procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
’Ртвели

’Ртвели (|რთველი) – традиционална берба на грозје и рурален празник на бербата во Грузија, проследен со прослави, музика и приредби. Обично почнува кон крајот на септември во источниот дел на Грузија и во средината на октомври во западна Грузија.
’Ртвелито обично трае неколку дена, луѓето ја почнуваат бербата од рано утро, а денот го завршуваат со прослава и пеење народни песни чии теми се бербата и виното.
1 Потекло на поимот
Името на празникот потекнува од древниот грузиски збор „stveli“, што значи „берба на овошје“. Со текот на времето, буквата s била заменета со r, а зборот означува само берба на грозје.
2 Дневни активности
Во текот на денот цело семејство, заедно со пријателите и комшиите, се собира во лозјето и ја почнува бербата. Се работи или со голи раце или со посебни ножици. Сите садови поврзани со собирањето грозје и подготовката на вино се измиени и очистени многу темелно и внимателно.
Се користат различни садови и инструменти:*''годори'' – издолжена корпа, исплетена од дренови прачки, за берба на грозје
*''сацнехели'' – дрвено корито за гмечење на грозјето. Гмечењето вообичаено се врши со нозе, обуени во чизми. Коритото има посебен отвор низ кој исцедениот сок се прелива во глинен сад ''квеври''.
*''Квеври'' – глинен сад, во кој виното ферментира.
*''Марани'' – подрум, во кој се закопуваат глинените садови заради подобра ферментација.
Грозјето не се користи само за производство на вино. Од добиената комина се прави ракија ''чача'', а од соковите слатките – пеламуши и чурчхела.
3 Вечерни активности
Вечерите поминуваат во изобилство на храна и пијалаци. Се служат големи количини грузиски деликатеси - шашлик, хинкали, сациви, лобио, хачапури, проследени со изобилство овошје и зеленчук и задолжителните чурхели. Количината и и разновидноста на сервираната храна и пијалаци не ја симболизира само богатат берба, туку се во знак на богата и успешна година.
Според традицијата, што повеќе гости, посреќна е годината. Младото вино се дегустира, се наздравува, првата здравица е од домаќинот и обично е посветена на татковината, гозбата, грозјето, новото вино. Ова се повторува секоја ноќ во текот на празниците.
Венег

Венег (или Унег), исто така познат како Венег-Небти, е име на раноегипетски фараон, кој владеел за време на Втората египетска династија. Иако неговата хронолошка позиција е јасна за египтолозите, сепак не е јасно колку долго владеел. Исто така, не е јасно кој од археолошко идентификуваните кралеви одговара на Венег.
1 Име и противречности
Името на Венег се појавува во натписи со црно мастило на фрагменти од алабастер и во натписи на вазни од шкрилци. Зачувани се седумнаесет садови на кои го има неговото име, од кои единаесет биле пронајдени во подземните галерии под Скалестата пирамида на кралот Џосер во Сакара. Египтолозите, како што се Волфганг Хелк и Франческо Тирадрити, истакнуваат дека сите натписи се направени на место на постоечки натписи, што значи дека имињата што првично биле ставени на садовите биле сосема различни.
Симболот што бил употребен за да се напише името на Венег е предмет на значителен спор помеѓу египтолозите до ден-денес. Таканаречениот „венег цвет" ретко се користи во египетското пишување. Мистериозно, венеговиот цвет често е цртан со шест вертикални „потези“, три од нив на секоја страна од цветната пупка. Значењето на овие потези е непознато. По смртта на Венег, неговиот хералдички цвет не се користел повторно до кралот Тети (6-та династија), кога се употребувал во пирамидалните текстови. Се чини дека цветот венег бил некако поврзан со египетскиот култ за сонцето и смртта. Но, вистинското значење на цветот како име на кралот останува непознато.
2 Владење
Малку е познато за владеењето на Венег. Натписите на садовите каде се споменува неговото име, прикажуваат извештаи за церемонијални настани, како што се „подигнување на столбовите на богот Хор“. Овој празник е често запшуван на садовите од време на владеењето на Нинечер, поради што хронолошката позиција на Венег се претпоставува дека е многу блиску до онаа на Нинечер.
Сенед

Седед (Седеди, Сенеџ - „ужасен владетел") бил древен египетски фараон од втората династија (ран династички период на Египет), владеел околу 2790 г. п.н.е.
Торинскиот кралски канон споменува дека должината на владеењето на Сенед била повеќе од 70 години, а Манетон споменува 41 години. Повеќето експерти претпоставуваат дека владеел околу 26 години.
Сенед е еден од најконтроверзните владетели на Втората династија, бидејќи неговото име прикажано во картушата почесто се појавува во подоцнежниот период отколку во текот на неговото владеење.
Во сите познати списоци на египетски фараони, Сенед се споменува како петти владетел на втората египетска династија и директен наследник на Венег. Можно е да владеел само со Долниот Египет.
Булоњска декларација

Декларација за суштината на есперантизмот (Deklaracio pri la esenco de Esperantismo), вообичаено наречена Булоњска декларација (''Bulonja Deklaracio'') – историски документ кој воспоставил повеќе битни премиси за есперантското движење. Декларацијата ја напишал Л. Л. Заменхоф и била ратификувана во 1905 година од учесниците на првиот Светски есперанто конгрес кој се одржал во Булоњ-сир-Мер, Франција.
1 Содржина
Булоњската декларација се состои од вовед и пет точки.
Во воведот, Заменхоф појаснува дека пет точки од декларацијата се неопходни за да се утврди, бидејќи многу луѓе погрешно ја разбираат природата на есперантското движење. Петте точки во голема мера се одговор на тие погрешно разбрани мислења.
# Есперантизам е движење кое го поддржува есперантото како меѓународен помошен јазик. На тоа не може да му се додадат други значења. Тоа е политички, религиозно и морално неутрално, и не се обидува да ги замени сите постоечки јазици, туку само да ги надополни.
# Оние кои го поддржуваат есперантото тоа го прават затоа што тоа е најреалистичниот меѓународен помошен јазик кој постои, и работат на негов понатамошен развој врз основа на оваа цел.
# Есперантото не припаѓа никому. Секој може да го користи од која било причина која му се допаѓа..
#''Основа на есперантото'' е единствениот постојан задолжителен фундамент на есперантото и не може да се менува. Со други зборови, есперантото не зависи од ниту еден законски орган, управно тело, или поединец, вклучувајќи го и самиот Заменхоф. Ако јазичната работа не е опфатена во „фундаменто“, поединецот треба да се справи со проблемот.
# Есперантист е секој кој течно говори есперанто. Вклученост во есперантската заедница се поттикнува, но не е задолжителна.
2 Наводи
2.1 Цитирани дела
*
Џамија Кул Шариф

Џамија Кул Шариф (|Кол Шәриф мәчете; |Мечеть Кул-Шариф) – џамија во Казанскиот кремљ позната по тоа што во времето на изградбата била една од најголемите џамии во Русија и Европа, вон Истанбул.
1 Историја
Првично, џамијата била изградена во Казански кремљ во 16 век. Името го добила по Кул Шариф, верски учен кој таму служел. Кул Шариф погинал со своите многубројни ученици, додека го бранел Казан од руските сили во 1552 година. Се верува дека зградата вклучувала минариња, во облик на куполи и шатори. Неговиот дизајн бил традиционален за Волшка Бугарија, иако веројатно биле искористени и елементи од раната ренесанса и отоманската архитектура. Во 1552 година, за време на опсадата на Казан Иван Грозни го уништил градот.
Татарските научници шпекулираат за тоа дали некои елементи од џамијата Кул Шариф можат да се видат во црквата Свети Василиј во Москва (8 минариња и централна купола, што не е карактеристично за руската архитектура). Од 1996 година, џамијата почнала повторно да се гради во Казански кремљ, иако нејзиниот изглед е модерен. Нејзината инаугурација на 24 јули 2005 година го означила почетокот на прославите посветени на милениумот од основањето на Казан. Таа може да прими 6.000 верници.
Неколку земји придонеле во фондот кој бил основан за обнова на џамијата Кул Шариф, конкретно Саудиска Арабија и Обединетите Арапски Емирати. Денес џамијата претежно служи како музеј на исламот. Во исто време за време на големите муслимански прослави илјадници луѓе се собираат таму за да се молат.
Комплексот Кул Шариф бил предвиден да биде важен дел од архитектурата на Казан. Освен главната зграда во џамијата, комплексот вклучува и библиотека, издавачка куќа и канцеларија на имамот.
2 Галерија
3 Поврзано
*Ислам во Русија
Рубен Севак

Рубен Чилингирјан (|Ռուբէն Հովհաննեսի Չիլինկիրյան) познат под псевдонимот Рубен Севак (|Ռուբէն Սեւակ) , (, – , ) – истакнат ерменски поет, прозаист и преведувач од подрачјето на Османлиското Царство од крајот на 19 и почетокот на 20 век. По занимање бил лекар.
Роден бил во Силиври, недалеку од Цариград во имотно трговско семејство. Во 1911 години ги завршил студиите по медицина на Универзитетот во Лозана, Швајцарија, каде некое време работел како лекар. Во 1914 година со семејството се враќа во Стамбол. На 24 април 1915 година бил уапсен со уште околу 250 истакнати ерменски интелектуалци. Настрадал како жртва на геноцидот на Ерменците во Османлиското Царство во текот на Првата светска војна. После неполни 4 месеци поминати во затвор во Сириската Пустина, бил брутално убиен на 26 август.
1 Поврзано
* Геноцид над Ерменците
* Црвена недела
Станица (Козаци)

Станица или јурт (|стани́ца, юрт; |станиця) – политички и стопански центар на козачки групи, главно на југ на Руската Империја. Станиците имале статус на рурални општини и во нивниот состав имало едно или повеќе козачки населби. Во состав на станиците се наоѓале не само централните делови на населбите, туку и целокупното околно земјиште кое им припаѓало на козачките семејства. Со станиците управувале избрани козачки атамани кои биле бирани од козачките семејства, а целото земјиште кое се наоѓало во границите на една станица било во заедничка сопственост на сите козачки семејства кои живееле во неа. Сличен демократски систем на распределба на власта и добрата постоел уште само на подрачјето на Новгородската Република во текот на среден вексредниот век. „Системот на станици“ доживеал целосен колапс после Руската револуција кога уследила општа колективизација.
Станиците имале статус на воени населби и секоја станица имала обврска во воените козачки одреди, во зависност од потребите, да испрати еден ескадрон војници (од 65 до 75 војници). Куќите во станиците главно биле изградени од дрва, а во средиштето на секоја станица се наоѓала православна црква, училиште и пазар (мајдан, рус. и укр. ''майдан''). Бидејќи работоспособните мажи во станиците биле предодредени за воена служба, најголемиот дел стопански активности ги вршеле жени. Во секоја станица се наоѓала мелница, а на рабовите и гробишта. Станиците неретко биле опкружени со дрвени бедеми кои ги штителе од непријателски напади. Атаманот кој управувал со станицата рамноправно им ја делел земјата на козачките семејства кои живееле во неа, а сите најважни одлуки кои се однесувале на сите жители на станицата се носеле со учество на сите полнолетни мажи, односно претставници на сите семејства.
Станицата како вид на рурална населба се одржала до денешни дни во јужните делови на Русија − Адигеја, Волгоградска Област, Дагестан, Ингушетија, Кабардино-Балкарија, Карачаево-Черкесија, Краснодарски Крај, Ростовска Област, Северна Осетија, Ставрополски Крај и Чеченија.
По бројот на жители станиците често ги надминуваат и помалите градови, така денес најголеми станици во Русија се Каневскаја (44.000) и Лењинградскаја (37.000) кои воедно се и најголеми селски населби во земјата.
Фабијан Виде

Фабијан Виде (8 февруари 1994 година во Бад Белциг) е германски ракометар.
1 Кариера
1.1 Клуб
Фабијан Виде почнал да игра ракомет во 1999 година заедно со Марвин Сомер и Вили Вејрахс во МБСВ Белциг.
1.2 Репрезентација
Виде е дел од тимот на германскиот национален јуниорски тим, за кој има одиграно 17 меѓународни натпревари, во кои постигнал 41 гол.
На 2016 Олимписките игри во Рио де Жанеиро, тој го освоил бронзениот медал со репрезентацијата.
Себастијан Биник

Себастијан Биник (|Sebastian Bieniek) (, - 09 февруари 2022) — германски уметник, режисер и писател. Неговите активности вклучуваат сликарство, фотографија, изведба, скулптура, пишување и видео. Тој е еден од петте највлијателни уметници кои живеат во Берлин. Во 2018 година тој бил еден од 171 највлијателни мислители во светот.
1 Животопис
Себастијан Биник е роден во 1975 година во Полска. Во 1989 година се преселил во Германија. Во периодот 1996-2001 студирал уметност во Берлин. Од 2001 до 2014 студирал филмска насока во Берлин.
2 Важни уметнички дела
* 1999: Рамка без тело (''Hand without a body'')
* 2013: Доближи ги очите за да ја видиш оваа слика (''Closer your eyes to see this painting'')
* 2013: Дволик (''Doublefaced'')
* 2014: Не заборавај дека сè ќе биде заборавено (''Don't forget that everything will be forgotten'')
3 Галерија
4 Филмографија
* 2002: Нула (''Zero'')
* 2004: Песок (''Sand'')
* 2005: Шеќер (''Sugar'')
* 2007: Играчите (''The Gamblers'')
* 2008: Хоумран на Силвестер (''Silvester Home Run'')
5 Книга
* 2011: ''REALFAKE'', ISBN 978-3-942835-35-0
Стивен Содерберг

Стивен Ендру Содерберг (роден 14 јануари 1963) е американски филмски режисер, сценарист и продуцент. Се смета за еден од основачите и пионерите на движењето на независен филм и е помеѓу најистакнатите и плодни режисери на својата генерација.
Режисерскиот пробив на Содерберг, инди-драмата „Секс, лаги и видеокасета“ (1989), го издигнала во центарот на вниманието на јавноста како значајно присуство во филмската индустрија. На 26 години, Содерберг станал најмладиот соло режисер кој ја освоил Златната палма на Канскиот филмски фестивал, а филмот постигнал светски комерцијален успех, како и бројни признанија. Неговите следни пет филмови, вклучувајќи го и критички пофалениот „Крал на ридот“ (1993), имале ограничен комерцијален успех. Тој се насочил кон помејнстрим сцената со криминалистичката комедија „Надвор од вид“ (1998), биографскиот филм „Ерин Брокович“ (2000) и криминалната драма „Сообраќај“ (2000), за која ја освоил наградата „Оскар“ за најдобар режисер.
Содерберг доживеал понатамошен популарен и критички успех со трилогијата и филмската франшиза „Оушн“ (2001–18), „Че“ (2008), „Информаторот!“ (2009), „Зараза“ (2011), „Вонредна жица“ (2011), трилогијата „Магичен Мајк“ (2012–2023), „Несакани ефекти“ (2013), „Зад канделабрата“ (2013), „Логан Лаки“ (2017), „Неразумен“ (2018), „Нека зборуваат сите“ (2020), „Без ненадеен потег“ (2021), „Кими“ (2022), „Присуство“ (2024) и „Црна торба“ (2025). Неговата филмска кариера опфаќа мноштво жанрови, но негова специјалност се психолошките, криминалистичките и филмовите за грабежи. Неговите филмови заработиле над 2,2 милијарди американски долари низ целиот свет и имале четиринаесет номинации за Оскар, од кои освоиле пет.
Филмовите на Содерберг честопати се вртат околу познати концепти кои редовно се користат за холивудски филмови со голем буџет, но тој рутински користи авангарден артхаус пристап. Тие се фокусираат на теми за променливи лични идентитети, одмазда, сексуалност, морал и човечката состојба. Неговите играни филмови често се препознатливи во сферата на кинематографијата како резултат на тоа што бил под влијание на авангардното кино, заедно со неговата употреба на неконвенционални филмски и фотоапаратски формати. Многу од филмовите на Содерберг се засновани на повеќедимензионални приказни со пресврти во заплетот, нелинеарно раскажување приказни, експериментално секвенционирање, напнати звучни пејзажи и точки на гледање од трето лице.
1 Личен живот
Содерберг се оженил со глумицата Бетси Брентли во 1989 година; двојката имала ќерка пред нивниот развод во 1994 година. Тој бил во брак со Џулс Аснер од 2003 година, на која често ѝ ја припишува заслугата за влијанието врз неговите женски ликови. Има ќерка, родена во 2010 година, со жена во Австралија, каде што работел за време на разделбата од Аснер. Содерберг живее во Њујорк. Неговата веб-серија од 2023 година „Команда З“ е снимена во неговиот дом.
Во 2009 година, Содерберг потпишал петиција за поддршка на филмскиот режисер Роман Полански, барајќи негово ослободување откако Полански бил уапсен во Швајцарија во врска со обвинение за сексуална злоупотреба од 1977 година.
Накада III

Накада III е последната фаза од културата Накада на древната египетска праисторија, која датира приближно од 3200 до 3000 г. п.н.е. Тоа е периодот во кој процесот на формирање на државата, кој започна за време на Накада II, стана многу видлив, со именувани кралеви кои раководеле со моќни политики. Накада III често се нарекува династија 0 или преддинастички период да го одрази присуството на кралеви на чело на влијателни држави, иако всушност, кралевите кои биле вклучени не биле дел од династијата. Веројатно биле сосема неповрзани и многу веројатно во конкуренција меѓусебно. Во овој период, имињата на овие кралеви биле испишани во форма на серех на различни површини, вклучувајќи керамика и гробови.
Протодистичкиот период во древниот Египет се одликувал со тековен процес на политичко обединување, кулминирајќи во формирањето на една држава кога започнал раниот династички период. Освен тоа, во ова време египетскиот јазик првпат е запишан со хиероглифи. Исто така, постојат силни археолошки докази за египетските населби во јужниот Ханаан за време на Пред династичкиот период, кои се сметаат за колонии или трговски ''претпријатија''.
Државната формација започнала во текот на оваа ера, а можеби и порано. Различни мали градови-држави се појавиле по должината на Нил. Освојувањата потоа го намалиле Горниот Египет во три главни држави: Тинис, Накада и Нехен. Прва паднала Накада, која се наоѓала меѓу Тинис и Нехен. Потоа Тинис го освоил Долниот Египет. Односот на Нехен со Тинис е неизвесен, но овие две држави можеби се споиле мирно, со кралското семејство Тините кои владееле во целиот Египет. Тинитските кралеви биле погребани во Абидос на гробиштата Ум ел-Кааб.
Повеќето египтолози сметаат дека Нармер бил и последниот крал на овој период и првиот крал на Првата династија. Веројатно претходник во некои делови од Горниот Египет му бил фараонот Крокодил, Ири-Хор, Ка, а можеби и таканаречениот „Крал Скорпија“, чие име може да се однесува или да биде изведено од божицата Серкет, ран заштитник на други божества и владетели.
Накада III се проширила низ цел Египет и се одликува со неколку значајни нешта:
* Првите хиероглифи
* Првите графички наративи на палетите
* Првата редовна употреба на серех
* Првите вистински кралски гробишта
* Можно е првиот пример за наводнување
Како и:
* Пронајдок на пловидбена навигација (независно од претходниот изум во Персискиот Залив 2.000 години порано)
1 Наводи
Џејдон Санчо

Џејдон Малик Санчо (роден на 25 март 2000 година, во Камбервел) — англиски фудбалер, крило на , на заем од , и на англиската репрезентација.
Санчо претходно бил младински играч на Вотфорд и Манчестер Сити, но својот прв супериорен професионален договор го потпишал со Дортмунд во 2017 година. Во својата втора сезона тој се етаблирал како стандарден играч во првиот тим и ја освоил наградата Бундеслигашки играч на месецот за октомври 2018 година. Санчо бил дел од англискиот младински тим кој го освоил Светското првенство на ФИФА У-17 во 2017 година и го направил своето деби за сениорскиот тим во 2018 година.
Франц Земпер

Франц Земпер (* 5. Роден во 1997 година во Борна ) е германски ракометар кој игра за ДК ДФФК Лајпциг .
1 Кариера
1.1 Клуб
Тој игра од 2013 година за Кометал ДХФК Лајпциг. Второто право да се игра имаше право назад играч за игра на Десау-Рослауер ХВ . Во 2014 година го освои германското првенство со Б - Јуниори. Во следните две години тој исто така го освои германското првенство со А - Јуниори. Од 2015 година тој припаѓа на машкиот тим на СЦ ДХФК Лајпциг. Тој беше номиниран за Ол-стар натпреварот 2018 година. Земпер го продолжи својот договор до 2019 година предвреме во август 2018 година за една година. Од сезоната 2020/21 се кандидира за ФК Фленсбург-Хендевит .
1.2 Репрезентација
На Светското првенство 2015 во Бразил, Земпер и неговиот тим зедоа бронза, постигнувајќи 11 гола во 9 натпревари на овој турнир. Една година подоцна на Европското првенство во 2016 година во Данска, тој го освои сребрениот медал. На Светското првенство во 2017 година во Алжир, тој постигнал со тимот на ДХБ 4. Место и постигна 36 гола во 9 натпревари.
За Европското првенство во ракомет 2018 тој беше назначен од тренерот Кристијан Прокоп во 28-та екипа. Неговата прва покана за тимот на ДХБ се одржа на 12. Октомври 2018 година за квалификациите за ЕМ-2020 во октомври. Неговиот прв меѓународен натпревар за сениорскиот тим, тој заврши на 24. Октомври 2018 против Израел во Вецлар, каде што постигна четири гола. Тој играше 2 натпревари во кои постигна 8 гола. Во репрезентацијата го носи бројот 32 на дресот.
2 Веб врски
*
3 Навод
Ешеде (општинска заедница)

Ешеде (̣|Eschede) — поранешна општинска заедница во округот Целе, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште било во општината Ешеде. Била распуштена на 1 јануари 2014 година.
Општинската заедница Ешеде се состоела од следниве општини:
# Ешеде
# Хабигхорст
# Хефер
# Шарнхорст
ПУ „Гоце Делчев“ - Панчарево

Основно училиште „Гоце Делчев“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Гоце Делчев“ - Панчарево; скратено: ПООУ „Гоце Делчев“) — подрачно основно училиште во селото Панчарево, составен дел на основното училиште „Ванчо Китанов“ од градот Пехчево.
Училиштето е именувано по македонскиот револуционер Гоце Делчев.
1 Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Панчарево, односно во маалото Филиповци, непосредно до главната селска црква „Св. Димитриј“.
2 Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
3 Галерија
Аделхајдсдорф

Аделхајдсдорф (|Adelheidsdorf) — општина во округот Целе, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
Кон општината покрај средишното место Аделхајдсдорф припаѓаат и селата Даселсбрух и Гросмор.
Општината е сместена на седум километри јужно од окружниот град Целе.
Ватлинген

Ватлинген (|Wathlingen) — општина во округот Целе, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 10 километри југоисточно од окружниот град Целе.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
1 Географија
Низ Ватлинген поминува Фузе. Највисока точка во општината претставува Калиберг со своите 110 метри.
Васил Гарванлиев

Васил Гарванлиев — македонски пејач, баритон. Беше одбран да ја претставува Македонија со песната You на изборот за песна на Евровизија 2020 во Ротердам, пред да биде откажано шоуто. Настапувал со многу познати ѕвезди како Нели Фуртадо, Џули Ендрјус, „Њу кидс он д блок“, Енрике Иглесијас, Селин Дион и др.
1 Животопис
Гарванлиев е роден во Струмица на 2 ноември 1984 година. На музичката сцена првпат се појавува на 7 години, а со детската песна „Марионка“ со која настапил на Златно Славејче, станал популарен, а песната станала евергрин. На 10 годишна возраст се преселил со семејството во САД. Кога имал 17 години, неговото семејство било депортирано од САД. Во Чикаго, пред да почне да се занимава со оперската музика, тој пеел поп соло. Потоа живеел во Милано, Италија. На аудиција во Торонто, во Кралскиот конзерваториум бил примен со целосна стипендија и таму останал 9 години.
Од 2018 година повторно се вратил во Македонија и живее и работи во Струмица.
2 Дискографија
*1994: "Марионка"
*2007: "Помогни Ми"
*2018: "Гердан"
*2019: "Патувам"
*2020: "You" (Евровизија 2020)
*2020: "Мојата Улица" (ft. Давор)
3 Надворешни страници
*****
Хефер

Хефер (|Höfer) — село и поранешна општина во округот Целе, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2014 година е дел од општината Ешеде.
1 Географија
Селото Хефер се наоѓа четири километри југоисточно од Ешеде, 20 километри североисточно од окружниот град Целе и 55 километри од покраинскиот главен град Хановер.
Кон него припаѓале две села:
* Ое
* Ашенберг
Ешеде

Ешеде (|Eschede) — општина во округот Целе, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 15 километри североисточно од окружниот град Целе, на границата со Природниот парк Зидхајде. Околу 20 мали села припаѓаат на општината.
Во 1975 година, голем пожар уништил огромни површини на шумата во областа. Местото е познато и по железничката несреќа во 1998 година, кога брз воз ICE излетал, при што загинале 101 лице, што претставува најлоша железничка несреќа во Германија по Втората светска војна.
Општината претставувала административно седиште на истоимената општинска заедница.
1 Географија
Ешеде се наоѓа 19 километри североисточно од Целе, на работ на една голема шумска област.
Општината Ешеде се состои од средишното место Ешеде, Хабигхорст, Хефер, Шарнхорст, Дале, Ендехолц и Марведе. Покрај нив се сретнуваат и помали места како Ашенберг, Ашаутајхе, Бургхорн, Хабигхорстер Хее, Хезело, Краген, Маринезидлунг, Ое, Квело, Реберла, Шелпло, Штарксхорн и Вајхаузен.
2 Познати луѓе
* Алберт Кениг (1881–1944) — сликар и графичар
* Фридрих Штолте (1889–1969) — политичар
* Вилхелм Брезе (1896–1994) — политичар
* Ерих Шелхаус (1901–1983) — политичар
* Геде Гендрих (1912–2000) — шумар и писател
* Ернст Бауероксе (р. 1925) — мисионер
Меѓу осамените жени

„Меѓу осамените жени“ (италијански: ''Tra donne sole'') — краток роман на италијанскиот писател Чезаре Павезе од 1949 година.
1 Содржина
Романот се состои од 30 глави, а дејството се одвива во Торино и во неговата околина, по Втората светска војна: Клелија Оитана, не толку млада жена која работи во една модна куќа во Рим, пристигнува во својот роден град, Торино кого го напуштила пред 18 години. Само што се сместува во хотелот, таа присуствува на немила сцена - во соседната соба, една девојка од богато семејство, се обидела да изврши самоубиство. Набргу, Клелија се среќава со нејзиниот познаник Морели кој ја носи на разни забави. Така, таа ги запознава Момина и Мариела, кои се пријателки на Розета, девојката што се обидела да се отруе. Иако нема пријатни спомени од детството и младоста, сепак Клелија не може да издржи и ја посетува улицата во која одраснала, каде среќава една од своите најдобри другарки од младоста. Подоцна, Клелија се запознава со Розета, а во една прилика, тие две и Момина одат во хотелот, разговарајќи за обидот за самоубиство. Во меѓувреме, Клелија е многу зафатена со уредувањето на просториите на претставништвото на модната куќа. Таа интензивно се дружи со луѓето од средната и повисоката класа и согледува колку се празни тие, па во една прилика започнува љубовна врска со работникот Бекучо. По долготрајна работа, најпосле завршува со уредувањето на претставништвото на модната куќа, а тогаш ја дознава веста дека Розета извршила самоубиство во некој изнајмен стан.
Синиот крст (филм од 1955)

„Синиот крст“ (полски: ''Błękitny krzyż'') - полски филм од 1955 година, во режија на Анджеј Мунк (''Andrzej Munk''), кој е соавтор на сценариото, заедно со Адам Либерак. Главните улоги ги играат: Станислав Вавритко, Лудвик Зјемблич, Јозеф Вавритко, Војчјех Сјемион, Елжбјета Полковска, итн. На Филмскиот фестивал во Венеција, Мунк добил награда за најнадежен млад автор.
1 Содржина
Дејството на филмот се одвива во зимата 1944/1945 година, на Татрите, на границата меѓу Словачка и Полска. Неколку словачки и руски партизани, меѓу кои и неколку ранети, се завеани во една колиба високо во планините. Докторот Јурај (го игра Зјемблич) нема избор и мора да го оперира рускиот мајор Максим (го игра Сјемион), служејќи се со примитивни средства. Потоа, тој се префрла во едно село, од другата страна на планината, каде собира неколкумина селани, членови на спасувачкиот тим, наречен „Синиот крст“, со цел да ги извлече ранетите. Во суровите зимски услови, тие успеваат со тешка мака да се пробијат преку острите планински врвови, изложени на опасноста од лавини и од германската патрола. На патот кон селото, нив ги открива германската патрола, но тие успеваат да побегнат и да ги спасат ранетите.
Екатерина Захариева

Екатерина Спасова Гечева-Захариева (родена на 8 август 1975 година) — политичарка од Бугарија, која од 4 мај 2017 година ја извршува функцијата министер за надворешни работи на Бугарија. Таа била привремен заменик-премиер и министер за регионален развој од 2013 година.
3 Животопис
Захариева е родена во Пазарџик во 1975 година. Дипломирала и магистрирала на Пловдивскиот универзитет по право.
Откако станала адвокат до 2003 година, таа станала и правен советник во Министерството за животна средина и вода. Влегувајќи во политиката во 2009 година, таа станала министер за регионален развој во владата на Росен Плевнелиев. Кога Плевнелиев станал Претседател на Република Бугарија, тој ја избрал за позиција како еден од замениците на премиерите од март до мај во 2013 година. Таа била заменик-премиер во владата на Марин Рајков.
Во 2013 година била министер за регионален развој. Од 18 декември 2015 година била министер за правда до 27 јануари 2017 година. Таа станала министер за надворешни работи на Бугарија на 4 мај 2017 година.
4 Наводи
Екатерина Спасова Гечева-Захариева (родена на 8 август 1975 година) — политичарка од Бугарија, која од 4 мај 2017 година ја извршува функцијата министер за надворешни работи на Бугарија. Таа била привремен заменик-премиер и министер за регионален развој од 2013 година.
3 Животопис
Захариева е родена во Пазарџик во 1975 година. Дипломирала и магистрирала на Пловдивскиот универзитет по право.
Откако станала адвокат до 2003 година, таа станала и правен советник во Министерството за животна средина и вода. Влегувајќи во политиката во 2009 година, таа станала министер за регионален развој во владата на Росен Плевнелиев. Кога Плевнелиев станал Претседател на Република Бугарија, тој ја избрал за позиција како еден од замениците на премиерите од март до мај во 2013 година. Таа била заменик-премиер во владата на Марин Рајков.
Во 2013 година била министер за регионален развој. Од 18 декември 2015 година била министер за правда до 27 јануари 2017 година. Таа станала министер за надворешни работи на Бугарија на 4 мај 2017 година.
4 Наводи
|-
Пампорово

Пампорово — популарно скијачко место кое се наоѓа во Смољанската Област, Бугарија и е едно од најпознатите во Југоисточна Европа. Првенствено е посетена во текот на зимата за скијање и сноубординг. Тоа е, исто така, популарно туристичко место во лето. Центарот на Пампорово се состои од голем број хотели и барови. Исто така е едно од најјужните скијачки центри во Европа. Тоа е одморалиште за семејство и одговара за комплетни почетници и посредници.
1 Местоположба
Одморалиштето се наоѓа во јужните Родопски Планини на надморска височина од 1620 метри. Највисокиот врв во областа, Снежанка на 1928 метри, е неколку стотици метри над одморалиштето и на врвот се наоѓа истоимената кула. Пампорово е оддалечено околу 260 километри од Софија, 85 километри јужно од Пловдив, 15 километри северно од Смољан и 10 километри јужно од Чепеларе.
2 Скијање
Одморалиштето има 55 километри скијачки патеки и 38 километри скијачки патеки кои се опслужуваат со 18 лифтови со вкупна сместивост од 13.000 лица на час. Седум машини за израмнување на снег и 90% покриени со снежни топови гарантираат удобно и пријатно возење на скијачите. Повеќе од 100 високо квалификувани инструктори за скијање, кои зборуваат на различни јазици, се на располагање за да им помогнат на почетниците и на средните скијачи, како и на сноубордистите.
3 Клима
Зимите во Пампорово имаат тенденција да бидат благи, но секоја година има околу 150 дена снежни врнежи. Оваа комбинација овозможува долга скијачка сезона во одморалиштето. Пампорово е познато по својот голем број на сончеви денови во текот на зимата, честопати над 120 дена од декември до мај. Просечната температура во јануари е -3 степени.
4 Развој
Голем дел од постариот дел на одморалиштето во Пампорово се наоѓа североисточно од Снежанка. Постојат планови за изградба на два терени за голф и проширување на целата скијачка област на планината Перелик.
Во јануари 2010 година бил отворен дополнителен граничен премин помеѓу Бугарија и Грција, што е само половина час возење од Пампорово со автомобил. Ова довело до значително внимание од страна на туристите и медиумите во одморалиштето како единствено во Европа кое дозволува за толку кратко време да се префрли еден турист од скијање на пливање.
Алфред Херман

Алфред Херман (26 декември 1879 - 19 ноември 1960) бил германски историчар, новинар и политичар.
1 Животопис
Херман е роден во Иноврацлав. Татко му бил Ото Херман, поштар, а мајка му Хелен. Студирал историја, германски јазик и филозофија на универзитетите во Бреслау (Вроцлав) и Минхен, а дипломирал во Вроцлав во 1903 година. Херман потоа почнал да работи за Херман Хифер во Бон и станал уредник на "Годишник ''на историски верзии за Нидернер''" во 1905 година. Тој во 1906 година работел на Универзитетот во Бон до 1913 година, фокусирајќи се на наполеонската, пруската и рајнската историја.
2 Наводи
Башкирски коњ

Башкирски коњ – коњска раса на башкирскиот народ. Главно се одгледува во Башкортостан, автономна република во рамките на Руската Федерација која се наоѓа во јужните Уралски Планини и западно. Главниот центар на расата е главниот град Уфа.
1 Историја
Потеклото на башкирскиот коњ не е познато. Во 19 век била призната неговата економска вредност и биле преземени чекори да се зголемат неговите работни способности и неговите традиционални квалитети како животно од кого се добива млеко и месо. Центри на расата биле воспоставени во 1845 година.
Башкирскиот коњ бил вкрстен со други раси од бившиот СССР како што бил рускиот тежок запрежен коњ. Биле направени и експериментални вкрстувања со казашки и јакутски коњи.
Башкортостан има трета најголем популација на коњи од федералните единици во Русија, по Алтајски Крај и Јакутија. Во 2003 година биле евидентирани 94.470 грла башкирски коњи.
2 Особености
Башкирскиот коњ е мал коњ, висок 142 cm на гребенот. Има широко тело и длабоки гради, со просечна торакална обиколка од околу 180 cm. Има голема глава и краток врат, низок гребен и рамен грб. Нозете му се куси со тешки коски, коските на нозете може да достигнат обиколка од 20 cm. Најчести бои на башкирскиот коњ се дорија, костенлив, сив и пепелав. Гривата и опашката се густи, а исто така и крзното им е густо и често кадраво. Двегодишна студија објавена во 1990 година северноамериканскиот кадрав коњ, кој исто така има кадраво крзно и може да се нарече „американски башкирски кадрав коњ“, потекнува од башкирската раса
Постојат два различни видови башкирски коњ: помал, полесен планински вид кој главно се користи за јавање и потежок степски вид
Башкирскиот коњ е извонредно отпорен. Крдарите се одгледуваат екстензивно и остануваат на отворено во зима на снег и мраз кога температурите може да достигнат -40 °C.
3 Користење
Башкирскиот коњ се користи за јавање и носење товар, во запрега и за земјоделски работи. Покажува извонредна издржливост, постојат запис за башкирски коњи кои влечат тројка, санки со три коња на растојанија од 120 до 140 km на ден.
Башкирските кобили даваат изобилство на млеко. Просечен годишен принос на млеко е 1500 или 2100 кг при лактација од 240 дена, а најдобрите грла кобили достигнуваат и 2700 кг. Голема количина од млекото се преработува во кумис. Спремањето на кумис е национална активност на башкирскиот народ.
Од влакната собрани од чешлањето на густото зимско крзно на овие коњи може да се исткае ткаенина.
4 Галерија
Мајско дрво

Мајско дрво е висока дрвена шипка подигната како дел од разни европски фолклорни фестивали, околу кои често се случува танцувачки марионет.
Фестивалите можат да се појават на првиот мајски ден (1 мај) или педесеттиот ( Витцун ), иако во некои земји таа се подигнува во средина на лето . Во некои случаи е постојана знаменитост која се користи само за време на фестивалот, иако може да се подига специјално за одредена цел, пред повторно да се симне.
Првенствено пронајдена во рамките на народите од германското јазично семејство и на соседните области на кои тие влијаеле, неговото потекло останува непознато, иако се претпоставува дека првичното значење потекнува од германскиот паганство на железното време и раните средновековни култури. Традицијата преживеала Христијанизација, иако го изгубила оригинално значење што го имала; други научници откриле дека обичајот се издигнал како дел од средновековната христијанска Европа. Тоа е документирано во многу делови од Европа низ периодите на средновековниот и раниот модерен период, иако станала помалку популарна во XVIII и XIX век. Денес, традицијата сè уште се забележува во некои делови од Европа и меѓу европските заедници во Америка.
Тихи

Тихи (|Tychy) — град во Полска, кој се наоѓа во Шлеското Војводство, на околу 20 километри јужно од Катовице. Сместен на јужната граница на горношлеската индустриска област, градот граничи со Катовице на север, Миколув на запад, Бјеруњ на исток и Кобјур на југ. Низ него тече реката Гостиња, која е притока на Висла.
Од 1999 година, Тихи е дел од Шлеското Војводство, област која содржи 71 локален град. Тихи е исто така и еден од градовите основачи на Горношлеското метрополско здружение, економски и политички сојуз формиран со цел доведување на најнаселените шлески подрачја под едно заедничко управно тело.
Тихи е познат по својата пиварска индустрија и по својот меѓународно познат бренд Tyskie, кој датира од 17 век. Од 1950 година, Тихи брзо се развива, главно како резултат на повоените социјалистички политики за раширување на населението во индустриската Горна Шлеска.
Андреас Волф (ракометен голман)

Андреас Волф (3. Март 1991 година во Еускирхен ) е германски ракометен голман. Интернационалата е под договор со Т.В. Кил . Дипломирал со специјализација по економија и студирал меѓународно управување.
1 Кариера
1.1 Клуб
Волф играл до петнаесет години во ''Олхајм/Штрасфелд'' пред да се префрли на ХСГ Рајнбах-Вормерсдорф. Неговиот сениорски пробив го имал за ТВ Кирчел. Првиот голем клуб на Волф бил ТВ Гросволштад, каде што играл до 2013 година пред да се префрли во ХСГ Вецлар. Во 2016 година преминал во германскиот врвен клуб ТХВ Кил. Тука играл три години, одиграл 102 натпревари, двапати ја освои ДХБ-Покал и ја освоил Европската лига на ЕХФ во 2019 година.
Во 2019 година преминал во полски ракомет и во Виве Киелце. Овде освоил четири полски првенства и бил во финалето на ЕХФ Лигата на шампионите во 2022 година, каде Киелце загубил на пенали од ФК Барселона Хендбол. Во 2019 година бил назначен за капитен на тимот.
Во летото 2019 се префрлил во полскиот врвен клуб Келце.
1.2 Репрезентација
Волф дебитирал за германскиот Б-тим во 2013 година, а само една година подоцна беше во А тимот. Тој бил дел од германската репрезентација, која го освои Европското првенство во ракомет за мажи 2016 година во Полска. На овој турнир бил избран за најдобар голман на турнирот.
2 Успех
; Клуб
* 2006: шампион од Средна Рајна со младината на Рајнбахер Ц
* 2009: со второпласираниот Кирхсел германски младински млад
* 2011: Втор во Купот на ЕХФ со ТВ Гросвалштат
* 2017 : Победниците на Купот на DHB
* 2019 : победник на ДХБ купот
; Репрезентација
* 2015: Победа на Суперкупот
* 2016: Победа на Европското првенство
* 2016: Бронзен медал на Олимписките игри
3 Добитник е на наградите
* Германски ракометар на годината 2015, 2016 година
* Европско првенство на сите ѕвездички 2016 година
* Европскиот ракометар од месец јануари 2016 година * Сребрена Лорен Лист 2016
4 Веб врски
* Андреас Волф
* на мрежната страница на ХСГ Вецлар
*
5 Наводи
Ѓуро Ѓаковиќ

Ѓуро Ѓаковиќ ( во — на Остриот врв на Светиот Дух, Словенија) — хрватски политичар, водач на синдикатот, еден од основачите на СКЈ во 1919 година и организациски секретар на Централниот комитет на КПЈ од 1928 до неговата смрт во 1929 година.
1 Животопис
Ѓуро Ѓаковиќ е роден во селото Бродски Варош, близу Славонски Брод во 1886 година. Како метален работник во Сараево, во 1905-1906 година учествувал во првите работни штрајкови во Босна и во 1910 година бил назначен за предводник на младите во Сараево. На почетокот на Првата светска војна во 1914 година, заради војната бил уапсен од страна на воениот суд како „нарцист“ осуден на смрт. Подоцна бил амнестиран и испратен на принудна работа во Арад и Комаром.
Тој бил организатор на голем штрајк на градежниците во 1919 година, бил член на Централната управа на Металургиската федерација за Босна и Херцеговина и Администрацијата на Главната работничка унија во БиХ.
Бил еден од основачите на СРПЈ во Босна и Херцеговина, а во 1920 година бил избран во Централниот партиски совет на ККТ. Претставник на ККТ во Уставното собрание бил во 1920 година.
Во 1920 година бил ангажиран во синдикална кампања за ослободување на уапсените рудари по штрајкот и бунџиите.
Во 1921 година бил делегат на КПЈ на Третиот конгрес на комунистите во Москва. Бил неколкупати уапсен, малтретиран и прогонуван, а од 1922 до 1926 година бил интерниран во својата татковина.
По заминувањето во Загреб во 1926 година, станал секретар на Хрватската комунистичка партија на Сојузот на металурзите.
Бил еден од најистакнатите борци против фракцијата на врвот на КПЈ. Во периодот 1927-1928 бил на Универзитетот „Ленин“ во Москва, а во Кралството СХС се вратил како комунистички командант за отворено писмо до членовите на ККТ. На Четвртиот конгрес на КЗК во Дрезден во 1928 година станал организациски секретар на ЦК КПЈ.
Како голем противник на шестгодишната диктатура во април 1929 година, бил уапсен во Загреб и измачуван. Земен на тогашната југословенско-австриска граница бил убиен на 25 април 1929 година, заедно со Никола Хеќимовиќ, секретар на Црвената асистенција.
2 Спомен и наследство
* Во времето на Шпанската граѓанска војна баталјонот на 129. меѓународна бригада на Шпанската републиканска армија во мај 1937 година, бил именуван по него како баталјон „Ѓуро Ѓаковиќ“.* Во Белгија, за време на Втората светска војна, како дел од вооружените движења на земјата, на имигранти од територијата на Југославија формирале единици „Ѓаковиќ“.* Ѓуро Ѓаковиќ Холдинг, механичка група од Славонски Брод, била именувана по него во 1947 година.* Дваесет години по неговата смрт на 25 април 1949 година, неговите остатоци официјално биле префрлени во Белград и погребани во гробот на Калемегдан, во близина на остатоците на Иван Милутиновиќ, Моша Пијаде и Иво Лола Рибар.
* Во 1979 година, архитектот Федор Тоља го осмислил спомен-паркот „Ѓуро Ѓаковиќ“ во Бродско Варош.* Во 1986 година му била поставена биста во Загреб, дело на Вања Радауш.
Степан Ерзја

Степан Ерзја (|Степа́н Дми́триевич Э́рьзя) (, – , ) – советски уметник и вајар со ерзјанско потекло. Вистинското презиме му било Нефјодов, а ''Ерзја'' му бил уметнички псевдоним со кој уметникот го нагласил својот етнос.
Првите поуки по ликовна уметност Ерзја ги добива во уметничките ателјеа во Алатир и Казан, каде слика во цркви во селата и гратчињата низ Поволжието. Меѓу 1906 и 1914 година живее во Италија и Франција каде ги создава творбите „Тага“ (1908), „Свештеникот на темницата“, „Последната ноќ“ (1909), „Камениот век“ (1911), „Марта“ (1912). Се здобива со светска репутација со учество на изложби во Венеција, Милано (1909), Париз (1912).
По Октомвриската револуција во 1917 година со ентузијазам започнал да изработува монументални скулптури и истовремено предавал низ земјата - во Урал (1918-1921), Новоросиск (1921-1922), Батуми (1922), Баку (1923—1925). Во тој период му започнале проблемите со новата власт во Русија, каде различни функционери негативно се изјасниле за неговите дела и му создавале различни пречки. При патувањата од град во град за време на граѓанската војна на неколкупати бил ранет и по чудо преживува.. Бидејќи се работи по целниот план на пропагандата на новата власт, многу од творбите му се изработени од неквалитетни материјали како цемент, а не мермер, за да може да се спазат поставените рокови, поради што се тешко оштетени и уништени.
Тешките услови во кои работи го принудуваат Ерзја да емигрира. Во есента 1926 година добил овластување од властите да замине за Париз за да ја претстави својата изложба и таму останал половина година, паралелно учествувајќи на IV Меѓународна изложба во Салонот на независни уметници. Двата настани поминале успешно и му донеле значителни финансиски средства. Добива покана да ја претстави својата изложба во Монтевидео и заминал за Латинска Америка. Во 1927 година се настанил во Аргентина.
Тука тој творел 23 години – 1950. Уште при самото пристигнување весниците во земјата публикувале опширни статии за неговото творештво и пишувале за неговите проблеми со советската власт, како и за неговата популарност во Европа. Неговиот живот го претставиле како загадочен, а него самиот како чудак, што помогнало да се роди вистинска легенда. Неговата прва изложба со творби донесени од Европа поминала со огромен успех. Ерзја патувал многу низ Аргентина, ги цртал месните Индијанци и изработувал скулптури од кебрачо.
Во 1950 година, тој добил дозвола од советските власти да се врати во СССР, а следната година пристигнал во својата татковина со голема колекција од свои дела - 180 скулптури од дрво, бронза, мермер, гипс со вкупна тежина од 175 тона. Неговата влада му обезбедила ателје во Москва, каде што поставил постојана изложба која имала голем успех.
Ерзја умира во Москва на 24 ноември 1959 година и е погребан во Саранск.
1 Галерија
Конрад Фердинанд Мејер

Конрад Фердинанд Мејер (11 октомври 1825 - 28 ноември 1898) бил швајцарски поет и историски романописец, мајстор на реализмот, кој претежно е познат по раскажувачките балади како ''Нозе во оган''.
1 Животопис
Мајер е роден во Цирих. Тој имал патрициско потекло. Неговиот татко, кој починал рано, бил државник и историчар, додека неговата мајка била високо образована жена. Во текот на своето детство биле забележани две особини, кои подоцна го карактеризирале како човек и поет: тој имал најсцрпувачки однос кон уредноста и чистотата, и живеел и собирал искуство од сеќавањето, односно меморијата, отколку од непосредната сегашност. Тој страдал од напади предизвикани од ментална болест, понекогаш барајќи хоспитализација; неговата мајка, слично, но била потешко погодена,па поради проблемите кои ѓи имала се самоубила.
По завршувањето на гимназијата, тој започнал да судира право, но историјата и хуманитарните науки биле од поголем интерес за него. Поминал значителни периоди во Лозана, Женева и Париз, и во Италија, каде што се интересирал за историски истражувања. Двајцата историчари кои влијаеле на Мејер особено биле Луис Вуллимин во Лозана и Јакоб Буркхард во Бјале чија книга за ''Културата на ренесансата ја'' стимулира неговата имагинација и интерес. Од неговите патувања во Франција и Италија (1857) Мејер добил многу инспирација за поставките и ликовите од неговите историски романи. Во 1875, тој се населил во Килхберг, над Цирих.
Во 1880 година, тој добил почесен докторат од Универзитетот во Цирих . Починал во неговиот дом во Килхберг на 28 ноември 1898 година.
1.1 Новели
Главните дела на Мејер се историски новели:
* 1873 ''Амајлија'' - Франција за време на масакрот на Свети Вартоломеј
* 1878 ''Снимката''''од пулпата'' - Швајцарија * 1879 Свети - Томас Бекет, Среден век, Англија
* 1881 ''Плаут во манастирот'' - ренесансата, Швајцарија
* 1882 ''Густав Адолф Страуд'' - Триесетгодишна војна
* 1883 ''Страдањето на момчето'' - Франција за време на владеењето на Луј XIV
* 1884 ''Свадба на монахот'' - Италија, самиот Данте е воведен на дворот на Кангранде во Верона како раскажувач на чудната авантура на монах кој, по смртта на својот брат, бил принуден од неговиот татко скрши ги своите завети, но кој, наместо да се венча со вдовицата, се вљубува во друга млада девојка и слепо слегува до неговата судбина.* 1885 ''Судијата'' - Каролинско време, Грисон, го воведува Карлејмен и неговото училиште за палата * 1887 ''Искушението на Пескара'' - Преродба, Италија - раскажува за големата криза во животот на Фернандо Д'Аволос, генерал на Карло V и сопругот на Викторија Колона
Пожар во Богородичната црква (Париз)

На 15 април 2019 година околу 18:50 ч. (CET) избувнал пожар на покривот на Богородичната црква во Париз, Франција, предизвикувајќи огромна штета.
1 Заднина
Причината за пожарот е сè уште непозната. Се претпоставува дека има поврзаност со реновирањето на објектот, откако во 2018 година имало ургентен апел за реставрација и одржување на објектот. Бронзените статуи биле отстранети од внатрешноста на црквата во подготовките за реновирањето.
2 Инцидентот
Пожарот се претпоставува дека избувнал околу 18:50 во време кога црквата е отворена за туристите. Околу 18:15 и 19:00 истиот ден била закажана миса. Четиристотини пожарникари биле мобилизирани за да се борат со огнената стихија. Тие изјавиле дека не се употребуваат канадери затоа што може да се оштети целосната структура на црквата.
3 Реакции
Градоначалниката на Париз, Ане Идалго порача на жителите да ја избегнуваат областа која е означена од страна на пожарникарските служби.
3.1 Меѓународни реакции
Светските водачи и влади, вклучувајќи го и Ватикан, Ангела Меркел, Тереза Меј, Доналд Трамп и Ерна Солберг изразија жалење за настанатата штета и за потенцијалната загуба на вековното обележје.