procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Фирстенберг/Хафел

Фирстенберг/Хафел или само Фирстенберг (|Fürstenberg) — град во округот Горен Хафел, во сојузната покраина Бранденбург, Германија.
До 1950, Фирстенберг бил дел од поранешното Големо Војводство Мекленбург-Штрелиц.
1 Географија
Фирстенберг се наоѓа на реката Хафел, 21 километар јужно од Нојштрелиц и 75 километри северно од Берлин.
Градот се наоѓа во јужниот дел на Мекленбуршката Езерска Област и е опкружен од Реблинското, Баленското и Шветското Езеро. Реката Хафел се дели на неколку канали како тече низ градот, а на еден од нив има брана за пловните објекти. Првичната местоположба на градот била на остров помеѓу каналите.
1.1 Градски единици
Фирстенберг се состои од 9 градски единици:
* Алтимен
* Барсдорф
* Блуменов
* Бредерајхе
* Химелпфорт
* Штајнферде
* Торнов
* Цоцен
2 Нацистичка Германија
Во Фирстенберг се наоѓал концентрацискиот камп Равенсбрик, а на негово место сега се наоѓа споменик.
3 Советска воена база
Преземен од советската армија во 1945, по Втората светска војна тие основала база за Втората тенковска армија на Советските сили во Германија. Во почетокот на 1959, три години пред Кубанската криза, базата била опремена со 6 јадрени ракети ''R-5 Pobeda''. Слични ракети биле поставени во Фогелзанг и Личен. По повлекувањето на ракетите во септември 1959, базата повторно станала седиште на тенковската армија.
По повторното основање на покраините во ГДР во 1990, Фирстенберг повторно припаднал на покраината Бранденбург, а од 1993 станал дел од новосоздадениот округ Горен Хафел. Руската армија ги напуштила нивните поранешни бази во Источна Германија во 1994.
4 Галерија
Сан Канцијан д’Изонцо

Сан Канцијан д’Изонцо (|San Canzian d'Isonzo) или Шкоцјан на Соча (|Škocjan ob Soči) — општина во покраината Горица (Гориција) во регионот Фурланија-Јулиска Краина, Италија. Населението брои 6.383 жители.
Местото се наоѓа во поречието на Соча, 30 км од градот Горица и западно од Трст. Наречен е по мачениците Канциј, Канцијан и Канцијанила, погубени на ова место во 304 г. со обезглавување.
Во Сан Канцијан д’Изонцо е роден Фабио Капело, поранешен менаџер на фудбалската репрезентација на Англија.
Фиренца (покраина)

Фиренца (|Provincia di Firenze) — покраина во регионот Тоскана, Италија. Зафаќа површина од 3.514 км², а населението брои 933.860 жители (2001). Има 44 општини. Административен центар е градот (и општина) Фиренца, воедно главен град на Тоскана
1 Географија
Најголем дел од покраината е сместен во долината на реката Арно, која е мошне густо изградена. Североисточниот дел се наоѓа на Апенините и е помалку развиен.
Знаменити места во покраината и околината се:
*Барберино Вал д'Елза
*Фјезоле
*Фиренца
*Греве ин Кјанти
*Лука
*Пиза
*Сан Џимињано
*Сиена
*Таварнеле Вал ди Пеза
ГП Западна Франција 2013

ГП Западна Франција 2013 било 77. издание на еднодневната велосипедска трка ГП Западна Франција. Била одржана на 1 септември 2013 на растојание од 243 километри, почнувајќи и завршувајќи во Плуе, Франција. Била дваесет и четврта трка во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена од возачот на Филипо Поцато, пред возачот на Џакомо Ницоло и возачот на Самуел Димулен, кој го заокружил подиумот.
1 Екипи
Бидејќи ГП Западна Франција бил настан од Светската турнеја, сите 19 UCI World Tour екипи биле автоматски повикани и се обврзани да испратат екипа. Пет други екипи биле повикани со специјални покани на трката и со тоа била создадена група од 24 екипи.
Екипите кои учествувале на трката биле:
width=50%
****** †
** †
**** †
******** †
* †
***
† Поканети професионални континентални екипи.
2 Резултати
, Велосипедист, Екипа, Време, Бодови заСветската турнеја
1, 5ч 59' 54", 80
2, и.в., 60
3, и.в., 50
4, и.в., 40
5, и.в., 30
6, и.в., 22
7, и.в., 14
8, и.в., 10
9, и.в., 6
10, и.в., 2
Специја Калчо

Специја Калчо е италијански фудбалски клуб со седиште во градот на Ла Специја, Лигурија. Во моментов се натпреварува во Серија А, највисоката лига на италијанскиот фудбалски систем, откако во сезоната 2019-2020 за првпат во својата историја избориле промоција во највисокиот ранг победувајќи го во финалето на плејофот во Серија Б.
Клубот е основан во 1906 година, а своите натпревари ги игра на стадионот Алберто Пико речиси низ целата своја историја. Корпоративните бои на клубот се белата и црната, па така и нивниот прв дрес е во бела боја, додека шорцевите и чорапите традиционално се во црна боја.
Тековниот клуб бил повторно формиран на 17 јули 2008, благодарение на градоначалникот на градот Масимо Федеричи и специјален комитет на градскиот совет составен од четири директори на главните политички групи на мнозинството и опозицијата (Паоло Асти од Форца Италија, Џакомо Гати на Националната алијанса, Џулио Гуери од Демократската партија и Масимо Ломбарди од Комунистичката партија ), со цел да се обезбеди континуитет на традицијата на фудбалот во градот и идеално преземање на диригентската палка на Специја Калчо. Втора цел на ‘’спасителите’’ на клубот била да создат стабилен тим кој ќе бележи добри резултати откако клубот влегол во многу неуспешна серија па на крајот на сезоната 2007-08 на Специја, беше пласирана на 21-вото место во Серија Б, а потоа и испаѓање во Серија Ц1, но овој спортски резултат, сепак, бил фрустриран од неуспехот да се регистрираат за новата Лега Про Прима Дивизионе. Во август на 2008, новиот клуб бил купен од страна на Габриеле Волпи, поранешниот сопственик на Про Реко, и бил примен во Серија Д, лига 1.
Во ''Куќата на Славните'' на Фудбалскиот клуб Специја може да се види националната титула освоена во 1944. Овој успех беше официјално призната од страна на FIGC како почесна титула само во 2002, иако клубот е од лигурскиот регион тие всушност никогаш не играле со гореспомената конкуренцијата.
1 Играчи
1.1 Македонци во Специја
Во 2002 година, Специја станува партнер на гигантот Интер, како негов фидер клуб. Во летото таа година Интер ги испраќа на заем во Специја подоцнежните македонските репрезентативци Горан Пандев и Ацо Стојков заедно со младиот голаман Алекс Кордаз. На 22 првенствени натпревари во сезоната 2002-03 Пандев постигнал 4 гола, додека Стојков одиграл 14 натпревари без постигнат гол.
2 Титули
* Италијанско првенство ''1'': 1944 (decoration)
* Куп на Италија Серија Ц ''1'': 2004–05
* Куп на Италија Лига Про ''1'': 2011–12
*Суперкуп на Лига Ц1 ''1'': 2005–06
*Суперкуп на Лига Прима Дивизионе ''1'':2011–12
*Серија Ц ''3'': 1928–29, 1935–36, 1939–40
*Серија Ц1 ''1'': 2005–06
*Лига Про Прима Дивизионе ''1'': 2011–12
*Серија Ц2 ''3'': 1979–80, 1985–86, 1999–00
*Серија Д ''2'': 1957–58, 1965–66
3 Надворшни врски
*
Кремен (Бранденбург)

Кремен (|Kremmen) — град во округот Горен Хафел, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа 15 километри западно од Ораниенбург и 38 километри северозападно од Берлин. Најпознат е по неговиот замок Цитен. Локалната црква поседува оргули изградени во 1817 од Тобијас Тирле.
1 Галерија
Хенигсдорф

Хенигсдорф (|Hennigsdorf) е град во округот Горен Хафел, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа северозападно од Берлин и се граничи со него, а границата е главно одредена од реката Хафел.
1 Историја
Општината се граничела со поранешниот Западен Берлин, па затоа во периодот 1961-1990 била одделена од него со Берлинскиот ѕид.
Во 1951-1952 бил изграден Каналот Хафел за да го поврзе Хенигсдорф со Парец, со тоа избегнувајќи го преминот низ реката Хафел, помеѓу Шпандау и Потсдам, кој бил под политичка контрола на Западен Берлин. Каналот е сè уште во употреба, обезбедувајќи пократка рута за бродовите од западниот дел на Берлин до Одра-Хафел и Полска.
2 Географија
2.1 Градски единици
Хенигсдорф се состои од 3 градски единици:
* Хенигсдорф
* Нидер Нојендорф (од 1923)
* Штолпе-Зид (од 1 мај 1998)
2.2 Соседни места
* Фелтен
* Хоен Нојендорф
* Берлин
* Шенвалде-Глин
* Оберкремер
3 Меѓународни односи
Хенигсдорф е збратимен со:
* Кралупи на В’лтава (Чешка)
* Шаози ле Роа (Франција)
* Алсдорф (Северна Рајна-Вестфалија, Германија)
4 Спорт
Хенигсдорф е дом на рагби клубот Штал Хенигсдорф. Екипата создадена во 1948 под водство на Ервин Тизис била најуспешната екипа во Источна Германија, освојувајќи 27 национални првенства од 1952 до 1990.
UTC+07:00

UTC+07:00 — часовен појас со отстапување од UTC од +07:00 часа. Според стандардот ISO 8601, времето се изразува како .
1 Како стандардно време (цела година)
1.1 Северна Азија
* — омско време
**Алтајски крај, Алтајска Република, Кемеровска област, Новосибирска област, Омска област, Томска област.
1.2 Источна Азија
Ова се смета за најзападниот часовен појас во Источна Азија.
* (западен дел)
**западниот дел, вклучувајќи го Ховд
1.3 Југоисточна Азија
* — божиќноостровско време
**Божиќен Остров
** — индонезиско стандардно време
**Централен Калимантан, Јава, Суматра, Западен Калимантан
*** — тајландско стандардно време
2 Поврзано
*Време во Индонезија
*Време во Русија
*Време во Тајланд
ТВ Нова

Телевизија Нова 12 (попозната како ТВ Нова или Канал 12) е прва приватна телевизија формирана во почетокот на 1992 година во Гевгелија. Првото име на телевизијата било Канал 12, а од 2004 година работи под името Нова 12.
Телевизија Нова 12 е медиум со претежно забавен општ формат. Телевизијата го покрива југоисточниот дел на Македонија со општините: Гевгелија, Валандово, Богданци и Дојран. Нова 12 емитува 24 часовна програма.
0.1 Програма
Телевизијата Нова 12 ги емитува следниве програми од сопствена продукција:
*Објектив(вести)
*Од страница до граница
*Евергрин
*Агро-Култура
1 Наводи
Хоен Нојендорф

Хоен Нојендорф (|Hohen Neuendorf) е град во округот Горен Хафел, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа северозападно од Берлин.
1 Географија
Хоен Нојендорф се наоѓа на реката Хафел (изграден на Канал Одра-Хафел) и се граничи со берлинскиот кварт Фронау на југ, Миленбек (вклучувајќи го Шенфлис) на исток, Биркенверде и Ораниенбург на север и Хенигсдорф и Фелтен на запад.
1.1 Градски единици
Хоен Нојендорф се состои од 4 градски единици:
* Хоен Нојендорф
* Штолпе
* Боргсдорф
* Бергфекде
2 Историја
Хоен Нојендорф бил мал град со малку жители сè до крајот на 19 век, кога со развојот на железницата, почнал да се развива и самиот град.
Основањето на железничка станица во Хоен Нојендорф кон крајот на 19 век, благодарение на поголемото и побогато село Штолпе, довело до брз развој на Хоен Нојендорф, напоредно со самиот развој во Берлин. Денес, новата железничка станица Хоен Нојендорф е дел од берлинската С-Железница, додека старата зграда се користи како хотел.
2.1 Граница со Западен Берлин
Општината се граничела со поранешниот Западен Берлин и поради тоа во периодот 1961-1990 била одделена од него со Берлинскиот ѕид. Помеѓу 1 јануари 1988 и 30 јуни 1990, селото Штолпе служело како граничен премин помеѓу Западен Берлин и Источна Германија. Сообраќајот бил предмет на одредбите за меѓузонското движење, кои биле одредени со договорот од 1972. По 9 ноември 1989 источните контроли биле постепено намалувани, а на крајот на 30 јуни 1990 биле целосно укинати.
3 Меѓународни односи
Хоен Нојендорф е збратимен со:
* Јанув Подласки (Полска)
* Мен (Франција)
* Милхајм (Баден-Виртемберг, Германија)
* Фирстенау (Долна Саксонија, Германија)
4 Спорт
РУ Хоен Нојендорф, рагби клуб, се натпреварува во втората германска лига.
Канал Хафел

Каналот Хафел (|Havelkanal) е канал во сојузната покраина Бранденбург, во Германија. Обезбедува алтернативна рута до реката Хафел, помеѓу Хенигсдорф и Парец, така избегнувајќи ги водените патишта на Берлин помеѓу Шпандау и Потсдам.
Изградбата на каналот била одобрена од владата на Источна Германија во април 1951. По извонредно краткиот градежен период од само 13 месеци, каналот бил отворен во јуни 1952, со тоа овозможувајќи им на пловилата од Источна Германија да ги избегнат деловите на реката Хафел, кои биле под политичка контрола на Западен Берлин. Покрај неговите политички и воени предности, каналот исто така им овозможил на големите пловила да ја избегнат (тогаш) малата брана кај Шпандау и да ја намалат должината на патување за 9 километри.
Каналот има должина од 34,9 километри и има една брана кај Шенвалде, со вертикален пад од околу 2 метра.
Демохристијанство

Демохристијанство или христијанска демократија — политичка идеологија која ги синтетизира идеалите на христијанството и демократијата. Се појавува во Европа во XIX век под влијание на конзервативизмот и католичкото општествено учење. По нејзиното проширување, усвоена е во многу земји во светот со значајно христијанско население.
Најистакнат претставник на оваа идеологија во Македонија е партијата ВМРО-ДПМНЕ.
Либенвалде

Либенвалде (|Liebenwalde) — град во округот Горен Хафел, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа 16 километри североисточно од Ораниенбург и 39 километри северно од Берлин.
Во 2003 градот бил проширен со селата Фрајенхаген, Хамер, Кројцбрух, Либентал и Нојхоланд.
Во потрага по Шугармен (филм)

Во потрага по Шугармен е документарен филм на шведскиот режисер Малик Бенџелул, добитник на наградата „Оскар“.
1 Факти за филмот
Филмот „Во потрага по Шугармен“ е првиот филм на шведскиот режисер Малик Бенџелул, кој во 2013 година ги освоил наградата „Оскар“ и наградата на БАФТА за најдобар долгометражен документарен филм. Филмот е посветен на американската фолк-рок легенда од 1970-тите Сиксто Родригес - Шугармен.
2 Содржина
Дејството на филмот се одвива на релацијата Детроит - Кејптаун - Лос Анџелес, следејќи ги трагите кои водат до Сиксто Родригес, човекот кој на почетокот на 1970-тите снимил два албума со фолк-рок-музика, кои не успеале да го привлечат вниманието на публиката во САД, но стекнале огромна популарност во Јужна Африка. Но, неговата популарност останала органичена на јужноафриканското подрачје, така што Родригес бил заборавен. Екипата која го снимила филмот го пронашла Родригес во Детроит, каде што тој живее како повлечен семеен човек, пензиониран градежен работник. Така, тој на возраст од 70 години дознава за својата слава во Јужна Африка, каде што неговите плочи достигнале дијамантски тиражи. Заедно со екипата на филмот, Родригес заминува за Кејптаун, каде се појавува пред своите бројни обожаватели.
3 Последиците на филмот
Откако филмот ја добил наградата „Оскар“, повторно се појавил интерес за музиката на Шугармен, кој станал голема светска ѕвезда, чии албуми се искачиле на врвот на топ-листите, а концертните промотори плаќале стотици илјади долари за да обезбедат негов концертен настап.
Удине (покраина)

Удине или Видем (|Provincia di Udine, |Provincie di Udin, |Videmska pokrajina, |Provinz Udine) — покраина во автономниот регион Фурланија-Јулиска Краина, Италија. Се граничи со Австрија и Словенија. Административен центар е Удине (Видем).
Зафаќа површина од 4.905 км<sup>2</sup> и има население од околу половина милион жители. Има брег со должин од 16 км. Опфаќа 137 општини. На 30 април 2008 г., десетте најнаселени општини се:
Општина, Население
Удине (Видем), 98.326
Кодројпо, 15.490
Тавањако, 14.054
Латизана, 13.478
Червињано дел Фриули, 13.289
Чивидале дел Фриули (Чедад), 11.518
Џемона дел Фриули (Хумин), 11.154
Толмецо (Толмеч), 10.673
Пазијан ди Прато, 9.131
Тарченто (Чента), 9.074
Во покраината живеат лица-државјани на разни земји, од кои најбројни се* Романија 7.815
* Албанија 5.395
* Украина 2.498
* Србија 2.143
* Мароко 1.941
* БиХ 1.652
* Хрватска 1.551
* Гана 1.471
* Македонија 1.373
* Кина 960
1 Поврзано
* Удинезе Калчо
Фудбалски куп на Македонија 2010-2011

Фудбалски куп на Македонија 2010-2011 било 19. издание на Купот на Македонија.
Титулата ја освоил Металург и си обезбедил место во втората квалификациска рунда во Европа Лигата 2011-2012.
1 Шеснаестина финале
Двојките беа избрани на 7 јули 2010 во Скопје. Натпреварите беа одиграни на 18 август 2010.
Клуб, Резултат, Клуб
Осогово, 6–0, Превалец
Брегалница 2008, 3–1, Охрид Лоте
Локомотива, 1–0, Беласица
Миравци, 1–0, Работнички
Охрид 2004, 0–1, Силекс
Ринија, 3–0 (служ.), Милано
Новаци 2005, 2–3, Вардар
11 Октомври, 2–1, Скопје
Влазними, 3–3 (5–4 пен.), Шкендија
Баир Кркардаш, 1–3, Пелистер
Тиквеш, 2–1, Дрита
Преспа, 0–7, Металург
Еуромилк Горно Лисиче, 1–1 (1–4 пен.), Напредок
Карбинци, 0–5, Хоризонт Турново
Каменица Саса, 1–2, Тетекс
Цементарница 55, 0–1, Ренова
2 Осминафинале
Првите натревари се одиграа на 15 септември 2010, додека вторите се одиграа на 28, 29 септември, и на 9 и 10 октомври 2010.
Клуб, Резултат, Клуб, Првнатпревар, Вторнатпревар
Напредок, 4–2, Влазними, 4–0, 0–2
Ринија, 0–4, Хоризонт Турново, 0–3, 0–1
Брегалница 2008, 2–0, Пелистер, 0–0, 2–0
Силекс, 0–3, Тетекс, 0–1, 0–2
Осогово, 1–3, Тиквеш, 0–3, 1–0
Локомотива, 0–0 (4–3 пен.), Миравци, 0–0, 0–0
11 Октомври, 1–1 (6–7 пен.), Металург, 1–0, 0–1
Вардар, 2–1, Ренова, 1–1, 1–0
3 Четвртфинале
Првите натпревари се одиграа на 20 октомври 2010, додека вторите се одиграа на 10 ноември 2010.
Клуб, Резултат, Клуб, Првнатпревар, Вторнатпревар
Локомотива, 1–4, Металург, 0–3, 1–1
Брегалница 2008, 0–2, Напредок, 0–1, 0–1
Хоризонт Турново, 1–3, Тетекс, 1–2, 0–1
Вардар, 4–5, Тиквеш, 4–1, 0–4
4 Полуфинале
Клуб, Резултат, Клуб, Првнатпревар, Вторнатпревар
Тиквеш, 0–6, Тетекс, 0–0, 0–6
Металург, 2–0, Напредок, 0–0, 2–0
5 Екипа победник
Металург1. титула
6 Поврзано
* Прва фудбалска лига на Македонија 2010/2011
* Втора фудбалска лига на Македонија 2010/2011
* Трета фудбалска лига на Македонија 2010/2011
Цеденик

Цеденик (|Zehdenick) е град во округот Горен Хафел, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа на реката Хафел, 26 километри југоисточно од Фирстенберг/Хафел и 51 километар северно од Берлин.
1 Градски единици
Цеденик е составен од следниве единици:
* Бадинген
* Бергсдорф
* Бургвал
* Капе
* Клајн-Муц
* Кревелин
* Куртшлаг
* Маринтал
* Милденберг
* Нојхоф
* Рибек
* Фогелзанг
* Везендорф
* Цабелсдорф
2 Меѓународни односи
Цеденик е збратимен со:
* Семјатиче, Полска
3 Галерија
Тарантски Залив

Тарантски Залив (|Golfo di Taranto, |Sinus Tarentinus) — залив во Јонското Море, јужна Италија.
Има речиси квадратен облик, со должина и ширина од околу 140 км. Се протега од ’ртот Санта Марија ди Леука на исток до ’ртот Колона на запад. Обиколен е од регионите Апулија, Базиликата и Калабрија. Најголеми реки што се влеваат во заливот се Базенто, Сиини и Агри.
Поважни населени места се Таранто и Галиполи. На крајбрежјето на заливот се наоѓале грчките колонии Кротон, Хераклеја, Турии и Сибарис.
Италија го смета целиот залив за исклучиво своја територија, но ова не го признаваат некои земји како САД и Велика Британија.
1 Поврзано
* Отрантска Врата
Ораниенбург

Ораниенбург (|Oranienburg) — град и административно седиште на округот Горен Хафел, во сојузната покраина Бранденбург, Германија.
1 Географија
Ораниенбург е сместен на бреговите на реката Хафел, 35 километри северно од Берлин.
1.1 Градски единици
Градот се состои од 9 градски единици:
* Фридрикстал
* Гермендорф
* Лениц
* Малц
* Ораниенбург
* Заксенхаузен
* Шмахтенхаген
* Вензикендорф
* Целендорф
2 Историја
Првичното име на Ораниенбург било Бецов. Градот бил основан во 12 век и бил првпат споменат во 1216. Се верува дека Алберт I ја наредил изградбата на замок на бреговите на Хафел. Околу замокот постоела населба на трговци и занаетчии.
Во 1646, Фридрих Вилхелм I се оженил со Луизе Хенриете. Таа била восхитена од градот Бецов, па поради тоа нејзиниот маж ѝ го подарил целиот регион. Принцезата наредила да се изгради нов замок во холандски стил и го нарекла Ораниенбург или Замок Ораниенбург. Во 1653, градот Бецов бил преименуван во Ораниенбург.
Силвио Гезел, основачот на слободната економија („Freiwirtschaft“), живеел во Ораниенбург помеѓу 1911 и 1915, објавувајќи го своето списание, „Der Physiocrat“. Се вратил во градот во 1927 и останал тука до својата смрт во 1930. Градот останал средиште на движењето за слободна економија додека не бил преземен од нацистичкиот режим во 1933 и многу следбеници на Гезел завршиле како затвореници во концентрацискиот камп во градот.
Еден од првите нацистички концентрациски кампови бил тој во Ораниенбург во 1933. Во 1936 бил заменет од концентрацискиот камп Заксенхаузен, кој продолжил да работи до крајот на нацистичкиот режим; 200.000 луѓе биле затворени во 9 годишниот период на кампот. 22.000 биле убиени од нацистите пред ослободувањето од советската Црвена армија во 1945. Потоа, местото било повторно отворено во август 1945 како советски специјален камп 7. Околу 12.000 луѓе (главно нацисти кои чекале судење) умреле за време на кампот пред тој да биде затворен во 1950. Нивните остатоци не биле пронајдени до почетокот на 1990-тите.
Ораниенбург бил исто така центар на проектот за јадрена енергија на Нацистичка Германија и според воениот историчар Ентони Бивор, отпочнувањето на Битката за Берлин од Сталин било мотивирано од неговата желба за освојување на објектот. Исто така се тврди дека уништувањето на објектите на американските воздушни сили на 15 март 1945 било направено како превентива од потпаѓање во советски раце.
3 Меѓународни односи
Ораниенбург е збратимен со:
* Бањоле (Франција) - од 1964
* Хам (Северна Рајна-Вестфалија, Германија) - од 1990
* Мелник (Чешка) - од 1974
* Вугт (Холандија) - од 2000
* Фридрикстал (Сар, Германија) - од 1991
Винсонов Масив

Винсонов Масив (|Vinson Massif) — највисока планина на Антарктикот со висина од 4.892 м. Сместена е во венецот Сентинел во состав на поголемиот венец Елсворт над Филхнер-Ронеовата Ледена Плоча при основата на Антарктичкиот Полуостров. Масивот се наоѓа на 1.200 км од Јужниот Пол, долг е околу 21 км и има ширина од 13 км. Името го добил во 2006 г. во чест на американскиот конгресмен Карл Винсон (1883-1981)
Масивот е забележан во 1958 г. и првпат освоен во 1966 г. До февруари 2010 г. планината се обиделе да ја искачат вкупно 1.400 планинари.
1 Географија
Масивот се протега од седлото Гуџ и ледникот Бренском на северозапад, ледниците Нимиц и Гилдеја на југозапад и југ и ледникот Дејтер со неговиот придружник Хинкли на исток. Југоисточниот дел завршува во седлото Хамер кое го поврзува со масивот Крадок, чија највисока точка е планината Ратфорд (4.477 м). Винсоновиот Масив е составен од високата Винсоновата Висорамнина во средишниот дел со некои врвови до 4.700 м и неколку странични сртови кон југозапад или североисток од висорамнината.
2 Поврзано
* Елсворт (планински венеец)
* Седум врвови
Пунчак Џаја

Пунчак Џаја (|Puncak Jaya) или Карстенсова Пирамида (|Carstenszpyramide) — планина во венецот Судирман во западниот дел од покраината Папуа во Индонезија. Со 4.884 м надморска височина, Пунчак Џаја е највисока планина во Индонезија, највисока на островот Нова Гвинеја (каде влегува и Папуа Нова Гвинеја), највисока во Океанија и петта по висина во Југоисточна Азија. Со ова, планината е највисоката точка помеѓу Хималаите и Андите, како и највисокиот островски врв на светот. Според други извори, највисока планина во Океанија е Вилхелм (4.509 м), доколку се земе дека Индонезија ѝ припаѓа Азија.
На 4 км од планината е сместен рудникот на Грасберг — најголем рудник на злато и трет најголем рудник на бакар во светот.
1 Историја
1.1 Откривање
Висорамнината околу планината била населена пред доаѓањето на европските истражувачи. Месното население ја нрекувало планината „Немангкави“. Прв дојденец што ја забележал планината бил холандскиот истражувач Јан Карстенс во 1623 г. Во негова чест врвот подоцна го добила името „Карстенсова Пирамида“. Овој настан останал непотврден повеќе од два века, а Карстенс во Европа бил дочекан со потсмев кога соопштил дека наишол на снег близу екваторот.
Прв до планината дошол Карстенсовиот сонародник Хендрик Лоренц со шестмина Дајаци од Борнео. По него е наречен Националниот парк Лоренц во кој спаѓа планината.
1.2 Историја на искачување
Во 1936 г. е спроведена холандската „Карстенска експедиција“, но стручњаците не успеале да утврдат кој од трите врва е највисок. Антон Цолејн, Жан Жак Дози и Фриц Висел ги искачиле двата врва, но поради невреме не успеале да се качат на Карстенсовата Пирамида.
Највисокиот врв е искачен дури во 1962 г. од експедицијата предводена од австрискиот планинар Хајнрих Харер (Филип Темпл, Расел Кипакс и Албертус Хејзенга).
Кога покраината преминала во Индонезија (1963), планината го добила името „Пунчак Сукарно“ (''id''), во чест на првиот претседател на државата. Подоцна го добила сегашното име „Пунчак Џаја“ што значи „врв на победата“.
2 Ледници
Иако самиот врв нема мраз, на падините има неколку ледници како што е Карстенсовиот Ледник, Запдниот Северноѕиден Снежник, Источниот Северноѕиден Снежник и неодамна исчезнатиот Меренски Ледник во Меренската Долина. Со завршувањето на малото ледено време (од 1850-тите наваму), ледниците се повлекуваат и исчезнуваат. Процесот е особено забрзан во последните неколку децении. Во 2010 г. е утврдено дека се топат со стапка од 7 м во дебелина годишно и дека треба да ги снема до 2015 г.
3 Поврзано
* Седум врвови
* Национален парк Лоренц
* Список на планини во Нова Гвинеја
* Список на планини во Индонезија
Орт (митологија)

Орт, Ортр или Ортар (|Όρθρος; |Orthus) во старогрчката митологија е двоглаво куче, син на Тифон и Ехидна.
1 Митологија
Орт му бил брат на многу попознатиот Кербер и татко на Сфингата. Некои преданија го опишуваат како куче со седум змејски глави. Тој на островот Еритија ги чувал говедата на Герион заедно со овчарот Евритион. Еден од подвизите на Херакле бил да му ги донесе тие говеда на Евристеј кои биле прочуени по својата убавина. За да ја изврши таа задача Херакле ги убил Орт и Евритион, а потоа и џинот Герион.
Миленбекер Ланд

Миленбекер Ланд (|Mühlenbecker Land) — општина во округот Горен Хафел, во Бранденбург, Германија.
1 Историја
Општината се граничела со поранешниот Западен Берлин и поради тоа во периодот 1961-1990 била одделена од него со Берлинскиот ѕид.
Тифон (митологија)

Тифон (Тифаон, Тифеој) (|Τυφών; Τυφάων; Τυφωεύς) во старогрчката митологија бил моќен бог, син на Тартар и Геја. Опишан е како страшно суштество со голема сила и стотици змиски глави на рамењата. Од очите исфрлал оган, а се огласувал со страшен лавовски рик или кучешко лаење. Тој е татко на многу познати чудовишта како што се кучињата Орт и троглавиот Кербер, Ларнејската хидра и Химера, а ги родила Ехидна. Ова божество би владеело со светот кога Зевс не би го спречил. Во врска со нивниот конфликт постојат повеќе приказни.
1 Потеклото на Тифон
По побуната на Џиновите кои биле синови на Мајката Земја, во која дваесет и четири нејзините сина, и покрај нејзините молби да не го чинат тоа, го нападнале Олимп, одмаздата на боговите била страотна,а Џиновите биле усмртени. Тогаш Мајката Земја од одмазда со Тартар го зачнала најужасното чудовиште што некогаш се родило. Таа го родила Тифон во пештерата на Киликија. Оттаму Тифон тргнал на Олимп, неговиот страшен изглед предизвикал ужас кај самите богови кои избегале во Егибет и се престориле во животни. На одбранбената позиција останала само Атена на која во одбраната, по прекорувањата поради кукавичлукот, ѝ се придружил и Зевс.
2 Зевс го победува Тифон
Вооружен со своите молњи и челичниот срп, Зевс го прогонувал Тифон сè до Сирија. Кога успеал да го рани, се впуштил во борба со него. Но, Тифон се покажал како достоен противник, и иако повреден успеал да му го земе челичниот спр на Зевс и со него да му ги пресече тетивите на рацете и нозете. Заробениот и заврзан Зевс, Тифон го однел во пештерата Корикион на Киликија, а Зевсовите тетиви ѝ ги дал на чување на ламјата Делфина. Но, Хермес и Египан успеале да ги земат тетивите и да му ги вратат на Зевс, кој повторно го нападнал Тифон. Бегајќи, Тифон кај планината Ниса налетал на Мојрите кои му дале волшебни плодови што ќе му дадат поголема сила. Тоа што му премолчеле е дека тие даваат сила само еден ден. Во Тракија Тифон фрлал карпи на Зевса, но тој ги одбивал со своите молњи. Карпите се враќале накај Тифон и му задавале тешки повреди. Планината Хем го добила своето име по пролиената крв од Тифон. Кога Тифон ја изгубил силата, се обидел да го прејде морето до Сицилија, но Зевс ја фрлил Етна врз него. Притиснат со Етна, Тифон до денешен ден фрла оган од неа.
3 Кукавичкото бегство на боговите
Познати се и такви преданија во кои Боговите не биле толку храбри. Во паника, исплашени од Тифон тие побегнале во Египет, каде, за да се скријат, се претвориле во разни животни: Зевс во овен (предводник), Хера во крава, Афродита во риба, Хефест во теле, Хермес во птицата ибис, Лето во ријачка, а единствено Атина остала на Олимп. Други велат дека само Зевс и Атина храбро го дочекале Тифон. Кога Зевс го погодил со молњата, Тифон запален се фрлил во морето. Тогаш Зевс ја фрлил Етна врз него и го заробил засекогаш.
4 Хера како мајка на Тифон
За разлика од Тифон од Киликија, во други митови тој е син на Хера. Лута на Зевс кој сам од својата глава ја родил Атина, Хера решила сама да роди син кој биде посилен од Зевс. Цела година ја избегнувала љубовта на Зевс па го родила Тифон кој го дала на чување на змејот Питон во Делфи.
Глинике/Нордбан

Глинике/Нордбан (|Glienicke/Nordbahn) — општина во округот Горен Хафел, во Бранденбург, Германија. Се наоѓа северно од Берлин.
Глинике/Нордбан се наоѓа северно од првите предградија на Берлин. Додавката „Нордбан“ (Северна железница) — доделена поради близината на железничката линија Берлин-Штралзунд, изградена за време на Кралството Прусија.
1 Галерија
2 Познати луѓе
* Густав Бауер, поранешен канцелар (1919–1920)
* Уве Баршел, поранешен премиер на Шлезвиг-Холштајн
Левенбергер Ланд

Левенбергер Ланд (|Löwenberger Land) — општина во округот Горен Хафел, во Бранденбург, Германија, околу 50 километри северно од Берлин.
1 Општински единици
Општината била основана на 31 декември 1997 и се состои од 15 села:
Левенберг бил првпат споменат во декрет од 1269 година, кога бил припоен од Бискупијата Бранденбург од бранденбуршките маркгрофови. Готската камена црква била изградена во 13 век. Црквата и големи делови од селото биле уништени од пожар во 1808. Во 1877 Левенберг добил пристап до новата пруска северна железничка линија од Берлин до Нојбранденбург.
Општината е позната по Замокот Либенберг (''Schloss Liebenberg'') изграден во 1745, поранешна резиденција на принцот Филип од Ојленбург (1847–1921).
2 Сообраќај
Левенберг се наоѓа на раскрсницата на сојузните автопати Б96 и Б167. Железничката станица Левенберг е опслужувана од северната линија од Берлин до Штралзунд. Во насоката исток-запад возовите одат до Пренцлау и Рајнсберг. Покрај главната железничка станица постојат станици и во селата Гринберг и Насенхајде.
3 Галерија
Гран при Квебек 2013

Гран при Квебек 2013 било четврто издание на еднодневната велосипедска трка Гран при Квебек. Била одржана на 13 септември 2013 на растојание од 201,6 километри, почнувајќи и завршувајќи во Квебек, Квебек, Канада. Била 25. трка во сезоната на Светската турнеја. Трката е една од единствените две трки во Северна Америка, кои се дел од Светската турнеја, другата е Гран при Монтреал 2013, која се одржала два дена подоцна.
1 Екипи
Бидејќи Гран при Квебек била настан во Светската турнеја, сите 19 UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да испратат екипа. Исто така се доделила една специјална покана, за . Канадската национална екипа исто така настапила на трка и со тоа била создадена групата од 21 екипа.
Екипи кои настапиле на трката биле:
width=50%
*****Канада (национална екипа) †
************ †
***
† Поканети професионални континентални екипи
2 Резултати
, Велосипедист, Екипа, Време, Бодови заСветската турнеја
1, 4ч 58' 13", 80
2, и.в., 60
3, и.в., 50
4, и.в., 40
5, и.в., 30
6, и.в., 22
7, и.в., 14
8, и.в., 10
9, + 4", 6
10, + 6", 2
Морос (митологија)

Во старогрчката митологија, Морос (|Μόρος), е персонификација на несреќата, проклетството, кој ги носи смртниците до нивната неизбежна судбина - смртта.
Според Хесиод, кога титанот Крон го осакатил својот татко Уран, и му ја презел власта, Никта многу се разлутила и од бес го родила, по пат на партеногенеза Морос и неговите браќа и сестри: Мом (вината, критиката), Танат (смртта), Хипнос (сонот), Харон, Онеирите (сништата), Хесперидите (вечерите), Керите (насилната смрт), Мојрите (судбината), Немезида (одмаздата), Апата (измамата), Филота (дружењето, нежноста), Герас (староста) и Ерида (караницата, раздорот).
Герион

Герион (|Γηρυών) од старогрчката митологија е џин со три тела и три глави, син на џинот Хрисаор и океанидата Калироја.
1 Митологија
Според Стесихор, Герион имал шест раце, шест нозе и крилја. Според описот на Есхил, пак, неговото тело било составено од три човечки тела. Држел три копја во трите десни раце и три штита во левите, а на главата имал три шлема..
Герион живеел на островот Еритеја, кој се наоѓал во средината на Океанот. Таму, тој одгледувал стадо прекрасни говеда кое го чувале џинот Еритион и двоглавото куче Орт. Тоа стадо многу го посакувал за себе микенскиот крал Евристеј, и му наредил на големиот јунак Херакле по секоја цена да го доведе стадото во Микена. Херакле морал, по наредба на Зевс, да ги слуша сите барања од микенскиот крал.
2 Смртта на Герион
На патот кон островот Еритеја Херакле ја преминал либиската пустина и бил лут заради горештината, па фрлил стрела кон Хелиј, богот на Сонцето. Хелиј го молел да престане, а Херакле му го барал големиот златен пехар кој потоа го користел за да плови по морето. Така стигнал до Еритеја. Таму, уште на брегот од островот се соочил со двоглавото куче Орт кое по кратка борба го убил со својот боздоган. Кога Евритион, кој го чувал стадото, ја слушнал бучавата и вревата од борбата, дошол да му помогне на Орт, но Херакле и него го убил. Тогаш дотрчал и Герион, вооружен со три копја. Борбата со него била жестока и тешка, но на крај, Херакле успеал да го убие со стрела натопена во отровната крв на Лернејската хидра (со помош на божицата Атина). По овој, десетти подвиг на Херакле, тој направил светилиште на Герион во Агирија, а црвените крави му ги однел на Евристеј во Микена, кој ѝ ги принел на Хера како жртва.
3 Герион во уметноста
Во антиката Герион е претставуван како џин со тројно тело што се гледа на:
*„''Херакле во борба со Герион''“ - Вазна од 540 година пред наша ера, Лувр, Париз;
*„''Херакле во борба со Герион''“ - Вазна од 550 г.п.н.е., Градски музеј, Арезе;
*„''Герион''“ - Фреска во етрурска гробница, 210 г.п.н.е., Таркванија;
*„''Герион''“ - мозаик, 200 г.п.н.е., Музеј Бардо, Тунис.
На Герион е посветена поемата на Стесихор „Герионеида“ во антиката, но во ренесансата ликовите од античката митологија биле повторно оживеани.
Бокачо во својата ''Генеалогија на боговете'' (I, 21) раскажува дека „царувајќи на Балеарските Острови Герион со кротко лице и ласкави зборови го привлекувал гостите, но потоа ги убвал“.
Данте во својата ''Божествена комедија'' го сместил Герион во ''Пеколот'' меѓу седмиот и осмиот круг и го опишува како чудовиште со едно тело, со човечки лик, змиско тело, канџи и крилја. Всушност, во него се споени три суштества: човечко, ѕверско и влекачко. Влезот на осмиот круг е длабока јама во која не може да се влезе, па во тоа, на Данте и Вергилиј им помага Герион пренесувајќи ги на својот грб.
4 Наводи
* Војтех Замаровски, ''Јунаци на античките митови'', ''Лексикон на грчката и римската митологија'', Загреб 1985, стр. 113.
Укермарк (округ)

:''Оваа статија е за округот во Германија. За историската област, видете Укермарк. За информации околу истоимениот нацистички концентрациски камп, видете Укермарк (концентрациски камп).''
Укермарк (|Uckermark) — округ во североисточниот дел на сојузната покраина Бранденбург, Германија. Соседни окрузи се (од југ надесно) Барним и Горен Хафел, окрузите Мекленбуршка Езерска Област и Западна Померанија-Грајфсвалд во Мекленбург-Западна Померанија и на исток Полска. До создавањето на округот Мекленбуршка Езерска Област во 2011 бил најголем округ во Германија гледано според територија. Округот е именуван по историската област Укермарк.
1 Географија
Укермарк е именуван по реката Укер, која е притока на Одра. Реката Одра ја создава полската граница, до каде се протега и округот. Во округот се наоѓаат 600 езера и реки во вкупна должина од 2.800 километри. Ретки диви животни сè уште живеат во езерската област, како орел-рибар, дабар и видра.
Западните делови на националниот парк Долна долина на Одра се наоѓаат во округот.
2 Историја
Укермарк бил првично поделен помеѓу административните единици ''Укеркрајс'' и ''Штолпиришер Крајс''. Во 1817 како дел од покраината Бранденбург бил создаден трет округ во областа, округот Ангерминде, а другите два окрузи биле преименуван во Пренцлау и Темплин. Сегашниот округ Укермарк бил создаден во 1993 со спојување на претходните окрузи Ангерминде, Пренцлау и Темплин, како и некогашниот слободен град Швет.
3 Грб
Главна одлика на грбот се градбите од тули во округот&mdash; црквите на Пренцлау и Ангерминде. Градскиот ѕид подолу потсетува на многуте војни во средниот век. Двата кружни прозорци во кулата на црква ја претставуваат поделбата на два окрузи пред реформата во 1817, трите готски прозорци ја претставува следната поделба. На градскиот бедем се два штита &mdash; еден со грифин на Померанија, другиот со орелот на Бранденбург. Брановитата линија во горниот дел ги претставува главните реки во округот, Одра, Рандов и Укер. Жолтата боја на позадината го претставува земјоделството во округот, бидејќи Укермарк бил житница на Бранденбург. Грбот бил создаден од Ханс Бентин и бил официјално донесен на 8 ноември 1995.
4 Градови и општини
Слободни градови, Општински заедници,
<sup>1</sup>седиште на општинската заедница;<sup>2</sup>град
Ореи (митологија)

Ореи (|Ούρος) се старогрчки исконски богови на планините. Ореи е групно име за сите богови и божици на планините, а ги родила Геја, мајката Земја. Тие се претставувани како брадести мажи кои ѕиркаат од врвовите на планините.
1 Десетте Ореи
Ореите ги родила партеногенезно самата Геја. Во митовите ретко се персонифицира некоја поеднинечна планина, освен можеби Тмол, кој е и крал и планина во Лидија. Секоја планина си има свои локални нимфи и ореади.
Десетте ореи се:
* Етна - вулканот на Сицилија. Него го претставува божица во која се вљубил Хефест. Таа му ги родила жешките извори. Под Етна се закопани некои од чудовиштата што ги родила Геја: Бријареј, зетот на Посејдон, Енкелад, непријателот на Атина и Тифон, чудовиштето со сто змиски глави на рамењата. На врвот на Етна живееле Хефест и Киклопите кои ги изработувале молњите за Зевс;
* Атос - планина во Тракија, со персонификација на машки бог;
* Хеликон - планина во Беотија, непријател на Китаирон;
* Китаирон - планина во Беотија, непријател на Хеликон;
* Нис - планина во Беотија. Името се поврзува со богот Дионис. Според митот, на таа планина е чуван и одгледуван младиот Дионис за да се заштити од Хера;
* Олимп (1)- најпознатата грчка планина, а и највисока во североисточна Грција, на граница меѓу областите Тесалија и Македонија. Таа е дом на боговите, именувана по очувот на Зевс, а на Крон му служела за престол;
* Олимп (2)- планина во Фригија;
* Ореј;
* Парн - планина во Атика;
* Тмол - планина персонифицирана со истоимениот шумски бог кој го надгледувал натпреварувањето меѓу Аполон и Пан. Аполон победила, а за победник го прогласил Тмол зашто се плашел од него.
Етер (митологија)

Етер (|Αἰθήρ) — еден од исконските богови, бог на светлината, син на Ереб, богот на вечната темнина и Никта, божицата на ноќта. Етeр е отелотворување на проѕирното синило што го опкружува светот и горниот воздух, што го дишат божествата. Во антиката за него не се подигале храмови и не претставувал култно божество, а во митовите обично се појавува со сестра му Хемера, божицата на денот. Етер се појавува и под името Акмон, што значи „метеор“ или „наковална“.
Старите Грци со неговото име го нарекувале она што е попроѕирно и полесно од воздухот, како и височините каде се наоѓаат боговите и ѕвездите. Понекогаш со неговото име се нарекувале и небото и космосот. Денес, пак, зборот ''етер'' што потекнува од митовите, се употребува во науките; физиката, хемијата итн.
1 Во митологијата
Во „Теогонија“ од Хесиод, Етер е син на Ереб и Никта, и брат на Хемера.
Според поетот Алкман, Етер бил татко на Уран, персонификација на небото. Додека Етер бил персонификација на горното небо, рајот, Уран бил самото небо.
Според римскиот митолог Хигинс, пак, Етер бил син на Хаос и Калиго (Темнината), а им бил брат на Ноќта, Темнината и Денот. Со Денот ги изродиле Небото, Земјата и Морето, но се спомнува и како татко на Океан, Темида, Тартар, Бријареј и други божества.
2 Во уметноста
Во уметноста Етер е претставуван како убаво младо момче. Го има на вазните, како и на релјефот „Гигантомахија на Зевсовиот жртвеник од Пергам“, од 180 година пред нашата ера, кој се наоѓа во Берлинскиот музеј.
3 Наводи
Бивни

Бивни — издолжени заби во постојан раст се издаваат од устата кај извесни цицачи. Најчесто животното има по два вакви заба, обично песјаци. Такви се брадавичестата и дивата свиња и моржот. Кај слонот, ова се издолжени секачи. Мажјаците имаат поголеми бивни од женките, а кај нарвалите ги имаат само мажјааците. По облик се закривени, со исклучок на нарвалот, кој има една права усукана бивна. Постојаниот раст го овозможува творното ткиво на завршните отвори во коренот на забот.
1 Намена
Бивните имаат различни намени, зависно од животното. Често се користи за борба и покажување надмоќ меѓу мажјаците. Слоновите ги користат за копање и дупчење, додека пак кај моржовите служат како помагала за одење по мразот и излегување од вода.
Од бивните (особено слоновата коска) се изработуваат накит и украси, а порано и клавиши за пијано, дршки и сл. Поради скапоценоста на овој материјал, животните се подложни на прекумерен лов и доста од нив се загрозени. Денес трговијата со слонова коска е предмет на строги ограничувања и забрани согласно Конвенцијата за меѓународна трговија со загрозени видови од дивата флора и фауна (CITES) на ООН.
2 Поврзано
* Заби
* Слонова коска
3 Наводи
pt:Elefante#Presas
Седум врвови

Седум врвови (|Seven Summits) — збирен поим за највисоките планини на секој од седумте континенти на светот. Искачувањето на сите нив се смета за голем предизвик во планинарството. Прв нивен освојувач бил Ричард Бас, кој ги искачил сите на 30 април 1985 г.
1 Басов и Меснеров список
Првиот список на седум врвови го осмислил самиот Ричард Бас („Басов список“), одбирајќи ја Кошќушко за највисока планина во Австралија (2.228 м). На ова се надоврзал познатиот алпинист Рајнхолд Меснер („Меснеров список“), заменувајќи го Кошќушко со Пунчак Џаја (4.884 м) во Индонезија. Монблан е отсутен од двата списока. Меснеровиот се смета за потежок за искачување бидејќи Пунчак Џаја (Карстенсова Пирамида) е вистински планинарски предизвик, додека пак Кошќушко се искачува по благи стрмнини.
Седум врвови (подредени по височина)
Врв, Бас, Меснер, Надм. вис., Истакнатост, Континент, Венец, Земја, Првоосвојување
Монт Еверест, ✔, ✔, 8.848 м, 8.848 м, Азија, Хималаи, Непал / Кина, 1953
Аконкагва, ✔, ✔, 6.961 м, 6.961 м, Јужна Америка, Анди, Аргентина, 1897
Денали, ✔, ✔, 6.194 м, 6.144 м, Северна Америка, Алјаски Венец, САД, 1913
Килиманџаро, ✔, ✔, 5.895 м, 5.885 м, Африка, —, Танзанија, 1889
Елбрус, ✔, ✔, 5.642 м, 4.741 м, Европа, Кавказ, Русија, 1874
Винсон, ✔, ✔, 4.892 м, 4.892 м, Антарктик, Сентинел, —, 1966
Пунчак Џаја, ✔, 4.884 м, 4.884 м, Океанија, Судирман, Индонезија, 1962
Кошќушко, ✔, 2.228 м, 2.228 м, Австралија, Големи Разводни Планини, Австралија, 1840
Од Македонија, Сашко Кедев е првиот Македонец кој ги има искачено највисоките врвови на сите 7 континенти, во 2010 година (според Меснеровиот список).
2 Поврзано
* Осумилјадници
* Седум втори врвови
* Список на највисоки планини
* Крајни точки на земјата
3 Наводи
* до декември 2011, 348 освојувачи.
*******
Наум Петров Буфски

Наум Петров, познат како Буфски или Буфчето (1878, Буф - 21 ноември 1905 Драгош) — македонски револуционер, битолски и лерински војвода на Внатрешната македоно-одринска револуционерна организација, учесник во Илинденското востание.
1 Животопис
Наум Петров е роден во 1878 година во леринското село Буф, тоа што е денес Беломорска Македонија. Неговиот брат Крсто Буфчето бил исто четник во ВМОРО. Образованието го добил од неговиот дедо, поп Костадин Буфски, исто така македонски револуционер, учесник во Македонското Кресненско-Разлошко востание. По занимање бил бојаџија. Завршил први клас во Ќустендил.
Во јануари 1903 година влегол во четата на Борис Сарафов и заминал за Битолско. 3а време на Илинденското востание бил назначен за реонски (централен) војвода на Буфкол, Леринско. Во почетокот на востанието неговата чета броела 80 четници од селата Раково, Битуша, Клабучишта, Драгош, Опсирино, Велушина, Света Петка и Градешница. По Востанието се префрлил во кнежевството Бугарија, но набрзо повторно се вратил во Македонија и одново станал реонски војвода.
Испорачал неколкупати бомби во Битола, но при еден инцидент тие експлодирале, при што загинале неколку револуционери на ВМОРО. По Востанието следела борба со грчката црковна и вооружена пропаганда. На 29 октомври четата на Наум Петров извршила неуспешен обид за ликвидација на пелагонискиот грчки митрополит Јоаким. Буфчето загинал кај селото Драгош, Битолско, во битка со турски аскер на 21 ноември 1905 година.
2 Галерија
3 Поврзано
* Македонска револуционерна организација
Гран при Монтреал 2013

Гран при Монтреал 2013 е четврто издание на еднодневната велосипедска трка Гран при Монтреал. Била одржана на 15 септември 2013 на растојание од 205,7 километри, започнувајќи и завршувајќи во Монтреал, Квебек, Канада. Била 26. трка во сезоната на Светската турнеја. Трката е една од само двата настана кои се дел од Светската турнеја во Северна Америка, другата трка е Гран при Квебек 2013, која се одржала два дена претходно.
1 Екипи
Трката била дел од Светската турнеја и поради тоа сите 19 UCI World Tour екипи биле автоматски повикани и се обврзани да испратат екипа. Се доделила една специјална покана на француската екипа . Националната екипа на Канада исто така се натпреварувала на трката и со тоа била создадена групата од 21 екипа.
Екипи кои настапиле на трката биле:
width=50%
***** Канада (национална екипа) †
************ †
***
† Поканети континентални професионални екипи
2 Резултати
, Велосипедист, Екипа, Време, Бодови заСветска турнеја
1, 5ч 20' 07", 80
2, + 4", 60
3, + 4", 50
4, + 7", 40
5, + 7", 30
6, + 7", 22
7, + 7", 14
8, + 9", 10
9, + 9", 6
10, + 9", 2
Илија Топаловски

Илија Топаловски - Аврам (Битола, 4 април 1922 – Белград, 28 април 1999) бил македонски комунист, учесник во НОВ на Македонија и амбасадор. Носител е на „Партизанска споменица 1941“.
1 Животопис
Завршил гимназија и Институт за општествени науки во Белград. Уште како младинец Топаловски се вклучил во комунистичкото движење. По окупацијата на Македонија во 1941 година се вклучил на народно-ослободителната борба. Во 1942 година, поради илегална комунистичка и антифашистичка дејност, во Битола бил осуден во отсуство на петнаесет години затвор. Илегално дејствувал на територијата под окупација на Италија, каде што се вклучил во единиците на НОВ. Во 1943 година бил политички комесар на Вториот партизански одред на Првата оперативна зона. Бил политички комесар на чета и вршел политички функции во Првата македонско-косовска бригада. Бил началник на одделението на Главниот штаб на НОВ и ПОМ за пропаганда и уредник на органот на Главниот штаб - весникот „Народен војник“. Бил делегат на АСНОМ.
По Ослободувањето, на Првиот конгрес на КПМ е избран за кандидат член на ЦК КПМ, а потоа и за член на ЦК КПМ. Бил директор и одговорен уредник на „Нова Македонија“ и прв директор на Радио Скопје, а потоа целиот работен век го поминал на служба во југословенската дипломатија. Бил амбасадор во Тунис (1958 – 1960), Гвинеја (1960 – 1963), Норвешка (1967 – 1970), Индија (1973 – 1977) и Јапонија (1982 – 1986). На 25 јуни 1963 е избран за претседател на Просветно-културниот собор на Собранието на СРМ. Бил и помошник секретар за надворешни работи на Југославија.
Во 1989 година е избран за прв претседател на тогаш-формираното Друштво за југословенско-јапонско пријателство.
На 2 ноември 1971 година доживува сообраќајна несреќа кај Ниш, во која загинуваат неговата сестра и мајка.