procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ждребе (расказ)

„Ждребе“ е расказ од рускиот и советскиот писател Михаил Шолохов од 1926 година. Расказот е објавен на македонски јазик, во превод на Цветко Мартиновски, како дел од збирката „Донски раскази“, објавена во 1965 година од издавачката куќа Култура.
1 Содржина
Среден бел ден, во една коњушница се ождребила кобилата на Трофим. Тоа се случило во екот на борбата меѓу Црвената армија и Козаците, а во такви услови, ждребето претставувало само товар за војската, бидејќи го забавувало нејзиното движење. Затоа, Трофим добил наредба од комесарот на ескадронот да го отепа ждребето. Така, тој ја зел пушката, отишол во коњушницата, но веднаш излегол, правдајќи се пред комесарот дека таа му се закочила. Тогаш, комесарот попуштил и дозволил ждребето да оди со неговата мајка, заедно со војската.
По еден месец, крај селото Уст-Хоперка, ескадронот на Трофим се судрил со еден козачки ескадрон и започнала тешка борба, гради в гради. Поради бавното одење на ждребето, Трофим далеку заостанал зад својата чета и поради тоа се налутил, па пукал во ждребето, но за чудо, не го погодил. Така, тој повторно се смилувал на него. Најпосле, притиснати од Козаците, ескадронот на Трофим ја преминал реката Дон на едно место крај стариот манастир, каде што водената струја била многу силна. Трофим се наоѓал во еден чамец во кој ги пренесувале седлата, додека коњите пливале преку реката. Во моментот кога првите војници на ескадронот преминале на другата страна на Дон, Трофим видел дека немоќното ждребе било зафатено од водената струја и постоела опасност да се удави во еден вител, а по него тргнала и кобилата.
Иако во тој миг, на другата страна на Дон пристигнала непријателската војска, кога го слушнал врескањето на ждребето, Трофим се возбудил, зашто тоа му заличило на детски глас, а тој пет години не ги имал видено своите деца. Поради тоа, наспроти големата опасност, Трофим се фрлил во реката и го спасил ждребето. За тоа време, козачкиот офицер од другата страна на брегот им наредил на своите војници да не пукаат, за да не ги погодат ждребето и кобилата. Меѓутоа, штом тие пристигнале безбедно на брегот на реката, само што се исправил на нозете, Трофим бил убиен со еден истрел во грбот од страна на козачкиот офицер. Гледајќи го ждребето со мајка му, на два чекора од себе, со пена од крв во устата, Трофим успеал да се насмее.
Инаку, на почетокот од кариерата на Шолохов, често се случувало уредниците во списанијата и весниците да менуваат одредени делови од неговите раскази. Таква била и судбината на расказот „Ждребе“, во кој уредниците го преправиле крајот, така што, наместо Трофим, загинало ждребето.
Мароко на Олимписките игри

Мароко првпат учествувала на Олимписките игри во 1960 година и оттогаш испраќала спортисти на сите Летни олимписки игри, освен кога ги бојкотирале Игрите во 1980г.. Мароко исто така ги бојкотирала Игрите од 1976 г., повлекувајќи се откако испратиле делегација. Со тоа, Мароко се приклучила на бојкотот на Игрите од 1980 г. на повеќето африкански земји. Само еден марокански репрезентативец имал време да настапи пред повлекувањето на државата: Абдерахим Наџим настапил во категоријата мува во бокс и го изгубил првиот и единствен меч.
Марокот исто така учествувала шест пати на Зимските олимписки игри од 1968 година.
Мароканските спортисти имаат освоено вкупно дваесет и два медали, осумнаесет во атлетика и три во бокс. Хихам ел-Геруџ, два златни медали и еден сребрен медал, и Саид Ауита, со еден златен и сребрен медал, се двајцата двократни медалисти на Мароко.
Националниот олимписки комитет за Мароко во 1959 година.
1 Табели на медали
1.1 Медали
Рим 1960, 0, 1, 0, 1
Токио 1964, 0, 0, 0, 0
Мексико 1968, 0, 0, 0, 0
Минхен 1972, 0, 0, 0, 0
Монтреал 1976, 0, 0, 0, 0
Москва 1980, ''не учествувала''
Лос Анџелес 1984, 2, 0, 0, 2
Сеул 1988, 1, 0, 2, 3
Летни олимписки игри 1992, 1, 1, 1, 3
Атланта 1996, 0, 0, 2, 2
Сиднеј 2000, 0, 1, 4, 5
Атина 2004, 2, 1, 0, 3
Пекинг 2008, 0, 1, 1, 2
Лондон 2012, 0, 0, 1, 1
Вкупно, 6, 5, 11, 22
1.2 Медали по спорт
Атлетика, 6, 5, 8, 19
Бокс, 0, 0, 3, 3
Вкупно, 6, 5, 11, 22
2 Наводи
**
Гале Фиданоски

Гале Фиданоски (Битуше, ) — македонски новинар и публицист.
1 Животопис
Фиданоски е роден во 1936 година во гостиварското долнореканско село Битуше, каде што ги поминал и своите најрани детски години. По завршување на основното образование се запишал во учителската школа „Никола Карев“ во Скопје. Со дипломата народен учител, тој две години работел во ОУ „Иво Рибар Лола“ во Ростуше. Во 1962 година, тој дипломирал на Филозофскиот факултет во Скопје, и истата година е поставен за директор на ОУ „Денче Дејаноски“ во Маврови Анови. По три години работа во Маврово, во 1965 година, тој бил примен за новинар-уредник во Радио Гостивар, каде што како новинар-уредник, односно директор и главен и одговорен уредник останал сè до пензионирањето во 2000 година. Покрај активната и ангажирана новинарска работа во Радио Гостивар, нешто повеќе од 35 години бил и дописник на Радио Скопје од Гостивар. Соработува и со други електронски и печатени медиуми.
2 Библиографија
*1976 - Априлскиот злостор во Ново Село;
*2010 - Копанка (се јавува како потготвувач. Книгата е печалбарски запис на неговиот татко Трпе Фиданоски);
Втора фудбалска лига на Македонија 1992/1993

Втората фудбалска лига на Македонија 1993/1994 - 1. издание на Втората фудбалска лига на Македонија. Сезоната започнала во август 1992 и завршила на 20 јуни 1993. Во оваа сезона првак бил Љуботен.
1 Екипи
Екипа, Град / Село
Братство, Големо Коњари
Братство, Ресен
Брегалница, Делчево
Гостивар Босфор комерц, Гостивар
Југотутун, Новаци
Караорман, Струга
Кожуф, Гевгелија
Куманово, Куманово
Љуботен, Тетово
Маџари Солидарност, Скопје
Металург, Титов Велес
Напредок, Кичево
Овче Поле, Свети Николе
Охрид, Охрид
Победа, Валандово
Преспа, Ресен
Работнички, Скопје
Скопје, Скопје
Слога, Виница
Ударник, Пирава
2 Табела
Поз, Екипа, Нат, Поб, Нер, Пор, Дад, При, Раз, Бод
1, Љуботен, 38, 22, 9, 7, 72, 32, +40, 53
2, Караорман, 38, 24, 5, 9, 73, 37, +36, 53
3, Скопје, 38, 21, 9, 8, 73, 32, +41, 52
4, Охрид, 38, 18, 9, 11, 55, 39, +16, 45
5, Маџари Солидарност, 38, 18, 8, 12, 62, 45, +17, 44
6, Брегалница, 38, 19, 7, 12, 50, 42, +18, 44
7, Кожуф, 38, 18, 4, 16, 60, 52, +8, 40
8, Напредок, 38, 16, 7, 15, 54, 41, +13, 39
9, Гостивар Босфор комерц, 38, 16, 7, 15, 54, 53, +1, 39
10, Работнички, 38, 15, 9, 14, 48, 47, +1, 39
11, Преспа, 38, 15, 8, 15, 48, 53, –5, 38
12, Победа, 38, 17, 4, 17, 52, 58, –6, 38
13, Слога, 38, 15, 6, 17, 56, 62, –6, 36
14, Металург, 38, 15, 5, 18, 55, 64, -9, 35
15, Ударник, 38, 14, 6, 18, 78, 62, +4, 34
16, Братство (ГК), 38, 15, 3, 20, 48, 74, –26, 33
17, Југотутун, 38, 12, 6, 20, 40, 63, –23, 30
18, Куманово, 38, 10, 7, 21, 52, 80, –28, 27
19, Братство (Р), 38, 10, 3, 25, 42, 88, –46, 23
20, Овче Поле, 38, 6, 6, 26, 30, 78, –48, 18
Унапреден во Првата македонска фудбалска лига
Отпаднат во Третата македонска фудбалска лига
Извор:
3 Поврзано
* Фудбалски куп на Македонија 1992/1993
* Прва фудбалска лига на Македонија 1992/1993
* Трета фудбалска лига на Македонија 1992/1993
Феде Галиција

Феде Галиција (1578 -1630) била италијански ренесансен сликар, пионер на жанрот мртва природа.
Уште од млада возраст, Галиција веќе беше успешен портретист создавајќи многу нарачани дела. Таа беше често ангажирана да слика верски, како и световни теми. Неколку од нејзините слики се врз основа на девтероканонската приказна за Џудит и Олоферн, популарна тема во уметноста во овој период, особено кај женските уметници како Артемизија Џентилески, Елизабета Сирани и Барбара Лонги. Стилот на нејзините портрети е добиен од натуралистичките традиции на ренесансата во Италија со остро реален пристап. Една од нејзините потпишани слики на мртва природа направена во 1602 се смета за првата слика на мртва природа од страна на италијански сликар, и го докажува нејзиното влијание во овој нов стил на сликање.
Модерната мртва природа е создадена целосно под нејзино влијание. Во моментов, не е познато за колку многу слики таа е одговорна. Многу дела кои би можеле да бидат нејзини се припишуваат на нејзиниот машки современик Панфило Нуволон, кој беше значително инспириран од Галиција.
Лавинија Фонтана

Лавинија Фонтана (24 август 1552 - Август 11, 1614) била италијански сликар. Таа е сметана за првата жена-уметник која работила во истата сфера со своите машки современици, надвор од двор или манастир.
Во прилог на портретите, подоцна создавала големи слики со религиозни и митолошки теми. Фонтана се омажила за Паоло Запи во 1577. Таа родила 11 деца, но само 3 ја надживеале. По венчавката, Фонтана продолжила да слика за да го поддржи нејзиното семејство. Запи се грижеше за домаќинството и служеше како сликарски асистент на неговата сопруга, понекогаш сликајќи мали елементи како драперии.
Некои од нејзините портрети, често раскошно платени, биле погрешно припишани на Гвидо Рени. Главен меѓу овие се ''Венера''; ''Богородица дигајќи го превезот од малиот Христос''; и ''Кралицата на Шева во посета на Соломон''. Нејзиниот автопортрет - во младоста се велеше дека била многу убаваа - беше нејзиното ремек-дело.
Постојат повеќе од 100 дела кои се документирани, но само 32 потпишани и датирани дела се познати денес. Постојат 25 повеќе што можат да се припишат на неа. Се смета дека Софонисба Ангисола имала влијае на нејзината кариера.
Лусија Ангисола

Лусија Ангисола (1536 или 1538 - пред 1568) била италијански маниристички сликар при крајот на ренесансата.
Многу малку се знае за животот на Лусија. Само неколку слики на Лусија се познати и само две преживеани се потпишани.
Родена е во Кремона, Италија, таа беше трета од петте ќерки од кои сите биле сликари. Нејзиниот татко, Амилкер Ангисола, беше член на Џеновско мало благородништво и ги охрабри сите од неговите ќерки да развијат уметнички вештини. Лусија веројатно била обучена со нејзината најстара сестра Софонисба Ангисола и нејзините дела, главно портрети, се слични во стил и техника. Лусија беше најталентирана од сестрите на Софонисба.
Еден од нејзините постоечки слики, ''Портрет на Пјетро Марија'', доктор во Кремона, (почетокот на 1560-тите) бил пофален од страна на Вазари, кој го виде кога го посети семејството по нејзината смрт. Вештината на Лусија е докажана во нејзината способност да ја илустрира личноста на ликот.
Лусија почина во своите 20-тите години, и немала можност стане соперник на попознатата сестра Софонисба.
1 Наводи
*Perlingieri,Ilya Sandra, ''Sofonisba Anguissola,'', Rizzoli International, 1992 ISBN 0-8478-1544-7
*Harris, Anne Sutherland and Linda Nochlin, ''Women Artists: 1550-1950'', Los Angeles County Museum of Art, Knopf, New York, 1976
Елизабета Сирани

Елизабета Сирани (8 јануари 1638 година во Болоња, Италија - 28 Август 1665 година, Болоња) била италијански барокен сликар која починала во сè уште необјаснети околности на 27-годишна возраст.
Кога била 17 години таа веќе била полноправен сликар и гравер и насликала повеќе од 90 дела. До времето кога починала на 27-годишна возраст, таа додала најмалку 80 повеќе на нејзиниот репертоар. Покрај тоа што била независен сликар на возраст од 19, Елизабета исто така ја водела работилницата на нејзиното семејство. Кога нејзиниот татко стана онеспособен, таа била оптоварена со обврската да ги поддржува нејзините родители, нејзините браќа и сестри и самата себеси, целосно преку нејзината уметност. Стресот произлезен од таквите тешки одговорности можеби е и причината за нејзината прерана смрт. Пред да почине, таа создала над 200 слики и цртежи.
Шибалково семе

„Шибалково семе“ е расказ на рускиот и советскиот писател Михаил Шолохов од 1925 година. Расказот е објавен на македонски јазик, во превод на Цветко Мартиновски, како дел од збирката „Донски раскази“, објавена во 1965 година од издавачката куќа Култура.
1 Содржина
Јаков Шибалок е митралезец во Црвената армија. Носејќи го на раце својот малечок син дури 40 километри, тој доаѓа во еден детски дом, каде го предава детето на чување. Бидејќи управителката на домот не сака да го прими детето, тој ѝ ја раскажува својата лична приказна:
По долината на Дон, неговиот ескадрон ја гонел бандата на Игнатјев. Еден ден, војниците здогледале на патот жена, гола, речиси безживотна. Таа им кажала дека ја силувале Козаците, а потоа ја фрлиле на патот. Јаков се сожалил на жената (Дарја) и ги замолил своите другари да ја задржат во одредот, иако тие се противеле на тоа. Најпрвин, таа им помагала на борците, извршувајќи разни „женски“ работи, а потоа дури станала и возач на митралеската кола. Со текот на времето, Јаков и Дарја се зближиле и таа останала бремена. Еднаш, борејќи се против козачките банди, одредот на Јаков останал без муниција, но војниците го криеле тоа. Сепак, утредента, се случило предавство, бидејќи некој им кажал на Козаците дека црвеноармејците немаат повеќе куршуми. Така, одредот на Јаков бил опколен и половина од борците на одредот биле убиени. Утредента, остатокот на одредот се прибрал во една шума, а Дарја добила породилни болки. Затоа, таа се тргнала настрана во шумата и започнала да се пораѓа, а Јаков бдеел над неа. За време на пораѓањето, Дарја му признала на Јаков дека таа го извршила предавството и дека ја измислила приказната за силувањето. Исто така, таа признала дека му била љубовница на Игнатјев и дека Козаците ја испратиле како шпион во одредот на Јаков. Јаков им раскажал на другарите за признанието на Дарја, а тие му наредиле да ја убие, заедно со бебето. Сепак, по неговото упорно молење, тие му дозволиле да го задржи бебето, а потоа, тој ја убил Дарја. Во тоа време, во ескадронот се ождребила една кобила, а војниците го убиле ждребето за да може бебето да цица од кобилата. Така, некое време, Јаков се грижел за бебето, а кога наполнило повеќе од една година, го зел и го донел во детскиот дом.
Бенка (расказ)

„Бенка“ е расказ од рускиот и советскиот писател Михаил Шолохов. Оригинално, расказот бил објавен во декември 1924 година, во весникот „Млад ленинец (''Молодой ленинец'')“. Расказот е објавен на македонски јазик, во превод на Цветко Мартиновски, како дел од збирката „Донски раскази“, објавена во 1965 година од издавачката куќа „Култура“.
1 Содржина
Николај Кошевој е командир на ескадрон на Црвената армија, иако има само 18 години. Тој потекнува од козачко семејство и се сеќава како, уште кога имал пет-шест години, татко му го качувал на својот коњ. Во меѓувреме, мајка му на Николај умрела, а татко му не се вратил дома уште од Првата светска војна. Од него, Николај ја наследил големата решителност, големата љубов кон коњите и бенката, голема колку јајце на гулаб, на левата нога, веднаш над глуждот. До петнаесеттата година, Николај работел како аргат, а кога еднаш низ селото поминувала Црвената армија, тој ѝ се приклучил и заминал да се бори против војската на Врангел.
Кога една соседна наслеба ќе биде нападната од козачките банди, Николај е замолен да оди да помогне во борбата против Козаците. Тој е веќе уморен од борбите и посакува да се пресели во градот за да го продолжи школувањето.
Еден атаман, со својата банда од педесетина донски и кубањски Козаци три дена бега од потерата на четата на Николај Кошевој. Атаманот не го видел својот дом цели седум години: најпрвин бил заробен од германската војска, потоа служел во армијата на Врангел, па некое време поминал во Цариград и пак се вратил на степите околу Дон. Тој со својот одред пристигнува кај воденицата на старецот Лукич од кого бара да му даде жито за коњите. Старецот лаже дека нема жито, но кога е фатен во лагата, тој мора да ја јаде земјата под нозете на атаманот во замена на својот живот. Ноќта, додека пијаните Козаци спијат во неговата воденица, Лукич оди во блиското село и ги известува војниците на Црвената армија за нивното присуство.
Утредента, Николај го поведува својот одред во потера по Козаците и се разгорува борба. Атаманот гледа како му се приближува еден млад коњаник, кој стрела кон него. Кога на коњаникот му завршува муницијата, атаманот набрзина му се доближува и го пресекува со сабјата. Додека тој умира, атаманот слегува од својот коњ за да му ги земе чизмите. Едната чизма е заглавена и тој ја трга со сета сила. Тогаш, атаманот ја гледа бенката на левата нога и сфаќа дека го убил својот син, Николај. Во очај, атаманот го гушка мртвиот син, а потоа се убива, пукајќи си со пиштолот во устата. Вечерта, на бојното поле доаѓаат коњаници, а од главата на атаманот, еден јастреб-мршојадец полетува кон небото.
Викторија Вудхал

Викторија Клафлин Вудхал (23 септември 1838 - 9 јуни 1927) била американски водач на движењето за правото на глас на жената.
Во 1872 година Вудхал беше првата жена-кандидат за претседател на САД. Таа беше првата жена да започне неделник и била активист за правата на жените и за реформи на работната сила. Вудхал се залагаше за слободна љубов, под што подразбирала слобода да се стапува во брак, разведува, и има деца без мешање на владата.
Многу од реформите и идеалите за кои Вудхал се залагала: за работничката класа, и против она што го видела како корумпирана капиталистичка елита, беа исклучително контроверзни во нејзиното време. Генерации подоцна, многу од овие реформи биле имплементирани и сега се земаат здраво за готово. Некои од нејзините идеи и предложени реформи сè уште се дебатираат денес.
Жените кои биле во брак во САД во текот на 19 век биле потчинети во брачните унии, дури и без љубов, со малку опции за слобода. Разводот, каде што воопшто бил можен, бил скандалозен и жените кои се развеле биле стигматизирани и често избегнувани од страна на општеството. Викторија Вудхал заклучи дека жените треба да имаат избор да ги напуштат неподносливите бракови. Таа беше против лицемерието на толерирањето на оженетите мажи кои имале љубовници. Таа рече:
"На жената по природа припаѓа правото на сексуална определба. Кога инстинктот се појави во неа, тогаш и само тогаш треба да следаат одонси. Кога жената се крева од сексуалното ропство кон сексуална слобода, со сопственост и контрола на нејзините полови органи, и мажот е должен да ја почитува оваа слобода, тогаш овој инстинкт ќе стане чист и свет; тогаш жената ќе биде подигната од беззаконието и морбидноста, интензитетот и сјајот на нејзините креативни функции ќе се зголемат.
Во говор во 1871 година во Њујорк, Вудхал го изјави своето мислење за слободната љубов сосема јасно:
"Да, јас сум слободен љубовник. Имам неотуѓиво, уставно и природно право да сакам кој било, да сакам толку долго колку сакам, да ја променам таа љубов, и со тоа право ниту вие, ниту кој било закон што можете да го обликувате немате право да се вмешате."
Семеен човек

„Семеен човек“ е расказ на рускиот и советскиот писател Михаил Шолохов од 1925 година. Расказот е објавен на македонски јазик, во превод на Цветко Мартиновски, како дел од збирката „Донски раскази“, објавена во 1965 година од издавачката куќа Култура.
1 Содржина
Еден демобилизиран војник сака да ја премине реката Дон во едно село. Притоа, силната водена струја го занесува чамецот во потопените врби, така што тој и сплаварот Микишара мора да ја поминат ноќта на гранките од една врба. Тогаш, сплаварот започнува да ја раскажува својата приказна:
Тој се оженил многу млад, а жената му умрела при раѓањето на деветтото дете. Најстариот син се викал Иван, додека вториот син, Данила, му бил најмил. Кога му дошло времето, Иван се оженил и добил син, а и Данила бил зрел за женење. Тогаш, во селото се кренало востание против советската власт, а Иван и Данила им се придружиле на болшевиците. Нивниот татко, кој останал да се грижи за седумте малолетни деца, бил присилно мобилизиран во војската на Козаците. Околу Велигден, во селото донеле деветмина заробени војници на Црвената армија, меѓу кои и Данила. Тогаш, Микишара бил присилен да го тепа својот заробен син, зашто во спротивно, Козаците му се заканиле дека ќе го убијат него. Така, за да остане жив и да продолжи да се грижи за своите седум деца, тој почнал да го тепа синот, кого подоцна го убиле Козаците. Подоцна, во една борба крај градот Балашов бил заробен и неговиот најстар син Иван, а на Микишара му наредиле да го однесе заробениот Иван во штабот на полкот. Кога стигнале на половина пат, Микишара го пуштил синот да бега, но кога тој се оддалечил малку, го убил. Додека Иван умирал, татко му се правдал дека морал да го убие за да остане жив и да продолжи да се грижи за децата.
Така, Микишара ја завршува својата приказна, признавајќи му на сопатникот дека оттогаш никако не може да се ослободи од вината дека ги убил своите двајца сина.
Бостанџија (расказ)

„Бостанџија“ е расказ од рускиот и советскиот писател Михаил Шолохов од 1925 година. Расказот е објавен на македонски јазик, во превод на Цветко Мартиновски, како дел од збирката „Донски раскази“, објавена во 1965 година од издавачката куќа Култура.
1 Содржина
Селскиот атаман, Анисим Петрович се вратил дома радосен и пред семејството ја соопштил веста дека бил назначен за командант на селскиот суд. На неговата вест воопшто не се израдувал постариот син Фјодор, кој соработувал со болшевиците. Поради тоа, помеѓу него и татко ми започнала караница, по што татко му го удрил со бакарно лонче. Вечерта, Фјодор ѝ придружил на Црвената армија, а во тоа му помогнал помалиот брат, четиринаесетгодишниот Миќка. Поради тоа, утредента, Анисим брутално го претепал својот син.
Еден ден, Козаците дотерале во селото заробени војници на Црвената армија, кои ги затвориле во селската плевна. Жалејќи ги заробениците, Миќка започнал редовно да им носи храна, која ја приготвувала неговата мајка. Еднаш, кога Миќка морал да замине на работа по наредба на татко му, наместо него, мајка му им однела храна на заробените војници. Меѓутоа, Анисим дознал за тоа и затоа брутално ја претепал својата жена, а Миќка морал да избега од дома.
По еден месец, тој се главил за бостанџија во едно село покрај Дон, служејќи бесплатно, само за малку храна. Чувајќи го бостанот, тој постојано гледал како Козаците ги водат заробените црвеноармејци на стрелање во близината на реката. Еднаш, на полноќ, во неговата колиба дошле Козаците, барајќи тројца заробеници кои им побегнале. Во мугрите, Миќка забележал еден од нив како се крие во бостанот, а тоа бил неговиот брат Фјодор. Така, Миќка започнал да се грижи за него, сè додека еден ден, во неговата колиба не дошол татко му, барајќи го Фјодор. Миќка не признавал дека го крие братот, а кога татко му го открил Фјодор и сакал да го убие со револверот, Миќка го убил, удирајќи го со секирата по тилот. Потоа, двајцата браќа го препливале Дон, префрлајќи се на другиот брег, каде што биле безбедни од Козаците.
Вител (расказ)

„Вител“ е расказ од рускиот и советскиот писател Михаил Шолохов од 1925 година. Расказот е објавен на македонски јазик, во превод на Цветко Мартиновски, како дел од збирката „Донски раскази“, објавена во 1965 година од издавачката куќа Култура.
1 Содржина
Пахомич ја терал колата натоварена со жито, кога на сред пат го пресретнала кочијата на полковникот Борис Александрович Чернојаров. Бидејќи патот бил тесен и не можеле да се разминат двете коли, Пахомич го замолил полковникот да се тргне настрана, зашто ако тој ја тргнел колата, сигурно ќе загалвел во снегот. Полковникот се налутил и со камшикот го претепал Пахомич, а колата му ја турнал во насипаниот снег. Така, Пахомич се заколнал дека цел живот ќе го памети полковникот.
Еден ден, во домот на Пахомич се вратил нивниот син Михаил, кој служел како козачки потпоручник. Неколку дена подоцна, Михаил го видел татко му како ја ора земјата што му припаѓала на полковникот Чернојаров и сакал да го истепа, но побегнал кога на татко му му се придружил синот Григориј, со железна прачка во рацете.
По некое време, за да ја избегнат мобилизацијата во војската на Козаците, Пахомич и неговите двајца сина, Григориј и Игнат, ѝ се придружиле на Црвената армија. Еднаш, нивниот одред бил потиснат од козачката војска, така што Пахомич и Игнат биле заробени, додека Григориј, за да се спаси, се фрлил во Дон, заедно со својот коњ. Еден ден, додека жената на Пахомич била во градината, заедно со детето на Игнат, на брегот од реката го здогледала телото на некој умрен војник, заедно со неговиот коњ. Кога се приближила поблизу, таа видела дека тоа е нејзиниот син, Григориј. Во меѓувреме, другиот син, Михаил, поради заслугите во борбата против болшевиците, бил унапреден во службата.
Заробените Пахомич и Игнат ги донеле во родното село, каде разбеснетите селани сакале да ги убијат. Во плевната, каде што биле затворени, дошла жената на Пахомич, заедно со синот на Игнат. Детето го прашало својот татко, зошто е врзан и удрен, а тој му кажал дека тоа е само некаква игра. Пахомич ја замолил жена си за прошка и ѝ дал завет да се грижи за внукот. Михаил им наредил на војниците да ги одведат татко му и брат му во близината на селото, каде потоа ги стрелале. Во тоа време, скриена во долот, се пораѓала една волчица, кога се слушнале два истрела.
Јанус (месечина)

Јанус — внатрешна месечина на Сатурн. Позната е и по името Сатурн X.
Јанус е месечина со многу кратери и со неправилен облик, кружи околу Сатурн веднаш зад прстенот Ф и само 50 километри подалеку од неговиот сосед - Епиметеј. Неговото постоење било потврдено во декември 1966 година и е наречена според римскиот бог Јанус, закој се верувало дека истовремено може да гледа напред и назад. Сепак, статусот на месечина го добила во февруари 1980 година, откако биле проучени податоците на „Војаџер 1“.
1 Користена литература
* Андоновска, Ема и Шувака-Хоџиќ, Лавинија (2008). „Вселена“. Скопје: Младинска книга. ISBN 978-9989-2721-8-9.
Епиметеј (месечина)

Епиметеј — внатрешна месечина на Сатурн. Позната е и по името Сатурн XI.
Понекогаш месечините кои кружат околу една планета на меѓусебно растојание од 50 километри. Тие се наречени коорбитални месечини, бидејќи виртуелно делат иста орбита. Двете месечини, Епиметеј и Јанус, чија орбита е веднаш зад прстенот Ф, се пример за овој вид месечини. Тие ги заменуваат орбитите на секои 4 години и наизменично се доближуваат до Сатурн. Епиметеј е грутчеста месечина и е 28 километри подолга отколку што е широка или длабока. Таа е една од 16. месечини што се наоѓаат внатре во системот од прстени. Епиметеј има синхронизирана ротација - тоа значи дека секогаш со истата страна е свртен кон Сатурн, зашто неговата ротација и орбиталните периоди се еднакви. Додека кружи околу Сатурн, се однесува како месечина-водач и ги заробува честичките од прстените во прстенот Ф.
Прометеј се однесува исто во внатрешната страна на прстенот. Во 1967 година постоело сомневање за постоењето на Епиметеј, кој не било потврдено сè до 26 февруари 26 февруари 1980 година. Епиметеј била една од 8. месечини што таа година ги открил „Војаџер 1“.
1 Потекло на поимот
Месечината го носи името на еден од титаните, семејство на џинови во старогрчката митологија, кое многу одамна владеело на Земјата. Прометеј е еден од петте браќа на Епиметеј.
2 Користена литература
* Андоновска, Ема и Шувака-Хоџиќ, Лавинија (2008). „Вселена“. Скопје: Младинска книга. ISBN 978-9989-2721-8-9.
Џудит Лејстер

Џудит Јанс Лејстер (28 јули 1609 - 10 февруари 1660) била сликарка од холандското Златно доба. Лејстер сликала жанровски дела, неколку портрети и мртви природи. Бројот на преживеани дела кои ѝ се припишуваат на неа варира помеѓу 20 и 35.
1 Галерија
Универзитет за национална и светска економија

Универзитетот за национална и светска економија е најголемиот и најстариот економски универзитет во Бугарија. Наследник е на Слободниот универзитет за политички и економски науки, формиран во 1920 година На универзитетот се изучуваат економски, правни, менаџерски, информациски и социјални специјалности - 45 во редовна форма, што го прави и најголемиот економски универзитет во Југоисточна Европа.
Универзитетот во својот состав вклучува 8 факултети, 3 институти и 14 центри.
Внесениот кредитен систем на универзитетот овозможува студентите од целиот свет да земаат наставни кредити од УНСС, и тие завршуваат со диплома од странски универзитети во одредени програми. Универзитетот издава Aлманах, годишник и зборник "Научни трудови", научно списание "Економски и социјални алтернативи" и весникот "Економист", а од 2009 година - "Весник на УНСС".
1 Наводи
Список на земји според потрошувачката на цигари по глава на жител

Ова е список на држави по годишна потрошувачка на цигари по глава на жител во 2007 година.
Бројот на пушачи во светот надминува повеќе од 1.1 милијарди луѓе. Додека во развиените земји стапката на пушачи е во стагнација или намалување, во земјите во развој таа се зголемува за 3.4% годишно.
1 Список
Ранг, Земја, Број на цигарипо возрасен во 1 година
1, 2,924
2, 2,822
3, 2,795
4, 2,786
5, 2,479
6, 2,401
7, 2,369
8, 2,278
9, 2,266
10, 2,157
11, 2,138
12, 2,125
13, 1,958
14, 1,934
15, 1,934
16, 1,877
17, 1,841
18, 1,812
19, 1,757
20, 1,722
21, 1,711
22, 1,650
23, 1,628
24, 1,621
25, 1,620
26, 1,620
27, 1,586
28, 1,523
29, 1,518
30, 1,475
31, 1,455
32, 1,413
33, 1,404
34, 1,403
35, 1,399
36, 1,378
37, 1,372
38, 1,261
39, 1,116
40, 1,114
41, 1,106
42, 1,104
43, 1,085
44, 1,046
45, 1,045
46, 1,042
47, 1,039
48, 1,038
49, 1,037
50, 1,034
51, 1,028
52, 1,013
53, 1,006
54, 1,001
55, 942
56, 928
57, 864
58, 860
59, 854
60, 852
61, 838
62, 818
63, 809
64, 809
65, 804
66, 801
67, 787
68, 785
69, 784
70, 775
71, 770
72, 751
73, 750
74, 715
75, 671
76, 670
77, 661
78, 657
79, 650
80, 626
81, 619
82, 583
83, 583
84, 579
85, 565
86, 560
87, 555
88, 547
89, 539
90, 534
91, 534
92, 530
93, 529
94, 504
95, 501
96, 500
97, 496
98, 477
99, 468
100, 459
101, 452
102, 449
103, 435
104, 420
105, 414
106, 412
107, 402
108, 398
109, 391
110, 377
111, 375
112, 371
113, 367
114, 351
115, 344
116, 339
117, 339
118, 336
119, 309
120, 307
121, 303
122, 288
123, 287
124, 283
125, 281
126, 260
127, 249
128, 235
129, 234
130, 229
131, 227
132, 217
133, 209
134, 200
135, 197
136, 195
137, 189
138, 189
139, 179
140, 177
141, 170
142, 154
143, 148
144, 144
145, 137
146, 137
147, 135
148, 132
149, 127
150, 120
151, 116
152, 113
153, 109
154, 105
155, 102
156, 100
157, 97
158, 96
159, 94
160, 93
161, 86
162, 86
163, 85
164, 75
165, 74
166, 74
167, 71
168, 69
169, 67
170, 62
171, 61
172, 57
173, 52
174, 49
175, 48
176, 48
177, 44
178, 43
179, 42
180, 34
181, 29
182, 24
183, 22
184, 18
185, 9
2 Наводи
* Population data is from Central Intelligence Agency. (2007). The World Factbook 2007. Washington: Government Printing Office.
Потеклото на семејството, приватната сопственост и државата

Потеклото на семејството, приватната сопственост и државата е историски материјалистичка расправа напишана од страна на Фридрих Енгелс и објавени во 1884 година. Таа е делумно врз основа на забелешките од Карл Маркс за книгата ''Античко општество'' од Луис Хенри Морган. Книгата е една од првите големи дела во рамките на семејната економија.
1 Развој на човечкото општество и семејството
Според книгата првата домашна институција во историјата на човештвото не беше семејството, но матрилинеарниот клан. Енгелс тука ја следи тезата на Луис Х. Морган. Морган бил американски бизнис адвокат кој се залагаше за правата за земјиштето на Индијанците и стана усвоен како почесен член на племето Сенекски Ирокези. Традиционално, Ирокезите живееле во комунални куќи врз основа на матрилинеарното потекло и матрилокалниот престој, аранжман кој им давал на жените многу солидарност и моќ.
Нечовечкото примарно општество и најраното човечко општество, ја идентификувале сексуалната конкуренција и љубомората на мажите како важен проблем кој треба да се надмине, и со тоа се овозможи појавата на најстарата форма на семејството. Примитивниот комунизам е со седиште во матрилинеарниот клан каде жените живееле со своите сестри - применувајќи го принципот "детето на сестра ми е моето дете". Оваа сродствена солидарност ги овласти жените да преземат акција против мажите кои не соработувале. Енгелс го идентификувал "светскиот историски пораз на женскиот пол" - преминот од она што тој го нарече "мајчино право" во "татково право" - со почетокот на говедарството и пасторализмот.
Општествената револуција која Енгелс верувал дека ќе се случи ќе ги елиминира класните разлики, а со тоа и проституцијата и поробувањето на жените. Ако мажите треба да се занимаваат само со љубов, а веќе не со имот и наследство, тогаш моногамијата ќе дојде природно.
Ицехо-Ланд

Ицехо-Ланд (|Itzehoe-Land) — општинска заедница во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу градот Ицехо, кој претставува седиште на општинската заедница, но не е нејзин член.
Општинската заедница Ицехо-Ланд се состои од следниве општини:
Црква „Св. Лазар“ - Драчево

Свети Лазар претставува православна гробјанска во Драчево. Таа се наоѓа во драчевските гробишта на возвишението Марков Рид.
1 Поврзано
*Црква „Св. Спас“ - главната црква на Драчево;
*Црква „Св. Петка“ - се наоѓа во месноста Три Круши над Драчево;
*Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - црква на влезот во Драчево;
*Црква „Св. Преполовение“ - главна манастирска црква на манастирот Пеленица;
*Црква „Св. Климент Охридски“ - параклис во православната богословија;
*Црква „Св. Нектариј Егински“ - параклис изграден во 2004. Храм на расколничката ПОА;
*Драчево;
Ицехо

Ицехо (|Itzehoe; |Itzhoe) — град во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Градот претставува административен центар на округот Штајнбург. Исто така, градот претставува административен центар на општинската заедница Ицехо-Ланд, иако самиот град не претставува нејзин член.
Се наоѓа на реката Штер, пловна притока на Елба, 51 километар северозападно од Хамбург и 24 километри северно од Гликштат.
Црквата Св. Лаврентиј, потекнува од век, а како друга знаменитост се издвојува дворецот на Холштајн. Градот има манастир основан во 1256 година, повеќе училишта, болница и други институции.
Ицехо е најстар град во Холштајн. Негов никулец бил замокот, изграден во 809 година од Егберт, еден од грофовите на Карло Велики, против Данците. Населбата која се развила околу него била понекогаш нарекувана како Есевелдобург, Еселсфлет и Ецехо. Во 1201 година, градот бил уништен, но бил обновен во 1224 година. Новиот град добил градски права во 1238 година, а стариот град во 1303 година. Во текот на Триесетгодишната војна Ицехо бил двапати уништен од Шведска, во 1644 година и во 1657 година, но бил изграден секој пат. Преминал на Прусија во 1867 година.
Во градот се наоѓа музеј посветен на Венцел Хаблик.
1 Луѓе
* Забине Зинјен (1942-1995) — глумица
* Антје Блументал (р. 1947) — политичарка
* Силвија Конвај (р. 1948) — уметник
* Хајгер Остертаг (р. 1953) — историчар
* Свен Бутеншен (р. 1976) — хокеар на мраз
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Драчево

Воведение на Пресвета Богородица или само Света Богородица Пречиста претставува православна црква во Драчево. Таа се наоѓа веднаш после скоспката населба Пинтија, на влезот во Драчево, до дворот на компанијата Графички ценар Бато & Дивајн. Осветувањето и поставувањето на камен-темелник било извшено на 11 јуни 2008 година лично од Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан. Ктитор на црквата е сопственикот на компанијата каде што се наоѓа црквата, Зоран Росоманов.
1 Поврзано
*Црква „Св. Спас“ - главната црква на Драчево;
*Црква „Св. Петка“ - се наоѓа во месноста Три Круши над Драчево;
*Црква „Св. Лазар“ - гробјанска црква;
*Црква „Св. Преполовение“ - главна манастирска црква на манастирот Пеленица;
*Црква „Св. Климент Охридски“ - параклис во православната богословија;
*Црква „Св. Нектариј Егински“ - параклис изграден во 2004. Храм на расколничката ПОА;
*Драчево;
ФК Санкт Гален

ФК Санкт Гален е швајцарски фудбалски клуб од градот Санкт Гален. Моментално се натпреварува во Швајцарската Супер лига, највисокото ниво на швајцарскиот фудбал.
Клубот е основан во 1879 година и е најстариот клуб во Швајцарија. Во својата долга историја двапати ја освоиле титулата во швајцарското првенство во сезоните 1903-04 и 1999-00, а еднаш го освоиле и Купот на Швајцарија во 1969 година.
Својте домашни натпревари ги игра на АФГ Арена, која има капацитет од 19,568 седечки места.
1 Бои и амблеми
Официјалните бои на клубот се зелена и бела.
Досега клубот променил 6 амблеми. Последниот е воведен во 2008 година.
2 Титули
* Швајцарска Супер лига
** Победник (2) :
1903-04, 1999-00.
* Куп на Швајцарија
** Победник (1) :
1969.
* Лига куп на Швајцарија
** Победник (1) :
1978.
* Челенџ лига
** Победник (2) :
2009, 2012.
Феба (месечина)

Феба — неправилна месечина на Сатурн позната и по името Сатурн IX.
Феба била откриена во 1898 година од страна на Вилијам Хенри Пикеринг и до 2000 година се сметало дека е единствената надворешна месечина на Сатурн. Феба има долг орбитален период и се движи по многу закосена орбита - особеност на надворешните месечини. Орбитата на Феба е закосена за 175,3° и затоа се движи наназад (наназад во споредба со повеќето месечини). Половина од надворешните месечини се движат на овој начин. Феба е многу голема надворешна месечина; другите најчесто имаат пречник од само 20 километри. Снимките на „Касини“ покажуваат дека станува збор за тело богато со мраз, обвиткано со тенок слој од темен материјал.
1 Користена литература
* Андоновска, Ема и Шувака-Хоџиќ, Лавинија (2008). „Вселена“. Скопје: Младинска книга. ISBN 978-9989-2721-8-9.
Реја (месечина)

Реја — втора најголема месечина на Сатурн и деветта најголема месечина во Сончевиот Систем. Позната е и по името Сатурн V.
Огромната постара област со кратери покрива големи делови на Реја. На прв поглед пределите личат на оние на Месечината, иако површината на Реја се состои од сјаен мраз. Постојат докази за обновување на површината, но, сепак, недоволно, како што се очекува за толку голема месечина. Реја е втора најголема месечина на Сатурн, но другите помали месечини, како нејзините внатрешни соседи Диона и Тетида, покажуваат поголем процент на обновување на површината. Се сметало дека Реја замрзнала и се изладила рано во нејзината историја. Тогаш мразот повеќе личел на цврсти карпи. На пример, кратерите на Реја се зачувани во нејзината ледена кора. Кратерите на другите ледени месечини, како Калиста на Јупитер, се распаднале во меката ледена кора. Реја е 17. најоддалечена месечина од Сатурн и прва што се наоѓа зад системот од прстени.
1 Потекло на поимот
Наречена е според името на титанката Реја, мајка на Зевс во старогрчката митологија.
2 Користена литература
* Андоновска, Ема и Шувака-Хоџиќ, Лавинија (2008). „Вселена“. Скопје: Младинска книга. ISBN 978-9989-2721-8-9.
Диона (месечина)

Диона — месечина на Сатурн откриена од страна на Касини во 1684. Името го добила според титанката Диона од старогрчката митологија. Позната е и под името Сатурн IV.
Диона е најоддалечената месечина во системот од прстени на Сатурн, но не и единствена во надворепниот дел на прстенот Е. Уште две месечини, Елена и Полидевк, се движат по истата орбита. Елена е 60° пред Диона, а Полидевк е 60° зад неа. Елена била откриена во март 1980 година. Полидевк го открил „Касини“, 24 години подоцна, веднаш откако сондата пристигнала на Сатурн. Џовани Доменико Касини ја открил Диона во 1864 година, истиот ден кога ја открил и Тетида. На Диона има многу повеќе карпи во смесата од мраз и карпи во однос на другите месечини (повеќе има само Титан), па затоа е втора најцврста месечина на Сатурн. Нејзиниот состав покажува дека на месечината имало тектонски активности и обновување на површината. Таму има гребени, долини и амбиси. Има и кратери кои во некои области се многу почести отколку во други - на пример, предната страна има повеќе кратери отколку задната страна. Најголемито кратер има пречник над 200 километри. Површината на Диона, исто така, има и сјајни пруги. Овие пругави облици имаат тенки, сјајни, ледени линии.
1 Користена литература
* Андоновска, Ема и Шувака-Хоџиќ, Лавинија (2008). „Вселена“. Скопје: Младинска книга. ISBN 978-9989-2721-8-9.
Хиперион (месечина)

Хиперион — позната и како Сатурн VII, е месечина на Сатурн откриена од страна на Вилијам Кренч Бонд, Џорџ Филипс Бонд и Вилијам Лејсел во септември 1848 година. Браќата Бонд и Вилијам Лејсел ја откриле оваа месечина независно едни од други во период од два дена.
Хиперион е месечина со неправилен облик, со средна ширина од 280 километри. Поради ова тоа е едно од најголемите тела што нема топчест облик во Сончевиот Систем. Се движи по елиптична орбита веднаш зад најголемата месечина на Сатурн, Титан. Додека кружи, та се движи хаотично; оската на ротирање се ниша, па изгледа дека месечината се тркала при своето движење. На површината има кратери и делови од спили. Нејзиниот облик и оштетената површина, можеби, се доказ дека Хиперион е дел од поранешно поголемо небесно тело што било уништено при поголем удар.
1 Користена литература
* Андоновска, Ема и Шувака-Хоџиќ, Лавинија (2008). „Вселена“. Скопје: Младинска книга. ISBN 978-9989-2721-8-9.
Телесто (месечина)

Телесто — Сатурнова месечина. Првичното име на оваа месечина било S/1980 S 13.
Телесто се движи по иста орбита во прстенот Е заедно со уште две месечини: Калипсо, што има слична големина како Телесто, и поголемата Тетида. Телесто се движи по орбитата 60° пред Тетида, а Калипсо 60° зад Тетида. Положбите на двете помали месечини во орбитата се наречени точки Лагранж. ВО овие положби двете помали месечини можат да ја одржуваат орбитата стабилна, одржувајќи рамнотежа меѓу гравитациските сили на Сатурн и Тетида. Телесто и Калипсо биле отркиени во 1980 година - Калипсо од опсерваторија на Земјата, а Телесто од страна на „Војаџер“.
1 Користена литература
* Андоновска, Ема и Шувака-Хоџиќ, Лавинија (2008). „Вселена“. Скопје: Младинска книга. ISBN 978-9989-2721-8-9.
Палена (месечина)

Палена — мала Сатурнова месечина. Една од трите мали месечини во групата Алкониди која што лежи помеѓу орбитите на Мимнат и Енкелад. Позната е и по ознаката Сатурн XXXIII.
Двете мали месечини коишто кружат меѓу главните месечини на Мимант и Енкелад биле откриени во 2004 година, додека во 2007 година била откриена третата месечина од оваа група - Анте (S/2007 S 4) со помош на податоците добиени од „Касини“. Како и сите други слични пронајдоци, месечините првично биле означени со броеви (S/2004 S 1 за Метона и S/2004 S 2 за Палена).
1 Откривање
Алконидите не пронајдени случајно, туку биле откриени на снимките направени во текот на откривањето нови месечини во оваа област околу Сатурн. Контрастот на снимките бил зголемен за да се подобри видливоста. Дваесет и осум снимки биле направени во текот на 9,25 часа. Тие заедно претставуваат филм на кој е претставено движењето на Палена по кружната патека околу Сатурн.
2 Користена литература
* Андоновска, Ема и Шувака-Хоџиќ, Лавинија (2008). „Вселена“. Скопје: Младинска книга. ISBN 978-9989-2721-8-9.
ФК Тун

ФК Тун е швајцарски фудбалски клуб од градот Тун.
Клубот е основан во 1898 година и моментално се натпреварува во Швајцарската Супер лига. Со оглед на тоа, што Тун нема освоено никаков трофеј на домашната сцена, за најголем успех на клубот се смета пласманот во групната фаза од Лигата на шампионите во сезоната 2005-06. Исто така биле вицешампиони на Швајцарија во сезоната 2004-05 и финалисти на Купот на Швајцарија во 1955 година.
Својте домашни натпревари Тун ги игра на Стокхорн Арена, која собира 10,300 гледачи.
1 Бои и амблеми
Официјалните бои на клубот се црвена и бела.
Театар 007

Театар 007 е независен, приватен театар со седиште во Скопје.
1 Продукција
На 10 декември 2014 година, во „Универзалната сала“ во Скопје, „Театар 007“ премиерно ја поставил комедијата на Вуди Ален „Централ парк - Запад“, во режија на Игор Ивковиќ. Главните улоги ги толкуваат: Ирена Илиевска, Ангела Наумоска, Марко Богдановски, Јеткин Сезаир и Елизабета Клинчаревска-Младеновска. Костимите и сценографијата биле дело на Маре Трајковска.
Израз (математика)

Израз — поим во математиката кој означува конечен состав од знаци кој е добро сточен согласно правилата што важат во тој контекст. Математичките знаци може да означуваат бројки (постојани), променливи, операции, функции, децимали, групирање, и други аспекти на сиктансата.
1 Примери
Изразите имаат широка примена, и тоа од простите како:
::<math>0+0</math>::<math>8x-5</math> (линеарен полином)
::<math>7+4x-10</math> (квадратен полином)
::<math>\frac{x-1}</math> (рационален израз)
па до сложените:
::<math>f(a)+\sum_{k=1}^n\left.\frac{1}{k!}\frac{d^k}{dt^k}\right|_{t=0}f(u(t)) + \int_0^1 \frac{(1-t)^n }{n!} \frac{d^{n+1{dt^{n+1 f(u(t))\, dt.</math>
2 Облици
Во математичките изрази спаѓаат аритметички изрази, полиноми, алгебарски изрази, затворени изрази и аналитички изрази. На табелава што следи се покажани сличностите и разликите помеѓу овие видови изрази.
3 Поврзано
* Равенка
* Формула
* Формална граматика
* Функционално програмирање
* Член (математика)
4 Наводи
* Redden, John. . Flat World Knowledge, 2011.
S/2009 S 1

S/2009 S 1 — мала внатрешна месечина на Сатурн којшто орбитира на растојание од 117.000 километри, во надворешниот дел на прстенот Б, со приближен пречник од 400 метри. Бил откриен од страна на тимот за обработка на слики од мисијата Касини на 26 јули 2009 година. Месечината била забележана за време на рамноденицата во 2009 година кога сенка долга 36 километри паднала над прстенот Б. S/2009 S 1 се наоѓа околу 150 метри над прстенот. Фотографијата е сликана на околу 296.000 километри од Сатурн.
1 Поврзано
* Сатурнови месечини
Хорхе Сампаоли

Хорхе Сампаоли (роден на 13 март 1960 година) — аргентински фудбалски тренер, моментален селектор на Аргентина.
Најголемиот успех во својата тренерска кариера Сампаоли го постигнал како селектор на чилеанската репрезентација, со која триумфирал на Копа Америка во 2015 година.
1 Трофеи
1.1 Клупски
1.1.1 Универсидад де Чиле
*Торнео Апертура (2): 2011, 2012
*Торнео Клаусура (1): 2011
*Копа Судамерикана (1): 2011
1.2 Репрезентативни
1.2.1 Чиле
*Копа Америка (1) : 2015
Егеон (месечина)

Егеон познат и како (привремена ознака ) — месечина на Сатурн. Нејзиното откривање било соопштено од страна на Керолин Порко од тимот за обработка на слики од мисијата Касини на 3 март 2009 година, по набљудувњето на сликите од 15 август 2008 година.
Името го добил според еден од Хекатонхирите, Егеон.
Авганистан на Олимписките игри

Авганистан - земја учесничка на 13 Летните олимписки игри. Никогаш немаат учествувано на Зимските олимписки игри.
Земјата за првпат се појавува на Берлин 1936. Од тогаш има испратено свои претставници на повеќето летни игри.
Авганистан не има испратено своја екипа на Барселона 1992, и испрати само двајца натпреварувачи во Атланта 1996. На боксерот во лесна-среднотешка категорија Мухамед Џавид Аман не му било дозволено да се натпреварува, бидејќи пристигнал предоцна при задолжителното мерење и извлекување, со што единствен натпреварувач бил Абдул Басер Васики. Васики го повредил бутниот мускул пред почетокот на трката, но сепак се натпреварувал, буквално потскокнувајќи низ целиот маратон и завршил последен. Во 1999 година, му било забрането да учествува на игрите поради неговиот дискриминационен однос кон жените под талибанското владеење и поради забраната на какви и да е спортски настани, поради што ги пропуштил Сиднеј 2000 година. Земјата повторно се вратила на Олимписките игри во 2002 година, по падот на талибанскиот режим, и испрати пет натпреварувачи на Атина 2004. Меѓу учесниците имало и две жени, Робина Муким Јар и Фариба Разаји, првата жена која се натпреварувала за Авганистан на Олимписките игри.
Авганистан испрати четири натпреварувачи, од кои три беа мажи и една жена, Мебоба Адјар, во Пекинг 2008 година. Адјар добивала закани по животот поради нејзиното учество на игрите.
Авганистан својот прв медал како земја учесничка го освоила на игрите во Пекинг 2008 година, кога Рохула Никпаи го освојува бронзениот медал во теквондо до 58 кг, и уште еден бронзен медал освоен од Никпаи на игрите во 2012 година во теквондо мажи до 68 кг.
1 Табела на освоени медали на Олимписките игри
1.1 Освоени медали на Летните олимписки игри
Игри, Атлети, Злато, Сребро, Бронза, Вкупно, Ранг
Берлин 1936, 19, 0, 0, 0, 0, –
Лондон 1948, 31, 0, 0, 0, 0, –
Хелсинки 1952, ''не учествува''
Мелбурн 1956, 16, 0, 0, 0, 0, –
Рим 1960, 18, 0, 0, 0, 0, –
Токио 1964, 8, 0, 0, 0, 0, –
Град Мексико 1968, 5, 0, 0, 0, 0, –
Минхен 1972, 8, 0, 0, 0, 0, –
Монтреал 1976, ''не учествува''
Москва 1980, 11, 0, 0, 0, 0, –
Лос Анџелес 1984, ''не учествува''
Сеул 1988, 5, 0, 0, 0, 0, –
Барселона, ''не учествува''
Атланта 1996, 2, 0, 0, 0, 0, –
Сиднеј 2000, ''не учествува''
Атина 2004, 5, 0, 0, 0, 0, –
Пекинг 2008, 4, 0, 0, 1, 1, 80
Лондон 2012, 6, 0, 0, 1, 1, 79
Рио де Жанеиро 2016
Токио 2020
Вкупно, 0, 0, 2, 2 132
1.2 Освоени медали на летни спортови
Теквондо, 0, 0, 2, 2
Вкупно* 0 0 2 2
Забелешка: На Авганистан му било забрането да учествува на Летните олимписки игри во 1999 година поради дикриминацијата на жените под владеењето на талибанците.
2 Освојувачи на медали
Медал, Име, Игри, Спорт, Дисциплина
Пекинг 2008, Теквондо, мажи 58 кг.
Лондон 2012, Теквондо, мажи 68 кг.
3 Поврзано
* Список на земји учеснички на Олимписките игри
* Авганистан на Параолимписките игри
* Авганистан на Азиските игри