procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Волво 66

Волво 66 — автомобил развиен од ДАФ 66, кој првично бил стилизиран од Џовани Мичелоти. Компактниот автомобил бил претставен во август 1975 година, речиси точно една година откако Волво го купил ДАФ, и пред да започнат со производството на серијата Волво 300.
Волво 66 бил познат по својот постојано променлив пренос (CVT), Вариоматикот. Волвата верзијата на автомобилот била малку рестилизирана и добила поголеми браници во споредба со оние на оригиналниот модел на ДАФ. Иако ова било во согласност со акцентот на безбедноста на Волво, тоа исто така ги зголемило и трошоците за производство.
Волво 66 бил достапен со две или три врати, додека каросеријата Купе со две врати достапна од ДАФ 66 била отфрлена.
Останатите главни карактеристики во кои Волво 66 се разликува од ДАФ 66, исто така, се главно поврзани со безбедноста. Има различни седишта со потпирачи за глава, безбедносен волан, челични шипки за заштита во вратите и серво за одвојување што му овозможува на возачот да ја смени брзината со вклучен карбуратор (Кај постарите модели на ДАФ тоа не било можно, бидејќи зголемениот лер предизвикувал заглавување на центрифугалната спојка). Волво 66 има и режим на „паркирање“ во CVT преносот, што ја заклучува погонската линија. Од 1977 година, караван верзијата имала и бришач на прозорци на капакот на багажникот.
1 Број на произведени возила
Волво произвеле приближно 106.000 возила, а не повеќе од 14.000 биле продадени во Обединетото Кралство. Мнозинството биле продадени во континентална Европа наместо во Шведска, каде што автомобилот никогаш не бил прифатен од традиционалните купувачи на Волво.
Кармине (филм)

„Кармине“ — југословенски тв-филм од 1978 година, во режија на Иван Хетрих (Ivan Hetrich), снимен по сценариото на Иво Штивичиќ, засновано врз драмата „Крчмата Широко грло“ на Аугуст Цесарец од 1921 година (првпат објавена во 1965 година). Улогите ги играат: Крешимир Зидариќ, Емил Глад, Јосип Мароти, Хермина Пипиниќ, Драган Миливојевиќ, Амир Буквиќ, Звонимир Зоричиќ, Нева Рошиќ, Круно Валентиќ и Сабрија Бисер. Главен снимател бил Маријан Перчиниќ.
1 Синопсис
Непосредно по погребот на еден угледен банкарски советник, во крчмата покрај Мирогојските гробишта во Загреб се среќаваат роднините и пријателите на покојникот, отворајќи некои тешки и темни теми од сопствените животи...
Милан Ѓаков

Милан Ѓаков — македонски револуционер учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Роден е во 1893 година во селото Сенокос. Неговиот татко Сотир Ѓаков учествувал во Кресненското востание.
Завод за заштита и рехабилитација Бања Банско

Завод за заштита и рехабилитација „Бања Банско“ – Струмица — јавна установа која згрижува, негува, образува и рехабилитира лица со телесен инвалидитет. Таа е единствена установа во Републиката од ваков вид.
1 Местоположба
Заводот се наоѓа на влезот на струмичкото село Банско, во близина на хотелот „Цар Самуил“, под падините на планината Беласица.
2 Историја
Установата е пуштена во употреба на 29 јуни 1974 година. Основач на установата е Лејди Сју Рајдер од Англија, која ја финансирала изградбата на установата. Во рамки на установата се изведува и настава за основно образование. Поради зголемен број на корисници, во 2001 година започнал да се гради уште еден објект на установата кој бил пуштен во употреба во 2004 година.
На 2 септември 2007 година избнувал пожар во старата зграда во кој загинале три малолетници кои биле корисници на услугите на установата. Со помош од владата и донации од правни и физички лица, зградата била обновена и пуштена во употреба на Денот на независноста во 2008 година.
Југо Флорида

Југо Флорида, марка на автомобил познат и како Застава Флорида, Југо Сана или Југо Мајами — хечбек со пет врати кој бил претставен од југословенскиот производител на автомобили Застава на 19 февруари 1987 година и останал во производство до 2008 година. Моделот Флорида бил дизајниран од Џорџето Џуџаро и една група инженери на Застава во Italdesign Giugiaro. Автомобилот имал дизајнерски сличности со многу влијателниот супермини дизајн на Фиат Уно на Џуџаро, а исто така и неговиот дизајн за Mk1 СЕАТ Ибица. Стилот на детали е сличен на дизајнот на Рено 21.
Моделот Флорида бил најнапредниот и независно дизајниран автомобил произведен од Застава пред да престанат да произведуваат цивилни автомобили во 2008 година.
Се продавало во Обединетото Кралство од 1988 до 1992 година, означенo како Југо Сана и бил достапен со 1400 cc литарски бензински мотор и исто така со 1700 cc дизел, обата заеднички со Фиат Типо и испорачано под лиценца од Фиат. На крајот бил повлечен од продажба, поради згаснувањето на неговиот дистрибутер Zastava Cars (GB) Ltd од Рединг како последица на југословенските војни и економските санкции.
Во 2001 година, многу години по своето деби во Европа, Наср означената Флорида влегла во производство во областа Хелван во Каиро, Египет од страна на компанијата Наср. Моделот Флорида на Наср е речиси ист како Флоридата на Застава, освен со изменета решетка.
1 Позадина
Заставата Флорида била развиена како Застава 103 и официјално била пуштена во продажба на 2 октомври 1988 година. Моделот го добил името „Флорида“ со цел да го прослави успехот на Југото во САД. За време на својот живот, Флоридата се соочила со конкуренција од романското возило Дачиа Соленза и неговиот наследник Дачиа Логан, и руската Лада 112, на пазарот на компактен семеен хечбек со вредност за парите.
Неговите главни предности биле неговата разновидност, неговата висока технологија во споредба со другите возила на Застава и нејзината цена, која никогаш не ја надминала бројката од 7.000 евра за врвните модели. Во 2000 година бил откриен освежениот модел на Застава Флорида, првично наречен Флорида 103ФЛ.
На саемот за автомобили во Белград во 2001 година, тој бил прикажан со додадено име за украсување „Ин“, за да се нарекува „Застава Флорида Ин“, и оттогаш се продавал под ова име. „Флорида Ин Л“ имала врвна опрема и нудела клима уред и радио. Опсегот на цени се движел помеѓу 5.000 и 7.000 евра.
Тоа бил најскапиот автомобил на Застава, пред претставувањето на Застава 10 на саемот за автомобили во Белград во 2006 година. По краткиот неуспех на Застава со Фиат, биле вградени 1,1 и 1,6 литарски мотори од серијата Пежо ТУ, почнувајќи од септември 2002 година.
Застава најавила дизел мотор на Флорида во јануари 2007 година, кој модел бил ветен уште пред првичното претставување, користејќи го Пежовиот 68 коњски мотор 1,4 литарски HDi мотор. На крајот биле изработени само 18 од овие автомобили. Во ноември 2008 година, последната Застава Флорида била произведена во фабриката во Крагуевац.
2 Галерија
Добрило Ненадиќ

Добрило Ненадиќ (српски: ''Добрило Ненадић''; Вигоште, 23 октомври 1940 — Вигоште, 15 август 2019) — српски писател.
1 Животопис
Ненадиќ е роден на 23 октомври 1940 година, во местото Вигоште крај Ариље. Диломирал агрономија на Земјоделскиот факултет во Земун. Живеел и работел како агроном во Ариље. Починал на 15 август 2019 година во родното место.
2 Творештво
Првиот свој роман, „Доротеј“ го објавил во 1977 година, како заедничко издание на „Рад“, „Народна књига“ и БИГЗ“. Покрај признанието од книжевната критика, романот ја освоил и пошироката публика, освојувајќи ја наградата за најчитаната книга во 1978 година во библиотеките на СР Србија. Во 1981 година, врз основа на овој роман е снимен истоимениот филм. Потоа, Ненадиќ го објавил романот „Дожд“ (Народна књига, 1979) кој претставува прв дел од започнатата трилогија, по што следувал романот „Врева“ (Народна књига, 1981). Врз основа на новелата „Ахилиј“ подоцна настанал романот „Брајан“.
3 Библиографија
* „Доротеј“ (роман),
* „Дожд“ (роман),
* „Врева“ (роман),
* „Поплава“ (роман),
* „Статист“ (роман),
* „Диви ѕвезди“ (роман),
* „Роман за Обилиќ“ (роман),
* „Поларна светлост“ (роман),
* „Деспотот и жртвата“ (роман),
* „Ураган“ (роман),
* „Брајан“ (роман),
* „Сабјата на грофот Вронски“ (роман),
* „Победници“ (роман),
* „Лошата воља на кнезот Бизмарк“ (роман),
* „Железно време“ (роман),
* „Хермелин“ (роман),
* „Во сенката на црната смрт“ (роман),
* „Време на кокошките“ (роман),
* „Магла“ (драма),
* „Ахилиј“ (новели).
4 Награди и признанија
Ненадиќ е добитник на повеќе награди и признанија: За романите „Доротеј“ и „Деспотот и жртвата“, Ненадиќ ја освоил наградата на Народната библиотека на Србија за најчитана книга на годината; исто така, романот „Деспотот и жртвата“ ги освоил наградите „Меша Селимовиќ“, наградата на Просвета и наградата Златен бестселер; за романот „Брајан“ Ненадиќ ги добил наградите Рачанска повелба и Златен бестселер; и романот „Ураган“ бил награден со Златен бестселер; во 2011 година, на Трстеничките денови на современата српска проза, свечената вечер била посветена на творештвото на Ненадиќ, а прочитаните трудови и библиографијата на Ненадиќ биле објавени следната година во 14. зборник на манифестацијата.
Олдтајмер

Олдтајмер или возило со историско значење — секое моторно возило постаро од 30 години што му одговара на изворниот модел што е можно поприближно.
За историско возило, односно за многу стар автомобил или мотоцикл, името олдтајмер стана популарно меѓу луѓето. Точната старосна дефиниција за класичен автомобил варира низ целиот свет, но заедничко за сите нив е тоа што возило старо над 30 години спаѓа во групата на историски возила.
Светската федерација за историски возила - ФИВА, го дефинира историското возило како моторно возило:
* кое е старо најмалку 30 години
* кое е сочувано и одржувано во добра состојба
* кое не се користи како секојдневно превозно средство
* и кое е дел од техничкото и културното наследство.
Олдтајмерите се групирани по години старост, односно година на почетокот на производството на одреден модел и се поделени според состојбата на зачуваност на примерокот.
Поделба според годините на старост:
* класа А ''ancestor -'' пред 31.12.1904
* класа Б ''veteran -'' од Б од 01.01.1905 до 31.12.19
* класа Ц ''vintage -'' од 01.01.1919 до 31.12.1930
* класа D ''post vintage'' - од 01.01.1931 до 31.12.1945
* класа Е ''postwar -'' од 01.01.1946 до 31.12.1960
* класа F ''oldtimer -'' од 01.01.1961 до 31.12.1970
* класа G ''oldtimer -'' од 01.01.1970, но постаро од 30 години.
Поделбата по состојба на примерокот е поделена на совршена состојба, одлична состојба, многу добра состојба, добра состојба, нецелосна состојба и состојба на основните делови.
1 Галерија
Чевларник

Чевларник — дел од мебел што се користи за чување чевли. Може да биде самостоен или вграден во орман или гардероба.
Големината на чевларникот зависи од расположливиот простор, како и од бројот на членовите на семејството, односно од бројот на чевли што треба да се сместат. Чевларниците можат да бидат отворени, со наредени чевли видливи или затворени. Тие првенствено служат за избегнување куп неуредни чевли до влезната врата на стан или куќа.
Наједноставните чевларници се обични полици, дрвени или жичени, со неколку редови, кои заземаат најмалку простор и можат да сместат неколку пара обувки. Тие обично стојат во влезната просторија на стан или куќа, и често служат само за оставање на влажни и валкани обувки, пред нивното сместување по миењето и сушењето. Понекогаш горната полица е наменета за седење додека ги обување.
Во чевларниците може да се остават обувките во нивните кутии како што биле купени доколку се користат поретко.
Чевларниците обично се тесни ормани (33-35 см) со полици погодни за сместување чевли. Тие можат да бидат ниски, средни или високи, а ширината е дотерана на потребите на корисникот. Некои чевларници имаат врати кои се отвораат кон корисникот, дијагонално, а чевлите се распоредени во поединечни џебови. Кога се направени од платно, тие висат на закачалка и содржат полици со цврсто дно за чување чевли. Некои видови држачи за чевли имаат заоблени жичени јамки на кои се поставуваат чевлите. Понекогаш тие се направени така што може да се наредат едни врз други.
Тие често се дизајнирани така што претставуваат составен дел од гарнитурата во ходникот, кој вклучува закачалка, место за чување чадори, огледало, фиоки итн. Покрај тоа, тие можат да бидат дел од поголема гардероба во ходникот или просторијата.
Материјалите за изработка на полици за чевли се разновидни, главно дрво, метал, медијапан, иверица, бамбус, платно, а боите се многу разновидни: бела, црна, боја на дрво, итн.
1 Поврзано
* Мебел
Зелените касапи

„Зелените касапи“ (дански: ''De grønne slagtere'') — дански филм од 2003 година во режија на Андерс Томас Јенсен (Anders Thomas Jensen), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Мадс Микелсен (Mads Mikkelsen), Николај Ли Кас (Nikolaj Lie Kaas) и Лине Крузе (Line Kruse). Филмот освоил неколку награди, како: Големата награда на Европскиот фантастичен филм во Амстердам (2004), Големата награда на Европскиот фантастичен филм во Брисел (2004), данската награда „Роберт“ во четири категории итн.
1 Синопсис
Бјарне и Свенд се пријатели. Свенд има голема амбиција, предизвикана од големиот комплекс на инфериорноста, додека Бјарне не го интересира ништо освен неговата девојка Астрид. Двајцата пријатели отвораат месарница и така успеваат да се оддалечат од незгодниот шеф Холгер, но продавницата не работи добро. Еднаш, Свенд случајно подготвува ново јадење за една органска месарница. Тогаш, нивната работа добива залет, но се поставува прашањето: дали ќе можат и понатаму да ги набавуваат потребните материјали за тоа посебно јадење?
Штаерска кисела супа

Штаерска кисела супа е кисела супа која потекнува од Долна Штаерска.
Штаерската кисела супа била основна храна на ''Колин'', најголемиот секуларен фестивал и станала синоним за доцни вечерни забави. Обично се служела на свадбите по полноќ.
1 Поврзано
* Словенечка кујна
Христијан Аџиоски

Христијан Аџиоски (р. во ) — македонски писател.
1 Животопис
Аџиоски е роден на 14 март 1992 година во Битола. Основно образование завршил во Кичево (1998–2004) и Битола (2004–2006), а средно образование во Битола. Дипломирал на Педагошкиот факултет во Битола при Универзитетот „Св. Климент Охридски“ каде што се стекнал со звање дипломиран професор по македонски јазик и книжевност.
Во 2017 година се здобил и со лиценца за туристички водич и придружник на Факултетот за туризам при Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип.
Од 2019 година е лиценциран лектор по македонски јазик со положен лекторски испит во Институтот за македонски јазик „Крсте Петков Мисирков“.
2 Литературно творештво
* „''Подарок за блиски раце“ (2012)'' - роман;*''„Демографските промени во македонски села (1948 – 2002)“ (2019) -'' научно-литературна монографија;*''„Приказни за големи и мали сонувачи (2019)“ -'' збирка бајки за деца во коавторство со Ана Жежовска;* „''Гласот на предците''“ ''(2022) -'' зборник на македонски народни преданија;*''„Само птиците се враќаат назад''''(бегалците во историската голгота на Егејска Македонија)“ (2024) -'' научно-истражувачка хроника;
3 Награди
Учествувал на неколку поетски читања и конкурси, каде што ги освоил наградите:
* Награда од публика во поетско-музичката вечер во организација УКЛ „Дениција“ (2014);
* Прво место за наградата „Св. Климент Охридски“ за литературна творба по повод 1000 години од смртта на Св. Климент Охридски и одбележување на светскиот ден на учителот (2016);
* Сертификат за „пофалена песна за возрасни“ на конкурсот на литературниот клуб „Кирил Пејчиновиќ“ – Тетово (2020).
4 Музичка активност
Во своите бројни уметнички ангажмани, се појавува како автор и артист на повеќе од стотина песни како член на музичката рап група Стиховно војување во чиј состав од 2006 година издал три студиски албуми'': „Ништо нема да нѐ промени (2009)“'', ''„Ме научи да научам (2011)“'' и ''„Сега или некогаш (2013)“'' и десетина видеозаписи во период од околу десет години активност.
Стиховно војување биле организатори и на традиционалниот фестивал на урбана музика BUS (Bitola United Summer) фест, кој од 2010 до 2018 година се одржуваше во рамките на Битолското културно лето.
Прежганка

Прежганка (супа со јајца) е словенечка национална супа направена од брашно, семки од ким и изматени јајца. Кафеавата боја доаѓа од запржувањето на брашното во масло или путер. Наместо брашно, може да се користи и презла.
Прежганка е традиционално јадење од регионот Горењска.
1 Поврзано
* Словенечка кујна
Вртанек

Вртанек (исто така наречен ''перец'') е вид леб поврзан со Прекмурје, Словенија. Според извештаите на протестантската црква кои датираат од 1627 година, локален обичај било членовите на парохијата да даваат ''вртанек'' како подарок за крштевки и свадби. Тоа било типична гозба направена за прослави на жетвата. Истиот плетен, тркалезен леб е запишан како ''торта панис'' во 1698 година. Во модерните времиња, тоа е празнично лепче соодветно за многу видови прослави, јавни настани и големи приеми.
Тросковски манастир

Тросковски манастир „Св. Архангел Михаил“ (понекогаш познат и како Брестовски манастир) — манастир кај селото Тросково, Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во општината Симитли, Бугарија. Влегува во состав на Неврокопската епархија на Бугарската православна црква.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа 1 километар северно од Брестово, на неколку километри југозападно од Тросково, над десната страна на Стара Река. Во непосредна близина се наоѓаат камените образби Коматница. Бидејќи во минатото с. Брестово се сметало за маало на Тросково, манастирот до ден денес го зачувал своето име.
2 Историја
Според преданието, манастирот е основан во 1149 г., со што се смета за еден од најстарите во областа. Манастирот претрпел сериозни оштетувања за време на Крупничкиот земјотрес на 4 април 1904 година, при што е разрушен. Подоцна бил обновен во 1906 г.
Лотосови чевли

Лотосови чевли се обувки што ги носеле жените во Кина кои имале врзани стапала.
1 Дизајн
Чевлите се во форма на конус или обвивка, направени да личат на пупка од лотос. До почетокот на 1900-тите години, лотосовите чевли првенствено ги правеле жените кои ги носеле. Тие биле деликатно изработени од памук или свила, и доволно мали за да се вклопат во дланка. Чевлите кои немале дрвени, кожни или метални делови, можеле целосно да се направатдома. Жените користеле ножици, игла и конец, рамки за вез од бамбус, шила и мали пегли за да ги направат своите чевли. Некои дизајни имале потпетици или ѓон во форма на клин. Обувките за надвор често имале дрвена пета или ѓон, кои биле конструирани од машки столари. Имало регионални варијации во обликот на дрвениот ѓон.
Лотосовите чевли биле правени во различни стилови и бои, и биле украсени со извезени дизајни на животни или цвеќиња. Покрај тоа, лотосовите чевли често биле украсени со слики кои симболизираат среќа, како и со културно значајни игри на зборови. Изборот на бојата на чевлите бил прилагодуван според возраста и приликата. Младите жени обично носеле виолетови и светло зелени чевли, додека средовечните жени носеле сино-сиви или сино-зелени чевли. Црната боја била поврзана со модринки, и затоа била непопуларна боја на чевли, освен кај постарите жени. Црвената боја, симбол на доблест, била резервирана за посебни прилики како што се свадби, годишнини и новогодишни прослави. Дизајнот и стилските избори на лотосовите чевли варирале во зависност од фактори како што се регионалните култури, локалните традиции и економските услови.
Практиката на врзување на стапалата бил болен процес што ги принудувал четирите помали прсти под палецот да се свиткаат, и да го обвијат стапалото во лак. Лотосовите чевли можеле да нанесат трајно оштетување на тетивите и лигаментите на стапалото. Овој процес на менување на формата на стапалото бил долготраен, биле потребни години за целосно да се заврши. Оштетувањето на женските стапала било неповратно и влијаело на подвижноста. Имало прилично голема реакција на оваа традиција од страна на мисионерите и кинеските реформисти. Сепак, жените продолжиле да носат лотосови чевли до околу 1950-тите години. Доказите покажуваат дека оваа традиција постоела речиси илјада години.
Фунштерц

Фунштерц (омлет со јајца) е словенечко национално јадење познато и како кнаповско сонце (сонце на јаглен) или кнаповска торта (колач на јаглен) или „шморн“. Тоа е традиционално јадење од централниот дел на Савската долина. Порано бил особено популарен меѓу рударите за јаглен и нивните семејства, поради неговата основна состојка - јајцето, кое се сметало за храна за сиромашни. Омлетот морал да биде густ и кружен, но и нежен и надуен. Омлетот е жолт. Фунштерц го носеле во рудниците за јаглен и го јаделе на одмор, но само на посебни денови.
Јадењето се подготвува со мешање на брашно, вода, јајца и сол. Оваа мешавина потоа се става во тава за печење.
1 Варијации
* На пролет се додава глуварче или пролетна зелена салата .
* Понекогаш се додава грав и компири.
* Постои варијација со цветови од бозел и јаболка.
Фуси (тестенини)

Фуси (исто така Фужи на словенечки и хрватски) - традиционална тестенина од регионот Истра, во Словенија и Хрватска.
Тестото за тестенини се расукува во тенок лист, се сече на ленти широки три до четири сантиметри и се ставаат една врз друга. Потоа лентите се сечат дијагонално, создавајќи форми на дијамант. Два краја на секој дијамант потоа се превиткуваат еден врз друг за да се сретнат во средината и се прицврстуваат заедно, правејќи ги фусите да изгледаат како машна. Обично се служи со локална верзија на гулаш, благ црвен сос од телешко месо, кој обично се прави од кромид, доматно пире, бело вино и супа. Вообичаените варијации вклучуваат сос од петел или сос од дивеч, како што се сосовите од свиња или зајак.
1 Поврзано
* Хрватска кујна
* Словенечка кујна
2 Наводи
Белокрањска повитица

''Белокрањска повитица'' е словенечко национално јадење. Наводно било донесено во регионот на Белата Крањска од Ускоците (хрватски хабсбуршки војници) кои ги населувале источните области на јадранскиот простор. Самото име, ''povitica'', го објаснува начинот на кој се спрема десертот. Терминот ''повитица'' потекнува од глаголот ''poviti кој значи'' „да се завитка“.
Тестото се прави од брашно, вода, сол и 1/2 лажичка оцет. Тестото се остава да отстои половина час. Тоа потоа се расукува и растегнува да е потенко.
Филот е направен од рикота, јајца, слатка павлака, масло и путер. Филот се распределува рамномерно на растегнатото тесто, се витка и се става во подмачкан плех за печење.
1 Режим на заштита
* Гарантирани традиционални специјалитети (TSG) во Европската Унија
2 Поврзано
*''Список на колачи''* Ролат од ореви, американски десерт кој е сличен или добиен од ''Белокрањска повитица'' .
* Словенечка кујна
Обара (чорба)

Обара (чорба) е словенечко национално јадење. Тоа е чорба што се служи како независно јадење, која се готви од разни видови месо и внатрешни органи. Порано се служело на разни свечености, а е дел од традиционалната словенечка кујна. Посебно добри се обарите послужени со ајдови жганци. Денес обарите содржат повеќе зеленчук.
Еден вид на обара е чорбата со сонливци од Нотрањска во Словенија. Извештајот го направил Паоло Сантонино, канцелар на патријархот на Аквилеја во неговиот дневник за патувања (1485-1487). Тој известува дека застанал на ручек во домаќинство од Нотрањска, каде што сопругата на фармерот набрзина подготвила печен сонливец за гладниот архиепископ. Печениот сонливец се користел и за супи, рижото и гулаш. Ловот на сонливци не бил ценет само за месо, туку ги снабдувал ловците со големи количества од крзно од сонливци. Маст од сонливец била корисна и за медицински цели. Се користела за лекување на модринки или скршени екстремитети, вознемирен стомак и ревматизам.
Манештра

Манештра (од италијански ''minestra'', „супа“; словенечки : ''mineštra'', регионално и ''pašta fižol'' ) е зеленчукова чорба од Истра и направена со пролетна пченка, која е популарна во целиот северен јадрански брег. Се сервира како прво јадење ако главните состојки се зеленчук, но може да се послужи и како главно јадење ако е направено од „појаки состојки“ како месо. Во грчката кујна, манештра е името што се користи за тестенини - орзо, често се користи во мусаки и супи, или за зеленчукова чорба на база на домати, направена со тестенини.
1 Поврзано
* Хрватската кујна
2 Наводи
Ајдови жганци

Ајдови жганци (жганци од хељда) е типично селско јадење кое е карактеристично за Словенија.
Ајдови жганци се варено брашно од хељда, кое се меша со дел од водата во која се варело. Ајдовите жганци може да се сервираат со џимиринки, како додаток на обара, а често се служи и со млеко. И покрај фактот што ајдови жганци се познати речиси низ цела Словенија, помалку е познато дека има регионални разлики во ова јадење. Во источна Словенија, жганците од хељда се повеќе како кнедли или течна храна бидејќи содржат повеќе вода, додека во Горењска ова јадење е многу суво и затоа наликува на трошки или дробено јадење. Ајдови жганци се сервираат заедно со обара (чорба), месо со сос, кисела зелка, колбаси. Состојките може да се менуваат во зависност од регионот.
Во принцип, главните состојки се:
* брашно од хелда
* вода
* сол
* презла
* масло или маст
Во некои случаи се мешаат компири
1 Поврзано
Јадења од хелда
Мавжељ

''Мавжељ'' (мелено свинско замотно во мрежа) е национално словенечко јадење. Познато е најмногу во Корушка, а исто така и во Горењска. Се прави од супа во која се вари свинската глава и од остатоците од месото и мозокот од истата свинска глава. Јадењето е во форма на топка и доаѓа во различни локални варијации. Во минатото, подготовката на оваа мрежна завиткана топка наречена ''мавжељни'' била многу попопуларна од денес. Грнчарите правеле специјални земјени модули за печење за да одговараат на нивната форма. Јадењето главно се јадело на празници.
1 Поврзано
* Крањски
* Список на јадења од свинско месо
* Словенечка кујна
Мочник

Мочник е традиционална словенечка каша. За да се подготви, житарици како хељда, пченка, пченица, просо, 'ржa или овес се готват во млеко или павлака.
Мочник бил познат најдоцна во високиот среден век, од 1485 година постои запис за слаткиот мочник како благородно јадење. Покрај кашата, тоа било најраспространето јадење на мнозинството градско и селско население до почетокот или средината на 20 век. Мочник се смета за словенечко национално јадење, но денес ретко се наоѓа на менито.
1 Поврзано
* Словенечка кујна
Матевж

Матевж (пасиран грав со џимиринки) е словенечко национално јадење. Јадењето е типично за централна Словенија, особено за Кочевјешкиот регион. Се прави од грав и компири. Потекнува од 19 век. Првично, пониските класи во општеството го јаделе како главно јадење. Јадењето е познато и како кромпирјев мож (пире), белокрањски мож (Бело Крајински мож) или медвед (буквално, „мечка“). Терминот матевж е дериват од машкото име Матеј или Матевж.
Најчесто се служи како прилог и се јаде со кисела зелка или трупка.
1 Поврзано
* Список на јадења од мешунки
* Словенечка кујна
Барски аквадукт

Барски аквадукт е камен аквадукт кој се наоѓа на северната страна на тврдината Стар Бар, 4 километри северно од градот Бар во Црна Гора. Барскиот аквадукт е единствениот преостанат аквадукт во Црна Гора и еден од најголемите и најдобро зачуваните аквадукти од трите преостанати во поранешна Југославија, кои го вклучуваат аквадуктот Диоклецијан во близина на Сплит, Хрватска и Скопскиот аквадукт во Северна Македонија .
1 Историја
Аквадуктот бил изграден за време на владеењето на Отоманската Империја, во 16-тиот век, и вклучувал мост преку долина. Служел како водовод за Стари Бар, носејќи вода 3 километри од извор на планината Румија. Структурата на аквадуктниот мост се состои од седумнаесет големи сводови со различна ширина, кои се потпираат на осумнаесет масивни столбови. Каналот за вода е формиран на горната површина на аквадуктот, каде што биле поставени заеднички споени камени цевки од кои секоја е по 12 сантиметри во дијаметар и 30 сантиметри долга. Целата конструкција е направена од скршен и грубо делкан камен.
По разорниот земјотрес во Црна Гора на 15 април 1979 година, во 06:19 часот, аквадуктот бил целосно уништен. Подоцна бил целосно реновиран, па може да се користи и до денес.
2 Поврзано
* Список на мостови во Црна Гора
3 Наводи
Идријски жликрофи

Идријски жликрофи се традиционални словенечки кнедли кои потекнуваат од Идрија. Тие се направени од тесто со фил од компири и често се служат со месо или сами, и во тој случај се преливаат со презла. Се подготвуваат како предјадење, прилог на јадења со месо или како независно јадење, прелиени со крекери. Типичен прилог од Идрија е бакалца, сос направен од јагнешко и зеленчук.
Рецептот потекнува од средината на 19 век и останува едно од најпопуларните словенечки јадења. На ова јадење му бил доделен географски статус заштитен од ЕУ во 2010 година како загарантиран традиционален специјалитет, и ова било првото словенечко јадење што го добило овој статус.
1 Заштитен режим
* Traditional specialities guaranteed (TSG) in the European Union
Штрукљи

Штрукљи се традиционално словенечко јадење, составено од тесто и разни видови филови. Јадењето доаѓа во форма на валани кнедли, кои може да се варат на или печат и можат да имаат широк спектар на филови. Штрукљите традиционално биле резервирани за специјални прилики, но сега се едно од најкарактеристичните секојдневни јадења во домаќинствата ширум Словенија. Тоа е тесно поврзано со Загорски штрукли, традиционално хрватско јадење.
1 Историја
Се вели дека првата евидентирана подготовка на штрукљи била во 1589 година, кога еден готвач на феудален имот во Грац го запишал рецептот за варени штрукљи со фил од естрагон. Станало празнично јадење за урбаната средна класа во 17 век, а два века подоцна се проширила во руралните домаќинства. Штрукљите биле вклучено во секојдневната кујна на почетокот на 20 век.
2 Состојки и подготовка
Најчестите состојки на пецивото сe брашното (од пченица или хељда) – помешано со јајце, масло, топла вода и сол. Тие потоа се мешаат и тестото се расукува во тенок слој. Филот може да биде сладок или солен; најчестите филови се јаболко, орев, семки од афион, рикота или тарагон. Филот потоа се нанесува на тестото, а потоа се витка во ролна.
Алтернативно, штрукљите може да се направат со мешање на рикота во горенаведените состојки и со варење на тестото.
Штрукљи може да се варат на пареа или во вода, да се пржат или да се печат. Штрукљи често се служат со месо и сос, или со сос од презла.
Потица

Потица, (исто така ''словенска потица'') е традиционално празнично пециво од Словенија.
Зборот потица, потекнува од зборот ''повитица''. ''Повитица'' е изведен од глаголот „повити“, што значи завиткување и означува вид на пециво што го виткате. Овој тип на десерт е вообичаен во многу источноевропски земји, во регионите кои граничат со Словенија, на пример, во Фриули во соседна Италија, подготвуваат сладок леб наречен ''губана'', во Австрија ролна наречена Карнтнер Реинлинг.
1 Сорти
„Потица“ се состои од завиткано пециво направено од тесто тенко како хартија, исполнето со многубројните филови, но најчесто со фил од орев.
Најкарактеристичните потици се прават со мелен орев,естрагон, кварк, лешник или афион, посолени дури и со чичоли или сланина и други филови. Потица е празнично пециво и може да се пече на два начина: во рерна или директно на огниште, но оригиналната словенска потица е пециво во облик на прстен, секогаш печено во специјален облик на калап за печење потица (керамички, стаклен или од калај), наречен потичник, кој има конусно испакнување во средина.
Потица се служи секој Велигден и Божиќ во Словенија и сè уште е многу популарна дури и во некои делови на САД. На пример, потица е популарна понуда во многу локални пекари во Хибинг, Минесота врз основа на рецепти кои се пренесувале со генерации во заедницата.
2 Режим на заштита
Словенска потица е регистрирана како традиционален специјалитет гарантиран (TSG) во Европската Унија од април 2021 година.
3 Поврзано
* Белокрањска повитица
Документарно истражување

Документарното истражување е користење на извори, документи за зацврстување на ставот или аргументот на академската работа. Процесот на документарно истражување често вклучува дел или целокупно конципирање, користење и оценување на документите. Анализата на документите во документарното истражување е или квантитативна или квалитативна анализа. Клучните прашања околу видовите документи и способноста да ги користиме како веродостојни извори на докази за општествениот свет мора да бидат земени предвид од сите кои користат документи во нивното истражување.
Кражба на библиотека

Кражба од библиотеките на книги, историски документи, карти и други материјали од библиотеките се смета за значаен проблем помеѓу библиотеките. Според една студија во Обединетото Кралство, просечната стапка на загуба на библиотеките поради кражба е на 5,3%.
Во американската држава Пенсилванија, третата пресуда за кражба на библиотека е кривично дело, без оглед на вредноста на материјалот.
Крадците на библиотеката, кои можеби се вработени или редовни посетители на библиотеката, ризикуваат да бидат откриени доколку некоја книга се најде во каталогот на библиотеката, но ја нема од полиците. За да се избегне ова, некои крадци ја крадат и соодветната каталошка картичка.
Услуга за домашна библиотека

Услугата за домашна библиотека е услуга за испорака на книги што ја нудат некои библиотеки (особено во Австралија и Обединетото Кралство ) за луѓе кои не можат физички да ја посетат библиотеката поради болест, инвалидитет или географија.
Услугите за домашна библиотека доставуваат библиотечни материјали до домовите на корисниците на библиотеката, како и во пензионерските домови и домовите за стари лица, каде што персоналот работи со библиотекарите за давање услуги. Историски гледано, некои услуги на домашната библиотека се управувани од надворешни организации како што е Црвениот крст наместо самата библиотека. Поддржувачите на оваа услува велат дека тоа може да им помогне на луѓето да се чувствуваат повеќе вклучени во нивната заедница.
Додека HLS е обично услуга на јавна библиотека, таа е понудена од академски библиотеки.
Куглоф

Куглоф (исто така ''Кугелхупф'', ''Гуглхупф'', ''Гугелхопф'', ''коугелхоф'' или ''коугелхопф'' е торта која традиционално се пече во округлеста тава, слична на тортата Бунд, но квасирана со пекарски квасец.
Постојат три главни типа: верзија со какао; верзија со малку ванила и кора од лимон; и мермерна комбинација од двете. Посебно е популарен како традиционална торта во Централна Европа. Во кујната на Холанѓаните од Пенсилванија е познат како ''Дејчер Куче'' (германска торта).
Во доцната средновековна Австрија, куглоф се служел на големи настани во заедницата, како што се свадби, тој бил украсен со цвеќиња, лисја, свеќи и сезонско овошје. Името опстојувало низ Австро-унгарската империја, на крајот станало стандардизирано кај виенските готвачи како рафинирана, богата торта, со вкус на вода од роза и бадем. Постојат многу регионални варијации, со тоа ја прикажуваат широката популарност на традицијата Куглоф.
Куглоф бил избран да ја претставува Австрија во иницијативата Кафе Европа на австриското претседателство со Европската унија, на Денот на Европа 2006 година.
1 Етимологија
Потеклото на зборот е спорно.
Старото, јужногерманско име ги комбинира средногерманските зборови ''Гугел'' ( гугел, качулка со долги врвови) добиени од латинскиот ''cucullus'', што значи качулка или хауба и ''Hupf'', што буквално значи „да скока“ или „скока“. Браќата Грим напишале дека ''хупфот'' можеби е референца за „скокањето“ на тестото предизвикано од квасецот, но не постојат цврсти етимолошки докази за тоа. Најраниот познат рецепт за Гугелхупф (Куглоф), во книгата за готвење на Маркс Румполт од 1581 година, го опишува буквално како „Торта со капа“ со карактеристична форма и препорака за украсување, што укажува на сличност или намерна имитација на обликот на средновековна капа.
2 Опис
Куглоф се прави со меко тесто од квасец, печено во висока, превиткана, тороидална тава. Во зависност од регионот тој може да содржи суво грозје, бадеми или понекогаш и киршвасерска вишна ракија. Традиционалниот Куглоф секогаш содржи малку сушено овошје, обично суво грозје, а понекогаш и други сушени овошја како вишни натопени во сок од портокал или алкохол. Некои регионални сорти (Чешка, Унгарија и Словенија) се полнат со слој од слатко мелено семе од афион или чоколаден фил слично на еврејската бабка.
Таа не е ни приближно поврзана со божиќната торта во Италија позната како пандоро ниту со американската торта Бундт бидејќи тие не се базирани на квасец. Понекогаш обична торта или мермерна торта направена без квасец, но печена во тава Куглоф, исто така се нарекува Куглоф.
3 Поврзано
* Список на јадења со бадеми
* Ролна од ореви
* Саварин
* Бриош
Мериенда

Меринда е лесен оброк во јужна Европа, особено Шпанија (''меренда''), Португалија (''ланш'' или ''меренда'') и Италија (''меренда''), Франција (''гоутер''), како и латинска Америка, Филипини, Северна Африка и Бразил (''ланш'' или ''меренда''). Обично се зема во попладневните часови, ја пополнува празнината помеѓу пладневниот оброк и вечерниот оброк, што е еквивалент на попладневниот чај во англиското говорно подрачје; или помеѓу појадок и ручек. Тоа е едноставен оброк кој често се состои од овошје, леб, бисквити, јогурт и други закуски придружени со овошен сок, млеко, топло чоколадо, кафе, жестоки пијалаци или други пијалаци.
Типично е за Аргентинците, Парагвајците и Уругвајците да имаат мериенда околу 17 часот, помеѓу пладневниот оброк и вечерата. Генерално се состои од инфузија (чај, мате, кафе, итн.) и печена закуска (леб, тостови, торта, итн.), обично придружена со дулсе де лече мед, путер или џем.
На Филипините, мериенда е генерички термин кој опфаќа два лесни оброци: првиот е утринска закуска што може да одговара или на бранч, или втор појадок; вториот е еквивалент на попладневниот чај.''Мериендата'' направена во раните вечерни часови околу зајдисонце непосредно пред или наместо вечерата, во меѓувреме јасно се нарекува мериенда сена. Општо земено, ''мериендата'' се однесува на секаков вид јадење или закуска во порција помала од традиционалниот „целосен оброк“ кој се состои од ориз и дополнителна храна заедно со ладен или топол пијалак. Вообичаената храна може да биде слатка или солена, почнувајќи од леб и колачи (особено ''пандесал''), десерти и слатки, улична храна, до јадења со тестенини.
Во крајбрежните делови на Хрватска, Словенија и на грчкиот остров Крф се нарекува ''маренда'', и се јаде помеѓу појадок и ручек. Обично тоа е лесна закуска, што се јаде за време на работна пауза.
1 Гутер
Во Франција, мериендата се нарекува гутер. Современиот ''гутер'' е полесен од целосниот оброк и почесто го консумираат децата отколку возрасните. Тоа бил целосен ладен оброк до 18 век, пред кој ''гутерот'' се земал околу 17:00 часот, но потоа почнала да опаѓа популарноста, бидејќи вечерниот оброк се конзумирал околу 18:00 часот.
2 Поврзано
* Закуска
Петар Спасеновски

Петар Спасеновски — македонски каратист, освојувач на бројни медали во кумите-карате борби.
Тој е еден од најпрестижните и најодликуваните млади македонски каратисти со учество на голем број на турнири на домашна и меѓународна сцена. Најголемиот успех на каратистот Спасеновски е освојувањето на бронзениот медал на Европското првенство во Алборг, Данска во 2022г.
ОМУ „Боро Џони“ - Струмица

Основно музичко училиште „Боро Џони“ (официјално: Основно општинско музичко училиште „Боро Џони“ - Струмица; скратено: ООМУ „Боро Џони“) — единствено музичко основно училиште во градот Струмица, Општина Струмица.
Училиштето е именувано по македонскиот комунист, културно-национален деец и книжевен творец, Боро Џони.
Хаш (храна)

Хаш е јадење кое се состои од сечкано месо, компири и пржен кромид. Името е изведено од француски хачер, што значи „да се исецка“. Потекнува како начин да се искористат остатоците. Во САД до 1860-тите години, евтини ресторани биле нарекувани „хаш куќа“ или „хашери“.
Конзервираниот хаш со пченкарно говедско месо станал особено популарен во земјите како Британија и Франција за време и по Втората светска војна бидејќи рационирањето ја ограничило достапноста на свежото месо.
Хаш може да се служи за појадок, ручек или вечера. Кога се служи за појадок во Соединетите Американски Држави, хашот може да дојде со јајца, тост, холандски сос или печен грав.
Висококласните ресторани нудат софистицирани хаш јадења на нивните менија. Современите подготвувања на хаш се прават со неконвенционални состојки како јагнешко месо, риба, елен, мисирка, пилешко, ракчиња или стек.
Во Словенија се нарекува хаше и многу често се користи како сос за шпагети. Направено е од мелено свинско и телешко месо, сос од компири, кромид, лук, брашно и зачини.
Смрт на Нил (филм од 1978)

„Смрт на Нил“ (англиски: ''Death on the Nile'') — филм на режисерот Џон Гилермин (John Guillermin) од 1978 година, заснован врз истоимениот роман на Агата Кристи од 1937 година, а филмската адаптација ја направил Ентони Шафер (Anthony Shaffer). Главните улоги ги играат: Питер Јустинов (Peter Ustinov), Меги Смит (Maggie Smith), Анџела Ленсбери (Angela Lansbury), Бет Дејвис (Bette Davis), Мија Фароу (Mia Farrow), Џејн Биркин (Jane Birkin), Дејвид Нивен (David Niven), Џорџ Кенеди (George Kennedy) и Џек Ворден (Jack Warden). На 51. доделување на наградите „Оскар“, филмот ја освоил наградата за најдобра костимографија.
1 Синопсис
За време на едно луксузно крстарење по Нил, некој ја убива богатата наследничка Линет Риџвеј. За среќа, на бродот се наоѓаат и славниот белгиски детектив Херкул Поаро (го игра Јустинов) и неговиот пријател, полковникот Рејс (го игра Нивен), кои веднаш ја започнуваат истрагата. Меѓутоа, токму кога Поаро ќе ги издвои потенцијалните убијци, некои од осомничените се убиени, што дополнително го отежнува пронаоѓањето на убиецот...
Тебоова теорема

Тебоова теорема — име дадено на секој од геометриските проблеми предложени од францускиот математичар Виктор Тебо, поединечно познати како Тебоов проблем I, II и III.
1 Тебоов проблем I
Нека е даден кој било паралелограм, на неговите страни конструирај четири квадрати надвор од паралелограмот. Четириаголникот образуван со спојување на центрите на тие четири квадрати е квадрат.
Тоа е посебен случај на Ван Обеловата теорема и квадратна верзија на Наполеоновата теорема. Сите три теореми се само посебен случај на Петр-Даглас-Нојмановата теорема.
2 Тебоов проблем II
Даден е квадрат, конструирај рамнострани триаголници на два соседни раба, и двата или внатре или надвор од квадратот. Тогаш триаголникот образуван со спојување на темето на квадратот оддалечен од двата триаголници и темињата на триаголниците оддалечени од квадратот е рамностран.
3 Тебоов проблем III
За кој било даден триаголник ABC и која било точка M на BC, конструирај ја впишаната и опишната кружница на триаголникот. Потоа конструирај две дополнителни кружници, секоја допирка на AM, BC, и на опишаната кружница. Тогаш нивните центри и центарот на кружницата се колинеарни.
До 2003 година, академијата сметала дека овој трет проблем на Тебо е најтежок за докажување. Бил објавен во „Американскиот математички месечник“ во 1938 година, а бил докажан од холандскиот математичар Х. Стрифкерк во 1973 година. Меѓутоа, во 2003 година, Жан-Луј Eм открил дека Савајама Узабуро, инструктор во Централното воено училиште во Токио, независно го предложил и го решил овој проблем во 1905 година.
„Надворешна“ верзија на оваа теорема, каде што впишаната кружница се заменува со опишана, а двете дополнителни кружници се надворешни на опишаната кружница, се наоѓа во Шеј Герон (2002). Во трудот е даден доказ заснован на Кејсиевата теорема.
Ерху

Ерху е кинески гудачки инструмент со две жици, инаку наречен јужна гусла, додека во западниот свет е познат како кинеска виолина или кинеска гусла со две жици. Се користи и како соло инструмент,како и во мали ансамбли и големи оркестри. Тој е најпопуларен од семејството на традиционални жичани инструменти хукин што ги користат различни етнички групи во Кина. Се користи и во традиционални и во современи музички аранжмани, како што се поп, рок и џез.
1 Историја
Ерху првпат се појавил во Кина за време на династијата Танг. Се верува дека потекнува од народот Кси кој се наоѓа во североисточна Кина. Во поголемиот дел од историјата, ерху бил главно народен инструмент што се користел во јужна Кина, додека сиху бил претпочитан меѓу северните музичари. Лиу Тианхуа во 1920 година го вовел овој инструмент во Пекинг и оттогаш станал најпопуларен меѓу нив ''.''
2 Поврзано
* Дотара
* Гудачки инструменти
Врховизмот и борбата на Внатрешната револуционерна организација против него

Врховизмот и борбата на Внатрешната револуционерна организација против него — брошура напишана од истакнатиот македонски социјалист и политичар од Велес Александар Ончев Мартулков. Делото е издадено од Институтот за национална историја во 1946 година во градот Скопје. Брошурата е повеќе познато по тоа што е најстарото дело во новосоздадената социјалистичка Македонија кое дискутира за темата на Врховизмот и нејзините следбеници.
1 Информации
1.1 Враќањето на Мартулков во Македонија
За време на Второто заседание на АСНОМ, задржано меѓу 28 и 30 декември 1944 година, еден од истакнатите делегати кој биле поканети е Алексо Мартулков заедно со некои од неговите блиски социјалистички соработници како Ризо Ризов, Димитар Влахов и Крсте Гермов - Шакир. Со поканата од комитетот за свикување на АСНОМ Мартулков конечно имал можност да се врати во Македонија, нешто што не можел да исполни откако ја отпушил земјата во 1920-тите. Тој, заедно со другите македонски активисти во Софија, биле возбудени поради неодамнешниот развој на народната ослободителна борба. Светозар Вукмановиќ како дел од договорот меѓу Илинденската организација во Софија помогнал со финансирањето на патувањата на старите македонски револуционери.
За време на второто заседание на АСНОМ Мартулков ретко зборувал, според повеќето архивирани документи единственото барање што тој го упати до Президиумот на АСНОМ е да го приклучиле Густав Влахов, синот на Димитар Влахов во новата македонска комунистичка влада. Поради големиот почит на Президиумот на АСНОМ кон Мартулков, тие го исполниле неговото барање. За време на второто заседание на АСНОМ Презиумот одлучил да го приклучиле Мартулков во новата владата како пратеник во тогашниот парламент. Според Михаило Лалиќ во статијата „''Скопске слике и Контрасти''“ кога го прашал Мартулков како се чувствувал кога влегол за прв пат после 30 години во Скопје, Мартулков истакнал:
1.2 Делото
Откако се вратил во Скопје, Мартулков почнал да пишува повеќе брошури за неговиот живот и дејства за време на македонското револуционерно движење. „''Врховизмот и борбата на Внатрешната револуционерна организација против него''“ не му било неговото единствено дело објавено во 1946 година, во исто период тој го објави и брошурата „''Развитокот на социјалистичката мисла пред Илинденското востание''“. Повеќето од неговите дела не добија големо внимание и како резултат на тоа се слабо архивирани и не се знае многу за нив освен насловот. Во „''Врховизмот и борбата на Внатрешната револуционерна организација против него''“ најмногу дискутира за судирите помеѓу Македонската револуционерна организација и Врховистите. Други дискутирани теми се како Јане Сандански ги критикувал за време на Рилскиот конрес и како групата се поделила поради нивното негативно влијание врз револуционерната организација организацијата. Брошурата е повеќе познато по тоа што е најстарото дело во новосоздадената социјалистичка Македонија кое дискутира за темата на Врховизмот и нејзините следбеници.
2 Поврзано
* Моето учество во револуционерните борби на Македонија
3 Наводи
Суфганија

Суфганија е тркалезна крофна со џем што се јаде низ целиот свет за време на еврејскиот фестивал Ханука. Крофната се пржи, се вбризгува со џем или крем, а потоа се прелива со шеќер во прав. Рецептот за овие крофни потекнува од Европа во 16 век, а до 19 век не се разликувал од берлинската крофна во Германија. Полските Евреи, кои ги нарекувале ''пончки'', ги донесле овие крофни во Израел каде што биле преименувани во суфганија врз основа на описот на Талмудот за „сунѓересто тесто“.
1 Позадина
На Ханука, Евреите го почитуваат обичајот да јадат пржена храна во спомен на чудото поврзано со маслото во храмот. Традицијата на јадење пржени колачи на Ханука се сметала за древна, дури и во времето на рабинот Мајмонид од 12 век, чиј татко, рабинот Мајмон бен Јосеф, напишал дека „не смее да се заборави обичајот на јадење ''суфгании'' на Ханука. Тоа е обичај на ''Кадмонимите'' [древните]“. Овие ''суфгании,'' најверојатно, биле пржени колачи натопени со сируп, слични на денешните ''залабија'' во арапскиот свет.
2 Галерија
3 Поврзано
* Список на видови крофни
* Израелска кујна
* Бомболоне