procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Црква „Св. Димитриј“ - Граче

Свети Димитриј (|Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Граче, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1890 г. и направена е од камен. Претставува трикорабна базилика со фрески во апсидата на жртвеникот и на олтарот. Фреските во неа се пример за духовната уметност од крајот на XIX век.
Во 1991 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Спиридон“ - Горна Статица

Свети Спиридон (|Αγίου Σπυρίδωνος) — црква во селото Горна Статица, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм, сместен во источниот дел на селото. Изградена е во XIX век.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Никола“ - Граче

Свети Никола (|Αϊ Νικόλας ο Πετρίτης) — црква кај селото Граче, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Првобитно била храм на некогашен манастир.
Црквата се наоѓа на мал рид кај Граче. Во близина се остатоците од дреновмакедонскиот град Ватина. Претставува мала еднокорабна црква од камен. Изградена е во 1417 г. во византиски стил, без припрата и со висока полукружна апсида на исток. Освен неа, има мали ниши за ѓаконик и проскомидија. Има димензии од 7 м во должина, 4 м во ширина и 5 м во висина. Покривот е сводест и покриен со камени плочи, сличен на оној на црквите „Св. Стефан“ (IX век) и „Св. Бессребреници“ (XII век) во Костур. Ѕидаријата има керамопластични украси. Ктиторскиот натпис над западната врата гласи: „Се изгради во година 6925 = 1417“ (''ΕΚΤΙΣΘΗ ΕΝ ΕΤΗ ΣΤϠʹΚΕ''). Храмот неколкупати страдал од палежи и инциденти.
Во 1991 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Онуфриј“ - Граче

Свети Онуфриј (|Οσίου Ονουφρίου) — средновековна црква во селото Граче, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓал на Охридската архиепископија.
Црквата е сместена на 2-3 км северозападно од селото. Изградена е како параклис од монасите на некогашниот манастир „Св. Никола“, од кој денес останала само црквата.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Скумско

Успение на Пресвета Богородица (|Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Скумско, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на јужниот крај на селото и е негов гробишен и парохиски храм.
2 Историја
Во храмот има вредни икони од средниот век.
3 Поврзано
* Костурска епархија
Петр Фијала

Петр Фијала (|Petr Fiala; ) — чешки политичар и политиколог, премиер на Чешка од ноември 2021 г. а воедно и водач на Граѓанската демократска партија (ОДС) од 2014 г. Претходно бил министер за образование, млади и спорт од 2012 до 2013 година.
Црква „Св. Христофор“ - Жупаништа

Свети Христофор (|Ιερός Ναός Αγίου Χριστοφόρου) — црква кај селото Жупаништа, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во XIX век. Со напуштањето на селото и преместувањето на неговите жители во Орман, во 1955 – 1960 г. црквата исто така е напуштена и била во пропадната состојба.
Во 2013 г. храмот е обновен од жителите на Орман.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Осничани

Успение на Пресвета Богородица (|Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Осничани, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во XIX век и се наоѓа во центарот на селото.
Внатре има вредни икони од XVIII век.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Хризопрас

Хризопрас — скапоцен камен од редот на калцедони. Содржи силикатни материјали и мала количина на никел. Најчесто има боја на зелено јаболко, но варира и до темнозелена. Во потемната верзија, хризопрасот се нарекува и прас.
Хризопрасот е криптокристал, што значи дека се состои од фини кристали, така што различни честички можат да се видат при нормално зголемување.
Името хрисопрас доаѓа од грчкиот збор |χρυσος ''chrysos'' - ''злато'' и |πρασινον ''прасинон'' - ''зелен''.
Главните наоѓалишта на хризопрас се наоѓаат во Западна Австралија, Квинсленд, Германија, Полска, Русија, Аризона, Калифорнија, Бразил и Србија ( Косово и Метохија ).
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Горенци (Костурско)

Успение на Пресвета Богородица (|Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Горенци, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Претставува главен храм на Горенското архијерејско намесништво
Црквата е сместена во центарот на селото. Изградена е во 1853 г.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Стар Чифлик

Успение на Пресвета Богородица (|Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во поранешното село Стар Чифлик, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
Црквата се наоѓа близу северниот брег на Костурското Езеро, во подножјето на планината Вич. Изградена е како мала црква во XVII век и има икони од тоа време. Подоцна храмот е обновен како базилика и изградени се чешма и помошен објект.
1 Икони
2 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Костараџа

Рождество на Пресвета Богородица (|Γέννησης της Θεοτόκου) — црква во напуштеното село Костараџа, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Храмот е базилика подигната за време на македонската преродба. Подот бил покриен со плочи, а амвонот, владичкиот престол и иконостасот биле резбани. Живописана била само конхата на апсидата. Во северозападниот дел на наосот има величествена камбанарија.
На Велики четврток, 13 април 1944 г., единиците на Војската СС и Вермахтот го запалиле храмот, а притоа изгорел и покривот.
Веднаш по војната ѕидовите на црквата се зацврстени. Во 1979 г. храмот е делумно обновен од жителите на Нова Костараџа, основана од костараџани по Граѓанската војна. Обновен е и дел од покривот, и со тоа е направена црква во старата црква. На крајот од 1990-те одлучено е храмот прописно да се востанови — направенна е покривна конструкција, извршено е внатрешно малтерисување и живописување и изградена е нова галерија. Ремонтот завршил во 1999 г.
Во црквата се чува османлиско знаме запленето од костараџани кои учествувале во Битката кај Аламана на 23 април 1821 г.
2 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Лагор

Успение на Пресвета Богородица (|Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква кај некогашното село Лагор, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Селото е возобновено од крајот од XVIII до почетокот на XIX век од влашки овчари дојдени од уништеното Москополе. Црквата е изградена во 1860 г. година врз урнатините на постар храм. Храмот е релативно мал и има три преносливи икони од XVII и XVIII век, веројатно донесени од Москополе. Зачувани се и оригиналниот обичен иконостас и неколку икони од 1853 г., неколку фрески 1875 г. Има и две-три мали икони, дело на народни зографи од средината на XIX век, меѓу кои и имитација на ватопедската икона „Света Богородица Утешителка“.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Фридрих I (Виртемберг)

Фридрих I (германски: ''Friedrich Wilhelm Karl''; 6 ноември 1754 - 30 октомври 1816) — владетел на Виртемберг од 1797 година до неговата смрт. Тој бил последниот војвода на Виртемберг од 1797 до 1803 година, потоа првиот и единствен изборен кнез на Виртемберг од 1803 до 1806 година, пред да го подигне Виртемберг во кралство во 1806 година со одобрение на Наполеон Бонапарт.
Црква „Св. Тома“ - Горенци (Костурско)

Свети Тома (|Αγίου Θωμά) — црква во југоисточниот дел на селото Горенци, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот се наоѓа на надморска височина од 1.386 м во источниот дел на планината Габер (Саракина), јужно над Горенци. Таму постоело мало село наречено Саракина, населено со овчари сè до околу 1750 г. Нивен покровител бил Апостол Тома и од таа причина ја изградиле црквата на соседен рид.
Црквата е камена и со многу мали димензии, изградена во XVII или XVIII век. Долга е 3,5 м, широка 2,5 м и висока околу 1,8 м. Вратата е висока само 1,5 м, што е типично за храмовите од ова време. Покривот е ќерамиден, од кои 2-3 се многу стари, со големи димензии (околу 40 × 30 см) и се доста тешки. Внатре има прост олтар, изграден и залепен за источниот ѕид, како и две многу мали ниши.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Вилхелм II (Виртемберг)

Вилхелм II (германски: ''Wilhelm II''; 25 февруари 1848 - 2 октомври 1921) — последниот крал на Виртемберг. Тој владеел од 6 октомври 1891 година до распуштањето на кралството на 30 ноември 1918 година. Тој исто така бил последниот германски владетел кој абдицирал во пресрет на Ноемвриската револуција од 1918.
Црква „Св. Ѓорги“ - Горенци (Костурско, XVIII век)

Свети Ѓорѓи, месно наречена и Свети Ер (|Αγίου Γεωργίου), — црква во југоисточниот дел на селото Горенци, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот и изграден во втората половина на XVIII век, околу 1770 г. Првобитно била трикорабна базилика со дрвен покрив со ќерамиди, живописана припрата, наос и светилиште. Денес е зачуван само мал дек од изворниот изглед — жртвеникот и дел од наосот, околу 2 м. Зачувани се четиристолбен кивот (балдахин) на Чесната трпеза, убав резбан иконостас со вредни икони и украсен таван. Во 1996 г. оваа црквичка и истоимената гробишна црква во селото се прогласени за заштитени споменици на културата.
Од 1897 г. до Илинденското востание во 1903 г. црквата била под врховенството на Бугарската егзархија.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Вилхелм I (Виртемберг)

Вилхелм I (германски: ''Friedrich Wilhelm Karl''; 27 септември 1781 година – 25 јуни 1864 година) — крал на Виртемберг од 30 октомври 1816 година до неговата смрт.
По пристапувањето на Вилхелм, Кралството Виртемберг претрпело неуспех на културите и глад во „''Годината без лето''“, во 1816 година. Откако ја презел функцијата, тој иницирал широки реформи, што резултирале со одобрување на сталежите на Виртемберг на устав на 25 септември 1819 година. Во неговото 48-годишно владеење, кралството се сменило од она што било создадено од различни деноминациски кнежевства и хетерогена земјоделска земја, во уставна држава со заеднички идентитет и добро организирано управување.
Покрај неговата успешна внатрешна политика, тој во текот на неговото владеење водел и амбиција фокусирана на германската и европската надворешна политика. Заедно со големите сили на Прусија и Австрија, тој ја замислил третата голема германска сила во форма на Баварија, Саксонија, Хановер и Виртемберг. Иако овој план никогаш не успеал, тој обезбедил конзистентна, кохерентна и насочена политика за време на неговото владеење.
Вилхелм бил единствениот германски монарх кој бил принуден да го признае Уставот на Франкфурт од 1848 година. По неуспехот на Мартовската револуција од 1848 година, тој водел ресторативна политика што му се спротивставувала на неговиот либерален имиџ од пред револуцијата. Починал во 1864 година во замокот Розенштајн во Бад Канштат и е погребан во мавзолејот во Виртемберг.
Весекс

Кралството Весекс (|Westseaxna rīċe; „Кралството на Западните Саксонци“) било англосаксонско кралство на југот од Велика Британија. Постоело од 519 година до обединувањето на Англија во 927 година.
1 Историја
Според англосаксонската хроника, Весекс бил основан од Чердич и Кинрич, но можеби се работи за легенда затоа што главните извори за историјата на Весекс понекогаш се противречни. Весекс станало христијанско кралство откако Кенвал бил крстен, а за време на неговото владеење го проширил кралството. Подоцна Кедвала ги освоил Сасекс, Кент и Островот Вајт. Неговиот наследник, Ине, издал еден од најстарите сочувани англиски законски кодекси и основал втора западносаксонска епископија. По него со Весекс владееле низа кралеви со непозната генеологија.
Во 8 век, и покрај огромната моќ на Мерсија, Весекс во голема мера останал независно кралство. Во овој период бил воспоставен системот на шир. За време на владеењето на Егберт, биле освоени Сари, Сасекс, Кент, Есекс и Мерсија, и делови од Думнонија. Тој, исто така, станал наткрал на нортамбрискиот крал. Сепак, Мерсија во 830 година повторно станала независна. За време на владеењето на неговиот наследник, Етелвулф, на устието на Темза пристигнала данска војска но била поразена. Синот на Етелвулф, Етелбалд насилно го презел престолот, па за да се избегне војна кралството било поделено. Етелвулф го наследиле неговите четири сина, од кои најмладиот бил Алфред Велики.
Во 871 година Данците го нападнале Весекс, а Алфред бил принуден да им плати за да заминат. Тие се вратиле во 876 година, но биле принудени да се повлечат. Во 878 година го принудиле Алфред да побегне во рамнините во Сомерсет, но подоцна биле поразени во Битката кај Едингтон. За време на своето владеење Алфред издал нов законски кодекс, собрал научници во својот двор и издвоил средства за изградба на бродови, организирање војска и воспоставување систем на бурхови (тврдини). Синот на Алфред, Едвард, за сметка на Данците ги освоил источен Мидлендс и Источна Англија, а во 918 година, по смртта на неговата сестра Етелфлед, станал владетел на Мерсија. Синот на Едвард, Етелстан, во 927 година ја освоил Нортамбрија и за прв пат Англија станала обединето кралство. Кнут Велики, кој ја освоил Англија во 1016 година, ја создал богатата и моќна грофовија Весекс, но во 1066 година Харолд Годвинсон повторно ја обединил грофовијата со круната и Весекс престанал да постои.
, ,
Весекс и областите под негова контрола во 871 г., Весекс и областите под негова контрола во 886 г., Весекс и областите под негова контрола во 897 г.
2 Поврзано
* Хептархија
* Англосаксонска Англија
* Династија Весекс
* Алфред Велики
3 Библиографија
* Блер, Питер Хантер (17 јули 2003 година). (Трето издание. ). Прес на Универзитетот Кембриџ.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Долени

Успение на Пресета Богородица (|Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — средновековна црква во селото Долени, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
1 Местоположба
Црквата е сместена на мал рид на северниот влез на селото.
2 Историја
Храмот е еднокорабна крстокуполна црква, изградена во XI век. Првобитно имала трем од југ и запад, чие уривање лошо се одразило врз внатрешниот живопис.
Фреските датираат од два периода. На јужниот ѕид на наосот има натпис според кој првото жиовописување е изведено во 1432 г. Има претстава на Свети Климент Охридски. Овие фрески во наосот, а особено во неговата купола, пострадале од влагата која се провлекувала низ срушениот покрив, а подобро се зачувани фреските на северниот ѕид.
Вториот живописен слој, кој е подобро зачуван, датира од 1749 г. и ги покрива ѕидовите во нартексот и ниските делови на наосот. Се издвојува претставата на Свети Јован Крстител. За преизградбата на уништените делови од црквата сведочи ктиторскиот натпис, напишан на наметнатиот грчки:
Во 1924 г. храмот е прогласен за споменик на културата.
3 Фрески
4 Поврзано
* Костурска епархија
Михаил Анагност

Михаил Анагност (|Μιχαήλ Αναγνωστός) или Михаил од Самарина, бил преродбенски зограф, заедно со синовите Никола и Димитар е претставник на Самаринската уметничка школа и конзервативното зографско творештво во Македонија во втората половина на XIX век, „последната реминисценција на златното време на поствизантиското сликарство“ во Македонија.
1 Биографија
Роден е во големото пиндско влашко село Самарина во втората половина на XVIII век во зографското семејство на Димитар, од кого го наследил занаетот. Првите датирани и потпишани дела на Михаил се икони за иконостаси на цркви во родното село и во соседните Епир и Тесалија. Тоа се иконите од 1811 г. за иконостасот на митрополитската црква во Самарина „Успение Богородично“, каде на престолната икона Богородица со Исус Христос оставил натпис „...Δια χειρος Μιχαιλ αναγνωστου υιου Δημητριου 1811.” Доверувањето на сликањето на такви важни икони за митрополитски храм говори за искусен зограф, кој имал некаква подготовка, т.е. Михаил бил над 16 години.
Веројатно по избувнувањето на Грчкото востание и поради долгогодишните зулуми на Али-паша Јанински, заедно со многу други Власи, со семејството Михаил се преселил на север во Крушево, каде што пред 50 години е формирана една од најголемите влашки заедници. Потврда за преселувањето на семејството дава и самиот зограф во натписот на една икона назначена за црквата „Свети Никола“ во Крушево.
Црква „Св. Ѓорги“ - Горенци (Костурско, XIX век)

Свети Ѓорѓи, месно наречена и Свети Ер (|Αγίου Γεωργίου), — црква во селото Горенци, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1882 г., што се гледа по натписот „18†82“ над полукружната апсида однадвор. Претставува трикатна трикорабна базилика. Внатре има забележителен резбан иконостас. Царските икони се од 1884 г., дело на зографот Атанасиос Панајоту од Костур (''διά χειρός Αθανασίου Παναγιώτου εκ Καστορίας…1884'').
Околу 1899 г. припадниците на Бугарската егзархија во Горенци, кои ја држеле малата истоимена црква „Св. Ѓорѓи“ успешно го презеле и овој храм, но патријаршистите ја потплатиле власта, па иницијаторите Гиљо и Цилка Костови и баба Бецелка се уапсени и мачени.
Пролетта 1910 г. Отоманскиот парламент се зафатил со решавање на спорот меѓу Патријаршијата и Егзархијата за црковниот и училишниот имот, со што на 10 август оваа поголема црква „Св. Ѓорѓи“ им е предадена на егзархистите. Во неа служел свештеникот Лев Адамов. На 5 јули 1913 г. клучевите од црквата и бугарското училиште се одземени од новата грчка власт.
Во 1996 г. оваа црква, заедно со другата истоимена црква од XVIII век се прогласени за заштитени споменици на културата.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Филип Кузмановски

Филип Кузмановски (роден на 3 јули 1996 г.) — македонски ракометар кој игра за Еурофарм Пелистер и за македонската репрезентација. Тој е моментален капитен на сениорската репрезентација на Македонија.
1 Клупска кариера
Кузмановски започнал да тренира фудбал во младинските категории на фудбалскиот клуб Пелистер во Битола, но поради здравстени проблеми бил принуден да направи пауза од фудбалот, а по враќањето се префрлил во ракометната секција на Пелистер. Тој ги поминал сите возрасни категории во клубот и бил прекомандуван во првиот тим на РК Пелистер, на 17-годишна возраст.
Пред почетокот на сезоната 2015–16, тој потпишал тригодишен договор со Металург Скопје, чиј предводник бил Лино Червар. Иако тој бил еден од главните играчи на Металург во домашното првенство и во Лигата на шампионите, поради финансиските проблеми на клубот, тој бил принуден да го напушти Металург и да се врати во Битола, во Еурофарм Работник. По завршувањето на сезоната 2018–19, Кузмановски преминал во редовите на германскиот бундеслигаш Магдебург, со кој веќе потпишал преддоговор уште пред почетокот на сезоната.
Во март 2020 година, Кузмановски потпишал тригодишен договор со Хановер, и се приклучил на новиот клуб на почетокот на сезоната 2020–21. Во својата прва сезона во дресот на Хановер, тој постигнал 65 гола во Бундеслигата, со процент на реализација од 59%.
2 Репрезентативна кариера
Кузмановски ги поминал сите возрасни категории во дресот на македонската репрезентација, и за сениорскиот тим за прв пат дебитирал во 2015 година. Тој бил дел од составот на јуниорската репрезентација на Македонија која го освоила 6. место на Светското јуниорско првенство 2017 во Алжир, завршувајќи како втор најдобар стрелец за Македонија со 35 гола.
Своето сениорско деби во репрезентативниот дрес, Кузмановски го имал на Европското првенство 2016 во Полска.
Заседа (филм од 1969)

„Заседа“ — југословенски филм од 1969 година, во режија на Живојин Павловиќ, кој е и автор на сценариото, засновано врз неговиот расказ „Легенди“ и расказот „По третпат“ на Антоније Исаковиќ. Филмот спаѓа во остварувањето на југословенскиот црн бран. Главните улоги ги играат: Милена Дравиќ, Ивица Видовиќ, Северин Бијелиќ, Слободан Алигрудиќ, Павле Вуисиќ итн.
1 Содржина
Филмот претставува приказ на времето по Втората светска војна кога настапува бран на идеолошка индоктринација на луѓето. Иве Врана се обидува да ги усклади идеологијата и животот, но во тој обид доживува трагичен пораз.
Фридрих Август I (Саксонија)

Фридрих Август I (германски: ''Friedrich August I''; полски: ''Fryderyk August I''; 23 декември 1750 — 5 мај 1827) — член на Домот на Ветин кој владеел како последен електор на Саксонија од 1763 до 1806 година (како Фридрих Август III) и како крал на Саксонија од 1806 до 1827 година. Тој исто така бил војвода од Варшава од 1807 до 1815 година.
Во текот на неговата политичка кариера Фридрих Август се обидувал да ја рехабилитира и рекреира полската држава која била растурена и престанала да постои по конечната поделба на Полска во 1795 година. Сепак, тој не успеал, за што се обвинувал себеси до крајот на својот живот. Сепак, неговите напори за повторно воспоставување на независна полска нација го направиле драг на полскиот народ.
Аугустусплацот во Лајпциг го носи неговото име.
Во расчекор (филм)

„Во расчекор“ (српски: ''У раскораку'') — југословенски филм од 1968 година, во режија на Миленко Штрбац, кој е и автор на сценариото. Улогите ги толкуваат: Драгомир Бојаниќ Гидра, Гизела Вуковиќ, Драгомир Фелба, Данило Бата Стојковиќ, Душан Јаниќијевиќ, Петар Божовиќ, Јован Јаниќијевиќ Бурдуш, Љуба Тадиќ, Драган Зариќ, Иван Бекјарев, Љиљана Јовановиќ, Станислава Пешиќ, Љубиша Самарџиќ итн.
1 Синопсис
За време на обновата на земјата, еден активист во обидот да ја спаси задружната кола го крши ’рбетот. Така, тој останува инвалид и принуден е да се бори за гол живот. Меѓутоа, наместо решение за инвалидска пензија, тој добива одликување и станува главен јунак во една телевизиска емисија која предизвикува неколку далекусежни последици како за авторот на емисијата така и за инвалидот...
Очудувања 3

„Очудувања 3“ — збирка куси раскази од повеќе македонски автори, објавена во 2019 година од издавачката куќа „Бегемот“ во рамките на едицијата „Наше маало“.
1 Содржина
Збирката ги содржи следниве 14 раскази:* Ѕвездан Георгиевски, „Патување во волшебната шума“
* Ѓоко Здравески, „Горанче“
* Ѓоко Здравески, „Не врне, не врне, не дува, не дува“
* Тони Миленковски, „Метод на спиење“
* Владимир Плавевски, „Спиење“
* Владимир Мартиновски, „Мрежа“
* Иван Шопов, „Аферата Џон Колтрејн“
* Ѓорѓи Крстевски, „Човекот со нож во грбот“
* Ненад Јолдески, „Булка во глава“
* Наташа Сарџоска, „Месојадно растение“
* Андреј Ал-Асади, „Роберт Вртигаз“
* Андреј Ал-Асади, „Зам-Зам“
* Сања Михајловиќ-Костадиновска, „Погледи“
* Билјана Ѓонеска, „И риба и девојка“
2 Технички одлики
Збирката, со обем од 73 страници и димензии од 18 сантиметри, е испечатена во 2018 година, во печатницата „Графоден“ во Скопје. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4869-05-4. Графичкото уредување е дело на Наталија Лукомска. Објавувањето на книгата било финансиски помогнато од Град Скопје.
Антон (Саксонија)

Антон (германски: ''Anton''; 27 декември 1755 - 6 јуни 1836) — крал на Саксонија од домот на Ветин. Тој станал познат како Антон љубезниот („''Anton der Gütige''“). Тој бил петтиот, но трет преживеан син на Фридрих Кристијан, избирач од Саксонија и неговата сопруга војвотката Марија Антонија од Баварија.
Георг (Саксонија)

Георг (германски: ''Georg''; 8 август 1832 – 15 октомври 1904) — крал на Саксонија од домот на Ветин. Служел под команда на неговиот брат Алберт за време на Австро-пруската војна од 1866 година и во Француско-пруската војна.
Алберт (Саксонија)

Алберт (германски: ''Albert''; 23 април 1828 – 19 јуни 1902) — крал на Саксонија од домот на Ветин. Тој бил најстариот син на принцот Јован (кој го наследил неговиот брат Фридрих Август II на саксонскиот престол како крал Јован во 1854 година) од неговата сопруга Амалија Августа од Баварија. Алберт имал успешна воена кариера, предводејќи ги саксонските трупи кои учествувале во Првата Шлезвишка војна, Австро-пруската војна и Француско-пруската војна.
Ивица Осим

Ивица Осим (, - , ) — босански фудбалер и тренер.
1 Играчка кариера
Почнал да тренира фудбал во младинската школа на сараевски Железничар, каде што ја започнал својата сениорска кариера во 1959 година. За Железничар одиграл 166 натпревари и постигнал 56 голови. Во 1968 година заминал во холандскиот Цволше Бојс за кој играл само три месеци поради проблем со повреда на коленото. Потоа се вратил во Железничар, а во 1970 година заминал во Франција каде играл за ФК Стразбур, КС Седан и ФК Валенсиен. Кариерата ја завршил во 1978 година во Стразбур.
За југословенската репрезентација одиграл 16 натпревари и постигнал 8 гола. За репрезентацијата дебитирал на 13 октомври 1964 година на Олимписките игри во Токио против Мароко (3-1).
2 Тренерска кариера
Веднаш по завршувањето на играчката кариера, ја започнал тренерската кариера во Железничар во 1978 година. На Олимписките игри во 1984 година, бил помошник на Иван Топлак во југословенскиот олимписки тим, кој го освоил бронзениот медал. Од 1986 година бил селектор на југословенската репрезентација со која настапувал на Светското првенство во Италија 1990 година. Од 1991 до 1992 година заедно со репрезентацијата го водел и белградски Партизан. Во мај 1992 година, поднел оставка како селектор на југословенската репрезентација.
Потоа заминал во Грција, каде за две години со Панатинаикос го освоил по еден грчки куп и еден супер куп. Помеѓу 1994 и 2002 година, бил тренер на Штурм Грац. Со Штурм двапати ја освои Бундеслигата, Суперкупот и еден Куп. Од 2003 година работел во Јапонија, каде што го презел ЏЕФ Јунајтед, со кој ја освоил јапонската лига во 2005 година. Во ЏЕФ Јунајтед работел до 2006 година кога ја презел јапонската репрезентација. Репрезентацијата ја водел на Азискиот куп 2007 година. На 16 ноември 2007 година доживеал мозочен удар и по закрепнувањето престанал да работи како тренер.
Фридрих Август III (Саксонија)

Фридрих Август III (германски: ''Friedrich August III''; 25 мај 1865 - 18 февруари 1932) — последниот крал на Саксонија (1904–1918). Роден во Дрезден, Фридрих Август бил најстариот син на кралот Георг од Саксонија и неговата сопруга Марија Ана од Португалија.
Фридрих Август служел во Кралската саксонска армија пред да стане крал, а подоцна бил унапреден во ''генералфелдмаршал''. Иако бил многу сакан од своите поданици, тој доброволно абдицирал како крал на 13 ноември 1918 година, по поразот на Германската Империја во Првата светска војна. Починал во Сибиленорт (сега Шодре) во Долна Шлезија и бил погребан во Дрезден.
Марко Мишевски

Марко Мишевски (роден на 23 август 1999 г.) — македонски ракометар кој игра за францускиот второлигаш Курнон Доверњ.
1 Клупска кариера
Мишевски започнал да тренира ракомет на 10-годишна возраст во Металург, но подоцна се префрлил во Вардар, каде што бил дел од пионерската и младинската екипа на клубот, а во сезоната 2016–17 бил прекомандуван во РК Вардар 2, каде што бил еден од најдобрите стрелци и помогнал на екипата да го освои второто место во Првата македонска лига. Следната сезона тој бил прекомандуван во вториот тим на Вардар, суперлигашот Вардар Јуниор. На почетокот на сезоната 2018–19, Мишевски бил приклучен кон првиот тим на Вардар.
Во август 2019 година Мишевски потпишал за францускиот второлигаш Гренобл, но по крајот на полусезоната го напуштил францускиот клуб кој се соочил со финансиски проблеми и повторно потпишал за Вардар.
2 Успеси
* Македонска супер лига
: Победник: 2018/19, 2020/21, 2021/22
* Куп на Македонија
: Победник: 2021, 2022, 2023
* ЕХФ Лига на шампиони
: Победник: 2018/19
* СЕХА лига
: Победник: 2018/19
* Светско клупско првенство
:''Трето место'': 2019
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Зелениче

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Зелениче, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот е изграден во 1867 г. од епирски градители, на чело со мајстор Коста и со трудот на селаните.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Димитриј“ - Зелениче

Свети Димитриј (|Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Зелениче, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм изграден во 1844 г. Претставува базилика, сместена источно од селото.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Војводство Баварија

Војводство Баварија (германски: ''Herzogtum Bayern''; латински: ''Ducatus Bavariae'') — пограничен регион во југоисточниот дел на Меровиншкото Кралство од шестиот до осмиот век. Било населено од баварски племиња и управувано од војводи под владеење на Франките. Новото војводство било создадено од оваа област за време на падот на Каролиншкото Царство кон крајот на деветтиот век. Станало едно од матичните војводства на Источна Франкија која еволуирала во Кралството Германија и Светото Римско Царство.
За време на внатрешните борби на владејачката Отонска династија, баварската територија била значително намалена со одвојувањето на новооснованото Војводство Корушка во 976 година. Помеѓу 1070 и 1180 година, на Царевите на Светото Римско Царство повторно се спротивставила Баварија, особено војводската династија Велф. Во последниот конфликт помеѓу династиите Велф и Хоенштауфен, војводата Хенри Лав бил забранет и лишен од неговите баварски и саксонски феуди од страна на царот Фридрих Барбароса. Фридрих ја префрлил Баварија на Домот на Вителсбах, кој владеел си неа до 1918 година.
1 Географија
Средновековното баварско војводство ја покривало денешна Југоисточна Германија и повеќето делови на Австрија долж реката Дунав, до унгарската граница која потоа течела по притоката Лејта на исток. Ги вклучувало регионите Алтбаерн на модерната држава Баварија, со земјите на маршот Нордгау (подоцнежниот Горен Пфалц), но без неговите швабиски и франконски региони. Одвојувањето на Војводството Корушка во 976 година довело до губење на големите источноалпски територии што ги покривале денешните австриски држави Корушка и Штаерска, како и соседниот Крањски регион во денешна Словенија. Источната Маркгрофовија на Австрија - приближно одговарала на сегашната покраина Долна Австрија - исто така била издигната во самостојно војводство во 1156 година.
Со текот на вековите, неколку дополнителни отцепени територии на територијата на поранешното матично војводство, како што е Грофовијата Тирол или Салцбуршката Архиепископија, добиле царска непосредност. Од 1500 година, голем број од овие царски држави биле членови на баварскиот круг на Светото Римско Царство.
2 Историја
2.1 Старо војводство
Потеклото на постарото баварско војводство можело да се следи во 551/555 година. Во својата Гетика, хроничарот Јордан пишува: „''Таа област на Швабите ги има Баварите на исток, Франките на запад...''“
Lactarius brunneoviolaceus

''Lactarius brunneoviolaceus'' е габа која припаѓа на родот на печурки ''Млечки(печурки)'' од редот Russulales. Пронајдена во Европа, научно била опишана од научникот M.P. Christ во 1941 година.
Опис
Макроскопски одлики
Шапката е широка 2-4,5 см и е рамно заоблена кога е млада, подоцна се шири рамно и повеќе или помалку вдлабната во староста. Мазниот раб на шапката, кој има бушава коса барем кога е млад, е закривен долго време, а центарот на шапката често има мала, зашилена грпка. Мазната површина е мат кога е сува, сјајна и мрсна кога е влажна. Шапката е сива до црвеникаво-кафеава, често повеќе или помалку обоена со виолетова боја и нема или има само навестување на концентрични зони, но често се забележливи.
Средно широките, прилично преполни ламели се широко прицврстени за дршката или малку се спуштаат по неа. Тие се белузлави кога се млади, а подоцна бледо кремаста боја и добиваат сиво-виолетова боја кога се притиснати или повредени, понекогаш се чаталести. Отпечатокот на спори е во бледа крем боја.
Дршката од 1-3,5 см долга и 0,4-1,6 см широка, цилиндрични до донекаде дршката е првично полна, а подоцна тесно издлабена. Површината е досадна, сува и малку бушава, особено кон врвот. Кората надршката има белузлава до бледо кремаста или сивкаста боја и добива црвеникаво-виолетова до сиво-виолетова, каде што има модринки.
Цврстото бело месо при сечењето станува по боја на бледо јоргован до виолетова, особено дршката. Мирисот е овошен или мириса сличен на кедрово масло, вкусот е претежно благ. Прилично реткото, водено-бело млеко има вкус на кедрово масло. Во почетокот е повеќе или помалку благ, но по некое време станува остар и по неколку минути се обојува виолетово.
Распространетост и екологија
Lactarius brunneoviolaceus е микоризна габа на различни џуџести врби како што се Salix herbacea, Salix retusa и Salix reticulata. Вообичаено во август, плодните тела изгледаат осамени до здружени, понекогаш дури и малку збиени, во алпски или арктичките џуџести грмушки.
1 Поврзано
* Список на видови ''Млечки(печурки)''
2 Наводи
Јорданчо Василковски – Оцко

Јорданчо Василковски – Оцко (, во ) — македонски текстописец кој живее и работи во Бугарија.
1 Биографија
Јорданчо Василковски уште од детството бил заинтересиран за музика и посетувал музичко училиште во Скопје, отсек класична гитара. Првата композиција ја компонирал на 14 години за македонската група XXL. Веднаш потоа започнал да работи со многу други пејачи и композитори од различни земји, како: Албанија, Хрватска и Србија. Во 2012 година започнал да работи со турски и израелски уметници. Во 2007 година потпишал договор со издавачката куќа „АРА МЈУЗИК“ и почнла напорно да работи за Бугарија. Неговата прва композиција за бугарската сцена е песната на Алисија, наречена „Черно кафе“. Потоа продолжил да работи со останатите уметници од „АРА МУЗИК“. Некои од нив се Емануела, Ивена, Викторија, Стефани, Џина Стоева, Вања, Дамјан, Ангел, Крум, Теодора... Во 2011 година започнува да работи за најголемата издавачка куќа во Бугарија - "PAYNER" со која ги има создадено некои од најголемите бугарски хитови - "Докраи", "По-страшно", "Да вида како е", "Ден ми", „Да ти викна ли такси“ и многу други. Неговата креативна работа е ценета и добитник е на награди како:
* музичката награда „НОВ ФОЛК“ за музичар на годината во 2012 година;
* музичката награда „Планета ТВ“ „Хит на годината“ во 2012 година со неговата „DA VIDYA KAKVO E“.
Црква „Св. Јован Претеча“ - Витан

Свети Јован Претеча (|Τιμίου Προδρόμου) — црква во селото Витан, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Црквата е гробишен храм, сместен на неколку стотини метри западно од селото. Изградена е во XIX век. Претставува камена базилика типична за своето време.
2 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Варвара“ - Маврово (Костурско)

Света Варвара — црква во селото Маврово, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена во источниот крај на селото и е негов гробишен и парохиски храм. Изградена е во 1901 г. врз урнатините на постар храм, од кој денес се останати само икони.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Lactarius badiosanguineus

''Lactarius badiosanguineus'' е габа која припаѓа на родот на печурки ''Млечки(печурки)'' од редот Russulales. Пронајдена во Франција, научно била опишана од Анри Ромагнези и Роберт Кинер во 1954 година.
1 Макроскопски одлики
Шапката е широка 2,5-9 см, рамно конвексна кога е млада, а подоцна се шири и е вдлабната во средината. Обично има повеќе или помалку изразена грпка. Површината е мазна или нерамна а во средината делумно со малку збрчкани вени. Младите плодни тела имаат убава, темноцрвено-кафеава до виолетово-кафеава шапка, која подоцна донекаде избледува, а потоа често има само облачно портокалово-кафеава боја кога е суво. Кожата на шапката е досадна кога е сува и се чувствува малку восочна, кога е влажна, станува малку мрсна и сјајна. Работ е мазен и остар кога е млад и жлебен кога е стар, но не или едвај полесен од центарот.
Повремено чаталестите ламели се во крем боја кога се млади и се повеќе добиваат црвеникаво-окер боја. Тие се широко прилепени на дршката или малку се спуштаат надолу. Нивните рабови се мазни, а прашокот за спори е со крем боја.
Младата полна, но наскоро шуплива дршка е долга 3-9 см и широка 0,5-1,4 см. Површината е мазна кога е млада и има фино бело замрзнување на црвено-окерна позадина. Подоцна, дршката станува сè повеќе ќелава, а потоа е малку збрчкано на места по надолжните вени и обоена како шапката, богато кафеаво-црвена.
Белото млеко, кое на почетокот има благ, а потоа горчлив вкус, е повеќе или помалку непроменливо. Слабо пожолтување може да се види на бело хартиено марамче само по 2-3 часа. Месото со белузлаво до црвеникаво крем боја на почетокот има благ вкус и по некое време станува горчливо, но никогаш луто. Белузлавите дамки можат да станат жолти по некое време. Млечната шапка има слаб, малку овошен мирис или мирис кој потсетува на Дабова млечка.
2 Екологија
Lactarius badiosanguineus е микоризална габа која е повеќе или помалку строго поврзана со смрека. Меѓутоа, во поединечни случаи, може да формира и симбиотско партнерство со камени борови и ариши и, според Хајлман-Клаузен, исто така со елки. Lactarius badiosanguineus се среќава во шуми со смрека-букови и ела богати со тревки, како и во шуми од смрека на повеќе или помалку варовнички и хранливи и сиромашни почви со азот. Сепак, се чини дека има и раси кои претпочитаат сиромашна со база и без вар, високо кисела почва и растат во густи перничиња од тресетен мов. Нејзините плодни тела се појавуваат помеѓу август и октомври.
3 Поврзано
* Список на видови Млечки(печурки)
4 Наводи
Црква „Св. Димитриј“ - Маврово (Костурско)

Свети Димитриј (|Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Маврово, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1869 г. врз остатоците од постар храм во северниот дел на селото. Од старата црква зачувани се икона на Свети Димитриј со чудата, иконата на Свети Јован Претеча на иконостасот и икона на Свети Никола. Средината на иконостасот со два реда икони исто така е од постариот храм. На проскинитарот има многу стара икона на Свети Димитриј на престол. Во женската црква се чуваат три стари икони — на Христос, на Богородица, и на Архангел Михаил, како и евангелие опковано со сребро.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Петка“ - Мањак

Света Петка (|Αγίας Παρασκευής) — црква во селото Мањак, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм, сместен на еден километар јужно од селото. Во XIX век чифликот Мањак бил позанат во цело Костурско по лековитиот извор до црквата. Според месните преданија, на нејзино место имало манастир, па оттука селото се нарекува ''Мањак''.
Црковниот собор е на 25 јули по стар стил, кој го посетувале мештаните и жителите на околните села.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Матрона Хиоска“ - Крчишта

Света Матрона (|Αγίας Ματρώνας) — црква во селото Крчишта, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена во западниот крај на селото. Изградена е на крајот од XIX век. Претставува трикорабна базилика типична за своето време.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Црква „Св. Матрона Хиоска“ - Пилкати

Света Матрона (|Αγίας Ματρώνας) — црква во селото Пилкати, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Оваа убава камена црква е изградена во 1873 г. според натписите со камени релјефи над прозорот и над влезот. Камената трикатна камбанарија е изградена во 1903 г. заедно со онаа на „Успение на пресв. Богородица“ во Јановени. Славата била на 2 мај и 9 ноември.
На крајот од Граѓанската војна во 1949 г. селото е бомбардирано и црквата настрадала. По напуштањето на Пилкати по војната, во црквата се населиле овчари кои предизвикале пожар во кој изгорела нејзината внатрешност заклучно со вредниот иконостас од времето на изградбата. Исчезнале и киворот од околу 1600 г. и киворот на Свети Алексеј украсен со 7 – 8 кг сребро. Спасени се резбаниот парапет на балконот и неколку икони.
Во 1980 г. храмот е обновен со средства на пилкатците иселени во САД и Австралија. Денес нејзиниот празник е во средината на август.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Голема молња

''Голема молња'' (|Большая молния, ''Болшаја молнија'') ― недовршена опера започната во 1932 година од Дмитриј Шостакович. Ракописот бил пронајден од Олга Дигонскаја. Дел од музичкиот материјал е позајмен од претходната композиција, ''Хипотетички убиен'', Оп. 31. Музиката за ''Голема молња'' на крајот била укината и преработена во ''Оранго'', поради неговата недоверба во либретото. Шостакович успеал да ја напише само увертирата и осумте следни дела, која трае околу 17 минути. Првичниот наслов можеби бил ''Клин во прав''. Операта содржи пародии на ''Црвен афион'' од Глиер и Бетовеновиот ''Бес над изгубениот денар''.
Делото било нарачано од театарот Мали, а либретото било напишано Николај Асеев, а се однесувало на тим советски специјалисти во посета на Соединетите Држави. Премиерата била прикажана на 11 февруари 1981 година, во Ленинград, во Големата сала на филхармонијата, под диригентство на Генадиј Рождественски, кој го дебитирал делото на плочи набргу потоа.
Црква „Св. Мина“ - Фотиништа

Свети Мина (|Αγίου Μηνά) — црква кај селото Фотиништа, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена околу 1800 г. Се наоѓа на околу еден километар западно од селото, на североисточниот брег на Костурското Езеро. Живописана е во 1829 – 1830 г. од месни мајстори. Има зачувани фрески.
1 Фрески
2 Поврзано
* Костурска епархија
Новоросијски ѕвончиња

''Новоросијски ѕвончиња'' (исто така познато како ''Пламен на вечната слава'' или ''Оган на вечната слава''), оп. 111б, напишана од Дмитриј Шостакович во 1960 година за воениот споменик во градот Новоросијск. Делото главно се состои од материјал што Шостакович првично го напишал во 1943 година како учество во натпревар за составување нова државна химна за СССР.
''Новоросијски ѕвончиња'' свири без престан на плоштадот Херои во Новоросијск од неговото отворање на 27 септември 1960 година. Воведните фрази на песната биле користени и како воведна музика за доцната ноќна информативна програма на Московското радио CKACWH.
1 Инструментација
Партитурата бара две флејти, едно пиколо, две обои, еден англиски рог, три кларинети во Б-флет, два фаготи; четири рогови во Ф, три труби во Б-флет, два тромбони, еден бас тромбон, една туба; ударен дел со тимпани, тапан, кимвали, триангла; една селеста; и жични инструменти.
Црква „Св. Никола“ - Марчишта

Свети Никола (|Αγίου Νικολάου) — црква во некогашното село Марчишта, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е многу стара и денес е во урнатини. Од неа во Византискиот музеј во Костур се чуваат две царски двери, 19 икони, 9 делови од резбаниот и насликан иконостас и уште 8 вредни црковни предмети. Од исклучителна вредност е иконата на Христос Седржител, која датира од почетокот на XIII век. Во храмот се зачувани остатоци од фрески.
1 Поврзано
* Костурска епархија
Свита за џез-оркестар бр. 1 (Шостакович)

''Свита за џез-оркестар бр. 1'' (попозната како ''Џез свита бр. 1'') ― свита од Дмитриј Шостакович компонирана во 1934 година.
1 Структура
Свитата има три движења:Партитутирана е за 3 саксофони (сопран, алт и тенор), 2 труби, тромбон, дрвен блок, тапан, кимвали, глокеншпил, ксилофон, бенџо, хавајски гитара, пијано, виолина и контрабас. Премиерата била на 24 март 1934 година. Изведбата трае околу 8 минути.
Шостакович го користел валцерот во неговиот балет од 1935 година ''„Светлосен поток“''.
2 Забележителни снимки
* Концертносален оркестар Амстердам под диригентство на Рикардо Шаји (DECCA)
* Национален симфониски оркестар на Украина, под диригентство на Теодор Кучар (Brilliant Classics)
* Оркестарот на Филаделфија под диригентство на Марис Јансонс (ЕМИ)
* Рускиот филхармониски оркестар под диригентство на Дмитриј Јаблонски (Naxos)
3 Поврзано
*''Свита за џез-оркестар бр. 2''
Фридрих Август (Насау)

Фридрих Август, војвода од Насау, принц од Насау-Усинген (германски: ''Friedrich August''; 23 април 1738 - 24 март 1816) — последниот принц на Насау-Усинген и заедно со неговиот братучед, Фридрих Вилхелм од Насау-Вајлбург, прв војвода на Насау. Тој умрел без да остави машки наследник, а него го наследил синот на неговиот братучед, Вилхелм.
Пет фрагменти (Шостакович)

''Пет фрагменти'', оп. 42 од Дмитриј Шостакович ― свита за мал оркестар. Тој ја составил партитурата во еден ден, на 9 јуни 1935 година. По завршувањето, партитурата останала неизведена до нејзината задоцнета премиера речиси 30 години подоцна. За прв пат била изведена во Ленинград на 26 април 1965 година од Ленинградскиот филхармониски оркестар под раководство на Игор Блажков.
1 Музика
Партитурата се состои од пет кратки движења:Вообичаена изведба трае приближно 9 минути.
Шостакович објавил статија на 11 април 1935 година во која се наведува дека пред да се впушти во „големата работа“ за препишување на она што ќе стане Симфонија бр. 4, тој сакал да компонира неколку дела од камерна и инструментална музика. Меѓу делата за кои размислувал да пишува биле гудачки квартет и виолина соната. Наместо тоа, единствената партитура што ја продуцирал таа година, освен неговата филмска музика бил ''Пет фрагменти''. Иако ракописот означува „Оп. 43“ на партитурата, Шостакович подоцна одлучил за Оп. 42. Во едно интервју од 1973 година, Шостакович потврдил дека музиката била наменета како нацрти за поголемо дело на кое тој никогаш не се зафатил. Според Лорел Феј и Марина Фролова-Вокер,''Пет фрагменти'' ги префигурирале аспектите на Симфонијата бр. 4, при што првата нарекувајќи ја „подготвителна работа“ за поголемото дело.
2 Наводи
*
Орлите рано летаат (филм)

„Орлите рано летаат“ (српски: ''Орлови рано лете'') — југословенски филм од 1966 година, во режија на Соја Јовановиќ. Улогите ги толкуваат: Миодраг Петровиќ Чкаља, Павле Јовановиќ, Павле Полачек, Драгутин Добричанин, Михајло Бата Паскаљевиќ Љубиша Самарџиќ итн.
1 Синопсис
Децата од селата под планината Грмеч почнуваат да бегаат од училиштето поради теророт што го заведува учителот наречен Пиперка, зашто носот му е постојано црвен поради алкохолизмот. Прв кој бега е Јованче, кој подоцна станува арамбаша. По него, во Прокин Гај доаѓаат и други деца: Лазар Мачорот, мајстор за поправање сè и сешто, Ѓоко Потрк, поет со брзи нозе, и Долгоногиот Стрико, највисокото момче во дружината, во кого е заљубено девојчето Луња, а која тој упорно ја игнорира. Следејќи го Стрико, в дружината доаѓа и Николица со неговото куче Жолтко. Николица го остава кучето ноќе да го чува „логорот“, една стара напуштена воденица. И, на крајот, Ѓоко Потрк го доведува Нико Ќулибрк, чиј татко работел во Америка, како и Вањка Широкиот, чиј татко има руско потекло. Потоа, кнезот Ваљушка, селскиот поглавар организира потера по децата кои ги открива Лијан. Така, децата ги фаќаат, а нивниот логор е затворен. Во 1941 година започнува војната која детската игра ја претвора во сурова стварност. Стрикото му го спасува животот на неговиот брат Николетина Бурсаќ, а кога усташите ќе дојдат во Прокин Гај, децата, Луња, дедото Вук и Лијан бегаат во Мачкова пештера која одамна ја открил Лазар Мачорот, а која се наоѓа под воденицата. Луња низ другиот излез на пештерата оди до партизанскиот одред и го доводува во пештерата. Партизаните, предводени од Николетина, ги победуваат усташите, а децата сакаат да му се придружат на партизанскиот одред. На крајот, само Луња останува во Прокин Гај гледајќи како децата и Лијан заминуваат со партизаните.