procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Велешко архијерејско намесништво

* Соборен храм „Св. Пантелејмон“ - Велес
* Црква „Св. Спас“ - Велес
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Велес
* Црква „Св. Вознесение“ - Велес
* Црква „Св. Кирил и Методиј“ - Велес - нов соборен храм, во изградба
* Манастир „Св. Димитрија“ - Велес
* Црква „Св. Недела“ - Велес
* Црква „Св. Петка“ - Велес
* Црква „Св. Никола“ - Велес
1 Изворска парохија
* Црква „Св. Атанасиј“ - Извор
* Црква „Св. Атанасиј“ - Војница
* Црква „Св. Илија“ - Долно Врановци
* Црква „Св. Димитриј“ - Стари Град
* Црква „Св. Никола“ - Крајници
* Црква „Св. Спас“ - Ораовец
* Црква „Св. Ѓорѓи“ - Црквино
* Манастир „Св. Димитриј“ - Степанци
* Манастир „Св. Ѓорѓи“ - Јасеново
* Манастир „Св. Атанасие“ - Извор
2 Чашкарска парохија
* Црква „Св. Климент Охридски“ - Населба Чашка
* Црква „Св. Богородица“ - Дреново, Велешко
* Црква „Св. Богородица“ - Крива Круша
* Црква „Св. Никола“ - Раковец
* Црква „Св. Никола“ - Лисиче
* Црква „Св. Спас“ - ’Рлевци
* Црква „Св. Воскресение Христово“ - Еловец
* Црква „Св. Илија“ - С’лп
* Црква „Св. Спас“ - Голозинци
* Манастир „Св. Илија“ - Лисиче
3 Богомилска парохија
* Црква „Св. Атанасие“ - Богомила
* Црква „Св. Богородица“ - Ореше
* Црква „Св. Стефан“ - Нежилово
* Црква „Св. Атанасие“ - Теово
* Црква „Св. Ѓорѓи“ - Мартолци
* Црква „Св. Петар и Павле“ - Папрадишта
* Црква „Св. Константин и Елена“ - Оморани
* Црква „Св. Никола“ - Ораов Дол
* Црква „Св. Никола“ - Мокрени
* Мокренски манастир
* Богомилски манастир
* Манастир „Св. Архангел Михаил“ - Теово
* Манастир „Св. Никола“ - Оморани
* Манастир „Св. Богородица“ - Согле
4 Градска парохија
* Црква „Св. Ѓорѓи“ - Градско
* Црква „Св. Никола“ - Уланци
* Црква „Св. Спас“ - Ногаевци
* Црква „Св. Атанасие“ - Долно Чичево
* Црква „Св. Спас“ - Горно Чичево
* Црква „Св. Спас“ - Скачинци
* Црква „Св. Троица“ - Подлес
* Црква „Св. Василиј Велики“ - Грнчиште
* Манастир „Св. Архангел Михаил“ - Чичево
* Манастир „Св. Константин и Елена“ - Свеќани
5 Башиноселска парохија
* Црква „Покров на Пресвета Богородица“ - Каратманово
* Црква „Св. Никола“ - Башино Село
* Црква „Св. Никола“ - Рудник
* Црква „Св. Ѓорѓи“ - Отовица
* Манастир „Св. Илија“ - Курабуниште
* Манастир „Св. Илија“ - Рудник
* Манастир „Св. Ѓорѓи“ - Сопот
* Манастир „Св. Јован Крстител“ - Ветерско
Црква „Св. Јован Крстител“ - Дебриште

Свети Јован Крстител — главна селска црква во тиквешкото село Дебриште, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на крајот од селото, во Горно Маало.
2 Историја
Црквата изградена во втората половина на XIX век, најверојатно на старо црквиште.
3 Архитектура
Ова е мал храм со отворени тремови од јужната и северната страна кои се во урнатини.
3.1 Фрескоживопис
Над западниот влез, во нишата е насликан покровителот Свети Јован Крстител, како и годината на живописувањето на црквата — 1873.
Внатрешниот свод е со рамна дрвена таваница. На јужниот ѕид од внатрешната страна има натпис на зографите: „Из руки Петре и син его Глигур из Дебор село Тресанче 1873“. Зачувани се фрески во наосот и олтарот, но се во лоша состојба.
3.2 Икони и иконостас
Има икони од XIX век.
4 Галерија
5 Поврзано
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Росоманска парохија
* Дебриште
Црква „Св. Стефан“ - Шивец

Свети Стефан — главна селска црква во кавадаречкото село Шивец.
Таа се наоѓа на излезот од самото село, а во нејзина близина се наоѓаат и селските гробишта. Денес, црквата се наоѓа во лоша состојба.
1 Галерија
2 Поврзано
* Шивец
* Повардарска епархија
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Маренска парохија
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Бегниште

Рождество на Пресвета Богородица — главна селска црква во кавадаречкото село Бегниште.
Таа се наоѓа во самото село, сместена под Тренчевското Маало.
1 Историја
Подигната и живописана е во 1881 година, од браќата Вангел, Никола и Коста Анастасович од Крушево. Ова го потврдува натписот кој се наоѓа над северниот влез од внатрешната страна на црквата. Друг натпис во црквата се наоѓа над западниот влез одвнатре во црквата кој гласи:
2 Архитектура
Црквата има големи димензии и по својата архитектурна форма таа е трокорабна со два реда колони.
2.1 Фрескоживопис
Целата црква е живописана.
Во првата зона на јужниот ѕид е прикажано Второто пришествие (Страшниот суд), а над него е Жртва Аврамова, Рождество на Св. Јован Крстител и Гозбата на царот Ирод. На северниот ѕид во првата зона се стоечки фигури, а во втората Каменувањето на архиѓакон Стефан, Христос и Самаријанката на бунарот и Христос им се јавува на апостолите на море. Во олтарниот простор се светите архијереи, а над нив Богородица Ширшаја. На јужната страна е насликана композицијата Причестување на апостолите, а на спротивната Воведение Богородично.
На иконостасот има царски двери изработени од непознат копаничар.
3 Галерија
4 Поврзано
* Бегниште
* Повардарска епархија
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Маренска парохија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Дабниште

Успение на Пресвета Богородица — главна селска црква во кавадаречкото село Дабниште.
Таа се наоѓа во самото село, сместена во Средното Маало. Денес, црквата се наоѓа во многу лоша состојба.
1 Историја
Подигната и живописана е во век година. Имала облик на еднокорабна градба. Од првобитната црква сочувани се остатоци од керамопластичните украси на источната и на јужната фасада.
2 Архитектура
Црквата има облик на еднокорабна градба.
2.1 Фрескоживопис
Целата црква е живописана. Од стариот живопис сочувани се неколку фрагменти. Дел од фрескоживописот е насликан и во век.
Од стариот живопис има сочувани фрагментарни остатоци со претставата на Мелисмос над цоклата. Лево и десно има по еден ангел облечени во бели драперии и полунаведнати кон Христа. Во втората зона е насликана Богородица, која со двете раце го гушка Христа, а покрај неа се претставени „Св. Кузман и Дамјан“ од зограф кој ги насликал во век. Северно од влезот во црквата е вградена античка плоча со претстава во релјеф на три човечки фигури.
На иконостасот има царски двери изработени во резба од непознат копаничар.
3 Галерија
4 Поврзано
* Дабниште
* Повардарска епархија
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Маренска парохија
Роберт Петров

Роберт Петров ( или во , ) — македонски поранешен професионален фудбалер кој играл на позиција одбрана. Петров бил македонски репрезентативец и остварил 31 натпревар. На клупско ниво, последен пат играл за бугарска Германеја.
1 Клупска кариера
Роберт Петров ја започнал својата кариера во клубот ФК Овче Поле. Во 1999 година, тој потпишал договор со ФК Победа, со која го освои Куп на Македонија 2001/02. Во јуни 2002 година потпишал за бугарскиот клуб Локомотив од Пловдив, кој бил бугарски првак во 2004 година. Во 2006 година Петров преминал во ЦСКА од Софија за сума од 150 000 €. Во текот на сезоната 2006/07, тој заработил 28 настапи играјќи во бугарската Прва професионална фудбалска лига, постигнал еден гол и го освоил Суперкупот на Бугарија. Во следната сезона Петров не играл фудбал поради повреда.
Откако поминал шест години од својата кариера во Бугарија, Роберт Петров се преселил во Грција во јуни 2008 година, потпишувајќи договор со Пансераикос. По само шест месеци во грчкиот клуб, тој се вратил во Бугарија и на 19 февруари потпишал со Славија од Софија.
1.1 Клупска статистика (нецелосна)
Клупски настап, Лига, Куп, Европа, Вкупно
Сезона, Клуб, Лига, Наст., Гол., Наст., Гол., Наст., Гол., Наст., Гол.
Азербејџан, Лига, Куп на Азербејџан, Европа, Вкупно
2010/11, АЗАЛ, Премиер лига на Азербејџан, 31, 1, 4, 0, —, 35, 1
2011/12, 24, 0, 3, 0, 2, 0, 29, 0
Вкупно, Азербејџан, 55 1 7 0 2 0 64 1
Севкупно, 55 1 7 0 2 0 64 1
2 Меѓународна кариера
Тој го имал своето сениорско деби за Македонија во февруари 2000 година, на пријателски натпревар против СР Југославија и има стекнато вкупно 31 натпревар, притоа не постигнувајќи голови. Неговиот последен репрезентативен натпревар бил во октомври 2011 година за време на Квалификациите за Европското првенство 2012 против Словачка.
3 Титули
;Победа
* Куп на Македонија: 2001/02
;Локомотив
* Прва професионална фудбалска лига: 2004
;ЦСКА
* Суперкупот на Бугарија: 2006
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Курија

Свети Ѓорѓи — главна селска црква во неготинското село Курија, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото, веднаш до основното училиште.
2 Историја
Црквата е изградена кон крајот на век.
3 Галерија
4 Поврзано
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Курија
Црква „Св. Богородица“ - Крива Круша

Св. Богородица (или Успение на Пресвета Богородица) — православна црква во велешкото село Крива Круша, Општина Чашка, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е изградена во XIX век. Претставите на некои од светците во неа — Харалампиј, Ѓорѓи, Никола, Василиј, Петар и други — се дело на Анѓелко и Велјан Андонови, браќа на Димитар Андонов Папрадишки. На претставата на Свети Илија има натпис „Зографи Ангелко и Веланъ Андонови Папрадище 1892 година ноември 7 день“. Работата не се одликува со висок уметнички квалитет, за разлика од делата на нивниот прочуен брат.
1 Поврзано
* Повардарска епархија
* Велешко архијерејско намесништво
Црква „Вознесение Христово“ - Ораовец

Вознесение Христово (позната и како Свети Спас) — главна селска црква во велешкото село Ораовец.
1 Историја
Црквата Вознесение Христово била подигната во 1839 година од страна на Коста и Никола Дамјанов.
2 Галерија
3 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Изворска парохија
* Ораовец
Црква „Св. Атанасиј“ - Сопот

Свети Атанасиј — главна селска црква во кавадаречкото село Сопот.
Црквата се наоѓа во самото село и околу нејзе се распоредени селските гробишта.
1 Историја
Црквата е изградена во 1977 година.
2 Галерија
3 Поврзано
* Сопот
* Повардарска епархија
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Маренска парохија
Црква „Вознесение Христово“ - Гевгелија

Вознесението Христово попозната само како Свети Спас претставува македонска православна црква во Гевгелија. Таа претставува главна црква на Гевгелискиот манастир.
Црквата се наоѓа во југоисточниот дел на Гевгелија. Таа воедное е и најстарата црква во градот и според преданието е изградена во 1842 година. До почетокот на Првата балканска војна била неколкупати доградувана и реновирана. Според својата архитектурна форма, црквата е петокорабна, со дрвени рамни тавани, потпрени со нови четвртести колони. Покривната конструкција е на две води. Од западната страна има отворен трем, во чија северна страна се наоѓа камбанаријата. Црквата е зографисана, но во неа нема насликано постар фреско-живопис. Иконостасот е нов, со три реда икони. Иконографскиот репертоар го сочинуваат: престолните икони, иконите на големите празници и иконите на светите апостоли. Во 2006 година, е извршна реконструкција на тремот со масивен камен и нов покрив од ќерамиди.
1 Галерија
2 Поврзано
*Гевгелиски манастир
*Прва гевгелиска парохија
*Гевгелија
Црква „Св. Никола“ - Крајници

Св. Никола — православна црква во велешкото село Крајници, Општина Чашка, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е изградена во XIX век. Претставува монументална трикорабна базилика. Во внатрешноста се зачувани вредни фрески од 1875 и 1889 г., дело на двајца различни зографи. Според натписот на иконостасот, во 1875 г. тресончаните Петар Новев и син му Григор Петров, претставници на Дебарската школа, го насликале горниот дел на средишниот кораб, куполата и голем дел од иконостасот. На натписот е спомнат и Крсте Зограф од Велес, автор на царските икони „Исус Христос“ и „Света Богородица“.
Во олтарот се чуваат и две печатени графики на Пресвета Богородица Невенлива Роза, дело на греверот Џанантонио Ѕуљани, печатена во Венеција во 1820 г. на трошок на зографите Стефан и Неофит од Света Гора.
1 Поврзано
* Повардарска епархија
* Велешко архијерејско намесништво
Црква „Св. Димитриј“ - Стари Град

Свети Димитриј — главна селска црква во азотското село Стари Град.
Црквата се наоѓа на една височинка близу селото, а околу црквата се наоѓаат и селските гробишта.
1 Галерија
2 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Изворска парохија
* Стари Град
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Ресава

Свети Архангел Михаил — главна селска црква во кавадаречкото село Ресава.
Таа се наоѓа во самото село, сместена на главниот пат, кој води кон селото Бегниште.
1 Историја
Црквата започнала да се гради во 1837 година.
Црквата била подигната во 1840 година, што се дознава од записот испишан на амвонот:
Соградисја 1840 храмова освештение сеп.6
2 Архитектура
Според својата архитектурна форма, црквата е трикорабна со големи димензии и припрата на западната страна. Сводовите на трите кораби се покриени со дрвена таваница. Црквата има два влеза и тоа од северната и западната страна.
Внатрешноста на црквата е осветлена со по три прозорци на јужната и северната страна.
2.1 Фрескоживопис
Црквата имала и ран живопис со нејзината изградба, пред да биде насликана повторно.
Целата површина на црквата е покриена со фрески. За зографисувањето на црквата се дознава дека е извршено на 6 јуни 1881 година, од натписот над северниот влез во црквата од внатрешната страна, каде што се вели дека зографи се браќата од Крушево: Вангел, Никола и Коста.
На северниот ѕид во првата зона се насликани стоечки фигури во цел раст. Во втората зона се зографисани следните композиции: Каменувањето на Св. Стефан, Исцеление на слепиот, Преображение Христово и други. На јужниот ѕид нема фрески, бидејќи сѐ е варосано. Во втората зона се насликани композициите: Рождество на Св. Јован Претеча и Гозбата на царот Ирод.
3 Галерија
4 Поврзано
* Ресава
* Повардарска епархија
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Маренска парохија
Црква „Св. Илија“ - Долно Врановци

Свети Илија — главна селска црква во селото Долно Врановци.
Црквата се наоѓа на рид над селото, а околу нејзе се наоѓаат и селските гробишта.
1 Архитектура
Црквата била изградена од видниот мајстор Андон Китанов.
2 Галерија
3 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Изворска парохија
* Долно Врановци
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Отовица

Свети Георги Победоносец — православна црква во велешкото село Отовица. Темелите на црквата биле поставени и осветени на 3 јуни 2007 година.
Црквата претставува домашната црква-параклис во семејната куќа на семејството Брезеви. Ктитор на храмот е Ѓоре Брезев.
Строител на црквата бил мајстор Крсте со неговата тајфа од Мала Преспа, а фрескоживописот е дело на зографот Гоце Василевски од Велес.
Црквата била осветена на 23 септември 2017 година.
Црква „Св. Никола“ - Лисиче

Св. Никола — православна црква во велешкото село Лисиче, Општина Чашка, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Храмот е сместен во северозападниот крај на селото. Дело е на истакнатиот преродбенички архитект Андон Китанов. Во 1885 г. на нејзиното живописување работел истакнатиот зограф Димитар Андонов Папрадишки.
1 Поврзано
* Повардарска епархија
* Велешко архијерејско намесништво
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пирава

Свети Ѓорѓи — главна црква во валандовското село Пирава, а воедно и парохиски храм на Пиравската парохија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во самото село Пирава, сместена непосредно до самото сретсело.
2 Историја
Црквата е изградена по земјотресот од 1931 година, во периодот од 1932 до 1934 г. Реновирана е во 1994 година и осветена е од тоашниот поглавар на МПЦ, г.г. Михаил.
3 Архитектура
Градбата на црквата претставува крстокуполен храм. Куполата, која е со осумстран тамбур, се потпира на четири пиластри поврзани со лакови. Нартексот на црквата е засводен со попречен свод на две води. Меѓу првата припрата и куполата се издига камбанаријата. Таа е свртена кон запад и е опремена со голема камбана. На источната страна, храмот завршува со апсида која е тешко приемлива. Црквата има оградено дворно место и два влеза - од северната и од јужната страна.
Над главниот влез од црквата има витраж на кој е прикажан Свети Ѓорѓи како го убива аждерот.
3.1 Иконостас
Иконостасот во внатрешноста на црквата го сочинуваат стари и нови икони кои потекнуваат од почетокот на XX век. Тој е изработен во времето кога се подигала црквата, а иконите ги насликал познатиот зограф Димитар Папрадишки.
4 Галерија
5 Поврзано
* Пирава
* Повардарска епархија
* Гевгелиско архијерејско намесништво
* Пиравска парохија
Црква „Св. Димитриј“ - Валандово

Свети Димитриј — гробјанска црква во Валандово, а воедно и парохиски храм на Валандовската парохија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа над последните куќи во северозападниот дел на градот Валандово, на зарамнета падина на разгранок од планината Плавуш.
2 Историја
Црквата е подигната во 1830 година.
3 Архитектура
Градбата на црквата е трикорабна и со рамни тавани, при што на неговиот полукружен свод е насликана икона со платно со претставата на Исус Христос Седржител. Средишниот кораб на градбата ги надвишува страничните два, а црквата завршува со полукружна апсида на источната страна. Покривната конструкција е изградена на две води и е потрена на два реда од по четири симетрично поставени столбови. Влезната врата е сместена на јужната страна и над неа има застаклена ниша со фреска на која е претставен Свети Димитриј.
Поради нејзината поставеност во просторот, црквата е недоволно препознатлива и привлечна. Југозападно од црквата се наоѓа камбанаријата, која според натписот на северната страна, е изградена во 1898 година, а обновена во 1994 година.
Во дворот на црквата има помошен објект, кој според наведениот натпис, е изграден во 1936 година. Во склоп на црквата се и градските гробишта.
3.1 Икони и иконостас
Во црквата има стари икони кои потекнуваат од XVII, XVIII и XIX век, изработени од непознати зографи, но и понови кои се од XX век. Сегашниот иконостас е изработен во 1988 година од црковниот уметник Мишко Милановиќ, со помош на двајца соработници, а е осветен на 7 април 1989 година од тогашниот митрополит на Повардарската епархија, г. Михаил.
4 Галерија
5 Поврзано
* Валандово
* Повардарска епархија
* Гевгелиско архијерејско намесништво
* Валандовска парохија
Црква „Св. Воскресение Христово“ - Еловец

Св. Вознесение Христово — православна црква во велешкото село Еловец, Општина Чашка, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен во северниот дел на селото. Изградена е во 1908 г. Нејзин градител е славниот архитект Андон Китанов. Живописот е дело на подеднакво истакнатиот зограф Димитар Андонов Папрадишки.
1 Поврзано
* Повардарска епархија
* Велешко архијерејско намесништво
Црква „Покров на Пресвета Богородица“ - Каратманово

Покров на Пресвета Богородица — православна црква во светиниколското село Каратманово, Општина Лозово. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата почнала да се гради во 1994 г. со поставување и осветување на камен-темелникот од тогашниот митрополит Михаил Повардарски, а на 24 јули 2005 г. осветен е самиот храм од тогашниот администратор, митрополитот Тимотеј Дебарско-кичевски.
1 Поврзано
* Повардарска епархија
* Велешко архијерејско намесништво
Црква „Св. Димитриј“ - Глишиќ

Свети Димитриј — главна селска црква во кавадаречкото село Глишиќ.
Таа се наоѓа во самото село, сместена под Горното Маало. Околу нејзе се сместени и селските гробишта.
1 Историја
Старата црква била подигната во 1869 година.
Старата селска црква била срушена и за жал не е сочувано ништо од неа. Поранешната црква била напуштена и скоро пред распаѓање. Поради тоа дошло до нејзино обновување во периодот 1982-2014 година, но за жал не е ништо сочувано од старата црква.
2 Архитектура
По својата архитектурна форма, старата црква била еднокорабна, изградена и живописана во .
Црквата имала отворен трем од западната страна и дрвена таваница која била на распаѓање.
2.1 Фрескоживопис
Пред обновата на црквата, на северниот ѕид во наосот на црквата било насликано Второто пришествие Христово (Страшниот суд). На јужниот ѕид фреските биле пред распаѓање, а биле сочувани само ликовите на Св. Зосим, Марија Египќанка и Св. Игнатиј.
На иконостасот имало царски двери изработени во копаница со иконопис со следната содржина:
Во останатите делови во наосот и олтарниот простор фреските биле уништени. Денес, од гореспоменатите фрески нема ништо сочувано.
3 Галерија
4 Поврзано
* Глишиќ
* Повардарска епархија
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Маренска парохија
Црква „Св. Атанасиј“ - Извор (селска)

:''Оваа статија се однесува за главната селска црква во Извор, за истоимената манастирска црква во селото видете ја оваа статија.''
Свети Атанасиј — главна селска црква во селото Извор, а воедно и парохиски храм на Изворската парохија.
Црквата се наоѓа над селото, а околу нејзе се наоѓаат и селските гробишта.
1 Историја
Црквата била подигната во век.
2 Архитектура
2.1 Фрескоживопис
Била живописана во 1863 година од зографот Петар Николов и неговиот роднина Емануил Исаков, обајцата од Ораовец.
На фреската на Свети Никола оставиле натпис: „Сей ѡбразъ го направиѧ зуграфите Манче и Петре за нихни споменъ ѿ Ораовецъ“.
3 Галерија
4 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Изворска парохија
* Извор
Црква „Св. Спас“ - Ногаевци

Црквата „Свети Спас“ (или Свето Вознесение Христово) — македонска православна црква во селото Ногаевци, јужно од Велес во рамките на Општина Градско. Црквата е изградена во периодот меѓу 1800 и 1820 година, со сличен карактеристичен изглед за повеќе цркви изградени во овој период во повеќе блиски околни велешки села. Сместена е на височинка во средишниот дел на селото Ногаевци. Црквата била изградена со камења кои биле земени од остатоците од стар камен мост ''на ракли'', кои се наоѓал во месноста Ракла под селото веднаш крај Вардар. Во дворот на црквата се наоѓаат и селските гробишта.
Црква „Св. Мина“ - Гарниково

Свети Мина — урната главна селска црква во селото Гарниково.
Црквата е сместена под селото. Пред две децении оваа црква се урнала од дотраеност и поради негрижа, а само дел од иконите биле пренесени во црквата „Св. Димитрија” во Кавадарци.
1 Историја
Црквата била изградена во 1837 година, што го дознаваме од зачуваниот натпис кој се наоѓал над западната врата од надворешната страна на црквата.
Пред две децении селската црква се урна од дотраеност и поради негрижа. Непосредно по уривањето црквата имаше страотна и морничава глетка: купишта од камења, греди, остатоци од таваници, икони под урнатините, делови од иконостасот со кандила кои висат, фрески расфрлани по подот со малтерот кој се одлепил од ѕидот. Тоа што можеше да се прибере беа иконите кои беа однесени во Кавадарци во црквата Св. Димитрија.
2 Архитектура
Според својата архитектурна форма била трикорабна градба со нагласен среден кораб што се надвишувал над страничните. На западната страна имало нартекс, кој се одвојувал од наосот на црквата со два реда колони. Црквата имала и отворени тремови на јужната и западната страна, додека камбанаријата била во урнатини уште пред уривањето на црквата.
2.1 Фрескоживопис
Црквата била целосно фрескоживописана во 1877 година од страна на зографот Крсте Зограф од Велес, напишана во ктиторскиот натпис на црквата.
Фрескоживописот во црквата потекнувал од два временски периоди: олтарната апсида и горните партии на наосот, во главниот кораб, биле од 1837 година, кога била подигната црквата, а другиот - во долните зони и оној во тремот бил од 1877 година.
На западната фасада било насликано Второто пришествие Христово (Страшниот суд). Во олтарната апсида била насликана Богородица Ширшаја со по еден ангел од левата и десната страна, а во нишата на проскомидијата ликот на Христос. Во наосот на црквата над седиштето на северниот ѕид имало неколку сцени: Бесење Јудино, Христос пред Пилат, Бичување Христово, Распетие Христово и други. Втората зона од северниот ѕид ги претставуваше композициите Јуда дава согласност, Тајната вечера, Предавство Јудино и други. На јужниот ѕид во првата зона било насликано Оплакување Христово, Воскресение Христово, Жртва Аврамова и Св. Атанасиј. Во втората зона беа насликани композициите: Воскресение Лазарево и Влегување во Ерусалим (Цветници).
На една икона каде што е претставена Св. Мина во нејзиниот долен дел има натпис: „Анастасија иконописател от село Крушево в лета 1840".
3 Галерија
4 Поврзано
* Гарниково
* Повардарска епархија
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Ваташка парохија
Црква „Св. Никола“ - Уланци

Св. Никола — православна црква во велешкото село Уланци, Општина Градско, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е изградена помеѓу 1820 и 1830 година. Живописана е во 1832 година.
1 Поврзано
* Повардарска епархија
* Велешко архијерејско намесништво
Црква „Св. Троица“ - Подлес

Црква „Св. Троица“ - Подлес — главна селска црква во селото Подлес. Сместена е на крајот на селото, а околу неа се наоѓаат селските гробишта, кои целосно ја опкружуваат.
Камбанаријата на црквата се наоѓа веднаш до самата влезна врата.
1 Историја
Црквата се верува дека е градена во периодот од 1840 до 1850 година. Во 2001 година била извршена обнова на самата црква.
2 Галерија
3 Поврзано
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Парохија Градско
* Подлес
Црква „Св. Троица“ - Скачинци

Св. Троица — православна црква во велешкото село Скачинци, Општина Градско, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е сместена на југозападниот крај на селото. Изградена е и живописана во 1870 г. (или можеби во 1883 г.). Градителските, копаничарските и живописните работи ги извел сестраниот тресонечки мајстор Јаков Дамјанов Зографски, претставник на Дебарската школа.
1 Поврзано
* Повардарска епархија
* Велешко архијерејско намесништво
Црква „Св. Спас“ - Горно Чичево

Свети Спас — главна селска црква во селото Горно Чичево. Црквата се наоѓа на крајот од селото.
1 Историја
Се верува дека била изградена во периодот 1840-1850 година. Последен пат била обновена во текот на 1994/1995 година.
2 Галерија
3 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Градска парохија
* Горно Чичево
Црква „Св. Атанасиј“ - Богданци

Свети Атанасиј — главна црква во Богданци и седиште на Богданската парохија.
1 Местоположба
Црквата е сместена во центарот на градот Богданци.
2 Историја
Првичната црква била изградена во првата половина на XIX век, која низ историјата била неколкупати обновувана, главно, со парични прилози на месното христијанско православно население.
2.1 Пожар
Црквата била оштетена во пожар, кој ја зафатил утрото на 26 декември 2014 година. Во пожарот била зафатена внатрешноста на самата црква и кровот, додека иконите биле спасени благодарение на свештениците и месното население. При гаснењето на пожарот учествувале противпожарни возила од Гевгелија, месното население, но и ученици од гимназијата во непосредна близина на храмот.
На 20 јануари 2015 година бил осветен камен-темелник на новата црква, која се гради на местото на опожарената. Новата црква се гради по проект на архитектот Благој Здравев од Штип, којшто веќе подготвениот проект го донирал на епархијата за побрза изградба на новата црква, а градежните дејства ги извршува претпријатието ГЕ-ГЕ Професионал од Богданци. Црквата се гради со средства од Повардарската епархија, како и со доброволни прилози на верниците.
3 Архитектура
Градбата на црквата е трикорабна, а нејзините сводови се покриени со рамни дрвени тавани, при што средишниот кораб ги надвишува страничните. Покривната конструкција е изградена на две води.
Во 1983/84 година била изградена нова камбанарија со градски часовник во нејзиниот горен дел, а во 1986/87 била изградена и крштилница, осветена со благослов на тогашниот поглавар на МПЦ г.г. Гаврил.
Чесниот престол во црквата е дело на копаничарот Ѓорѓи Караџовски.
3.1 Фрескоживопис
Внатрешноста на црквата е делумно живописана, што е најзабележително во горните делови од средишниот кораб, чии фрески потекнуваат од XIX век.
3.2 Икони и иконостас
Иконостасот е со стари царски двери, изработени во резба со мотиви од растителен и животински свет, како и стари икони кои потекнуваат од XIX век.
4 Галерија
5 Поврзано
* Богданци
* Повардарска епархија
* Гевгелиско архијерејско намесништво
* Богданска парохија
Голестански дворец

Голестанскиот дворец (или Ѓулистански дворец, персиски: کاخ گلستان ) е некогашен кралски комплекс на династијата Каџари во главниот град на Иран, Техеран.
Како еден од најстарите споменици на културата во Техеран, Голестанскиот дворец (прев. Дворец на цвеќињата) припаѓа на група кралски зданија кои некогаш биле окружени со старата техеранска тврдина (Арг).
Самиот Арг бил изграден во времето на Тахмасп I (вл. 1524-1576) од династијата Сефевиди (1502-1736), а подоцна бил обновен од Карим-хан (вл. 1750-1779). Мухамед-хан Каџар (1742-1797) решил Техеран да стане престолнина на државата. Самата династија ја сместил во Аргот. Дворот на Голестанскиот дворец станал официјална резиденција на кралското семејство Каџари. Дворецот го добил сегашниот изглед во 1865, и е дело на ''Хаџи Абол-хасан Мимар Наваи''.
За време на династијата Пахлеви (1925-1979) Голестанскиот дворец се користел за формални кралски приеми, додека самото кралско семејство изградило свој дворец во Ниаваран (Ниаварански дворски комплекс). Најважните церемонии кои се одржале во Голестанскиот дворец во тоа време биле крунисувањето на Реза Пахлеви (вл. 1925-1941) на престолот Тахт-е Мармар (Мермерен престол) и крунисувањето на Мухамед Реза Пахлеви (вл. 1941-симнат 1979) во Музејската хала.
Во периодот помеѓу 1925 и 1945 по наредба на Реза Пахлеви бил демолиран голем дел од зданијата во дворецот, бидејќи тој сметал дека стариот Каџарски дворец не треба да му попречува на растот на современиот град. На нивно место биле изградени деловни згради во 1950-тите и 1960-тите.
Во неговата моментална состојба, Голестанскиот дворец е резултат на околу 400 години изградби и реновации. Секоја зграда има своја уникатна иусторија.
На 11 октомври 2005 г. Организацијата за културно наследство на Иран го предложила дворецот за Списокот на светското културно и природно наследство на УНЕСКО. Организацијата за културно наследство на Иран е одговорна за водење и одржување на местото.
1 Галерија на слики
2 Поврзано
* Тахт-е Мармар
* Ниаравански дворски комплекс
* Садабадски дворец
Црква „Св. Никола“ - Раковец

Св. Никола — православна црква во велешкото село Раковец, Општина Чашка, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
1 Архитектура
Црквата е изградена во XVII век во центарот на селото. Ова е еднокорабен храм со полукружна апсида на исток и дограден затворен трем на западната страна. Засводена е со полукружен свод. Влезот е од запад. Светлината влегува низ едно прозорско окно на северниот ѕид и низ друго на источната страна над апсидата. Градена е од кршен камен. Храмот е наполно малтерисан, а покривот е со сменети ќерамиди.
2 Живопис
Натписот на северниот ѕид вели дека храмот е реновиран во 1974 г. Тогаш невештиот зограф Миле Ристовски од Прилеп го прецртал изворниот живопис од XVII век. Според проучувањата направени во 1972 г. од екипа на Националниот конзерваторски центар, оригинални фрески од XVII век имало во апсидата — Богородица Ширшаја небес и Свети Василиј Велики, а во проскомидиалната ниша е Исус Христос.
Иконите од дворедниот иконостас се од 1884 г. и се дело на прочуениот зограф Димитар Андонов Папрадишки, за што сведочи наговиот потпис на престолната икона на Свети Никола: „отъ руки Димо зуграфъ отъ Папрадища 1884 декември 22“. Иконата на Исус Христос исто така е од 1884 г.
3 Поврзано
* Повардарска епархија
* Велешко архијерејско намесништво
Црква „Св. Вознесение Христово“ - Голозинци

Св. Вознесение Христово (или Св. Спас) — православна црква во велешкото село Голозинци, Општина Чашка, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм сместен крај реката Тополка, на половина километар источно од селото. Градена е од 1800 до 1820 година. Во 1887 г. истакнатиот зограф Димитар Андонов Папрадишки насликал четири иконостасни икони во црквата.
1 Поврзано
* Повардарска епархија
* Велешко архијерејско намесништво
Црква „Св. Никола“ - Мокрени

Свети Никола — главна селска црква во азотското село Мокрени.
Црквата се наоѓа во самото село, а истата е прогласен за заштитен споменик на културата.
1 Историја
Црквата била подигната во 1852 година.
2 Архитектура
Црквата е трикорабна со полукружна апсида од надвор. Камбанаријата е со квадратна основа, поставена на дрвени греди и се наоѓа на влезот од дворот на црквата.
2.1 Фрескоживопис
Била фрескоживописана во 1860 година.
3 Галерија
4 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Мокрени
Кредно-палеогенска граница

Кредно-палеогенска граница (К-Пг граница) порано наречена Кредно-терцијарна граница (К-Т граница) — границата помеѓу два периоди на развојот на Земјата - креда и терцијар. Се смета дека овој преод настанал пред 65 милиони години како резултат на удар на небесно тело, најверојатно астероид, на Земјата.
Ударот предизвикал значајни геолошки и климатски промени кои силно се одразиле и на живиот свет. К-Пг границата се смета за време на исчезнување на диносаурусите. К-Пг границата е видлива во геолошките наоди -Земјините слоеви-по целата Земјина топка во вид на тенок глинен слој богат со иридиум.
Во 1970-тите години е откриен кратерот Чикшулуб во Мексико кој се смета за местото кајшто паднал астероидот.
Црква „Св. Атанасиј“ - Долно Чичево

Свети Атанасиј — македонска православна црква, главната селска црква во велешкото село Долно Чичево.
Црквата е градена е во периодот од 1880 до 1890 година. Фрескоживописана е во 1891 година. Црквата се наоѓа во многу лоша состојба.
1 Галерија
2 Поврзано
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Градска парохија
* Долно Чичево
Црква „Св. Стефан“ - Нежилово

Свети Стефан — главна селска црква во селото Нежилово.
Црквата се наоѓа на влезот во самото село, а околу нејзе се наоѓаат и селските гробишта.
1 Историја
Црквата била подигната во 1887 година.
2 Галерија
3 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Нежилово
Црква „Св. Константин и Елена“ - Оморани

Свети Константин и Елена — главна селска црква во азотското село Оморани, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на самото сретсело и преовладува во однос на куќите околу.
2 Историја
Црквата првин била изградена во 1871 година, но подоцна била запалена од страна на мештаните Албанци. Палењето на црквата се случило заради тоа што Албанците ја грабнале македонската девојка Венка, која потоа селаните Македонци со употреба на сила ја ослободиле и ја омажиле во селото Смиловци, поради што во знак на одмазда Албанците ја запалиле оморанската црква.
Црквата повторно била подигната во 1913 година од страна на Андреја Дамјанов.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Црквата била зографисана од страна на Димитрија Андонов-Папрадишки.
4 Галерија
5 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Оморани
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Ореше

Успение на Пресвета Богородица — главна селска црква во азотското село Ореше, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на самото сретсело.
2 Историја
Нема податоци кога е започната нејзината изградба, иако Јован Трифуноски забележал дека била изградена во век.
Црквата била обновена во 1967 година.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Фрескоживописана е од Миле и Јован Мацеви од Прилеп.
4 Галерија
5 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Ореше
Сагаин (округ)

Сагаин е округ во Мјанмар кој е сместен во северозападниот дел на земјата и се наоѓа момеѓу латитудата 21° 30' север и лонгитудата 94° 97' исток . Се граничи со индиските држави Нагаланд и Манипур на север, и со Качин, Шан, и Мандалај на исток, Магве на југ и со реката Иравади во поголем дел ја формира источната и југоисточната граница со соседната Чин.
1 Географија и административна поделба
Сагаин има повржина од 93.527 км<sup>2</sup>, и население (1996) од 5.300.000. Главен град е истоимениот Сагаин.
Сагаин е поделена на 198 квартови и градови, 38 градски општини,8 дистрикта како; Сагаин, Швебо, Монива, Ката, Кале, Таму, Мавлаик и Хкамти.
2 Демографија
Бамарите (Бубманците) се мнозинсво во сувите региони и предели на провинцијата. Шаните се населени во долините на горниот дел на реката Чиндвин. Има и позабележителен дел он народот Нага, кои се населени во северните и северозападните планински предели и Чини кои се населени во југот на земјата. Има и две помали етнички групи како Каду и Гананг, кои живеат во долините на реките Му и Меза.
3 Стопанство
Земјоделието зазема најголем процент во Сагаинската економија. Приматот го има оризот, па следи пченицата и сусамот. Исто така се одгледува и кикиритки, памук и тутун.
Постојат и доста рудници од кои се екплоатита злато, јаглен, сол а има и помали наоѓалишта и на Нафта.
Од индустриските гранки најзастапени се текстилната и петрохемијата.
4 Историја
Сагаин во 1315 година бил главен град на кралството на Шаните, после падот на Баган кога бил создаден политички вакуум во централна Бурма.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Папрадиште

Свети Петар и Павле — главна селска црква во велешкото село Папрадиште, Македонија.
Црквата се наоѓа во самото село, а истата е прогласен за заштитен споменик на културата.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во горниот дел на селото и доминира со својата големина. Околу нејзе се наоѓаат и селските гробишта.
2 Историја
За подигнувањето на црквата не постојат точни податоци. Иако е наведено дека била изградена од познатиот градител Андреј Дамјанов во 1875 година, а била зографисана од Димитар Андонов - Папрадишки и Ѓорѓи Зографски, сепак првите податоци се од 1901 година кога се споменува дека била извршена поправка/обнова на црквата. Најверојатно, постоела постара црква од каде се пренесени и дваесетината икони. Исто така, градител на црквата според усните преданија е Ѓорѓија Џонгар од самото село, кој водел своја тајфа.
3 Архитектура
Црквата е трикорабна градба, со полукружна апсида. Корабите се поделени со по четири столбови. Над средишниот кораб има три поголеми калоти, а над страничните по шест поплитки калоти. Во западниот дел е сместена галерија на спрат, т.н. „женска црква“.
Црквата е изградена од камен во долниот дел и е целосно малтерисана.
3.1 Живопис
Од старио живопис зачувани се бистата на Исус Христос во средишната калота и фреската со ликовите на патроните на црквата, Свети Петар и Павле, во нишата над јужниот влез, кои биле насликани од Димитар Андонов - Папрадишки во 1934 година. Останатиот дел од црквата е насликан во 1969 година од самоук сликар, Доне од селото Гари.
3.1.1 Икони и иконостас
Многу повреден е самиот иконостас на црквата, изработен во 1934 година од последните македонски зографи по потекло од Тресонче, Димитар Андонов - Папрадишки и Ѓорѓи Зографски. Папрадишки изработил 25 икони, кои се поставени во иконостасот, како и 8 престолни икони на Зографски.
Иконите во црквата се направени од страна на двајца зографи, Димитар Андонов - Папрадишки и Ѓорѓи Зографски, кои долги години не биле одржувани и биле оставени во т.н. „женска црква“ во горниот дел на црквата, а дел од нив и на самиот таван, со што биле надвор од очите на јавноста и губеле на квалитет. Во 2011 година се започнал проект за реставрација на девет највредни икони од страна на Националниот конзерваторски центар во Скопје.
Состојбата на иконите надвор од иконостасот е во исклучително лоша состојба и било решено да се заштитат иконите посветени на Благовештение, Исус Христoс, Св. Петар и Павле, Св. Јован Крстител и Богородица со Исус. Во најголем дел овие икони се дело на Димитар Андонов - Папрадиште, а мал дел се од непознат автор, но сите се вредни.
Сепак, и иконите во иконостасот се соочуваат со проблеми, бидејќи самиот иконостас е нагризан од црвоточина. Во иконостасот се наоѓаат икони на Зографски, кои се во лоша состојба, нападнати од инсекти со голема веројатност да се уништат.
Во текот на 2013 година, биле конзервирани уште седум вредни икони со средства од Министерството за култура на Македонија.
4 Галерија
5 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Папрадиште
Танинтаји (округ)

Тенантаји (таи:ตะนาวศรี), во денешно време повеќе се користи името Тенасерим или Танангсаји округ во јужниот дел на Мјанмар. Се граничи со Андаманското Море на запад, Тајланд на исток.И на север со државата Мон. Главен град е Тавој
1 Географија
Тенасерим има површина од 43.328 км<sup>2</sup>и според пописот од 1983 имал 917.628 жители. Тенасерим е поделен на 3 дистрикти: Амхерста, Мергуи и Тавој. ISO 3166-2 кодот за провинцијата е MM-05.
2 Историја
Тенасерим од секокаш во историјата му припаѓал на таиландското Сукотаи Кралство и Ајитаја Кралството, но со експанзијата на Бурманското Кралство во 17 век потпаѓа во бурманска соственост.Со Прва Бурманска Војна во 1826 станува дел од Велика Британија, односно дел од британската Источна Индија. Долго време после независноста на Бурма, Тенасеримскиот североисточен дел бил одземен и со него била формирана државата Карен.
Јангон (округ)

Јангон или порано Рангон е една од седумте окрузи во Мјанмар т.е. една од 14-те администартивни единици. Се граничи со Баго на север и исток, Мотамски Залив на југ, и Иравади на запад. Сместена е помеѓу латитудата 16° 20' и 17° 50' северно и лонгитудата 95° 45' и 96° 46' источно.
1 Население
Во 1999 Рангун имаше 5.420.000 жители. Етнички гледано најмногу има Бамари. Има и доста странско население како Кинезите и Индијците. Мнозинството од населението се Будисти, па следуваат Муслиманите и Христијаните.
2 Администартивна поделба
Округот Рангун е поделен на 4 дистрикти: Источен дистрикт Јангон, Северен дистрикт Јангон, Јужен дистрикт Јангон и Западен дистрикт Јангон, и 45 градски општини.
3 Историја
Рангун округот беше формиран од дел од округот Баго.
Господин Клајн (филм)

Господин Клајн (фр. Monsieur Klein) — француски филм од 1976 година. Режисер на филмот е Џозеф Лоузи (фр. Joseph Losey), а сценариото е на Франко Солинас (фр. Franko Solinas). Во главните улоги настапуваат Ален Делон (фр.Alain Delon) и Жана Моро (фр. Jeanne Moreau).
1 Заплет
Годината е 1942. Војната беснее и Франција е окупирана од нацистите. Сепак, за Роберт Клајн ова не претставува никаква грижа. Тој е дилер на уметнички дела и прави добар профит со Евреите кои ги продаваат својот имот пред да ја напуштат земјата. Клајн нема политички афинитети и одлучува да остане незаинтересиран.
Сето ова се менува кога еден ден на неговата адреса случајно пристигнува еврејски весник. Тогаш тој открива дека во Париз живее уште еден Роберт Клајн - Евреин кој е баран од полицијата. Кога полицијата не може да го пронајде другиот Клајн, властите почнуваат да се сомневаат и дилерот на уметнички дела е приморан да произведе доказ за сопственото француско потекло. Набрзо тој е приморан да се впушти во потрага по своето име и да открие што се случило.
Тринитротолуен

Тринитротолуен (ТНТ) е хемиско соединение со формула CH<sub>3</sub>C<sub>6</sub>(NO<sub>2</sub>)<sub>3</sub>CH<sub>3</sub>. Тоа е во цврста агрегатна форма, со жолта боја и е најдобро познато како експлозивен материјал со практични одлики за ракување. Експлозивната моќ на ТНТ се користи како стандардна мерка за силата на бомбите и на другите експлозиви.
1 Подготовка
ТНТ се синтетизира во процес од три чекори. Прво толуенот се нитрира со мешавина на сулфурна киселина и азотна киселина и се добива мононитротолуол; потоа се повторува постапката уште двапати за да се добие ТНТ. Киселините што се употребуваат за нитрација се рециклираат и повторно се користат во производството.
2 Примени
ТНТ е еден од најчесто користените експлозиви за воени и индустриски намени. Ценет е бидејќи е многу инертен и отпорен на триење и температура, па затоа е безбеден за користење. Се топи на 80 °C, далеку под неговата точка на вриење од 295 °C, и затоа може да се топи и лие во калапи или меша со други експлозиви.
3 Експлозивни особини
По експлозијата, ТНТ се распаѓа на следниов начин:
: 2 C<sub>7</sub>H<sub>5</sub>N<sub>3</sub>O<sub>6</sub> → 3 N<sub>2</sub> + 5 H<sub>2</sub>O + 7 CO + 7 C
Реакцијата е егзотермна, но има висока енергија на активација. Поради продукцијата на јаглерод, експлозиите на ТНТ имаат чадлив изглед.
4 Историја
ТНТ првпат бил произведен во 1863. од Германскиот хемичар Јозеф Вилбранд кој го корисtел како жолта боја. Неговиот потенцијал како експлозив не бил користен неколку години потоа бидејќи било многу тешко да се детонира. Германските вооружени сили го усвоиле како полнење за нивната артилерија во 1902. Британците ги следеле во 1907.
5 Токсичност
ТНТ е отровен и допирот со кожата може да предизвика иритација и промена на бојата на кожата во светложолто-портокалова. Луѓе кои се подолго време изложени на допир со ТНТ може да добијат анемија, пореметена функција на црниот дроб, зголемување на слезината и други крвни промени и пореметувања на имуниот систем. Постојат и докази дека ТНТ е штетен за машката плодност, а се смета и за можен канцероген.
Некои воени полигони се контаминирани со ТНТ. Отпадните води од производните погони за муниција исто ги загадуваат водите и тие може да имаат црвеникава боја. Чистењето на контаминацијата со ТНТ е скапо и тешко.
Чин (држава)

Чин е сместен во западниот сектор на Мјанмар. Главен град е Хака.
1 Административна поделба
Чин е поделен на 2 дистрикта (Фалам и Миндат), 9 градски општини и 1355 села.
2 Население
Преку 80% од населението во Чин се Чинци, па следуваат Мрои, Хами, и Бамари. Има 473.000 жители со 55 жители на км<sup>2</sup>.
Зборот Зо ('Zo') е историско и оригинално име за Чинците кои живеат во Мјанмар, Индија и Бангладеш. Тие се близок нарот со Мизо народот од Мизорам (Индија)
Кошаркарска федерација на Југославија

Кошаркарската федерација на Југославија (српски: ''Košarkaški Savez Jugoslavije'') била управувачкото тело на кошарката во Југославија. Била организатор на Националната кошаркарска лига и Југословенскиот национален кошаркарски тим.
1 Наследнички федерации
* Кошаркарска федерација на Босна и Херцеговина (1992)
* Кошаркарска федерација на Македонија (1992)
* Кошаркарска федерација на Словенија (1991)
* Кошаркарска федерација на Србија и Црна Гора (2003)
** Кошаркарска федерација на Србија (2006)
** Кошаркарска федерација на Црна Гора (2006)
* Кошаркарска федерација на Хрватска (1991)
Качин (држава)

Качин (Jingphaw Mungdaw), е најсеверната држава на Мјанмар. Се граничи со Кина на север и исток; Шан на југ; и Сагаин и Индија на запад. Има површина од 89.041 км<sup>2</sup>. Главен град е Мишина. Втор град по големина е Бамо.
Во Качин се наоѓа највисоката планина во Мјанмар, Хакабо Рази, со 5889 m надморска висина, кој го формира јужниот масив на Хималаите и најголемото езеро во Југоисточна Азија, Индогио Езерото.
1 Население
Мнозинството од 1,2 милиони жители се етничките Качини, па има Бамари и Шани. Според официјалните статистики 57.8% се Будисти и 36.4% припаѓаат на Христијанството. Качинскиот јазик е Лингва Франка и е пишуван со латиница.
2 Стопанство
Економијата во Качин пред сè е зомјоделска. Најмногу се произведува ориз и шеќерна трска.Има и рудници на злато и жад.
Каја (држава)

Каја или Kaрени е една од седумте држави на Мјанмар. Сместена е во источниот дел на земјата и се граничи на север со Шан, на исток со Тајландската провинција Мае Хонг Сон и на југ со Карен. Лежи помеѓу 18° 30' и 19° 55' северна латитуда и помеѓу 94°40' и 97° 93' источна лонгитуда. Има површина од 11.670 км<sup>2</sup> (4,530 m²). Главен град е Лојко. Во 1998 според УНИЦЕФ имаше 207.357 жители.
1 Историја
Во август 1948, водачот на Карени У Би Хту Ре беше убиен од владината милиција поради политички причини.
На 5 октомври 1951, државата Карени, според тогашниот закон беше преименувана во држава Каија.
Следуваат години со активни кампањи за независност сè до 1996 кога владата почна со непопуларната кампања за раѕмена на населението и нивно разместување по целата територија на Мјанмар. Така беа дури и цели села преместени во други региони. Со тоа следуваа и немири и масовни напуштања на домовите. Тоа резултира со отворање на големи бегалски кампови во Тајланд, каде десетици илјади го бараа своето прибежиште.
2 Деморгафија
Во Каија етничкиот состав е доста разновиде. Па така тука според пописот од 1983 спроведен од ООН најмногубројни се Кајаните со 56.12%, па Карените (6.45%), Бамарите (17.58%), Шаните (16.66%), и други.
3 Административна поделба
Главен град е Лојко. Каија е поделена на 2 дистрикта (Болак и Лојко) кои се поделени на 7 градски општини и 106 села и квартови.
4 Стопанство
Поради лошата политичка состојба во минатото Каија нема развиена економија. Земјоделиуето преовладува најмногу. Се произведува ориз, пченка, сусам и слично. Од минералите најмногу се ваѓа калај, алабастер, и волфрам. Поради големиот број на реки Каија обезбедува 20% од вкупната електрична енергија на Мјанмар.