procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Драган Мијалковски

Драган Мијалковски — македонски поп-пејач.
1 Животопис
Роден е во Бјеловар, Хрватска, но живеел во Македонија уште од детството. Бил популарен во 1970-тите и 1980-тите. Со леснотија пеел поп и нова македонска народна музика. По завршувањето на Техничкото училиште во родното Скопје и неуспешен обид да студира на Високата техничка школа во Битола, во 1969 година, на аудиција ''Бараме млади таленти'', си ја пробал среќата и следниот ден ја направил првата снимка во радио станицата. Тогаш почнале вистинските снимања и подготовки на нови музички материјали. Набрзо, на деветнаесет години, се оженил со сопругата Ели и добил две деца.
Соработувал со врвните композитори: Војкан Борисављевиќ, Никица Калоѓера, Славе Димитров, Александар Ацо Кораќ, Зденко Руњиќ... Учесник е на многу фестивали, а најголеми хитови биле: ''Иди, душо моја'', ''Наша последња ноћ'', ''У малом граду крај Дунава'' . . .
2 Фестивали
Белградска пролет:
*''Тај живот наш'', ’73
*''Иди, душо моја'', ’74, второ место (делба на второто место со Бисера Велетанлиќ)
*''Збогом драга, збогом'', ’75
*''Дај ми руке'', ’76
*''Мама, мама'', ’78
*''Опрости Соња'', ’83
*''Иди, душо моја'' / ''Песникова гитара'', (Ретроспективна вечер на најголемите хитови од фестивалот Белградка пролет), ’88
Опатија:
*''Ја сум твој пријател'', ’70
*''Кога си сама'', ’73
*''Хронично сам заљубљен у тебе'', ’79
*''Перонот 3'', ’82
Ваш шлагер сезоне, Сарајево:
*''Не одлази прије јутра'', ’73
*''Опрости, љубави'', ’74
*''Написао бих песму'', ’79
*''Живот за тебе'', ’80
Сплит:
*''Фортуна'', ’79
*''Срце своје носим теби'', ’82
Загреб:
*''Готово је, ја се женим'', ’78
Омладина, Суботица:
*''Не ќе ме познаваш'', ’73
Скопје:
*''Не ми требаш повеќе'', ’70
*''Дај ми молњи'', ’71
*''Оди си'', ’72, победничка песна (делба на првото место со Сенка Велетанлиќ)
*''Моја малечка гулабице'', ’74, победничка песна
*''Кажи нешто драга'', ’76, прва награда на публиката
*''Кажи ми'', ’77
*''Фантазија'', ’94
*''Неверна'', ’95
*''Гитаро моја'', ’99
Фестивал ЈНА:
*''На разделба'', ’73
*''Земљо наша најскапа'', ’75
*''Земјо се враќам'', ’76
*''Срећан вам празник, војници'', ’82
*''На татковината'', ’84
*''Овде војник јас сум млад'', ’86
Хит парада, Белград:
*''Наша последња ноћ'', ’74
*''Успомена једног љета'', ’76
Хит лета:
*''Чуваш ли још моја писма'', ’77
Златниот Орфеј, Бугарија:
*''Кажи нешто, мила'', второ место, ’77
Internationales Schlagerfestival, Dresden:
*''Wie die wolken wandern'', ’77
Макфест, Штип:
*''Те љубам'', ’87
Валандово:
*''Калино моме'', ’85, втора награда на стручното жири
*''Дојранските рибари'', ’86
*''Медена'', ’87
*''Тамбуро моја'', ’88
*''Дојди Лено на перниче бело'', ’89, прва награда на публиката
*''Моме ѓаволче'', ’90
*''Опа, опа'', ’91
*''Љубљена'', ’92
*''Илина'', 2019, прва награда
*''Солзите на една жена'', 2025
Интерфест, Битола:
*''Лебеди, пловете'', ’92
*''Повеќе љубов'', ’94
Фестивал Серенада, Битола:
*''Не кажувај ми'', 2000
*''Чекај ме мила моја'', 2023
Фолк Фест Владимирово
*''Тука сум роден јас'', 2025
*''Крушата на татко ми'', 2026
Стадион Ахмад бин Али

Стадион Ахмад бин Али познат како стадион Ал Рајан — повеќенаменски стадион во Ал Рајан, Катар. Моментално најмногу се користи за фудбалски натпревари и е стадион на спортскиот клуб Ал Рајан и спортскиот клуб Ал Харитијат. Стадионот е именуван по Ахмад бин Али Ал Тани, емирот на Катар од 1960 до 1972 година. Поранешниот стадион, изграден во 2003 година, имал капацитет од 21.282 седишта и бил срушен во 2015 година Новиот стадион Ал Рајан има капацитет од 50.000 седишта.
1 Изградба за Светското првенство Катар
Стадионот Ахмад бин Али е еден од осумте стадиони кои се пренаменети за Светското првенство во фудбал во Катар во 2022 година.
Поранешниот стадион Ахмад бин Али бил срушен во 2015 година за на тоа место да се изгради новиот стадион Ал Рајан. 90 отсто од урнатините ќе бидат повторно искористени или за новиот стадион или за други јавни уметнички проекти.
Изградбата на новиот стадион започнала на почетокот на 2016 година, од страна на Ал Балаг и Ларсен &amp;amp; Тубро. Како дел од реновирањето била направена огромна „медиумска фасада“ со мембрана која ќе делува како екран за проекции, вести, реклами, спортски вести, тековни информации за турнирите и натпревари. Исто така, стадионот бил проширен за капацитетот да достигне 40.740 седишта.
По Светското првенство капацитетот на стадионот ќе биде намален на 21.000 седишта. Новиот стадион е изграден за Светското првенство во фудбал во 2022 година, чиј домаќин ќе биде Катар.
Свеченото отворање на стадионот било на 18 декември 2020 година, на Националниот ден на Катар, и точно две години пред земјата да биде домаќин на финалето на Светското првенство во фудбал во 2022 година. На овој стадион се одиграле и дел од натпреварите за Светското клупско првенство на ФИФА во 2020 година.
Дополнително, тука се одиграле и четири натпревари од Арапскиот куп 2021 година.
2 Светско првенство во фудбал 2022 година
Стадионот Ахмад бин Али ќе биде домаќин на седум натпревари на Светското првенство во фудбал во 2022 година.
Датум, Време, Тим 1, Резултат, Тим 2, Рунда, Присуство
21 ноември 2022, 22:00 часот, 1–1, Група Б
23 ноември 2022, 22:00 часот, 1–0, Група Ф
25 ноември 2022, 13:00 часот, 0–2, Група Б
27 ноември 2022, 13:00 часот, –, Група Е
29 ноември 2022, 22:00 часот, –, Група Б
1 декември 2022, 18:00 часот, –, Група Ф
3 декември 2022, 22:00 часот, Победникот од Група Ц, –, Второпласириот од Група Д, Осминафинале
Парабола за десетте девојки

Парабола за десетте девици (или ''парабола за десетте девици'', ''параболата за мудрите и луди девици'' ) — една од познатите Исусови алегориски приказни, запишана во канонското евангелие според Матеј.
Параболата зборува за десет девојки (можеби деверици ) кои со светилки или факли го чекаат доаѓањето на младоженецот, што се очекува во текот на ноќта. Петте девојки се мудри и донеле доволно гориво за светилките. Пет се глупи, и не се. Младоженецот доцни, а на глупавите девојки им снемува гориво во светилките. Кога ќе дојде младоженецот, пет девојки кои беа подготвени за неговото доаѓање се наградени, а пет кои не се подготвени се исклучени. Параболата има есхатолошка тема: да се биде подготвен за судниот ден. Параболата за верниот слуга има сличен крај и слична природа.
Приказната за десетте девици била една од најпопуларните параболи во средниот век, со огромно влијание врз готската уметност, скулптурата и архитектурата на германските и француските катедрали.
1 Парабола
Евангелието според Матеј ги пренесува следниве Исусови зборови:
2 Толкувања
Исус ја дава оваа парабола како еден во низата одговори на прашањето на неговите ученици: „''Кажете ни кога ќе биде? И кој е знакот на вашето доаѓање и крајот на векот?''“ (Матеј 24:3). Останатите параболи во оваа низа се параболата за верниот слуга. Сите тие зборуваат за неопходноста да се биде секогаш подготвен, бидејќи часот на Господовото доаѓање е неизвесен, односно второто Христово доаѓање.
Во оваа парабола, Христос е претставен како младоженец, надоврзувајќии се на старозаветниот приказ на Бога како младоженец (Јеремија 2:2 и на друго место). Ричард Томас Франс смета дека оваа парабола „посебно им се обраќа на оние во црквата кои не треба да претпоставуваат дека нивната иднина е безусловно осигурана.“
Спенсер Кимбал објаснува зошто мудрите девојки не го поделиле горивото, наведувајќи дека не се работи за себичност или нељубезност, туку дека „горивото потребно за да се осветли патот“ не е делив. Тој појаснува дека послушноста, смирениот ум, исправниот живот и верата не можат да се делат, но секој мора да си набави „такво гориво“ за себе.
Begonia bowerae

''Begonia bowerae'', наречена и трепчеста бегонија, ― вид на цветно растение од фамилијата Begoniaceae, домородно во сојузните држави Оахака и Чијапас во Мексико. Популарно домашно растение, од кое се достапни голем број на сорти.
Tradescantia spathacea

''Tradescantia spathacea'' или „Мојсеј во лулка“ ― билка од семејството Commelinaceae првпат опишана во 1788 година. Домородна е во Белизе, Гватемала и јужно Мексико (Чијапас, Табаско и полуостровот Јукатан), но широко се одгледува како украсен и одомаќинет во делови на Флорида, Тексас, Хаваи и разни океански острови.
1 Опис
''Tradescantia spathacea'' има месести ризоми и розети од восочни листови во облик на копје. Листовите се темно до металик зелени горе, со сјајна виолетова одоздола. Видот достигнува висина и до 30 см и ширина од 76 мм широк. Тие се зеленобојни растенија. Тие се издржливи во зоните на отпорност 9-12 според скалата во САД и исто така се одгледуваат како украсни домашни растенија. Нејзината сорта 'Sitara' ја добила Наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
2 Инвазивност
''Tradescantia spathacea'' е одомаќинета во Флорида и Луизијана и е наведена како инвазивен егзотичен вид од категорија II од Советот за егзотични растенија на Флорида. „Ова значи инвазивна егзотика која се зголемила во изобилство или честота, но сè уште не ги променила растителните заедници на Флорида до степенот што го покажуваат видовите од категорија I. Овие видови може да станат рангирани во категорија I доколку се докаже еколошка штета.“
3 Галерија
Розова детелина

Розова детелина
Научна класификација
Царство:, Plantae
''Нерангирано'':, Tracheophytes
''Нерангирано'':, Angiosperms
''Нерангирано'':, Eudicots
''Нерангирано'':, Rosids
Ред:, Fabales
Семејство:, Fabaceae
Подсемејство:, Faboideae
Род:, ''Trifolium''
Вид:, ''T. hybridum''
Биномен назив
''Trifolium hybridum''L.
Синоними
''Розова детелина'' (латински:Trifolium hybridum), слична детелина, е вид на скриеносеменици од фамилијата на Бобови. Стеблестата, бледорозова или белузлава цветна глава расте од пазувите на листот, а тролистовите листови се необележани. Растението е до 40 см високо, а се среќава на нивите и на патиштата &ndash; се одгледува и како сточна храна ( сено или силажа ). Растението цвета од пролет до есен (од април до октомври на северната полутопка). Потекнувајќи од континентална Европа, станала како воведено растение на Британските Острови и низ умерените региони во светот.
1 Историја
И покрај неговото научно име, исто така детелината не е од хибридно потекло. Растението го добива своето заедничко име од градот Алсике во Шведска од каде Линеј прв го опишал. Мислел дека тоа е вкрстување помеѓу белата детелина ( ''T. repens'' ) и црвената детелина ( ''T. pratense'' ), но во ова тој погрешил и таа е посебен вид.
2 Опис
Розовата детелина е повеќегодишно растение со полуисправено, ретко разгрането, жлебно стебло, влакнесто во горните предели. Листовите се наизменични и опколени со мали штипки. Листовите имаат три издолжени и ситно назабени лисни плочи на една лисна дршка. Цветот има долга дршка и е собран во топчесто соцветие. Поединечните цветови имаат чашка со пет лобуси и неправилна корола која се состои од пет розови ливчиња, една исправена „стандардна“, две странични „крила“ и долните две споени за да формираат „јабил“. Има десет стомачни и еден карпален.
Розовата детелина може да ја иритира кожата ако се допира.
3 Распространетост и живеалиште
Розовата детелина е распространета во поголемиот дел од јужна Европа и југозападна Азија, особено во планинските региони. Широко се одгледува и се користи како фуражна култура и за таа цел подвидот ''T. h.'' се користи ''хибрид'' и тој станал натурализиран понатаму на север во Европа и во другите делови на светот. Нејзиното природно живеалиште се полињата, ливадите, патиштата, бреговите и отпадот. Кога се додава мешавина на семето, ретко опстојува откако ќе се затвори засадот.
Tetrastigma voinierianum

''Tetrastigma voinierianum'', наречено растение костенска лоза и гуштерско растение, вид цветно растение од родот ''Tetrastigma'', домороден во Лаос и Виетнам, а воведен на Хаваи. Ја има добиено Наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво како украсна стаклена градина.
1 Галерија
Живоносен Извор (Бела Црква)

Живоносен Извор (|Ζωοδόχου Πηγής) — средновековен верски комплекс кај селото Бела Црква, Кукушко, Егејска Македонија. Современата црква „Св. Јован“ во комплексот влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
На 2 км источно од селото, на левиот брег на реката Галик се наоѓа ридот Житототворен Извор Богородичен, познато како Бела Црква или Акче Клисе. На него има остатоци од средновековни утврдувања. Во 1974 г. започнало ископување меѓу двата соседни рида на источниот брег на Галик. Во 1983-1989 г. таму е откриен црковен комплекс од ранохристијанско време со гробници од IV век. Цртежите во едната гробница се датирани во VI век. Гробиштата се користеле до VII век, а можеби и подоцна. Откриена е црква од V век — еднокорабна градба со нартекс, која за времето на Јустинијан со две преправки е претворена во трикорабна базилика. Подоцна комплексот е проширен на југ со крстилница, работилници и складови. Откриени се и остатоци од голема правоаголна градба со административна функција, веројатно срушена во VII век.
Средишниот кораб на ранохристијанската црква е обновен некаде во периодот од VII до втората половина на IX век. Фрагментите од фреските во него се меѓу највредните примери за уметноста на Солунската школа од крајот на XII век. Во околината се откриени работилници и средновизантиски гробници. Гробовите се засводени и вдлабнати, а во еден од нив има траги од фрески (крстови). На северната страна на комплексот има населба обиколена со ѕидини.
Од IX век ридот спроти Живоносен Извор, кое се издига пред новииот параклис „Св. Јован“, е опкружено со ѕидини и центарот на населбата е преместен таму. Овој објект сè уште не е наполно проучен. На највисоката точка е откриена трикорабна средновизантиска базилика посветена на Свети Ѓорѓи, која можеби датира од X век. Во природната пештера на западната страна на карпата има остатоц од испосница или манастир. Пештерата е украсена со фрески од XI век.
1 Поврзано
* Полјанско-кукушка епархија
Alocasia odora

''Alocasia odora'', познато и како адам, ― цветно растение кое потекнува од Источна и Југоисточна Азија (Јапонија, НР Кина, Индокина, Асам, Бангладеш, Борнео, Република Кина).''Alocasia odorata'' се користи како лек за лекување на настинка во Северен Виетнам.
Растението не може да се јаде кога е сурово поради рафидите во облик на игла (кристали на калциум оксалат) во растителните клетки. Во Јапонија има неколку случаи на труење со храна со случајно консумирање. Последиците од конумирањето изгледаат слично на јадењето ''Colocasia gigantea'' или ''Colocasia esculenta''.
Ова растение расте до околу 0,5-1,6м во височина, со ризоми од околу 4-10м високи и 3-5цм широки. Листовите се големи и во облик на сечило, овални, светло зелени со срцевидна основа. Лисните дршки се долги 0,3–1,0м, а долните делови се обвиени околу стеблото.
Растението припаѓа на родот ''Alocasia''.
1 Галерија
Tradescantia pallida

''Tradescantia pallida'' ― вид на телеграфче (''Tradescantia''; род на растенија од Новиот Свет) сличен на ''T. fluminensis'' и ''T. zebrina''. Сортата ''T. pallida'' 'Purpurea' вообичаено се нарекува виолетова секреција, виолетово срце, или виолетова кралица. Домородна е во источното крајбрежје на Мексико. Едвард Палмер го собрал типскиот примерок во близина на Сиудад Викторија, Тамаулипас во 1907 година.
1 Имиња
Латинскиот специфичен епитет ''pallida'' значи „бледо“.
2 Опис
''Tradescantia pallida'' е зимзелено повеќегодишно растение. Се одликува со издолжени, зашилени лисја - самите глаукознo зелени, понекогаш ресnи со црвена или виолетова боја - и со мали, неплодни цветови со три ливчиња бела, розова или виолетова. Растенијата умираат од умерени мразови, но често никнуваат назад од корените.
Сортата ''T. pallida'' 'Purpurea' има виолетови листови и розови цветови.
3 Одгледување
Широко се користи како украсно растение во градините и границите, како покривка за земја, висечко растение или - особено во постудени клими каде што не може да ја преживее зимската сезона - домашно растение, лесно се размножува со сечи (стеблата се видливо сегментирани и корените често растат од зглобовите).
Како куќно растение, ''T. pallida'' е оценета како исклучително ефикасно во подобрувањето на квалитетот на воздухот во затворените простории со филтрирање на испарливи органски соединенија, класа на вообичаени загадувачи и респираторни надразнувачи, ефект познат како фиторемедијација.
Достапни се бројни сорти, од кои „Purpurea“ со пурпурно зеленило ја добила Наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
4 Галерија
Дрвовидна чуваркуќа

Дрвовидна чуваркуќа ― сукулентна, суптропска полугрмушка од семејството на цветни растенија Crassulaceae.
Тоа е инвазивено плевелно растение на места надвор од неговата природна распорастранесот, на пример како раширување надвор од градината во умерената зона на јужна Австралија.
1 Опис
Дрвовидната чуваркуќа расте како малку разгранета мала грмушка и достигнува висина до 2 метри. Повеќе или помалку исправена со нагорен раст, мазни стебла кои имаат пречник од 1 до 3 центиметри.
Нивните листови се собрани во розети прилегнати за подлогата со пречник од 10 до 25 см. Младите листови се цврсто притиснати заедно. Формата на листот е од јајцевидна до ланцетна, а во основата е во облик на клин. Тие се од 130-380 мм долги, 25-115мм широки и дебел од 1,5 до 3мм. Површината на листовите е зелена, обично виолетова, сјајна и е речиси гола. На рабовите на листот се наоѓаат заоблени трепки.
Конусното до овално соцветие има должина од 10 до 25см и пречник од 10 до 15 см. Дршката на соцветието е 130 до 510 мм долга. Цветовите се приседнати на 2 до 12мм долго, малку меко цветно стебло. Чашкините ливчина се исто така малку влакнести со зашилен врв и основа во облик на клин, мазни, сјајни, зелени, црвени или виолетови. Жолтите, тесни, долгнавести до ланцетни, зашилени венечни ливчиња се долги 5 до 7мм и широки 1,5 до 2мм. Прашниците се голи. Напролет се развиваат розети од листови и големи пирамидални соцветија со светло жолти цветови.
2 Распространетост
Растението е ендемично на западните Канарски острови, Тенерифе, Ла Палма, Ел Јеро, [[Гомера] и Гран Канарија. Популациите пронајдени на Пиринејскиот Полуостров, Мароканскиот брег и Средоземјето веројатно ќе се сметаат за алохтони. Во умерените региони треба да се одгледува заштитено под стакло или во домашни услови.
3 Одгледување
Дрвовидната чуваркуќа расте на сончеви или малку засенчени места на вулканска почва. Виолетовата сорта 'Zwartkop' ('Schwartzkopf') ја добила Наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво. Шарениот облик се одгледува како сорта 'variegatum'.
4 Сорти
Следниве имиња на сорти се прифатени.*''Aeonium arboreum'' var. ''arboreum''*''Aeonium arboreum'' var. ''holochrysum'' HYLiu
*''Aeonium arboreum'' var. ''rubrolineatum'' (Sevnt.) HYLiu
5 Галерија
Дрвовиден дебелец

Дрвовиден дебелец ― вид на сочник од семејството на дебелците (''Crassulaceae''). Тоа е ендемично растение на Западен Кејп, ЈАР. Опфаќа 0,6 до 1,2 метри во вид на сукулентна грмушка. Има кружни сиви листови кои наликуваат на парички. Цвета во зима, со бели до розови цветови. Се одгледува како украсно растение во градини со суви услови, сукулентни градини и во монтажни градини. Погоден е и за одгледување во затворен простор како собно растение.
1 Галерија
Битола – Калеидоскоп

''Калеидоскоп'' — книга од Александар Стерјовски, пензиониран професор на Педагошкиот факултет во Битола. Книгата е издадена од Конзулатот на Република Србија во Република Македонија. Книгата е 6. дел од серијалот „Битолското десеткнижие“ на авторот.
Книгата не била планирана во првичниот план, но откако собраниот материјал станал преобемен, се наметнала да биде издадена како посебна целина. Темата е игрива и зафаќа интересни и малку обработливи подрачја од битолската постара историја. Предност ѝ е што не мора да се чита редоследно.
Aspidistra elatior

''Aspidistra elatior'' ― вид цветно растение од фамилијата Asparagaceae, со потекло од Јапонија и Република Кина. Отпорено на негрижа, широко се одгледува како домашно растение, но може да се одгледува и надвор во сенка каде температурите остануваат над -5 °C.
1 Опис
Расте до 60 см во висина и ширина, тоа е зимзелено ризоматозно повеќегодишно растение, со сјајни темнозелени листови 30-50 см долги и месести кремасти цветови со 8 венечни ливчина со кафеава боја од внатрешната страна, кои се развиваат на почетокот на летото.
2 Опрашување
Според една студија објавена во 2018 година, ''A. elatior'' се чини дека главно е опрашуваno преку комарци (''Cordyla sixi'' и ''Bradysia'' spp.'')''.
3 Распространетост
Иако понекогаш се смета дека има кинеско потекло, видот всушност потекнува од јужна Јапонија, вклучувајќи ги Курошима, Суваносеџима и островите Уџи. Се јавува во друштво со високостеблените видови како ''Ardisia sieboldii'' и ''Castanopsis sieboldii''.
4 Одгледување
''A. elatior'' е добро познато растение во одгледувањето и има углед дека издржува негрижа. Тоа е толерантно на слаба светлина, мала влажност, температурни поместувања и неправилно наводнување. Најдобро е да се постави на место подалеку од директно сонце за да се избегне избелување на листовите. Исто така, потребна е добра дренажа на почвата за оптимален раст и за да се избегне гниење на коренот. Широко расте како домашно растение, може успешно да се одгледува и на отворено во сенка во умерена клима со температури до -5 °C, мразови од -5 до -10 °C температури или пониски може да го убијат растението.
Растението многу ретко може да биде нападнато од инсекти. Неговите лисја и корења може да бидат предмет на пасење од копитари како што се елени, како и глодачи и зајаци.
Достапно е во голем број сорти:* „Asahi“ (што значи „утринско сонце“ на јапонски) - листовите се светло чоколадно кафеави, станувајќи зелени од основата нагоре
* „Hoshi-zora“ (што значи „ѕвездено небо“ на јапонски) - големи, слабо попрскани лисја
* „Lennon's Song“ - долги тесни краеви на листовите и централна побледо зелена лента (откриена од американски одгледувач на зеленило што се кастри, Робин Ленон)
* 'Variegata' - со бели ленти кои се протегаат по должината на листот; победи и на AGM
5 Галерија
Планинска детелина

''Планинска детелина''''Trifolium montanum''
Научна класификација
Царство:, Plantae
''Нерангирано'':, Tracheophytes
''Нерангирано'':, Angiosperms
''Нерангирано'':, Eudicots
''Нерангирано'':, Rosids
Нерангирано:, Fabales
Семејство:, Fabaceae
Подсемејство:, Faboideae
Род:, ''Trifolium''
Вид:, ''T. montanum''
Биномен назив
''Trifolium montanum''L.
Планинска детелина (латински:Trifolium montanum), е растителен вид од родот ''Детелина''.
1 Опис
Коренот е прав, корен, дрвенест, понекогаш дво или триглав во горниот дел. Стеблата осамени, прави, краткорастечки, високи 20-60 см, обично едноставни, крути, набиено-влакнести, поради што стеблата изгледаат сивкаво и свилено.
Стапчињата јајцевидни, зашилени, кожести, истакнати вени, со влакна. Листовите од долниот дел се наоѓаат на долги ливчиња долги 10-20 см; листовите на стеблата се наоѓаат на пократки ливчиња. Листовите се наоѓаат на кратки влакнести ливчиња, имаат елипсовидна или елипсовидно-ланцетна форма, сивкаста боја, тврди, долги 1,5-6 см и широки 1-2,5 см, понекогаш има кратки точки на краевите. На долниот дел од листовите, вените се јасно видливи, задебелени кон рабовите.
2 Распространетост и екологија
''Планинската детелина'' е честа појава во Азија - Турција, Казахстан, азискиот дел на Русија (Алтај, регионот Чељабинск, регионот Новосибирск, регионот Курган, регионот Омск, регионот Свердловск, регионот Томск, регионот Тјумен); На Кавказ - во Азербејџан, Ерменија, Грузија, во рускиот Северен Кавказ (Кабардино-Балкарија, Карачај-Черкесија, Краснодарска територија, Северна Осетија, Територија Ставропол); во Европа - Финска, Норвешка, Шведска, Австрија, Белгија, Чешка, Германија, Унгарија, Полска, Швајцарија, Белорусија, Естонија, Латвија, Литванија, Молдавија, Украина, европскиот дел на Русија, Бугарија, Италија, Романија, земји од поранешна Југославија, Франција, Шпанија.
Планинската детелина расте во планински и низински ливади, тревни падини и покрај шумските рабови .
Европско првенство во ракомет за жени 2022

Европското првенство во ракомет за жени 2022 — 15. издание на Европското првенство во ракомет за жени, кое се одржало во три земји, Словенија, Македонија и Црна Гора од 4 до 20 ноември 2022 година.
Првенството било поместено еден месец понапред за да не се поклопи со Светското првенство во фудбал 2022 во Катар.
1 Градови домаќини
, ,
Љубљана, Цеље, Подгорица, Скопје
Арена Стожице, Арена Златорог, Спортски центар Морача, Спортски центар Борис Трајковски
Капацитет: 12,480, Капацитет: 5,800, Капацитет: 6,000, Капацитет: 10,000
2 Квалификации
2.1 Квалификувани репрезентации
Репрезентација, Начин на квалиф., Датум на квалиф., Претходни учества<sup>1</sup>
7 (2002, 2004, 2006, 2010, 2016, 2018, 2020)
5 (1998, 2000, 2006, ''2008'', 2012)
6 (2010, 2012, 2014, 2016, 2018, 2020)
14 (1994, 1996, 1998, 2000, 2002, 2004, 2006, 2008, ''2010'', 2012, 2014, 2016, 2018, 2020)
(''1998'', 2002, 2006, 2010, 2014, 2016, 2018, 2020)
(1996, 1998, 2006, 2014, 2016, 2018, 2020)
(1994, ''1996'', 1998, 2000, ''2002'', 2004, 2006, 2008, ''2010'', 2012, 2014, 2016, 2018, 2020)
(прв настап)
(2000, 2002, 2004, 2006, 2008, 2010, 2012, 2014, 2016, ''2018'', 2020)
(1994, 1996, 2002, 2004, ''2006'', 2008, 2010, 2012, 2014, ''2016'', 2018, 2020)
(''1994'', 1996, 1998, 2000, 2002, 2004, 2006, 2008, 2010, 2012, 2014, 2016, 2018, 2020)
(1998, 2002, 2004, 2006, 2008, 2010, 2012, 2014, 2016, 2018, 2020)
(1994, 1996, 1998, 2000, 2002, ''2004'', 2006, 2008, 2010, 2012, ''2014'', 2016, 2018, 2020)
(2006, 2008, 2010, ''2012'', 2014, 2016, 2018, 2020)
(1994, 1996, 1998, ''2000'', 2002, 2004, 2008, 2010, 2012, 2014, 2016, 2018, 2020)
(1994, 1996, 2004, 2006, 2008, 2010, 2012, ''2014'', 2016, 2018, 2020)
:<sup>1</sup> Задебелно означува победник во таа година. ''Закосено'' означува домаќин во таа година.
3 Влечење на групи
Влечењето на групи било одржано на 28 април 2022 година во Љубљанскиот замок во Љубљана, Словенија.
3.1 Шешири
Четирите шешири биле објавени на 25 април 2022 година.
1. шешир, 2. шешир, 3. шешир, 4. шешир
4 Групна фаза
''Сите натпревари се играат по UTC+2.''
4.1 Група А
--------
4.2 Група Б
--------
4.3 Група Ц
--------
4.4 Група Д
--------
5 Главна фаза
5.1 Група 1
------------
5.2 Група 2
------------
6 Елиминациска фаза
6.1 Полуфинале
----
7 Конечен пласман и награди
7.1 Конечен пласман
Квалификувана на Светското првенство 2023, Летните олимписки игри 2024 и Европското првенство 2024
Квалификувана на Светското првенство 2023
width=300px
Место, Екипа
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
Прваци на Европското првенство 2022
Aechmea fasciata

''Aechmea fasciata'' вид на цветно растение од фамилијата Bromeliaceae. Ова растение е нативно во Бразил. Растението е најпознатиот вид од овој род и често се одгледува како домашно растение во умерените области.
1 Опис
Растението расте бавно, достигнувајќи 30-90 см во висина, и ширина до 60 см. Има елипсовидно-овални листови 45-90 см долги и распоредени во базална розета.
2 Услови за одгледување
''Aechmea fasciata'' бара делумна сенка и добро исцедена почва, но што ја задржува влагата. Може да се одгледува и епифитски, како, на пример, со мов околу неговите корени и парчина од груба кора. Гниењето на коренот може да биде проблем ако почвата е премногу влажна. Ако е засадено во саксии, почвата треба да содржи многу кисела органска материја. Розетата формирана од листовите треба да се чува наполнета со вода. Размножувањето е од странични ластари кои природно се развиваат околу основата на главната розета.
Инсектите и комарците понекогаш се размножуваат во водата што е заробена меѓу лисјата.
3 Токсичност
''Aechmea fasciata'' е наведена во Базата на податоци за отровни растенија на ФДА во делот за „Растенија со супстанци кои ја иритираат кожата“ и е познато дека предизвикува контактен дермититис, фитофото дерматитис и контактна алергија.
4 Галерија
Зачало

Зачало или перикопа (|περικοπή, „дел“) — израз за извадок од евангелието кога обично се состои од една или две евангелски приказни. Таквата поделба (парчење) на евангелието настанало во Православната црква за да може свештенството полесно да го најде својот пат во распоредот на читање на евангелието на богослужбите. Поимот ''зачало'' потекнува од црковнословенскиот (старословенски, рускословенски) јазик.
Парабола за богатиот човек и Лазар

Парабола за богатиот човек и Лазар — една од Исусовите приказни од Новиот завет.
Во приказната, сиромавиот Лазар умира и ангелите го носат во прегратките на Авраам. И богатиот, кој не се грижел за Лазар, оди во пеколот. Параболата е запишана само во Евангелието според Лука (16:19-31).
1 Парабола
Евангелието според Лука ја дава следната Исусова парабола:
2 Толкувања
Името Лазар доаѓа од хебрејскиот ''Елазар'' (хебрејски: אלעזר, ''Elʿāzār'' ), што значи „Бог е моја помош“. На латински, богатиот човек се нарекува ''dives'', така што на многу европски јазици тоа се третира како лично име на богаташот во параболата. Описот на закрилата на Авраам е традиционално еврејско верување кое се среќава и во легендите на рабините. Според Библијата, Авраам се смета за предок на Евреите, па оттука и изразот: „да се врати во закрилата на Авраам“ значи да се умре.
Приказната за богатиот човек и Лазар е единствена за Евангелието според Лука и се претпоставува дека не потекнува од заеднички извор Q. Некои веруваат дека оваа парабола зборува за вистински настан, додека други сметаат дека тоа е само уште една од Исусовите параболи. Во прилог на вистинитоста, се наведува дека Исус го дава името на човекот, за разлика од другите параболи каде што едноставно пишува „некој човек“. Оние кои веруваат дека тоа е само парабола, истакнуваат бројни сличности со други параболи, како што се пресврт на среќата, употреба на антитеза и слично.
Оваа парабола, како и многу други Исусови параболи, зборува за односот кон последните во општеството. Богатиот човек е нечувствителен на потребите на сиромашните и неговото евентуално почитување на законот не може да го надомести недостатокот на милосрдие. Исус постојано повторува дека Божјото царство е во душата, а не во законот, спротивно на фарисејското мислење.
Параболата била многу популарна во средниот век и се сметала за вистинита, а не за парабола. Лазар од параболата станал Свети Лазар, заштитник на лепрозните. Вообичаеното толкување на последната реченица („''Штом Мојсеја и Пророците не ги слушаат, тогаш и да воскресне некој од мртвите, тие нема да му поверуваат''“) се однесува на воскресението Христово.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Ореовица

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Ореовица, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот е изграден во XIX век од истакнатиот македонски градител Андон Китанов и претставува трикорабна базилика типична за своето време. Источниот дел е оригинален.
Во 1985 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Св. Троица“ - Ругуновец

Света Троица — црква во градот Ругуновец, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
По доселувањето на турски Грци во Ругуновец во 1920-тите, тие изградиле своја парохиска црква „Св. Троица“, напоредно на постоечката македонска црква „Св. Атанас“. На крајот на векот храмот станал премал за пораснатото население на градот. Откако градбата сериозно настрадала во земјотресот од 1991 г. решено е да биде урната и на нејзино место да се подигне нова и поголема. Камен-темелникот на црквата е поставен на 31 август 1998 г., а истата е завршена и осветена во 2013 г. Црквата зафаќа површина од преку 900 м<sup>2</sup> и има галерија во облик на буквата П, која служи како женска црква.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Гуменџе

Свети Ѓорѓи (|Ἱερός Ναός Ἁγίου Γεωργίου) — црква во гратчето Гуменџе, Ениџевардарско, Егејска Македонија, катедрален храм на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Црквата е изградена во 1864-1869 г. според натписот на неа, со средства и труд на мештаните. Од крајот на XIX до почетокот на XX век црквата била во ацете на Гуменџиската грчка црковна општина. Сè до 1991 г. била парохиска црква на Гуменџе, а потоа станала катедрала на новата митрополија.
Во 1991 г. храмот е прогласен за споменик на културата.
Во март 2012 г. започнал целосен ремонт на црквата, кој завршил во 2016 г.
2 Опис
Храмот претставува импресивна трикорабна базилика која потсетува на црквите „Св. Ѓорѓи“ во Цариград (главната патријаршиска катедрала), „Св. Мина“ во Солун и „Св. Антониј Нов“ во Бер. Има галерија и трем од југ, запад и север. Има димензии од 33,8 × 22,7 м, не сметајќи ги конхите на олтарот. Корабите се поделени со колонади од седум пара столбови, при што последната е зад олтарот и е неоформена. Црквата има богата резбана внатрешност — иконостас, владички престол, балдахини, чесна трпеза, амвон и проскинитар.
3 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Гуменџе

Успение на Пресвета Богородица (|Ἱερός Ναός Κοίμησης της Θεοτόκου) — црква на истоимениот машки манастир во гратчето Гуменџе, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Според натписот на неа, црквата е подигната е во 1802 г. како гробишен храм на старите гробишта во југозападниот дел на гратчето. На друг натпис стои дека е обновена во 1837 г. Во средината на XIX век храмот е проширен на запад и на југ со доградба на трем и горна галерија. Црквата е трикорабна базилика со внатрешни димензии од 16,1 × 23,8 м. Трите кораби се одвоени со осум пара столбови, со тоа што последниот пар е зад иконостасот. Галеријата е сместена над тремот и има облик на буквата Г. Олтарот е поликонхален, а нишите на ѓаконикот и жртвеникот не излегуваат од источниот ѕид. Единствената апсида е полукружна одвнатре и осумаголна однадвор, оформена со осум полустолбови со капители. Храмот е граден од речни камења, а целата апсида е од делкани блокови. Главниот влез е од југ, а споредниот од запад. Внатре има фрески на северниот, јужниот и западниот ѕид. Иконостасот, балдахините и проскинитариите се резбани.
Во 1983 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
Со создавањето на Гуменџиската епархија во 1991 г. храмот станал црква на новооснован манастир. Во 1999 г. црквата повторно претрпела ремонт.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Св. Петар и Павле“ - Горгопик

Свети Петар и Павле (|Αγίων Πέτρου και Παύλου) — црква во селото Горгопик, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во XIX век. Претставува трикорабна базилика со вградена камбанарија.
Во 1983 г. е прогласена за заштитен споменик.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Св. Константин и Елена“ - Бубаќево

Свети Константин и Елена (|Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης) — црква во селото Бубаќево, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот најпрвин е изграден како џамија во XV – XVI век. По иселувањето на муслиманското население и неговата замена со Грци од Источна Тракија, во 1924 г. џамијата е претворена во црква. Направена е од мермерни блокови од античка градба. Има правоаголен план и купола брз осумаголен барабан. Сè до 1950 г. куполата била покриена со оловни листови. Лаковите се заострени.
Во 1924 г. при преобраќањето на џамијата во црква е дограден олтар на исток. Во 1930 г. се додадени припрата и галерија во западниот дел, а напред е направен трем. Две децении подоцна тие се срушени, па црквата е одново изградена како трикорабна базилика, повторно од истиот антички мермер. Иконите во црквата се донесени од храмовите на доселениците во Источна Тракија.
Во 1981 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Манастир „Св. Рафаил, Никола и Ирина“ - Крива

Свети Рафаил, Никола и Ирина (|Ιερά Μονή των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης) — манастир кај селото Крива, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастиръот се наоѓа над Крива, на 600 м.н.в. во југоисточните пазуви на планината Пајак. Основан е во 1992 ф. од митрополитот Димитриј Гуменџиски. Посветен е на светците Рафаил, Никола и Ирина — маченици кои пострадале за верата во 1463 г. на островот Лезбос. Во манастирот има параклиси посветени на Светите Мироносци и на Василиј Велики. Резбаниот иконостас е дело на монасите од познатиот манастир Високи Дечани на Косово.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Пресвета Богородица Достојно ест“ - Бојмица

Пресвета Богородица Достојно ест (|Ιερός Ναός Παναγίας Άξιον Εστίν) — црква во гратчето Бојмица, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Во 1995 г. митрополитот Димитриј Гуменџиски издејствувал плац за црква на плоштадот „Павлос Мелас“ по пат на размена со армијата. Камен-темелникот е удрен на 5 октомври 1997 г. Градбата е дело на архитект Алкис Раптис. Внатрешноста е една целина, без столбови, при што отповарувањето е префрлено на страничните ѕидови. Црквата е завршена во 2000 г. и е целосно живописана.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - Крива

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Крива, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен и парохиски храм на селото, сместен во неговиот северен крај. Изградена е во 1801 г. и претставува трикорабна базилика со внатрешни димензии од 13,30 × 25,85 м. Во 1837 г. црквата е проширена со доградбата на припрата на запад, галерија во облик на буквата П, како и трем на запад и југ. Трите кораби на наосот се одвоени со осум пара столбови. Олтарот е поликонхален, но само апсидата на жртвеникот излегува од источниот ѕид. Влезот во наосот е од југ, а тој од запад води во галеријата. Во југозападниот агол е изградена камбанарија.
Ктиторскиот натпис гласи:
Во западниот дел на надворешниот ѕид има зачувана фреска. Внатре таваните се обоени со силни бои и имаат геометриски форми. Предниците на лаковите во наосот се насликани сцени од животот на Христос. Забележителни се дрвените резбани и насликани елементи — иконостасот, владичкиот престол, амвонот, и олтарот, насликани со цветни украси. На црквата во 1832 г. работел зографот Маргарит Ламбу од погрченото солунско село Кулакија. Во храмот има икони од син му Атанасијиос Маргаритис.
Во 1983 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Св. Константин и Елена“ - Дабово

Свети Константин и Елена (|Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης) — црква во селото Дабово, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот е изграден во средината на XIX век. Претставува трикорабна базилика со димензии од 15 × 11 м. Изградена е врз остатоците од постар храм, судејќи по зачуваните архитравот и столбови. Од западната и јужната страна има трем. На запад првобитно имало нартекс со галерија, но тие денес не се зачувани. Местото до каде се протегал нартексто се познава по оцелелите подови каменни плочи. Храмот има две мали врати од југ и од запад, со камени довратници. Трите кораба се поделени со колонади од пет столба, од кои петтиот е зад иконостасот и е неоформен. Храмот има една полукружна апсида, а нишите на жртвеникот и иконостасот не излегуваат од источниот ѕид. Во средишниот кораб е зачуван оригинален дрвен таван со квадратна шарка. Во храмот има икони на зографите Ставракис Маргаритис, Атанасиос Маргаритис и Дакос Хаѕистаматис, од погрченото солунско село Кулакија.
Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Петер Адолф Карстен

Петер Адолф Карстен (16 февруари 1834 - 22 март 1917) бил фински миколог, најистакнат експерт за габите во Финска во негово време, и познат како „татко на финската микологија“.
Карстен е роден во Меримаску во близина на Турку, студирал на Универзитетот во Хелсинки, а потоа се преселил во внатрешноста на Тамела, каде што го поминал најголемиот дел од својот живот предавајќи ботаника и истражувајќи во Земјоделскиот институт Мустиала (сега Земјоделски факултет на Универзитет за применети науки ХАМК).
Собрал огромна колекција, и со свои напори и со напори на неговите дописници, и именувал околу 200 нови родови и 2.000 нови видови. Во неговите миколошки студии тој интензивно го користел микроскопот и може да се смета за пионер на габичната микроскопија. ''Карстенија'', меѓународното списание за микологија објавено од Финското миколошко друштво, е посветено на Карстен.
1 Почести
Во 1885 година, ботаничарот Елиас Магнус Фрис објави дека Karstenia е род на габи од редот Rhytismatales. Именуван е во чест на Петер Адолф Карстен.
Во 1889 година го објавил Onnia, кој е род на габи од фамилијата Hymenochaetaceae. Името на родот Онија било во чест на Они Александар Карстен (1868-1958), кој бил финец во градината и син на Петер Адолф Карстен.
Во 1969 година, Хари Хармаја ја објави Карстенела која е род на габи од редот Pezizales (од фамилијата Karstenellaceae).
На крајот, Karsteniomyces, кој е род на лихениколозни габи со непозната фамилијарна, редовна и класна поставеност во Ascomycota. Родот бил ограничен од Дејвид Лесли Хоксворт во 1980 година.
Стандардна авторска кратенка П Карст. се користи за означување на ова лице како автор кога се наведува ботаничко име.
2 Наводи
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Рамна

Рождество на Пресвета Богородица (|Γέννησης Θεοτόκου) — црква во селото Рамна, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена меѓу 1856 и 1858 г. како гробишен и парохиски храм на селото. Претставува трикорабна базилика, што е заедничко за црквите од XIX век во овој дел на Македонија . Има внатрешни димензии од 12,2 х 7,8 м. На запад и на југ црквата има трем. Нартексот и галеријата на запад не се зачувани. Покривот е едномансарден со засеци од запад и исток. Апсидата на олтарот е полукружна. Внатре се зачувани резбаниот владички престол, два проскинитара и иконостасот. Зачувани се и оригиналните дрвени тавани со геометриски фигури, насликани во силни бои со цвеќиња и вазни. Слично украсени се и резбаните дрвени елементи. Фронтоните на аркадите, дел од северната, јужната и источната стена исто така се насликани, како и нишите на жртвеникот. Во храмот има икони на зографите Ставракис Маргаритис, Атанасиос Маргаритис и Дакос Хаѕистаматис од погрченото солунско село Кулакија, како и од зоградот Стерјос Димитриу од Кожани.
Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата .
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
Црква „Св. Никола“ - Горгопик

Свети Никола (|Αγίου Νικολάου) — црква во селото Горгопик, Гуменџиско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е парохиски и гробишен храм на селото, на северозападниот крај на гробиштата. Според релјефна плоча на источната страна и плоча над западниот влез, изградена е во 1862 г. Претставува трикорабна базилика со внатрешни димензии од 12,4 × 22,3 м. Од запад има трем, денес затворен со таванска просторија. Храмот има единечен мансарден покрив со карактеристични засеци и на обете коси страни. Корабите се поделени со колонади. Иконостасот кои ги двои олтарот и наосот е дрвен. Апсидата е полукружна одвнатре и петстрана однадвор. Внатре иконостасот, амвонот, престолот и двата проскинитара се резбани. Парапетите се насликани со свеќиња и вазни во силни бои. Во нишата на жртвеникот има зачувана фреска. Камбанаријата е куловидна и сместена на извесно растојание од црквата. Во храмот има икони од Николаос Константину од погрченото солунско село Кулакија и Христо Сакелариев од Петрово, Ениџевардарско.
Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Гуменџиско-бојмичко-ругуновска епархија
За среќа се потребни тројца

„За среќа се потребни тројца“ (српски: ''За срећу је потребно троје'') — југословенски филм на режисерот Рајко Грлиќ од 1985 година по сценариото на Дубравка Угрешиќ. Главните улоги ги толкуваат: Предраг Мики Манојловиќ, Мира Фурлан, Богдан Диклиќ, Ксенија Пајиќ, Миодраг Кривокапиќ, Витомира Лончар итн.
1 Синопсис
Еден човек (го игра Манојловиќ) од очај се обидува да ограби банка со пластичен пиштол. По излегувањето од затворот, тој среќава две сосема различни жени и со нив стапува во љубовна врска. Така започнува љубовниот триаголник во кој постојано се испреплетуваат емоциите и парите...
Калашников (филм од 2020)

„Калашников“ — филм на режисерот Константин Бустов 2020 година. Главните улоги ги играат: Јуриј Борисов, Олга Лерман, Сергеј Бодров.
1 Синопсис
Филм е посветен на пронаѓачот и конструкторот на оружје, Михаил Калашников. Во текот на Втората светска војна, Михаил сфаќа дека на советската војска ѝ е потребно подобро оружје. Одвоен од девојката која ја сака, во тешките воени услови, тој се снаоѓа на сите можни начини во работата на својот нов проект и полека ја стекнува довербата на своите претпоставени, кои му поставуваат многу строги услови за неговата пушка да влезе во употреба.
Жан Батист Франсоа Пјер Булијар

Жан Батист Франсоа Пјер Булијар  (исто така и Пјер Булијар ; 24 ноември 1752 година, во Обпјер на Об, Горна Марна – 26 септември 1793 година, во Париз ) бил француски лекар и ботаничар.
Булијард студирал во Лангр, каде што се заинтересирал за природната историја, а потоа за него добил позиција во опатијата во Клерво, а подоцна се преселил во Париз каде студирал медицина. Таму се занимавал и како лекар. Го подучувал синот на генералот Клод Дупен (1686-1769). Тој бил способен цртач и научил да гравира. Тој измислил начин на печатење на природна историја плочи во боја и го користел методот во своите публикации.
Во 1779 година започнал да работи на отровните растенија во Франција. Полицијата го запленила со образложение дека се работи за опасна работа.
Bulliard's ''Dictionnaire Elémentaire de Botanique'' (1783) придонел за ширење и консолидација на ботаничката терминологија и системот на Лине . Тој бил особено важен во областа на микологијата, со опис на 393 од 602 трпезни печурки.
Значајните видови што тој ги опишал вклучуваат цеп ( ''летен вргањ'' ) и ѓубретарка ( ''Coprinopsis atramentaria'' ).
1 Публикации
* 1776-80, ''Флора Паризиенсис'' (чии илустрации ги нацртал, гравирал и обоил)
* 1780-93 Хербие ''''
* 1783 ''Dictionnaire élémentaire de botanique''
* 1784 ''Histoire des plantes vénéneuses et suspectes de la France''
* 1791-1812 ''Histoire des champignons de la France'' завршена од Етјен Пјер Вентенат (1757-1808).
* 1796 ''Aviceptologie''
Сопатник (филм од 2020)

„Сопатник“ (руски: ''Спутник'') — филм на режисерот Егор Абраменко од 2020 година. Главните улоги ги играат: Оксана Акиншина, Фјодор Бондарчук, Пјотр Фјодоров и Антон Васиљев.
1 Синопсис
По чудниот инцидент што се случува на советскиот вселенски брод, само еден космонаут пристигнува жив на Земјата. Меѓутоа, тој не знае дека не е сам. Космонаутот е веднаш префрлен во тајна воена база, каде по деталното испитување станува јасно дека во неговото тело се наоѓа суштество од вселената. Состојбата се заострува кога суштеството се обидува да побегне.
Планинарски дом „Неолица“

Планинарски дом „Неолица“ — планинарски дом во Македонија, сместен на надморска височина од 1.440 метри, под врвот Неолица, на планината Баба.
1 Местоположба
Домот се наоѓа на надморска височина од 1.440 метри под врвот Неолица (1885 m), на околу 8 километри од градот Битола.
За да се стигне до планинарскиот дом „Неолица“ од Битола треба да се мине низ селото Лавци, каде може да се остави колата, и за приближно 2 часа пешачење се стигнува до него. или пак преку селото Буково, од каде се стигнува за 3 часа.
2 Особености
Планинарскиот дом располага со вкупно 48 кревети, голема трпезарија, кујна, затоплување на дрва, струја, вода. Тоалетот е јавен надвор од домот.
Планинарскиот дом работи за време на викендите во текот на целата година.
3 Патеки
Од планинарскиот дом може да се продолжи до други локации во националниот парк:
* Планинарски дом Неолица – Врв Неолица – 1 ч 30 мин
* Врв Неолица – Скрково – 1 ч
* Скрково – Муза – 1ч 20 мин
*Муза – Орлови Бари – 30 мин
*Орлови Бари – Големо Езеро – 2218 м – 1 ч