Зефир (митологија)

Зефир (|Ζέφυρος|Zéphuros|западен ветер) — бог и персонификација на западниот ветер, еден од неколкуте богови на ветерот, Анемоите во грчката митологија и религија. Тој бил син на Еос (божицата на зората) и Астреј. Зефир е најнежниот и најповолниот од ветровите, поврзан со цвеќињата, пролетта, па дури и размножувањето. Во митовите, тој е претставен како нежниот ветрец, познат по неговата невозвратена љубов кон спартанскиот принц Хијакинт. Заедно со Бореј, двајцата се најистакнатите богови на ветерот со релативно ограничени улоги во запишаната митологија.
Зефир, слично како и неговите браќа, добил култ во античко време иако неговото обожавање било помало во споредба со Дванаесетте Олимпијци. Сепак, траги од него се наоѓаат во класична Атина и околните региони и градови-држави, каде што обично бил поврзан со култовите на другите богови на ветерот.
Негов еквивалент во римската митологија е богот Фавон.
1 Етимологија
Старогрчката именка grc е збор за ветер што дува од запад. Неговото име е потврдено во микенскиот јазик како ze-pu<sub>2</sub>-ro (Линеарно Б: gmy), што укажува на можна прахеленска форма *Dzépʰuros. Понатамошно потврдување на богот и неговото обожавање како дел од Анемоите се наоѓа во зборовните форми gmy, gmy-latn, gmy, gmy-latn. Тоа е „свештеничка на ветровите“, што се наоѓа на таблите KN Fp 1 и KN Fp 13.
Традиционално, „Зефирос“ се поврзува со зборот grc (зофос) што значи „темнина“ или „запад“. И двата пак се поврзани со праиндоевропскиот корен ''*(h₃)yebʰ-'', што значи „да се влезе, да се пробие“ (од кој grc (oíphoō), што значи „да се има секс“, исто така е изведено). Сепак, забележано е дека развојот на ''*Hi̯-'' → ''ζ-'' е малку веројатен, а повеќето докази всушност укажуваат на спротивното.
Исто така, може да има предгрчко потекло, иако Роберт Бикс не е сигурен ниту за тоа. Поради неговата улога како западен ветер, неговото име и разни изведени од него се употребувале со значење „западен“, на пример грчката колонија Еписефиријска Локрида во јужна Италија, западно од Грција.
2 Семејство
2.1 Родители
Зефир, како и останатите богови на ветерот Анемои (Бореј, Еурос и Нот), се вели дека бил син на Еос, божица на зората, од нејзиниот сопруг и прв братучед Астреј, спореден бог поврзан со ѕвездите. Поетот Овидиј ги нарекува четворицата „браќа Астрејци“ во однос на нивното татковство.
Според тоа, тој е брат на останатите деца на Еос и Астреј, имено петте ѕвездени богови и божицата на правдата Астреја. Неговите смртни полубраќа се Мемнон и Ематион, синови на неговата мајка Еос и тројанскиот принц Титон. Атинскиот драматург Есхил во својата драма од 5 век п.н.е. ''„Агамемнон“'' пишува дека Зефир е син на божицата Геја (мајката земја). Таткото, доколку воопшто постои, не е именуван.
2.2 Сопружници и потомци
Во грчката традиција, Зефир станал сопруг на Ирида, божицата на виножитото и гласник на боговите. Според Нон, поет од доцната антика, заедно тие станале родители на Потос, богот на желбата, а според Алкеј од Митилена (поет од шест век п.н.е. од островот Лезбос), и на Ерос, иако тој е почесто син на Арес и Афродита. Во истиот пасус, Зефир е опишан како човек со златна коса.
Со харпијата Подарга (која е сестра на Ирида) тој станал татко на Балиј и Ксант, двата брзи, зборувачки коњи што му биле дадени на Ахил, кога се спарил со неа додека таа пасела на ливада во близина на бреговите на Океанот, имплицирана во форма на кобила. Квинт Смирнски исто така вели дека со Харпија го добил Арион, зборувачкиот коњ. Како и во случајот со Ерос, почестото потекло на Арион е различно, во овој случај олимпијците Деметра и Посејдон.
Во некои извори, Зефир има син по име Карпос („плод“) од нимфата Хори, кој се удавил во реката Меандер кога ветерот фрлил бран право во неговото лице, доведувајќи го неговиот љубовник Каламос во очај, кој потоа си го одзел животот. Според Псевдо-Опијан, тој станал и генитатор на тигри од неименуван сопруг.
3 Митологија
3.1 Западен ветер
Зефир, заедно со неговиот брат Бореј, е еден од најистакнатите од ветровите; тие често се споменуваат заедно од поетите, а заедно со трет брат, Нот (јужниот ветер) се сметале за трите корисни и поволни ветрови (источниот ветер, Евр, се сметал за лош знак). Тие се трите богови на ветерот споменати од Хесиод, бидејќи античките Грци избегнувале да зборуваат за Евр. Се сметало дека Зефир и Бореј живееле заедно во палата во Тракија.
Сепак, во ''„Одисеја“'', сите тие изгледа живеат на островот Еолија, бидејќи Зевс му ја доверил задачата на Еол да биде чувар на ветровите. Еол ги прима Одисеј и неговата бедна посада и грациозно ги сместува еден месец. Додека се разделуваат, Еол му дава на Одисеј вреќа што ги содржи сите ветрови, освен самиот Зефир, кој е ослободен нежно да го однесе бродот на Одисеј назад кон Итака; колегите на екипажот на Одисеј глупаво ја отвораат вреќата, сметајќи дека содржи богатство, и ги ослободуваат сите други ветрови, одведувајќи ги бродовите назад кон Еолија. Многу години подоцна, веднаш откако Одисеј ја напуштил Калипсо, морскиот бог Посејдон во бес ги ослободил сите четворица да предизвикаат бура и да кренат големи бранови за да го удават Одисеј во морето.
Во ''„Илијада“'', Зефир е посетен од неговата сопруга Ирида во неговиот дом додека вечера со своите браќа ветрови. Тој сака да ги повика него и Бореј да дуваат на погребната клада на Патрокле по неговата смрт, додека Ахил се молел за нивна помош кога кладата не се запалила. Во „ ''Дионисијака“'', сите четворица живеат заедно со нивниот татко Астреј; Зефир свири слатки ноти со аул за Деметра кога таа ги посетува.
Во митот за Ерос и Психа, Зефир му служи на Ерос, богот на љубовта, така што ја пренесува својата идна невеста, смртната принцеза Психа, со својот мек ветрец од карпата (каде што била оставена по предлог на пророк) до палатата на Ерос. Подоцна, тој исто така, прилично неволно, им помага на двете сестри на Психа да се преобразат по истиот пат до палатата, кога Психа сака повторно да ги види. Откако Ерос ја напушта Психа поради нејзиното предавство, двете сестри ја користат ситуацијата и секоја независно оди до карпата (откако двете биле излажани од Психа дека Ерос сака да ја направи своја нова сопруга), барајќи од Ерос да ги направи свои невести, а од Зефир да ги однесе во палатата. Но, овој пат Зефир не дејствува кога скокаат, и така паѓаат во смрт и стануваат храна за грабливите птици и дивите ѕверови долу.
Се смета дека Зефир е поврзан со лебедите; во делата на Филострат Постариот, тој им се придружува двапати во нивната песна, еднаш додека ги носат Еротите и уште еднаш кога младиот Фетон е убиен возејќи ја огнената кочија на својот татко Хелиј. Ова очигледно го симболизира верувањето дека лебедите започнале да пеат кога дувал благ западен ветер.
3.2 Други митови
Во неговиот најзначаен мит, Зефир се заљубил во прекрасен спартански принц по име Хијакинт, кој сепак го отфрлил и станал љубовник на друг бог, Аполон. Еден ден, кога принцот и Аполон играле фрлање диск, Зефир го оттргнал правецот на дискот на Аполон, пренасочувајќи го директно кон главата на Хијакинт и смртоносно ранувајќи го. Крвта на Хијакинтпотоа станала нов цвет, зумбул. Во некои верзии, Зефир е заменет од неговиот брат Бореј како бог на ветерот кој имал еднострана љубов кон убавиот принц. Улогата на Зефир во овој мит ја одразува неговата поврзаност со цвеќињата и пролетта како нежниот западен ветер, кој, и покрај неговата традиционална нежност, сепак е суров љубовник, како сите ветрови. Сепак, не секоја верзија од оваа приказна го претставува Зефир, а неговото учество е секундарна нарација; во многу од нив тој е отсутен, а смртта на Хијакинт произлегува од вистинска несреќа од страна на Аполон.
Во друга прилика, друг убав млад човек по име Кипарис („чемпрес“) и Зефир станале љубовници. Младиот човек, сакајќи да ја зачува својата убавина, побегнал на планината Касиј во Сирија, каде што се преобразил во чемпрес. Овој мит, кој можеби е од хеленистичко потекло, се смета дека е моделиран според оној за Аполон и Дафне. Исто така, заедно со улогата на Зефир во приказната за Хијакинт, се вклопува во моделот - кој го поставил и неговиот брат Бореј - за бог на ветерот кој се појавува во приказната за потеклото на едно растение. Меѓутоа, во сите други раскажувања, Зефир е отсутен, а улогата на божествен партнер на Кипарис ја исполнува Аполон; понатаму, Кипарис е преобразен во чемпрес од Аполон по негово барање откако случајно го убил својот миленик елен, што му предизвикало многу тага.
Зефир се појавува и во некои од дијалозите на сатиричниот автор Лукијан од Самосата; во ''„Дијалози на морските богови“'', тој се појавува во два дијалози со својот брат Нот, богот на јужниот ветер. Во првиот, тие разговараат за аргејската принцеза Ија и како таа била сакана и претворена во јуница од Зевс за да се скрие од неговата љубоморна сопруга Хера, додека во вториот, Зефир ентузијастички ја раскажува сцената на која штотуку бил сведок, како Зевс се преобратил во бик, ја измамил друга принцеза, феникијката Европа, да го јава, ја пренел на Крит, а потоа се спарил со неа, додека Нот ја изразува својата љубомора и се жали дека не видел ништо значајно.
4 Во античката култура
4.1 Иконографија
Како и сите други богови на ветерот, Зефир е претставен во античката грчка уметност со крилја, поради што понекогаш е тешко да се разликува од Ерос, друг крилест млад бог, иако за разлика од Зефир, Ерос не е прикажан како ги брка мажите. Во античките вазни, тој најчесто го брка младиот Хијакинт или веќе го држи во раце на еротски и сексуален начин; на црвенофигурна вазна во Бостонскиот музеј за ликовни уметности, еректираниот пенис на Зефир се втурнува во наборите на облеката на младиот човек додека летаат заедно, додека вазната 95.31 од истиот музеј прикажува меѓучовечки односи меѓу двајцата. Различни други вазни, исто така, прикажуваат сцени во кои Зефир го зграпчува и грабнува Хијакинт.
На Кулата на ветровите, часовничка кула/хоролог во римската агора во Атина, фризот го прикажува Зефир покрај уште седум богови на ветерот над сончевите часовници. Зефир е претставен како безбрадосен млад човек кој носи наметка полна со цвеќиња.
На Пергамскиот олтар, кој ја прикажува битката на боговите против гигантите (позната како Гигантомахија), Зефир и другите три богови на ветерот се прикажани во облик на коњи кои ја влечат кочијата на божицата Хера на источниот фриз на споменикот; коњските форми на Анемоите се наоѓаат и во делата на Квинт Смирнеј, каде што четворицата браќа ја влечат кочијата на Зевс наместо тоа.
4.2 Култ
Антички култ на боговите на ветерот е потврден во неколку антички грчки држави. Според географот Павсаниј, ветровите биле заеднички обожавани во градот Титана, во Сикион, каде што местниот свештеник им принесувал жртва, и во Коронеја, град во Беотија. Исто така е познато дека граѓаните на Лакијада во Атика подигнале олтар во чест на Зефир. Според фрагмент за кој се сомнева дека му се припишува на поетот Бакилид од 5 век п.н.е., еден родски земјоделец по име Евдем изградил храм во чест на богот на западниот ветер, во знак на благодарност за неговата помош.
5 Фавон
Римскиот еквивалент на Зефир се викал Фавон („помошникот“) кој имал власт над растенијата и цвеќињата, но „Зефир“ бил често употребуван и од Римјаните. Некои подоцнежни автори го опишуваат и како човек со крилја во главата. Римскиот поет Хорациј напишал:
За разлика од грчките автори, римските писатели сметале дека Зефир/Фавон не се оженил со Ирида, туку со местната божица на вегетацијата и плодноста по име Флора (распознаена и поврзана од Овидиј со мала грчка нимфа по име Хлорида и нејзината легенда ) откако ја грабнал додека таа се обидувала да избега од него; тој ѝ дал власт над цвеќињата, со што се надоместил за неговото насилство и грабнување врз неа.
Некои аналитичари сугерираат дека Карпус, синот што Зефир го имал со Хора (божица на сезоните), се претпоставува дека всушност бил роден како мајка на Флора, иако ова не е потврдено во ниту еден антички текст.
6 Галерија
7 Библиографија
* Aeschylus, ''Aeschylus'', with an English translation by Herbert Weir Smyth, Ph.D. in two volumes. 2.Agamemnon. Herbert Weir Smyth, Ph.D. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1926.
* Apollodorus, ''Apollodorus, The Library, with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes.'' Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. .
******** in two volumes: (Vol. 1) ; (Vol. 2) .
**** Hesiod, ''Theogony'', in ''The Homeric Hymns and Homerica with an English Translation by Hugh G. Evelyn-White'', Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1914. .
* Homer, ''The Iliad with an English Translation by A.T. Murray, PhD in two volumes''. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1924. .
* Homer; ''The Odyssey with an English Translation by A.T. Murray, PH.D. in two volumes''. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1919. .
***** Lucian, ''The Works of Lucian of Samosata'', translated by H. W. Fowler and F. G. Fowler, Oxford: The Clarendon Press, 1905.
* Maurus Servius Honoratus, ''In Vergilii carmina comentarii. Servii Grammatici qui feruntur in Vergilii carmina commentarii;'' recensuerunt Georgius Thilo et Hermannus Hagen. Georgius Thilo. Leipzig. B. G. Teubner. 1881. .
** Nonnus, ''Dionysiaca''; translated by Rouse, W H D, III Books XXXVI–XLVIII. Loeb Classical Library No. 346, Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1940. .
* Oppian, ''Cynegetica'' in Oppian, Colluthus, Tryphiodorus. Oppian, Colluthus, and Tryphiodorus. Translated by A. W. Mair. Loeb Classical Library 219. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1928.
* Ovid, ''Ovid's Fasti: With an English translation by Sir James George Frazer'', London: W. Heinemann LTD; Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, 1959. .
** Pausanias, ''Pausanias Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes.'' Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. .
* Quintus Smyrnaeus, ''Quintus Smyrnaeus: The Fall of Troy'', translated by A.S. Way, Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, 1913. .
***