procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Тажната Јасмина (филм)

„Тажната Јасмина“ (англиски: ''Blue Jasmine'') е американски игран филм од 2013 година, во режија на Вуди Ален (''Woody Allen''), кој исто така е автор и на сценариото. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Кејт Бланчет, Алек Болдвин, Питер Сарсгард, Сали Хокинс итн. Филмот добил 52 награди (меѓу кои и „Оскар“, „Златен глобус“ и „БАФТА“ за Бланчет) и имал уште 74 номинации.
1 Содржина
Во филмот се прикажува судбината на Јасмина (ја игра Бланчет), која живее во брак со богатиот Хал (го игра Болдвин) во Њујорк. Набргу, нејзиниот живот се распаѓа кога Хал е уапсен поради финансиски малверзации. Всушност, токму таа го пријавува сопругот во полицијата откако ќе открие дека тој постојано ја изневерувал со други жени. По апсењето, Хал извршува самоубиство, а нивниот син го напушта универзитетот и започнува самостоен живот. Овие настани предизвикуваат големи психички проблеми кај Јасмина и таа се преселува во Сан Франциско, каде живее во станот на својата сиромашна сестра Џинџер (ја глуми Хокинс), која е разведена, но има симпатичен вереник. Претходно, Џинџер и нејзиниот сопруг добиваат голема сума пари на лотарија кои му ги даваат на Хал за да ги инвестира, но нивната инвестиција пропаѓа. Џинџер се однесува добро кон Јасмина и се труди да ѝ го олесни животот, но нејзиниот вереник е непријателски настроен кон Јасмина, обвинувајќи ја дека е себична. По првичниот шок, Јасмина почнува да работи во една стоматолошка ординација, а истовремено посетува курс за компјутери, посакувајќи да стане дизајнер. По нападното додворување на заболекарот, таа ја напушта работата. Сепак, на една забава, Јасмина запознава еден богат дипломат и тие планираат да се венчаат. Притоа, таа лаже за своето минато, со цел да не си ја упропасти иднината. Меѓутоа, еден ден, Јасмина го среќава поранешниот маж на Џинџер кој му кажува на нејзиното момче за нејзиното минато. Истовремено, таа дознава каде живее нејзиниот син, но кога го посетува, тој изјавува дека не сака да ја види. Така, Јасмина повторно доживува бродолом и седнува на една клупа, зборувајќи си самата со себе. Во меѓувреме, на истата забава, Џинџер запознава еден маж со кого стапува во врска. Нејзиниот вереник е бесен, а подоцна запаѓа во очај и ја моли да му се врати. Мислејќи дека конечно нашла добар маж, Џинџер доживува разочарување, откривајќи дека тој е веќе оженет. Така, таа повторно му се враќа на својот вереник.
Војводство Тирингија

Војводство Тирингија (|Herzogtum (Landgrafschaft) Thüringen) — територија на Франките и Светото Римско Царство, создадена во 631 и опстојувала до 1440 година.
Тирингија станала ландгрофовија во 1130 година. По исчезнувањето на владејачката Лудовиншка линија на грофови во 1247 и војната за Тирингија (1247–1264), западната половина станала независна под името „Хесен“, никогаш потоа не станала дел од Тирингија. Поголемиот дел од преостанатиот дел на Тирингија преминал под владение на ветинската династија од соседното Грофовија Мајсен, зачетникот на подоцнежниот Електорат и Кралство Саксонија. Со поделбата на династијата Ветин во 1485 година, Тирингија преминала под владение на делот Ернестин од семејството, која потоа била поделена на голем број помали држави, според саксонската традиција на поделба на наследството помеѓу машките наследници. Овие биле „саксонски војводства“, составени помеѓу другите од државите Саксо-Вајмар, Саксо-Ајзенах, Саксо-Јена, Саксо-Мајнинген, Саксо-Алтенбург, Саксо-Кобург и Саксо-Гота; Тирингија главно останала како географска областа.
Авеста

Авеста — збирка свети книги од религијата на старите Иранци (Парси), кои го задржале учењето на Заратустра (зороастризам). Збирката е создадена уште додека бил жив Заратустра.
Авеста е најсветата книга на зороастризмот, и за неговите следбеници има иста важност како и Библијата за христијаните или Куранот за муслиманите.
Сите зачувани текстови на ''Авестата'' потекнуваат од периодот по падот на Сасанидското Царство, од 9 век пр. н. е. до 13 век пр. н. е.
1 Јазик
Треба да се напомене дека Авеста е напишана со изворниот јазик на Индо-Иранците, т.е. на авестиски јазик, како што се нарекува денес.
2 Делови од Авеста
Авеста е збир на повеќе целини, и се состои од следниве збирки текстови: Венидад, Висперад, Хорде Авеста, Јасна и Јашт.
Јасна е третата по ред збирка текстови во Авеста, и во неа се наоѓаат молитви што се изговарани при принесување на жртви и во текот на церемонијата јасна.
Јашт е четврта по ред збирка текстови во Авеста, во која се наоѓаат химни (дваесет и две), посветени секоја на по едно од божестава од зороастризмот. Со овие химни им се укажувала чест на сите божествени суштества кои се заслужни за добриот збор, дело и мисла.
Хорде Авеста се состои главно од молитви за врховниот бог Ахура Мазда, но содржи и легенди и митови од персиската прататковина, а Венидад и Висперад содржат религиозни закони и парсиски догми.
Исто така, во Авеста се вметнати итн. фрагменти, делова кои се најдени подоцна, а во кои се наоѓаат разни изреки и совети за добар живот. Понекогаш, фрагментите обично не се наведуваат како дел на Авеста.
Јохан Фридрих II (војвода на Саксонија)

Јохан Фридрих II (|Johann Friedrich II, роден во во - починал на ) — владетел од династијата Ветинци како изборен кнез од Саксонија, војвода од Саксонија и ландгроф од Тирингија во периодот од 1554 до 1556 година.
1 Рани години
Јохан Фридрих II бил најстариот син на саксонскиот изборен кнез Јохан Фридрих I и неговата сопруга Сибилја (1512-1554).
Јохан Вилхелм II учествувал како од млад со својот помлад брат Јохан Вилхелм I (1530-1573) на состаноците на дворскиот совет. Јохан Фридрих со свјот брат Јохан Вилхелм I студирал на универзитетот во Витенберг.
На свои 18 години учествувал заедно со својот татко во Битката кај Милберг на 24 април 1547 година, кога неговиот татко бил заробен во Битката кај Милберг на 24 април 1547 година од страна на царската војска и на 10 мај осуден на смрт, но по молба на влијателни кнезови казната била заменета со доживотен затвор. Неговиот татло ја изгубил титулата изборен кнез и голем дел од своите територии. Така Јохан Фридрих II заедно со својот брат во 1549 година започнал да управува со териториите на Војводство Саксонија.
2 Управување
Јохан Фридрих II се потчинил на царот Карло V. По пет години во 1552 година неговиот татко бил пуштен на слобода, но починал во 1554 во Вајмар. Во тестаментот, нивниот татко им забранил на своите синови да ја поделат неговата територија па така, браќата управувале заедно.
По 1555 година Јохан Фридрих влегол во служба кај францускиот крал Анри II, на кого му помагнал во походите во Франција и добил годишно 30.000 франци. Бидејќи го поддржувал осудениот во 1563 година витез Вилхелм фон Грумбах, на 12 декември 1566 година царот Максимилијан II го осудил. Царската војска под команда на саксонскиот изборен кнез Август ги ставил под опсада градовите Готан и дворецот Грименштајн. По заземањето на Грименштајн на 13 април 1567 година Јохан Фридрих бил пренесен од Август во Дрезден. На 22 јуни 1567 година, тој бил пренесен во Виена во царскиот затвор. Целата негова сопственост му била одземена и дадена на неговиот брат Јохан Вилхелм I.
Во летото 1572 година, по смртта на својот син Фридрих Хајнрих (1563-1572), неговата сопруга војвотката Елизабета фон Пфалц (1540-1594) заминала да живее кај него во затворот. Таа напишала неколку писма до царот да го ослободат нејзиниот сопруг. На 8 февруари 1594 година Елизабета починала. Во 1595 година Јохан Фридрих бил префрлен во палатата Ламберг во Горна Австрија. Таму тој починал на 9 мај 1595 година.
Во 1572 година во Ерфурт царот ја поделил Саксонија на три дела и ги дал на двата сина на затворениот Јохан Фридрих, Јохан Казимир кој ја добил Саксонија-Кобург и Јохан Ернeст кој ја добил Саксонија-Ајзенах.
3 Семејство
Јохан Фридрих II се оженил двапати. На 26 мај 1555 година во Вајмар тој се оженил по желба на неговиот татко за првпат за принцеза Агнес фон Хесен (1527-1555). Агнес (Ана) починала од температура во ноември истата година.
На 12 јуни 1558 година во Вајмар тој се оженил по вторпат за Елизабета фон Пфалц (1540-1594). Тие имале 4 деца:
*Јохан Фридрих (1559-1560)
*Фридрих Хајнрих (1563-1572)
*Јохан Казимир (1564-1633), војвода на Саксонија-Кобург
*Јохан Ернeст (1566-1638), војвода на Саксонија-Ајзенах
Телескоп Канада-Франција-Хаваи

Телескоп Канада-Франција-Хаваи – телескоп сместен во близина на врвот на планината Мауна Кеја на хавајскиот Голем Остров на надморска висина од 4 204 м и е една од опсерваториите што ги опфаќа опсерваторијата Мауна Кеја. Во работа е од 1979 година,, а неговата конфигурација е примарно жариште/Касегрен со корисен пречник од 3,58 м.
Корпорацијата е формирана со трипартитен договор меѓу Универзитетот од Хаваи, Националниот истражувачки совет на Канада и Националниот центар за научни истражувања на Франција. Телескопот КФХ исто така има партнерство со Националната астрономска опсерваторија на Кина, Институтот за астрономија и астрофизика на Тајван, Националната лабораторија за астрофизика на Бразил и Корејскиот институт за астрономски и вселенски науки на Кореја. Моментално, времето за посматрање на телескопот КФХ им се нуди на научниците од сите седум земји-партнери. Астрономите од Европската унија можат да поднесат предлози преку пристапната програма на Оптичкиот инфрацрвена координативна мрежа за астрономија (OPTICON, Optical Infrared Coordination Network for Astronomy).
Телескопот КФХ моментално работи со четири инструменти:
*МегаКам, со видно поле од 1 квадратен степен и аголна резолуција од 0,18 ".
*ВирКам, со видно поле од 0,1 квадратен степен во инфрацрвеното поле и аголна резолуција од 0,3 ".
*ЕСПаДОнС, , спектрополариметар.
*СИТЕЛ, спектрограф со Фурјеова трансформација
Телескопот КФХ, во соработка со Coelum Astronomia одржува јавно мрежно место нареченo „Хавајска ѕвездена светлина“ кој нуди екстремно висококвалитетни верзии на слики во разни формати.
Фирстенберг-Пирглиц

Фирстенберг-Пирглиц (|Fürstenberg-Pürglitz) — династија на благородничко семејство од југозападниот дел на денешната сојузна покраина Баден-Виртемберг, Германија, која го имала своето седиште во замокот Кршивоклат (|Pürglitz) во Бохемија, денешна Чешка. Фирстенберг-Пирглиц се појавила со поделба на Фирстенберг-Фирстенберг во 1762 година и го добила Фирстенберг-Фирстенберг во 1804 година. По 1804 година, кнезовите ја користеле титулата кнез на Фирстенберг. Фирстенберг-Пирглиц била медијатизирана кон Австрија, Баден, Хоенцолерн-Зигмаринген и Виртемберг во 1806 година.
1 Кнезови на Фирстенберг-Пирглиц (1762-1806)
* Карл Боромојс Егон I (1762-1787)
**Филип Марија Нериус (1787-1790)
***Карл Габриел Марија (1790-1799)
**Карл Јозеф Алојс (1760-1799)
***Карл Егон II (1799-1804)
2 Медијатизирани кнезови на Фирстенберг (1806-денес)
* Карл Егон II (1806-1854)
**Карл Егон III (1854-1892)
***Карл Егон IV (1892-1896)
**Максимилијан Егон I (1822-1873)
***Максимилијан Егон II (1896-1941)
****Карл Егон V (1941-1973)
****Максимилијан Егон (1896-1959)
*****Јоахим Егон (1973-2002)
******Хајнрих (престолонаследник)
*******Кристијан
*******Антониј
******Карл Егон
******Јоханес
*******Винченц
*******Лудвиг
*******Јохан Кристијан
*****Фридрих Максимилијан (1926-1969)
******Максимилијан
*******Фридрих Гец
Телескоп СОАР

Телескоп СОАР (англ. Southern Astrophysical Research Telescope) – модерен телескоп со пречник на огледалото од 4,1 метар кој работи во спектарот на видливата и инфрацрвената светлина. Сместен е во Серо Пачон во Чиле. Управуван е од конзорциум во кој учествуваат Бразил, универзитетот од Мичиген, Нациолната оптичка опсерваторија на САД и универзитетот од Северна Каролина.
Подготовките на локацијата почнале во септември 1998 година. Договорот меѓу партнерите бил потпишан во јануари 1999 година. Огледалата биле инсталирани во февруари 2004 година, а пуштањето било на 17 април 2004 година.
Телескоп „Виктор Бланко“

Телескоп „Виктор М. Бланко“ (|Víctor M. Blanco Telescope), наречен и Бланко 4 м (''en'') — телескоп во склоп на Меѓуамериканската опсерваторија „Серо Тололо“, Чиле. Има отвор со пречник од 4 метри и изграден е во периодот од 1974 до 1976 г. Сличен е на телескопот „Николас Мејол“ на Националната опсерваторија „Кит Пик“ во Аризона, САД. Телескопот го добил сегашното име во 1995 г., во чест на порториканскиот астроном Виктор Мануел Бланко.
Во периодот од 1976 до 1998 г. бил најголемиот оптички телескоп на јужната полутопка. Во 1998 г. таа чест ја добил Многу големиот телескоп на Европската јужна опсерваторија (ESO).
Почнувајќи од 2012 г. главниот истражувачки инструмент на телескопот е Камерата за темна енергија (''Dark Energy Camera'', ''DECam''), која се користи во Испитувањето на темната енергија (''Dark Energy Survey'').
1 Поврзано
* Список на опсерватории
Салаковска Река

Салаковска Река — река во Македонија на планинскиот масив Мокра. Настанува со истекување од Салаковските езера односно од истеката од Големото Салаковско Езеро кое е поврзано и се храни со вода од Малото Салаковско Езеро, високо под врвот Убава на огранката Салакова Планина на Караџица. Претставува десна и една од најзаначајните притоки, изворишни челенки на Кадина Река во нејзиното изворишно подрачје и горно течение. Во месноста Бразда, преку вештачки прокопан канал - бразда, дел од водите од Салакова Река се одливаат во сливот на Маркова Река во долот на Црн Врв. За ова постои предание според кое Крали Марко, како и на други места, така и тука со својата сабја тој процепувал карпи и планини и ја пропуштал водата. Според тоа предание, порано, всушност, водите на езерото истекувале преку Кадина Река во велешкиот Вардар, бидејќи издигнатата карпа им пречела да истечат во Скопско. Бидејќи му била потребна водата во изградбата на Марковиот манастир, тој ја процепил височината, направил преграда каде што истекувала водата во Кадина Река и дел од водата пуштил да тече во спротивен правец во Скопско. Во коритото по течението на Салаковска Река се среќава ретката геолошко-хидрографска појава на „длабоки лонци“. По краток тек со многу голем и брз пад, Салаковска Река се влева во Кадина Река, во долот наспроти Планинарскиот дом „Караџица“.
1 Галерија
Напад на аеродромот во Истанбул (2016)

На 28 јуни 2016 година, биле слушнати експлозии и истрели на аеродромот Ататурк во Истанбул, Турција. Истрелите од огнено оружје биле слушнати на паркингот на аеродромот, додека експлозиите се случиле во влезот кон терминалот во меѓународни пристигнувања и се чини дека се предизвикани од страна на бомбаши-самоубијци. Некои извештаи наведуваат дека експлозиите се случиле во различни делови на аеродромот.
Четири вооружени мажи биле видени како бегаат после експлозиите.
1 Одговорност
Исламската Држава била обвинета од страна на премиерот Бинали Јилдирим иако сè уште никој нема преземено одговорност.
2 Жртви
+ Жртви по националност, Држава, Број
29
5
2
1
1
1
1
1
1
Вкупно, 42
Тракиска гробница во Казанлак

Тракиската гробница во Казанлак (|Казанлъшка гробница) е полукружна гробница од цигла во форма на кошница во близина на градот Казанлак во централна Бугарија. Споменикот датира од крајот на 4 век п.н.е., а од 1979 година се наоѓа на списокот на УНЕСКО за заштита на светското наследство.
1 Опис
Гробницата е дел од поголема тракиска некропола. Се состои од тесен ходник и заоблена просторија за погребување, и двете украсени со мурали кои претставуваат тракиски пар за време на ритуална погребна свеченост.
За да се зачуваат цртежите, гробницата е затворена за јавноста, но изградена е реплика во соодветна димензија во близината.
Жената од муралот се наоѓа на задната страна на бугарската монета во вредност од 50 стотинки, од 2005 година.
Гробницата се наоѓа блиску до стариот тракиски главен град Севтополис.
Четириесет и прва македонска дивизија

Четириесет и првата македонска дивизија на НОВЈ е основана на 25 август 1944 година во селото Шешково кај Кавадарци. При основањето, во нејзиниот состав влегле: Четвртата, Деветтата и Десеттата македонска бригада, а подоцна и Единаесеттата македонска ударна бригада. Дивизијата формациски делувала под команда на ГШ на НОВ и ПОМ, кон средината на октомври 1944 година, влегла во состав на Петнаесеттиот корпус на НОВЈ, а по воената реорганизаија од декември 1944 година, повторно паднала под директна команда на ГШ на НОВ и ПОМ.
1 Команден состав
Командниот состав на дивизијата го сочинувале:* Тихомир Милошевски, командант
* Наум Василевски, командант од 25 септември 1944 година
* Методија Поповски - Мајка, командант од 6 декември 1944 година
Политички комесари биле:
* Стојан Бочваров, политички комесар од 25 септември 1944
* Раде Гогов - Црноречки, политички комесар
* Наум Наумовски - Борче, политички комесар од август 1944 година
* Ѓоре Симоновски, политички комесар од 6 декември 1944 година
2 Борбени дејства
Четириесет и првата македонска дивизија учествувала во борбите во Тиквешко, во Повардарието, кај Прилеп и во долината на реката Вардар, против непријателските сили кои се повлекувале од Грција. При формирањето оваа дивизија броела 1.300 борци, а на крајот дури 5.181 борци и офицери. По капитулацијата на Бугарија, оваа дивизија воспоставила контакт со бугарскиот прилепски гарнизон за заеднички дејства против Германците во пределот на Битола. Така, на 9 септември 1944 година заедно со бугарскиот гарнизон го ослободиле Прилеп, кога биле заробени околу 300 германски војници и околу 60 воени возила и опрема. Потоа, од 11 до 16 септември 1944 година следувале остри борби со германските единици од составот на борбената група Гулман и Пабст.
Во декември во состав на оваа дивизија влегле: Осмата, Дванаесеттата и Седумнаесеттата македонска ударна бригада. До крајот на 1944 година и почетокот на 1945 година, оваа дивизија учествувала во завршните борби за ослободување на Косово, во борбите против остатоците на балистичките сили во реонот Качаник-Урошевац-Гнилање.
Чамлиџа-џамија

Чамлиџа-џамија (|Çamlıca Camii) — џамија во округот Усќудар на градот Истанбул и најголемиот муслимански храм во Турција. Има сместивост од 63.000 луѓе и во себе вклучува музеј, ликовна галерија, библиотека, сала за собири и подземно паркиралиште за 3.500 возила.
Џамијата е дело на архитектките, Бахар Мизрак и Хајрије Ѓул Тоту, а нејзината изградба чинела 150 милиони лири (59,65 милиони евра). Секое од четирите минариња е високо 107,1 м, во спомен на Битката кај Манцикерт која се одиграла во 1071 г. помеѓу Селџучкото и Византиското Царство.
Ова е еден од повеќе мегапроекти на турската влада како сведоштво за силата на стопанството и белег на владејачката Партија на правдата и развојот и претседателот Реџеп Таип Ердоган.
Џамијата е свечено отворена на 4 мај 2019 г. од претседателот Ердоган. На отворањето присуствувале повеќе странски државници како Маки Сал од Сенегал, Алфа Конде од Гвинеја, Илир Мета од Албанија, Мухамед Штаје од Палестина и претставници на други земји.
1 Галерија
2 Поврзано
* Османлиска архитектура
* Список на џамии во Истанбул
* Султан Ахмедова џамија
* Аја Софија
Закон за постојан однос на масите

Закон за постојан однос на масите, познат и како Прустов закон - еден од основните хемиски закони. Според овој закон елементите меѓусебно се соединуваат во точно одредени и постојани масени односи кога даваат исто соединение.
Законот го дал францускиот хемичар Жозеф Пруст во 1794 година, а во 1799 година ја објавил својата хипотеза.
Од овој закон јасно произлегува дека составот на хемиските соединенија е постојан без обѕир на начинот на нивното добивање. Така на пример, водата во себе секогаш ќе содржи 8 маси на кислород на секоја маса на водород. (Ar(H)=1 g/mol, Ar(O)=16g/mol)
Иако овој закон важи за огромниот дел од соединенијата (заедно се нарекуваат далтоноиди), постои одреден број на исклучоци. Така на пример, некои соединенија на поедини метали и кислородот во зависност од условите под кои настануваат, имаат променлив состав. Во тој случја се работи за бертолоиди. Бројот на овие соединенија е занемарлив.
Голем канарски телескоп

Голем канарски телескоп (|Gran Telescopio Canarias, GranTeCan или GTC) — рефлекторски телескоп со делотворен пречник од 10,4 м кој се наоѓа во Опсерваторијата Роке де лос Мучачос на островот Палма, на Канарските Острови во Шпанија.
Изградбата на телескопот, сместен на вулкански врв на надморска висина од , траела седум години и чинела 130 милиони евра (112 милиони фунти). Неговото поставување било попречено од временските услови и логистичите потешкотии за превезување на опремата на толку оддалечено место. Првата светлост била постигната во 2007 години, додека научните набљудувања започнале во 2009 година.
Проектот GTC претставува партнерство образувано од неколку установи од Шпанија, САД и Мексико, и тоа: Канарскиот институт за астрофизика, Универзитетот на Флорида и Националниот автономен универзитет на Мексико. Планирањето за изградбата на телескопот, коешто започнало во 1987 година, вклучило повеќе од 1000 лица од 100 претпријатија.
Од 2015 година, телескопот е најголем рефлекторски телескоп во светот. Распределбата на достапното време за употреба на телескопот соодветствува на учеството на влоговите на трите земји во партнерството, односно: Шпанија (90%), и САД и Мексико (по 5%).
1 Историја
1.1 Прва светлост
GTC започнал со своите првични набљудувања на 13 јули 2007 година, со употреба на 12 отсечоци од своето главно огледало изработено од стаклена керамика од марката Зеродур на германското претпријатие Шот. Подоцна, бројот на употребени отсечоци се зголемил на вкупно 36 шестаголни отсечоци целосно контролирани со контролен систем на активна оптика којшто работел заедно со рефлекторска единица. Првобитниот инструмент на телескопот бил OSIRIS. Редовните набљудувања започнале во мај 2009 година.
1.2 Свечена церемонија на воведување
Капаците на Големиот канарски телескоп биле формално отворени на 24 јули 2009 година и биле свечено воведени во употреба од страна на шпанскиот крал Хуан Карлос I. Повеќе од 500 астрономи, владини претставници и новинари од Европа и Америка присуствувале на церемонијата.
2 Галерија
3 Поврзано
* Рефлекторски телескоп
Жозеф Пруст

Жозеф Луј Пруст (|Joseph Louis Proust), (, – , ) – француски хемичар. Тој експериментално го воспоставил законот за постојан однос на масите во 1799 година, според кој хемиските соединенија секогаш се комбинираат во константни односи.
1 Животопис
Жозеф Пруст е роден на 26 септември 1754 година во Анже, Франција. Татко му бил аптекар во Анже. Жозеф учел хемија во продавницата на татко му, а подоцно отишол во Париз каде бил назначен за главен аптекар во болницата Салпетриер.
Под влијание на Карло IV, Пруст отишол во Шпанија каде предавал во хемиското училиште во Сеговија и на универзитетот Саламанка.
Кога Наполеон извршил инвазија на Шпанија, била изгорена лабораторијата на Пруст, а тој бил принуден да се врати во Франција. На 5 јули 1826 година во Анже. Минералот прустит (Ag<sub>3</sub>AsS<sub>3</sub>) е именуван во негова чест.
Најпознатото остварување на Пруст е произлезено од неговиот спор со Бертоле. Бертоле не верувал дека супстанциите секогаш се комбинираат според законот за постојан однос на масите како што тврдел Пруст. Во 1799 година, Пруст докажал дека е во право кога ја објавил својата хипотеза.
2 Остварувања
Најголемиот придонес на Пруст во развојот на хемијата е законот за постојан однос на масите, кој понекогаш се нарекува и Прустов закон. Овој закон изворот на атомската теорија на Далтон.
Кон 1780 година, Пруст ја пронашол маслената ламба со бочен резервоар каде маслото се турка кон фитилот од неговата сопствена тежина. Пруст ја вовел анализата на метали во водени раствори на сулфиди добиени со таложење на сулфурводород, метод на анализа кој долго време се сметал за класичен.
Паралелно со своите истражувања на составот на неорганските соединенија, Пруст се интересира за прехранбениот домен. По гладот во Шпанија (1803-1804), Пруст предлага метод за консумација на исландски мов кој можел да се најде во планините.
После 1800 година, Пруст во Шпанија врши истражувања на шеќерите содржани во медот, грозјето и другите овошја . Тој покажал дека шеќерите на медот и грозјето се исти (гликоза и фруктоза) и се различни од шеќерот од шеќерна трска (сахароза).
По своето враќање во Франција, Пруст спроведувал истражувања на прехранбени производи со скромни средства . Тој ја проучува можноста да се промени составот на лебот со додавање на брашно од компири . Тој ги открива хордеинот и казеинот проучувајќи го јачменот et le lait caillé и изварката . Предлага подготовка на супа во таблети и сушено месо според методот на перуанските Индијанци . Тој исто така е заинтересиран за потеклото на уринарните камења .
Здравко Савески

Здравко Савески (роден на 11 декември 1976 во Битола) — доктор на политички науки, синдикалец и активист. Поранешен член на преизидумот на политичката партија Левица. Бил основач и член на левичарското движење Солидарност до 2015, и на движењето за социјална правда Ленка до 2011. Савески бил секретар на Мултиетничкиот синдикат на образованието до февруари 2016 година, а претходно бил професор на универзитетот ФОН во Скопје.
1 Учество во МЕСО
Савески е член на МЕСО од 2013 година, а бил секретар во МЕСО од ноември 2014 до февруари 2016 година. МЕСО било исклучено од страна на Сојузот на синдикатите на Македонија (ССМ) поради тоа што грубо го прекршиле статутот на ССМ, додека Савески бил на функцијата секретар. Во реакцијата на ССМ стои дека МЕСО биле исклучени од синдикатот затоа што соработувале со невладини организации и политички партии.
2 Активизам
На 25 април 2016 година, Савески бил уапсен и се товарел дека за време на протестот на 13 април против аболицијата која ја објавил претседателот Ѓорѓе Иванов, влегол во народната канцеларија на претседателот, запалил фотографија со неговиот лик и фрлил предмет кон канцеларијата. Од Левица апсењето на Савески го карактеризираат како политички прогон на неистомисленици и дека е со цел да се угуши народниот револт. Покрај кривичната пријава, основниот суд Скопје 1, на Савески му одредил и мерка куќен притвор од 8 дена. На 10 јуни 2016 година, по 45 дена, судот го укинал куќниот притвор но му го одзел пасошот како мерка на претпазливост.
3 Трудови
*„Историјата и политиката“ (во „Е-зборник на трудови“, Македонски политиколошки форум, Скопје, 2014)
*“Radical Right in Macedonia”, International Policy Analysis, Friedrich Ebert Stiftung, December 2012 (во соавторство со Артан Садику).
*„Критичка анализа на концептуализацијата на политичката култура на Г. Алмонд и С. Верба” (во „Годишник за 2007 година на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања“, ИСППИ, Скопје, 2008).
*„Нерационалноста на македонските избирачи и потребата од нејзино надминување” (во „Парламентарните избори 2006 и македонските аспирации за членство во ЕУ и НАТО”, Европски Универзитет, Скопје, 2006);
*„The process of the reduction of workers’ rights in Macedonia in the period 1993-2003” (“South East Europe Review for Labour and Social Affairs”, “Hans Bőckler Stiftung”, 2/2005);
*„Медиумите и контролата на мислата во демократските општества” (поговор кон Ноам Чомски „Нужни илузии”, „Култура”, Скопје, 2004);
4 Книги
*„Национализмот во(н) контекст: соработката на Албанците и Македонците од Илинденското востание до НОВ“, Левичарско движење „Солидарност“, Скопје, 2014. (соавтор)*„Богатството и сиромаштијата во Македонија“, Левичарско движење „Солидарност“, Скопје, 2013. (соавтор)
*„Демократија: модели и дилеми“, „Готен“, Скопје, 2011. (автор)
*„Штрајк: искуства и состојби“, Движење за социјална правда – Ленка, Скопје, 2011 (уредник)
*„Обезвреднување на трудот: анализа на трудово-правната легислатива во периодот на транзицијата“, Движење за социјална правда – Ленка, Скопје, 2010 (соавтор)
*„Отаде едноумието: повторно откривање на левицата”, „Култура”, Скопје, 2006. (автор)
Педесетта македонска дивизија

Педесеттата македонска дивизија на НОВЈ била формирана на 17 септември 1944 година во селото Митрашинци кај Берово. При основањето, во нејзин состав влегле: Четвртата, Тринаесеттата и Четиринаесеттата македонска бригада. Во првата половина на октомври 1944 година, во нејзиниот состав влегле и Деветнаесетта македонска ударна бригада и Артилериската бригада, а Четвртата бригада влегла во состав на 51-та македонска дивизија.
1 Команден состав
Командниот состав на дивизијата го сочинувале:* Кирил Михајловски, командант до 3 октомври 1944 година
* Боро Милевски, командант од 3 октомври 1944 година
* Наум Веслиевски - Овчарот, командант од 6 декември 1944 година
Политички комесари биле:
* Димче Беловски, политички комесар до 3 октомври 1944 година
* Боро Чаушев, политички комесар од 3 октомври 1944 година
* Јован Ѓуровиќ, политички комесар од 6 декември 1944 година
2 Борбени дејства
Во состав на Брегалничко-струмичкиот корпус, оваа бригада учествувала во борбите против германските единици на патот Валандово-Струмица-Берово. Ги ослободила Берово и Пехчево на 13 октомври, Кочани на 22 октомври, селата во долината на реката Брегалница и Штип на 8 ноември, и Свети Николе на 9 ноември.
Во текот на борбите за ослободување на Скопје, дивизијата водела борби кај хидроцентралата Матка, а потоа го ослободила и Тетово на 19 ноември 1944 година. На 6 декември 1944 година, била расформирана, а борците биле распределени во останатите македонски воени единици. Со реорганизацијата, 51 македонска дивизија била преименувана во 50 македонска дивизија, со што го зела формациското место на веќе укинатата дивизија.
Шеснаесетти македонски корпус

Шеснаесеттиот македонски корпус на НОВЈ е формиран во првата половина на октомври 1944 година на Скопско-кумановска територија, од 42-та и Кумановската дивизија. Прв командант на корпусот бил Петар Брајовиќ, а политички комесар бил Боро Чушкар. Овој корпус бил под непосредна команда на Главниот штаб на Македонија.
1 Команден состав
Командниот состав на дивизијата го сочинувале:* Петар Брајовиќ, командант
* Боро Чушкар, политички комесар
* Коста Јашмаков, началник на штабот
2 Борбени дејства
Корпусот дејствувал на териториите Велес-Скопје-Врање, Тетово-Скопје и Крива Паланка-Страцин-Куманово. Неговата 42-ра дивизија ги напаѓала германските сили кои се повлекувале од Грција, и посебно се истакнала во борбите кај Башино Село, Нивчани, Драчево, Зелениково. Од 3 септември до 4 октомври, заедно со Шестaта македонска ударна бригада од 48-та дивизија корпусот учествувал во чистење од балистите на подрачјето на планините Жеден, Сува Гора и Карлијак. Потоа го ослободила Велес на 9 ноември, а на 13 ноември заедно со 16-та македонска бригада од Кумановската дивизија, и со помош на вооружените жители на градот, го ослободиле Скопје.
Врз основа на наредба на Главниот штаб на Македонија од 6 декември 1944 година, корпусот е расформиран во првата половина на декември, а неговите единици формациски влегле во составот на Петнаесеттиот македонски корпус.
Масада

Масада (he '''' „тврдина“) е древна тврдина во јужниот дел на Израел, што се наоѓа на врвот од изолирана карпа во форма на плато, на источниот дел од Јудејската пустина, крај Мртво Море, 20 километри источно од Арад.
Ирод I Големиот изградил палати за себе на планината, и ја утврдил Масада во годините меѓу 37 и 31 година п.н.е. Според Јосиф Флавиј, Опсадата на Масада од страна на трупите на Римското Царство, што се случила кон крајот на првата Еврејско-Римска војна,завршила со масовно самоубиство на 960 луѓе – сикариски бунтовници и нивните семејства кои се криеле таму.
Масада денес е едно од најпопуларните туристички места во Израел.
1 Географска позиција и изглед
Карпите на источната страна на Масада се речиси 400 метри високи и се спуштаат кон Мртво Море, додека карпите на западната страна се високи околу 90 метри; што го прави природниот приод кон врвот многу тежок. Врвот на платото е рамен и со ромбоидна форма, со димензии 550 х 270 метри. Околу врвот бил изграден бедем долг 1.300 метри, со дебелина од 4 метри, на кој имало многу кули. Самата тврдина имала бројни простоии користени како магацини, цистерни за собирање дождовница, бараки, палати и оружарница. До капијата на градот воделе три тесни патеки.
2 Историја
Речиси сите историски податоци за Масада, потекнуваат од историчарот Јосиф Флавиј.
3 Галерија
Калефелд

Калефелд (|Kalefeld) — општина во округот Нортхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на околу 10 километри северно од Нортхајм. Општината е составена од селата Дегероде, Еболдсхаузен, Ехте, Калефелд, Олденроде, Олдерсхаузен, Зебексен, Вестерхоф, Вирсхаузен и Вилерсхаузен.
Лутеин

Лутеинот е ксантофил и е еден од 600-те каротиноиди во природата. Лутеинот се синтетизира само во растенијата и како и другите ксантофили го има во големи количества во листениот зеленчук, како спанаќот, кељот и жолтите моркови.
Ретината кај луѓето акумулира лутеин и зеаксантин.
Јонатан Ластра

Јонатан Ластра Мартинес (|Jonathan Lastra Martínez; р. во ) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа .
1 Достигнувања
1.1 Велокрос
;2012-2013
: 1. Национално велокрос првенство под 23 години
;2013-2014
: 1. Национално велокрос првенство под 23 години
1.2 друмски
;2013
: 1. Баскиско друмско првенство под 23 години
;2016
: 10. Копа Уго Агостони
;2018
: 9. Краен пласман Трка околу Хрватска
: 10. Гран При де Плимелек-Морбијан
Ѕвегорска Сурова

Ѕвегорска Сурова — народен обичај во Пијанечкиот крај (денешна Општина Делчево).
Обичајот се одвива преку носењето маски, познат под името „Сурова“. Овој обичај е невообичаена процесија на културното наследство, кој води потекло од Ѕвегор.
Покрај Илинден, соборниот ден на Ѕвегор, Св. Василиј Велики - Стара Нова година е вториот голем празничен ден на жителите на Ѕвегор. Пијанечкиот обичај во ова погранично село важи за еден од најстарите обичаи.
Сè до 1950 година обичајот се изведувал во сите пијанечки населби, а по шеесеттите години опаднала неговата популарност, а обичајот се изведувал сосема срамежливо, но денес веќе доживува целосна ренесанса, со исклучок на селото Разловци. Во целиот Пијанец обичајот се изведува дење. Почнува на 13 јануари со гонење на кучињата, потоа момчињата со себе носат уште една посебно направена удиралка наречена „суроваска“, со која се „удираат“ девојките, а завршува со голем карневал и заедничка гозба. Традиционално обичајот Сурова се изведува на 14 јануари (на Св. Василиј Велики), Нова година по јулијанскиот календар. По традиција сите учесници се машки, а всушност тие со своите маски прикажуваат свадба. Присутна е и „невестата“, која е облечена во невестинска облека и прекриена со бел дувак. Покрај „невестата“ е и „младоженецот“, а нив ги следат тројца белаци, кои се облечени во бела облека и носат голем дрвен нож (сабја) познат како ''кал'чка''. Неизбежен е „попот“, кој вообичаено е облечен како свештеник, во рацете носи дрвен крст и кадилница. Следуваат „мечката“, која има ѕвонец и „мечкарот“ кој ја води со јаже. Учесници се и „мајмунката“ и нејзиниот „мајмунџија“, „данокчијата“, „шеикот“, „ромите“ и „ромките“ облечени во стара изветвена облека и исцрнети со саѓи во лицата.
Сите учесници во карневалот се познати под името ''суроваскари'', кои заедно со нивниот одговорен белак водат посебна грижа ниедно семејство да не биде прескокнато. Се мисли дека тие носат среќа, радост и напредок во секое домаќинство.
Како дел од народната традиција која се негува во селото Ѕвегор на празникот Свети Василиј секој жител станува рано и в раце зема метални пари и ги растресува за да се слушне нивното ѕвонење, со цел новата година да биде богата. Потоа се изведуваат уште неколку обичаи карактеристични за овој голем ден, проследени со желба за радосен живот на жителите на Ѕвегор.
Ѕвегорски манастир

Ѕвегорски манастир — манастир во областа Пијанец, во источниот дел на Македонија. Манастирот се наоѓа на западните падини на планината Влаина, по течението на реката Ѕвегор, покрај магистралниот пат кој води кон границата со Бугарија.
1 Историја
Манастирот е изграден во 1991 година, кога била завршена и осветена манастирската црква.
2 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат црква, параклис и конак. Во дворот на манастирот има долга празнична маса, фонтана, како и камен крст. Конакот е изграден од камен и е на два ката, од кои на вториот има голема тераса. На неговиот преден ѕид има мозаик на кој е прикажана картата на Обединета Македонија. Параклисот е сместен на височинка над манастирот, а во него има слика на Свети Георги и молитва.
2.1 Црква „Св. Илија“
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен на 2 август 1990 година, а истата била изградена следната година и осветена на 15 септември 1991 година од страна на тогашниот Митрополитот Брегалнички г. Стефан. Храмот не е зографисан.
3 Галерија
Тиамазол

Тиамазол, исто така познат како метимазол, е антитироиден лек.
1 Индикации
Метимазолот се употребува во третманот на хипертироидизам, состојба која се појавува кога штитната жлезда произведува поголеми количества на тироидни хормони.
2 Несакани ефекти
Најсериозен несакан ефект од употребата на метимазолот е агранулоцитоза.
Диазол

Поимот диазол се однесува на едно од двете изомерни хемиски соединенија со молекулска формула C<sub>3</sub>H<sub>4</sub>N<sub>2</sub>, кои имаат петчлен прстен кој се состои од три јаглеродни и два азотни атоми.
Двата изомери се:
*Имидазол (1,3-диазол)
*Пиразол (1,2-диазол)
Косовски заштитен корпус

Косовски заштитен корпус или скратено КЗК (албански: ''Trupat e Mbrojtjës së Kosovës - TMK'') — наследничка организација на терористичката ОВК во Косово. Единицата била формирана од КФОР во 1999 година. КЗК имаше околу 5.000 припадници. Според замислата на западот, КЗК требало да помогне во деминирање и обновување на инфраструктурата на Косово, но исто така да го заштити населението. Целта на западот беше компромис за разформиранњето на терористичката ОВК, да се отстранат радикалните елементи и да служи како почесна верзија на ОВК. Брзо доаѓаа сомнежи за угледот на КЗК. Според некои извори, голем дел од припадниците на КЗК имаат учествувано во разни ликвидации, киднапирања и криминал..
Во текот на војната во Македонија во 2001 година, од Косово, околу 600 до 700 припадници на КЗК упаднаа на македонската територија во Битката за Радуша, која важи за најжестоката битка во целата војна 2001 година. Тогаш за првпат АРМ го употреби Сухои Су-25 за да ги извлечат македонските бранители кои броеаа околу 30-тина полицајци. Бројот на загинатите терористи на КЗК бил наводно огромен, според руски извори имало најмалце 100-тина загинати терористи во борбите. Постојат и претпоставки дека загубите се уште поголеми.
Тогашното Косово беше протекторат на Обединетите нации, што би значело дека Македонија е нападната фактички од нив. Токму поради таа агресија од Косово, Македонија не прогласи воена состојба.
Во 2009 година КЗК е разформирана, а голем дел од припадниците се денес дел од безбедносните сили на Република Косово.
1 Поврзано
* Ослободителна војска на Косово (ОВК)
* Ослободителна Народна Армија (ОНА)
* Албанска национална армија (АНА)
Занзибар

Занзибар (|Zanzibar, |Zanzibar, |زنجبار Zanjibār) - полуавтономна сојузна единица на Танзанија. Единицата е составена од Занзибарскиот Архипелаг, кој пак се наоѓа во Источна Африка, поточно во Индискиот Океан. Архипелагот е оддалечен 25 до 50 километри од копното на Танзанија (Тангањика). Самиот архипелаг е составен од бројни мали острови, меѓу кои најголеми се Унгуџа (главен остров, неофицијално се именува како ''Занзибар'') и Пемба. Главниот град на оваа полуавтономна единица е Занзибар, кој се наоѓа на островот Унгуџа.
Главните стопански гранки на Занзибар се производството на зачини, рафија и туризмот. Меѓу бројните зачини, главни се биберот, цимет, индиски орев и каранфилче.
1 Занзибар како тема во уметноста и во популарната култура
* „Занзибар или последната причина“ — книга на Алфред Андерш.
* „Занзибар“ (''Zanzibar'') — песна на австралиската рок-група „Худу гурус“ (''Hoodoo Gurus'') од 1984 година.
2 Галерија
3 Поврзано
* Танзанија
Црква „Вознесение Христово“ - Градманци

Вознесение Христово (позната и како Свети Спас) — главна селска црква во селото Градманци, Општина Петровец. Црквата се наоѓа на блага височинка којашто се издига спроти селото, до која води посебен земјен пат, кој се издвојува од локалниот пат со кој селото е поврзано со Катланово.
1 Поврзано
* Скопска епархија
* Градманци
Црква „Св. Богородица“ - Железнец

Свети Богородица — главна селска црква во селото Железнец. Црквата се наоѓа отспроти самото село, на десната страна од патот кој води кон Демир Хисар.
1 Историја
Во текот на 2009 година, од црквата се украдени 17 икони, пари и текстилна стока.
2 Галерија
3 Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Сопотничка парохија
* Железнец
Малоилинска Река

Малоилинска Река (позната и како Кушница) — река во Југозападна Македонија и десна притока на Црна Река. Речните води претставуваат извор за производство на електрична енергија.
1 Течение
Течението на реката започнува во североисточниот дел на Плакенска Планина, каде што таа настанува со спојување на реките: Чавдарица, Јабланица и Мирча. Понатаму, таа поминува низ селото Мало Илино и северозападно од Демир Хисар се влева во Црна Река.
2 Енергетика
По течението на реката е изградена малата хидроцентрала „Кушница“ со моќност од 247,5 KW.
3 Галерија
4 Поврзано
* Мало Илино
Ослободителна војска на Косово

Ослободителна војска на Косово или скратено ОВК (албански: ''Ushtria Çlirimtare e Kosovës - UÇK'') — албанска терористичка организација на Косово која со нападни врз државните органи (војска, полиција и други) и цивили се бореше за независност на Косово и Метохија од Србија и СР Југославија. ОВК односно УЧК се бореше исто така за отстварување на таканаречена „Голема Албанија“. Според српски и западните разузнавачки служби основна форма на финансирање на ОВК се трговијата со дрога, која изнесува најмалку половина од своите средства, а добар дел од останатите средства беа собрани преку криминални активности.
ОВК била формирана во 1994 година, а првпат во јавноста се појави во 1996 година. Целта беше независно Косово, а користиле секакви средства за вооружена борба. Дел од структурите на ОВК се обучени и тренирани од британските САС и американската ЦИА. Основач и водач на ОВК, сè до неговата смрт во 1998 година беше Адем Јашари (алб. ''Adem Jashari''), а после неговата смрт Хашим Тачи (алб. ''Hashim Thaçi'') до распаѓањето на ОВК во 1999 година. Оваа организација е вклучена во судири и напади врз српските цивили на Косово, пред и по окупацијата на НАТО во 1999 година..
Голем дел од структурите на ОВК учествуваа исто така и во војната 2001 година во Македонија.
1 Воени злосторства
1.1 Список на масакри извршени од терористите на ОВК
* Масакр во Клечка (26–27 август 1998) – 22 изгорени тела на Косовски Срби се пронајдени во импровизиран крематориум, меѓу нив и жени и деца* Масакр на Радоњичото езеро – убиство на 34 косовски Срби, кои масакрот се фрлени во езерото* Убиствата во Гнилане – во масовни гробници се пронајдени 80 косовски Срби во околината на Гнилане* Масакр во Ораховац – повеќе од 100 Срби и Роми се киднапирани, а околу 50 од нив се убиени во логори* Масакр во Старо Грацко - ликвидирани 14 српски земјоделци* Масовна гробница Угљаре - пронајдени 15 тела на косовски Срби* Масакр во Волујак - масакр над 25 косовски Срби цивили
1.2 Логори
* Логор Лапушник
* Логор Јабланица
1.3 Трговија со органи
При крајот на Косовската војна 1999 година, неколку стотина Срби и Роми се однесени во Албанија во таканаречената „Жолта куќа“, каде откако се убиени, им ги извадија органите за да ги продават на црно.
2 Поврзано
* Ослободителна Народна Армија (ОНА)
* Косовски заштитен корпус (КЗК)
* Албанска национална армија (АНА)
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Подгорци

Воведение на Пресвета Богородица — обновена црква во селото Подгорци.
1 Историја
Црквата била возобновена во 1995 година на местото на стара црква, која постоела во минатото и била запалена пред крајот на отоманското владеење. Се наоѓа на самиот влез на селото веднаш до зградата на училиштето.
2 Поврзано
* Струшко архијерејско намесништво
* Ложанска парохија
* Подгорци
Атанас Костовски

Атанас Костовски (Пехчево, 1 август 1938) — македонски новинар и спортски коментатор.
1 Животопис
Роден е во Пехчево на 1 август 1938 година. Завршил гимназија во Кочани во 1956 година. Во периодот од 1960 до 1964 година работел во весникот „Млад борец“, а во периодот од 1964 до 2001 година во спортската редакција на Телевизија Скопје и потоа Македонската радио-телевизија. По пензионирањето во 2001 година, Костовски кратко време има работено како спортски новинар во приватната телевизија Канал 5, а неговиот глас го има позајмувано и при снимање на рекламни спотови.
Во својата кариера, Костовски има коментирано повеќе од 2500 спортски преноси. Тој известувал од осум Олимписки игри, од по 14 светски и европски првенства, пет балкански првенства, Универзијади, Средоземни игри и други настани.
2 Награди
* 2023 - награда „13 Ноември“, за општествен придонес во развојот на спортскиот живот на Град Скопје во изминативе 65 години.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Зашле

Свети Ѓорѓи — главна манастирска црква на Зашленскиот манастир во селото Зашле. Манастирот е сместен во шума, од десна страна на пристапниот асфалтен пат, кој води до селото.
1 Историја
Во втората половина на век, манастирот бил место на дел од најжестоките битки во Брсјачката буна.
2 Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Сопотничка парохија
* Црква „Св. Илија“
* Зашленски манастир
* Зашле
Црква „Св. Илија“ - Зашле

Свети Илија — главна селска црква во селото Зашле. Црквата се наоѓа на самото сретсело, издигната на една височинка. Во кругот на црквата се наоѓаат селските гробишта.
1 Галерија
2 Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Сопотничка парохија
* Црква „Св. Ѓорѓи“
* Зашле
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Брезово

Свети Ѓорѓи — македонска православна црква во непосредна близина на селото Брезово. Црквата се наоѓа на возвишение коешто се издига над селото од југозападната страна.
1 Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Сопотничка парохија
* Брезово
Тончи Хуљиќ

Тончи Хуљиќ (29 октомври 1961) — хрватски музичар, текстописец и музички продуцент.
1 Животопис
Анте "Тончи" Хуљиќ својата кариера ја започнува во доцните 1970-ти како основач и член на поп бендот Далматински Магазин (подоцна преименуван во Магазин). Бендот постепено изгради репутација како еден од најпопуларните и најтрајните хрватски поп бендови, со репертоар и музички аранжмани под влијание на далматинската народна музика.
Во 1990 година, по распадот на Југославија, Хуљиќ беше меѓу првите хрватски музичари кој воведе елементи на народната музика од другите поранешни југословенски републики во неговиот репертоар. Иако многу рок критичари го обвинија Хуљиќ за покренување на турбо фолкот во хрватската музика, Магазин стана веројатно најпопуларната музичка група во Хрватска во тоа време. Нејзината популарност продолжува низ републиките од поранешна Југославија.
Во тоа време, Хуљиќ ги покажува и своите менаџерски способности и ја основа издавачка куќа Тоника, која е меѓу највлијателните во Хрватска. Хуљиќ исто така има напишано многу популарни мелодии за хрватскиот пијанист Максим Мрвица, како што се "Нострадамус" и најголемиот хит на Максим, "Хрватски рапсодија".
Првиот соло албум на Хуљиќ се вика "Waterland". Хуљиќ беше еден од судиите на втората сезона на Икс-Фактор Адриа.
Црква „Св. Никола“ - Вирово

Свети Никола — главна селска црква во селото Вирово. Црквата се наоѓа во средишниот дел од селото. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
1 Историја
Над влезната порта е запишано дека црквата е од 1999 година, но истата постоела и претходно.
2 Галерија
3 Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Сопотничка парохија
* Вирово
Црква „Св. Никола“ - Бабино

Свети Никола — главна селска црква во селото Бабино. Црквата се наоѓа на неколку стотини метри по селото, од десната страна на патот кој води кон селото Базерник, на возвишение коешто се издига над селото.
Околу црквата се наоѓаат и самите селски гробишта, кои се сместени на мала површина и има гробови дури и до самата црква. Низ самите гробишта и дворот на црквата тече мал поток.
1 Историја
Црквата била подигната и осветена во 1858 година, што може да се забележи и од натписот над влезниот портал на западната фасада.
Била насликана триесет години по нејзината изградба, нешто што се забележува од ктиторскиот натпис над западната врата, во кој е запишано дека фрескоживописот бил завршен на 11 јуни 1888 година. Камбанаријата на црквата била изградена во 1922 година.
Во текот на 2014 година, од црквата се украдени 18 икони, мал сребрен крст и пари.
2 Архитектура
Камбанаријата на црквата има шестаголна основа.
3 Галерија
4 Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Сопотничка парохија
* Бабино