procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кушнички манастир

Кушнички манастир „Пресв. Богородица Косиница“ (или Икосифиниса, |Μονή Εικοσιφοινίσσης) — женски манастир во Зихненско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа во областа Зихна, на северните падини на планината Кушница. Сместен е меѓу селата Кормишта и Никишјан. До него се стасува по асфалтиран пат долг 6 км, расклон од патот за Кормишта.
2 Историја
Се смета дека манастирот е основан во 518 г. од монахот Герман. Негов втор ктитор е вселенскиот патријарх Дионисиј I. Се претпоставува дека иконостасот во црквата е дело на истакнатиот мијачки мајстор Петре Филиповски - Гарката.
Манастирската црква е живописана во периодот од 1858 до 1864 г. од коринтскиот зограф Матеос Јоану и неговиот помошник, монахот Ананиј.
На крајот на XIX и почетокот на XX век манастирот бил еден од центрите на грчката пропаганда во Источна Македонија, активно придонесувајќи кон погрчувањето на тамошните Македонци.
За време на Втората светска војна бил окупиран од Бугарската армија и изгорел до темел, но црквата останала недопрена. Обновен е во 1960-тите. Разни скапоцени предмети од манастирот денес се изложени во Националниот историски музеј (НИМ) во Софија.
Според пописот од 2011 г. во манастирот живееле 24 лица.
3 Галерија
4 Поврзано
* Драмска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Каваклија (Серско)

Свети Ѓорѓи (|Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Каваклија, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Претставува парохиски храм на селото.
1 Историја
Црквата е сместена во маалото Горна Каваклија. Изградена е во 1920-тите. Денешниот изглед го добила во 1938 г. Градбата е трикорабна базилика со купола, а подоцна е придодадена припрата. Во 2006 г. е живописана со фрески.
Во парохијата влегуваат и храмовите „Св. Ѓорѓи“, „Св. Илија“ и „Св. Тодор“.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Мариина кула

Мариина кула (|Πύργος της Μάρως) — средновековна одбранбена кула во селото Ежово, Нигритско, Егејска Македонија.
1 Историја
Кулата се наоѓа во северозападниот крај на селото. Изградена е во 1374 г. и се смета за живеалиште на Марија Бранковиќ, сопруга на султанот Мурат II и господарка на Ежово, каде починала во 1487 г.
Кулата е срушена во 1753 г. Во 1940-тите жителите на Ежово ја користеле за градежен материал. Во 1958 г. државата ја заштитила како споменик на културата.
По изглед Мариината кула наликува на Кучоската кула и Мармарската кула од 1367 г. Имала три ката и се користела за домување. Во зачуваниот дел на кулата нема влез, и очигледно тој се наоѓал на вториот кат.
2 Поврзано
* Светомаринска кула од средниот век, вон селото, исто така прогласена за споменик на културата
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Стибан

Успение на Пресвета Богородица (|Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Стибан, Лагадинско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Храмот е изградена во XVIII - XIX век. Градбата е нетипична за своето време — има архитектурата на светогорски скит со купола. На запад и делумно на југ има трем.
Во 1982 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Гости од галаксијата

„Гости од галаксијата“ (српскохрватски: ''Гости из галаксије'') — филм од 1981 година, режиран од Душан Вукотиќ. Главните улоги ги играат: Рене Биторајац, Љубиша Самарџиќ, Ксенија Прохаска, Хермина Пипиниќ, Звонимир Лепетиќ итн.
1 Синопсис
Роберт е писател на научнофантастични романи кој открива дека може да ги материјализира своите мисли. Како последица на тоа, на Земјата пристигнува група вонземјани предводени од згодната Андра, која чувствува блискост кон Роберт, а тоа воопшто не ѝ се допаѓа на неговата девојка Биба. Меѓутоа, со ванземјаните доаѓа и чудовиштето Муму...
Петар Скок

Петар Скок (Јурково Село кај Жумберк, Хрватска, 1 март 1881 – Загреб, 3 април 1956) – хрватски лингвист, ономастичар со светски глас.
1 Биографија
Од 1892 г. до 1900 г. учел гимназија во Карловац. На Универзитетот во Виена (1900–1904) студирал романска и германска филологија. Бил средношколски професор во Бања Лука и библиотекар во Покраинскиот кралски музеј во Босна и Херцеговина. Од 1919 г. до пензионирањето (1952) работел како универзитетски професор на Филозофскиот факултет во Загреб. Во младоста се занимавал со литература, а подоцна најмногу со лингвистика. Дал исклучителен придонес во повеќе области: романистиката, јужната славистика, кроатистиката, балканистиката, народниот латинитет, етноисторијата, контрастивната лингвистика.
Во 1929 година во ''Гласникот'' на Скопското научно друштво објавува одговор до бугарскиот лингвист Стефан Младенов, кој претходно го прозвал заради тоа што во извештај за карактерот на словенскиoт јазик во Македонија, Скок не ја употребувал бугарската терминологија.
Во обемната статија ''O bugarskom jeziku u svjetlosti balkanistike'' од 1932, повторно спори со Младенов за неговото дело ''Историја на бугарскиот јазик'' (''Geschichte der bulgarischen Sprache'') објавено 1929 во Берлин.
Црква „Св. Бессребреници“ - Ново Крушево

Свети Бессребреници Кузман и Дамјан (|Αγίων Αναργύρων) — црква во селото Ново Крушево, Зихненско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е првично изградена во 1951 г. Значително настрадала во земјотресот од 1978 г. и затоа е срушена и изградена од темел. Осветена е во 2004 г. од митрополитот Теолог Серско-нигритски.
Во парохијата влегуваат и храмовите „Св. Ѓорѓи и Св. Рафаил“ и „Св. Бессребреници“ во Долно Крушево, „Св. Теодор Тирон и Теодор Стратилат“ во Горно Крушево и „Св. Петка“.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Смешна девојка

„Смешна девојка“ (англиски: ''Funny Girl'') — филм од 1968 година, режиран од Вилијам Вајлер (William Wyler) по сценариото на Изобел Ленарт (Isobel Lennart), засновано врз нејзината книга. Всушност, филмот претставува екранизација на истоимениот мјузикл од 1964 година во кој, исто така, играла Стрејсенд. Главните улоги ги играат: Барбра Стрејсенд (Barbra Streisand), Омар Шариф (Omar Sharif) и Кеј Медфорд (Kay Medford). За својата улога, Стрејсенд била наградена со „Оскар“ за најдобра женска улога, како и со повеќе други награди. Филмот се смета за еден од најдобрите филмски мјузикли во историјата.
1 Синопсис
Во филмот се прикажува животот на славната американска комичарка и забавувачка од почетокот на 20. век, Фани Брајс (ја игра Стрејсенд). Најпрвин е прикажан нејзиниот пат до славата, како една од девојките на Зигфилд, а потоа и останатиот дел од нејзината кариера, особено односот со претприемачот и комарџијата Ник Арнстајн (го игра Шариф).
Охлони

Охлони, претходно познати и како Костаноани (од |costeño, крајбрежен жител) се племе на домородни Американци од севернокалифорнискиот брег. Кога шпанските истражувачи и мисионери пристигнаа во северна Калифорнија кон крајот на осумнаесетиот век, Охлоните ја населуваа областа од Санфранцискиот залив преку Монтерејскиот залив до долната Салинашка долина. Охлоните зборуваа повеќе различни јазици. Охлонските јазици се група во утијанското јазично семејство.
Охлоните денеска припаѓаат на повеќе географски различни групи со живеалишта во и надвор од нивната домородна територија. Припадниците на Тамиен нацијата се директни наследници на Охлоните од Сантакларската долина кои зборувале на тамиенскиот јазик. Племето Мавекма Охлони живее во Заливската област на Сан Франциско и се состои од Охлони кои потекнуваат во областа околу мисиите Сан Хосе, Санта Клара и Сан Франциско. Охлони Еселен нацијата се состои од потомци од мешани бракови меѓу Румсен Костаноани и Еселен племињата околу мисијата Сан Матео Боромео, со седиште во Монтереј. Други помали заедници на Охлони живеат во околните области.
Црква „Св. Димтириј и Св. Стефан“ - Стибан

Свети Димитриј и Свети Стефан (|Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου και Αγίου Στεφάνου) — црква во селото Стибан, Лагадинско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Храмот е изграден во XIX век. Претставува трикорабна базилика со припрата на запад, трем на запад и делумно на југ и камбанарија во југозападниот агол на дворот. Царската икона на Исус Христос се смета за чудотворна. Во црквата има икона „Успение Богородично“ на зографот Михаил Димов (Михаил Димопулос).
Во 1982 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. Архангели“ - Кастри

Свети Архангели или Свети Архангел Михаил (|Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν, Ταξιάρχη Μιχαήλ) — црква во некогашното село Кастри кај Кучос, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на подрачјето на некогашното Кастри, кое се споменува во историските извори. Изградена е во 1854 г. на местото на средновековен храм. Црквата е забележителен пример за духовната архитектура од XIX век, кој има зачувано и доцновизантиска фаза. Градбата претставува трикорабна базилика.
Во 1990 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата. Во 2000 г. внатрешноста е насликана со живопис. Во 2008 г. црквата е обновена.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Мстиславово евангелие

Мстиславовото евангелие ― ракопис од 12 век од четирите евангелија на пергамент на старословенски јазик. Се чува во Државниот историски музеј во Москва. Ракописот го содржи текстот на четирите евангелија на 213 пергаментни листови (35,3 на 28,6 см). Неговите минијатури, глави и осветлени иницијали се во неколку бои и содржат обилни количини злато.
Книгата е нарачана од Мстислав Велики и напишана од писарот Алекса за една од црквите во Новгород Во 1551 година, Иван Грозни нарачал обврзување со богатство кое вклучува 13 римски минијатури од 10 век, 5 минијатури од 11 век и 6 руски минијатури од 12 век.
По новгородскиот масакр, како и другите антички богатства на Новгород, книгата била донесена во Московскиот Кремљ, каде што била сместена во Архангелската катедрала.
1 Наводи
2 Дополнителна литература
**
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Џинџос

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Џинџос, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Претставува парохиски храм на селото.
Црквата е изградена во 1762 г. Од источната страна излепена со керамиччи плочки. Има забележителни уметнички творби од XIX век. Обновувана е во 1953 и 1978 г., при што е реставриран и живописот.
Во 1976 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата.
Во парохијата влегуваат и параклисите „Св. Димитриј“, „Света Екатерина“ и „Свети Николай“.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. Димитриј“ - Черпишта

Свети Димитриј (|Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Черпишта, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен и парохиски храм, сместен во јужниот дел на селото. Изградена е во 1740 г. според натпис во олтарот. Подоцна настрадала во пожар и обновена е како базилика. Има живопис од XVIII век и резбани дрвени тавани. Иконите на иконостасот се изработени меѓу 1865 и 1885 г.
Во парохијата влегуваат и параклисите „Живоносен Извор“ и „Неракотворен Образ“.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Мелдред

Мелдред ― лик кој се појавува во книжевните извештаи за послеримска Британија. Тој е идентификуван како поглавар во дел од она што сега е јужна Шкотска во периодот во 6-тиот век. Текстот од дванаесеттиот век упатува на ситен крал по име Мелдредус кој владеел во Твидејл. Селото Дрaмелaр во Пиблшир можеби го добило своето име од него, а неговото седиште можеби било тврдината на замокот Тинис. Тој е интересен како лик во изворните текстови на кои се засноваат артурските романси и потенцијално првиот именуван политички водач поврзан со шкотските граници во послеримскиот период.
1 Смртта на Лајлокен
Во „''Животот на Мерлин Силвестрис''“ (''Vita Merlini Silvestris''), изворен текст од дванаесеттиот век за книжевниот лик Мерлин, Мелдред се прикажува како заробувачот на Лајлокен, воин толку трауматизиран од обемот на колежот на кој сведочи во Битката кај Арфдерид (Артурет) во 573 година дека тој се повлекува во Големото каледонско дрво, каде што живее како див човек. Лудилото на Лајлокен го обдарува со дарот на пророштво, а Мелдред го држи заробен во неговата тврдина во Драмелер со надеж дека ќе извлече пророштва кои ќе може да ги искористи во своја полза. За време на преговорите за неговото ослободување, Лајлокен го привлекува вниманието на листот фатен во утробата на кралицата, за кој тој тврди дека е доказ за задачата со нејзиниот љубовник во градината на кралот. Лајлокен го обезбедува неговото ослободување, но кралицата му се одмаздува затоа што ја открила нејзината афера со тоа што договорила да го убијат од заседа и да го убијат банда овчари. Мелдред го погребал Лајлокен во дворот на црквата источно од неговата тврдина, блиску до местото каде што Поусејл Брн се приклучува на реката Твид.
2 Малдред од Алердејл
Книжевниот Мелдред на Артуровата романса од шестиот век можеби бил вдахнат од многу подоцнежна историска личност, единаесеттиот век Малдред (галски: ''Máel Doraid'') од Алердејл, наведен од „''За опсадата на Дурам''“ „''De obsessione Dunelmi''“ како син на тејнот Кринан, веројатно Кринан, игумен на Данкелд, што ќе го направи помлад брат на кралот Данкан I Шкотски. Малдред и неговата сопруга Елдгит, ќерка на Ухтред Храбриот и внука на кралот Етелред Неподготвениот, биле родители на Госпатрик, грофот на Нортумбрија и родоначалник на данбарските грофови.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Гајдарохор

Успение на Пресвета Богородица (|Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αηδονοχωρίου) — црква во селото Гајдарохор, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен и парохиски храм на селото, сместем во неговиот источен крај. Изградена е во 1763 г. Има забележителен резбан иконостас од 1773 г, како и вредни икони со голема уметничка вредност од XVIII и XIX век.
Во 1976 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Собор на Дванаесетте Апостоли“ - Авдамал

Собор на Дванаесетте Апостоли (|Σύναξη των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων) — црква во селото Авдамал, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1836 г. како гробишен храм во јужниот дел на селото. Во 1850 г. е опожарена и обновена во 1856 г. Има вреден живопис од средината на XIX век, дело на мијачките зографи Христо, Исаија, Кузман и Серафим Фрчковски.
Во парохијата влегува и храмот „Св. Јован Претеча“.
Во 1984 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. Константин и Елена“ - Тахино

Свети Константин и Елена (|Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης) — црква во селото Тахино, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм на селото.
Црквата е гробишен храм кој се наоѓа на северозападниот крај на селото. Изградена е во 1763 г. Претставува трикорабна базилика со тројна апсида на исток. Живописана е од мијачките зографи Христо, Исаја, Кузман и Серафим Фрчковски.
Во парохијата влегуваат и црквите „Св. Никола“ од XVII век, како и „Св. Антониј“ и „Св. Илија“.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Хункос

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Хункос, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Претставува парохиски храм на селото.
Изградена е во 1753 г. според ктиторскиот натпис. Внатрешноста е живописана. Во 1859 г. кон храмот е додаден нартекс. Црквата е живописана од мијачките зографи Христо, Исаија, Кузман и Серафим Фрчковски.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Декларација за заштита на жените и децата во итни случаи и вооружени судири

Декларацијата за заштита на жените и децата во итни случаи и вооружени судири била усвоена од Обединетите нации во 1974 година и стапила на сила истата година. Декларацијата била предложена од Економскиот и социјален совет на Обединетите нации, врз основа на тоа дека жените и децата често се жртви на војни, граѓански немири и други вонредни ситуации кои предизвикуваат да претрпат „''нечовечки дејствија и следствено да претрпат сериозна штета''“.
1 Преглед
Во Декларацијата се наведува дека жените и децата страдаат од виктимизација за време на вооружениот судир поради „''потиснување, агресија, колонијализам, расизам и странско потчинување''“. Декларацијата конкретно забранува напади и бомбардирање на цивилно население (член 1) и употреба на хемиско и биолошко оружје врз цивилно население (член 2). Членот 3 бара од државите да се придржуваат до Женевскиот протокол од 1925 година и Женевската конвенција од 1949 година. Декларацијата, исто така, бара од земјите да преземат мерки за ставање крај на „''прогонот, тортурата, казнените мерки, понижувачкото постапување и насилството''“, особено кога тие се насочени против жени и деца, како и признавање на „''затворање, тортура, пукање, масовни апсења, колективно казнување, уништување живеалишта и насилно иселување''“ како кривични дела.
Одредени неотуѓиви права, исто така, се содржани во Декларацијата, како што се пристап до храна, засолниште и медицинска нега, кои треба да им се обезбедат на жените и децата фатени во итни ситуации.
Декларацијата ја наведува обврзувачката природа на другите меѓународни правни инструменти, со именување на Универзалната декларација за човекови права, Меѓународниот пакт за граѓански и политички права, Меѓународен пакт за економски, социјални и културни права, Декларација за правата на детето.
Константинополска патрија

''Константинополска патрија'' (|Πάτρια Κωνσταντινουπόλεως), често нарекувана и со латинското име ''Scriptores originum Constantinopolitarum'' („Писатели за потеклото на Константинопол“), ― римска збирка на историски дела за историјата и спомениците на римската императорска престолнина Константинопол (денешен Истанбул, Турција).
Иако во минатото му била припишувана на писателот од 14 век Ѓорѓи Кодин, збирката всушност потекнува од претходните векови, веројатно првпат била составена околу 995 година во времето на владеењето на Василиј II (вл. 976–1025), а потоа ревидирана и додадена во времето на владеењето на Алексиј I Комнин (вл. 1081–1118).
Збирката содржи:
* дел од патријата на паганскиот писател од 6 век Хесихиј Милетски, за историјата на Византион од неговото основање до времето кога Константин I повторно го основал како Константинопол.
* „''Кратки историски белешки''“ (''Parastaseis syntomoi chronikai''), кој се насочува главно на античките скулптури на градот
* друга целина на ''патрија'' која датира од околу 995 година.
* анонимна „''Приказна за изградбата на Св. Софија''“, напишана помеѓу доцниот 6-ти и доцниот 10-ти век, но поверојатно некаде во 9-тиот век.
* топографска студија посветена на Алексиј I.
Од археолошка гледна точка, оваа ''Патрија'' е непроценлив запис за раната историја на Византион и различните споменици на Константинопол. Сепак, нивните извештаи мора внимателно да се испитаат, бидејќи тие често ги мешаат фактите со фикцијата и урбаните легенди. Од политичка гледна точка, ''Патрија'' се интересни поради нивното прикажување на императорите, кои се релативно отсутни од извештајот за императорскиот град и во голема мера се ограничени на улогата на „хронолошки показатели“.
Животот на Василиј

''Животот на Василиј'' (латински: Vita Basilii; |Βίος Βασιλείου|Bios Basileiou) ― анонимен животопис на императорот Василиј I, првиот римски император од македонската династија. Тоа е второто дело од збирката позната како „''Теофанов Продолжувач''“ (''Theophanes Continuatus''). Можеби е напишано околу 950 година од внукот на императорот, императорот Константин VII, или можеби од Теодор Дафнопат.''Животот на Василиј'' е панегирик посветен на величањето на Василиј, и неговите лични доблести и неговата добронамерна власт. Иако бил првиот од неговото семејство на престолот, се вели дека има благородничко потекло. Тој е споредуван со античките јунаци, наместо да се споредува со нив. Михаил III, императорот што бил заменет од Василиј, е прикажан како противник на Василиј и „олицетворение на злото“.
Под неговото доброќудно владеење, селаните мирно ги обработувале нивите. Се вели дека самиот император, во својство на судија, ги штител сиромашните од неправедните даночни собирачи. Општо земено, службениците, како што се даночниците и особено евнусите, се прикажани негативно. Константин се обидува да го спротивстави владеењето на неговиот дедо со владеењето на таткото на сопруга му и соимператор на Константин, Роман I (920–45), кој не бил од Македонската династија, туку Лекапинец.
Приказот на Василиј во ''Животот'' е на мудар и праведен владетел, а не на победнички војник. Неговата воена кариера се опишува умерено и неговите порази не се обезличуваат. Меѓутоа, неговите архитектонски подвизи, како што е неговата работа на Големиот константинополски дворец, се детално опишани.''Животот'' бил под влијание на животописите во ''Напоредни животописи'' на Плутарх, главно онаа на Марк Антониј и веројатно онаа на Нерон, која сега е изгубена. Тој или бил користен како извор од современиот историчар Јосф Генесиј или на друго место стои зад заедничкиот извор, кој сега е изгубен.
1 Изданија
* Вклучува издание на грчки текст, англиски превод и вовед од Сирил Манго.
Загризи го куршумот

„Загризи го куршумот“ (англиски: ''Bite the Bullet'') — американски филм од 1975 година, во режија на Ричард Брукс. Главните улоги ги граат: Џин Хекман, Стив Меквин, Џејмс Кобурн и Кендис Берген.
1 Синопсис
Во 1906 година се одржува натпревар во јавање на далечина. За време на трката, еден поранешен јавач (го игра Хекман) интелектуално се натпреварува со преубавата но сомнителна дама (ја игра Берген). Истовремено, еден поранешен каубој (го игра Кобурн) се натпреварува со младиот англиски коњаник-курир...
Бегалски камп (Кацикас)

Бегалскиот камп Кацикас, официјално наречен објект за привремен прием Кацикас од грчката влада, е оперативна единица под грчкото Министерство за миграција и азил за сместување и привремен прием на имигранти и бегалци во Грција. Се наоѓа во општинската заедница Кацикас во општина Јанина во регионалната единица Јанина во регионот Епир. Националната здравствена организација, Министерството за образование, грчката војска и хуманитарните агенции „ АСБ Грција“ и „ Метадраси “ работат во кампот.
1 Управување
Кампот Кацикас е најголемиот камп за бегалци и мигранти во Епир. Директор на кампот е стопанственикот Димитрис Лакас. Управувачките тимови на бегалските кампови во Епир (Кацикас, Филипиада, Долијана) добиваат поддршка од АСБ од февруари 2018 година
Во декември 2020 година, кампот бил домаќин на околу 1300 лица, со вкупен капацитет од 1450 лица.
2 Немири
На 14 декември 2020 година дошло до судир меѓу полициските сили, вклучително и одредите на грчката полиција за немири, и жителите на кампот поради пристигнувањето на околу 150 нови бегалци кои ќе бидат сместени во кампот. Очевидци говореле за насилство, употреба на солзавец и истрели во воздух.
Тензијата била предизвикана од неизбежното преполнување на постојните монтажни станбени единици за да се сместат дополнителните лица кои биле префрлени во кампот од Атина, Серес и други места во Грција. Две лица кои веќе престојувале во кампот одбиле да се преселат, што резултирало со подигнување на предмет против нив.
Бегалски камп (Нијатак)

Нијатак е авганистански бегалски камп во југоисточната иранска провинција Систан и Белучестан, во близина на иранскиот град Захедан и блиску до авганистанската граница. Во 2001 година, кампот бил опишан дека има 5.000 бегалци, додека извештајот од 1998 година наведува 7.000.
Новинар забележува дека авганистанските племенски и секташки судири продолжиле во кампот, особено меѓу етно-религиозните групи Паштуни и Хазари. Кампот бил и место каде што биле снимени делови од филмот ''Кандахар'' од 2001 година.
Pet Society (видеоигра)

''Pet Society'' беше социјална видеоигра направена од Playfish која можеше да се игра на Facebook . Играта е рангирана како една од најпопуларните апликации на Facebook. Играчите можеа да ги дизајнираат своите миленици со избирање пол, имиња, бои и менување на изгледот. Корисникот комуницираше со својот миленик преку миење, четкање, галење и хранење.
Играта беше објавена на 8 август 2008 година од страна на Playfish и на својот врв имаше 50 милиони месечни играчи, 5 милиони дневни играчи и заработуваше дури 100.000 долари дневно со продажба на предмети во играта. Electronic Arts ја купи Playfish во ноември 2009 година. Играта требаше да се затвори на 14 јуни 2013 година; серверот се исклучи на 18 јуни.
Верзија за iOS, ''Pet Society Vacation'' беше објавена во 2011 година со сличен гејмплеј, но сместена на тропски остров со нови поставки како подводен гребен.
1 Играње
Милениците на играчите можеа да комуницираат едни со други преку мрежата „пријатели“. Милениците можеа да ги посетуваат милениците на пријателите на играчот и да прават активности со нив (миење, дотерување, хранење итн.). Учеството во дневната лотарија, посетувањето пријатели, освојувањето награди, чистењето или играњето со милениците, победувањето во трки или обложувањето на исходот од трките беа неколку начини играчот да заработи парички. Посетувањето пријатели, купувањето предмети и тркањето во стадионот му даваше на играчот ''Paw Points.''''Paw Points'' беа слични на XP/EXP (Искуство) во други социјални игри од тој вид; стекнувањето доволно ''Paw Points'' го зголемуваше нивото на миленичето. Кога нивото на домашно милениче се накачуваше, играчот добиваше парички, нови функции и специјални статуси. За време на првичното објавување на ''Pet Society'', имаше 34 нивоа. Во 2009 година, откако куќите беа зголемени за да сместат 10 соби, беа додадени 13 дополнителни нивоа, со што вкупниот број достигна 47. Во август 2010 година, ограничувањето на нивото на милениците во ''Pet Society'' беше подигнато на 100.
Некои одредени предмети требаше да се купат на одредено ниво.
2 Прием
Gamezebo ја оцени видеоиграта со 5/5 ѕвезди, сакајќи ја разновидноста на содржините и забавните уникатни активности.
Црква „Св. Димитриј“ - Димитрич

Свети Димитриј (|Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Димитрич, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм на селото.
1 Историја
Храмот е изграден во XIX век. Живописан е од мијачките зографи Христо, Исаија, Кузман и Серафим Фрчковски.
На 23 септември 1956 г. до црквата е поставен камен-темелник на нов храм, отворен на 14 ноември 1976 г. Старата црква е срушена во 1970-тите, и од неа зачуван е само еден дел.
Во парохијата влегуваат и параклисите „Живоносен Извор“ и „Св. Ѓорѓи“.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Бегалска нација

Бегалската нација — предлог од 2015 година да се создаде нова нација за доброволно преселување на бегалското население во светот за да се реши кризата. Според проценките на Обединетите нации, во светот има околу 82 милиони бегалци и внатрешно раселени лица.
1 Предлог
Бегалската нација како идеја била претставена во јуни 2015 година од Џејсон Бузи и добила опширно медиумско покривање во јули 2015 година, почнувајќи со напис во ''Вашингтон пост''.
Во својот предлог Бузи нуди голем број алтернативи за создавање нација на бегалци. Тие вклучуваат:
# Купување ненаселени острови од земја како што се Филипините или Индонезија.
# Држава со многу погодна, но неискористена земја која ја дава или продава оваа земја со цел да се формира бегалска нација. Како пример дадена е Финска.
# Мала островска држава која е ретко населена која се согласува да стане бегалска нација. Сегашните граѓани би добиле значителни финансиски придобивки.
# Ќе се создадат нови острови во меѓународните води како татковина за бегалците.
2 Финансирање
Финансирањето Бегалската нација се предлага да биде од влади, невладини организации, Обединети нации или приватни донации. Џејсон Бузи, успешен инвеститор во недвижен имот во Bay Area, претходно заработил позитивен печат како добродетел зад мултиградскиот проект „Hidden Cash“ во 2014 година. Со Бегалската нација, Бузи го подготвил првичниот предлог, воспоставил присуство на интернет ( ) и се запознал со својот план преку агенција за односи со јавноста.
Во октомври 2015 година, Бегалска нација започнала кампања за групно финансирање со цел да собере милијарди долари за купување земјиште или острови како постојан дом за бегалците во светот.
3 Симболи предложени за нацијата
Сирискиот бегалец Јара Саид дизајнирал црвено-портокалово знаме налик на елеците за спасување на бегалците од Средоземјето, а друг, Мутаз Аријан, создал химна. Иако Меѓународниот олимписки комитет не можел да дозволи ниту една од нив да ги користи Олимпискиот тим за бегалци на Летните олимписки игри 2016 година, некои од поддржувачите неофицијално го користеле знамето.
Јара Саид го опишал знамето како „''ако сте носеле елек за спасување како бегалец, ќе почувствувате нешто кога ќе го видите ова знаме.''''. . Тоа е моќна меморија''.“
Од јуни 2021 година, емотиконите на знамето е достапно на WhatsApp за Android и iOS.
4 Други поврзани предлози
Помалку од два месеци откако предлогот добил широка медиумска покриеност, Нагиб Савирис, египетски милијардер, понудил да купи средоземен остров за да ги смести бегалците кои бегаат од сирискиот конфликт.
Награда за бегалци „Нансен“

Наградата за бегалци на УНХЦР Нансен се доделува секоја година од страна на Високиот комесаријат за бегалци на Обединетите нации (УНХЦР) на поединец, група или организација како признание за извонредната услуга за каузата на бегалците, раселените или лицата без државјанство. Основана е во 1954 година.
1 Заднина
Наградата за бегалци на УНХЦР Нансен е именувана по смелиот норвешки поларен истражувач, државник и лауреат на Нобеловата награда за мир Фритјоф Нансен. Како прв висок комесар за бегалци во Друштвото на народите, достигнувањата на Нансен направиле значителни чекори во давањето глас на насилно раселените. Наградата се состои од медал и парична награда од 150.000 американски долари донирана од владите на Норвешка и Швајцарија за поддршка на проектот по избор на примачот за помош на раселените луѓе, развиен во консултација со УНХЦР. Швајцарската и норвешката влада, Норвешкиот совет за бегалци (НРЦ) и Фондацијата ИКЕА ја поддржуваат програмата на УНХЦР.
2 Церемонијата на доделување
Секоја година, наградата за бегалци на УНХЦР Нансен се доделува на достоинствена церемонија во Женева, Швајцарија, „''светската хуманитарна престолнина''“. Одржана во ''Bâtiment des Forces Motrices'', церемонијата се совпаѓа со годишниот состанок на (Excom).
3 Нансен панел дискусија
Во 2011 година, УНХЦР соработувал со Универзитетот во Женева (UNIGE), Фондацијата ''Pour Genève'' и (ADH) за да ја организира првата Нансен панел-дискусија. Сега, како годишен настан, дискусијата ја вклучува женевската интелектуална заедница, медиумите и младите за каузата за бегалците и работата на УНХЦР.
Во 2012 година, на дискусијата насловена „''Les femmes et la reconstruction de la Somalie: du trouble à l'espoir''“ („''Жените и реконструкцијата на Сомалија: од превирања до надеж''“) се појавиле Лејма Гбови, лауреат на Нобеловата награда за мир во 2011 година, секретар-генералот на НРЦ Елизабет Расмусон и почесниот доживотен амбасадор на добра волја на УНХЦР Барбара Хендрикс.
4 Номинации
Најсилни кандидати се оние кои го надминале повикот на должноста, кои покажале истрајност и храброст и кои лично, директно и значително им помогнале на насилно раселените.
Номинациите мора да се поднесат преку веб-страницата на УНХЦР. Сегашниот или поранешниот персонал на УНХЦР не се подобни за номинација. Самономинациите, вклучително и внатре-организациската номинација, се силно обесхрабрени.
Бегалски камп (Кара Тепе)

Кара Тепе (|Καρά Τεπέ, од турски значи „црн рид“) се наоѓа на околу 2,5 километри северно од Митилена, главниот град на островот Лезбос. Кампот е управуван од општина Митилена и УНХЦР во соработка со невладините организации кои работат таму. Менаџер на локацијата е г-дин Михаил Бацакис.
Целта на кампот е да обезбеди привремено сместување за барателите на азил додека ги чекаат процесите за регистрација. Кара Тепе бил преливна локација за бегалскиот камп Морија, главниот центар за регистрација во Грција и најголемиот бегалски камп во Европа, познат како „жариште“ и основан од грчката влада преку која ќе се обработуваат новите пристигнувања. Првично, бегалците добиле мандат да поминат минимум 25 дена во кампот Морија пред да бидат префрлени во Кара Тепе, меѓутоа поради пренатрупаноста на кампот Морија, повеќето останале многу подолго.
Мандатот на Кара Тепе е да ги смести ранливите семејства. Поголемиот дел од поединците кои живеат во кампот се со авганистанско, ирачко или сириско потекло. Според истражувањето спроведено во декември 2016 година, барателите на азил поминувале во просек по четири месеци во кампот Кара Тепе. Барателите на азил кои живеат во Кара Тепе можат секојдневно да ја напуштат и повторно да влегуваат на локацијата. Услугите на локацијата ги водат, во голем дел, неколку невладини организации, меѓу нив: IRC, Médecins du Monde, METAdrasi, SOS и.т.н. Лекари без граници има клиника во Митилини која ги опслужува пациентите од кампот Кара Тепе.
Додека Кара Тепе е пофалена за инфраструктурата и атмосферата слична на заедницата, жителите на Кара Тепе и администрацијата на кампот сè уште се соочуваат со голем број предизвици. Таквите предизвици вклучуваат: несоодветен пристап до електрична енергија, ограничен простор и ресурси за подготовка на храна, ограничувања за вработување и недостаток на насочени интервенции за менталното здравје за младите.
Во август 2017 година, капацитетот за сместување на Кара Тепе бил зголемен за 56% за да се направи простор за најмногу 1300 лица. УНХЦР објавил дека 260 нови сместувачки единици биле инсталирани во кампот во 2017 година.
Откако пожарот во септември 2020 година го уништил кампот Морија, Кара Тепе станал главен камп на Лезбос за бегалци и баратели на азил. Грчката влада потоа одобрила изградба на нов затворен прифатен центар во Вастрија (во близина на селото Нес Кидониес) кој треба да биде завршен до летото на 2021 година
Михаил Хонијат

Свети Михаил Хонијат (или Акоминат; |grc ; ок. 1140 – 1220) ― римски писател и свештеник, роден во Хоне (античкиот Колосе). На рана возраст учек во Константинопол и бил ученик на Евстатиј Солунски. Околу 1175 година бил назначен за архиепископ на Атина, функција која ја задржал до 1204 година. Во 1204 година, тој го бранел Атинскиот акропол од нападот на Лав Сгурос, издржувајќи сè до доаѓањето на крстоносците во 1205 година, на кои им го предал градот. По воспоставувањето на латинската контрола, тој се повлекол на островот Кеа. Околу 1217 година повторно се преселил во манастирот Водоница кај Термопили, каде што и умрел.
Иако на класичните научници им е познат како последниот поседувач на целосните верзии на Калимаховиот ''Хекале'' и ''Ајтија'', тој бил сестран писател и компонирал беседи, говори и песни, кои со неговата кореспонденција фрлаат значителна светлина врз состојбата на Атика и Атина во тоа време. Неговиот споменик на Алексиј III Ангел за злоупотребите на римската администрација, поетската жалост за дегенерацијата на Атина и монодиите на неговиот брат Никита и Евстатиј, архиепископот на Солун, заслужуваат посебно споменување.
Се верува дека неговата ќерка Константина ги подучувала, по грчки јазик и наука, Џон Бесингстоучки, Архиѓакон Лестерски, познат по неговото течно познавање и застапување на грчкиот јазик. Ученикот на Михаил, Ѓорѓи Вардан, кој го придружувал за време на неговиот егзил на Кеа, станал истакнат епископ во следните години.
1 Дополнителна литература
* Издание на неговите дела од Спиридон Ламброс (1879-1880)
* Migne, ''Patrologia Graeca'', cxL.
* Адолф Елисен, ''Michael Akominatos'' (1846), содржи неколку дела со германски превод
* Фердинанд Грегоровиус, ''Geschichte der Stadt Athen im Mittelalter'', i, (1889)
* Џорџ Финлеј, ''History of Greece'', IV. стр. 133–134 (1877).
* Талон, Ц. ''A Medieval Humanist: Michael Akominatos'' (Њу Хевн, 1923) (репринт Њујорк, 1973).
* Stadtmüller, G. „Michael Choniates, Mitropolit von Athen“, ''Orientalia Christiana'', 33,2 (1934), 125–325.
* Сетон, КМ „Атина во доцниот дванаесетти век“, Спекулум, XIX (1944), 179–207.
* Ентони Калделис, „Michael Choniates: a classicist-bishop and his cathedral (1182–1205 н.е.),“ во Idem, ''The Christian Parthenon: Classicism and Pilgrimage in Byzantine Athens'' (Cambridge, Cambridge University Press, 2009), 145–162.
* Нарио Галина, „La reazione antiromana nell'epistolario di Michele Coniata Metropolita d'Atene“ во Герардо Ортали, Џорџо Равењани, Петер Шрајнер, изд. ''Quarta Crociata'' (Венеција, 2006 година.ISBN 88-88143-74-2 ) кн. 1 стр. 423–446
** Athanasios Angelou, «Rhetoric and History: The case of Nicetas Choniates», στο History as Literature in Byzantium, ур. Ruth Macrides, Farnham, Ешгејт 2010, σ. 289–305.
Протеазен инхибитор

Протеаза инхибитори се лекови кои вршат инхибиција на ензимите кои вршат разложување на белковините. Овие лекови се користат во терпаијата на ХИВ/СИДА и хепатит C. Овие протеаза инхибитори ја инхибираат вирусната репликација преку селективно врзување за вирусните протеази (на пр. ХИВ-1 протеаза) и вршат блокирање на разложувањето на белковинските претходници кои се неопходни во создавањето на вирусни честички.
Протеаза инхибитори кои се користат во клиничката пракси се:
* Антиретровирусни ХИВ-1 протеаза инхибитори—наставка ** Ампренавир
** Атазанавир
** Дарунавир
** Фосампренавир
** Индинавир
** Лопинавир
** Нелфинавир
** Ритонавир
** Сакинавир
** Типранавир
* Хепатит C вирус NS3/4A протеаза инхибитори—наставка ** Асунапревир
** Боцепревир
** Гразопревир
** Глекапревир
** Паритапревир
** Симепревир
** Телапревир
Со оглед на специфичноста на целта на овие лекови, постои ризик, како и кај антибиотиците, за развој на лек-резистентни мутирани вируси. За да се намали овој ризик, вообичаено е да се користат повеќе различни лекови истовремено, кои се насочени кон различен таргет.
Залцберген

Залцберген (|Salzbergen) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Емс, околу 25 километри јужно од градот Линген и 10 километри северозападно од градот Рајне.
Во него се наоѓа најстарата нафтена рафинерија, отворена во 1860 година.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа во јужниот дел на округот на реката Емс. Се наоѓа на границата со вестфалскиот дел на Северна Рајна-Вестфалија и недалеку со границата со Холандија.
1.2 Соседни општини
Залцберген на север се граничи со општината Емсбирен, на исток со општинската заедница Шпеле, на југ со градот Рајне и општините Нојенкирхен и Ветринген во округот Штајнфурт во Северна Рајна-Вестфалија и на запад со општинската заедница Шитторф во Грофовијата Бентхајм.
1.3 Општински единици
Општината има три единици: Холстен-Бекстен, Хумелдорф и Штајде.
2 Галерија
Бегалски камп (Морија)

Центар за прием и идентификација Морија (|Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης Μόριας), попознат како Бегалски камп Морија, или само „Морија“ — најголемиот бегалски камп во Европа сè додека не бил запален во септември 2020 година Се наоѓал надвор од селото Морија (|Μόρια) во близина на Митилена на островот Лезбос. Ограден со бодликава жица и ограда со синџири, воениот камп служел како „''жариште''“ на Европската Унија. Тој бил опишан од Human Rights Watch како затвор на отворено.
1 Историја
Во август 2018 година, координаторот на теренот на Лекари без граници го нарекол „''најлошиот бегалски камп на земјата''“, како што објавил Би-Би-Си. „''Никогаш не сум го видел нивото на страдање на кое сме сведоци овде секој ден''“, изјавил Лука Фонтана, координатор на Лезбос на Лекари без граници (7'42). Кампот бил изграден за да прими околу 3.000 луѓе, но во летото 2020 година живееле околу 20.000 луѓе, меѓу кои од 6.000 до 7.000 биле деца на возраст под 18 години.
Поради пренатрупаноста, кампот се проширил во блиската маслинова шума, позната како „''џунглата Морија''“, каде што станбените простории биле импровизирани, обично направени од палети и церади. Се проценува дека мигрантите исекле околу 5.000 маслинки, некои од нив стари со векови, за да ги користат како огревно дрво. Жителите на блиското село Морија се пожалиле на зголемен криминал, вклучувајќи упади, вандализам и грабежи на куќи.
Посетен во 2019 година, логорот бил опишан како „''рекреација на концентрационен логор на европско тло''“ од Жан Зиглер, потпретседател на Комитетот на експерти кои го советуваат Советот за човекови права на ОН.
На 8 септември 2020 година, пожар тешко го оштетил кампот со повеќе од 12.000 баратели на азил. На 10 септември, три грчки брода биле испратени да помогнат во засолништето на мигрантите. Дотогаш, кампот бил речиси целосно уништен. Најголем дел од бегалците останале без покрив над главата. За време на протестите со кои се барало нивна евакуација, грчката полиција употребила солзавец врз нив.
Грчката влада тврдела дека пожарите биле намерно подметнати од мигранти кои протестираат поради тоа што кампот бил затворен поради појава на КОВИД-19 меѓу мигрантите во кампот. На 16 септември 2020 година, четворица авганистански мажи биле формално обвинети за подметнување пожар. Двајца други мигранти, двајцата на возраст од 17 години, што е под возраста за целосна кривична одговорност за возрасни во Грција, исто така, наводно, биле вклучени во палењето на пожарот и биле задржани во полициски притвор.
По затворањето на кампот Морија, брзо бил поставен привремен објект во Кара Тепе.
Поорганизиран затворен прифатен центар за бегалци и баратели на азил бил одобрен да изгради грчката влада со одобрение од ЕУ, откако пожарот го уништил кампот Морија. Тој камп ќе биде изграден во областа Вастрија (во близина на селото Нес Кидониес) во североисточен Лезбос до летото 2022 година
Реде (Емс)

Реде (|Rhede) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Емс, близу границата со Холандија, околу 10 километри западно од Папенбург и 20 километри југоисточно од Виншотен.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината Реде се наоѓа во крајниот северозапад на округот, на западниот брег на Емс. Се граничи непосредно со Холандија.
1.2 Соседни општини
Реде на север се граничи со општината Бунде и со градот Венер во округот Лер, на исток со градот Папенбург, на југ со општинската заедница Дерпен и на запад со општината Вестерволде во холандската покраина Гронинген.
1.3 Општински единици
Местоположба на единиците со број на жители
1. Борзум, 145
2. Бруал, 682
3. Нојреде, 476
4. Реде, 3.179
2 Галерија
Тардивна дискинезија

Тардивна дискинезија (TD) е нарушување кое резултира со неволни, репетитивни телесни движења, кои може да вклучуваат правење на гримаси, плазење на јазикот, или мласкање со усните. Кај околу 20% од луѓето со TD, нарушувањето го попречува секојдневното функционирање.
Тардивна дискинезија се јавува како резултат на долготрајна употреба на допамински блокатори како антипсихотици и метоклопрамид. Овие лекови се користат при разни психички растројства но се користат и кај гастроинтестинални и невролошки заболувања. Состојбата вообичаено се јавува после долготрајна примена од неколку месеци и години. Дијагнозата се поставува врз основа на симптомите после исклучување на други потенцијални причинители.
Превенцијата на оваа состојба вклучува примена на најниска доза или прекинување на невролептикот. Третманот вклучува прекинување на невролептикот доколку е возможно или замена со клозапин. Други лекови како валбеназин, тетрабеназин, или ботулински токсин може да ги олеснат симптомите. Со третманот, некои од симптомите исчезнуваат, додека некои не.
Стапката на појава на тардивна дискинезија кај пациенти кои примаат атипични антипсихотици е околу 20%, додека кај оние на типични антипсихотици е околу 30%. Ризикот за стекнување на оваа состојба е повисок кај постари лица, кај жени, како и кај пациенти со нарушувања на расположението и/или пациенти третирани со антипсихотични лекови. Терминот „тардивна дискинезија“ прв пат бил употребен во 1964 година.
Машка ракометна репрезентација на Португалија

Машката ракометна репрезентација на Португалија — сениорска репрезентација што ја претставува Португалија на меѓународните ракометни натпреварувања во машка конкуренција. Репрезентацијата е раководена од страна на Ракометната федерација на Португалија.
1 Меѓународни учества
Во својата историја, машката репрезентација на Португалија четири пати обезбедила пласман на светските првенства (1997, 2001, 2003 и 2021) и седум пати на европските првенства (1994, 2000, 2002, 2004, 2006, 2020 и 2022). Тие се пласирале автоматски на Светското првенство 2003 и на воведното Европско првенство 1994 како домаќин. Најдобар резултат на репрезентацијата на светските првенства е 10. место од Светското првенство 2021, додека пак на европките првенства најдобар резултат е 6. место постигнато на Европското првенство 2020. Својот единствен настап на Летни олимписки игри, репрезентацијата го постигнала на Летните олимписки игри 2020 во Токио, каде што завршила на 9. место.
1.1 Олимписки игри
Игри, Фаза, Место, , , , , ,
1936, ''Не се квалификувала''
Ракометот не бил олимписки спорт меѓу 1948 и 1968 година
1972, ''Не се квалификувала''
1976
1980
1984
1988
1992
1996
2000
2004
2008
2012
2016
2020, Групна фаза, 9, 5, 1, 0, 4, 143, 156
Вкупно, 1/14, –, 5, 1, 0, 4, 143, 156
1.2 Светски првенства
Година, Фаза, Место, , , , , ,
1938, ''Не се квалификувала''
1954
1958
1961
1964
1967
1970
1974
1978
1982
1986
1990
1993
1995
1997, Групна фаза, 19, 5, 1, 0, 4, 119, 123
1999, ''Не се квалификувала''
2001, Осминафинале, 16, 6, 2, 0, 4, 140, 145
2003, Главна фаза, 12, 7, 4, 0, 3, 219, 182
2005, ''Не се квалификувала''
2007
2009
2011
2013
2015
2017
/ 2019
2021, Главна фаза, 10, 6, 4, 0, 2, 168, 152
/ 2023, ''Квалификувана''
// 2025, ''Ќе биде одредено''
2027
Вкупно, 5/28, –, 24, 11, 0, 13, 646, 602
1.3 Европски првенства
Година, Фаза, Место, , , , , ,
1994, Групна фаза, 12, 5, 0, 0, 5, 96, 116
1996, ''Не се квалификувала''
1998
2000, Групна фаза, 7, 5, 2, 0, 3, 123, 133
2002, Главна фаза, 9, 6, 2, 0, 4, 181, 204
2004, Групна фаза, 14, 3, 0, 1, 2, 91, 101
2006, Групна фаза, 15, 3, 0, 0, 3, 80, 96
2008, ''Не се квалификувала''
2010
2012
2014
2016
2018
// 2020, 5./6. место, 6, 8, 4, 0, 4, 201, 191
/ 2022, Групна фаза, 19, 3, 0, 0, 3, 85, 91
2024, ''Ќе биде одредено''
// 2026, ''Ќе биде одредено''
// 2028, '' Пласирана како ко-домаќин''
Вкупно 8/18 – 33 8 1 24 857 932
2 Моментален состав
Состав за Светското првенство 2021.
Тренер: Пауло Переира