Џени Ерпенбек

Џени Ерпенбек (родена на 12 март 1967) - германска писателка и оперска режисерка, добитничка на Наградата за независна странска белетристика.
1 Живот
Ерпенбек е родена во Источен Берлин, како ќерка на физичарот, филозофот и писателот Џон Ерпенбек и познатата преведувачка од арапски јазик, Дорис Килиас. Нејзините баба и дедо, Фриц Ерпенбек и Хеда Цинер, исто така, биле писатели, а улицата во Берлин која живеела во детството го носела името на нејзиниот дедо (Ерпенбекова улица). Таа ја посетувала напредната гимназија во Берлин, каде дипломирала во 1985 година. Потоа завршила двегодишно чиракување како книгоподвезник, пред да почне да работи во неколку театри како реквизитор и надзорник на гардероба.
Од 1988 до 1990 година, Ерпенбек студирала оперска продукција и театар на Универзитетот Хумболт во Берлин. Во 1990 година ги променила нејзините студии во режија на музички театар (студирајќи со, меѓу другите, и Питер Конвитшник) на Музичкиот конзерваториум „Ханс Ајзлер“, исто така, во Берлин. Покрај другите, професори ѝ биле Рут Бергхаус (сопругата на познатиот Брехтов композитор, Паул Десау), познатиот режисер Вернер Херцог и најпознатиот повоен драмски писател во Источна Германија, Хајнер Милер. По успешното завршување на студиите во 1994 година (со продукција на операта на Бела Барток: ''Дворецот на Синобрадиот Војвода,'' во нејзината парохиска црква), прво поминала некое време како асистент на режија во оперската куќа во Грац, каде што во 1997 година самостојно ги поставила нејзините продукции од Шенберг, ''Дворецот на Синобрадиот Војвода'' од Барток и светската премиера на нејзинот сопствено дело ''Мачките имаат седум животи.'' Како независен режисер, во 1998 година таа режирала во различни оперски куќи во Германија и Австрија, вклучувајќи ги и: Орфеј на Монтеверди во Ахен, ''Ацис и Галатеја'' во Берлинската државна опера и во ''Заиде'' на Волфганг Амадеус Моцарт во Нирнберг/Ерланген.
Во 1990-тите, Ерпенбек започнала кариера како писателка, како дополнување на нејзиното режирање. Таа е автор на наративна проза и драми: „Историја на старото дете“ (1999), драмата „Мачката има седум животи“ (2001), збирката раскази „Ситници“ (2001), новелата „Речник“ (2005) и романот „Посета“ (2008). Во март 2007 година, Ерпенбек ја презела двонеделната колумна од Никол Краус во ''Франкфуртер Алгемајне Цајтунг''. Англискиот превод на нејзиниот роман „Крајот на деновите“ (германски: ''Aller Tage Abend'') ја освоила наградата за Независна странска белетристика во 2015 година.
Делата на Ерпенбек се преведени на повеќе јазици, како: дански, англиски, француски, грчки, еврејски, холандски, шведски, словенечки, шпански, унгарски, јапонски, корејски, литвански, норвешки, полски, романски, арапски, естонски и фински. Ерпенбек е добитничка на повеќе книжевни награди, како: „Ингеборг Бахман“ (2001), „Ледиг Роволт“ (2002), „ГЕДОК“ (2004), „Херта Кениг“ (2008), Золотурнската награда (2008) и „Хајмито фон Додерер“ (2008).
Ерпенбек живее во Берлин, со нејзиниот сопруг, диригентот Волфганг Божиќ со кого има едно дете, синот Франц, роден во 2002 година.
2 Дела
2.1 Белетристика
*''Старото дете и останати раскази'' (1999) ISBN 3-8218-0784-9 (Geschichte vom alten Kind)
*''Книгата на зборовите'' (2004) (Wörterbuch)
*''Посета'' (2008) (Heimsuchung)
*''Крајот на деновите'' (2012) (Aller Tage Abend)
*''Оди, одеше, отиде'' (2015) (Gehen, ging, gegangen)
2.2 Драми
*''Мачките имаат седум животи'' (Katzen haben sieben Leben) (2000)
*''Физички вежби за грешничка'' (Leibesübungen für eine Sünderin) (2003)