Италоамериканци

Италијански Американци се Американци кои имаат целосно или делумно италијанско потекло. Најголемите концентрации на италијанскоамериканци се во урбаните североисточни и индустриски метрополитенски области на средниот запад, со значителни заедници кои исто така живеат во многу други големи метрополитенски области на САД.
Помеѓу 1820 и 2004 година, приближно 5,5 милиони Италијанци мигрирале од Италија во Соединетите Држави, во неколку различни бранови, а најголемиот број пристигнале во 20 век од Јужна Италија . Првично, многу италијански имигранти (најчесто мажи), таканаречени „птици на премин“, испратиле дознака назад до своите семејства во Италија и, на крајот, се вратиле во Италија; сепак, многу други имигранти на крајот останале во Соединетите Држави, создавајќи ги големите италијанско-американски заедници што постојат денес.
Во 1870 година, пред големиот бран италијански имигранти во Соединетите Држави, во Америка имаше помалку од 25.000 италијански имигранти, многу од нив северноиталијански се бегалци од војните што го придружуваа Ризоргименто - борбата за повторно обединување на Италија и независност од странска власт. која завршила во 1870 година
Имиграцијата почна да се зголемува во текот на 1870-тите, кога повеќе од двојно повеќе Италијанци имигрираа отколку во текот на петте претходни децении заедно. 1870-тите беа проследени со најголемиот наплив на имиграција, кој се случи помеѓу 1880 и 1914 година и донесе повеќе од 4 милиони Италијанци во Соединетите Држави, најголемиот број доаѓа од јужните италијански региони Абруцо, Молизе, Кампанија, Апулија, Базиликата, Калабрија и Сицилија, кои сè уште беа главно рурални и земјоделски и каде што голем дел од населението беше осиромашено поради вековното странско владеење и тешките даночни оптоварувања наметнати по обединувањето на Италија во 1861 година Овој период на голема имиграција завршило ненадејно со почетокот на Првата светска војна во 1914 година и, освен една година (1922), никогаш не продолжило целосно, иако многу Италијанци успеале да имигрираат и покрај новите ограничувања за имиграција засновани на квоти. Италијанската имиграција била ограничена со неколку закони што Конгресот ги донесила во 1920-тите, како што е Законот за имиграција од 1924 година, кој беше специјално наменет да ја намали имиграцијата од Италија и другите јужноевропски земји, како и имиграцијата од источноевропските земји, со ограничување на годишната имиграција по земја до број пропорционален на постојниот удел на секоја националност во американското население во 1920 година, како што е определено со формулата за Национално потекло (која ја пресметала Италија како петто по големина национално потекло на САД, за да и бидат доделени 3,87% од годишната квота за имигрантските места ).
По обединувањето на Италија, Кралството Италија првично ја охрабрила емиграцијата за да ги намали економските притисоци во Јужна Италија. По Американската граѓанска војна, која резултираше со над половина милион убиени или ранети, работниците имигранти биле регрутирани од Италија и од други места за да го пополнат недостигот на работна сила предизвикана од војната. Во Соединетите Држави, повеќето Италијанци го започнале својот нов живот како физички работници во источните градови, рударски кампови и фарми. Италијанците се населиле главно во североисточниот дел на САД и другите индустриски градови на Средниот Запад каде што имало достапни работни места за работничката класа. Потомците на италијанските имигранти постојано се искачувале од пониска економска класа во првата и втората генерација на ниво споредливо со националниот просек до 1970 година. Италијанската заедница често се одликувала со силни врски со семејството, Католичката црква, братските организации и политичките партии.
1 Историја
1.1 Доба на откривање и рано населување
Италијанските морепловци и истражувачи одиграле клучна улога во истражувањето и населувањето на Америка од страна на Европејците . Џеновскиот истражувач Кристофер Колумбо заврши четири патувања преку Атлантскиот Океан за католичките монарси на Шпанија, отворајќи го патот за широко распространето европско истражување и колонизација на Америка.
Друг Италијанец, Џон Кабот, заедно со неговиот син Себастијан, го истражувале источниот брег на Северна Америка за Хенри VII во почетокот на 16 век. Во 1524 година, фирентинскиот истражувач Џовани да Верацано бил првиот Европеец кој го мапирал атлантскиот брег на денешните Соединетите Американски Држави и влегол во заливот Њујорк.
Голем број италијански морепловци и истражувачи во вработувањето на Шпанија и Франција биле вклучени во истражувањето и мапирањето на нивните територии и во воспоставување населби; но тоа не доведе до постојано присуство на Италијанци во Америка. Во 1539 година, Марко да Низа ја истражувал територијата која подоцна станала државите Аризона и Ново Мексико.
Првиот Италијанец кој бил регистриран дека живеел во областа што одговара на сегашните САД бил Пјетро Чезаре Алберти, венецијански морнар кој, во 1635 година, се населил во она што на крајот ќе станело Њујорк .
Мал бран протестанти, познати како Валдензијци, кои биле од француско и северно италијанско наследство (конкретно Пиемонтези), се случил во текот на 17 век. Првите Валдензијци почнале да пристигнуваат околу 1640 година, а мнозинството доаѓало помеѓу 1654 и 1663 година Тие се распространиле низ она што тогаш се нарекуваше Нова Холандија, и она што ќе стане Њујорк, Њу Џерси и регионите на реката Долна Делавер. Вкупното американско валдензиско население кое емигрирало во Нова Холандија во моментов е непознато; сепак, холандски запис од 1671 година покажува дека само во 1656 година, Војводството Савој во близина на Торино, Италија, протерало 300 Валдензијци поради нивната протестантска вера.
Анри де Тонти (Енрико де Тонти), заедно со францускиот истражувач Рене-Роберт Кавелие, Сиер де Ла Сал, го истражуваа регионот на Големите езера. Де Тонти ја основал првата европска населба во Илиноис во 1679 година и во Арканзас во 1683 година. Со ЛаСал, тој го основаше Њу Орлеанс и беше гувернер на територијата Луизијана во следните 20 години. Неговиот брат Алфонс де Тонти (Алфонсо де Тонти), со францускиот истражувач Антоан де ла Моте Кадилак, беше ко-основач на Детроит во 1701 година и беше негов вршител на должноста колонијален гувернер 12 години.
Шпанија и Франција биле католички земји и испратиле многу мисионери да го преоброеле домородното американско население. Меѓу овие мисионери биле и бројни Италијанци. Во 1519–25, Алесандро Гералдини бил првиот католички бискуп во Америка, во Санто Доминго. Отец Франсоа-Жозеф Бресани (Франческо Џузепе Бресани) работел меѓу народите Алгонкин и Хурон во почетокот на 17 век. Југозападниот дел и Калифорнија биле истражени и мапирани од италијанскиот језуитски свештеник Еузебио Кино (Чино) кон крајот на 17 и почетокот на 18 век. Неговата статуа, нарачана од државата Аризона, е изложена во Центарот за посетители на Капитол на САД.
Семејството Талиаферо (оригинално it), за кој се верува дека има корени во Венеција, било едно од првите семејства што ја населиле Вирџинија . Куќата Вајт, историски грузиски дом изграден во Вилијамсбург, Вирџинија во 1754 година, бил дизајниран од архитектот Ричард Талиаферо за неговиот зет, американскиот основач татко Џорџ Вајт, кој се оженил со ќерката на Ричард, Елизабет Талиаферо. Постариот Талиаферо дизајнирал голем дел од колонијалниот Вилијамсбург, вклучувајќи ја палатата на гувернерот, Капитолот на колонијата Вирџинија и Претседателскиот дом на Колеџот Вилијам и Мери.
Колонијален трговец, Френсис Ферари од Џенова, бил натурализиран како државјанин на Род Ајленд во 1752 година. Тој умрел во 1753 година и во тестаментот зборува за Џенова, неговата сопственост на три брода, товар со вино и неговата сопруга Мери, која станала сопственик на една од најстарите кафулиња во Америка, трговската кафеана во Њујорк. Нејзината трговска кафе куќа се преселила низ Вол Стрит во 1772 година, задржувајќи го истото име и покровителство.
Денес, потомците на Алберти-Буртис, Талиаферо, Фонда, Реџо и други рани семејства се наоѓаат насекаде низ Соединетите држави.
1.2 Војна за независност, крајот на осумнаесеттиот и почетокот на деветнаесеттиот век
Овој период забележа мал прилив на нови пристигнувања од Италија. Некои донеле вештини во земјоделството и правење стакло, свила и вино, додека други донесоа вештини како музичари.
Во 1773-1785 година, Филипо Мазеи, лекар и промотор на слободата, бил близок пријател и доверлив човек на Томас Џеферсон. Тој објавил памфлет кој ја содржи фразата: „Сите луѓе по природа се подеднакво слободни и независни, која Џеферсон ја вклучил во суштина недопрена во Декларацијата за независност .
Италијанските Американци служеа во Американската револуционерна војна и како војници и како офицери. Франческо Виго им помагаше на колонијалните сили на Џорџ Роџерс Кларк за време на Американската револуционерна војна со тоа што беше еден од најистакнатите финансиери на револуцијата на границата северозапад. Подоцна, тој беше ко-основач на Универзитетот Винсенс во Индијана.
По американската независност пристигнаа бројни политички бегалци, особено: Џузепе Авезана, Алесандро Гаваци, Силвио Пелико, Федерико Конфалониери и Елеутерио Феличе Форести. Џузепе Гарибалди престојувал во Соединетите Држави во 1850–51 година. На покана на Томас Џеферсон, Карло Белини стана првиот професор по современи јазици на Колеџот Вилијам и Мери, во годините 1779-1803 година.
Во 1801 година, Филип Трајета го основал првиот национален конзерваториум за музика во Бостон, каде што, во првата половина на векот, биле активни и оргуларот Чарлс Нолчини и диригентот Луис Остинели Во 1805 година, Томас Џеферсон регрутирал група музичари од Сицилија за да формираат воен бенд, подоцна да стане јадрото на американскиот поморски бенд. Меѓу музичарите беше и младиот Венерандо Пулици, кој стана првиот италијански директор на бендот и служеше во оваа функција од 1816 до 1827 година Франческо Марија Скала, натурализиран американски државјанин со италијанско потекло, беше еден од најважните и највлијателните директори на американскиот поморски бенд, од 1855 до 1871 година, и беше заслужен за инструменталната организација што бендот сè уште ја одржува. Џозеф Лукеси, третиот италијански водач на американскиот поморски бенд, служел од 1844 до 1846 година. Првата оперска куќа во земјата била отворена во 1833 година во Њујорк преку напорите на Лоренцо Да Понте, поранешниот либретист на Моцарт, кој емигрирал во Америка и станал првиот професор по италијански јазик на колеџот Колумбија во 1825 година.
Во овој период италијанските истражувачи продолжија да бидат активни на Запад. Во 1789–91 година, Алесандро Маласпина мапирал голем дел од западниот брег на Америка, од Кејп Хорн до Заливот на Алјаска. Во 1822–23 година, главниот регион на Мисисипи бил истражен од Џакомо Белтрами на територијата што подоцна требало да стане Минесота, која именувала округ во негова чест.
Џозеф Росати бил именуван за првиот католички бискуп на Сент Луис во 1824 година. Во 1830–64 Самуел Мазучели, мисионер и експерт за индиски јазици, им служел на европските колонисти и домородните Американци во Висконсин и Ајова 34 години, а по неговата смрт, Католичката црква го прогласила за преподобен. Отец Чарлс Константин Пајс, језуит, служел како капелан на Сенатот од 1832 до 1833 година, единствениот католички свештеник некогаш избран да служи во оваа функција.
Во 1833 година, Лоренцо Да Понте, поранешен либретист на Моцарт и натурализиран американски државјанин, ја основал првата оперска куќа во Соединетите Американски Држави, Италијанската опера во Њујорк, која била претходник на Академијата за музика во Њујорк и на Метрополитен опера во Њујорк.
Мисионерите од језуитскиот и фрањевскиот ред биле активни во многу делови на Америка. Италијанските језуити основаа бројни мисии, училишта и два колеџи на запад. Џовани Нобили го основал ''колеџот Санта Клара'' (сега универзитет Санта Клара ) во 1851 година. ''Академијата Свети Игнатиј'' (сега Универзитет во Сан Франциско ) е основана од Антони Мараски во 1855 година. Италијанските језуити, исто така, ги поставија темелите на индустријата за производство на вино која подоцна ќе процвета во Калифорнија. На исток, италијанските Францисканци основале болници, сиропиталишта, училишта и ''колеџот Сент Бонавентура'' (сега Универзитетот Св. Бонавентура ), основан од Панфило да Маглијано во 1858 година.
Во 1837 година, Џон Финизи (Финици) станал градоначалник на Аугуста, Џорџија. Семјуел Вилдс Троти од Јужна Каролина бил првиот Италијанец Американец кој служел во Конгресот на САД (делумен мандат, од 17 декември 1842 година до 3 март 1843 година).
Во 1849 година, Франческо, де Казале започнал да го објавува италијанско-американскиот весник ''Ехото на Италија'' во Њујорк, првиот од многуте што на крајот следеле. Во 1848 година, Френсис Рамачиоти, пронаоѓач и производител на жици на пијано, емигрирал во САД од Тоскана.
1.3 Граѓанската војна и крајот на 19 век
Приближно 7.000 Италијански Американци служеа во Американската граѓанска војна. Огромното мнозинство Италијанци, и од демографски и од идеолошки причини, служеа во Армијата на Унијата (вклучувајќи ги и генералите Едвард Фереро и Френсис Б. Спинола), иако некои Американци со италијанско потекло од јужните држави се бореа во Конфедеративната армија, како генералот Вилијам Б. Талиаферо (со англиско-американско и англо-италијанско потекло). Гардата на Гарибалди регрутирала доброволци за Армијата на Унијата од Италија и други европски земји за да ја формира 39-та њујоршка пешадија. Шест Италијанци Американци го добија Медалот на честа за време на војната, меѓу кои беше и полковникот Лујџи Палма ди Чеснола, кој подоцна стана првиот директор на Метрополитен музејот на уметности во Њујорк (1879-1904).
Почнувајќи од 1863 година, италијанските имигранти беа една од главните групи, заедно со Ирците, кои ја изградија Прекуконтиненталната железница западно од Омаха, Небраска.
Во 1866 година , Константино Брумиди ја завршил фрескоживописната внатрешност на куполата на Капитолот на Соединетите Држави во Вашингтон, а остатокот од својот живот го поминал изведувајќи уште други уметнички дела за да го разубави Капитолот.
Првата прослава на Денот на Колумбо беше организирана од Италијанците во Америка во Сан Франциско во 1869 година
+, State, Number, Percentage
1.61%
2.80%
4.15%
1.48%
3.59%
4.85%
16.54%
8.37%
3.95%
5.76%
2.23%
2.11%
3.08%
5.71%
2.70%
2.01%
2.14%
2.03%
4.30%
5.68%
4.83%
12.01%
4.53%
2.23%
1.78%
3.34%
3.59%
2.57%
5.22%
10.13%
15.04%
2.21%
3.20%
1.15%
6.13%
1.75%
3.69%
11.18%
16.34%
3.02%
1.22%
2.26%
1.83%
2.75%
7.28%
3.90%
4.29%
3.45%
3.15%
5.07%
1.4 Американски држави со над 10% луѓе од италијанско потекло
# Род Ајленд 18,9%# Конектикат 18,7%# Њу Џерси 16,8%# Њујорк 15,93%# Масачусетс 13,9%# Пенсилванија 12,2%# Њу Хемпшир 10,7%# Делавер 10,1%
1.5 Заедници во САД со најмногу жители со италијанско потекло
Топ 20 американски заедници со најголем процент на луѓе кои тврдат дека имаат италијанско потекло се:# Ферфилд, Њу Џерси 50,3%
# Џонстон, Род Ајленд 49,5%
# Норт Бранфорд, Конектикат 43,9%
# Ист Хевен, Конектикат 43,6%
# Хамонтон, Њу Џерси 43,2%
# Оушн Гејт, Њу Џерси 42,6%
# Источен Хановер, Њу Џерси 41,3%
# Норт Хевен, Конектикат 41,2%
# Седар Гроув, Њу Џерси 40,8%
# Вуд-Риџ, Њу Џерси 40,6%
# Северна Провиденс, Род Ајленд 38,9%
# Данмор, Пенсилванија 38,9%
# Њуфилд, Њу Џерси 38,8%
# Сагус, Масачусетс 38,5%
# Џенкинс, Пенсилванија 38,4%
# Западен Питстон, Пенсилванија 37,9%
# Олд Форџ, Пенсилванија 37,8%
# Ловелвил, Охајо 37,5%
# Хјузтаун, Пенсилванија 37,5%
# Проспект, Конектикат 37,5%
2 Библиографија
* Alba, Richard D. ''Italian Americans: Into the twilight of ethnicity'' (Prentice Hall, 1985)
* Baily, Samuel L. ''Immigrants in the Lands of Promise: Italians in Buenos Aires and New York City, 1870-1914'' (1999) Online in ACLS History E-book Project
* Barton, Josef J. ''Peasants and Strangers: Italians, Rumanians, and Slovaks in an American City, 1890-1950'' (1975). about Cleveland, Ohio,
* Bayor, Ronald H. ''Neighbors in Conflict: The Irish, Germans, Jews, and Italians of New York City, 1929-1941'' (1978)
* Bona, Mary Jo. ''Claiming a Tradition: Italian American Women Writers'' (1999)
* Bonomo Albright, Carol and Christine Palamidessi Moore, ed. ''American Woman, Italian Style'' Fordham Press, 2011.
* Brennan, Marcia, "Put It On the Windowsill: An Italian-American Family Memoir" Dark River, an imprint of Bennoin Kearny, 2019.
* Candeloro, Dominic. "Suburban Italians" in Melvin G. Holli and Peter Jones, eds. ''Ethnic Chicago'' (1984) pp 239–68
* Candeloro, Dominic. ''Chicago's Italians: Immigrants, Ethnics, Americans.'' (Arcadia Publishing, 2003).
* Cinel, Dino. ''From Italy to San Francisco: The Immigrant Experience'' (1982)
* Cinotto, Simone. ''The Italian American Table: Food, Family, and Community in New York City.'' (University of Illinois Press, 2013)
* Cinotto, Simone. ''Soft Soil, Black Grapes: The Birth of Italian Winemaking in California,'' (New York University Press, 2012)
* Connell, William J. and Fred Gardaphé, eds., ''Anti-Italianism: Essays on a Prejudice'' (2010)
* Connell, William J. and Stanislao Pugliese, eds., ''The Routledge History of Italian Americans'' (2018)
* D'Agostino, Peter R. ''Rome in America: Transnational Catholic Ideology from the Risorgimento to Fascism'' (2004).
* Delicato, Armando, ''Italians in Detroit.'' 2005.
* De Ville, John. "Italians in the United States." ''The Catholic Encyclopedia'' (1910) vol 8
* Demarco, William M. ''Ethnics and Enclaves: Boston's Italian North End'' (1981)
* Diggins, John P. ''Mussolini and Fascism: The View from America'' (1972)
* Diner, Hasia R. ''Hungering for America: Italian, Irish, and Jewish Foodways in the Age of Migration'' (2001). 292 pp.
** Fichera, Sebastian. ''Italy on the Pacific: San Francisco's Italian Americans.'' New York: Palgrave Macmillan, 2012.
* Fotia, Elizabeth R., and Karen Rasmussen. "The Italian-Americans of the South Bend-Mishawaka Area." (ERIC, 1975) , in Indiana.
* Fox, Stephen, ''The unknown internment: an oral history of the relocation of Italian Americans during World War II'', (1990).
* Gabaccia, Donna R. ''From Sicily to Elizabeth Street: Housing and Social Change among Italian Immigrants, 1880-1930'' (1984), New York
* Gallo, Patrick. ''Old Bread, New Wine: A Portrait of the Italian-Americans'' (1981)
* Gans, Herbert J. ''Urban Villagers'' (1982), sociological study
* Gems, Gerald R. ''Sport and the Shaping of Italian-American Identity.'' Syracuse, NY: Syracuse University Press, (2013) 312 pp.
* Giordano, Paolo A. and Anthony Julian Tamburri, eds. ''Italian Americans in the Third Millennium : Social Histories and Cultural Representations.'' New York: American Italian Historical Association, 2009.
* Giovinazzo, William, Italianità: The Essence of Being Italian and Italian-American" Dark River, an imprint of Bennion Kearny, 2018.
* Glynn, Irial: , European History Online, Mainz: Institute of European History, 2011, retrieved: June 16, 2011.
* Guglielmo, Thomas A. ''White on Arrival: Italians, Race, Color, and Power in Chicago, 1890-1945'' (2003)
* Gardaphe, Fred L. ''Italian Signs, American Streets: The Evolution of Italian American Narrative'' (1996)
* Johnson, Colleen Leahy, and Colleen L. Johnson. ''Growing up and growing old in Italian-American families'' (Rutgers University Press, 1985)
* Juliani, Richard N. ''The Social Organization of Immigration: The Italians in Philadelphia'' (1980)
* Juliani, Richard N. ''Building Little Italy: Philadelphia's Italians before Mass Migration'' (1998)
* Juliani, Richard N. ''Priest, Parish, and People: Saving the Faith in Philadelphia's Little Italy'' (2007)
** Landry, Harral, ed. ''To See the Past More Clearly: The Enrichment of the Italian Heritage, 1890-1990'' (1994) Austin: Nortex Press
* Leone, Castaldo. ''Italians in America'' (2001) Milanostampa, S.p.A.: Mockingbird Press
* Lombardo, Robert M. "Chicago's Little Sicily", ''Journal of the Illinois State Historical Society'' Volume: 100. Issue: 1. 2007 .
* Luconi, Stefano. ''From Paesani to White Ethnics: The Italian Experience in Philadelphia'' (2001)
* Luconi, Stefano. ''The Italian-American Vote in Providence, R.I., 1916-1948'' (2005)
* Luconi, Stefano, "Is Italian-American History an Account of the Immigrant Experience with the Politics Left Out? Some Thoughts on the Political Historiography about Italian Americans", in ''Italian Americans in the Third Millennium: Social Histories and Cultural Representations'', ed. Paolo A. Giordano and Anthony Julian Tamburri, 55–72. (New York: American Italian Historical Association, 2009).
** Maddalena, Marinari. ''Unwanted: Italian and Jewish Mobilization against Restrictive Immigration Laws, 1882–1965'' (2020)
* Nelli, Humbert S. ''The Business of Crime: Italians and Syndicate Crime in the United States'' (1981)
* Mangione, Jerre and Ben Morreale, ''La Storia: Five Centuries of the Italian American Experience.'' New York: Harper Perennial, 1992.
* Mormino, Gary. "The Immigrant World of Ybor City: Italians and Their Latin Neighbors in Tampa, 1885–1985". Gainesville: University Press of Florida. (1987)
* Nelli, Humbert S. "Italians", Thernstrom, Stephan; Orlov, Ann; Handlin, Oscar, eds. . Harvard University Press. . pp 545–60.
* Nelli, Humbert S. ''Italians in Chicago, 1880–1930: A Study in Ethnic Mobility'' (2005).
* Orsi, Robert A. '' The Madonna of 115th Street: Faith and Community in Italian Harlem, 1880–1950.'' Third Edition. 2010.
* Parati, Graziella, and Anthony Julian Tamburri, eds. ''The Cultures of Italian Migration: Diverse Trajectories and Discrete Perspectives.'' Cranberry, NJ: Fairleigh Dickinson University Press; 2011.
** Pozzetta, George. "Italian Americans." in ''Gale Encyclopedia of Multicultural America,'' edited by Thomas Riggs, (3rd ed., vol. 2, Gale, 2014), pp. 505–522.
* Ruberto, Laura E. and Joseph Sciorra, eds. ''New Italian Migrations to the United States: Vol. 1: Politics and History since 1945'' (University of Illinois Press, 2017). xvi, 201 pp
* Rolle, Andrew. ''The Italian Americans'' (1980) a major scholarly survey.
* Serra, Ilaria. ''The Imagined Immigrant: Images of Italian Emigration to the United States Between 1890 and 1924'' (2009)
* Sciorra, Joseph. ''Built with Faith: Italian American Immigration and Catholic Material Culture in New York City'' (University of Tennessee Press, 2015)
* Soresina, Marco. "Italian emigration policy during the Great Migration Age, 1888–1919: the interaction of emigration and foreign policy." ''Journal of Modern Italian Studies'' 21.5 (2016): 723–746.
* Stanger-Ross, Jordan. ''Staying Italian: Urban Change and Ethnic Life in Postwar Toronto and Philadelphia'' (2010).
* Sterba, Christopher M. ''Good Americans: Italian and Jewish Immigrants During the First World'' (2003)
* Thomas, Teresa Fava. "Arresting the Padroni problem and Rescuing the White Slaves in America: Italian Diplomats, Immigration Restrictionists & the Italian bureau 1881-1901." ''Altreitalia'' Riviste 192 Tesi 194 (2010) 40: 57–82.
* Tommasi, LF (ed.), ''Italian Americans: New perspectives in Italian emigration and ethnicity'' (1985)
* Tricarico, Donald ''The Italians of Greenwich Village'' (1984), New York
* Vecchio, Diane C. ''Merchants, Midwives, and Laboring Women: Italian Migrants in Urban America'' (2006).
** Vecoli, Rudolph, ed. ''Italian Immigrants in Rural and Small Town America'' (1987) Staten Island: The American Italian Historical Association
* Yans-McLaughlin, Virginia. ''Family and Community: Italian Immigrants in Buffalo, 1880–1930.'' 1982.
* Puleo, Stephen (2007). The Boston Italians: A Story of Pride, Perseverance, and Paesani, from the Years of the Great Immigration to the Present Day. Boston: Beacon Press. .
2.1 Memory and historiography
* Agnoletto, Stefano. "Ethnicity Versus Structural Factors in North American History: The Case Study of the Italian Economic Niches." ''Studia Migracyjne-Przeglad Polonijny'' 40.1 (151) (2014): 161–181.
* Cannistraro, Philip, and Richard Juliani, ed. ''Italian-Americans: The Search for a Usable Past.'' (The American Italian Historical Association, 1989).
* Gabaccia, Donna. “Italian American Women: A Review Essay,” ''Italian Americana'' 12#1 (1993): 38–61.
* Gabaccia, Donna R. "Italian Immigrant Women in Comparative Perspective." ''The Review of Italian American Studies'' (2000): 391-405 .
* Gardaphe, Fred. L. "The Art of Reading Italian Americana", New York: Bordighera Press, 2011.
* Gardaphe, Fred L. "Leaving Little Italy: Essaying Italian American Culture", Albany, NY: SUNY Press, 2003.
* Giordano, Paolo A. and Anthony Julian Tamburri, eds. "Beyond the Margin: Essays on Italian Americana" (1998).
* Hobbie, Margaret. ''Italian American Material Culture: A Directory of Collections, Sites, and Festivals in the United States and Canada'' (1992).
* Krase, Jerome, ed. ''The Status of Interpretation in Italian American Studies'' (Forum Italicum, (2011) .
* Luconi, Stefano. "Whiteness and Ethnicity in Italian-American Historiography." in ''The Status of Interpretation in Italian American Studies: Proceedings of the first Forum in Italian American Criticism [FIAC]'' (Forum Italicum Publishing, 2011).
* Meyer, Gerald. "Theorizing Italian American History: The Search for an Historiographical Paradigm." in ''The Status of Interpretation in Italian American Studies'' (2011): 164+.
* Pozzetta, George E. “From Immigrants to Ethnics: The State of Italian-American Historiography.” ''Journal of American Ethnic History'' 9#1 (1989): 67–95.
* Tamburri, Anthony Julian, Paolo A. Giordano, Fred L. Gardaphé, eds. ''From the Margin: Writings in Italian Americana'' (2000, 2nd ed.)
* Tamburri, Anthony Julian. ''To Hyphenate or not to Hyphenate: the Italian/American Writer: Or, An "Other" American?'' (1991)
* Tamburri, Anthony Julian. ''Re-viewing Italian Americana: Generalities and Specificities on Cinema'' (2011)
* Tamburri, Anthony Julian. ''Re-reading Italian Americana: Specificities and Generalities on Literature and Criticism'' (2014)
* Wirth, Christa. ''Memories of Belonging: Descendants of Italian Migrants to the United States, 1884-Present'' (Brill, 2015)
2.2 Primary sources
** Bonomo Albright, Carol and Joanna Clapps Herman, eds. ''Wild Dreams'' Fordham Press, 2008. Stories, memoirs, poems by and about Italian Americans.
* Moquin, Wayne, ed. ''A Documentary History of Italian Americans'' (1974)
3 Наводи