развиените градови во Република Србија. Тговиште е далеку од главните железнички патишта, а независноста на Република Македонија и создавањето на физичка државна граница имало особено неповолно влијание на оваа област. Во средината на 1980-тите, биле изградени погоните на „Симпо“ (160 работници), „Јумко“ (400 работници) и „Коштана“ (400 работници). Од нив до денес опстанал само погонот на „Симпо“.
4 Галерија
5 Познати личности
* Крсто Ковачев Трговишки — србомански четнички војвода
Милан Завков

Милан Завков (, — , ) — македонски виртуозен хармоникаш и музички творец.
1 Животопис
Завков хармоника започнал да свири кога имал 8 години. Првиот обид го имал на 14 години, кога бил дел од оркестарот на Ѓорѓи Димчевски во ансамблот „Млад Танец“. Во раните години, Завков свирел во КУД „Мирче Ацев“. Во времето кога се запишал на студии, немало отсек за хармоника. Така, тој дипломирал на музичката академија во Скопје, а главен инструмент му бил контрабас. Со октетот „Македонија“ ја снимил својата прва плоча, во 1970 година со четири ора.
Работел заедно со саксофонистот Ферус Мустафов, и бил долгогодишен член на групата „Македонски мерак“, а подоцна и на дел од ансамблот „Танец“ како симбол на македонскиот традиционален фолклор. Автор е на голем број песни, изведувани од страна на Виолета Томовска, Гоце Арнаудов, Ефто Пупиновски, Благица Павловска, Анета Мицевска, Ленче Кукиќ и Горан Кукиќ, и музичките групи Група Маестро и Група Академци.
Починал на 6 февруари 2023 г. од срцев удар.
2 Музичко творештво
Завков направил музика за голем број на песни на наши познати изведувачи:
* Љуби ме Иле Илија (песна на Атина Апостолова) (1986)
* Ти ми можеш се (песна на Атина Апостолова) (1989)
* Ај засвирете млади момчиња (песна на Виолета Томовска) (1990)
* Каде брзаш животе (песна на Виолета Томовска) (1992)
* Оди тивко (песна на Виолета Томовска) (1992)
* Гори душата (песна на Виолета Томовска) (1993)
* Три срца јас да имам (песна на Виолета Томовска) (1993)
* Камен да беше срцето (песна на Виолета Томовска)
* Мораш душо да ме разбереш (песна на Благица Павловска) (1994)
* Нема друга Македонија (песна на Војо Стојановски)
* Стамбол град (песна на Благица Павловска)
* Сон си сони мома Трена (песна на Никола Костадиноски-Кољо) (1996)
* Те видов, и се заљубив (песна на Атина Апостолова) (1998)
* Свири мајсторе (песна на Гоце Арнаудов) (1999)
* Што ако отрезнам (песна на Ефто Пупиновски) (2000)
* Засвири една наша Милане (песна на Сузана Спасовска) (2001)
* Лазарополе таму најгоре (песна на Наум Петрески) (2003)
* Лична Јовано (песна на Наум Петрески)
* Суводолица (песна на Војо Стојановски) (2003)
* Кој ја роди песната (песна на Зуица Лазова) (2006)
* Македонија во моето срце (песна на Ванчо Тарабунов)
* Отвори Јано пенџери (песна на Група Маестро) (2012)
* Горчи (песна на Група Маестро) (2015)
* Верувај ми (песна на Група Маестро) (2016)
* До зори (песна на Мето Богданов) (2017)
* Дајте песна некоја (песна на Душко Георгиевски) (2023)
Мартинијан Кириловски

Мартинијан Кириловски (24 февруари 1996, Куманово) – македонски пејач на поп-музика.
1 Кариера
Мартинијан својата пејачка кариера ја започнува во повеќе музички натпреварувања во Македонија, како што е Сите наши песни, а учествува и на српското шоу „Ѕвездите на гранд“.
Во 2019 година го освојува првото место на музичкиот фестивал „Макфест“.
Студирал на насоката бизнис и логистика.
Нино Величковски

Нино Величковски (2 мај 1954, Куманово) – македонски пејач на народна музика.
1 Кариера
Величковски е македонски пејач на народна музика кој е надалеку познат по звукот на тамбурата кој го следи целиот свој живот.
Тој е чест учесник на фестивалите: "Фолк Фест Валандово", "Цветници", "Филиграни", "Тумба Фест" "Гоце Фест", "Охрид Фест", "Прилеп Фест" и Тамбурашкиот Фестивал во Куманово, каде има освојувано и награди на истите.
Негов најголем хит е "Свирете ми тамбури" покрај неа се: "Бабино девојче", "Уште еднаш", "Не се трпат немири", "Малку треба", "Сега е веќе доцна", "Кажи ми Лено душо", "Биди ми бисер", "Песните се мои другари", "Љубовта е света", "Стара љубов", "Ние двајца", "Песната беше мојот живот", "Многу е тешко да си зет", "Со мерак" и други...
Во својата кариера има издадено неколку албуми со свои авторски песни.
Во 2023 година по повод 40-години јубилеј одржува концерт во Куманово во НУ "Трајко Прокопив", на концертот водител беше актерот Горан Илиќ, покрај него гости беа неговите колеги: Виолета Томовска, Перо Христов, Маргица Антевска, Наум Петрески, Драган Спасов-Дац и Александар Митески. На концертот ги доби наградите од најпрепознатливите европски и балкански здружение на тамбураши, а беше награден и од неговите колеги од Нови Сад и Бања Лука. За промоција на Куманово доби "Статуета" од градоначалникот на Куманово, Максим Димитриевски.
Организатор е на Меѓународен тамбурашки фестивал во Куманово, каде настапува низа години. Раководител е на Фондација за култура и спорт при Општина Куманово.
Марио Арангеловски

Марио Арангеловски (30 октомври 1995, Куманово) – македонски пејач на поп-музика.
1 Кариера
Арангеловски својата пејачка кариера ја започнува во повеќе музички натпреварувања во Македонија и на Балканот, како што се Сите наши песни и X Factor Adria, а учествува и на српското шоу „Ѕвездите на гранд“. Студирал социологија.
Ивона Јовановиќ

Ивона Јовановиќ (Куманово, 8 август 1996) — македонска пејачка на поп и рок-музика. Таа учела во средното медицинско училиште во Куманово. Студирала стоматологија, а потоа се префрлила и дипломирала на студии по нутриционизам на ПМФ.
1 Кариера
Јовановиќ својата пејачка кариера ја започнува во повеќе музички натпреварувања во Македонија, меѓу кои била дел од Македонски идол и Сите наши песни, а учествува и на српското шоу „Ѕвездите на гранд“.
Во 2018 година со песната „Убав е овој свет“ учествува на музичкиот фестивал „МакФест“.
Општина Трговиште (Србија)

''Оваа статија е за Општина Трговиште во Србија. За останати места со називот Трговиште, видете Трговиште (појаснување)''
Општина Трговиште е општина на крајниот југ на Србија во Пчињскиот Округ. Седиштето на општината е во селото Трговиште. Во општината има 35 населени места. Според пописот од 2002 година, селото има 1.864 жители, а општината 6.372 жители. Според пописот од 2011 година, општината имала 5.091 жител. Според пописот од 2022 година, општината има 4.316 жители.
1 Географија
Во традиционален поглед, територијата на општината приближно се совпаѓа со традиционалната област Горна Пчиња и била дел од северниот дел на поширока Македонија. Општината се граничи со општините Босилеград, Врање, Бујановац и соседната држава Македонија во должина од 47 км.
Надморската височина се движи од 805 метри (во Трговиште), до 1.825 метри на Големи Врх (планината Бела Вода). Земјата има планински карактер и се состои од планини: Бела Вода, Зладовачка Планина, Лесничка Планина, Копљача и Петрова Гора. Реки во Општината Трговиште се: Трипужница, Козједолска, Лесничка Река и Пчиња.
2 Населени места
Освен градот Трговиште, општината ги вклучува следниве населени места (традиционалните македонски имиња на местата стојат во загради онаму кајшто се разликуваат од српските):* Бабина Полјана (Бабина Пољана)
* Барбаце (Барбарци)
* Владовце (Владовци)
* Голочевац (Голочевци)
* Горновац (Горновец)
* Горна Трница
* Горни Козји Дол
* Горни Стајевац (Горно Стајовци)
* Дејанце (Дејани/Дејанци)
* Долна Трница
* Долни Козји Дол
* Долни Стајевац (Долно Стајовци)
* Думбија
* Ѓерекарце (Геракарци)
* Зладовце (Зладовци)
* Калово
* Лесница
* Мала Река
* Марганце (Марганци)
* Мездраја
* Нови Глог
* Ново Село
* Петровац (Недокрстеник)
* Пролесје
* Радовница
* Рајчевце (Рајчевци)
* Сурлица
* Црвени Град (Црвен Град)
* Црна Река
* Црновце (Црновци)
* Шаинце (Шаинци)
* Шапранце (Шапранци)
* Широка Планина
* Шумата Трница
3 Население
Како дел од традиционална Македонија, селата во оваа општина во минатото биле претежно македонски. Дел од населението се иселило понајуг, во денешниот Североисточен Регион на Р Македонија. По Втората светска војна, бројот на жители на општината бил над 15.000, но оттогаш трае процесот на економско селење на населението во поразвиените области. Денес во општината живеат нешто повеќе од 5.000 луѓе.
Етничкиот состав на општината:
Народност, Население, Удел (%)
Срби, 4.977, 97,76
Роми, 29, 0,57
Македонци, 27, 0,53
Бугари, 14, 0,27
останати, 44, 0,86
Вкупно, 5.091
4 Економија
Општина Трговиште е најмалку развиена во Република Србија. Општината е далеку од главните железнички патишта, а независноста на Република Македонија и создавањето на физичка државна граница имало особено неповолно влијание на оваа област. Во средината на 1980-тите биле изградени погоните на „Симпо“ (160 работници), „Јумко“ (400 работници) и „Коштана“ (400 работници). Од нив до денес опстанал само погонот на „Симпо“.
5 Личности
* Крсто Ковачев Трговишки — четник
* Стојан Коруба — четник
* Чакр-паша — ајдук
Судиски чекан (скулптура)

''Судиски чекан'' - скулптура од Ендру Ф. Скот во 2008 година, која прикажува судиски чекан што го користат судиите за одржување на редот во судницата и за интерпункција на одлуките. Делото се наоѓа во Судскиот центар во Охајо, дом на Врховниот суд во Охајо, сместен во Граѓанскиот центар во центарот на Колумбос. Делото се сметало за најголемиот судиски чекан на Светот по неговото завршување.
Скулптурата била поставена на јужниот одразувачки базен на судскиот центар во 2008 година. Таа го отсликува авторитетот што го има судството во врска со донесувањето одлуки. И скулптурата и нејзината соседна склулптура во северниот одразувачки дел на базенот биле финансирани од грантот на Фондацијата „Ohio State Bar“. Вајарот е дипломиран на Државниот универзитет во Охајо и професор по студии на фондации на Колеџот за уметност и дизајн Савана.
Скулптурата е едно од околу 170 уметнички дела во Судскиот центар во Охајо. Тој е најголемиот и најскапиот од тие дела, со цена од 200 000 долари на САД.
1 Поврзано
* Список на јавна уметност во Колумбос, Охајо
2 Наводи
*
Борис Џепароски

Борис Џепароски (роден во 1973, во Охрид, Македонија – починал на 13 октомври 2020, во Германија) — македонски вајар.
Џепароски создавал дела главно од масивно дрво на кое му давал душа.
Животот го поминал на релација Охрид-Франкфурт, каде што бил на привремена работа, и иако немал претходно уметничко образование, создавал врвни дела.
Пошироката јавност го запознала во 2006 година, кога ја изработил скулптурата на Свети Наум во природна големина, на влезот од манастирскиот комплекс „Св. Наум“. Ја работешел на своја иницијатива, но со благослов и поддршка на отец Нектариј, старешина на манастирот. Набрзо станала вистинска атракција за посетителите. Самиот тој ја означил како негово врвно и капитално остварување.
Со моторна пила имал изработено многубројни уметнички дела во својата Република Македонија, која неизмерно ја сакал, но и во втората татковина и негов втор дом- Германија.
Џепар, како што го знаат охриѓани се обидел и како дизајнер во изработка на камен. Во знак на голема почит кон Тоше Проески, тој изработил гитара од посебен вид бел и црн камен, која е поставена крај неговиот гроб во Крушево..
Лав од Мари

Лавот од Мари е бакарна статуа на лав, пронајдена во 1936 година од Андре Паро во „Храмот на лавовите“ во Мари, Сирија. Статуата е оштетена, смачкана за време на уништувањето на наоѓалиштето, а опстанал само предниот дел од телото. Во моментов е изложен во Одделот за блискоистични старини на Лувр.
Познато е дека „Храмот на лавовите“ каде што биле пронајдени двете статуи на лавови, го изгради управникот, наречен шаканкаку, на Мари, по име Иштуп-Илум околу 2150 година пр.н.е.
Лавот од Мари најверојатно бил произведен да служи како протома во раниот втор милениум пр.н.е., во време кога храмот се преизградувал, веројатно за време на владеењето на Зимр-Лим. Ископан е во 1936 година од експедицијата на Паро во Храмот Дагон во Мари (сега Тел Харири, Сирија) и сега е изложен во Лувр; нејзината близначка-фигура е изложена во Националниот музеј на Алепо.
Вук Бојовиќ

Вукосав Вук Бојовиќ (Пљевља, 18 декември 1940 — Белград, 17 септември 2014 година) — бил српски вајар и директор на белградската зоолошка градина „Врт добре наде“.
1 Животопис
Бојовиќ води потекло од селото Зминица на Дурмитор каде и го поминал најраното детство. На 3 години, останал без татко му Лука, предвоен учител, кој загинал како припадник на четничките единици.
Дипломирал и магистрирал вајарство на Факултетот на ликовни уметности во Белград.
Направил триесет бисти, меѓу кои и бисти на Вељко Влаховиќ, Драган Ковачевиќ, Стојан Церовиќ, Сава Ковачевиќ.
По дипломирањто бил прв слободен уметник, потпа професор во основно и средно училиште. Предавал во вишото трговачко училиште во Белград, каде од 1982 до 1986 година бил директор.
2 Зоолошката градина Добра Нада
На функција директор на Белградската зоо - градина бил од 1. мај 1986. године до својата смрт.
На широката јавност станал познат кога кон крајот на осамдесетите години, два пати од зоо-градината бегал шимпанзото Сами. Во потрагата за животното најглоема улога ја имал токму Бојовиќ. Тој случај подоцна го искористил да привлече внимание за состојбата во зоо-градината и да се унапреди нејзината состојба.
На 12 -ти јули 2017 година во у Бео-зоо му бил откривен споменик.
Благој Чушков

Благој Чушков роден во 1936, во Штип, Македонија — македонски вајар.
Благој Чушков е веројатно еден од најенигматичните вајари и сликари на македонската современа уметност. Како вајар со исклучителен авторски идентитет, неговите дела се дел од бројни приватни и галериски збирки ширум светот. Иако врвен претставник на македонското модерно вајарство, неговите вајарски творби не се соодветно излагани и приопштени во македонските национални галерии, музеи и институции. Оттаму произлегува урбаниот мит за Благој Чушков, мит чијшто наратив го претставува него како оригинален, неповторлив, уникатен и фасцинантен вајар кој не се вклопува во канонскиот систем на вредности.
Опусот на Чушков ги актуализира, од една страна, природните, човечките и традиционалните убавини, а од друга ги потенцира социјалните аномалии. Тој опус е толку богат што може да се чита како енциклопедија. Во него има изобразби на бројни човечки фигури, особено жени, мајки,светци, ангели, бегалци, играорци, музичари, свирачи (трубачи, тромбонисти, контрабасисти, кавалџии) потем животински фигури (мачки, кози, бикови, овци, коњи, гулаби, петли), сите фатени во лет, во движење, во преобразба, значи изразито динамично, со тенденција да се деформираат до степен на гротескност. Неговата колекција на теракотни птици, на пример, е естетизирана збирка на ретки ендемски орнитолошки визии на архетипот на птицата, визуелно богати, тактилно податливи и секоја како да е свет за себе..
Фаќач на крст

Фаќач на крст — скулптура поставена во Охрид, пред пристаништето..
Скулптура од бронза, маж кој високо над главата држи свет крст, поставен на просторот помеѓу охридското пристаниште и котвата, поточно на местото од каде капачите тргнуваат по светиот крст за големиот христијански празник Богојавление.
Висината на скулптурата е околу 3 и пол метри а постаментот околу 2 метри.
Делото „Фаќач на крст“ е создадено од македонскиот вајар Ангел Коруноски.
Осоговски иконостас

Осоговски иконостас — иконостас создаден за манастирот „Св. Јоаким Осоговски“, 3 км северно од Крива Паланка.
Иконостасот во длабока и автентична македонска резба, дело на тригодишен труд, умешност и искуство на најпознатите современи копаничари, кој ја краси манастирската црква „Св. Јоаким Осоговски“ поставен и создаден во 2010 година.
Македонски копаничари, кои ја продолжуваат традицијата на Дебарско-охридската школа, мајсторската тајфа од шест докажани резбари, познати по своите иконостаси во земјава и низ светот, во осоговскиот манастир создадоле грандиозен проект. Копаничарската екипа, била составена од протомајсторите Злате Крстески, Мирко Гашпарец и Никола Прчков, магистрите по резбарство Јане Крстески и Никола Михајлоски од Битола, како и кривопаланечкиот копаничар Раде Костовски, цели три години работеле на импозантната иконостасна композиција.
Осоговскиот манастир денес е средиште каде што се изучува македонската резба на познатите мијачки мајстори и се продолжува традицијата на оваа уметност, која беше пред изумирање. Секоја година, вовој манастирски комплекс традиционално се одржува Меѓународната копаничарска колонија, единствена од ваков вид, на која се изучува копаничарскиот занает и се пренесува искуството од старите на младите генерации.
Александар Цане Јовановски

Александар Цане Јовановски (, – , ) — македонско-хрватски вајар.
1 Животопис
Основно училиште завршил во Битола, средно уметничко училиште во Скопје.
Ликовна академија завршил во Загреб, Хрватска.
Главно, целата творечка кариера ја поминал во Хрватска, каде што и живеел.
Најактивен творечки период имал во седумдесеттите години на минатиот век, кога создал бројни дела особено во Битола.
2 Творечка кариера
Неговото вајарско творештво се развива во три основни насоки.
Вајарска активност која е негово творечко слободно, поединечно изразување и кое ги продолжува ликовните традиции на вајарскиот импресионизам и Огист Роден.
Втората насока е изработка на дела, често и со монументален карактер - најчесто реализирани во Битола: споменикот на народниот херој Стив Наумов, споменикот на бугарскиот затвор кај Црн мост како и над дваесетина бисти на партизани и народни херои поставени во Градскиот парк во Битола.
Третата негова вајарска насока е изработка на впечатливи надгробни споменици и скулптури изработени во еден слободен реализам и најчесто поставени на гробиштата во Мирогој во Загреб.
Од неговата прва стилска преокупација највпечатливи се бистите на композиторите: Бетовен, Хектор Берлиоз, Стеван Мокрањац, Петар Илич Чајковски и Игор Стравински.
Делата се снажни, уметнички впечатливи и во корелација со европската вајарска традиција.
Интересно е и тоа што периодот кога се создадени, почеток на седумдесеттите години, ја изработува бистата на композиторот Игор Стравински кој што во тој период станува познат во музичките центри: Белград и Загреб, што претставува еден своевиден феномен за музичкиот живот во Битола.
Денес, бистите се изложени во Галеријата на современата ликовна уметност во битолскиот музеј.
Поради неговото отсуство од македонската творечка сцена, неоправдано е занемарен, неговиот творечки и вајарски опус спаѓа во врвот на македонското вајарско творештво..
Александар Смилков

Александар Смилков (, – , ) — македонски вајар..
1 Животопис
Тој бил роден во Штип, тогаш во Царството Бугарија, односно за време на окупацијата во Втората светска војна.
Од 1960-те до 1990-те години, тој ги направил сите актуелни скулптури за тоа време во Штип. Практично, цели три децении Смилков ги извајал сите споменици и спомен обележја во Штип и регионот.
За време 45-годишниот живот, тој оставил големи уметнички траги во градот под Исарот. Воглавно, неговите споменици се посветени на НОВ и борбата против фашистичкиот окупатор.
Бил професор на Педагошката академија, а сето слободно време го посветил з на творештвото. Неговиот талент бил забележан уште на ликовната академија во Белград, каде што студирал на одделот за вајарство.
Мислителот

''Мислителот'' (|Le Penseur) – една од најпознатите скулптури на францускиот вајар Огист Роден. Скулптурата претставува гол маж кој седи замислен со раката на брадата. Направена е од мермер и бронза, а денес се наоѓа во Музејот Роден во Париз.
Роден на својата скулптура ѝ дал поетско значење, прикажувајќи го Данте пред „вратата” на пеколот. Денес постојат повеќе од 20 копии на оригиналното дело во слични димензии, додека многу е поголем бројот на оние кои се помали.
Скулптурата првично била замислена како дел од Роденовото дело ''Вратата на пеколот'' (|La Porte de l'Enfer). Меѓутоа, сепак се одлучил скулптурата да ја изведе самостојно. ''Мислителот'' денес има култен статус и претставува симбол на филозофијата и интелектуалната активност.
1 Поврзано
* Огист Роден
* Данте Алигиери
* Божествена комедија
Жарко Димоски

Жарко Димоски (29 јули 1989, Прилеп) – македонски глумец.
1 Кариера
Димоски е вработен во НУ Театар Комедија во Скопје.
2 Филмографија
Година, Филм, Улога
2013, Триумф ТВ-филм, Виктор
2013-2014, Тврдокорни ТВ-серија, Васил Чакаларов
2015, Последниот Македонец ТВ-филм, Пере Тошев
2015, Македонски народни приказни ТВ-серија, Мажот
2017, Бушави глави ТВ-серија
2017, Ах, љубов моја ТВ-серија, Фидан
2017, Човекот што не беше таму ТВ-филм
2017, 5+ фамилија ТВ-серија
2018, Црно и бело ТВ-филм
2019-2022, Преспав ТВ-серија, Американецот
2022-2023, Бистра вода ТВ-серија
2023-2024, Закопани тајни ТВ-серија, Маре Илијевски
2024, Јон Вардар против Галаксијата ТВ-филм, Јон Вардар
2025-2026, Наследство ТВ-серија, Карло
Александар Ивановски Карадаре

Александар Ивановски Карадаре (роден во 1943 година, ) — македонски вајар.
1 Животопис
Тој бил роден во Прилеп, тогаш во Царството Бугарија, односно за време на окупацијата во Втората светска војна.
Тој станал член на Друштвото на ликовните уметници на Македонија во 1967 година. Дипломирал на Академијата за ликовни уметности во Љубљана во 1968 година.
Автор е на неколку самостојни изложби во Македонија и во странство, учествувал на повеќе значајни збирни изложби во странство: Белград, Загреб, Панчево, Пореч, Мурска Собота, Будимпешта, Букурешт, Валета, Каиро, Нирнберг и др.
Карадаре за своето творештво е добитник на многу награди, од кои : 1972, Струмица, награда за Споменик на Гоце Делчев; 1980, награда Нерешки мајстори за скулптура, од изложбата на ДЛУМ; 1982, награда за споменикот посветен на депортирањето на Евреите, итн.
Драган Попоски - Дада

Драган Попоски - Дада (, Прилеп - , Скопје) — македонски вајар.
1 Животопис
Попоски е роден во 1933 година во Прилеп, завршил академија за ликовни уметности (1961) и последипломски студии (1964) во Белград, во класата на проф. Јован Кратохвил. Работел како професор на Факултетот за ликовни уметности во Скопје. Студиски патувања остварил во Грција, Италија, Англија, Франција, Германија, Полска и САД. Од 1965 година остварил повеќе самостојни изложби и учествувал на бројни групни претставувања во земјава и во странство. Автор е на повеќе монументални дела и е добитник на повеќе награди, меѓу кои во 1981 година највисоката републичка награда „11 Октомври“.
2 Творештво
Уметничкиот развоен пат на Драган Попоски – Дада бил долг, со повеќе развојни творечки етапи. Неговите облици имаат конкретни инспиративни извори во природата и нештата што го опкружуваат, предадени се во вид на лесна стилизација, преку помалку или повеќе асоцијативни форми кои ги селектираат деталите до степен на минимализирање на нивната асоцијацијативност. Од друга страна, пак, неговите фигури се исто така суптилно стилизирани, со монументално чувство во внимателното градење на односот на масите..
Драган Попоски - Дада бил доајен на македонската современа скулптура, кој дал силен белег и оставил неизбришливи траги во развојот и меѓународната афирмација ва македонската современа ликовна уметност.
Илија Аџиевски

Илија Аџиевски е роден во 1926 година , — македонски вајар.
Тој дипломирал на Академијата за ликовна уметност во Загреб, во 1954 година, во класата на професорот Франо Кршиниќ.
Автор е на голем број споменици, монументални керамички релјефи, парковски скулптури, портрети на познати личности од јавниот и културниот живот како и на во помал фомат.
Бил учесник во НОБ (1942). Автор е на Споменикот на паднатите борци во Струмица (1959), Мавзолејот на паднатите борци во Кратово (1962), Споменикот на братството и револуцијата во Дебар (1989), во Неготино и др.
Имал повеќе самостојни изложби: Струга (1965), Битола (1966), Велес (1967), Скопје, (1991, 1994 и 2001) и Париз (1997). Ниш, Белград, Тузла, Загреб, Подгорица, Софија, а учествувал на над сто групни изложби. Добитник е на значајни национални и меѓународни награди.
Неговите скулптури имаат реалистички и експресионистички обележја. Посебно значајни се скулптурите-портрети на неговите современици Петре М. Андреевски, Георги Божиков, Борко Лазески, Тодор Николовски, Анте Поповски, Петре Прличко, Димитар Солев, Глигор Чемерски и други познати македонски современици.
Илија Аџиевски спаѓа во редот на најзначајните современи македонски вајари. Неговите дела се високо вреднувани од страна на ликовната критика во Македонија. Нему му е посветена песната „''Второто создавање, и конечно''“ на македонскиот поет Анте Поповски од 1988 година.
Кари

Кари — мешавина на зачини за која се смета дека потекнува од Индија. Карито е многу популарен додаток, особено на јадењата со ориз во Азија, но исто така е омилен зачин и во европската и американската кујна, каде претежно се користи во комбинација со пилешко месо. Мешавината содржи мелени делови од сушени растенија кои имаат специфичен вкус и мирис, а за кои во традиционалната азиска медицина се смета дека го подобруваат варењето.
Во САД и многу европски земји, „кари“ претставува посебен вид на оброк, кој главно се состои од месо и сос кој се подготвува со смеса слична на онаа која се користи во Азија.
Зачините кои се користат во самата мешавина се разликуваат од земја до земја и од оброк до оброк, но главно станува збор за сушени и мелени: кромид, лук, коријандер, синапово семе, кимион, црвен пипер, куркума и ѓумбир.