procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Варвара (Скопско)

Варвара — историско село во Општина Сопиште, во околината на град Скопје. Селото е иселено и според пописот од 2002 година нема жители. Сместено е во најјужниот дел на атарот на с. Ракотинци, на околу 4,5 км јужно од него по најкусиот пат.
1 Географија и местоположба
Варвара се наоѓа веднаш на левиот брег на Маркова Река во нејзината алувијална рамнина, на регионалниот автомобилски пат кој води од Драчево кон Марковиот Манастир и езерото Козјак во Порече (Р1106). Селото е рамничарско во подножјето на планината Китка. Во непосредна близина на селото се наоѓаат селата Маркова Сушица и Добри Дол. Во селото постојат голем број на викенд-куќи на жители од градот Скопје.
2 Историја
Подрачјето на Варвара е населено уште од железното време, за што сведочи некрополата Пржали на околу 500 м источно од селото.
Во век, селото е дел од нахијата ''Каршијак'' во Скопската каза во Отоманското Царство. Според опширните османлиски дефтери за населението на Скопската Каза од 1832/33 година, селото било христијанско, со 9 христијански домаќинства. На овој попис биле забележани 21 мажи христијани, без новороденчиња. Се проценува дека селото во тој период имало 42 жители.
Според податоците на Васил К’нчов од 1900 година, селото имало 130 жители христијани (Македонци).
Во XIX век селото Варвара било чифлиг на скопскиот митрополит. Во втората половина на истиот век македонското население од селото било насилно почифлигувано од албанскиот насилник Касам-ќаја од село Гургурница, кој почнал да населува Албанци во селото. По зачестените комитски акции, Касам-ќаја и албанското население се повлекле, а македонското население со помош на селаните од Ракотинци и Добри Дол си ја откупиле земјата.
3 Демографија
Селото е иселено и нема жители.
4 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта
* Кале — утврдена населба (опидум) од раноантичко време
* Пржали — некропола од железно и римско време
5 Поврзано
* Торбешија
* Општина Сопиште
Пука (округ)

Округот Пука (|Rrethi i Pukës) — еден од 36-те окрузи во Албанија. Округот има население од 24.323 жители и површина од 1,034 км<sup>2</sup>. Во округот се наоѓаат следниве населени места:
*Блерим
*Ибале
*Фиерза
*Араско Поле
*Ѓеѓан
*Пука (Албанија)
*Ќафа-Мали
*Ќел’з
*Ќерет
*Рапа
Кучово (округ)

Округот Кучово (|Rrethi i Kuçovës) е еден од 36-те окрузи во Албанија, дел од областа Белград. Округот има население од 34,907 жители, и зафаќа површина од 84 км<sup>2</sup>. Се наоѓа во централниот дел на земјата, со главен град Кучово.
Во Кучово се наоѓаат следните населени места:
*Козаре
*Кучово
*Перонди
Курбин (округ)

Округот Курбин (|Rrethi i Kurbinit) е еден од 36-те окрузи во Албанија, дел од областа Леж. Округот има население од 54,977 жители, и површина од 273 км<sup>2</sup>. Се наоѓа во западниот дел на земјата. Во округот Курбин се наоѓаат следните населени места:
*Фуша-Куќе
*Лач
*Мамурас
*Милот
Поградец (округ)

Округот Поградец (|Rrethi i Pogradecit) е еден од 36-те окрузи во Албанија и има значително македонско малцинство. Округот има население од 70,575 жители и површина од 725 км<sup>2</sup>. Во округот се наоѓаат следните општини:
*Старово
*Чернава
*Берагожда
*Одуништа
*Поградец
*Проптиште
*Требиње
*Велчани
1 Населени места
*Аларуп
*Блаце
*Братомир
*Мамулиште
*Пискупија
*Подгорје
*Поградец
*Врешта
*Одуништа
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Црквино

Свети Ѓорѓи — македонски православен храм во селото Црквино, Велешко. Изградбата датира од 1819година, а по својот изглед, црквата, е иста како црквата Свети Спас во блиското село Ногаевци. Поради напуштањето на селото од страна на христијанското македонско население денес црквата е во крајно лоша состојба, а предвидена е нејзина обнова од министерството за култура. За иконата на Свети Кирил Филозоф во оваа црква истражувања вршела Донка Барџиева. По повод патрониот празник на црквата Ѓурѓовден, таа е доста посетена од христијани кои водат потекло од селото Црквино, а денес живеат во Велес.
Тирана (округ)

Тирана (|Rrethi i Tiranës, мак. Трнава) е еден од 36-те окрузи во Албанија и е дел од областа Тирана. Округот има население од околу 717,426 жители и површина од 1,238 км<sup>2</sup>. Округот се наоѓа во центарот на државата. Во округот се наоѓаат следните населени места:
*Балдушк
*Брѕула
*Бржита
*Дајт
*Фарка
*Камаз
*Кашар
*Краба (Албанија)
*Ндроќ
*Пашкуќане
*Петрела
*Пеза
*Преза
*Ш’нѓерѓ
*Тирана
*Ваќар
*Вора
*Зал-Бастар
*Зал-Хер
Live at Budokan: Bonez Tour

''Live at Budokan: Bonez Tour'' е ДВД од втората турнеја на Аврил Лавињ, Bonez Tour, издадено во 2005. Издадено е само во Јапонија.
1 Список на песни
#"He Wasn't"
#"My Happy Ending"
#"Take Me Away"
#"Freak Out"
#"Unwanted"
#"Anything But Ordinary"
#"Who Knows"
#"I'm With You"
#"Losing Grip"
#"Together"
#"Forgotten"
#"Tomorrow"
#"Nobody's Home"
#"Fall to Pieces"
#"Don't Tell Me"
#"Sk8er Boi"
#"Complicated"
#"Slipped Away"
#"Зад сцените" (1.57)
2 Постава
*Аврил Лавињ: Вокали, Гитара, Пијано
*Девин Бронсон: Гитара
*Крег Вуд: Гитара
*Чарлс Мониз: Бас
*Мет Бран: Тапани
3 Историја на издавање
Регион, Едиција, Датум, Издавачка куќа
Јапонија, Стандарт, 7 декември 2005, BMG Japan
Јапонија, Ограничен пресинг, 26 ноември 2008, BMG Japan
4 Продажби
Табела, Продажби, Сертификации
Јапонија, 150,000+, Злато
Ширум светот, 150,000+, Злато
5 Награди
Година, Церемонија, Награда, Резултат
2006, Japan Golden Disc, Најдобро ДВД на годината, победил
Витомир Долински

Витомир Долински — македонски новинар, поет и публицист.
1 Животопис
Долински е роден е во струшкото село Јабланица на 16 јуни 1961 година. Дипломирал на Интердисциплинарните студии по новинарство во Скопје. Од 1988 година, тој почнал да работи како постојан дописник на МРТВ од Струга, а поетски, стручни и публицистички трудови објавувал во повеќе весници и списанија.
2 Библиографија
*''Небо за нови богови'', 2002
*''Албанските историски фалсификати: сведоштва на албанологот проф. д-р Каплан Буровиќ'', 2009
Фритјоф Нансен

Норвешкиот истражувач и научник Фридјтоф Нансен (1861-1930) — најмногу познат по неговото патување по Северноледениот Океан од 1893-1895 година, со специјално изграден дрвен брод наречен Фрам. Нанесн намерно го пуштил бродот слободно да се движи низ ледот во Северноледениот Океан и со тоа го докажал постоењето на површинската струја, што денес се нарекува Трансполарна струја. Во 1895 година, Нансен придружен од еден пријател од Фрам, тргнал пеш и со скии кон Северниот Пол. Стигнале на оддалеченост од 640 км од Северниот Пол, најблизу од кого било дотогаш.
Во негова чест е наречено основното училиште „Фридтјоф Нансен“ во тетовското село Прељубиште.
Александар Опарин

Александар Иванович Опарин (|Алекса́ндр Ива́нович Опа́рин; - ) — руски биохемичар.
Во 1924 година Опарин ја поставил теоријата за животот во океаните. Тој тврдел дека простите супстанци во древните мориња ја апсорбирале Сончевата светлина и создале органски соединенија што се наоѓаат во клетките. Подоцна овие соединенија се развиле во живи клетки.
Роберт Рајан (писател)

Роберт Рајан (|Robert Ryan, роден 1963), или познат како Том Нил (''Tom Neale'') е англиски писател, новинар и сценарист. Рајан е роден во Ливерпул, Англија, но се преселил во Лондон за да студира природни науки. Неговата писателска кариера ја започнал во доцните 1980-ти години. Тој објавувал за ''The Face'', ''Arena'', американското издание на ''GQ'' и ''Sunday Times''.
Неговиот прв роман се нарекува ''Underdogs'' и го објавил во 1999 година во соработка со Гај Баркер. До 2010 година, тој има објавено уште 11 романи и се очекува да објави роман во 2011. Меѓу неговите најпознат и најуспешни дела се „Смртта на мразот“ и „Империја од песок“. Исто така тој е познат по „Рано едно утро“ (2002), „Синото пладне“ (2003), и „После полноќ“ (2005).
1 Романи
*''Underdogs (1999)
*''Nine Mil'' (2000)
*''Trans Am'' (2001)
*''Челичен дожд''
*''Бакарен бакнеж''
*''Рано едно утро'' (2002)
*''Сино пладне'' (2003)
*''Night Crossing'' (2004)
*''После полноќ'' (2005)
*''Последниот изгрев'' (2006)
*''Умирајќи ден'' (2007)
*''Империја од песок'' (2008)
*''Смртта на мразот'' (2009)
*''Црвен сигнал'' (2010)
Арнолд Анри Гијо

Арнолд Анри (Хенри) Гијо ( - ) бил првиот професор по геологија на Универзитетот Принстон. Тој поставил низа опсерватории за следење на временските услови, а оттаму податоците се проследувале до Американскиот хидрометеоролошки завод. Подоцна, во чест на Гијо, Хари Хес, исто така професор на Универзитетот Принстон , овие структури ги нарекол гија (платоа), а ги открил со следење на ехо на звучни сигнали во текот на Втората светска војна.
Forbidden Rose

Forbidden Rose е вториот парфем од канадската пејачка-текстописец Аврил Лавињ. Издаден е во јули 2010 година.
1 Развивање
Парфемот се развивал две години, вклучувајќи го создавањето на парфемот, дизајн на амбалажата, а исто така и маркетинг и рекламирање.
Како и на нејзиниот претходен парфем, Black Star, има подвижен прстен на шишенцето.
Парфемот содржи нијанси од црвено јаболко, вино од праска, црн пипер, лотос, хелиотроп, сандаловина и ванила. До сега од линијата се познати само парфеми спакувани во различни величини, лосион за тело и гел за капење.
2 Промоција
2.1 Реклама
Рекламата за парфемот е режирана од Фред Гарсон и е снимана во Санта Барбара. Рекламата зазема место во готска градина. Лавињ прво оди кон вратата, која е затворена. Таа потоа влегува и ветерот кој дува го насочува вниманието на светло кое се наоѓа зад неа. Таа продолжува да оди и ја наоѓа "Забранетата Роза" ("Forbidden Rose"), и ја зема откако трњата што се околу розата ќе се повлечат. Таа се насмевнува и ја фрла розата во камерата. За разлика од нејзиниот претходен парфем, Black Star, рекламата не вклучува и песна. Музиката е споредена со Хари Потер.
2.2 Слоган
Иако слоганот за парфемот е "Dare to Discover", Лавињ во порака кажала дека пораката е надополнување на претходната порака од нејзиниот претходен парфем, Black Star и гласи "следи ги соништата" ("follow your dreams"). Лавињ им кажала на StyleList дека таа "сакала да направи парфем, кој додава мистерија и малку магија."
Путер од кикиритки

Путер од кикиритки (анг. ''Peanut butter'') — прехранбен производ што се добива од печени и ситно мелени кикиритки во вид на паста, кон што е додадено растително масло. Ова е многу популарен производ во земјите од англиското говорно подрачје и нивните поранешни колонии: Канада, САД, Австралија, Велика Британија, Јужна Африка, Нова Гвинеја, Нов Зеланд, Филипини и Холандија.
Путерот од кикиритки има големо количество белковини и погоден за исхрана на стари луѓе, кои поради проблемите со забите не се во можност да џвакаат месо и на тој начин да внесуваат белковини и белковини.
1 Распространетост
Скоро половина од вкупното производство на кикиритки во 2001 г. во САД било искористено за производство на путер од кикиритки.
Путерот од кикиритки обично се користи за подготовка на сендвичи (се мачка леб со овој путер и потоа се додава џем), како и за голем број слаткарски производи, крекери други производи, каде е неопходно засилување на вкусот на кикиритки.
24 јануари во САД се прославува како Национален ден на путер од кикиритки.
2 Придобивки
Путерот од кикиритки содржи мононезаситени масти и резвератрол. Исто така, обезбедува белковини, витамини како Б3 и Е, магнезиум, фолна киселина, прехранбени влакна, аргинин. Мононезаситените масти го намалуваат нивото на лошиот холестерол, притоа зголемувајќи го нивото на добриот холестерол. Според истражувања спроведени во Америка, умереното конзумирање на путер од кикиритки двојно го намалува ризикот од срцеви болести.
Операција Зора на Одисеј

Операцијата Зора на Одисеј е тајното име на операцијата извршена од страна на војската на САД во Либија како први чекор во меѓународната операција. Операцијата следувала како дел од операција Ellamy на Обединетото Кралство, Операција Мобиле на Канада и Операција Harmattan на Франција.
Три невидливи американски бомбардери Б-2 и британски ловци – торнадо, ја продолжиле акцијата на 20 март. Околу 40 бомби завршиле врз неколку либиски воени бази во главниот град Триполи. Првата фаза од воздушните напади била оценета за успешна од страна на американскиот генералштаб и од истиот извор било изјавено дека воспоставиле зона на забрането летање. Целта на овие напади била да се спречат воздушните напади од страна на силите на Гадафи. Оваа операција била преземена по итната конференција која се одржала во Париз.
1 Команданти
Стратешката насока на операцијата Зора на Одисеј била под надлежност на генералштабот на американската војска на чело со Картер Хем. Тактичката операција е под команда на адмиралот Сем Локлир, командант на поморските сили на САД.
2 Дејства
Според заменик-адмиралот Вилијам Гортни, САД и Велика Британија лансирале кон Либија повеќе од сто проектили Tomahawk. Либиските државни медиуми исто така известиле за напади врз цивилни цели во големите градови, вклучувајќи ги и Триполи, како и објекти за складирање во градот Мисрата, што резултирале со пожари.
Според првите официјални податоци, по првиот напад на Алијансата, кога биле истрелани 112 томахавки, загинале 90 луѓе, а 150 биле повредени
3 Наводи
es:Operación Amanecer de la Odisea
it:Guerra civile libica#Intervento dell'Organizzazione delle Nazioni Unite
Сибирскотуркиски јазици

Сибирскотуркиски јазици, наречени и североисточнотуркиски јазици — подгрупа на туркиските јазици. Овие јазици се зборуваат во Сибир, Русија.
1 Јазици
Следната табела ги наведува сибирскотуркиските јазици. Оваа класификација е дадена од Ларс Јохансон во 1998.
Прaтуркиски, Сибирскотуркиски, Северносибирски
јужносибирски, сајанскотуркиски јазик
енисејски
чулимско-туркиски
алтајско-туркиски
2 Поврзано
*Туркиски јазици
*Алтајски јазици
Карлучки јазици

Карлучки јазици, наречени и југоисточнотуркиски јазици или ујгурски јазици — подгрупа на туркиските јазици. Овие јазици се едните од најстаро запишаните туркиски јазици. Овие јазици се групирани според класификацијата на Ларс Јохансон во 1998 година.
1 Јазици
пратуркиски јазик
карлучки јазици, западни
источни
2 Поврзано
* Ујгурски јазик
* Туркиски јазици
Кипчачки јазици

Кипчачки јазици (северозападни туркиски јазици) — подгрупа на туркиските јазици. Овие јазици се зборуваат претежно во Средна Азија, но може да се најдат и заедници во Источна Европа и Азија. Кипчачките јазици ги зборуваат околу 12 милиони луѓе.
1 Особености
Кипчачките јазици имаат големи сличности со останатите туркиски јазици. Сепак, покрај заедничките, овие јазици имаат некои уникатни јазични особини поради кои се класифицираат во посебна подгрупа.
;Заеднички особини
*промена на пратуркиското *d во /j/
*загуба на почетно *h
;Уникатни особини
*изразена лабијална хармонија на самогласки
*зачестеност на асибилација на почетна
*присуство на дифтонзи од крајна и во рамките на еден слог
2 Јазици
пратуркиски јазик
кипчачки јазици
западни кипчачки
северни кипчачки
јужни кипчачки
3 Поврзано
*Туркиски јазици
4 Наводи
**
Огуски јазици

Огуски јазици — една од подгрупите на туркиските јазици. Овие јазици се говорат од околу 110 милиони жители во и околу Балканот, Блискиот Исток и Кина.
1 Особености
*Губење на почетно /h/
*Губење на инструменталот
*Озвучување на плозивни пред предни самогласки
*Губење на пред
*Промена на -''gan''- во -''an''-
2 Јазици
пратурски, огуски јазици
западни огуски
источни огуски
јужни огуски
3 Поврзано
* Огуски Турци
* Туркиски јазици
* Туркиски народи
4 Наводи
**
Огурски јазици

Огурските јазици (исто така наречени: ''Огурички, Булгарски, Болгарски'') се подгрупа на туркиските јазици. Историски тие биле зборувани во Стара Велика Бугарија (Магна Бугарија/Оногурија), а подоцна и во Волшка Бугарија и Дунавска Бугарија. Оваа подгрупа на јазици е најмала, односно денес има само еден жив јазик од истата, сите други се мртви јазици. Единствениот жив јазик од оваа група е чувашкиот, но во лингвистиката нема согласност за тоа дали чувашкиот е директен наследник на еден од овие мртви јазици или е своја гранка во подгрупата.
1 Јазици
пратуркиски јазик, огурски јазици
2 Користена литература
*Brook, Kevin Alan. 2004. "Tales about Jewish Khazars in the Byzantine Empire Resolve an Old Debate". ''Los Muestros'' No. 54, pp. 27–29.
*Brook, Kevin Alan. 2006. ''The Jews of Khazaria.'' Lanham, MD: Rowman & Littlefield Publishers, 2nd ed. (1999. Northvale, N.J.: Jason Aronson, 1st ed.
*Clark, Larry. 1998. "Chuvash." In: Johanson & Csató, pp. 434–452.
3 Поврзано
* Туркиски јазици
* Чувашки јазик
Греми Награди за Најдобар Рок Албум

Греми Наградите за Најдобар Рок Албум е награда која е презентирана на Греми Награди, церемонија која започнала во 1958 и оригинално е наречена Грамофонски Награди, се доделува на артисти за квалитентни албуми од рок жанрот.
1 Добитници
Година, Артист (и), Националност, Работа, Номинации, Наводи
1995, The Rolling Stones, <ref
1996, <ref
1997, <ref
1998, <ref
1999, <ref
2000, Santana, , <ref
2001, Foo Fighters, <ref
2002, U2, <ref
2003, <ref
2004, Foo Fighters, <ref
2005, Green Day, <ref
2006, U2, <ref
2007, Red Hot Chili Peppers, <ref
2008, Foo Fighters, <ref
2009, Coldplay, <ref
2010, Green Day, <ref
2011, Muse, <ref
<sup></sup> Секоја година е поврзана со статијата за Греми Наградите одржани таа година.
2 Наводи
;Генерални
* Note: User must select the "Rock" category as the genre under the search feature.
*;Специфични
Темена коска

Tемена коска (''os parietale'') претставува парна плоската коска којашто учествува во градбата на средниот дел од черепниот покрив (calvaria). Таа напред се зглобува со сквамата од челната коскa (oss frontale) а одзади се зглобува со тилната коска , долу поголемиот дел се зглобува со слепоочната коска(oss temporale)а со помал дел се зглобува со клинестата коска (oss sphenoidale).Темената коска по форма претставува четвртеста коска и на неа се забележуваат 2 страни 4 раба и 4 агли.
* Надворешна страна - надворешната страна на темената коска во целина е испакната и најиспакнатиот дел е означен како темено испакнување (tuber parietale), особено е изразено кај децата и жените.Под tuber parietale се наоѓаат две полукружни линии со конкавитет свртен надолу тоа се:горна слепоочна линија linea temporalis superior и долна слепоочна линија linea temporalis inferior . Предните краишта на обете линии се споени а задните краишта се оддалечени.
На linea temporalis superior се прицрврстува слепоочната фасција fascia temporalis. На linea temporalis inferior kako и на делот од надворешната страна страна на темената коска која се наоѓа под линијата учествува во градба на fossa temporalis и се припојува слепоочниот мускул musculus temporalis.
1 Галерија
Карл Воуз

Карл Воуз (англиски: ''Carl Woese''; Сиракуза, Њујорк, - Урбана, Илиноис, 30 декември 2012) беше американски микробиолог и биофизичар, одговорен за актуелната поделба на живите организми во три домени: археи, бактерии и еукарии, врз основа на неговите истражувања на рибозомалната РНК. Иако Воуз заедно со Џорџ Фокс ја понудил својата теорија за нова класификација на живите организми во 1977 година, таа била прифатена дури во средината на осумдесеттите години.
Софрониј Ерусалимски

Софрониј Ерусалимски (роден на во - починал на во бил Патријарх на Ерусалим во периодот од 634 до 638 година.
Софрониј проилегува од познати родители. Бил обдарен со световна и духовна мудрост. Духовната мудрост ја стекнал во Светата Земја. Дошол во градот Ерусалим и ги посетил светите места во градот и околу него. Бил и во лаврата на
Свети Теодосиј Велики каде се нашол со инокот Јован Мосха, кого го зел за себе за учител. Тој заедно со него ги
посетил манастирите и подвижниците во Египет. За сè што дознавале за духовната мудрост запишувале и го објавиле во две книги под името "''Лимонар''" или "''Цветник''". Подоцна отишле во Рим каде што инокот Јован Мосха умрел. Тој му оставил аманет на Софрониј, неговото тело да го пренесе или на Синај или во лаврата на Теодосиј. Софрониј ја исполнил желбеседа на патријархот Софрониј, која ја одржал во опседнатиот град. Во неа тој го оплакува разорувањето и опустошувањето на светите места, кое Бог го дозволил заради гревовите на луѓето. Особено жали што не може денот Рождество Христово, по обичај, да го прослави во Витлеем, зашто Витлеем веќе бил во рацете на агарјаните.
Свети Софрониј, како патријарх Ерусалимски бил голем бранител на црквата. Црквата ја бранел од монотелитската ерес, која тој на Соборот во Ерусалим ја осудил уште пред таа да биде осудена на Четвртиот вселенски собор. Свети Софрониј напишал многу книги, беседи, поуки, химни, корисни за Христовата црква.
Софрониј Ерусалимски го напишал житието на Марија Египетска. Кога арапскиот калиф Омар го освоил Ерусалим, Свети Софрониј го замолил да ги поштеди христијаните, а Омар ова наводно и го ветил. Кога сепак калифот набрзо потоа започнал да ги ограбува и малтретира христијаните во Ерусалим, Софрониј починал во 644 година.
Алилица

Алилица — пештера во Македонија на планината Бистра во непосредната близина на селото Тресонче. Пештерата е сместена во тешко пристпаен предел, во преслап помеѓу планините Бистра и Стогово, веднаш од десната страна на Тресонечка Река, на јужната падина на Бистра позната како Брзовец. Од селото Тресонче, пештерата е оддалечена 4 километри во источен правец. Пештерата е сочинета од 2 пештери, Горна и Долна Алилица, повзрани со кос стрмен канал.
1 Преданија за пештерата Алилица
За пештерата и настанокот на нејзиното име постојат повеќе преданија.
Според првото предание, понапред си бил некој овчар по име Алил, кој во месноста Гуменце си ги чувал овците и шилежињата. Овците оттаму презимувале во Солунско, крај реката Галик, а шилежињата останувале во Гуменце. Но, Алил се покажал голем арамија, па ги крадел јагнињата што останувале во планината. Ги колел едно по едно и ги пуштал кон Тресонче по реката, каде ги дочекувала сестра му. Сточарите го забележале, па и него го отепале и го фрлиле во пештерата, што подоцна ја завикале Алилица.
Според второто предание, во старо време си бил некој Алил Паша. Еден ден се враќал од собирање арач (данок), но во близина на пештерата го нападнале арамии. Тој го засолнил азното во пештерата, па според некои кажувања после се вратил и си го земал, а според други, азното сè уште е некаде во пештерата?!
Според третата легенда, си била некоја Лила која исчезнала. Селаните тргнале да ја бараат и викале: “Ооо, Лилице, ааа Лилице, а-лилице, Алилице!!!” Не се знае дали Лилица некој некогаш ја пронашол.
2 Галерија
Град (метеорологија)

Град е назив за врнежи во облик на топчиња мраз. Ваквиот вид врнежи нанесува големи штети во земјоделството и се сметаат за временска непогода.
1 Појава
Се случува силните воздушни струи да ги одвлечат водените капки од облаците (''кумулонимбуси'') во повисоките слоеви каде температурата е пониска. Таму овие капки замрзнуваат и добиваат облик на топче, односно се претвораат во град. Кога влезното струење што ги понело тие капки веќе нема да може да ја одржи нивната тежина, замрзнатите топчиња паѓаат на земјата.
2 Големина
Најчесто овие замрзнати топчиња не се поголеми од 5 мм, но се случува да бидат и поголеми и да нанесат големи штети, па дури и да бидат опасни по здравјето и животот на луѓето.
Летото 2001 година во италијанската област Венето паѓал град со големина на кајсија и ги уништил посевите. На границата меѓу САД и Канада во 1998 година паѓал град цели девет денa, поради што повеќе од еден милион луѓе останале без електрична енергија и храна. Град со најголеми димензии паднал во Бангладеш во 1986 година при што тежината на пооделни топчиња мраз изнесувала дури и еден килограм. За време на оваа непогода загинале 92 луѓе.
Во Ориент, Ајова, САД, во август 1980 година, паднале големи количини град, при што длабочината на наносите изнесувала и до 2 метри, поради што морале да се расчистуваат со машини. На 11 јули 1990 година, град со големина на бејзбол топче во градот Денвер, Колорадо, предизвикал материјална штета од 625 милиони долари, главно кај автомобили и покриви на куќи. Четириесет и седум лица во еден забавен парк биле сериозно повредени кога прекинот на струјата ги заробил додека се наоѓале на големо тркало (''Ferris wheel'') и биле погодени од град со големина на безјбол топче.
3 Наводи
Мост на воздишките

Мостот на воздишките (|Ponte dei Sospiri) — мост кој се наоѓа во Венеција, Италија. Мостот бил направен од варовник и има прозорци со камени решетки. Се наоѓа над реката на Палатите и ги поврзува старите зандани со собите за испрашување во Палатата на Дуждовите. Погледот од Мостот на Воздишките бил последниот поглед на Венеција кој го гледале осудениците пред да бидат затворени или погубени.
Мостот бил изграден во текот на 1602 година, а како главен архитект бил избран Антони Контино. Неговиот вујко пак, е градител на мостот „Ријалто“.
На ова место многу луѓе за последен пат во животот погледнале кон синото небо и воздивнале за слобода. Така и го добил името - Мост на Воздишките. Овој мост станал пример за уште неколку вакви затворени премини кои служеле за преместување на затвореници. Денес овој мост е уште една од многуте туристички атракции кои можат да се видат во Венеција.
Чоканче (музичка група)

Чоканче — македонска рокенрол музичка група од Битола. Препознатливи се по својот брз рокенрол звук, но често имаат и хеви метал и хард-рок песни. Нивното име потекнува од малото шишенце-чашка за ракија кое се нарекува чоканче.
Првиот настап го имале на Гитаријада во киното „Партизан“ во Битола во 1983 година. Врвот на својата активност го доживуваат кон крајот на осумдесеттите и особено во почетокот на деведесеттите години на XX век, по осамостојувањето на Македонија. Во својата 20-годишна кариера бендот успеал да реализира еден двоен албум (Чоканче 1 и Чоканче 2), за кој велат дека е прв двоен албум во Македонија. Иако има бројна и верна рок-публика, Чоканче сите овие години делува крајно на маргините, во милост и немилост на медиумите. Досега групата самостојно настапувала ширум Македонија, а била и предгрупа на Дивље јагоде, Рибља чорба и Бајага, при што секаде била добро прифатена. Во својата биографија, осврнувајќи се на дваесетгодишната кариера, членовите на Чоканче истакнуваат дека за цело ова време, во функција на добра свирка и расположение уништија неколку цистерни најразновиден алкохол, додавајќи на крајот дека Чоканче оди понатаму!
Бен Хур (музичка група)

Бен Хур е македонска рок и рокенрол музичка група од Прилеп. Првите настапи ги прават во почетокот на деведесеттите години на XX век, кога често се појавуваат со своите песни на музичкото шоу „Хит на месецот“ на МТВ. Членови на групата се Душко Темелкоски - Дуле, археолог и кустос во прилепскиот музеј и Борче Шабаноски - Шабанче, гитарист во култната Ристо Бомбата и Кучешка Тенија. Други членови се Тоде Илиоски (свирач на гитара и бас гитара од Прилеп) и Димче Џагадуроски исто така свирач од Прилеп. Во средината на деведесеттите успеваат да го издадат албумот „Секс, пиво и рокенрол“. Во 2003 година го прават својот последен видео - спот за песната „Се ми е сеедно“ со новиот пејач Игор Јагуриноски.
Базилика Санта Марија дела Салуте

Базиликата Света Богородица на здравјето (италијански: ''Santa Maria della Salute'') е црква која се наоѓа во Венеција, Италија. Христијанскиот храм се наоѓа на влезот од Големиот канал во градот и плоштадот Свети Марко.
Според информации, оваа црква претставува најфотографираниот објект во градот и најголема туристичка атракција.
Во текот на 1629 година, Венецијанската Република била опфатена со голема епидемија, по кое две третини од вкупниот број на население починало. Молитвите на Свети Рок и Свети Лоренцо не успееле да ја сопрат епидемијата. Претходно земјата била завладеана од друга епидемија, во периодот од 1575-1576 година, кога починале 46.000 луѓе. Тогашната власт како знак за благодарност за крајот на епидемијата, му дала задача на Андреја Паладио да ја изгради црквата Ил Реденторе. Името на новата црква било посветена на заштитникот на Републиката, Богородица Марија.
Исто така од страна на сенатот било одлучено секоја година на 21 ноември во црквата да се одржува литургија. Оваа процесија денеска е позната како ''Феста дела Мадона дела Салуте'', денеска учествуваат сите венецијански функционери.
Оваа двокуполна црква на полуостровот помеѓу Големиот канал итн. „Сплавови“ е една од најпознатите знаменитости на градот. Главниот влез на црквата, обликуван по пример на римските триумфални арки, подоцна станал предмет на имитација во неколку последователни катедрали во Венеција и пошироко.
Ил Реденторе

Црквата на Светиот Откупител (италијански: ''Chiesa del Santissimo Redentore''), позната ѝ како ''Ил Реденторе'', е црква која се наоѓа во Венеција, Италија. Оваа римокатоличка црква била изградена во текот на 16 век и се наоѓа во реонот на Дорсодуро, една од четирите во реонот на италијанскиот град Венеција.
Христијанскиот храм бил дизајниран од страна на познатиот архитект Андреја Паладио, и истата била изградена во знак на благодарност што Бог го помилувал градот од големата епидемија шуга, која владеела претходно. Земјата била завладеана од епидемија, во периодот од 1575-1576 година, кога починале 46.000 луѓе.
Црквата содржи бројни уметнички дела вклучувајќи ги и оние Паоло Веронезе и Тинторето.
Џон Мортимер

Сер Џон Клифор Мортимер (|Sir John Clifford Mortimer, 21 април 1923 – 16 јануари 2009) ― британски баристер, драматург, сценарист и автор. Во литературата Мортимер е познат по создавањето на ликот Рампол и неговите авантури како банистер.
1 Животопис
1.1 Рани години
Мортимер е роден во Хемпстид, Лондон и бил единствено деке на Кетлин Меј и Клифорд Мортимер, кој исто така бил банистер. Неговиот татко ослепел во 1936 година кога имал незгода со гранка дрво,, но тој сè уште бил активен во неговата кариера. Загубата на видот не била официјално потврдена од самото семејство.
Мортимер се школувал во Dragon School и Harrow School, каде се приклучил на Комунистичката партија на Велика Британија. Првично Мортимер сакал да стане глумец и тој имал активно учество во дрмата Ричард II во училиштето каде се школувал. Наскоро кај Мортимер се појавила желбата за пишување, но за тоа неговиот татко го премислувал.
На 17-та годишна возраст, Мортимер се запишал во Brasenose College, Oxford каде учел право. Во јули 1942 година, при крајот на втората година, Мортимер бил замолен да го напишти колеџот бидејќи биле откриени писма упатени во Квентин Едвардс.
1.2 Смрт
Мортимер умрел на 16 јануари 2009 година на 85 годишна возраст. Како причина за смртта се навела долга болест. Тој имал срцев удар во октомври 2008 година.
2 Библиографија
Во прилог следува дел од библиографијата на Џон Мортимер.
*''Рампол од Бејли'' (1978) ISBN 0-14-004670-4
*''Судењата на Рампол'' (1979)
*''Рампол'' (1980)
*''Рампол за одбраната'' (1982)
*''Враќањето на Рампол'' (1982)
*''Првиот омнибус на Рампол'' (омнибус) (1983)
*''Едвин и други драми'' (1984)
*''Одложен рај'' (1985) ISBN 0-67-080094-5
*''Рампол за тужителството'' (1986)
*''Последниот случај на Рампол'' (1987)
*''Вториот омнибус на Рампол'' (омнибус) (1987)
*''Рампол и годините на чуда'' (1988)
*''Рампол и годините за пензионирање'' (1989)
*''Рампол на судење'' (1992)
*''Најдоброто од Рампол: личен избор'' (1993)
*''Убијци и други пријатели: друг дел од животот'' (автобиографија), Viking, London (1994); Viking, NY (1995) ISBN 0670849022
*''Рампол и ангелот на смртта'' (1995)
*''Рампол и помладите генерации'' (1995)
*''Феликс во подземјето'' (1996)
*''Третиот омнибус на Рампол'' (омнибус) (1997)
*''The Summer of a Dormouse: A Year of Growing Old Disgracefully'' (autobiography), Viking Penguin, London (2000) ISBN 0670891061; Viking Press, New York (2001) ISBN 0670899860
*''Судскиот процен Бранкуси'' (2003)
*''Рампол и убиствата во бунгаловот Пенџ'' (2004)
*''Рампол и владеењето на теророт'' (2006)
*''Антисоцијалното однесување на Хорас Рампол'' (2007) (Во САД е објавена под насловот „Лошото однесување на Рампол“)
3 Наводи
*''The Radio Companion'' by Paul Donovan, HarperCollins (1991) ISBN 0246136480
*''Halliwell's Television Companion'', Third edition, Grafton (1986) ISBN 0246128380
*''Who's Who in the Theatre'', 17th edition, ed Ian Herbert, Gale (1981) ISBN 0810302357
*''John Mortimer: The Devil's Advocate'' by Graham Lord, Orion (2005) ISBN 0752866559
Зијан (музичка група)

Зијан е македонска рок музичка група од градот Гевгелија. Нивните почетоци датираат уште од 1978 под името „Трета Смена“, кое наскоро го променуваат во Зијан. Својот прв настап го имаат во 1981 година во Скопје како прегрупа на бендот „Видеосекс“. Победуваат на „Гитаријадата“ во Заечар, со што успеваат да го снимат својот прв демо-албум во Белград. Најзапаметена ќе остане нивната песна „Пушти коси“, која е класичен пример за вметнување на мотиви од фолклорното творештво во рок-музиката. Добитници се на златна плакета од градот Гевгелија.
Грбови во Европа

Ова е галерија на грбови во Европа. Галеријата опфаќа независни држави, зависни самоуправувачки територии и самопрогласени непризнати држави.
1 Независни држави
држава, грб, гесло, статија
Австрија, нема, Грб на Австрија
Албанија, нема, Грб на Албанија
Андора, „Обединетата доблест е посилна“''„Virtus unita fortior“'', Грб на Андора
Азербејџан, нема, Грб на Азербејџан
Белгија, „Единството ја прави силата“''„L'union fait la force“'', Грб на Белгија
Белорусија, нема, Грб на Белорусија
Босна и Херцеговина, нема, Грб на Босна и Херцеговина
Бугарија, „Единството ја прави силата“''„Съединението прави силата“'', Грб на Бугарија
Ватикан, нема, Грб на Ватикан
Германија, нема, Грб на Германија
Грузија, „Силата е во единството“„ძალა ერთობაშია“, Грб на Грузија
Грција, нема, Грб на Грција
Данска, нема, Грб на Данска
Естонија, нема, Грб на Естонија
Ерменија, нема, Грб на Ерменија
Ирска, нема, Грб на Ирска
Исланд, нема, Грб на Исланд
Италија, нема, Грб на Италија
Кипар, нема, Грб на Кипар
Латвија, нема, Грб на Латвија
Литванија, нема, Грб на Литванија
Лихтенштајн, нема, Грб на Лихтенштајн
Луксембург, нема, Грб на Луксембург
Македонија, Слобода или смрт за Македонија, Грб на Македонија
Малта, нема, Грб на Малта
Молдавија, нема, Грб на Молдавија
Монако, „Со Божја помош“''„Deo Juvante“'', Грб на Монако
Норвешка, нема, Грб на Норвешка
Обединето Кралство, „Господ и моето право“''„Dieu et mon droit“''„Да се засрами тој што мисли лошо за тоа“''„Honi soit qui mal y pense“'', Грб на Обединетото Кралство
Полска, нема, Грб на Полска
Португалија, нема, Грб на Португалија
Романија, нема, Грб на Романија
Русија, нема, Грб на Русија
Сан Марино, „Слобода“''„Libertas“'', Грб на Сан Марино
Србија, нема, Грб на Србија
Словачка, нема, Грб на Словачка
Словенија, нема, Грб на Словенија
Турција, нема, Грб на Турција
Украина, нема, Грб на Украина
Унгарија, нема, Грб на Унгарија
Финска, нема, Грб на Финска
Франција, нема, Грб на Франција
Холандија, „Ќе опстојам“''„Je Maintiendrai“'', Грб на Холандија
Хрватска, нема, Грб на Хрватска
Црна Гора, нема, Грб на Црна Гора
Чешка, нема, Грб на Чешка
Швајцарија, нема, Грб на Швајцарија
Шведска, нема, Грб на Шведска
Шпанија, „Напред понатака“''„Plus Ultra“'', Грб на Шпанија
2 Зависни територии
територија, грб, дел од, статија
Азори, Португалија, Грб на Азорите
Акротири и Декелија, нема, Обединето Кралство
Оланд, Финска, Грб на Оланд
Гернзи, Обединето Кралство, Грб на Гернзи
Гибралтар, Обединето Кралство, Грб на Гибралтар
Мадејра, Португалија, Грб на Мадејра
Ман, Обединето Кралство, Грб на Ман
Фарски Острови, Данска, Грб на Фарските Острови
Џерси, Обединето Кралство, Грб на Џерси
3 Непризнати држави
земја, грб, гесло, статија
Абхазија, нема, Грб на Абхазија
Јужна Осетија, нема, Грб на Јужна Осетија
Турска Република Северен Кипар, нема, Грб на Турската Република Северен Кипар
Косово, нема, Грб на Косово
Нагорно Карабах, нема, Грб на Нагорно-Карабах
Приднестровие, нема, Грб на Приднестровие
4 Поврзано
* Европа
* Знамиња во Европа
Базилика Свети Марко (Венеција)

Базиликата „Свети Марко“ (италијански: ''Basilica Cattedrale Patriarcale di San Marco'') е катедрална црква која се наоѓа во градот Венеција во Италија. Овој христијански објект е најпознатиот христијански храм во градот и еден од најпознатите примери на византиската архитектура. Катедралната црква се наоѓа на истоимениот плоштад и истоимениот регион. Во близина на црквата се наоѓа Дуждовата палата.
Изградбата на црквата започнала веднаш откако венецијанските трговци во 828 година ги пронашле моштите на Свети Марко Евангелист во еден столб од страна на Витале Фалиеро, кој во тоа време бил дужд. Првата црква изгорела во голем пожар кој се случил во 932 година. По ова започнала реконструкција на црквата. Но според Доменико Контарини, црквата била доста скромна во однос на останатите цркви во градот. Денешниот изглед црквата го добила во 1063 година. Оваа црква била изградена по примерот на црквата Свети Апостоли во Цариград, која денеска не постои.
Првобитната црква посветена на Апостол Марко била неукрасена, без фрески и скулптури. Изградбата на црквата била завршена во текот на 1617 година.
Базиликата е долга 76,5 метри и висока 43 метри. На почетокот се користела како параклис на венецијанските управители, а не како катедрална црква. Во 1807 година станала седиште на патријархот на Венеција, архиепископ на римокатоличката епархија на Венеција. Зградата е позната и како Златна црква.
Во текот на XX век, три патријарси на Венеција биле избрани за папи на Римокатоличката црква, и тоа:
* кардинал Џузепе Сарто, патријарх од 1893 до 1903 година, познат како Папа Пиј X
* кардинал Анџело Џузепе Ронкали, патријарх од 1953 до 1958 година, познат како Папа Јован XXIII
* кардинал Албино Лучијани, патријарх од 1969 до 1978 година, познат како Папа Јован Павле I
1 Коњите на Свети Марко
Денешните антички бронзени статуи (Коњите на Свети Марко) биле поставени пред катедралата во 1254 година. Претходно, тие долго време биле изложени во хиподромот на Цариград. Но во текот на 1204 година, дуждот Енрико Дандоло ги испратил истите во Цариград, како дел од големиот грабеж кој се случил по заземањето на Цариград од страна на крстоносците.
Во времето на Наполеон Бонапарта, тој наредил истите да бидат однесени во Париз во текот на 1797 година, но во текот на 1815 година тие повторно биле вратени во Венеција. По 1990 година, по долга реставрација, коњите биле поставени во музејот Свети Марко, кој се наоѓа во внатрешноста на базиликата. Денешните коњи пред базиликата се копија.
Групен секс

Групен секс е сексуално однесување кое инволвира повеќе од двајца партнери. Групниот секс може да се одвива меѓу луѓе со сите сексуални ориентации и полови. Исто така, групниот секс може да се одвива и меѓу животните, како што се американските муфлони.
Групниот секс може да се одвива на јавни места, бордели, интимни простории, сексуални забави, сексуални клубови и останати места. Во местата каде немоногамниот секс е табу или е нелегален, тогаш групниот секс се одвива во приватни места, како што се домови, хотелски соби или приватни клубови.
1 Групниот секс како мотив во популарната култура
* „Групен секс“ (англиски: ''Group Sex'') — песна од истоимениот музички албум на американската панк-рок група ''Circle Jerks'' од 1980 година.
2 Поврзано
* Оргија
* Секс
3 Користена литература
*Legman, Gershon (1969). ''Oragenitalism : Oral Techniques in Genital Excitation''. New York: The Julian Press Inc.
*Partridge, Burgo (1960). ''A History of Orgies''.
*Talese, Gay (1980). ''Thy Neighbor's Wife''.
Камбанарија Свети Марко (Венеција)

Камбанаријата пред базиликата Свети Марко (италијански: ''Campanile di San Marco'') е еден од најголемите симболи на градот Венеција, Италија. Тој се наоѓа на истоимениот плоштад до истоимената катедрала.
Објектот е висок 98,6 метри, и од овој тип е еден од најголемите во земјата. Квадратниот му облик има ширина од 12 метри и висина од 50 метри, а над квадратната форма од објектот се наоѓа камбаната. Кровот на кулата е во форма на пирамида, а на врвот од кулата се наоѓа златна статуа на архангел Гаврил.
1 Историја
Изградбата на објектот започнала уште од 9 век, во времето на дуждот Пјетро Трибун, на темелите на некоја поранешна римска градба. Камбанаријата била направена во 12 век, во времето на дуждот Доменико Моросини, а како главен пример за неговата изградба била земена камбанаријата во Аквилеја. Во текот на 14 век, објектот повторно бил реновиран.
Камбанаријата во 1489 година била погодена од страна на гром. Во 1511 година истото се случило од земјотрес. По овие настани, архитектот Џорџо Спавенто започнал со санација на кулата од нејзиниот темел. Во проектот биле вклучени и архитектите од Бергамо, Џовани и Бартоломео Бон. Денешниот изглед камбанаријата го добила во тоа време. Целосно работата била завршена на 6 јули 1513 година, кога свечено била поставена статуата на архангел Гаврил.
Во текот на својата историја, кулата постојано била реновирана, главно поради удари од грмови. Во 1609 година, Галилео Галилеј камбанаријата му послужила за демонстранција на неговиот телескоп. Во 1653 година поредната обнова му била доделена на архитектот Балдасаре Лонгена. Во 1745 година повторно од гром била направена голема штета, а загинале и неколку луѓе од одроните. Конечно, во 1776 година бил поставен громобран. Во 1820 година, статуата на врвот била заменета со нов.
На 14 јули 1902 година, камбанаријата се срушила до темел. При нејзиното срушување, никој не настрадал, освен една мачка која живеела во неа. Поради позицијата на која се наоѓа, штетите од ова биле мали. Истата вечер градот одобрил повеќе од 500.000 лири за обнова на објектот. Било одлучено да се изгради онаков каков што бил претходно, со некои измени во самата конструкција. Работата траела до 6 март 1912 година, кога новата камбанарија официјално била пуштена на 25 април 1912 година, по повод празникот на Свети Марко, точно 1000 години откако била изградена првата црква Свети Марко.
Општа болница - Кочани

ЈЗУ Општа болница - Кочани ― здравствена установа сместена во средишното подрачје на градот Кочани. Болницата ги нуди здравствените услуги на населението кое живее во општините: Кочани, Чешиново-Облешево, Зрновци, како и за населението од општините кои гравитираат кон Oпштина Кочани, како: Виница, Македонска Каменица, Берово, Пехчево и Делчево, регион во кој живеат околу 115,000-120,000 луѓе.
1 Историја
Болницата е основана во 1924 година како противмаларична станица. Во 1949 година биле изградени општата и стоматолошката амбуланта, а во 1952 година е регистрирана под името Здравствен дом Кочани. Во текот на 50-тите години на минатиот век отворени се уште неколку амбуланти и одделенија како што се интерното одделение, детското одделение, хирургија.
Поради зголемените медицински услуги, се јавило потреба за просторно проширување и Медицинскиот центар - Кочани да вложи. Во 1982 година бил направен проектот од страна на архитектот Тодор Георгиевски, и неговите соработници Снежана Арсова и Мимоза Капсарова. Проектот бил награден со плакетата на град Кочани, во 1984 година. Градежните активности биле во 1983-1884 година и биле вршени од РГО „Бетон“ - Скопје и ООЗТ „Х Градилиште“ - Кочани.
1.1 Досегашни директори
Ова е список на лицата кои биле директори на Општата болница:* Димитар Димитров (1964-1967)
* Љубомир Хаџивасилев-Вардарски (1967-1970)
* Антонио Кладорабски (1970-1974)
* Кирил Апостолов (1974-1982)
* Мирко Анакиевски (1982-1986)
* Душан Данев (1986-1991)
* Владимир Коцев (1991-1995)
* Душан Данев (1995-1999)
* Блаже Георгиев (19.01.2000 - 13.04.2001)
* Михаил Иванов (2001-2002)
* Александар Серафимов (2002-2006)
* Миле Николовски (2008-2010)
* Марија Јорданова (2006-2011)
* Дејан Апостоловски (2011)
* Оливера Цимбалевиќ (17.10.2016 - 26.04.2017)
* Дарко Иванов (26.04.2017 - 04.08.2017)
* Борка Панова (04.08.2017)
* Александар Серафимов (2017-)
2 Особености
Болницата има на располагање 7,796 м<sup>2</sup> во делот за хоспитализација, односно соби за преглед и сместување на пациентите, како и 524 м<sup>2</sup> за специјалистичко-советодавни услуги.
2.1 Кадар
Вкупниот број на вработени во болницата е 226 од кои 43 лекари (4 примариуси, 29 лекари специјалисти, 5 доктори на специјализација и 5 лекари од општа пракса). Меѓу другите вработени има 5 луѓе високообразовна квалификација (економист, електроинженер и биохемичар).
2.2 Одделенија
Согласно средината на 2010-тите, во рамките на делот за хоспитализација болницата располага со 120 легла за пациенти, распоредени на следните одделенија:* интерно одделение;
* САРИЛ, Гинекологија и акушерство со оддел за новородени деца;
* детско одделение;
* хируршко одделение;
* невро-психијатриско одделение;
* хемодијализа
Во болницата се нудат и специјалистичко-советодавни услуги во:* очна амбуланта;
* амбуланта за кожни болести;
* стоматолошка амбуланта;
* амбуланта за инфективни болести;
* одделението за трансфузиологија и обезбедување на крв и крвни деривати;
* биохемиска лабораторија;
* одделот за радиолошка дијагностика;
* одделот за физикална терапија и рехабилитација.
3 Галерија
Саат кула Свети Марко

Саат кулата Свети Марко (италијански: ''Torre dell'orologio'') е објект кој се наоѓа во Венеција, Италија. Саат кулата е сместена на истоимениот плоштад. Овој ренесансен објект се состои од кула, часовник и една пониска зграда.
И кулата и часовникот биле изградени во текот на 15 век, освен механизмот на часовникот кој бил додаден подоцна.
Мидгард

Мидгард (|Miðgarðr = „средна земја“) — еден од деветте светови во нордиската митологија. Се работи всушност, за нашиот свет, животот на Земјата, светот на просечното човеково искуство. Мидгард е дом на луѓето (madr).
Мидгард се наоѓа на средината на дрвото Игдрасил и е опкружен со непроодни океани. Во океанот живее големата морска змија Јормунгандр, толку голема што го обиколува целиот Мидгард и на крај си ја гризе опашката. Концептот Уроборос (змија или змеј да си ја гриза опашката), го има и во египетската, хеленската, индиската и мексиканската митологија.
Според нордиската митологија, Мидгард бил создаден од Один и неговите двајца браќа Вили и Ве, од телото (месото и крвта) на џинот Химир, а заради одбрана на боговите и нивните светови, од нападите на џинот Јутун, владетелот на светот Јутунхајмр. Од месото настанало копното, а од крвта океаните. Со Асгард е поврзан преку мостот Бифрост (мостот од виножито).
Според преданијата во Еда, Мидгард ќе биде уништен на Рагнарек, големата битка и судниот ден. Тој ден, големата змија Јормунгандр ќе се крене од океаните и ќе го камшикува копното. Целиот жив свет ќе биде уништен, а копното ќе потоне во морињата, по што ќе се издигне повторно, раззеленето и плодно.
На каменот Фирби (од добата на Викинзите) со рунско писмо, запишано е:
Го познавам Хастајн
Холмстајновиот брат
најписмениот
од сите мажи во Мидгард
кој постави камен
со многу букви
во спомен на Фрејстајн
нивниот татко.
Освен во Еда, за Мидгард постојат записи и во староанглискиот еп „Беовулф“ (''Beowulf''), каде се нарекува middangeard (стр.анг). Всушност, овој збор е еквивалент на хеленскиот екумена -светот кој го знаеме и кој е населен од луѓе. Називот middangeard беше употребуван и во Господарот на прстените, чиј автор бил инспириран од митологијата за Мидгард и староанглиската поема Крајст.
Бомбашки напад во Ерусалим (2011)

Бомбашкиот напад во Ерусалим е напад од автобус кој се случил на 23 март 2011 година. Од нападот 39 лица биле повредени а загинал еден британски државјанин, 59-годишната Марија Жан Гарднер, христијански преведувач на Библијата , а самата експлозија била активирана преку мобилен телефон.
Нападот бил осуден од страна на официјалната власт во Израел, од палестинската власт, Франција, Обединетото Кралство и САД. Одговорноста за нападот не биле веднаш идентификувани. Палестинската власт на сослушување ги повикала двата палестински водачи на исламскиот џихад во врска со израелските тврдења дека тие стојат зад нападот.
Скит Скитара

Дејан Јанушев (попознат како Скит Скитара) е роден на година во Скопје. Со творење започнува од својата 12 годишна возраст. На 15 години заедно со својот другар Марко Слаткаристика ја оформуваат хип-хоп групата “Единствена Опција” и во 2004 година го издаваат албумот “Рап Тврдина”. Во 2006 година имаат свој настап на престижниот музички фестивал ”Егзит” кој се одржува во Нови Сад. Во 2008 година заедно со Пука Козметика, Слаткар, Ел Мариачи, Боро Лаказ, Кацар, Желе, Сиги, Аце НЛ, Че и Дј Димитриј Је Ја Јоу, ја оформуваат групацијата “Токсикологија”.
Скит Скитара е продуцент, текстописец, пее и рецитира. Продуцент е на сите големи хитови на групацијата “Токсикологија” како што се “Ново Лисиче Будало“, “4екераукц“, “Смеј се и пеј“, и многу други. До сега соработувал и е во одлична соработка со скоро сите македонски хип-хоп групи и артисти. Првиот соло албум на Скит Скитара е насловен “Скит го има она…маафака” кој излезе јуни 2010 година во соработка со Јованов Рекордс. Во својот прв соло албум ќе се појави не само како артист туку и како кант автор на сите песни.