Економија на Индонезија

Економијата на Индонезија е најголема во Југоисточна Азија и е една од новите пазарни економии во светот. Како земја со висок среден приход и членка на Г20, Индонезија е класифицирана како новоиндустријализирана земја . Таа е 15-та по големина економија во светот според номиналниот БДП и 7-та по големина според БДП (ПКМ) . Проценета на 40 милијарди американски долари во 2019 година, економијата преку Интернет во Индонезија се очекува да ја премине границата од 130 милијарди американски долари до 2025 година. Индонезија зависи од трошењето на домашниот пазар и буџетот на Владата и нејзината сопственост на државните претпријатија (централната влада поседува 141 претпријатие). Администрацијата на цените на низа основни добра (вклучувајќи ориз и електрична енергија), исто така, игра значајна улога во пазарната економија во Индонезија. Сепак, од 90-тите години на минатиот век, поголемиот дел од економијата е контролиран од поединечни Индонезијци и странски компании.
После азиската финансиска криза во 1997 година, владата презела старателство над значителен дел од средствата на приватниот сектор преку набавка на нефункционални банкарски заеми и корпоративни средства преку процесот на преструктуирање на долгот и компаниите биле приватизирани неколку години подоцна. Од 1999 година, економијата се опоравила, а растот се забрзал на над 4-6% во последните неколку години.
Во 2012 година, Индонезија ја заменила Индија како втора најбрзо растечка економија Г-20, зад Кина. Оттогаш, годишната стапка на раст варира околу 5%.
1 Историја
1.1 Период на Сукарно
Во годините непосредно по прогласувањето на независноста на Индонезија, и јапонската окупација и конфликтот меѓу холандските и републиканските сили го осакатиле производството на земјата, при што извозот на стоки како гума и нафта се намалил на 12 и 5% од нивните нивоа пред Втората светска војна, соодветно. Првата банка контролирана од владата, Индонезиска државна банка (БНИ) била основана на 5 јули 1946 година. Првично дејствувала како производител и дистрибутер на ОРИ (''Oeang Republik Indonesia''// Пари на Република Индонезија), валута издадена од Републиканската влада, која била претходник на Рупија . И покрај тоа, валутата издадена за време на јапонската окупација и од холандските власти сè уште биле во оптек, а едноставноста на ОРИ го правела нејзиното фалсификување релативно лесно, влошувајќи ги работите. Помеѓу 1949 и 1960 година, Индонезија доживеала неколку економски нарушувања. Независноста на земјата признаена од Холандија, распадот на Соединетите држави во Индонезија во 1950 година, последователниот период на либерална демократија, национализацијата на ''Банката Де Јаваше'' во модерна банка Индонезија, и преземањето на холандските корпоративни средства по Спорот за Западна Нова Гвинеја, резултирале со девалвација на холандските банкноти на половина од нивната вредност.
За време на периодот на водена демократија во 1960-тите, економијата драстично се влошила како резултат на политичката нестабилност. Владата била неискусна во спроведувањето на макро-економските политики, што резултирало во силна сиромаштија и глад. До падот на Сукарно, во средината на 1960-тите, економијата била во хаос со годишна инфлација од 1.000%, намалување на приходите од извоз, инфраструктура што се распаѓа, фабрики кои работат со минимален капацитет и занемарливи инвестиции. Како и да е, економското подобрување на Индонезија по 1960 година се сметало за извонредно кога ќе се земе предвид колку малку домородни Индонезијци во 1950-тите добиле формално образование според холандската колонијална политика.
1.2 Нов поредок
По падот на претседателот Сукарно, администрацијата на Новиот поредок донела одредена дисциплина во економската политика што брзо ја намалило инфлацијата, ја стабилизирало валутата, и привлекло странска помош и инвестиции. Индонезија била до неодамна единствената членка на ОПЕК во Југоисточна Азија, а зголемувањето на цената на нафтата во 1970-тите придонело за одржливи високи стапки на економски раст, со просек од над 7% од 1968 до 1981 година
Со високи нивоа на регулација и зависност од опаѓање на цените на нафтата, растот забавил на просечно 4,5% на годишно ниво помеѓу 1981 и 1988 година. Низа економски реформи биле воведени кон крајот на 1980-тите, вклучително и управувана девалвација на рупијата за подобрување на извозната конкурентност и дерегулација на финансискиот сектор. Странските инвестиции се зголемиле во Индонезија, особено во брзорастечкиот извозно ориентиран производствен сектор и од 1989 до 1997 година, и индонезиската економија пораснала во просек за над 7%. БДП по глава на жител пораснал за 545% од 1970 до 1980 година како резултат на ненадејното зголемување на приходите од извоз на нафта од 1973 до 1979 година. Високите нивоа на економски раст маскирале неколку структурни слабости во економијата. Тоа се случило со високи трошоци во смисла на слаби и корумпирани владини институции, сериозно јавно задолжување преку лошо управување со финансискиот сектор, брзото исцрпување на природните ресурси и културата на фаворизирање и корупција во деловната елита.
Корупцијата особено добила интензитет во 90-тите години на минатиот век, достигнувајќи ги највисоките нивоа на политичката хиерархија, бидејќи Сухарто станал најкорумпираниот лидер според Транспаренси Интернешнл . Како резултат, правниот систем бил слаб и немало делотворен начин за спроведување на договори или наплата на долговите. Банкарските практики биле многу несофистицирани, со норма на заеми засновани врз колатерал и со широко распространето кршење на регулаторните регулативи, вклучително и ограничувања на поврзаното кредитирање. Нетарифни бариери, барање кирија од државни претпријатија, домашни субвенции, бариери за домашна трговија и ограничувања на извозот, создале економски нарушувања.
Азиската финансиска криза од 1997 година, која започнала да влијае на Индонезија, станала економска и политичка криза. Првичниот одговор бил да се полови рупијата, да се зголемат клучните домашни каматни стапки и да се заостри фискалната политика. Во октомври 1997 година, Индонезија и Меѓународниот монетарен фонд (ММФ) постигнале договор за програма за економски реформи насочена кон макроекономска стабилизација и елиминација на некои од најштетните економски политики во земјата, како што се Националната програма за автомобили и монополот на каранфилот. Рупијата сепак останала слаба, а Сухарто бил принуден да даде оставка во мај 1998 година откако избувнале масовни немири . Во август 1998 година, Индонезија и ММФ се согласиле за Објект за продолжен фонд (ЕФФ) под претседателство на Бахарудин Јусуф Хабиби кој вклучувал значајни цели на структурните реформи. Претседателот Абдурахман Вахид ја презел функцијата во октомври 1999 година, а Индонезија и ММФ потпишале уште еден ЕФФ во јануари 2000 година. Новата програма имала и низа економски, структурни реформи и цели на управување.
Ефектите од кризата биле сериозни. До ноември 1997 година, брзата амортизација на валутата забележала дека јавниот долг достигнал 60 милијарди американски долари, наметнувајќи сериозни притисоци врз буџетот на владата. Во 1998 година, реалниот БДП се намалил за 13,1%, а економијата достигнала најниска точка во средината на 1999 година со 0,8% реален раст на БДП. Инфлацијата достигнала 72% во 1998 година, но забавила на 2% во 1999 година. Рупијата паднала на 11.000 за 1 американски долар до јануари 1998 година Се вратила на опсегот од 8.000 за 1 американски долар на крајот на 1998 година и оттогаш генерално се тргува во опсег од 8.000-10.000 за 1 американски долар. Сепак, рупијата започнала да девалвира во 2013 година, а заклучно со ноември 2016 година е околу 13.000 американски долари.
1.3 Период на реформи
Удел на светскиот БДП (ПКМ)
Година, %
1980, 1,40%
1990, 1,89%
2000, 1,92%
2010, 2,24%
2018, 2,59%
Од воведувањето на целта на инфлацијата во 2000 година, дефлаторот на БДП и показателот на потрошувачки цени (ППЦ) пораснал со просечно годишно темпо од 10¾% и 9%, соодветно, слично на темпото забележано во две децении пред кризата во 1997 година, но далеку под темпо во 60-тите и 70-тите години на 20 век. Инфлацијата, исто така, генерално, се движела пониско во текот на 2000-тите, со некои флуктуации на инфлацијата како одраз на иницијативите на владината политика, како што се промените во фискалните субвенции во 2005 и 2008 година, што предизвикало големи привремени скокови на растот на ППЦ.
Кон крајот на 2004 година, Индонезија се соочила со „''мини-криза''“ поради меѓународните поскапувања и увозот на нафта . Девизниот курс достигнал 12,000 Rp за 1 американски долар пред да се стабилизира. Под водство на претседателот Сусило Бамбанг Јудојоно владата била принудена да ги намали своите огромни субвенции за гориво, кои биле планирани да чинат 14 милијарди долари во октомври 2005 година. Ова довело до повеќе од двојно зголемување на цената на потрошувачките горива, што резултирало со двоцифрена инфлација. Ситуацијата се стабилизирала, но економијата продолжила да се бори со инфлацијата од 17% кон крајот на 2005 година. Економските изгледи станале попозитивни како што изминувале 2000-тите. Растот се забрзал на 5,1% во 2004 година и достигнал 5,6% во 2005 година. Реалниот приход по глава на жител ги достигнал фискалните нивоа во периодот 1996-1997 година. Растот се водел пред се од домашната потрошувачка, што претставува приближно три четвртини од бруто домашниот производ на Индонезија (БДП). Берзата во Џакарта била пазарот со најдобри резултати во Азија во 2004 година, со пораст од 42%. Проблемите што продолжуваат да го намалуваат растот вклучуваат ниско ниво на странски инвестиции, бирократска бирократија и широко распространета корупција што чини 51,4 трилиони Rp (5,6 милијарди американски долари) или приближно 1,4% од БДП годишно.  Сепак, постои силен економски оптимизам заради заклучокот на мирните избори во 2004 година.
Заклучно со февруари 2007 година, стапката на невработеност изнесувала 9,75%. И покрај забавената глобална економија, економскиот раст на Индонезија се забрзал на десетгодишно високо ниво од 6,3% во 2007 година. Оваа стапка на раст била доволна за да се намали сиромаштијата од 17,8% на 16,6% врз основа на владината граница на сиромаштија и го сменила неодамнешниот тренд кон раст на невработените, со невработеност да падне на 8,46% во февруари 2008 година. За разлика од многуте соседи зависни од извозот, Индонезија успеала да ја надмине рецесијата помогната од силната домашна побарувачка (што сочинува околу две третини од економијата) и владиниот пакет фискални стимуланси од околу 1,4% од БДП. По Индија и Кина, Индонезија била трета најбрзо растечка економија во Г-20. Бидејќи економијата од 512 милијарди долари се проширила за 4,4% во првиот квартал, ММФ ја ревидирала прогнозата за Индонезија за 2009 година на 3-4% од 2,5%. Индонезија уживала во спроведените широки економски и финансиски реформи, вклучително и брзо намалување на јавниот и надворешниот долг, зајакнување на билансите на корпоративниот и банкарскиот сектор и намалување на ранливоста на банките преку поголема капитализација и подобар надзор.
Во 2012 година, реалниот раст на БДП во Индонезија достигнал 6%, а потоа тој стабилно се намалил под 5% до 2015 година. Откако Јоко Видодо го наследил Сусило Бамбанг Јудојоно, владата презела мерки за олеснување на регулативата за странски директни инвестиции за стимулирање на економијата. Индонезија успеала да го зголеми растот на БДП малку над 5% во 2016-2017 година. Сепак, владата во моментов сè уште се соочува со проблеми како слабеење на валутата, намалување на извозот и стагнација на потрошувачката. Тековната стапка на невработеност за 2019 година е на 5,3%.
2 Податоци
Следната табела ги прикажува главните економски индикатори во периодот 1980–2019 година. Инфлацијата под 5% е зелена.
Година, БДП(во $ милјарди), БДП по глава на жител, Удел во светот, Раст, БДП по глава на жител раст, Стапка на инфлација(во %), Државен долг(во % БДП)
1980, 189.9, 1,287, 1.42%, 9.88%, N/A, 18.0%, N/A
1981, 223.6, 1,487, 1.50%, 7.60%, N/A, 12.2%, N/A
1982, 242.8, 1,583, 1.53%, 2.24%, N/A, 9.48%, N/A
1983, 262.9, 1,681, 1.56%, 4.19%, N/A, 11.7%, N/A
1984, 293.0, 1,837, 1.61%, 7.57%, N/A, 10.4%, N/A
1985, 314.1, 1,931, 1.62%, 3.91%, N/A, 4.7%, N/A
1986, 343.5, 2,070, 1.67%, 7.18%, N/A, 5.8%, N/A
1987, 375.1, 2,217, 1.71%, 6.57%, N/A, 9.2%, N/A
1988, 415.4, 2,408, 1.75%, 6.97%, N/A, 8.0%, N/A
1989, 470.9, 2,677, 1.85%, 9.08%, N/A, 6.4%, N/A
1990, 559.1, 3,082, 1.90%, 7.24%, 5.34%, 9.0%, 45.7%
1991, 617.9, 3,347, 2.00%, 6.91%, 5.07%, 8.7%, 40.3%
1992, 673.1, 3,585, 2.08%, 6.49%, 4.71%, 7.2%, 42.7%
1993, 733.8, 3,845, 2.17%, 6.49%, 4.76%, 19.1%, 37.4%
1994, 806.0, 4,156, 2.26%, 7.54%, 5.84%, 7.8%, 36.5%
1995, 890.5, 4,522, 2.37%, 8.22%, 6.56%, 9.8%, 30.8%
1996, 977.8, 4,891, 2.46%, 7.81%, 6.21%, 8.6%, 23.9%
1997, 1,041.0, 5,134, 2.47%, 4.70%, 3.19%, 12.6%, 72.5%
1998, 914.8, 4,447, 2.17%
75.3%, 55.2%
1999, 935.4, 4,484, 2.05%, 0.79%
14.2%, 45.2%
2000, 1,003.0, 4,743, 2.04%, 4.92%, 3.48%, 20.4%, 87.4%
2001, 1,063.0, 4,956, 2.07%, 3.64%, 2.23%, 14.3%, 73.7%
2002, 1,128.0, 5,190, 2.09%, 4.49%, 3.09%, 5.9%, 62.3%
2003, 1,204.0, 5,465, 2.12%, 4.78%, 3.37%, 5.4%, 55.6%
2004, 1,299.0, 5,816, 2.11%, 5.03%, 3.63%, 8.5%, 51.3%
2005, 1,415.0, 6,254, 2.13%, 5.69%, 4.29%, 14.3%, 42.6%
2006, 1,538.0, 6,708, 2.12%, 5.50%, 4.10%, 14.0%, 35.8%
2007, 1,680.0, 7,229, 2.14%, 6.34%, 4.94%, 11.2%, 32.3%
2008, 1,816.0, 7,710, 2.18%, 6.01%, 4.62%, 18.1%, 30.3%
2009, 1,914.0, 8,021, 2.28%, 4.62%, 3.24%, 8.2%, 26.4%
2010, 2,056.9, 8,655, 2.29%, 6.22%, 4.81%, 5.1%, 24.5%
2011, 2,229.5, 9,213, 2.34%, 6.17%, 4.74%, 5.3%, 23.1%
2012, 2,413.4, 9,833, 2.41%, 6.03%, 4.60%, 3.9%, 22.9%
2013, 2,535.0, 10,188, 2.41%, 5.55%, 4.15%, 6.4%, 24.8%
2014, 2,622.2, 10,398, 2.40%, 5.00%, 3.63%, 6.3%, 24.7%
2015, 2,647.7, 10,359, 2.38%, 4.87%, 3.55%, 6.3%, 26.9%
2016, 2,744.9, 10,618, 2.38%, 5.03%, 3.76%, 3.5%, 27.9%
2017, 2,894.1, 11,073, 2.38%, 5.07%, 3.84%, 3.8%, 28.7%
2018, 3,116.8, 11,798, 2.42%, 5.17%, 3.98%, 3.2%, 29.8%
2019, 3,331.8, 12,483, 2.47%, 5.02%, 3.87%, 2.8%, 30.1%
2020, 3,328.2, 12,345, 2.55%
N/A, 2.0%, N/A
3 Структура
Сектор, Потсектор, извоз од 2006 година (во трилиони рупии), Раст 2003 (%)
Земјоделство., Култури за храна, 223, 35
Недвижни култури, 63, 34
Добиток, 51, 27
Шумарство, 30, 63
Риболов, 73, 60
Рударство, Нафта и гас, 188, 97
Non oil and gas, 131, 145
Вадење на камења, 36, 87
Производство на нафта и гас, Рафинирање на нафта, 120, 139
Природен гас, 54, 94
Вадење на камења, 213, 35
Non oil and gas manufacturing, Храна, тутун, пијалаци, 213, 38
Текстил, обувки и сл., 91, 34
Дрво, производи од дрво, 44, 48
Хартија, печатење, 40, 43
96, 68
Цемент, неметален каменолом, 29, 50
20, 52
Опрема за транспорт, машини, 222, 87
7, 67
Електрична енергија, гас, вода, Електрична енергија, 21, 51
Гас, 5, 119
Снабдување со вода, 4, 43
Изградба и градење, Изградба, зграда, 249, 98
Трговија, хотели, ресторани, Trade, wholesale and retail, 387, 48
Хотели, 17, 52
Ресторани, 92, 45
Сообраќај, Патен, 81, 106
Морски, 16, 43
Речен, 5, 54
Воздушен, 15, 96
Останати, 2, 49
Комуникација, Комуникација, 88, 123
Финансии, недвижнини, деловни активности, Банкарство, 98, 31
Небанкарски финансии, 27, 87
Придружни услуги, 2, 82
Недвижен имот, 98, 72
Деловни услуги, 47, 71
Услуги во јавниот сектор, Влада, одбрана, 104, 63
Услуги во приватен сектор, Социјални услуги, услуги во заедницата, 60, 92
Забава, рекреација, 10, 46
Лични, услуги за домаќинството, 100, 69
4 Сектори
4.1 Земјоделството
Земјоделството е клучен сектор кој придонесува за 14,43% од БДП. Во моментов, има околу 30% од земјиштето што се користи за земјоделство и вработува околу 49 милиони луѓе (41% од вкупната работна сила). Примарните земјоделски производи вклучуваат ориз, касава, кикирики, природна гума, какао, кафе, палмово масло, копра ; живина, говедско, свинско и јајца. Производството на палмино масло е од витално значење за економијата бидејќи Индонезија е најголем производител и потрошувач на оваа стока во светот, обезбедувајќи околу половина од светската понуда. Насадите во земјата се протегаат на 6 милиони хектари заклучно со 2007 година, со план за пресадување предвидени за дополнителни 4,7 милиони за зголемување на продуктивноста во 2017 година. Постојат голем број негативни влијанија врз социјалното и врз животната средина од производството на палмино масло во југоисточна Азија.
4.2 Нафта и рударство
Индонезија била единствената азиска членка на Организацијата на земји извознички на нафта (ОПЕК) до 2008 година и во моментов е нето увозник на нафта. Во 1999 година, производството на сурова нафта и кондензат во просек изнесувало 1,5 милиони барели на ден, а во 1998 година, секторот за нафта и гас, вклучувајќи рафинирање, придонел за приближно 9% во БДП. Заклучно со 2005 година, производството на сурова нафта и кондензат е 1 милион барели на ден. Тоа укажува на значителен пад од 90-тите години на минатиот век, пред се поради стареењето на нафтени полиња и недостатокот на инвестиции во опрема за производство на нафта. Овој пад на производството е придружен со значително зголемување на домашната потрошувачка, околу 5,4% годишно, што довело до проценета цена од 1,2 милијарди американски долари за увоз на нафта во 2005 година. Државата ги поседува сите права на нафта и минерали. Странските фирми учествуваат преку договори за споделување на производството и за работа. Изведувачите на нафта и гас треба да ги финансираат сите трошоци за истражување, производство и развој во нивните договорни области и имаат право да ги обноват трошоците за работа, истражување и развој од произведената нафта и гас. Индонезија претходно ги субвенционирала цените на горивата за да ги задржи цените ниски, а во 2004 година чинеле 7 милијарди американски долари. Претседателот во тоа врме наредил значително намалување на владиното субвенционирање на цените на горивата во неколку фази. Владата изјавила дека намалувањето на субвенциите е насочено кон намалување на буџетскиот дефицит на 1% од БДП во 2005 година, што е намалување од околу 1,6% од претхдната година. Во исто време, Владата понудила еднократни субвенции за квалификувани граѓани, за да ги ублажи тешкотиите.
Две американски фирми работат со три рудници за бакар / злато во Индонезија, со канадска и британска фирма, кои имаат значителни други инвестиции во никел и злато, соодветно. Групациите „ Веданта ресурси“ и „ Тата груп“ исто така имаат значителни рударски операции во Индонезија. Во 1998 година, вредноста на индонезиското производство на злато и бакар била една милијарда и 843 милиони американски долари, соодветно. Примањата од злато, бакар и јаглен сочинувале 84% од 3 милијарди долари заработени во 1998 година од секторот рударство. Со додавање на проектот Алумина, кој произведува 5% од светското производство на алумина, Индонезија ќе биде втор по големина производител на алуминиум оксид во светот. Проектот нема да направи рудите да станат алуминиум, бидејќи има 100 типа деривати кои можат да ги развиваат понатаму други компании во Индонезија.
Администрацијата на Јоко Видодо ја продолжила политиката за национализам на ресурси, национализирајќи некои средства контролирани од мултинационални компании како што се Фрипорт МекМоран, Тотал СА и Шеврон . Во 2018 година, во потег насочен кон намалување на увозот, нафтените компании кои работат во Индонезија добиле наредба да ја продадат својата сурова нафта на државната Пертамина .
4.3 Автомобилска индустрија
Во 2010 година, Индонезија продала 7,6 милиони мотоцикли, кои главно биле произведени во земјата со скоро 100% локални компоненти. Хонда го предводела пазарот со 50,95% удел на пазарот, следена од Јамаха со 41,37%. Во 2011 година, вкупната продажба на автомобили во малопродажба изнесувала 888.335 единици, што претставува зголемување од 19,26% во однос на минатата година. Тојота доминира на домашниот пазар на автомобили (35,34%), следена од Даихатсу и Митсубиши со 15,44% и 14,56%, соодветно. Од 2011 година, некои локални производители на автомобили вовеле некои индонезиски национални автомобили кои можат да се категоризираат како нискобуџетни зелени автомобили (LCGC) Во 2012 година, продажбата значително се зголемила за 24%, што е првпат да има повеќе од еден милион единици во продажба на автомобили.
Во август 2014 година, Индонезија извезила 126.935 единици на возила, додека вкупното производство достигнало 878.000 единици на возила, што претставува 22,5% од вкупното производство. Извозот на автомобили е повеќе од двојно поголем од неговиот увоз. До 2020 година се предвидува дека извозот на автомобили ќе биде трет по извозот на КПО и чевли. Во август 2015 година, Индонезија извезила 123.790 мотоцикли. Истата година, компанијата Јамаха Мотор, која извезила 82.641, објавила дека ќе ја направи Индонезија како основа за извоз на своите производи.
Во 2017 година, земјата произвела скоро 1,2 милиони моторни возила, рангирајќи ја како 18-тиот најголем производител во светот . Во денешно време, индонезиските автомобилски компании можат да произведуваат автомобили со висок сооднос на локална содржина (80% –90%).
Во 2018 година, земјата произвела 1,34 милиони единици автомобили со вклучен извоз на 346,000 единици главно на Филипини и Виетнам.
4.4 Финансии, недвижнини и деловни активности
Во Индонезија има 50 милиони мали бизниси, со раст на користењето на Интернет од 48% во 2010 година. Гугл објавил дека ќе отвори локална канцеларија во Индонезија пред 2012 година. Според „ Делоит“ во 2011 година, активностите поврзани со Интернет генерирале 1,6% од БДП. Тој е поголем од извозот на електронска и електрична опрема и течен природен гас со 1,51% и 1,45%, соодветно.
До крајот на јуни 2011 година, основните средства на државата изнесувале 1.265 трилиони RP (128 милијарди американски долари). Вредноста на државните акции изнесувале 50 трилиони Rp (5 милијарди долари) додека другите државни средства биле 24 трилиони Rp (2,4 милијарди американски долари).
Во 2015 година, финансиските услуги опфатиле 7,2 трилиони. Педесет домашни и странски конгломерации поседувале околу 70,5%. Четиринаесет од нив биле вертикални конгломерации, 28 хоризонтални, а осум бле мешани. Триесет и пет субјекти се главно во банкарските индустрии, 13 во небанкарските индустрии и по еден во специјалните финансиски индустрии и индустриите на пазарот на капитал.
4.5 Останато
Индонезиската асоцијација за текстил објавила дека во 2013 година, текстилниот сектор веројатно ќе привлече инвестиции од околу 175 милиони долари. Во 2012 година, инвестициите во овој сектор изнесувале 247 милиони американски долари, од кои само 51 биле наменети за нова текстилна машинерија . Извозот од текстилниот сектор во 2012 година изнесувал 13,7 милијарди долари.
Во 2011 година, Индонезија издала 55.010 работни визи за странци, што е раст од 10% во споредба со 2010 година, додека бројот на странски жители во Индонезија, без туристи и странски емисари, изнесувал 111.752, пораснувајќи за 6% во споредба со минатата година. Оние кои добивале визи од шест месеци до една година биле претежно Кинези, Јапонци, Јужнокорејци, Индијци, Американци и Австралијци. Неколку од нив биле претприемачи кои правеле нови бизниси. Малезија е најчестото одредиште на индонезиските работници мигранти (вклучително и илегалните работници). Во 2010 година, според извештајот на Светска банка, Индонезија била меѓу првите десет земји-приматели на дознаки во светот со вредност од вкупно 7 милијарди долари. Во мај 2011 година, шест милиони индонезиски граѓани работеле во странство, од кои 2,2 милиони живеат во Малезија и уште 1,5 милиони во Саудиска Арабија .
5 Надворешни економски односи
Индонезија и Јапонија го потпишале Договорот за економско партнерство Индонезија – Јапонија (IJEPA), кој стапил на сила на 1 јули 2008 година. Договорот бил прв билатерален договор за слободна трговија на Индонезија за олеснување на прекуграничниот проток на стоки и луѓе, како и инвестициите меѓу двете земји. Трговијата со Кина е зголемена од 90-тите години на минатиот век, а во 2014 година Кина станала второ по големина извозно одредиште во Индонезија по Јапонија. Со економскиот подем на Кина, Индонезија ги интензивирала своите трговски односи со Кина за да ги избалансира своите врски со Западот. До 2020 година Кина станала најголемото извозно одредиште во Индонезија.
5.1 САД
По падот на владеењето на Сухарто, извозот на САД во Индонезија во 1999 година изнесувал 2 милијарди долари, што е значително помалку од 4,5 милијарди долари во 1997 година. Главниот извоз бил градежна опрема, машини, авијациски делови, хемикалии и земјоделски производи. Увозот на САД од Индонезија во 1999 година изнесувал 9,5 милијарди долари и се состоел првенствено од облека, машини и опрема за транспорт, нафта, природна гума и обувки. Финансиската помош за Индонезија е координирана преку Консултативната група за Индонезија (ЦГИ) формирана во 1989 година. Вклучува 19 земји-дарители и 13 меѓународни организации кои се состануваат годишно за да ја координираат дарителската помош. Во 2019 година, бидејќи учеството на Индонезија во глобалната трговија надминало 0,5 проценти, трговските претставници на Соединетите држави одлучиле да не ја класифицираат Индонезија како „земја во развој“. И покрај одземањето на овој статус, индонезиската влада уверила дека со ова нема да се променат сегашните објекти за генерализиран систем на преференции што ги уживала Индонезија од САД.
6 Макро-економски тренд
Ова е графикон на трендот на БДП на Индонезија по пазарни цени од ММФ со бројки во милиони рупии.
Година, БДП, Размена на доларсо рупија, Стапка на инфлација (%), Номинален БДП по глава на жител, БДП (ПКМ)по глава на жител
1980, 60.143.191, 627 година, 18.0, 5,25, 5,93
1985, 112.969,792, 1.111, 4.7, 3.47, 5,98
1990, 233.013.290, 1.843, 7.8, 3.01, 6,63
1995, 502.249.558, 2.249, 9.4, 4.11, 8.14
2000, 1.389.769.700, 8.396, 3.8, 2.32, 6,92
2005, 2.678.674.096, 9.705, 10,5, 3.10, 7.51
2010, 6.422.918.230, 8.555, 5.1, 6,38, 9.05
2015, 11.531.700.000, 13.824, 6.4, 4,75, 19,63
За споредби на паритетот на куповната моќ, девизниот курс за 1 американски долар е утврден на 3.094,57 рупии.
Просечната нето-плата во Индонезија варира по сектори. Во февруари 2017 година, секторот електрична енергија, гас и вода има највисока просечна нето-плата, додека земјоделскиот сектор има најниска.
7 Инвестиции
Од доцните 1980-ти, Индонезија направила значителни промени во својата регулаторна рамка за да го поттикне економскиот раст. Овој раст бил финансиран претежно од приватни инвестиции, странски и домашни. Американските инвеститори доминирале во нафтениот и гасниот сектор и презеле некои од најголемите рударски проекти во Индонезија. Покрај тоа, се проширило присуството на американски банки, производители и даватели на услуги, особено по реформите во индустрискиот и финансискиот сектор во 1980-тите. Меѓу другите големи странски инвеститори биле Индија, Јапонија, Велика Британија, Сингапур, Холандија, Катар, Хонгконг, Тајван и Јужна Кореја.
Кризата од 1997 година го направила продолжението на приватното финансирање како императив, но истото било проблематично. Новите одобренија за странски инвестиции паднале за речиси две третини помеѓу 1997 и 1999 година. Кризата дополнително ги потенцирала областите каде што биле потребни дополнителни реформи. Често цитираните области за подобрување на инвестициската клима биле воспоставување на функционален правен и судски систем, придржување кон конкурентни процеси и усвојување на меѓународно прифатливи стандарди за сметководство и обелоденување. И покрај подобрувањата на законите во последниве години, режимот за права на интелектуална сопственост во Индонезија останува слаб, а недостатокот на делотворно спроведување претставува значителна грижа. Под Сухарто, Индонезија се придвижила кон приватно обезбедување јавна инфраструктура, вклучително електрична енергија, патарина и телекомуникации. Кризата од 1997 година, на виделина изнела сериозна слабост во процесот на решавање спорови, особено во областа на приватните инфраструктурни проекти. Иако Индонезија продолжила да ги има предностите на голема работна сила, изобилство природни ресурси и модерна инфраструктура, приватните инвестиции во нови проекти во голема мера престанале за време на кризата.
Заклучно со 28 јуни 2010 година, Индонезиската берза има 341 котирано друштво со комбинирана пазарна капитализација од 269,9 милијарди долари. Заклучно со ноември 2010 година, две третини од пазарната капитализација била во форма на странски фондови, а само околу 1% од населението има инвестиции во акции. Понатаму се прават напори за подобрување на деловното и инвестициското опкружување. Во рамките на Анкетата за деловно работење на Светска банка, Индонезија се искачила на 122 од 178 земји во 2010 година, од 129 во претходната година. И покрај овие напори, рангот е сè уште под регионалните врсници и опстојува неповолната клима за инвестиции. На пример, потенцијалните странски инвеститори и нивниот извршен персонал не можат да одржуваат свои банкарски сметки во Индонезија, освен ако не плаќаат данок на мештани.
<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve- >&#x5B; ''потребно е цитирање'' &#x5D;</sup>
Од 1990 до 2010 година, индонезиските компании биле вклучени во 3.757 спојувања и преземања со вкупна позната вредност од 137 милијарди долари. Во 2010 година биле објавени 609 трансакции, што е нов рекорд. Бројките се зголемиле за 19% во споредба со 2009 година. Вредноста на зделките во 2010 година изнесувала 17 милијарди, што е втора најголема бројка досега. Во 2012 година, Индонезија реализирала вкупни инвестиции од 32,5 милијарди долари, надминувајќи ја својата годишна цел од 25 милијарди долари, како што било соопштено од Координативниот одбор за инвестиции (БКПМ) на 22 јануари. Примарните инвестиции биле во секторите рударство, транспорт и хемикалии. Во 2011 година, индонезиската влада објавила нов ''Главен план'' (познат како ''МППЕИ'', или ''Masterplan Percepatan dan Perluasan Pembangunan Ekonomi Indonesia'', ''Главниот''''план за забрзување и проширување на економскиот развој во Индонезија'' ). Целта била да се поттикнат зголемени инвестиции, особено во инфраструктурни проекти низ Индонезија .
8 Јавни трошоци
Во 2015 година, вкупната јавна потрошувачка изнесувала 1.806 трилиони РП (130,88 милијарди американски долари, 15,7% од БДП). Владините приходи, вклучително и приходите од државните претпријатија (БУМН), изнесуваат вкупно 1.508 трилиони РП (109,28 милијарди американски долари, 13,1% од БДП) што резултира со дефицит од 2,6%. Од кризата во 1997 година, што предизвикало зголемување на долгот и јавните субвенции и намалување на трошоците за развој, јавните финансии на Индонезија претрпеле голема трансформација. Како резултат на низа макроекономски политики, вклучително и низок буџетски дефицит, се смета дека Индонезија преминала во ситуација на доволно финансиски ресурси за решавање на развојните потреби. Децентрализацијата, донесена за време на администрацијата на Хабиби, го сменила начинот на трошење на владата, што резултирало во околу 40% од јавните средства пренесени на регионалните влади до 2006 година.
Во 2005 година, зголемувањето на меѓународните цени на нафтата довело до одлука на владата за намалување на субвенциите за гориво. Тоа довело до дополнителни 10 милијарди американски долари за државни трошоци за развој а до 2006 година имало дополнителни 5 милијарди како резултат на постојан раст и опаѓање на исплатата на услугите на долгови. Тоа бил првиот „''фискален простор''“ во земјата од огромниот приход за време на нафтениот бум во 1970-тите. Поради децентрализацијата и фискалниот простор, Индонезија има потенцијал да го подобри квалитетот на своите јавни услуги. Таквиот потенцијал и овозможува на земјата да се фокусира на понатамошни реформи, како што е обезбедување насочена инфраструктура. Внимателното управување со доделените средства е опишано како главно прашање на Индонезија во јавните трошоци.
Во 2018 година, претседателот Јоко Видодо значително го зголемил износот на долгот со земање странски заеми. Индонезија го зголемила долгот за 1.815 трилиони во споредба со неговиот претходник. Тој инсистирал на тоа дека заемот се користи за продуктивни долгорочни проекти како што се градење патишта, мостови и аеродроми. Министерот за финансии Шри Мулјани исто така изјавил дека и покрај зголемувањето на странските заеми и долгови, владата исто така го зголемила и буџетот за развој на инфраструктурата, здравството, образованието. Владата инсистира на тоа дека надворешниот долг е сè уште под контрола и ги почитува релевантните закони со кои се ограничува долгот да биде под 60% од БДП.