procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Џаз (пиво)

Џаз (пиво) е пиво од ориз од типот пилснер, првиот и единствениот бренд кој се приготвувал во Малезија. Се произведувало со користење на ориз (наместо вообичаениот јачмен ), увозен слад, увезена хмељ и германски култивиран квасец. Поради малезиските закони за лиценцирање, продажбата на производот е ограничена на немуслимани во ''продажните места за освежување'', како што се кафулиња, ресторани и судови за храна; или ''места за ноќна забава'', како пабови, караоке, клубови, пивски градини и ресторани кои доцна се отвораат.
Всушност, Малезија била прогласена за најголемиот азиски пазар за Гинис во 2004 година.
За 60% од населението кое е малезиско и муслиманско се вели дека не пијат, за разлика од индиското и кинеското малцинство. Последново постојано било цел на рекламирањето на Џаз, со голем дел од нивниот маркетинг материјал објавен на кинески и изборот на познати личности од етничка Кина, како Џилијан Чунг .
Стела Артоа (пиво)

Стела Артоа (француски: ''Stella Artois'') — пиво пилснер, првпат приготвено во 1926 година од Брувери Артоа во Лувен, Белгија. Во својата оригинална форма, пивото е so 5,2% алкохол, стандардот во Белгија за пилснери. Пивото се продава и во други земји, вклучувајќи ги Обединето Кралство, Ирска, Канада и Австралија, каде што има помал процент на алхохол.
1 Наводи
Милвокис Бест

Милвокис Бест (анг: Milwaukee's Best) е 4,8% алкохол по волумен, бледо лагер пиво во американски стил, подготвено од Милер Бруинг Компани од Милвоки, Висконсин, во Соединетите Држави. Нејзините сестрински пива се Милвоки Бест Ајс (5,9%) и Милвоки Бест Лајт, што е 4,1%.
1 Историја
Основана во 1895 година како Џентлменс Милвокис Бест Бир, Милер Бруинг Компани го скратил името на брендот во Милвокис Бест кога ја презел компанијата А Џентлмен Бруинг Компани од Милвоки во 1961 година.
Оттогаш, најпродаваната понуда, Милвокис Бест Лајт, бил претставен во 1986 година, а Милвокис Бест Ајс бил претставен во 1992 година.
Најдоброто светло пиво на Милвоки е официјалниот спонзор за пиво на Светската серија на покер од 2009 година, која ја продолжува врската помеѓу двата ентитета што започнала во 2006 година.
Според извештајот на Бир Маркетирс Инсајт и објавен од ''USA Today'' на 9 декември 2013 година, продажбата на Милвокис Бест во Америка се намалило во последниве години. И покрај тоа што MillerCoors испорачал речиси 2 милиони барели во 2007 година, продажбата на пивото се намалила во следните пет години, со само 1,1 милион продадени барели.
Молсон Корс го објавил прекинот на оригиналниот Милвокис Бест во август 2021 година, бидејќи ги намалил своите пива од ниска класа. Сортите Ајс и Лајт не биле вклучени во промената.
2 Производи
2.1 Милвокис Бест Лагер
Во есента 2016 година, содржината на алкохол била зголемена од 4,3% на 4,8%, а името се смени од „Милвокис Бест Премиум“ во „Милвокис Бест Лагер“. Името на крајот било сменето во „Милвокис Бест Премиум“.
3.3 Милвокис Бест Ајс
Во есента 2016 година, содржината на алкохол било зголемена од 5,9% на 6,9%. Во август 2017 година повторно се намалила на 5,9%. Понекогаш се нарекува „Јети“.
3 Награди
3.1 Милвокис Бест
* Бронзен медал, 2005 година Големиот американски фестивал на пивото, Лагер во американски стил * Сребрен медал, 2004 година Големиот американски фестивал на пивото, Лагер во американски стил * Сребрен медал, 2003 година Голем американски фестивал на пивото, американски лагер/але или крем пиво
3.2 Милвокис Бест Лајт
* Сребрен медал, 2006 година Големиот фестивал на пивото во Америка, Лајт лагер во американски стил * Бронзен медал, 2009 година првенство на Соединетите Американски Држави во пиво, Американско светло
3.3 Милвокис Бест Ајс
* Бронзен медал, 2003 Голем американски фестивал на пивото, специјалитет лагер во американски стил * Бронзен медал, Светски куп пиво во 2006 година, специјалитет Лагер во американски стил.
4 Рекламирање
Во 2006 година, МилерКорс објавил серија реклами во кои се прикажани мажи кои се сметани за немажествени, а потоа се згмечени од џиновска лименка со најдобрата светлина на Милвоки што паѓала од небото, проследено со слоганот „Мажите треба да се однесуваат како мажи, а лесното пиво треба да има вкус на пиво“.
Во 2016 година, рекламите за Милвокис Бест Ајс привлекле критики за нивниот фокус на зголемената содржина на алкохол во пивото.
Родерик (војвода на Виртемберг-Вајлтинген)

Родерик (германски: ''Roderich''; 19 октомври 1618, во Штутгарт – 19 ноември 1651, во Вајлтинген) — војвода на Виртемберг-Вајлтинген. За време на Триесетгодишната војна живеел без покрив над главата и осиромашен главно во Франција и понекогаш се ангажирал во француската, венецијанската и папската воена служба.
Карловачко (пиво)

Карловачко (изворно Karlovačko) ― популарно пиво во Хрватска и Босна и Херцеговина. Тоа е основен производ на пиварницата Karlovačka Pivovara (Карловачка пивовара), подружница на Heineken International, сместена во градот Карловац. Има содржина на алкохол од околу 5,4 проценти по волумен. Неговите создавачи го опишуваат како „златно-жолто“ по боја и „освежувачки“ горчливо по вкус. Во 2005 година освоило златен медал во категоријата пива со 4,5 до 5,5 проценти алкохол. На сликата овде во кафено шише, Карловачко сега е продавано во зелени шишиња (исто така во лименки и пластична амбалажа).
Heineken International го купил Карловачко на 1 април 2003 година. Karlovačka pivovara подоцна го добила името Heineken Hrvatska d.o.o на 10 декември 2014 година. Палетата на пива на Heineken Hrvatska вклучува: Karlovačko 0,0% Maxx, Karlovačko Limun Natur Radler, Karlovačko Laganini Natur Radler, Karlovačko Leđero Natur Radler, Karlovačko nepasterizirano Retro, Krušovice, јаболковината Stari Lisac и Karlovačko crno. Имаат и меѓународни брендови како што се Heineken, Amstel Premium Pilsener, Edelweiss Snowfresh, Desperados, Affligem, Strongbow. Во нивното портфолио се и пивата Laško Zlatorog, Laško Specia и Union Radler со грејпфрутот.
Хрватски јачмен за производство на пивото Карловачко
Во јули 2014 година, Heineken Hrvatska покренало иницијатива на хрватски јачмен за производство на пивото Карловачко. Со овој проект се обврзалеа да користат јачмен со хрватско потекло, од хрватски ниви. По потпишувањето на писмото за намери за соработка помеѓу проектните партнери, првото пиво Карловачко со хрватски јачмен било пуштено на пазарот во февруари 2015 година. Со овој проект сакале да обезбедат одржливо домашно производство на клучната состојка со цел да се влијае на развојот и поддршката на месната економија.
Јован Фридрих (војвода на Виртемберг)

Јован Фридрих (германски: ''Johann Friedrich''; 5 мај 1582, во Монбелијар – 18 јули 1628) — војвода на Виртемберг од 4 февруари 1608 година до неговата смрт на 18 јули 1628 година додека бил на пат за Хајденхајм.
На 28 мај 1617 година, Јован Фридрих склучил договор со голем број од неговите многубројни браќа; на најстариот од неговите помали браќа, Лудвиг Фридрих му била дадена грофовијата Монбелијар - сè уште не целосно независен од Војводството Виртемберг. Следниот брат, Јулиј Фридрих го наследил неодамна стекнатиот суверенитет над Бренц и Вајлтинген, што довело до две нови гранки во Војводството; помладата линија на Виртемберг-Мемпелгард (која згаснала во 1723 година) и Виртемберг-Вајлтинген (која згаснала во 1792 година). Неговите други браќа, Фридрих Ахил и Магнус ги наследиле замоците Нојенштат и Нојенберг соодветно. Бидејќи и двајцата браќа не биле во брак кога умреле, нивниот имот бил вратен во главната линија на Војводството.
Пивото во Тибет

Пивото во Тибет ― произведувањето на пива и културата на пиење на овој вид пијалак во Тибет. Производството на пиво во Тибет е релативно неодамнешен феномен во тибетската кујна. Кинезите го основале претпријатието Lhasa Brewery Company во 1988 година, која се наоѓа во Ласа. Тоа е највисоката пиварница во светот.
1 Историја
Првиот историски запис за пиво во Тибет е кинески, кој се однесува на мировниот договор од 638 година помеѓу Тангова Кина и новото тибетско кралство Сонгцен Гампо вклучува технолошки преноси на свила, хартија, производи од воденици и производство на пиво. Танг Тајзонг не го почитувал договорот за овој технички пренос, но неговиот син Танг Гаозонг го почитувал.
Меѓутоа, донекаде противречи на фактот дека алкохолот е спротивен на верувањата на тибетскиот будизам, е фактот што со векови, чанг, месен пијалак од јачмен што бил продаван во шишиња на уличните тезги во Ласа и низ градовите во Тибет, го консумирале многу обични Тибетанци и монаси.
2 Поврзано
* Пиво и пиварници по регион
* Чанг, традиционално тибетско и непалско пиво
* Список на тибетски јадења
Пивото во Босна и Херцеговина

Пивото е популарен пијалaк во Босна и Херцеговина.
Повеќето пиварница се основани во 19 век. Најголемата пиварница е Sarajevska pivara (Сарајевска пивара) која е основана во 1864 година. Други пиварници се Pivara Tuzla (Пивара Тузла) (1884), Banjalučka Pivara (Бањалучка Пивара) (1873), Bihaćka pivovara (Бихаќка пивовара (1990) и Hercegovačka Pivovara (Херцеговачка Пивовара) во Мостар (2007)
1 Пиварници и брендови
Главното пиво во Босна и Херцеговина е одлежано пиво, кое се пие во над 95% од случаите. Популарни брендови се:
*''Preminger''*''Nektar''*''Tuzlanski pilsner''*''Sarajevsko pivo''*''Erster''
1.1 Поголеми пиварници
* Sarajevska pivara/Сарајевска пивара
* Pivara Tuzla/Пивара Тузла
* Bihaćka pivovara/Бихаќка пивовара
* Banjalučka Pivara/Бањалучка Пивара
* Hercegovačka pivovara/Херцеговачка пивовара
Лешничка Река

Лешничка Река — краток водотек во долината Лешница, Шар Планина. Таа е десна притока на Пена. Таа е долга околу 3,3 км.
1 Особености
Изворот е околу 1,1 км (воздушно) североисточно од Титов Врв, а е околу 1,2 км (воздушно) северозападно од врвот Бакардан. Се влива во Пена.
Ожујско пиво

Ожујско пиво (изворно Ožujsko pivo; во превод Мартовско пиво), исто така познато и продавано како Жуја (hr), ― хрватски бренд на одлежано пиво (5%). Тоа е водечки бренд произведен од Zagrebačka pivovara (Загребачка пивовара), најголемата пиварница во земјата која е дел од Molson Coors Brewing Company од 2013 година.
1 Спецификација
Направено е од природни состојки: јачмен, квасец, хмељ и вода. Ожујско има златна боја. Името го добилo по месецот март (|ožujak), кога традиционално се прави најдоброто пиво. Со развојот на производството, оваа сезона веќе не е важна за квалитетот на Ожујско пиво и сега може да биде приготвувано преку целата година. Опишан е и како „златно одлежано пиво, со длабока бела глава. Носот од слатка пченка и слад дава овошен завршеток“.
2 Историја
Ожујско пиво е едно од најстарите брендови со непрекинато продолжение на производство во Хрватска. За прв пат е произведено во 1892 година.
3 Продажба и спонзори
Ožujsko pivo е водечки бренд на пиво во однос на продажбата во Хрватска, со пазарен удел од приближно 40%. Во последните 15 години Ожујско пиво е службен спонзор на хрватската фудбалска репрезентација.
Карл Рудолф (војвода на Виртемберг-Нојенштад)

Карл Рудолф (германски: ''Carl Rudolf''; 29 мај 1667, во Нојенштат на Кохер – 17 ноември 1742, во Нојенштат на Кохер) — последниот војвода од Виртемберг-Нојенштат, армиски командант во данската служба и фелдмаршал на Светото Римско Царство.
Никанор

Никанор ( /n aɪ ˈ k eɪ n ər / ; |Nικάνωρ|Nikánōr ) бил еден од седумте ѓакони . Пострадал во 76 година. Тој е еден од 4-те од 7-те ѓакони на Седумдесетте колективно нагостени на 28 јули.Свети Никанор, апостол на седумдесетте бил меѓу првите ѓакони во Христовата црква.
Во Делата на светите апостоли (6: 1-6) се вели дека дванаесетте апостоли избрале седум мажи: Стефан, Филип, Прохор, Никанор, Тимон, Пармена и Николај, полни со Светиот Дух и мудрост и ги утврдиле да служат како ѓакони.
1 Наводи
Губернија

Губернија — пиварница во Литванија. Таа е една од најстарите бизниси во светот, основана во 1665 година Губернија котира на берзата NASDAQ OMX Вилнус. За разлика од другите литвански пиварници, Губернија има свои пабови.
Губернија била приватизирана во 1999 година, а во 2006 година била преземена од Томкус. Претседавач е Ромуалдас Дунаускас.
До 1795 година, имотот Губернија и неговата пиварница му припаѓале на кралскиот двор и биле изнајмени заедно со економијата на Шијаулија на различни благородници. Губернија се споменува во пописните списоци на Кралската економија (1786).
1 Пива
* Екстра, Пале лагер,* Гранд, слад алкохол * Ледас
* Ледукас, пиво со малку алкохол * Кунигаикшчиų, Данклер бок * Жигулинис, Лагер * Дваро Мишас
Дегустирање пиво

Дегустирање пиво ― начин да се дознае повеќе за историјата, состојките и производството на пивото, како и за различните стилови на пиво, хмељ, квасец и претставување пиво. Вообичаен начин е да се анализира изгледот, мирисот и вкусот на пивото. Потоа се прави конечна проценка за квалитетот на пивото. Постојат многу скали за оценување на пивото меѓу новинарите и пивските стручњаци. Различни списанија и стручњаци често користат своја скала, на пример познатиот британски сомелие Џенсис Робинсон користи скала помеѓу 1 и 20 и познатиот сомелие од Соединетите Држави Џошуа М. Бернштајн користи скала помеѓу 1 и 100. Меѓутоа, вообичаено е професионалните организации како што е Wine &amp;amp; Spirit Education Trust да го оценуваат пивото со вербални оценки: погрешно ― слабо ― прифатливо ― добро ― многу добро ― извонредно, што одговара на скала од 1 до 5.
1 Теми
Најпрвин се прави селекција на пивата за дегустирање. Темата може да биде, на пример, белгиски пива или избор на пива со различна горчина. Пивата често се дегустираат по редослед, од најлесни до најтешки, најсуви до најслатки и најевтини до најскапи. Ова ја образува основната структура на дегустирањето, но поважно е да се организира дегустирање според тоа како функционираат папилите за вкус, сместени на јазикот. Како што напредува дегустирањето, папилите за вкус стануваат помалку чувствителни и може дури и да бидат анестезирани. Откако ќе бидат избрани пивата, се обезбедуваат соодветни закуски и се даваат информации за секој производител на пиво и регион. За да се направи вкусот разновиден, претежно се обезбедуваат четири до шест различни пива за вкус во исто време. Интересни теми за дегустирање може да бидат на пример различни видови на пиво, како што се темно, пченично пиво или индиско светло пиво, пива од различни земји како белгиски или светли пива од Соединетите Држави. Исто така, вообичаено е да се спојат пивата со различна храна, како што е дегустирање пива и сирења.
2 Чаша
Изборот на чаша за дегустирање на пиво е поважен отколку што може да се помисли. Во професионалните дегустирања често се користи чаша за дегустација со ISO-стандард, што е стандард за дегустирање на различни пијалаци. Овој вид чаша ја користат многу дегустатори ширум светот, за да се осигураат дека стаклото нема да влијае на нивната проценка. Чашата треба да биде доволно голема за да ја долови пивската арома кога ќе дојде на дното на чашата. Треба да има лежиште за да не се извалка или загрее делот од садот со рацете.
3 Слепо дегустирање
Вообичаен облик на дегустирање пиво е таканареченото слепо дегустирање. При овој вид дегустирање, дегустаторот не знае кое пиво во која чаша е точено. Тоа се постигнува со тоа што пивското шише се става во непроѕирен сад и така се врши точењето на пивото во чашата за дегустирање. Искусниот дегустатор може да има идеја за кое пиво се работи преку признаците за изгледот, мирисот и вкусот на пивото. Меѓутоа, ова станува потешко бидејќи расте бројот на различни марки и видови пиво.
4 Поврзано
* Сомелие за пиво
* Пиво
5 Наводи
Драган Велјановски

Драган Велјановски (р. година во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски режисер.
1 Животопис
Велјановски дипломирал на Факултетот за драмски уметности при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“, на отсекот за режија во 1972 година.
Во 1987 година бил асистент режисер на серијата „''Трст виа Скопје''“. Во периодот од 1989 до 2003 година, тој бил режисер на серијалот „''Македонски народни приказни''“ за МРТ, каде има напишано и сценарио на некои приказни, при што снимил околу 200 приказни. Од 2010 до 2013 година, тој бил режисер на новата сезона на „''Македонски стари приказни''“ за Сител Телевизија.
Во 2013 година, тој бил режисер на серијата „''Тиквешко востание''“, која била во продукција за МРТ 1. Во 2016 година, тој бил режисер на серијата „''Комшиски приказни''“ која имала 2 сезони, од вкупно 70 епизоди, која била во продукција на Телевизија Алфа.
2 Филмографија
Велјановски ги режирал следните филмови и серии:
* „''Трст виа Скопје''“ (асистент режисер, 1987)
* „''Македонски народни приказни''“ (режисер и сценарист, Сезона 1, 1989-1992)
* „''Последната македонска елегија''“ (режисер, 1992)
* „Македонски народни приказни“ (режисер и сценарист" Сезона 2, 1993-2003)
* „Каца“ (режисер, 1999)
* „''Мајка Тереза''“ (режисер, 2000)
* „''Погрешно време''“ (режисер, 2000-2001)
* „''Сашо и Сашка''“ (режисер, 2005)
* „''Досие-К''“ (режисер, 2007)
* „''Цимери''“ (режисер, 2007)
* „''Македонски стари приказни''“ (режисер и сценарист, 2010-2013 Сител ТВ)
* „''Тиквешко востание''“ (режисер, 2013)
* „''Комшиски приказни''“ (режисер, 2016-2017)
* „''Кавадаречки народни приказни''“ (режисер, 2017)
Пармена

Пармена (|Παρμενᾶς) бил еден од седумте ѓакони. Се верува дека го проповедал евангелието во Мала Азија. Пармена маченички пострадал во 98 година, под прогонот на Трајан. Тој е еден од 4-те од 7 ѓакони заеднички прославувани на 28 јули.
Христијанската традиција го идентификува како Епископ Солиски. Некои го земаат ова како Соли, Кипар, додека други го толкуваат како Соли, Киликија.
Кривошијски Водопад

Кривошијски Водопад, наречен и Горно Цкало, ― водопад на Кривошијска Река, во атарот на Бозовце, Општина Тетово, Македонија.
1 Особености
Водопадот се наоѓа во горниот тек на Кривошијска Река. Се наоѓа на надморска височина од 1.880 м, а вкупниот пад му изнесува 14 метри (9 м + 5 м). Протекот на водата низ водопадот варира и во зависност од сезоната се движи од 20-150 литри во секунда. Водата е студена, а нејзината температура обично е околу 10-12 Целзиусови степени. Без оглед на релативно малиот протек, водната завеса преку карпата е широка 2-3 м и се распрснува во бројни ситни капки кон подножјето.
2 Галерија
Апостол Никанор

Апостол Никанор бил еден од Седумте Ѓакони. Пострадал во 76 година. Тој е еден од 4-те од 7-те ѓакони на Седумдесетте колективно нагостени на 28 јули. Свети Никанор, апостол на седумдесетте бил меѓу првите ѓакони во Христовата црква.
Филип (ѓакон)

Филип или Филип Евангелист (|Φίλιππος) — се појавува неколку пати во Делата на светите апостоли. Бил еден од Седумте избрани да се грижат за сиромашните од христијанската заедница во Ерусалим (Дап. 6). Тој проповедал и наводно чинел чуда во Самарија, сретнал и крстил Етиопјанец, евнух, на патот од Ерусалим до Газа, што традиционално се смета за почеток на Етиопската црква (Дап. 8:26-39). Подоцна, Филип живеел во Приморска Цезареја со своите четири ќерки кои пророкувале, каде што го посетил апостол Павле (Дела 21:8-9).
1 Новиот завет
Филип за првпат се споменува во Делата на светите апостоли (Деп. 6:5) како еден од „седумте ѓакони“ кои биле избрани да се занимаваат со одредени секојдневни работи на црквата во Ерусалим како последица на приговорите на елинистите против Евреите.
По маченичката смрт на Стефан, отишол во „градот Самарија“, каде што проповедал со голем успех, а Симон Врачот бил еден од неговите преобратеници. После тоа, ангелот Господов му рекол да оди на пат меѓу Ерусалим и Газа. Таму поучил и крстил етиопски евнух; потоа бил „однесен“ од Духот и „бил пронајден во Азот“ (Ашдод); а потоа „минувајќи проповедал по сите градови додека не дошол во Цезареја“ (одд. 8).
Неколку години подоцна, според Делата (Дел. 21:8-9), каде што е опишан како „евангелист“ (поим што се користи во Новиот завет, освен овде, само во Посланието до Ефесјаните (Ефес. 4:11; 2. Тим. 4:5), тој ги угостил апостол Павле и неговиот придружник на патот за Ерусалим. Во тоа време, „имал четири ќерки, девици, кои пророкувале.
2 Традиција
Во раниот период, дошло до забуна со апостол Филип. Забуната биладотолку полесна затоа што, како ценет член на апостолската дружина, тој лесно можел да се опише како апостол во поширока смисла на зборот, надвор од првичните 12 апостоли. Подоцното предание го опишува како се населил во Тралес во Анадолија, каде што станал епископ на таа црква.
„Свети Филип Ѓаконот“ се празнува на 11 октомври во православните, католичките, лутеранските и англиканските цркви. Освен тоа, во Православната црква Филип се вбројува меѓу седумдесетте апостоли и се споменува како протоѓакон, кој се празнува на 4 јануари.
Влатко Гошев

Влатко Гошев (роден 10 септември 1974 година) ― македонски поранешен фудбалски играч од средниот ред, кој последен пат играл за Анагениси Арта.
1 Кариера
1.1 Клупска кариера
Гошев играл за Силекс.
1.2 Меѓународна кариера
Своето сениорско деби за Македонија го имал на пријателскиот натпревар против Малта во Прилеп во март 1996 година и има заработено вкупно 22 натпревари, без постигнати голови. На 9 ноември 1996 година, Гошев и Македонија го победиле Лихтенштајн со 1-11. Влатко Гошев бил во почетната единаесетка. Неговиот последен меѓународен натпревар бил пријателскиот натпревар против Албанија во февруари 1999 година.
2 Надворешни извори
*
Кривошијска Река

Кривошијска Река — краток водотек во долината Лешница, Шар Планина. Таа е притока на Пена. Таа е долга околу 3,5 км.
1 Особености
Реката тече речиси во меридијански правец од југ кон север. Нејзиното извориште е на 2200 до 2300 м надморска височина во циркот Кривошија/Крива Шија, западно од Титов Врв. Во Пена се влева на надморска височина од 1500 м, што значи дека на така кратка должина има огромен пад од дури 700 м. Најголем дел од водата во изворите на рекичката потекнува од врнежите и топењето на снегот во циркот.
Во долниот тек на реката се наоѓаат Кривошијски Кади, наречени Кривошијски Слап, или Долно Цкало. Тие се мали водопади кои прават кади во коритото. Слапот се наоѓа на надморска височина помеѓу 1550 и 1600 м и се состои од вкупно 6 водопади. Посебно истакнат е горниот водопад висок 11,2 м (6,7+4,5 м) чија вода паѓа во кружно издлабена карпеста сала, создавајќи голем базен (џиновски лонец/када) на дното.
На 30-тина метри низводно се долните четири водопади скалесто наредени еден под друг, чија вкупна височина е околу 30 м. Поради всеченоста на водопадите во карпите, тие делумно се задскриени од погледот и тешко може целосно да бидат видени (всушност, може, но пристапот е ризичен). Затоа пак, високиот пад на водата создава силна бука која се слуша од далеку. Според проценките на д-р Ивица Милевски и ост., протекот на водата на овој слап е од 30 литри во секунда во август и септември, до преку 300 литри во секунда во мај и јуни, за што сведочат крупните валутоци и парчиња карпи по дното.
Во горниот тек на реката се наоѓа Кривошијскиот Водопад, наречен и Горно Цкало.
2 Галерија
Порциј Фест

Порциј Фест бил петтиот прокуратор на Јудеја од околу 59 до 62 година, наследувајќи го Антониј Феликс.
1 Мандат за време на функцијата
Точното време на Порциј Фест на функцијата не е познато. Најраниот предложен датум за почеток на неговиот мандат е в. 55–56, додека најновата е 61. Овие екстреми не добиле голема поддршка и повеќето научници се одлучувале за датум помеѓу 58 и 60 година. Ф.Ф. Брус вели дека „Датумот на неговото (на Феликс) отповикување и замената со Порциј Фест е оспорен, но промената во провинциската кованица на Јудеја, потврдена за петтата година на Нерон, укажува на 59 н.е.“ Конибер и Хаусон изнеле проширен аргумент за датирање на замената во 60 г.
2 Администрација
Фест ги наследил проблемите на неговиот претходник во однос на римската практика на создавање граѓански привилегии за Евреите. Друго прашање што ја разочарало неговата администрација била контроверзноста меѓу Ирод Агрипа II и свештениците во Ерусалим во врска со ѕидот подигнат во храмот за да се скрши погледот на новото крило на палатата на Агрипа.
За време на неговата администрација, еврејското непријателство кон Рим било многу разгорено од прашањето за граѓанските привилегии. Се разбудиле чувства кои одиграле важна улога во тесно следената еврејска војна од 66 н.е.
Делата на светите апостоли раскажуваат дека апостол Павле го имал своето последно сослушување пред Фест (Дела 24:27). Во Дела 25:12, Фест се обидел да го наведе Павле да оди во Ерусалим на судење; Павле му се обратил на царот. Жалбата резултирала со тоа што Павле бил испратен во Рим на пресуда од самиот император, иако Фест имал потешкотии во деталите за обвиненијата против него (Дела 25-26) .
3 Поврзано
* Префекти, обвинители и легати на Римската Јудеја
* Список на библиски фигури идентификувани во не-библиски извори
4 Наводи
Лукиј Киренеецот

Лукиј Киренеецот или Лукиј Киренски (|Λούκιος ὁ Κυρηναῖος) ―, според Дела на апостолите, еден од основачите на христијанската црква во Антиохија, тогаш дел од провинцијата Сирија. Тој е спомнат по име како член на тамошната црква, по извештајот за смртта на кралот Ирод:
Во црквата во Антиохија имаше пророци и учители: Варнава, Симеон наречен Нигер, Лукиј Киренеецот, Манаин (кој бил доведен со Ирод четвртарх) и Саул. Дела 13:1, НМВ
Извештајот во Дела 13 вели дека групата пророци и учители се молеле и постеле и биле вдахнати да ги задолжат Варнава и Саул да преземат мисионерски патувања подалеку.
Лукиј е посочен како основач на антиохиската црква со заклучок од претходниот пасус:
Сега оние што беа расеани од прогонството што избувна кога Стефан бил убиен патувал до Феникија, Кипар и Антиохија, ширејќи го зборот само меѓу Евреите. Но, некои од нив, мажи од Кипар и Кирена, отидоа во Антиохија и почнаа да зборуваат и со Грците, кажувајќи им ја добрата вест за Господ Исус. Дела 11:19,20 НМВ
Се смета дека бил првиот епископ Киренски.
Има и Лукиј спомнат во Римјаните 16:21. Не постои начин со сигурност да се знае дали се работи за истата личност, но Ориген го идентификува Лукиј во Римјаните со евангелистот Лука (''Ком.''''Рим.'' 10.39)
1 Наводи
* Волш, Мајкл. ''A New Dictionary of Saints: East and West''. Лондон: Burns & Oats 2007.
Трофим

Трофим или Трофим Ефесецот бил христијанин кој го придружувал Павле за време на дел од неговото трето мисионерско патување. Тој бил со Павле во Ерусалим, а Евреите, мислејќи дека апостолот го донел во храмот, кренале метеж што резултирало со затворање на Павле. (Види Иродовиот храм). Во писмена форма до Тимотеј, апостолот коментирал дека го оставил Трофим во Милет поради болест. Ова мора да се однесува на некој настан што не е забележан во Дела.
Неговиот празник се празнува на 19 септември.
1 Заднина
Трофим и придружникот Тихик се нарекуваат „Азијани“, односно домородци од римската провинција Азија (Дела 20:4). Со тоа што е уште поодредено, Трофим е исто така наречен „Ефесец“ и „Неевреин/Грк“ во Дела 21.
2 Врска со апостол Павле
Трофим бил еден од осумте пријатели ( Дела 20:4 ), кои го придружувале Павле на крајот од неговото трето мисионерско патување и патувале со него од Грција, преку Македонија, во Азија и понатаму по море додека не се стигне до Ерусалим. Трофим го завршил патувањето со Павле, бидејќи, во деловите Дела апостолски 21:29, тој се споменува дека бил со Павле во Ерусалим веднаш на крајот на ова патување.
2.1 Причина за апсењето на апостол Павле
Тој бил причина што Павле бил нападнат во дворовите на храмот од страна на еврејската толпа, а потоа и за негово апсење и затворање од Римјаните. Поводот за овој гнев бил тоа што Евреите претпоставувале дека Павле „внел и Грци во храмот и...го осквернил ова свето место“ ( Дела 21:28 ). Малиот факт што лежи во коренот на ова лажно обвинение беше дека тие ги виделе Павле и Трофим во меѓусебно друштво во градот. На оваа основа „претпоставуваа“ дека Павле го донел Трофим покрај бариерата или средниот ѕид на преградата ( Ефесјаните 2:14 ), зад кој на ниту еден неевреин не му било дозволено да навлезе, поради смртна болка.
2.2 Заминување во Милет
Трофим е спомнат и во 2. Тимотеј 4:20: „Трофим што го оставив болен во Милет“. Ова покажува дека тој повторно - неколку години по датумот наведен во претходните пасуси - патувал со Павле на едно од мисионерските патувања што апостолот ги презел откако бил ослободен од неговото прво затворање во Рим.
3 Неименуван брат
Се претпоставува дека Трофим треба да се поистоветува со личноста спомната во 2. Коринтјаните 8:16-24. Таму, Павле највисоко зборува за еден од неговите придружници кого го испратил со Тит, но не го наведувало неговото име. Тит и овој ученик очигледно биле оние на кои Павле им го доверил носењето на Второто послание до Коринтјаните . Апостолот вели за овој неименуван брат, не само дека неговата пофалба е во евангелието низ сите цркви, туку и дека тој бил избран од црквите да патува со него.
4 Релевантни стихови
Со него придружуваше Сопатер Бериецот, синот на Пир; а од Солунјаните Аристарх и Секунд; и Гај Дербиски и Тимотеј; и Азијците, Тихиј и ''Трофим''. Дела 20:4Зашто претходно го виделе „Трофим Ефесецот““ со него во градот, мислеа дека Павле го донел во храмот. Дела 21:29Ераст остана во Коринт, а јас го оставив „Трофим“, кој беше болен, во Милет. 2 Тимотеј 4:20 ESV
Три крчми

Три крчми (|Tres Tabernae) било место на древниот Вија Апија, околу 50 км од Рим, дизајниран за прием на патници, како што покажува името.
1 Историја
Три крчми настанала како поштенска станица на Апискиот пат (|Via Appia), околу 3 век п.н.е.
Овде, христијанскиот светител Апостол Павле, на пат за Рим, наводно го сретнала група римски христијани ( ''Дела'' 28:15). „Три крчми биле првото ''мансио'' или ''мутатио'', т.е. место за штафети, од Рим, или последното на патот до градот. Во овој момент три патишта се водат во Виа Апија, тој од Тускулум, оној од Алба Лонга и оној од Антиум; па тука нужно би имало место за застанување, кое го добило своето име од трите дуќани таму, општата продавница, ковачката и освежителната куќа. . . Tres Tabernae е преведено како Три таверни, но поточно значи три продавници“.
Единаесеттото издание Енциклопедија Британика го идентификува како „древно село Латиум, Италија, поштенска станица на Виа Апија, на местото каде што главниот пат го минувал крак од Антиум. Тоа е од некои 3 м ЈИ од модерното село Цистерна непосредно пред Виа Апија да влезе во Понтинските мочуришта, на точка каде модерниот пат кон Нинфа и Норба се разминува на североисток, каде што сè уште постојат неколку урнатини (''Гроте ди Нотола''), 33 м. од Рим. Други веруваат дека се наоѓал кај самата Цистерна, каде што крак пат кој води од Антиум преку Сатрикум всушност се приклучува на Виа Апија. Сепак, ископувањата што се одржале на 58.1 км од Виа Апија Нуова помеѓу 1993 и 2001 година откриле бањи и некои други згради.
Сепак, поверојатно е дека стоел кај самата Цистерна, каде што крак пат што води од Антиум преку Сатрикум всушност се приклучува на Виа Апија. Улубрае, спомнато како типично пустинско село од римските писатели, лежело во рамнината помеѓу Цистерна и Сермонета.
Околу 3 век од н.е. областа била покриена од мочуришта, а жителите на блиската ''Улубра'' веројатно се преселиле во ''Трес Таберне'', што станало важно и станало христијанско епископско седиште со палео-христијанска катедрала посветена на Свети Павле. Во 307 година, царот Флавиј Север бил убиен (или принуден да се самоубие) овде од Ираклиј, по наредба на другите императори Максимијан и Максенциј. Варварските инвазии во Италија предизвикале дополнително проширување на мочуриштата, а Трес Таберне во 592 година, папата Григориј I ја обединил својата епархија со онаа на Велетри. Подоцна во високиот среден век, Трес Таберне бил опустошуван неколку пати од Сарацените, сè додека не бил целосно уништен во 868 година.
Според тоа, веројатно било село или место од одредено значење од сообраќајот на Апијскиот пат. Изгледа дека неговата позиција е јасно определена со маршрутата на Антонин, која дава 17 милји од Ариција до Трес Таберне, и 10 оттаму до Форумот Апи: и е силна потврда за точноста на овие податоци дека растојанието добиено на тој начин од Форумот Апли до Рим точно одговара на вистинското растојание на тоа место, обележано со урнатини и антички пресвртници.
Позицијата на Три крчми е прикажана и во Појтингерова табла на локација јужно од Рим.
Агара

Агара (хебрејски: הגר‎, ''Хазар'' — поклоник, аџија; грчки: ''Άγαρ''; латински: ''Agar''; арапски: حاجر‎, ''Хаџар'') — Древноегипќанка, робинка и слугинка на Сара (во времето на последната бездетност), која станала наложница на Авраам и на кого му родила син Исмаил. Кога Исак, синот на Авраам од Сара пораснал, Агара и Исмаил, на настојување на Сара, биле протерани од домот на Авраам (Бит. 21:1–21). Агара отишла на југ и се населила во Арапската Пустина, каде што Исмаил подоцна станал родоначалник на арапските племиња, а оние што потекнувале од него се нарекувале Исмаили, а оние што потекнувале од неговата мајка се нарекувале Агарјани. Традиционално, и во исламот, Арапите се сметаат за потомци на Исмаил, а Агара зазема важно место во арапските преданија.
Комен

Комен (словенечки: ''Komen'') — населба во Општина Комен во западна Словенија. Селото е центар на општината Комен. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Крајбрежно-крашкиот статистички регион.
1 Етимологија
Комен за првпат бил забележан во пишаните извори во 1247 година како ''Коминум'' (и како ''Кумин'' во 1255 година, ''де Кумино'' во 1269 година и ''Комеин'' во 1526 година). Името веројатно потекнува од словенската именка *''komъ'' „рид, планина, височина“. Изведувањето од именката ''комин'' „шпорет, оџак“ е малку веројатно од акцентски причини. Италијанското име, кое потекнува од словенечкото име, е забележано како ''Комен'' во постарите извори и ''Комено'' во поновите извори.
2 Историја
Во средниот век, прво бил дел од Војводството Фриули, а во 13 век бил вклучен во Грофовијата Горица. Комен првпат бил споменат во документ од 1247 година. Во 1500 година, целиот регион потпаднал под хабсбуршка доминација и бил вклучен во Грофовијата Горица и Градишка до 1918 година. За време на Првата светска војна, западните делови на општината биле уништени од битките на Соча. По завршувањето на војната во ноември 1918 година, областа била окупирана од италијанските трупи и припоена кон Италија со Договорот од Рапало во 1920 година. На 15 февруари 1944 година, селото Комен било запалено од нацистичките германски трупи како одмазда за партизанскиот отпор во областа; преживеаните жители биле насилно преселени во Баварија, од каде се вратиле дури по крајот на Втората светска војна. Во 1947 година станал дел од Југославија, а во 1991 година од независна Словенија.
3 Наводи
Лазар Четвородневниот

Лазар Четвородневниот (Лазар на хебрејски: אֶלְעָזָר‎, Elʿāzār, Елеазар — буквално: „Бог ми помага“) или Лазар од Витанија — личност од Новиот завет. Лазар е роден во 3 година во Витанија. Според Евангелието по Јован, тој бил брат на Марта и Марија. Исус го воскреснал четири дена по неговата смрт (Јован 11:1–45). По Воскресението Христово, Лазар бил принуден поради прогонство да ја напушти Јудеја и да се пресели на островот Кипар во 37–38 година (на 35-годишна возраст), каде што наскоро апостолите Павле и Варнава во 45 година го поставиле за прв епископ на Китион (г. Ларнака). Бил епископ во Кипар 18 години. По воскресението живеел триесет години и умрел во Кипар во 63 година.
1 Поврзано
* Црква „Св. Лазар“ — Бегниште
* Лазаровден
Еберхард Лудвиг (војвода на Виртемберг)

Еберхард Лудвиг (германски: ''Eberhard Ludwig''; 18 септември 1676, во Штутгарт – 31 октомври 1733, во Лудвигсбург) — војвода на Виртемберг од 1692 до 1733 година.
За своето време, Еберхард Лудвиг бил многу толерантен владетел, вообичаено забележан од современите научници како „просветлен“. Не оставил преживеани потомци, и на тој начин главната линија исчезнала. Војводството преминало во огранокот Винентал.
Стралџа

Стралџа (|Стралджа) — град во Југоисточна Бугарија, административен центар на општината Стралџа во Јамболската Област. Има население од 6.199 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Се наоѓа на 23 километри западно од Карнобат, околу 30 километри источно од Сливен и 17 километри североисточно од регионалниот центар Јамбол.
2 Историја
Првиот документ од кој може да се процени постоењето на Стралџа е од 1610 година. Во 1969 година Стралџа била прогласена за град.
3 Наводи
Вилијам Лудвиг (војвода на Виртемберг)

Вилијам Лудвиг (германски: ''Wilhelm Ludwig''; 7 јануари 1647, во Штутгарт – 23 јуни 1677, во замокот Хирсау) — војвода на Виртемберг од 1674 година до неговата смрт во 1677 година.
Вилијам Лудвиг е роден во Штутгарт, деветто дете на Еберхард III, војвода на Виртемберг и неговата прва сопруга Ана Катарина од Салм-Кирбург.
Починал неочекувано на 30-годишна возраст од срцев удар. Неговата вдовица Магдалена Сибила станала регент на Виртемберг помеѓу 1677 и 1693 година, додека нејзиниот син не станал полнолетен.
Карл Александар (војвода на Виртемберг)

Карл Александар (германски: ''Karl Alexander''; 24 јануари 1684, во Штутгарт – 12 март 1737, во Лудвигсбург) — војвода на Виртемберг-Винентал од 1697 до 1733, кога ја презел власта на главното војводство Виртемберг.
Претходно служел како регент на Кралството Србија (1720–33).
Еберхард III (војвода на Виртемберг)

Еберхард III (германски: ''Eberhard III''; 16 декември 1614, во Штутгарт – 2 јули 1674, во Штутгарт) — војвода на Виртемберг од 1628 година до неговата смрт во 1674 година.
Еберхард III станал наследник под старателство во 1628 година за време на Триесетгодишната војна на 14-годишна возраст по смртта на неговиот татко, Јован Фридрих, 7-ми војвода од Виртемберг. Негов старател на почетокот бил братот на неговиот татко Лудвиг Фридрих, војвода од Виртемберг-Монтбелијар, а по неговата смрт во 1631 година, Јулиј Фридрих, војвода од Виртемберг-Вајлтинген.
Виртемберг изгубил околу една третина од својата територија во 1629 година. Јулиј Фридрих бил сменет како старател во 1633 година кога Еберхард бил прогласен за полнолетен и го презел целосно владеењето со Војводството. По големиот пораз на трупите на Виртемберг во Битката кај Нордлинген на 6 септември 1634 година, Виртемберг бил сериозно ограбен и разурнат.
Еберхард побегнал во Стразбур каде се оженил во 1637 година, враќајќи се во Виртемберг во 1638 година по долги преговори со Фердинанд III од Светото Римско Царство. Во тоа време многу територии веќе биле предадени од страна на царот на други семејства за да се поттикне католицизмот во регионот.
Војводството Виртемберг било обновено по долги преговори што резултирале со Вестфалскиот мир од 1648 година, а поради последиците од војната, сиромаштијата, гладот и бубонската чума, го намалило населението од 350.000 во 1618 година на 120.000 во 1648 година.
Еберхард III склучил договор за наследство со неговиот помлад брат Фридрих со што ја предал сопственоста на Војводството Виртемберг-Нојенштат и на тој начин воспоставил нова гранка на војводството. Во 1651 година, Еберхард дошол до сличен договор со друг брат, Улрих кој владеел со замокот Нојенбург.
Ардино

Ардино (|Ардино) — град во Југоисточна Бугарија, административен центар на општината Ардино во Крџалиската Област. Има население од 6.199 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот е сместен во источните Родопи. Се наоѓа на 31 километри западно од регионалниот центар на Крџали и на и 53 километри од Смољан.
2 Историја
Под османлиска власт Ардино било познато како Егридере. Населбата била центар на каза во Ѓумурџинскиот санџак на Одринскиот вилает. После Балканските војни била вклучена во границите на Бугарија. Ардино го добило сегашното име во 1934 година, а било прогласено за град во 1960 година.
3 Наводи
Хрпеље

Хрпеље (словенечки: ''Hrpelje'') — населба во Општина Хрпеље-Козина во западна Словенија. Населбата е центар на општината Хрпеље-Козина. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Крајбрежно-крашкиот статистички регион.
1 Етимологија
Хрпеље за првпат бил забележан во пишаните извори како ''Херпели'' и ''Херпељи'' во 1763–1787 година. Името може да потекнува од множинскиот демоним ''*Vьrpeľane'' заснован на именката ''*vьrpa'' „карст“, што значело „луѓе кои живеат во близина на дупка“.
2 Црква
Парохиската црква во населбата е посветена на Свети Антониј Пустиник и припаѓа на Коперската епархија.
3 Наводи
Петар Дукљански

Петар (|Петaр) ― ''архонт'' на Дукља во 10-от век. Единствена позната информација за него дознаваме од еден оловен печат пронајден во 19-от век. Текстот на печатот е со грчки натпис, ΠΕΤΡ[Ο]Υ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΟΚΛ[Ε]ΙΑ[Σ] ΑΜΗΝ, т.е. "[Печат] на Петар, архонт на Дукља, Амин". Тоа покажува дека иако Дукља претрпела превирања во 9-от век, регионот сè уште бил под византиска власт или барем културно влијание.
Малку се знае за историјата на Дукља до 10-от век. Според ''Летописот на поп Дукљанин'' напишан во 13-ти век, таткото на кнезот Јован Владимир (кој владеел ок. 1000 – 1016) се викал ''Петрислав'', што значи дека можеби станува збор за истата личност.
Фридрих Карл (војвода на Виртемберг-Винентал)

Фридрих Карл (германски: ''Friedrich Karl''; 12 септември 1652, во Штутгарт – 20 декември 1697, во Штутгарт) — војвода на новооснованата лоза Виртемберг-Винентал од 1677 до неговата смрт и регент на доенчето Еберхард Лудвиг.
Мост „Беласица“ (Скопје)

Мост „Беласица“ — мост на реката Вардар во Скопје. Мостот ги поврзува булеварите „Кузман Јосифовски-Питу“ и „Гоце Делчев“ преку истоимената улица „Беласица“.
1 Изградба
Градбата на мостот почнала во 2003 година, а бил пуштен во сообраќај во 2005 година на Денот на независноста, 8 Септември. Градежните работи ги изведувало градежното претпријатие „Бетон“ и трошоците изнесувале 3 милиони евра. Името на мостот подоцна му е дадено.
2 Пожар на мостот
На 11 мај 2023 година во 23:57 часот се појавил пожар на долната страна на мостот кој бил локализиран во 1:45 на 12 мај. Во гаснењето учествувале 21 пожарникар со 8 противпожарни возила. Од безбедносни причини, мостот е затворен за сообраќај.
3 Повторно пуштање во сообраќај
Од 2 септември 2023 година, мостот е повторно отворен за сообраќај, но само за лесни возила во двете крајни коловозни ленти, додека двете средишни коловозни ленти ќе бидат отворени во моментот на завршување на градежните работи од страна на ЕСМ.
Од 2 мај 2024 година мостот е целосно отворен за сообраќај.
4 Поврзано
*Мостови во Скопје
Мартен де Вивје

Мартен де Вивје (|Martin-de-Viviès) — истражувачка станица и единственото населено место на островите Амстердам и Свети Павле во Француските Јужни и Антарктички Земји во јужниот Индиски Океан. Сместена е на северниот брег на островот Амстердам и во неа престојуваат триесетина луѓе.
Наречена е по Пол де Мартен де Вивје кој презимил на островот во 1949 г. заедно со десетмина други.
Станица првично го носела името Камп Ертан (''Camp Heurtin''), работејќи од 1 јануари 1981 г. и ја заменила првата станица Ла Рош Годон (''La Roche Godon'').
1 E+2 м²

За помош при споредба на редови на големина на различни плоштини, подолу се наведени плоштини од редот 10<sup>2</sup> m<sup>2</sup>, односно 100 m<sup>2</sup>:
* 100 м<sup>2</sup> одговара на:
** 1 ар
** плоштина на квадрат со страна од 10 m
** плоштина на круг со полупречник од 5,64 m
** плоштина на сфера со полупречник од 2,82 m и зафатнина од 93,9 m<sup>3</sup>** плоштина на коцка со страна од 4,08 m и зафатнина од 67,9 m<sup>3</sup>* 162 м<sup>2</sup>: големина на игралиште за одбојка
0.1 Поврзано
* Ред на големина (површина)
Федан

Федан — единица за плоштина што се користела во Египет, Јужен Судан, Судан, Сирија и Оман. На класичен арапски јазик, зборот значи „јарем од волови“, што означува површина на земја што може да ја обработат воловите во одредено време. Во Египет, феданот е единствената неметричка единица која остана во употреба по усвојувањето на метричкиот систем. Федан е поделен на 24 кирати ( ''qīrāt''), со еден кират кој изнесува 175 квадратни метри.
Кога Египет го усвоил метричкиот систем, феданот бил единствената стара единица која остана легална. Моментално изнесува 0,42 хектари.
1 Еквивалентни единици
1 федан = 24 кират = 60 метри × 70 метри = 4200 квадратни метри (м²) = 0,420 хектари = 1,037 акри
Во Сирија, феданот се движел од 2295 квадратни метри (m²) до 3443 квадратни метри (m²).
2 Поврзано
* Акр
* Загон
Сен Пјер (Реинион)

Сен Пјер (|Saint-Pierre, креолски: ''rcf'') — трета по големина општина во францускиот прекуморски департман и регион Реинион. Се наоѓа на југозападната страна на островот, и служи како седиште/главен град на Француските Јужни и Антарктички Земји. Градот се нараснал околу пристаништето изградено од 1854 до 1882 г. кое имало улога во трговијата помеѓу Азија и Европа. Денес има 400 места за риболов и разонодни пловила, а највеќето стопански сообраќај е преместен на север во Ле Пор.
1 Географија
Градот Сен Пјер е на почетокот од единстевниот главен пат на островот (наречен N3). Одовде тој води во Ле Тампон, висорамнината Кафр и селото Бур Мира. Од ова место релативно лесно се стасува до Питон де ла Фурнез како почетна точка за многу екскурзии.
1.1 Клима
Сен Пјер се одликува со врела степска клима (класа: ''BSh''), додека селото Лињ Паради и населбата Равин де Кабри во југоисточниот дел на општината имаат тропска саванска клима (класа: ''Aw''). Просечната годишна температура во Сен Пјер (центарот) е . Просечните годишни врнежи изнесуваат 672,1 мм, при што февруари е најврнежлив. Температурите во просек се највисоки во јануари и најниски во јули.
1.2 Сообраќај
Аеродромот „Пјерефонд“ е сместен на 5,5 км од градот. Го носи IATA-кодот ZSE.
2 Сместување
Во Сен Пјер нема поголеми хотели. Посетителите се сместуваат во пансиони во мали објекти како преуредени креолски куќи и вили.
3 Галерија
4 Поврзано
* Општини на Реинион
Тимоти Геглајн

Тимоти Геглајн (|Timothy Goeglein), — специјален асистент на претседателот на САД, Џорџ В. Буш, и заменик директор на Канцеларијата за јавни врски во Белата куќа од 2001 до 2008 година. Во јануари 2009 година, Геглајн станал потпретседател за надворешни и владини односи за христијанската организација Фокус на семејството.
1 Животопис
Геглајн е роден на 6 јануари 1964 година во Форт Вејн, Индијана.
Тој е Американец, но со македонско потекло бидејќи потекнува од семејство на македонски имигранти кои се преселиле во САД.
Високото образование го завршува на Универзитетот во Блумингтон, Индијана, на насоките Новинарство и Политички науки.
Како истакнат кадар на Републиканската партија во САД, Геглајн ќе биде повикан да работи на позицијата Специјален советник на американскиот претседател Џорџ Буш Јуниор и Заменик директор во Канцеларијата за јавни и меѓувладини односи при Белата куќа, од 2001 до 2008 година. За време на администрацијата на Буш, кога Геглајн бил претседателски советник, македонската држава ќе добие официјално признавање од САД под тогашното уставно име Република Македонија.
Претходно, Геглајн работел како асистент на сенаторот на сојузната држава Индијана, Ден Коутс, а бил и портпарол на републиканецот Гери Бауер, кандидат за Претседател на САД во 2000 година.
Тој сега работи како Потпретседател за надворешни односи во Фокус на семејството, американска непрофитна огранизација од христијански и конзервативен карактер.
Елхово

Елхово (|Елхово) — град во Југоисточна Бугарија, административен центар на општината Елхово во Јамболската Област. Има население од 9.506 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на левиот брег на реката Тунџа во југоисточниот дел на Тракиската Низина помеѓу планините Странџа и Сакар среде плодно поле. Градот се наоѓа на 28 км од граничниот премин Лесово - Хамзабејли на бугарско-турската граница, 38 км од регионалниот центар Јамбол.
2 Историја
Населбата била позната како Каз’л агач. Во 1925 година населбата добила сегашното си име Елхово и била прогласена за град.
3 Наводи
Ликокремасма

Ликокремасма (|Λυκοκρέμασμα, ''Ликокремасма'') — поранешно село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Гребен на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото е сместено на надморска височина од 1.100 м, околу 30 км северозападно од градот Гребен, во непосредна близина на изворите на Жужелска Река.
2 Историја
Непосредно пред Втората светска војна селото било основано како сточарска населба од влашки семејства. Во пописот од 1940 г. селото е забележано со 33 жители. Во текот на Втората светска војна, жителите го напуштиле селото. По војната, селото не било обновено.
3 Наводи
Звукот на светлината

Звукот на светлината македонски филм во режија на Томислав Алексов, а по сценарио на Душко Атанасовски. Во филмот главните улоги ги играат: Снежана Конеска Руси и Магдалена Ризова Черних.
1 Улоги
Глумец, Улога
Снежана Конеска Руси, Невена
Магдалена Ризова Черних, Марија
Кирил Андоновски, Кирил
Роберт Ристов, Филип
Трајче Ѓоргиев, Иван
Златко Георгиев, Најден
Светлана Герасимова-Кировска, Ана
Кристина Костадинова, Елена
Душко Атанасовски, Таксист 1
Томислав Алексов, Таксист 2