Литванска Хелсиншка група

Литванска Хелсиншка група (полно име: Јавна група за промовирање на спроведувањето на Хелсиншкиот договор во Литванија; |Helsinkio susitarimų vykdymui remti Lietuvos visuomeninė grupė ) беше дисидентска организација активна во Литванската ССР, една од републиките на Советскиот Сојуз, во 1975–83 година. Основана за да го следи спроведувањето на Финалниот акт на Конференцијата за безбедност и соработка во Европа, попознат како Хелсиншки договор, таа била првата организација за човекови права во Литванија. Групата објави над 30 документи кои откриваат религиозни репресии, ограничувања на слободата на движење, политичка злоупотреба на психијатријата, дискриминација на малцинствата, прогон на активисти за човекови права и други прекршувања на човековите права во Советскиот Сојуз . Повеќето од документите стигнаа до Запад и беа објавени од други групи за човекови права. Членовите на групата била прогонувани од советските власти. Нејзините активности се намалија откако изгубила членови поради смрт, емиграција или затвор, иако никогаш не беше формално распуштен. Некои од функциите на групата биле преземени од Католичкиот комитет за одбрана на правата на верниците, основан од пет свештеници во 1978 година По неговото ослободување од затвор, Викторас Петкус ја обнови литванската Хелсиншка група во 1988 година.
1 Историја
Инспирирана од Московската Хелсиншка група, литванската група беше основана од пет дисиденти од различни сфери на животот: језуитскиот свештеник Каролис Гарукас, еврејскиот „ одбитник “ Еитанас Финкелштаинас, поетесата и депортираната Она Лукаускаите-Пошкиена, двапати затворена католичка дисциплина и П. поет Томас Венцлова . Формирањето било официјално објавено на прес-конференција на странски новинари од Ројтерс и ''Чикаго Трибјун'' на 27 ноември или 1 декември 1976 година во станот на Јуриј Орлов ( Натан Шарански делувало како преведувач на англиски јазик). Групата немаше поформална структура или дефиниран лидер, иако Петкус беше нејзиниот неофицијален водач и движечка сила.
Различните средини на основачите беа наменети да служат на широк спектар интереси. Групата не сакала да стане уште една католичка или националистичка дисидентска група; наместо тоа, се трудеше да работи на основните и универзални човекови права кои ќе ја привлечат интелигенцијата, жителите на градот, не-Литванците и други. Групата не ги ограничи своите извештаи на Литванија или Литванци; на пример, известуваше за апсења на тројца Естонци (Март Никиус, Ерик Удам и Ен Тарто ), за дискриминација на 49 германски семејства од Волга кои живееле во Радвилишкис и за прогон на руски пентекостал кој живеел во Вилнус. Групата произведувала не само извештаи за конкретни поединци, туку и извештаи за пошироки прашања. Во 1977 година, групата изготвила извештаи за состојбата на поранешните политички затвореници, фокусирајќи се на забраната за враќање во Литванија дури и по завршувањето на нивниот затворски рок, и на Католичката црква испратила извештај и до последователниот состанок на Конференцијата за безбедност и соработка во Европа во Белград (4 октомври 1977 – 8 март 1978 година).
Во јануари 1979 година, Комисијата за безбедност и соработка во Европа ги номинираше Хелсиншките групи на Советскиот Сојуз, вклучително и Литванската група, за Нобеловата награда за мир . Петкус се надевал дека ќе воспостави поширока балтичка организација која ќе ги претставува сите три балтички држави, но овие планови беа напуштени по неговото апсење во август 1977 година По апсењето на Петкус, настанало затишје во активноста на групата. Повторно станал поактивен на почетокот на 1979 година и објави дополнителни документи кои првенствено протестираа против апсењата на различни дисиденти, вклучително и Антанас Терлечкас, и изјавил критички настроени кон чехословачката влада и советско-авганистанската војна . Сепак, апсењето на четворица други членови ефективно ги прекинало активностите на Литванската Хелсиншка група.
Групата беше повторно основана во 1988 година кога политиката ''на гласност'' и ''перестројка'' овозможи послободно политичко изразување. На 20 ноември 1988 година, групата примил три нови членови Балис Гајаускас, Казимерас Крижевичиус и Нијоле Садунаите . Групата се приклучи на движењето за независност и објави многу извештаи и документи (околу 100 документи само во 1991 година). Документите биле собрани и објавени во два тома од Истражувачкиот центар за геноцид и отпор на Литванија во 1999 година ( ) и од страна на Литванското здружение за човекови права во 2006 година ( ). Многу членови на групата, вклучително и Викторас Петкус, се приклучиле на Литванското здружение за човекови права, првата официјална организација за човекови права основана во 1989 година Хелсиншката група продолжува како официјална група; во март 2014 година, таа станала ко-основач на литванскиот Координативен центар за човекови права ( |Lietuvos žmogaus teisių koordinavimo centras ).
2 Членство
На Томас Венцлова, син на Антанас Венцлова, истакнат советски писател, му бил дозволено да емигрира во САД само два месеци по формирањето на групата. Викторас Петкус беше уапсен на 23 август 1977 година. По судењето во 1978 година, тој бил осуден на 10 години затвор и 5 години егзил. Ослободен е по воведувањето на ''гласност'' во 1988 година. Каролис Гарукас почина од рак на 5 април 1979 година; Она Лукаускаите-Пошкиена починал на 4 декември 1983 година. Ејтан Финкелштајн поднел оставка од групата во 1979 година и му било дозволено да емигрира во Израел во декември 1983 година
Покрај петте основачки членови, групата додала уште шест други. Брониус Лауринавичиус, католички свештеник, беше примен во јануари 1979 година, но тој починал во сомнителна сообраќајна несреќа на 25 ноември 1981 година. Во ноември 1979 година, групата ги додаде Алгирдас Статкевичиус, лекар и поранешен член на литванските територијални одбранбени сили и Мечисловас Јуревичиус, поранешен литвански партизан . Витаутас Скуодис, професор по геологија, исто така се придружил на групата, но бил уапсен во ноември 1979 година поради поседување на ракопис од 300 страници со наслов ''Духовен геноцид на Литванија'' . На 14 февруари 1980 година, Статкевичиус бил уапсен и префрлен во психијатриска болница . Групата протестирала поради апсењата и сакала да го прими Витаутас Ваичиунас, работник, но Јуревичиус и Ваичиунас биле уапсени на 25 март 1981 година. Затоа, на почетокот на 1981 година, Лукаускаите-Пошкиена била единствената членка на групата, но поради лошата здравствена состојба таа не била во можност да продолжи со активностите на групата.
Во доцните 1980-ти и раните 1990-ти, повторно воспоставената група додала многу нови членови. Вкупно, групата имала 41 официјален член плус околу 84 неофицијални членови. Меѓу нив биле Витаутас Богушис, Гинтаутас Иешмантас, Нијоле Садунаите и Казис Саја .
2.1 Затворени членови
Следниве членови на Групата биле уапсени и осудени од советските власти:* Викторас Петкус на 13 јули 1978 година бил осуден на три години затвор, седум години во специјален режимски логор и пет години внатрешен егзил за „антисоветска агитација и пропаганда“;
* Алгирдас Статкевичиус бил осуден на 11 август 1980 година на принудно психијатриско лекување откако бил уапсен на 14 февруари 1980 година, наводно за „антисоветски активности“;
* Витаутас Скуодис бил осуден на 22 декември 1980 година на седум години строг режимски логор и пет години внатрешен егзил поради „антисоветска агитација и пропаганда“;
* Мечисловас Јуревичиус бил осуден на 25 јуни 1981 година на три години логор строг режим поради „организирање на верски поворки“;
* Витаутас Ваичиунас бил осуден на 25 јуни 1981 година на две и пол години логор со општ режим за „организирање верски поворки“.
3 Наводи