procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Син простор

Синиот простор (или сината инфраструктура) во урбанистичкото планирање и дизајн, опфаќа области со површински водни тела или водни текови. Во комбинација со зелениот простор (паркови, градини итн.), може да помогне во намалувањето на ризиците од болести поврзани со топлината од високите урбани температури (урбан топлински остров). Значителни урбани водни тела природно постојат како составен дел од географијата на многу градови, на пример реката Темза во Лондон.
Пристапните сини простори можат да помогнат на населбите и да промовираат зголемена социјална поврзаност, како што се гледа во проектите за подобрување на брегот како што се брегот Чатануга, Сити Дек во Грин Беј, Висконсин или паркот Бруклин Бриџ во Њујорк, дополнително збогатени со фестивали на брегот како што се божиќните светла во Меделин, Колумбија. Упатствата за дизајн кои промовираат здрави згради - како што се ВЕЛ, или Фитвел - развиени и управувани од Центарот за активен дизајн, даваат препораки за вклучување на водни елементи како стратегија за подобрување на здравјето кај жителите на зградата, а „9-те темели на здрава зграда“ - развиени на Харвард Т.Х. Чан школата за јавно здравје -, исто така препорачуваат пристап во затворен простор до погледи на природата или елементи инспирирани од природата.
Бидејќи населбите со пристап до природни карактеристики се подложни на гентрификација, социјалните придобивки поврзани со водните тела можат да бидат нееднакво распределени, при што посиромашните области немаат пристап до квалитетни сини простори.
1 Здравствени придобивки
Близината до водните тела може да донесе одредени ризици за луѓето, како што се болести што се пренесуваат преку вода во водата за пиење, ризици од поплави, или давење. Но, научните докази покажуваат дека изложеноста на сини простори е поврзана и со различни здравствени придобивки за оние што се во близина на водни тела. Ова го опишува морскиот биолог Волас Џ. Николс во својата книга ''„Син ум“''. Друг механизам со кој може да се објасни овој феномен е хипотезата за биофилија развиена од Едвард О. Вилсон. Оваа теорија наведува дека луѓето развиле силна врска со природата во текот на нивната еволуција, што води до потсвесно барање природни средини, вклучувајќи зелени и сини простори. Неодамнешните истражувања идентификуваа три главни патишта што можат дополнително да објаснат зошто близината до зелените и сините простори може да биде корисна за здравјето.
* Ублажувањето се однесува на овие здравствени придобивки во однос на физичките подобрувања што природните средини ги носат во изградената средина, како што се намалување на урбаниот топлотен остров, загадувањето на воздухот од сообраќајот или бучавата од сообраќајот.
* Инсторацијата се фокусира на промоција на физичката активност и други позитивни резултати поврзани со зголемена физичка активност и социјална поврзаност промовирани од природните простори.
* Реставрацијата објаснува како незаканувачките карактеристики на природните средини можат да ги намалат негативните чувства и да ја зголемат когнитивната реставрација.
Рајко Васиќ

Рајко Васиќ (роден на 2 јули 1952 година во Осјечани во близина на Добој, ФНРЈ) е српски новинар, политиколог, политичар и писател. Тој е поранешен министер за информации, директор на Бирото за односи со јавноста на Владата на Република Српска и извршен секретар на Сојузот на независни социјалдемократи (СНСД).
1 Живот
Рајко (Живко) Васиќ бил роден на 2 јули 1952 година во Осјечани во близина на Добој, ФНРЈ. Основно училиште завршил во родното место а средно во Добој. Студирал новинарство во Белград, а во 1975 година дипломирал на Факултетот за политички науки со звање политиколог новинарски смер. Како новинар пишувал за НИН, бањалучкиот Глас („Глас Српске)“, сараевскиот „Ослобоѓење“ и други весници. Учествувал во војните од 1 ноември 1991 година до крајот на април 1996 година.
Бил министер за информирање во Владата на Република Српска и директор на Бирото за односи со јавноста од 1998 до 2000 година. Извршувал должност на секретар на Сојузот на независни социјалдемократи, но поднел оставка од таа функција во јуни 2013 година поради реакции на колумна која ја објавил на својот блог, во која ги нарекол бањалучките студентите кои протестирале барајќи изградба на четвртиот павилјон во студентскиот дом „Никола Тесла“, „копилиња“ и „инструирани стилисти во проба на масовни сцени“.
2 Дела
Неговиот роман „''Прсти на луди очи''“ влегол во потесен избор за Ниновата и Виталовата награда за 2009 година. *''Томанова грата на сенки'', роман, Бесједа, Бања Лука (2012); Арс Либри, Белград (2012),
*''Прсти на лудите очи,'' роман, (прво издание, Фондација „Петар Кочиќ“, Бања Лука - Белград 2009); (второ издание Бања Лука 2009); (трето издание Бања Лука 2010); (четврто издание, Свет књиге, Белград 2011);
*''Населба, Бања'' Лука (2010),
*''БиХ за далтонисти, Бања'' Лука (2009),
*''Сараевскиот атентат врз Мирослав Лајчак, Бања'' Лука (2008)
*''Есенесдум, Бања'' Лука (2007),
*''Босна и Херцеговина не постои, Бања'' Лука (2006),
*''101 околу Велибор Рајчевиќ, Бања'' Лука (1999),
*''Цицвара и мед'', Бања Лука (2013),
*''Политичка партија со перманентни изборни активности'', политичка студија, Бања Лука (2014),
*''Страв од љубов'', Бања Лука (2020).
Нади (река)

Нади — река во Вити Леву, Фиџи. Регионот доживува поплави секоја година, кои ги оштетуваат инфраструктурата и јавното здравје.
1 Контрола на поплави
Еден од најголемите проблеми со кој се соочува Нади се поплавите. Поради честите екстремните временски услови низ градот, рамнината што се наоѓа во Нади често се поплавува.
Од 1991 година, 26 големи поплави го погодиле сливот на Нади. Во јануари 2009 година, поплавата одзела 11 животи, оставила 12.000 луѓе без покрив над главата и извршила штета од 113 милиони фиџиски долари.
Претпријатието ''Хол Контрактинг'' било ангажирано за справување со поплавите во периодот 2008-2010 година. Проектот за ублажување на поплавите вклучувал длабинско чистење на речното корито, бидејќи многу од крајбрежните реки на Фиџи страдале од насобирање на отпад. Биле отстранети 1,2 милиони кубни метри вишок отпад. Покрај тоа, биле подобрени одводните објекти, насипите, резервоарите и објектите за заштита на водата сместени во долните делови на Нади, со што значително се намалиле влијанијата од поплавите.
Богдан Поповиќ

Богдан Поповиќ ( Белград, 20 декември 1863/ јануари 1864 — Белград, 7 ноември 1944) бил српски литературен критичар, есеист, универзитетски професор и академик.
1 Биографија
Роден бил во 1864 година во Белград. Откако ги завршил студиите на Големата школа во родниот град и на Филозофскиот факултет во Париз, во 1893 година, во 1905 година станал професор на колеџот од кој дипломирал, со прераснување на Големата школа во универзитетот и станал универзитетски професор. Предавал француски јазик, општа историја, компаративна книжевност, книжевна теорија и естетика. Во текот на 1914 година станал редовен член на Српската академија на науките и уметностите (или во 1921 година ). Негов брат бил академик Павле Поповиќ, а негов дедо по мајчина линија бил Стефан Марковиќ.
Поповиќ почнал да се занимава со литература рано, веќе на дваесетгодишна возраст. Сепак, најважно нешто што го направил било лансирањето на најважното и секако најдоброто уредуваното списание - „Српскиот литературен гласник“, кое почнало да се издава на почетокот на 20 век. Во текот на првите 14 години од објавувањето, ова списание ги засилило одредените идеи за литературните модели на улоги и кај писателите и кај обичните читатели според најопштите, но единствени стандарди.
Богдан Поповиќ го иницирал создавањето на ПЕН клубот, Друштвото за живи јазици и литература, Колегиум Мусикум и Друштвото на пријатели на Франција Во својата критичка работа, тој пишувал релативно малку за српските писатели, иако се сметал за најважен литературен критичар. Неговиот став кон српската литература е највидлив во „Антологијата на новата српска лирика“, која првпат била објавена во Загреб во 1911 година, а потоа и во Белград во 1912 година. Антологијата се карактеризирала со добар предговор, строг избор на песни и нивни аранжман. Овој дел вклучува песни од уметници од Бранко Радичевиќ до Јован Дучиќ. Сепак, антологијата е критикувана затоа што не ги вклучува некои од најважните поети од таа ера. Најпознат пример е, секако, Владислав Петковиќ-Дис .
Тој е познат и како првата љубов на Драга Машин. Тие често се среќавале во Клубот на писателите, каде што Драга често го посетувала. Сепак, желбите на родителите на Драга ќе ја однесат далеку од Поповиќ.
Поповиќ починал во1944 година.
Се занимавал и со уметничка критика. Од 1922 година, редовно се појавувал во „Политика“ со статии од областа на литературата и во помала мера, со уметничката критика, како и со есеи. Ја негувал позитивистичката критика, застапувајќи ги идеалите за „елеганција и префинетост на вкусот“, како и мислењето дека естетската вредност на едно уметничко дело е поважна од неговата општествено-етичка функција. Од неговите принципиелни и во основата традиционални естетски и критички ставови, како „научен судија“, во тоа време и еден вид на книжевна институција, тој се сметал за врховен свештеник и „Ајатолах“ на српската литература (П. Палавестра).
Бранко Лазаревиќ особено опширно и внимателно пишувал за личноста на Богдан Поповиќ, за неговиот лик и за ставовите кон литературата, уметноста и животот воопшто, во есејот „Богдан Поповиќ“.
Нино Белов

Нино Белов ( Нино (грчки: Νίνος = Нино син на Бел) е, според Херодот и Диодор, митскиот основач на Асирското Царство, градител на Нинива и син на богот Бел.
Ликовите на царот Нин и кралицата Семирамида за прв пат се појавуваат во историјата на Персија напишана од Ктесија од Книд, кој тврдел, како дворски лекар на Артаксеркс II, дека имал пристап до кралските историски записи. Тврдењата на Ктесија подоцна ги проширил Диодор Сицилиски. Нин продолжил да се споменува од подоцнежните европски историчари (на пр. Алфред Велики), бидејќи зголеменото познавање на клинестото писмо овозможило попрецизна реконструкција на асирската историја во 19 век.
Според античките митови, Нино бил син на богот Бел, име кое може да претставува семитски титули како „Баал“, што би се превело како „господар“. Што се однесува до Нино и Бел, египетската и феникиската митологија не знаат ништо за овој бог или неговите потомци или нешто што би потсетувало на такви митови. Според Кастор од Родос, неговото владеење траело 52 години и почнало да ослабува во 2189 година п.н.е. според Ктесија. Тој е познат по тоа што ја освоил цела Западна Азија за 17 години со помош на Ариј, крал на Арабија, и по тоа што ја основал првата светска империја, победувајќи ги другите кралеви од легендата, Барзан од Ерменија (кого го поштедил) и Фарнас од Медија (кого го распнал).
Според приказната, Нино ги освоил сите околни азиски земји освен Индија и Бактрија, а потоа отишол во војна со Оксарт, кралот на Бактрија, со војска од речиси 2 милиони војници, освојувајќи сè освен главниот град. За време на опсадата на Бактрија, тој ја сретнал Семирамида, сопругата на еден од неговите генерали, Онеј, која ја киднапирал и ја зел за жена.
Нино првпат се идентификува во делото за Клементинската литература со библискиот Нимрод, кој, вели авторот, ги навел Персијците да обожаваат оган. Во многу современи толкувања на Хебрејските списи на Битие 10, Нимрод, синот на Хуш, ја основал Ниневија . Ова е исто така нецелосно бидејќи други преводи го наведуваат Ашур, синот на Сим, како основач на Ниневија.
Во поново време, идентификацијата на Нимрод со Нин, воспоставила голем дел од тезата на Александар Хислоп во 19 век, во неговото дело „''Двата Вавилона''“.
Ктесијас, исто така, истакнал дека по смртта на Нин, неговата сопруга Семирамида, која била обвинета за поттикнување на тоа, му изградила храм-гробница висок 9 стадиуми и широк 10 стадиуми (стадија била мерка за должина во Стара Грција ), во близина на Вавилон ., каде што подоцна се базирала приказната за Пирам и Тизба. Подоцна се вели дека Семирамида војувала со последниот независен монарх на Азија, кралот Стабробат од Индија, но била поразена.
Неговиот поход бил директно вдахновение и гледан како продолжување на традицијата, од страна на Александар Македонски.
1 Поврзано
* Нимрод
2 Дополнителни извори
* Vojtěch Zamarovský, Bohové a hrdinové antických bájí, Mlada fronta, Praha 1965- „Ninos“, стр. 227 и „Bélos“, стр. 70
*** кај Диодор Сицилиски
Топаз (филм)

„Топаз“ (англиски: ''Topaz'') — американски филм од 1969 година во режија на Алфред Хичкок. Главните улоги ги играат: Фредерик Стафорд, Дени Робен и Џон Вернон..
1 Содржина
Еден висок советски функционер пребегенува во САД, каде го испитува американскиот агент Мајкл Нордстром. Пребеганиот функционер открива дека француската шпионска мрежа под шифрата „Топаз“ им ги кажува на Советите тајните поврзани со активностите на НАТО. Мајкл го повикува својот француски пријател и колега, Андреа Девроа, да ги открие шпионите...
Семеен заговор

„Семеен заговор“ (англиски: ''Family Plot'') — американски филм од 1976 година во режија на Алфред Хичкок (неговиот последен филм). Главните улоги ги играат: Карен Блен, Брус Дерн и Барбара Харис.
1 Содржина
Спиритистката Бланш Тајлер е ангажирана од остарената милионерка Јулија Рејнбирд, која верува дека е во допир со светот на духовите. По една сеанса, Бланш открива дека Јулија ја мачи минатото, зашто ја принудила својата немажена сестра Хариет да го даде своето вонбрачно дете на посвојување за да го избегне семејниот срам. Јулија ѝ ветува 10 000 долари на Бланш, ако го пронајде нејзиниот внук кој е наследник на нејзиното богатство. Бланш и нејзиното момче Џорџ Ламли, невработен глумец кој работи као таксист, започнуваат потрага по внукот на Јулија. Во меѓувреме, алчниот златар Артур Адамсон, заедно са својата девојка Френ, граба богати луѓе и бара дијаманти за да ги ослободи. Кога Џорџ заклучува дека Артур Адамсон би можел да биде наследникот на Јулија Рејнбирд, невнимателната Бланш запаѓа во неволја со грабнувачите...
Јово М. Бизиќ

Јово Бижиќ (Сјеничак, 1927 - Белград, 2003) бил српски учител и писател.
1 Биографија
Јово М. Бижиќ е роден во Ласињски Сјеничак, општина Карловац, Кралство СХС. Петнаесет години работел како учител во неколку села во општина Вргинмост во Кордун, меѓу кои и во неговиот роден град.
По дипломирањето на Вишата стручна педагошка школа во Риека, работи како наставник по техничко образование во основното училиште „Херта Турза“ во Карловац. Од 1978 година работи во Белград, најпрво во основното училиште Јајинци, а потоа во училиштето „Бора Станковиќ“ во Бањица.
Напиша трилогија за луѓето и јадовите во Српска Краина.
2 Дела
*''Туѓи вечери'', роман, Белград, 2000.
*''Погром'', роман, Белград, 2000. (Награда Андриќ - Глиговиќ)
*''Овие другари'', роман, Белград, 2000.
Георги Раев

Георги Константинов Раев (1866 – 1946) – македонски просветен деец.
1 Биографија
Раев е роден во 1866 година во градот Прилеп, тогаш дел од Отоманското Царство. Во 1887 година завршил со втората генерација воспитаници во Солунската гимназија. Во 1895 година завршил за математика во Женевскиот универзитет.
Од 1896/1897 до 1900/1901 е учител во Солунската гимназија, а од 1900/1901 до 1903/1904 година е нејзин директор четири години.
Се преселил во во Софија, каде што бил назначен за директор на Класичната гимназија.
Умира во Софија на 29 септември 1946 година.
Мишка

Мишка (|Axilla) или пазува — дел од човековото тело што се наоѓа под рамото, каде што раката се спојува со трупот.
1 Опис
Мишката е анатомски ограничена од предната страна со големиот граден мускул (''Musculus pectoralis major''), а од задната страна со широкиот грбен мускул (''Musculus latissimus dorsi''). Во овој предел се наоѓаат многу потни и лојни жлезди, чии нарушувања на нормалното функционирање можат да доведат до болести како што е хиперхидрозата (прекумерно потење). Освен тоа, во мишката, по правило, со помош на топломер се мери телесната температура.
Местата каде што кожата најголем дел од времето се допира со кожа — мишките и меѓуножјето — кај двата пола од пубертетската возраст се покриени со влакна. Зошто овие влакна се потребни, не е целосно познато; според различни теории, тие служат за спречување на исфрлање на кожата (црвенило), намалување на триењето или зголемување на сексуалноста. Меѓутоа, многу луѓе претпочитаат да ги отстранат влакната под мишките, бидејќи нивното присуство го сметаат за неестетско или нехигиенско. Исто така, познат факт е дека многу луѓе се плашат од скокоткање на мишките.
Брана Митровиќ

Брана Митровиќ (1908 - 1984) бил лесковачки педагог и писател, автор ''на „Речникот на лесковачкиот говор“'' .
1 Биографија
Почнал да пишува уште додека бил студент. Својот прв расказа, ''„Спортист“,'' го објавил во 1931 година во истоимениот весник. Потоа објавувал во ''„Недељне новине“''. Дипломирал на групата за литература и српски јазик на Филолошкиот факултет во Белград. Не можел да најде работа во Лесковац, па се занимавал со новинарство и литература, со предавања на курсеви за експеранти, држејќи часови на слаби ученици, а држел и предавања на Националниот универзитет.
Непосредно пред Втората светска војна, објавил неколку раскази и фељтони во ''„''Политика''“'', а објавувал и во ''„''Правда''“'' како дописник од Лесковац. За време на окупацијата, соработувал со ''„''Ново време''“'' па поради тоа поминал некое време во затвор. Со појавата на ''„''Наше речи''“'', станал нивни соработник, а подоцна објавувал во „Лесковачки зборник“, „Наше стварање“, „Градина“ и други. Работел и во образование, но во 1959 година бил отстранет бидејќи еден од неговите гестови во наставата по литература бил сфатен од страна на властите како форма на диверзија. Потоа работел како службеник на лесковачкиот саем во лесковацна текстил, за да се врати во наставата и да се пензионира како професор во Земјоделското училиште во Лесковац.
Пред војната, објавил помала збирка раскази со наслов ''„''Искри од Дубочица''“''. По војната, објавил уште една збирка раскази со наслов ''„''Времето помина''“''. Последните години од својот живот ги поминал интензивно работејќи на „Речникот на лесковачкиот говор“, чие објавување во издание на Народниот музеј на Лесковац го дочекал непосредно пред самиот крај на животот.
2 Наводи
Иван Тодев

Иван Тодоров Тодев (познат како Смолски, Иван Капитанов, Бељал Чауш, Вељан Чауш, Аџијата, или Хаџи Иван) (Смол, – Едрениково, ) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Тодев е роден во 1877 г. во селото Смол, Гевгелиско, тогаш во Отоманското Царство, денес во Грција. Под влијание на Гоце Делчев стапил во ВМОРО. Во почетоците извршувал терористички задачи. По заповед на Окружниот комитет го убил Бељал Чауш, агент на власта, па оттука го добил прекарот Бељал Чауш. Подоцна станал војвода во Горноџумајско, а од 1905 г. е околиски струмички војвода на ВМОРО.
На 2 јуни 1905 година, близу до селото Едрениково, Струмичко, неговата чета со девет лица била предадена и опколена. По целодневна битка по обид да го пробијат обрачот загинале војводата и тројца четници.
Бисерни зборови

„Бисерни зборови“ — стихозбирка за деца на Христина Аслимоска од 2003 година.
1 Содржина
Книгата содржи 33 песни, групирани во три циклуси:
1.1 За човекот
* Добрина
* Најголемо богатство
* Детство
* Детска соба
* Мојот телевизор
* Печка
* Роденден
* Песна за мирот
* Не за војна
* За црквата св. Илија
* За црвен крст
* Порака
* Најубавите очи
* Осми март
* Моите наставници
* Мојата учителка
* Мојата другарка
* Баба Емилија
* Тетка ми
* Докторот
* Нова година
* Елка
1.2 За природата
* Убавините на летото
* Пристигнување на пролетта
* Мај
* Златна есен
* Зима
* Зимски пејзажи
* Не сакам ваков свет
1.3 За животните
* Срна
* Верверичка
* Зајак
* Мечка
2 Технички податоци
Книгата е објавена од издавачката куќа Летра во рамките на едицијата „Независни изданија“. Книгата, со димензии од 48 страници, е испечатена во печатницата „Летра“ во Охрид, во тираж од 300 примероци. Таа е каталогизирана во Градската библиотека „Григор Прличев“, Охрид и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-115-03-6.
3 За делото
Во својата рецензија на книгата, Јордан Спасески ја истакнува дарбата на младата поетеса да ги избере бисерните зборови и да ги сложи во бисерни песни кои ја галат душата на читателот. Милорад Душаниќ, исто така, ја пофалува употребата на лексиката со која поетесата која супешно ја остварува поставената цел. Според него, секоја песна блика од полет и емотивност, чувствителност и темпераментност, а во песните доминираат трудољубовата смисла за резон и хуманата благодарност. Оттука, тој ја смета поетесата за продолжувач на поетската традиција на Ванчо Николески.
Петко Шаханов

Петко Николов Шаханов е бугарски преродбенски учител.
1 Биографија
Роден е на 8 октомври 1858 година во Ески Заара (денешна Стара Загора), во тогашната Османлиска империја. Завршил Физико-математички факултет во Петербуршкиот универзитет. Предавал во Старозагорската женска гимназија, во машките и женските гимназии во Пловдив, Русе и во Втората Софиска машка гимназија. Во учебната 1887/1888 предавал во Солунската машка гимназија.
Умира на 21 април 1921 година во Пловдив.
Костадин Брадински

Константин (Костадин) Николов Брадински е бугарски просветен деец од крајот на XIX – почетокот XX век.
1 Биография
Роден е в 1847 година во Калофер, тогаш во Османлиската империја, во семејството на кабзамалинот (''собирач на данок'') Никола (Кољу) Брадинов. Брат е на обштественикот Станчо Брадински. Учи во Военомедицинското училиште во османлиската престолнина Цариград од 1867 до 1873 година. Се вратил во родниот град и во следната 1874 година станал учител по француски, алгебра, анатомија и физиологија. Продолжил да работи како учител во Калофер и по 1878 година. Покасно станал училиштен инспектор. Работел, како учител во Солунската машка гимназија во учебната 1887/1888 година. Во учебната 1888/1889 година, кога Серското бугарско училиште станало четирикласно, Брадински е назначен за директор на училиштето. Во почетокот на 1891 година е отпуштен поради лоши резултати и е заменет со Георги Кандиларов. Около 1903 година е пензионер.
Умира в Татар-Пазарџик.
Создавање на светот во Библијата

Библиски расказ за создавањето на светот од еден единствен Бог — едно од главните поставки на јудаизмот, христијанството и исламот.
Основното раскажување за создавањето се наоѓа во првата книга на Библијата — Битие. Библискиот Бог се јавува како единствен творец и управител на светот, а сите етапи на создавањето се акти на Неговата творечка волја.
Толкувањата на ова раскажување и разбирањето на процесот на создавање меѓу верниците значително се разликуваат. Најраспространето е буквалното толкување за создавањето што траело шест дена, но постојат и други трактати.
1 Опис на текстовите
Главните библиски текстови за создавањето се содржани во две раскажувања во првата и втората глава на книгата Битие.
Првото раскажување за создавањето ја зафаќа целата прва глава на книгата Битие и почетокот на втората глава. Тоа го опишува процесот на создавањето во вид на работна седмица и ден за одмор (сабота). Во текстот се вели дека:
* На првиот ден: Бог ги создаде небото, земјата и светлината, и ја одвои светлината од темнината.
* На вториот ден: Создаде цврстина (свод) среде водата, ја одвои водата над сводот од водата под сводот, и ја нарече цврстината небо.
* На третиот ден: Ги создаде копното, морињата и растенијата.
* На четвртиот ден: Ги создаде светилата на небесниот свод.
* На петтиот ден: Создаде риби и птици.
* На шестиот ден: Создаде земни ѕверови, добиток, лазачи по земјата и човекот.
Раскажувањето завршува со првите три стиха од втората глава на книгата Битие, каде што се вели дека Творецот „си отпочина во седмиот ден од сите Свои дела што ги беше направил“, и „го благослови Бог седмиот ден и го освети, бидејќи во него си отпочина од сите Свои дела, што ги беше создал и направил“ (види Битие 1:1, 2:3).
Второто раскажување за создавањето е содржано во втората глава на книгата Битие, почнувајќи од четвртиот стих. Во текстот се зборува за создавањето на рајската градина и двете дрвја во неа: дрвото на животот и дрвото на познавање на доброто и злото. Се споменува првата заповед дадена на човекот — да не јаде од плодовите на дрвото на познавање на доброто и злото, а исто така содржи и расказ за создавањето на Ева од реброто на Адам (види Битие 2:4–25).
Создавањето на светот од Бога се споменува и на многу други места во Библијата (во книгите на пророците, псалмите, книгата Изреки Соломонови, Книгата на Јов, во второканонските/неканонските книги на Стариот завет и во книгите на Новиот завет), но не толку подробно како во книгата Битие. За создавањето на светот се зборува и во прологот на Евангелието според Јован.
Бранислав Кулик

Бранислав Кулик (ск. Бранислав Кулик) (1987, Кисач) е словачки евангелистички свештеник кој работи во Нови Сад, поранешен претседател на Словачката матица, теолог, писател, поет и публицист. Исто така е претседател на Свештеничката конференцијата и синодален контролор на Словачката евангелистичка црква во Србија.
Главен уредник е на списанието (Ј''ek novosadskih zvona''), парохиското списание на СЕАВЦ Нови Сад и член на уредништвото ''на Евангелички гласник''.
1 Биографија
Го завршил основно училиште ''„Људовит Штур“'' во Кисац и средното економско училиште ''„Светозар Милетиќ“'' во Нови Сад, а потоа студирал евангелистичка теологија на Евангелско-теолошкиот факултет на Универзитетот „Коменски“ во Братислава, докторирал на културологија на Филозофскиот факултет на Универзитетот „Константин Филозоф“ во Нитра, а на крај завршил Европски институт за бизнис и јавно образование во Прага и на Меѓународното друштво за образование во Лондон.
1.1 Наставник
Предавал веронаука во основното училиште ''Људовит Штур'' во Кисац (2011 - 2013), во основното училиште ''Братство единството'' во Бело Блато (2012 - 2021), во основното училиште ''Братство единството'' во Војловица (2012 - 2021), во средното медицинско училиште ''7''''април'' во Нови Сад (2011 - 2013) и средното музичко училиште ''Исидор Бајиќ'' во Нови Сад (2011 - 2013).
1.2 Здруженија
Член на Културно-информативниот центар Кисац (денес Културен центар Кисац), член на Управниот одбор на Словачкото културно-образовно друштво Детван, Војловица (Панчево) и член на Словачкиот културен центар Павол Јозеф Шафарик во Нови Сад.
1.3 Црква
Работел како свештеник во Бело Блато, во парохијата во Војловица, во Нови Сад, како извршен уредник ''на Годишникот на'' Словачката евангелистичка црква во Србија. Од 2020 година е претседател на Свештеничката конференција на Словачката евангелистичка црква во Србија.
1.4 Самоуправа
Од 2014 до 2018 година бил претседател на Одборот за службена употреба на јазикот и писмото во Националниот совет на словачкото национално малцинство, од 2017 до 2021 година бил потпретседател на словачкото национално малцинство во Србија за Банат, заменик-претседател на словачкото национално малцинство во Србија, од 2018 до 2022 година бил член на Националниот совет на словачкото национално малцинство во Србија, од 2019 до 2023 година бил претседател на Управниот одбор на Заводот за култура на војводинските Словаци, од 2020 до 2024 година бил член на Одборот во Советот на градот Панчево, од 2021 до 2025 година бил претседател на словачкото национално малцинство во Србија. Од 2022 година е член на Националниот совет на словачкото национално малцинство во Србија, член на Извршниот одбор на НРСНМ за информации и член на Комитетот Одборот за образование на НРСНМ.
2 Дела
*''Анализа на Уставот на словачката евангелистичка аугсбуршка вероисповед во Србија'' (2022)
*''Четврт век хорско пеење на Словаците од Нови Сад (1998 – 2023)'' (2023)
*''Игор Бранислав Стефаник'' (2023)
*''Лаконизми на словачкото првокрстено свештенство'' (2025)
*''Совршенството на љубовта'' (2025)
*''ПОСТИЛ, стравот од Господ е почеток на знаењето'' (2025)
3 Наводи
Борислав Косановиќ

Борислав Косановиќ (Сомбор, 13 април 1982) е српски поет и прозаист.
1 Биографија
Завршил основно училиште „Никола Тесла“ во Кљајиќево и средно трговско училиште во Сомбор. Пишува поезија од 20 години. Член е на И.К. „Арте“ од Белград. Како автор објавуван е во неколку зборници и антологии на современа поезија. Учествувал на повеќе меѓународни колонии и фестивали во земјата и регионот. Во филмот „Враќање“, на режисерот Предраг Јакшиќ, работел во продуцентскиот тим.
Со сопругата и ќерката живее и работи во Кљајиќево во близина на Сомбор.
Косановиќ е член на Друштвото на писатели на Србија и на Сесловенското книжевно друштво.
2 Награди и признанија
* 2014 и 2015: Добитник на наградата Арте куќа за поет на годината.* 2016: Романот ''Под сенката на буковата шума'' Арте куќа го прогласила за роман за 2016 година.
3 Библиографија
Борислав Косановиќ до сега има објавено три збирки поезија, книга со раскази и два романа:
3.1 Поезија
*''Кога соништата се ришат'' (2014)
*''Четири нијанси на љубовта'' (2015)
*''Поетите умираат млади'' (2018)
3.2 Романи
*''Под сенката на буковата шума'' (2016)
*''Враќање'' - романсирана биографија на актерот Лазар Роквуд (2017)
*''Грутка под Проклетија'' (2021)
3.3 Раскази
*''Табакерата на грофот Шекериш'' (2020)
Михали Лутар

Михали Лутар (|Miháo Lutar) — словенечки ситен благородник од 17 век. Тој бил роден во словенечкиот округ ''Словенска окроглина'' (денес Прекмурје), но живеел во хрватскиот град Кутњак, во близина на Леград. Во 1650 или 1651 година, ги објавил записите на Иштван Банфи и напишал белешки за семејството Лутар.
1 Поврзано
* Список на словенечки писатели и поети во Унгарија
Иларион Пенчев

Иларион — православен духовник, прв бугарски неврокопски митрополит од 1894 до 1912 година.
1 Животопис
Роден е сo световно име Иван Пенчев Станев на 5 септември 1850 година во трновското село Церова корија. Во 1871 година се замонашил под името Иларион во Капиновскиот манастир и во следната година станал ѓакон на митрополитот Григориј Доростолски и Червенски. Учел во богословското училиште во Петропавловскиот манастир од 1873 до 1878 година, после што започнал да учи во Одеската семинарија, која ја завршил во 1884 година.
Потоа се вратил назад, а од 1884 до 1886 година предавал во Солунската гимназија. Од 1886 до 1891 година е ректор на Одринското бугарско свештеничко училиште, кое во 1890 година е преместено во Цариград. В 1891 е ракоположен за јеромонах и до 1894 година е на чело на бугарската црковна обштина во Сер. Истовремено предавал и во Серското четирикласно училиште.
На 24 април 1894 година е ракоположен за прв бугарски неврокопски митрополит.
Во 1905 година, дејци на ВМОРО дознале дека грчкиот комитет во Драма испратил терорист да го убие Иларион Неврокопски. Деецот на ВМОРО Спас Д'маков успеал да го убие грчкиот деец во центарот на Неврокоп, преди тој да направи обид на митрополитот.
Иларион се повлекол на 30 јуни 1912 година поради влошено здравје и се населил во Трново, каде што умрел во 1925 година. Погребан е во црквата „Свети Јован Претеча“ во Церова корија. Завештал околу 200 000 лева за развојот на просветата во Неврокопско и Трновско.
2 Наводи
Розали Мекензи По

Розали Макензи По (англиски: ''Rosalie Mackenzie Poe,'' декември 1810 – 21 јули 1874) била американска поетеса и сестра на Едгар Алан По .
1 Биографија
По е родена во декември 1810 година во Норфолк, Вирџинија, како трето дете на англиската актерка Елизабет Арнолд Хопкинс По и американскиот актер Дејвид По Џуниор. Семејството се соочувало со финансиски потешкотии, а нејзината мајка страдала од пневмонија и туберкулоза .
Бидејќи Дејвид По го напуштил своето семејство во периодот пред нејзиното раѓање, се појавиле прашања за татковството на Розали. Ваквите гласини уште повеќе се прошириле кога Џозеф Галего, богат жител на Ричмонд, Вирџинија, ѝ оставил на младата Розали 2.000 долари во својот тестамент кога починал во 1818 година.
Во 1811 година, по смртта на нејзините родители, Розали била посвоена од Вилијам и Џејн Скот Мекензи во Ричмонд. Во 1812 година, таа била крстена како Розали Мекензи. За време на нивното детство, Едгар понекогаш ги посетувал Розали и нејзините соученици, читајќи им ги неговите сатири и песни .
И покрај честите писма до него, По не останала во близок контакт со својот брат Едгар. Таа ги читала и уживала во неговите песни, сметајќи ги „ Гавранот “ и „ Ѕвоната “ меѓу нејзините омилени, и уживала што била препознаена како негова сестра меѓу јавноста. Кога и барале автограм, Розали пишувала: ''„Роуз По, сестра на поетот“.'' Во 1841 година, Розали го посетила Едгар додека живеел во Филаделфија . Во 1849 година, кратко пред неговата смрт, По отпатувал во Ричмонд и ја посетил Розали.
По смртта на По во 1849 година, се претпоставувало дека Розали била негов единствен наследник, но не ги подигнала административните писма што ги барал законот во Вирџинија .
1.1 Смрт
Розали починала во домот на црквата Богојавление во 1874 година поради воспаление на желудникот . Нејзиниот погреб бил организиран од обожавателите на Едгар Алан По, кои ја означиле нејзината година на раѓање на надгробната плоча како 1812, годината на нејзиното крштевање. Таа сакала да биде погребана во близина на гробот на нејзиниот брат во Балтимор, но наместо тоа била погребана на гробиштата Рок Крик .
Визија за бедемите

''„Визија на бедеми“'' — роман од 1965 година од Ентони Берџес, базиран на неговите искуства за време на Втората светска војна во Гибралтар, каде што тој служел во британската армија. Тоа е првиот роман на Берџес, иако не бил објавен до 1965 година, Берџес го напишал во 1949 година. Како што објаснува во воведот на романот, „Немав музика во себе но имав жар да создавам. Па затоа го напишав овој роман... за да видам дали можам да ја исчистам главата од мртвата тежина на Гибралтар“.
1 Заплет
Приказната се темели на искуството на Берџес кој бил поставен во Гибралтар за време на Втората светска војна и ги сатиризира традиционалните поими за борбено херојство преку пародирање на „Енеида“. Антихеројот Ричард Енис го зазема местото на Енеј.
Насловот, покрај неговите поврзаности со Гибралтар, содржи и наводи за изгледот на одредени предмети во окото на некој што страда од астигматизам.
Гревопаѓање

Гревопаѓање — поим заеднички за сите авраамски религии, кој означува прекршување на Божјата волја од страна на првиот човек. Овој чин довел до падот на човекот од состојба на највисоко, безгрешно и невино блаженство во состојба на страдање и грешност. Концептот се заснова на 3-та глава од книгата Битие.
1 Во Библијата
Во книгата Битие, во 3-та глава е опишан настанот за протерувањето на првите луѓе (Адам и Ева) од Рајската градина, откако, прекршувајќи ја заповедта на Господ (еврејски: ''אֱלֹהִים'', ''Елохим''), вкусиле од Дрвото на познавање на доброто и злото (Бит. 3:1–7).
Адам бил предупреден дека вкусувањето на плодови од Дрвото на познавање на доброто и злото води кон смрт:
Ева (Бит. 2:22), како последица на дијалогот со змијата (еврејски: ''נָּחָשׁ'', ''нахаш''), вкусила од забранетиот плод и му дала да јаде на Адам, по што:
Последиците од прекршувањето на забраната и одбивањето на понуденото покајание биле: оштетување на создаденото (природата) и на човекот, протерување од рајот, губење на пристапот до Дрвото на животот и смртта.
Во јудаизмот се смета дека змијата искушувач е ангелот Самаил. Во христијанството, змијата искушувач се поистоветува со сатаната, врз основа на Откровението на Јован Богослов: „''И беше фрлен големиот змеј, старата змија, која се вика ѓавол и сатана, кој го мами целиот свет, беше фрлен на земјата, а со него беа фрлени и ангелите негови''“ (Откровение 12:9).
Спиритуал

Спиритуал (|Spiritual, Spiritual music) или црнечка духовна песна — духовна песна на Афроамериканците протестанти. Како жанр, спиритуалот се појавил околу 60-те и 70-те години на XIX век во САД.
Тој се појавил како преработена песна на робови од Афроамериканците на американскиот Југ (во тие години бил користен поимот „џубилиз“).
1 Историја
Извор на афроамериканските спиритуали се духовните химни донесени во Северна Америка од белите доселеници.
Европските емигранти од шкотско-гелско потекло со себе ја донеле традицијата на изведување риспонс (од англ. response — „одговор“) — хорски пеења карактеристични за Методистичката црква. Овој вокален облик им се пренел на афроамериканските изведувачи на спиритуали во голема мера благодарение на делото на англискиот проповедник Исак Вотс, чие издание од 1820 г. било многу популарно на југот на Соединетите Американски Држави.
Тематиката на спиритуалите ја сочинувале библиски старозаветни приказни, особено оние поврзани со темата на ослободување (Мојсеј, Даниил). Честопати се користеле и сцени од Книгата на Откровението. Песните биле приспособувани кон конкретните услови на секојдневието и бит на Афроамериканците и биле подложени на фолклорна обработка.
2 Стилистички особености
Спиритуалите сврзуваат карактеристични елементи на африканските изведувачки традиции (колективна импровизација, карактеристична ритмика со изразена полиритмија, глисандови звуци, нетемперирани акорди, особена емоционалност) со стилските црти на американските пуритански химни, кои потекнуваат од англо-келтска основа.
Спиритуалите имаат прашално-одговорна (респонсорна) структура во дијалог меѓу проповедникот и парохијаните: проповедникот, изведувајќи ја вокалната партија, ја „прашува“ паствата; паствата, пак, хорски му „одговара“ на проповедникот, исто така со вокална партија (ова е познато како ''call and response'' или на македонски „повик и одговор“). Честопати, пеењето било придружено со плескање со дланките, тропање со нозете, а поретко и со танци.
Спиритуалите значително влијаеле на зародишот, обликувањето и развојот на џезот. Многу од нив, џез-музичарите ги користат како теми за импровизација.
Анастас Наумов

Анастас Николов с псевдоним Високополски е просветен деец, новинар, директор на Солунската машка гимназија (1896 — 1897).
1 Биография
Роден е во 1861 година или во 1863 година во Битола, тогаш во Османлиската империја, а според некои извори во Прилеп. Во 1880 година завршува богословско училиште во Самоков и станал учител во Етрополе. Од 1882 до 1884 година учел во Кралската препарандија во Загреб. Потоа специјализирал филозофија во Виена. Од 1888 до 1891 година е директор на машкото класно училиште во Прилеп. Во Прилеп извршил коренита реформа во методите на предавање и се стекнал со голем авторитет помеѓу граѓаните. Потоа заминал да предава во Солунската машка гимназија, а во периодот од 1896 до 1897 година е нејзин директор. В 1896/1897 година предавал и во Солунската женска гимназија.
Марни (филм)

„Марни“ (англиски: ''Marnie'') — филм на режисерот Алфред Хичкок од 1964 година. Главните улоги ги играат: Типи Хедрен, Шон Конери и Мартин Гејбел.
1 Синопсис
Марни Едгар постојано лаже и краде. Кога ќе се вработи како секретарка, веќе по неколку месеци ја ограбува фирмата во која работи и бега. Откако се вработува во фирмата на Марк Ратланд, таа го привлекува вниманието на згодниот сопственик, кој ја принудува да се омажи за него. Нивното брачно патување е катастрофа, зашто таа не може да поднесе да ја допира маж. По враќањето дома, Марк ангажира приватен детектив да го истражи нејзиното минато. Кога дознава што ѝ се случило во детството, Марк организира соочување на Марни и нејзината мајка. Тој знае дека Марни може да се спаси само, ако повторно ги доживее страшните настани од детството и да ги изнесе на површината потиснатиет спомени.
Сев (езеро)

Езерото Сев (ерменски: Սև լիճ, романизација: ''Sev lich;'' |İşıqll Qaragöl; обете значат „''Сјајно црно езеро“'') — езеро што се наоѓа на границата помеѓу Ерменија и Азербејџан. Поделено е помеѓу покраината Сјуник во Ерменија и округот Лачин во Азербејџан, при што најголемиот дел од езерото се наоѓа во Ерменија.
1 Топографија
Езерото се наоѓа источно од планината Мец Ишкханасар на надморска височина од 2,666 метри и има површина од околу 2 км<sup>2</sup>. Езерото е долго 1,6 км, широко 1.2 км и има максимална длабочина од 7,5 метри. Водата е студена и бистра, а во езерото живеат севански пастрмки. Водата од езерото се користи за наводнување. Се наоѓа веднаш до помало езеро наречено Џанлих или Џинли.
2 Природен резерват
Езерото Сев и околната област е заштитено природно подрачје наречено Природниот резерват на езерото Сев, во покраината Сјуник на источната падина на Мец Ишкханасар. Било повторно отворено во 2001 година на територијата на истоименото заштитено подрачје, создадено во 1987 година. Има површина од 240 хектари. Резерватот е создаден со цел да го зачува екосистемот на езерото Сев.
3 Граничната криза меѓу Ерменија и Азербејџан во 2021 година
Езерото Сев и околината моментално се предмет на гранична криза меѓу Азербејџан и Ерменија. На 12 мај 2021 година, азербејџанските трупи навлегле околу 3,5 км на ерменска територија во близина на езерото и го окупирале блискиот врв Мец Ишкханасар. Иако меѓународната граница меѓу Ерменија и Азербејџан никогаш не била формално обележана, картите од советската ера покажуваат дека поголемиот дел од езерото Сев е на ерменска територија, што значи дека каков било обид езерото да се опколи би претставувал инфилтрирање. Конкретно, картата на Генералштабот на вооружените сили на СССР од 1975 година со број J-38-21 во размер 1:100 000 прикажува дека источниот, западниот и јужниот брег на езерото Сев се сместени на територијата на ерменската ССР, додека само дел од северниот брег на езерото, односно речиси 10% од езерото, се наоѓа во азербејџанската ССР. Исто така, според картата, соседното помало езеро Џанлих (Џинли) е целосно на ерменска територија.
Зелена патрола

„Зелената патрола“ — збирка раскази на хрватскиот писател Данко Облак.
1 Содржина
* Зелената патрола
* Патниот знак
* Дрва на патот
* „Краставиците“
* Торба
2 Изданија на македонски јазик
Книгата била објавена на македонски јазик во 1958 година од издавачката куќа „Детска радост“. Преводот го направил Борис Благоевски, а автор на илустрациите е Андра Андрејевиќ. Книгата била испечатена во печатницата „Миладин Поповиќ“ во Приштина, во тираж од 3 000 примероци.
Рита Ојоку

Рита Ојоку (24 декември 1977) — нигериски филантроп и хуманитарец. Таа е комесар за трговија и инвестиции на Република Вануату во Нигерија, со мандат да ги подобри трговските и економските односи меѓу двете земји од февруари 2023 година.
1 Образование
Рита Ојоку била родена во државата Делта, Нигерија. Основно образование завршила во Военото училиште за деца, кантонот Икеја во Лагос (1983–1989). Потоа студирала на колеџот Хоупбеј во Лагос (1990–1995). Помеѓу 2009 и 2011 година, студирала бизнис маркетинг на Лондонското учичиште за менаџментско образование, Велика Британија.
2 Кариера
Во 2013 година, Ојоку ја основала Фондацијата Рита Ојоку, непрофитна организација фокусирана на јакнење на заедниците преку иницијативи за образование, здравство и социјален развој во Нигерија и пошироко. Во 2016 година, таа ја започнала Меѓународната иницијатива „Глобален претставник за хармонија“ за справување со основните причини за нерегуларната миграција преку економско јакнење, патишта за легална мобилност и прекугранична соработка со владите и граѓанското општество. Од 2021 до 2023 година, таа била специјален советник за надворешна трговија на градоначалникот на Белмопан, Белизе. Во 2021 година, Рита била именувана меѓу членовите на привремените комитети на Федерацијата за пикадо на Нигерија.'''' Подоцна истата година, таа била назначена за претседателка на Федерацијата.
Во февруари 2022 година, Ојоку била назначена за комесарка за трговија на Република Вануату во Нигерија. Таа е одговорна за зајакнување на билатералните односи, промовирање на трговијата и инвестициите и истражување на пошироки стратешки партнерства меѓу Вануату и Нигерија.
3 Наводи
Георг Рудолф Векерлин

Георг Рудолф Векерлин (15 септември 1584 - 13 февруари 1653) — германски поет и дипломат . Под влијание на француската „Плејада“, неговата поезија вовела ренесансни форми и теми претходно непознати во германската поезија.
Во неговата политичка кариера, Векерлин работел во служба на Изборното кнежевство Пфалц, служејќи во дипломатски мисии во Франција и Англија. Векерлин на крајот се вработил под англиската круна како експерт за странски јазици и криптографија, и продолжил да служи на оваа позиција во Комонвелтот на Англија.
1 Биографија
Георг Векерлин бил роден во Штутгарт. Откако ги завршил своите студии по право во Тибинген, се населил во Штутгарт и, како секретар на војводата Јован Фридрих од Виртемберг, бил вклучен во дипломатски мисии во Франција и Англија.
Помеѓу 1620 и 1624 година живеел во Англија во служба на Изборното кнежевство Пфалц, и благодарение на оваа врска се вработил на разни позиции во англиската влада. Тој бил главен службеник на низа државни секретари и бил особено вешт во странските јазици и криптологијата. Дејствувал како лиценцирач на лондонските странски новински публикации за Чарлс I, а во средината на 1630-тите години помогнал во преговорите за развој на офанзивен и одбранбен договор со Франција, што директно ја вовела Британија во Триесетгодишната војна. Иако бил вработен од англиската круна, кога избувнала граѓанската војна во 1642 година, Векерлин одлучил да остане во Лондон и да ѝ служи на бирократијата што го поддржувала Долгиот парламент. Во 1644 година бил назначен за „секретар за странски јазици“ во Англија, позиција која, по воспоставувањето на Комонвелтот, била наследена од Милтон. Неговиот син имал позиција во домаќинството на најстариот син на Чарлс I, принцот Чарлс, и отишол во егзил со ројалистите. Тој не се вратил во Англија сè до 1660 година по смртта на неговиот татко во 1653 година во Лондон.
Векерлин бил најистакнатиот во кругот на јужногерманските поети и го подготвил патот за ренесансното движење поврзано во Германија, заедно со Мартин Опиц. Негови инспирации биле поетите од француската Плејада, а со своите псалми, оди и сонети тој отворил нови патеки за германската лирика. Епска поема за смртта на Густав Адолф, напишана на александриски јазик, се чини дека добила најголема наклонетост кај неговите современици.
2 Дела
Два тома од неговиот ''Oden und Gesänge'' биле објавени во 1618 и 1619 година; а неговите собрани ''Geistliche und weltliche Gedichte'' во 1641 година. Неговите ''Песни'' (Gedichte) биле уредени од Херман Фишер за ''Stuttgarter Literarischer Verein'' (том. cxcix.-cc., 1894–1895). Некои биле објавени од В. Милер (1823) и Карл Годеке (1873).
Неговите главни англиски песни биле „Триумфални претстави што се одржале неодамна во Штутгарт“ (1616) и „Панегирика до Лорд Хеј, Виконт од Донкастер“ (Џејмс Хеј, Прв Ерл од Карлајл) (1619).
3 Наводи
Тодор Танев

Тодор К. Танев е просветен деец от Македонија.
1 Биографија
Роден е во 1855 година во Велес, Османлиската империја. Образованието го здобил во Загреб и во Пловдивската гимназија во 1875 – 1876 година.
Откако завршил, работел како учител во продолжение на 35 години во разни краишта на Македонија и Кнежевството Бугарија. Учителствува во Велес во 1876 - 1878 година, во Софија до 1879 година, во 1880/1881 година во бугарското училиште во Битола кога тоа прераснува во четирикласно со учители Григор Прличев, Димитар Узунов, Тодор Танев и Пантелеј Баџов. Во Солунската гимназија предавал меѓу 1882 и 1883 година.
Во Бугарија е подначалник во Министерството за народна просвета, а во Цариград 4 години е секретар на училишниот оддел при Бугарската егзархија. До 1900 година е директор на егзархиската гимназија во Одрин.
Работел како учител по бугарски јазик во бугарската гимназија во Солун. Во учебната 1902/1903 и од 1904 до 1910 година предавал во Солунската женска гимназија. За кратко време е и управител на гимназијата.