procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Зуко Џумхур

Зуко Џумхур (24 септември 1920 година - 29 ноември 1989 година) бил истакнат босански писател, сликар и карикатурист. Неговата боемска природа, разновидност на талентот и исклучително креативна личност го направиле единствена фигура на југословенската култура во втората половина на 20 век..
1 Животопис
Тој потекнувалод старо угледно семејство на муслимански свештеник (улема). Неговиот татко бил Абдуселам Даумхур а неговата мајка Васвија е родена како Туфо. Два месеци по неговото раѓање, семејството се преселило во Белград, каде што неговиот татко работел како началник имам на Армијата на Кралството Југославија. Таму заврши основно и средно граматичко училиште, а средно училиште во Сараево 1939. Студирал право во Белград, но продолжил во Ликовната академија, која ја завршил во класата Петар Добровиќ.
Своите први цртежи ги објавил во весникот „Народна армија“ 1947. Оттогаш, тој соработувал како карикатурист и илустратор во Јеж, Борба, „Ветерници“, Политика, Ослобоџее и списанието „Денес“ а во Нин бил постојан соработник и уредник..
Објавил повеќе од 10.000 карикатури. Имал напишано сценарија за неколку кратки и три играни филмови. Напишал 35 текстови за театар, а во последните десет години од својот живот работел на сараевската телевизија како сценарист и водител на серијата „Ходољубија“. Неговите сограѓани го сметале за еден од најголемите боеми во своето време. Тој почина во Херцег Нови а бил погребан во неговиот родн Коњиќ, 29 ноември 1989 година.
Добитник е на бројни награди и Орден за братство и единство со златен венец.
2 Објавени книги
*'' Некролог за една чаршија '', Сараево, 1958,
*'' Писма од Азија '', Мостар, 1973,
*'' Ходољубија '', Загреб, 1982,
*'' Патување со бел брод '', Сараево, 1982,
Неговите избрани дела биле постхумно објавени во седум книги, кои вклучуваа нови необјавени ракописи: „Писма од Африка и Европа“, „Стогодишни приказни“ и „Адакале“.
Тој исто така го објави Зелениот чај од Црна Гора, заедно со Момо Капор.
Црна гулапка

Црна гулапка (|Rússula albonígra) - вид печурки вклучени во родот гулапки (Rússula) семејство Гулапки (Russulaceae).
1 Опис
Шапката достигнува пречник од 5-15 см, прво конвексна, потоа депресивна и во форма на инка, со белузлава површина, поцрнува кога ќе се притисне, со возраста, особено во центарот, затемнувајќи сè до валкано сивкасто.
Жабрите се обично релативно ретки и густи, малку се спуштаат кон педикулот, белузлави, со потемна маргина, поцрнуваат кога се оштетени или на допир.
Стеблото е цилиндрично или обратно конусно, многу силно, полно, бело, со стареењето се покрива со неправилни црни точки.
Пулпата е цврста, бела, прво станува кафеава во воздухот, потоа се поцрнува, повремено поцрнува само по неколку часа или воопшто не ја менува бојата. Мирисот е суптилен, овошен, вкусот е на нане.
Спорите во прав се бели. Спори 6,5—9 × 5,5—7 мм, широки елиптични, брадавичести, со фина мрежа.
Јадлива е, сепак, има прилично слаб вкус.
2 Екологија
Видот е широко распространет во Евроазија и Северна Америка, се наоѓа и во иглолисни и листопадни шуми, формирајќи микориза со бреза и бор.
3 Слични видови
*
Russula anthracina Romagn. Исто така веднаш станува црна кога е оштетена, но се разликува со потемна боја на шапката и дршката.
4 Таксономија
4.1 Синоними
* Agaricus alboniger Krombh., 1845 basionym
* Russula adusta var. albonigra (Krombh.) Massee, 1893
* Russula nigricans var. albonigra (Krombh.) Cooke & Quél., 1878
Никола Шоп

Никола Шоп ( Nikola Šop), (19 август 1904 година Јајце - 2 јануари 1982 година Загреб) бил поет босански и југословенски.
Неговото дело осветлува првенствено осамени ентериери, „светла осаменост“ во кој тој го живеел својот замислен поетски свет, повеќе од самата религиозност, која спонтано зрачи од нивните песни како природна состојба на умот и свеста.
Шоп е модерен христијанин кој за човештвото ги надминува догмите; со наивна љубезност, како отец Марко Крнета од расказот на Иво Андриќ, Шоп му ги упатувал своите стихови на Исус со пријатна човечка непосредност, како интимни пораки до пријател што е еднаков на него, кој со него споделува добро и зло. Христос според Шоп е целосен човек, кој се одрекува од божествената моќ за да ги облагороде човечките срца со сопственото смирение и добрина..
Поетски збирки на Шоп „Песни на сиромашен син“ (1926), „Исус и мојата сенка“ (1934), „Од раните до доцните петли“ (1939) и „На доцна трпеза“ (1943), и не помалку чудесните , бајковита, поетската проза „Мистериозна Прела“ (1943), со својата внатрешна софистицираност на религиозното чувство, се издига до космички височини, што ќе ги инспирира неговите збирки „Куќи во вселената“ (1957) и „Австралија“ (1961). Во поезијата на Шоп, религиозноста достигна космичка димензија прку која ја открива естетската вредност.
Поет полн со изненадувања и противречности, Шоп со своето дело давал таква текстура што овозможувала разни варијации.
На кривулестиот пат можешел да се лиши од сè, освен зачуденост,а можешл да ги изнервира научниците, систематичарите, догматичарите, скептиците и циниците, но никогаш читателит кој биле приврзан за лиризмот, и чистиот поетски израз Астрален и световен, внимателен и чувствителен, пагански весел и филантропски сентиментален, Шоп поминал низ неколку фази, избирајќи разни симболи, секогаш варирајќи го подеднакво автентичниот мотив на модерниот дел. Тој бил непоколеблив меѓу најинтересните хрватски поети.
1 Дела
Збирки поезија:
*„Песни на сиромашен син“ (1926)
*„Исус и мојата сенка“ (1934)
*„Од раните до доцните петли“ (1939)
*„На крајот на масата“ (1943)
*„Мистериозна Прела“ (1943)
*„Куќи во вселената“ (1957)
*„Астралии“ (1961)
2 Награди
* 1970: Награда Владимир Назор за животно дело
Валкана гулапка

Валкана гулапка ''(Russula illota)'' — вид на печурка што не се јаде од родот ''гулапка''. Најчесто се наоѓа во листопадни и иглолисни шуми на варовник.
1 Опис
Шапката е сферична кога е млада, подоцна е широко конвексна и може да биде рамна кога е стара. Таа е со изразена окер боја и е покриена со сиви лиги, до 15 cm во пречник. Жабрите се бледо кремасти и блиску едни до други, давајќи мирис на горчливи бадеми кога ќе се размачкаат. Спорите се исто така со бледа крем боја. Дршката е бела и станува со дамки со стареењето.
2 Слични видови
''Russula laurocerasi'' сè уште технички не се разликува од овој вид.
3 Користена литература
* Е.Гарнвајднер. ''Печурки и столчиња за жаба на Велика Британија и Европа''. Колинс. 1994 година
Зелено-црвена гулапка

Зелено-црвена гулапка ( |Rússula alutácea ) - печурка која припаѓа на родот Гулапки (Russula) семејство (Russulaceae).
Синоними :
* Agaricus alutaceus (Pers.) Pers., 1801
* Russula esculenta var. alutacea Pers., 1796basionym
* Russula xerampelina var. alutacea (Pers.) Quél., 1888
1 Опис
* Шапката е 5-20 см, на почетокот е хемисферна, а потоа се отвора до плоснато и влабнато, месеста, рамномерена, понекогаш малку со нареден раб, обоена во виолетово - црвени или црвено - кафени тонови.
* Жабрите се прилепуваат на стеблото, прилично се дебели, разгранети, кремасти, кај старите печурки се лесно окерасти, со цврсти рабови.
* Спори во прав, се окер боја. Спорите се со шареновидни облици, покриени со брадавици,боцки или со шема на мрежа, амилоид, 8-11 × 7-9 микрони.
* Дршката 5-10 × 1,3-3 см, цилиндрична, бела, понекогаш со розово-жолтеникава нијанса, мазна, со памучна пулпа.
* Пулпата е бела, под кожата на шапката со жолтеникава нијанса, не се менува во воздухот, без посебен вкус и мирис.
Печурката е за јадење .
2 Екологија и распространетост
Зелено-црвената русула расте поединечно или во мали групи на земја во листопадни шуми. Позната во Евроазија и Северна Америка .
Златна гулапка

Златна гулапка (|Russula aurea) - вид печурки вклучени во родот Гулапки (Russula). Јадлива, но релативно ретко.
1 Опис
Шапката достигнува 4-9 см во пречник, на почетокот хемисферична, потоа срамнета и малку депресивна, со малку нареден раб, мазен кај старите печурки. Бојата е прилично разновидна: од тула-црвена, црвено-портокалова и бакарно-црвена боја поблиску до работ до светложолта во центарот и во некои области, понекогаш целосно жолта, црвена или дури виолетова. Кожата на капачето се отстранува за околу половина.
Жабрите се чести или ретки, понекогаш разгранети, речиси слободни, со светло-окер боја, често со жолт раб.
Дршката е рамномерна, со груба, па дури и ситно лушпеста површина, обично исполнета, со староста, малку памучна одвнатре, обично бела, поретко со лимон-жолта нијанса, станува кафеава со возраста.
Пулпата е јака, омекнува кај старите печурки, бела, под кожата е најчесто светложолта, без посебен мирис, со некаустичен сладок вкус.
Споровиот прав бел. Спорите 7,5-10 × 6-8,5 мм, широки овални, туберозни, со лузни кои формираат нецелосна мрежа. Пилеоцистидите се фузиформни.
2 Екологија
Видот е широко распространет во најголем дел во листопадни шуми на Евроазија и Северна Америка, но е прилично редок и се јавува во мали групи.
3 Таксономија
3.1 Синоними
* Agaricus auratus With., 1801, nom. illeg.
* Agaricus aureocitrinus Krombh., 1845
* Agaricus aureus (Pers.) Pers., 1801
* Agaricus citrinus Krombh., 1845, nom. illeg.
* Russula aurata Fr., 1838
* Russula esculenta Pers., 1796
* Russula variecolor J.Blum, 1954
4 Наводи
*
Владимир Цвијан

Владимир Цвијан (Белград, 24 ноември 1976 - Белград, 5 јануари 2018) — српски адвокат и политичар, член на Националното собрание на Република Србија од 2012 до 2013 година и член на претседателството на Српската прогресивна партија (СНС). Пред тоа, тој ја извршуваше функцијата правен советник и генерален секретар на претседателот на Република Србија, Борис Тадиќ.
Исчезна од јавниот живот во 2014 година. Почина на 5 јануари 2018 година, откако се удави во реката Дунав во Белград под сомнителни околности. Неговата смрт беше скриена од јавноста три години, сè додека не беше откриена во март 2021. Сè уште не се познати причините зошто неговата смрт се криеше од јавноста толку долго.
1 Наводи
Виолетовокафеава гулапка

Виолетовокафеава гулапка ''(Russula caerulea)'', попозната како грбница, е член на родот Гулапки, чии членови се познати и како кршливи Гулапка.Таа има боја на темно вино или виолетова боја печурката е за јадење и расте со четинари дрвја на крајот на летото и есента. Ја има во Европа и Северна Америка.
1 Таксономија
Првпат опишана од микологот Кристијан Хендрик Персон во своето дело „''Synopsis methodica fungorum“ од 1801 година'' како „''Agaricus caeruleus“'', неговиот специфичен епитет е латински ''caeruleus'' што значи „сино“. Тој бил пренесен во родот ''Гулапка'' во 1838 година од шведскиот татко на микологија Елиас Магнус Фрис. ''Името Russula amara'' од Кужера во 1927 година е синоним.
2 Опис
Шапката е 3 - 10 см во пречник. Таа е темнопурпурно-кафеава, со темен, понекогаш скоро црн центар. Отпрвин е конвексена, па дури и скоро во форма на звонче, но подоцна се израмнува. Речиси секогаш го задржува широкиот зашилен врв во центарот на шапката, по што е гулапка скоро единствена во родот. Кожата на шапката се лупи до две третини, а подоцна има заоблена маргина. Цврстата, бела дршка е 4-9 см висока, 1-2 см широка и со тесен облик на тојага. Жабрите се спојуваат и се скоро споени со бледо окер боја, давајќи отпечаток на спорите во иста боја. Првично се доста тесно распоредени. Месото е бело и има благ вкус, но кожата на шапката е горчлива на јазикот.
2.1 Слични видови
''Темновиолетова гулапка'' (Krombh.) Расте ретко со четинари, претпочита листопадни шуми. Нејзината шапка никогаш не е испакната, таа обично е вдлабната.
''И Russula viscida Kudrna'' нема испакнатост и е многу ретка. Кожичката на шапката воопшто не се лупи.
3 Распространетост и живеалиште
Виолетовокафеава гулапка (Russula caerulea) се појавува кон крајот на летото и есента. Распространета е во северните умерени зони, Европа, Азија и Северна Америка. Веројатно е во микореза со борови дрвја (''Бор''), на песочни почви.
4 Јадење
Оваа печурка е за јадење, но кожата е горчлива кога ќе ја џвакаме.
Илинден, Револуционерни песни, 1903-1953

''„Илинден, Револуционерни песни, 1903-1953“'' — антологија песни составена од македонскиот композитор Јосиф Чешмеџиев. По Втората светска војна, Чешмеџиев развил богата просветна и културна дејност во Бугарија каде што продолжил и со запишување и објавување на македонски народни песни, со што во 1953 г. тој ја објавил и оваа збирка. Кон насловот е запишано дека песните се запишани и хармонизирани од Јосиф Чешмеџиев, а се објавуваат по повод 50-годишнината од Илинденското востание.
1 Содржина
Збирката содржи вкупно 36 песни. Во кусиот предговор е потпишан Георги Деспотов, член на „Сојузот на македонските културно-просветни друштва во Бугарија“, во кој тој истакнува:
На ова место се укажува дека песните во збирката „не се многу на број“, но дека „сите за прв пат излегуваат на бел свет.“ Откако се истакнува дека песните не се поправани и коригирани „за да се зачува нивната голема историска вредност“, авторот на овој предговор, во однос на начинот на предавање на песните, истакнува дека „за да добијат широка популарност, тие се претставени во лесна и достапна обработка, соодветна на нивната внатрешна динамика, на емоционалната непрегнатост и метро-ритмичката раздвиженост.“ Исто така, во овој предговор се истакнува дека се поместени неколку песни пеани лично од големиот апостол на македонската слобода — Гоце Делчев. Во збирката тоа посебно се нагласува кон песните „Кукни кукавице“, „Сирма војвода“ и други. Деспотов за зборникот пишува дека „ја одразува револуционерната борба на македонскиот народ и е драгоцен продонес во развојот на неговата култура.“
Збирката започнува со химната „Илинден“, на која најверојатно автор е самиот Чешмеџиев. Истата химна се среќава и на крајот на драмата „Илинден“ од Никола Киров Мајски, без мелодискиот запис. Збирката содржи песни за Гоце Делчев, Сирма војвода, Јордан Пиперката, Христо Узунов, Ѓорѓи Сугарев, Васил Чакаларов, Апостол војвода, Иван Алабакот, Дончо Штипјанчето и други јунаци од македонската ослободителна борба, и дополнителни песни за везењето на знамето, за борбите во Смилево, на Мечкин Камен, на Ножот и други. Збирката важи за антологија на македонската револуционерна борба, коишто песни се посебно одбрани од Чешмеџиев, бидејќи биле масовно исполнувани од македонскиот народ.
Гоце ми отиде во Солуна града

„''Гоце ми отиде во Солуна града''“ — македонска народна песна. Песната е посветена на Гоце Делчев кој во песната, отишол во Солун нажален и разговарал со некоја си Солунка за неговите родители кои биле ожалостени поради што Гоце си ја поминал младоста во револуционерната борба за ослободување на Македонија. Песната има ајдутски и патриотски карактер.
1 Текст
-Гоце ми отиде во Солуна града,
во Солуна града, во ладна мејана.
Ми го служеше убава солунка,
убава девојка, лична Македонка.
Гоце ми беше многу угајлено,
чаша му стои полна со ракија.
Па го прашува убава солунка:
-Зошто си, бре Гоце, чаша не подигаш?
Дали ти е, Гоце, пушка омрзнала,
или ти е, Гоце, сабја `рѓосала?
- Еј мори моме, убаво девојче,
штом ме прашаш, моме, право ќе ти кажам.
Сношти отидов во Кукуша града
и си поминав во Чучук маала,
там' си ја видов мојата мајка,
мојата мајка в' црно облечена.
Мојата мајка живо ме жали,
мене ме жали за мојата младост.
Мојот стари татко небричен оди,
мене живо жали за мојата младост,
моите браќа нагани си стегат,
в планина ќе одат, борба да водат,
борба да водат за Македонија,
за Македонија да ја ослободат.
Црвена гулапка

Црвена гулапка (лат. ''Russula rosea)'' (синоним ''Russula lepida),'' позната и како розова гулапка, се наоѓа на северниот дел на умерени температури, некои ја сметаат за јадлива, други дека не може да се јаде, обично се наоѓаат големи печурки од родот ''Гулапки (Russula)''.
Шапката е конвексна кога е млада, подоцна е рамна, претежно светлоцрвенa до кармин-црвена; често со жолти дамки и до 10 cm во пречник. Жабрите се бледо сламесто-жолти, кршливи и повремено со црвен раб на работ на шапката. Спорите се бледо кремова боја. Дршката обично е со боја на исплакнат кармин, но може да биде и чисто бело. Месото е тешко и вкусно горчливо. Оваа печурка најчесто се наоѓа во зимзелени шуми  или во близина на букови дрвја. Расте најмногу во лето поединечно или во групи.
1 Слични видови
Реткиот ''Russula pseudointegra'' се одликува со месо со пријатен вкус. Црвено- ''стеблесните форми на црвената гулапка,'' исто така, може да се мешаат со ''Russula xerampelina'', но последната има помеко месо и нема вкус на дрво.
Михајло Поплавски

Михајло Поплавски (|Михайло Поплавський; роден 28 ноември 1949) - украински политичар, пејач, доктор на педагошки науки (1990), професор (1990), целосен витез на орден за заслуги (2007), лауреат на Националната награда „Човек на годината“ (2009), почесен уметник на Украина, Народен уметник на Украина, продуцент, ТВ презентер, режисер. Ректор (1993 - 2015) и претседател (заклучно со 2021 година) на Универзитетот за култура и уметност во Киев.
1 Музички албуми
* 2001 - Кропива
* 2012 - З добром до людей
2 Видео
* «Юний орел» (1998)
* «Кропива» (2 версії, 1998)
* «Міша+Вєра» (2001)
* «Ти моє сонце»
* «Ти моє кохання»
* «Любов»
* «Блюз еротичних думок»
* «Поклич мене» (2002)
* «Шаланди» (2003)
* «Сало» (2 версії, 2006)
* «Батько» (2008)
* «Банька» (2008)
* «Мамина черешня»
* «Варенички»
* «Ми були молоді»
* «Моя Україна»
* «Здрастуй, рідне село»
* «Дорогі мої батьки»
* «Пам'яті друга»
* «Хава нагіла»
* «Прощання»
* «Сніг кружляє»
* «Полем» (2009)
* «Сину мій» (2009)
* «Приречений на любов» (2013).
3 Улоги во кино
* 2000 година „Црн совет“ - ''Вујахевич, генерален секретар''* 2019 година - Великі Вуйки - ''министер за инфраструктура''
4 Врска
*
Гордо Порече

„''Гордо Порече''“ — македонска народна песна. Песната е посветена на областа Порече која во песната, некој родум од тој крај се потсетува на детските и младешките години проживеани во родното место. Песната има месно-патриотски карактер.
1 Текст
Роде мој македонски,
бисер твој е Порече,
покрај Треска пенлива,
песната е најмила.
Родно наше Порече,
родно наше огниште,
покрај липи, капини,
чуваш детски спомени.
Поречани, пријатели,
мои мили роднини,
срце ми се стегнало,
за луди млади години.
Родно наше Порече,
родно наше огниште,
покрај липи, капини,
чуваш детски спомени.
Го пратиле дедо в' планина

„''Го пратиле дедо в' планина''“ — македонска народна песна. Песната е посветена на некојси „лош“ дедо кој во песната го праќале на места со некакви си намери, но тој успевал да се враќа со други исходи. Песната има општествен карактер.
1 Текст
-Го пратиле дедо во планина,
мечките да го изедат.
Бреј, бреј, лош дедо, бре.
Леле, леле, што е ова, лош дедо, бре.
Ете го дедо кај иде,
полна му торба со мечиња.
Бреј, бреј, лош дедо, бре.
Леле, леле, што е ова, лош дедо, бре.
Го пратиле дедо на дрва,
волците да го изедат.
Бреј, бреј, лош дедо, бре.
Леле, леле, што е ова, лош дедо, бре.
Ете го дедо кај иде,
полна му торба со волчиња.
Бреј, бреј, лош дедо, бре.
Леле, леле, што е ова, лош дедо, бре.
Го пратиле дедо на бања,
жените да го истријат,
жените да го избањат.
Бреј, бреј, лош дедо, бре.
Леле, леле, што е ова, лош дедо, бре.
Ете го дедо кај иде,
полна му торба со женчиња.
Бреј, бреј, лош дедо, бре.
Леле, леле, што е ова, лош дедо, бре.
Ете го кај иде,
лош дедо, лош дедо,
бреј, бреј, бреј.
Црква „Св. Јован Богослов“ - Косакивка

Црква Свети Јован Богослов е дрвена црква со две куполи во селото Косакивка, Липовечки реон, Виничка област, архитектонски споменик од локално значење.
Изградбата започна во 1902 година, а во 1915 година започна и богослужбата.
Во советско време, храмот беше затворен, имаше библиотека.
1 Галерија
Куќа градел Илија

''„Куќа градел Илија“'' — македонска народна песна, напишана од Наско Џорлев, пеат дует Петранка Костадинова и Никола Крмзов во 1969 година, првите примероци и тираж се создадени на сингл плоча, потоа изменет е насловот и текстот ,,Градел Илија манастир”и препеана од Мирко Митревски
1 Оргинал текст
Куќа изградил Илија,
Куќа изградил Илија, оф аман, амам,
Убава куќа богата.
Оздола иде Илина,
Оздола иде Илина, оф аман, аман,
И на Илија зборува:
Земиме либе Илија,
Земиме либе Илија, оф аман, аман,
Во твојта куќа богата.
Не можам либе Илино,
Не можам либе Илино, оф аман, аман,
Што ти се руси косите.
Што ти се руси косите
Што ти се руси косите, оф аман, аман,
И ти итат очите.
Косите ќе си поцрнам,
Косите ќе си поцрнам, оф аман, аман,
Очите ќе си ги смирам.
Очите ќе си ги смирам,
Очите ќе си ги смирам, оф аман, аман,
И пак при тебе ќе дојдам.
И пак при тебе ќе дојдам,
И пак при тебе ќе дојдам, оф аман, аман,
И твоја јас ќе ти бидам.
2 Изменет текст
: Градел Илија манастир,
: Градел Илија манастир, оф аман, аман,
: На врв на Пирин Планина.
: Оздола иде Илина,
: Оздола иде Илина, оф аман, аман,
: И на Илија говори:
: „Земи ме батко Илија,“
: „Не можам сестро Илино,
: Што ти се руси косите, оф аман, аман,
: И ти играат очите.“
: „Косите ќе ги исечам
: Очите ќе си ги скротам
: Косите ќе ги исечам, оф аман, аман,
: Очите ќе си ги скротам.“
Буриловска Река

Буриловска Река (понекогаш наречена Мустафинска Река) — река во источниот дел на Македонија, лева притока на Светиниколска Река во Овче Поле.
1 Особености
Реката настанува со спојување на Мечкуевска и Ранченска Река. Во текот на летниот период наполно пресушува.
2 Галерија
3 Поврзано
* Овче Поле
Атанасие Иванов

Атанасие Иванов (или Атанас Иванов) ― католички свештеник од источен обред и парох и основач на црквата „Успение на Пресвета Богородица“ во Струмица.
1 Биографија
Атанасие (Атанас, Атанасиј) Иванов бил роден на 24 март 1883 година во унијатско семејство во село Алексово, Кукушко, во тогашната Отоманска Империја. Во Солун завршил три години богословско училиште и на 2 јули 1910 година, владиката Епифанј Шанов го ракоположил за свештеник и бил поставен за управител на црквата „Свети Антониј“ во село Лелово.
За време на Втората балканска војна, во јули 1913 година, кога грчката војска упаднала во градот Кукуш, тој, зедно со неговото семејство и група верници од источно католичка вероисповед избегале од Кукушко кон Софија, каде биле згрижени од бугарскиот архиепоскоп Роберт Менини, во месното католичко училиште. Бидејќи најголемиот дел од неговите верници се преселиле кон Струмичко, на 10 март 1914 година, тој се преселил во селото Нова Маала, каде ја основал парохијата при црквата „Успение на Пресвета Богородица“.
На 18 јануари 1923 година, тој се преселил во Струмица, а на 29 јули 1924 година, тогашниот владика на крижевската епархија Дионизиј Њаради, со декрет број 849, го именувал отец Атанасие Иванов за водител на источно католичката заедница во Струмица. Таа година, литургиите ги служел во мала капела во неговиот дом, сè до почетокот на 1925 година, кога почнала изградбата на црквата „Успение на Пресвета Богородица“ во Струмица. Прв парох во оваа ено­рија бил отец Атанасие Иванов.
Светата Столица на отец Атанасие Иванов му доделила почесна титула Монсињор на 23 декември 1961 година.
На 2 февруари 1962 година бискупот д-р Габриел Букатко, титуларен бискуп на Северијана, го именувал отец Атанасие Иванов за декан на Деканатот „Св. Кирил и Методиј“, на која положба останал до својата смрт на 11 април 1973 година.
Меѓународно биро за детски права

Меѓународното биро за детски права (ИБЦР/IBCR) е невладина организација со седиште во Монтреал, Канада, основана во 1994 година од судијата Андре Руфо и Бернар Кушнер.
1 Цели
Првичната цел на ИБЦР е промовирање и заштита на правата на децата во согласност со Конвенцијата за правата на детето (КПД), која била усвоена од ООН во 1989 година и ратификувана од 192 земји.
ИБЦР е убеден дека спроведувањето на правата на децата може да биде олеснето со споделување на знаење и добри практики, како и со развој на стратешки партнерства, со меѓувладини агенции, невладини организации и други институции, кои исто така се загрижени за правата на детето.
Денес, ИБЦР има неколку мисии, но останува активна, пред се, во два сектора: сексуална експлоатација на деца и деца во вооружен судир.
Од 2005 година, IBCR има посебен советнички статус во Економскиот и социјален совет на Обединетите нации (ЕССОН).
2 Проекти
ИБЦР е одговорен за Упатствата за правда во работите со деца жртви и сведоци на криминал усвоени од Канцеларијата на Обединетите нации за дрога и криминал (КОНДК) во 2005 година.
ИБЦР службено ја започнал првата канадска национална кампања за спречување на сексуална експлоатација на деца во патувања и туризам на 18 ноември 2010 година на меѓународниот аеродром Монтреал-Пјер Елиот Трудо, во Монтреал, Квебек.
3 Публикации
* 2010 г.: Деца и вооружен конфликт Водич за меѓународно право за хуманитарни права и човекови права (ново издание)
* 2009 г.: Знајте ги правата на детето* 2008 г.: Пакет со алатки за заштита на децата жртви на трговија со луѓе или ризик да станат такви
* Правење на правата на децата во реалност во регионот на африканските големи езера: Профили на земјите од Бурунди, Република Конго и Демократска Република Конго и Руанда (верзија на француски јазик)
* 2007 година : Овозможување на детските права да работат во Северна Африка : Профили на земјите на Алжир, Египет, Либија, Мароко и Тунис (англиски и арапски верзии)
* Акциска стратегија за заштита на правата на децата жртви на трговија со луѓе во Квебек - Конечен извештај
* Верзија за правда за деца жртви и сведоци на криминал и сведоци на кривично дело
* 2006 г.: Правење на детски права да функционираат : Профили на земјите на Камбоџа, Индонезија, Шри Ланка, Тимор Лесте и Виетнам (англиска верзија)
* 2005 г.: Имплементација на правата на децата: национални и меѓународни перспективи
* 2003 година : Деца и вооружен судир: Водич за меѓународно право за хуманитарни и човекови права
* Кон културата на толеранција и мир (образовен пакет)
* 2000 г.: Меѓународните димензии на сексуалната експлоатација на деца
Зајачарка

Зајачарка или зајачка габа (|Grifola frondosa — јадлива печурка од родот грифола (Grifola) од семејството фомитопсис (Fomitopsidaceae).
1 Распространетост и екологија
Зајачката габа расте од крајот на јуни до крајот на септември во листопадни шуми на дабови пенушки, на корења или привидно на земја, поретко јавори (на југ, во близина на буки и костени), тоа е ретко, на годишно ниво. Расте брзо, предизвикувајќи бело гниење.
2 Биолошки опис
Плодните тела на печурката се со пречник до 80 см и тежина до 10 кг. Тие се состојат од бројни рамни, тенки, полукружни или шпатуларни шапки со пречник од 0,5-10 см, чии дршки се поврзани на заедничка месеста основа.
Шапките со пречник од 0,5-5 см , со месести кожести, клиновидни заострени до стеблото, радијално збрчкани, со груба површина, со нерамен, брановиден раб, кои потсетуваат на латици од некој цвет, сиво-кафеава или жолтеникаво-сива боја или кадифести, а одоздола се бели.
Спорот во прав е бел.
3 Јадење
Печурката е јадлива додека е млада.
4 Физиолошка активност
Зајачката габа е во состојба да ја инхибира (делумно) циклооксигеназата; фармаколошката инхибиција на циклооксигеназите ги намалува симптомите на воспаление и болка (примери за такви инхибитори се аспирин и ибупрофен).
OKTA

OКТА АД – Скопје (ОКТА) е најголемиот снабдувач на горива во Република Македонија, обезбедувајќи две третини од вкупните потреби на пазарот.
Основана во 1978 година, компанијата игра важна улога во сферата на трговија, снабдување и дистрибуција на нафтени деривати во регионот. ОКТА е дел од една од најголемите групации во енергетскиот сектор на Балканот – Групацијата Хеленик Петролеум.
Преку трговија на големо ОКТА опслужува големо портфолио на клиенти, од земјава и регионов, од мали претпријатија па сé до големи индустриски објекти и владини институции.
Малопродажната мрежа на ОКТА се состои од современи бензински станици ширум земјата.
Во 2018 година, ОКТА започнува со производство на електрична енергија од обновливи извори, како и снабдување и менаџирање енергија за своите клиенти.
1 Цевковод
Инсталациите на ОКТА се поврзани со рафинеријата во Солун преку цевковод долг 213 км. Оваа инвестиција вредна преку 100 милиони долари, беше пуштена во функција во 2002 година со цел пренос на сурова нафта. На почетокот на 2013 година, со застој на рафинеријата, нафтоводот престанува со работа. Големи инвестициски проекти беа започнати за пренамена на постоечкиот нафтовод на сурова нафта во продуктовод со цел пренос на дизел директно до инсталациите на ОКТА. Проектот за чистење на нафтоводот е завршен и во тек е лиценцирање од страна на надлежните органи.
Со цевководот стопанисува компанијата VARDAX, подружница на EL.P.ET Balkaniki S.A., со седиште во Солун и канцеларии во просториите на ОКТА АД – Скопје.
2 Производи
Портфолиото на ОКТА со производи вклучува:
* ЕУРОСУПЕР БС 95
* ЕУРОСУПЕР БС 98
* Еуродизел БС
* ЕКСТРА ЛЕСНО, ЕЛ-1
* ТНГ
3 Капацитети
* Капацитет за складирање на 350 милиони литри гориво.
* Станица за товарење автоцистерни.
* Станица за товарење вагони.
* 27 бензински станици со брендот на ОКТА.
* Акредитирана лабораторија по меѓународниот стандард MKS EN ISO/IEC 17025:2006, во која се применуваат 50 акредитирани методи.
* Професионална противпожарна единица која располага со 2 ПП возила
* Пречистителната станица за отпадни води.
* 4 фотоволтаични централи (Инсталациите на OKTA, 50 kW; АД Единство Струмица, 100 kW; Мода Свети Николе, 150 kW; Меѓународно училиште НОВА, Скопје 125 kW).
4 Наводи
Коцкање во Турција

Коцкањето во Турција е регулирано од страна на државата. Турција забранила казина во 1998 година, а го забранила недржавното коцкање преку Интернет во 2006 година. Државна лотарија (''Мили Пијанго'') и услуги за обложување постојат, сепак, и има некои коцкања преку Интернет, а илегалното коцкање продолжува да опстојува.
1 Историја
Трките на коњи првично биле легализирани во 1984 година, а казината во 1990 година. Нови ограничувања биле воведени во септември 1996 година, вклучително ограничување на работното време на 8 часа на ден и да се бара добивката да се плаќа со чек. Ова следувало по атентатот врз „кралот на казиното“ Омер Лутфу Топал во јули 1996 година. Законот за забрана на казина (делумно поради обвинувања за перење пари) бил неочекувано објавен и одобрен во декември 1996 година и (по правна постапка против него) стапил на сила на 11 февруари 1998 година. Сепак, илегалните казина продолжуваат да постојат. Во времето на забраната, казината имале индустрија од 1 милијарда долари, вработувајќи околу 20 000 луѓе. Суди Озкан, друг „крал на казиното“ со 20 казина, ја напуштил земјата некое време и бил обвинет за затајување на скоро 700 милиони долари, за на крај да се врати откако склучил договор со турските даночни органи
Коцкањето преку Интернет било забрането во 2006 година, но мерките за забрана имале ограничен успех. Во 2009 година се проценувало дека една четвртина од приходите на шведската фирма Бетсон доаѓаат од Турција. Во 2013 година, турскиот парламент планирал да ги зголеми казните за оние кои користат коцкање преку Интернет, како и за оние што овозможуваат финансиски трансакции во врска со коцкање преку Интернет.
2 Коцкање преку Интернет
Коцкањето преку Интернет во Турција во моментов е забрането, со исклучок на државната компанија за спортско обложување ИДДАА, која е единствениот турски субјект на кој и е дозволено да нуди услуги за коцкање преку Интернет. Законот кој забранува коцкање преку Интернет во Турција е донесен во 2007 година, а неодамна Турција презела мерки за да ги спречи играчите да користат странски мрежни места за коцкање преку Интернет. И покрај забраната за коцкање, многу Турци продолжуваат да се обложуваат на страници за коцкање преку Интернет и се признаваат како водечки коцкари. Во 2013 година, турската влада го објавила законот со кој Турција станала првата земја во светот што насочувала кон поединечни играчи наместо оператори за коцкање. Санкциите за секој што е фатен во Турција за пристап до услуги за коцкање преку Интернет е казна од 100 до 500 фунти (околу 55–278 американски долари). Казино-операторите кои се занимаваат со турскиот пазар и банкарите што им служат исто така можат да се соочат со затворските услови во исто време.
Меѓународна награда за мир за деца

Меѓународната награда за мир за деца се доделува секоја година на дете кое дало значаен придонес во застапувањето на правата на децата и подобрувањето на состојбата на децата од ранливи категории, како што се сирачиња, деца-работници и деца со ХИВ/СИДА.
Наградата е иницијатива на Марк Дулаерт, основач на Фондацијата „KidsRights“, меѓународна организација за помош и застапување на деца со седиште во Амстердам, Холандија.
Победникот добива донација од 100.000 евра за корист на добротворен проект за деца, како и статуетка која е именувана како Нкоси во чест на Нкоси Џонсон. Статуетката е од дете кое турка топка, „покажи/покажувајќи како дете го движи светот“.
1 Историја
Првата награда за мир за деца била лансирана во ноември 2005 година за време на Светскиот самит на нобеловците за мир во Рим, годишен состанок на добитниците на Нобелова награда за мир и меѓународни организации како УНИЦЕФ и Амнести Интернешнл. „Го поздравуваме лансирањето на наградата за мир за деца за време на нашиот самит“, се вели во завршната изјава на самитот.
Михаил Горбачов ја доделил наградата од 2005 година, која постхумно му беше доделена на Нкоси Џонсон, момче од Јужна Африка, кое го привлекло меѓународното внимание на децата со ХИВ/СИДА и го основаше домот „Рајот на Нкоси“ за ХИВ-позитивни мајки и деца.
Наградата од 2006 година ја доделил носителот на Нобеловата награда за мир, Фредерик Вилем де Клерк, на церемонија во Биненхоф, седиштето на холандскиот парламент во Хаг. 2007 година била претставена во Биненхоф од страна на Боб Гелдоф и носителката на Нобеловата награда за мир Бети Вилијамс. Наградата за 2008 година ја доделил Дезмонд Туту.
2 Слични награди
Меѓународна награда за мир за деца исто така е доделена иод Фондацијата деца како миротворци. Светската детска награда за правата на детето се доделува секоја година од шведската организација Детски свет. Институтот за економија и мир (ИЕМ) доделува Светска награда за мир за деца.
Стојан Крстевски

Стојан Стојчев Крстевски ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По завршување на основното училиште, се занимавал со земјоделство и чување на добиток. Во есента 1944 година, пред целосното ослободување на Македонија, стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која заминал во Земун каде ја завршил три-месечната воена обука. Потоа бил прераспореден во други единици на НОВ и ПОЈ. Со една од нив учествувал во пробивот на Сремскиот фронт и во многу борби за ослободување на Војводина, Хрватска и Словенија. Иако војната веке била завршена, со Бригадата учествувал во борбите за уништување на воените злосторници и квислинзи во планините. Во една од тие битки загинал на 24 септември 1945 година, кај Ледоград во Славонија. Бил закопан на местото каде што загинал.
2 Наводи
Љубе Крстевски

Љубе Митрев Крстевски ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Основно училиште завршил во селото. Се занимавал со земјоделство, а чувал и добиток. Во септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонака ударна бригада со која учествувал во борбите против балистите и Германците за ослободување на својот роден крај и Скопје. На 12 април 1945 година учествувал во пробивот на Сремскиот фронт, потоа и во борбите за ослободувањето на Војводина и Хрватска. Загинал на 3 мај 1945 година, во времето кога била постигната големата победа на Петнаесеттиот македонски корпус кај Славонска Пожега. Посмртните останки му биле пренесени на гробиштата во родното село Раштак.
2 Наводи
Благоја Крстов

Благоја Аризанов Крстов ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОБ.
1 Животопис
Завршил основно училиште во Прилеп. Со своето семејство, во 1935 година, се доселиле во Скопје. Тука изучил занает и работел како бербер. Од 1943 година, тој бил поврзан со Народноослободителното движење. Отпрвин бил ангажиран со заднинска работа. Во јануари 1944 година, тој заминал во Кумановскиот партизански одред, а подоцна и се приклучил во Третата македонска ударна бригада. Во нејзиниот состав, тој учествувал во повеќе борби против окупаторите и домашните предавници. Во борбите, тој се истакнувал како мошне смел борец. На 4 април 1944 година, во победоносниот напад на Третата македонска ударна бригада за ослободувањето на Пробиштип, тој загинал.
2 Наводи
Еленско уво

Еленско уво (|Polyporus umbellatus порано ''Boletus umbellatus)'' ) е јадлива печурка од родот Polyporus од семејството Polyporaceae. Вклучено е во несистематската група на печурки кои растат на земја, на пенушка или на живи листокапни дрвја.
1 Опис
Мали светлосиви или сиви бројни шапки со заоблена форма, распоредени како плочки. Достигнуваат 2-3 см во пречник, правилни, најпрвин конвексни, па отворени и потоа во средината вдлабнати. Бојата на шапката е сива, понекогаш кафеава, често лушпесто распукана. Жабрите се аголни, бели или светложолти, со пречник од 1-3 мм. Основата на дршките често им се поврзани. Основата е со псевдосклеротија, од каде се развиваат поединечни плодни тела. Месото е цврсто, бело или кремасто. Споровиот прав е бел.
Расте од јули до пред зимата под дабови и букови стебла, најчесто во непосредна близина на пенушките и стеблата. Јадливо со извонреден квалитет додека е младо.
2 Синоними
****************
3 Слики од еленско уво
4 Слични видови
*''Albatrellus confluens''*''Fomes fomentarius''*''Trametes versicolor''*''Polyporus tuberaster)''*''Phellinus igniarius''*''Phaeolus schweinitzii''
Црвеникава желатинка

Црвеникава желатинка (''Guepinia helvelloides'') е вид на столпчеста габа од семејството ''Exidiaceae''. Тоа е желатинозна и жилава печурка од портокалова розова боја, во форма на поделена инка. Таа е поврзана со четинари и се јавува во лето и есен низ целата северна полутопка. Тој е за јадење, дури и суров, но нема многу вкус. Понекогаш се подготвува во салата.
1 Деноминации и таксономија
Видот првпат бил споменат во 1778 година од холандскиот ботаничар Николаус Јозеф фон Жакен под името ''Tremella rufa''. Во 1805 година, Августин Пираме де Кандол независно го опишал ''Tremella helvelloides'', „Tremelle helvelle“, од примерок пронајден во есен, Елиас Магнус Фрис го пренел видот во 1828 година во родот ''Guepinia'', создаден во чест на францускиот ботаничар Жан-Батист-Пјер Гупен.Тој ја забележал предноста на описот на фон Жакен, тој ја прогласил за нецелосна и го санкционирал името избрано од Де Кандол за новата комбинација ''Guepinia helvelloides''.
Специфичниот епитет ''rufa'' сепак продолжува да го претпочитаат некои од неговите наследници.: така, Лисјен Квеле го направил типот вид на родот ''Флогиотис'' под името ''Phlogiotis rufa'' во 1886 година, и Јулиус Оскар Брефелд оној од ''Gyrocephalus'' ( ''Gyrocephalus rufus'' ), во 1888 година. Во 1936 година, Џорџ Вилард Мартин забележува дека името ''Guepinia'' не е валидно, бидејќи се користело пред Фрајс од Тусен Бастард во 1812 година за род на ''Brassicaceae''. Со тоа тој го потврдува создавањето на Лисјен Келе и името ''Phlogiotis helvelloides''. Конечно, Маринус Антон Донк во 1958 година предложил трансфер во родот ''Tremiscus''.
2 Опис
Габата формира еректиран базидиом, со пречник од 3 - 12 см во пречник. Има форма на уво, шпатула или инка, поделена на едната страна. Горниот раб е во форма на вентилатор, со брановидна маргина. Тој е 'рскавичен, проѕирен и малку вискозен, розово-портокалов, румено - црвено. Внатрешната површина е мазна и сува, а надворешната површина, која го сочинува химениумот, често е збрчкана или овената со возраста. Дршката е кратка и ексцентрична, белузлава кон основата. Месото е желатинозно и еластично, со нејасен вкус и мирис. Спорите се бели.
2.1 Поврзани видови
Црвеникава желатинка е многу лесно да се препознае. Некои видови од родот ''Otidea'' се морфолошки идентични, но се разликуваат по нивната боја и одредени микроскопски одлики.
3 Распространетост и живеалиште
Тоа е сапрофитен вид кој расте на варовнички почви, особено во планинските области, често во врска со гнили трупци или на трупци од четинари. Се јавува во влажни и засенчени области, во хумус, мов или трева на рабовите на патеките, во грмушки и во сеча на дрва. Расте изолирано или во групи.
4 Јадење
Тоа е јадлива печурка, но се смета за безвредна. Понекогаш се јаде сурова во салати, на пример со тврдо варени јајца, кромид. Може да се зачува и во саламура. Неговото месо само по себе е невкусно.
Никола Кукуновски

Никола Ивков Кукуновски ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Израснат е во сиромашно семејство. Се занимавал со земјоделство и чување на добиток. Стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада која водела огорчени борби против балистичките банди и силни германски моторизирани единици, што се повлекувале од Грција на север низ Качаничката Клисура. Учествувал во борбите за ослободувањето на Скопје, а потоа ја продолжил борбата на Косово, против заостанатите балистички групи. По успешно извршените задачи со Бригадата заминал за Срем. Бил учесник во големиот пробив на германските позиции на 12 април 1945 година кај Шид - Товарник. Во тие борби тој и загинал. Бил закопан кај Товарник на борбената позиција.
2 Поврзано
* Божин Кукуновски
3 Наводи
Марјан Лазевски

Марјан Лазевски - Пале ( во ― во , Струшко) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Поради слабите материјални услови во родното село, заминал на печалба како општ работник во Белград. За време на војната се преселил во Скопје. Учествувал во многубројни акции на работничката класа против ненародниот режим на бивша Југославија. И по окупацијата на земјата ја продолжил партиската активност во Белград. Бидејќи во 1942 година бил откриен од непријателот, преминал во Скопје како илегалец. Партијата му обезбедила работа како огнар во Градската општина, создавајќи му нужни услови за натамошна партиско-политичка активност. Извршувал многу одговорни задачи. Одржувал врска со активи на симпатизери, работел со нив, подготвувал нови борци и идни партизани. Истовремено собирал народна помош, ја разобличувал окупаторската власт и друго. Кон крајот на 1943 година заминал во партизани на теренот на Западна Македонија. Подоцна станал борец во Првата македонско-косовска бригада. Се истакнал како примерен и храбар партизан. Затоа станал заменик на политичкиот комесар на баталјонот. Учествувал во повеќе борби на Бригадата.
Загинал во несреќен случај на 22 јули 1944 година, од експлозија на минофрлачка граната, во селото Буринец, Струшко. Со него загинале Коле Канински, д-р Трифун Пановски, Иван Јанески и Наум Божиновски.
2 Поврзано
* Коле Канински
* Трифун Пановски
* Наум Божиновски
* Иван Јанески
3 Наводи
Ратко Левајковски

Ратко Крстов Левајковски ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство. На 10 октомври 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во борбите против балистите на падините на Скопска Црна Гора, како и во акциите против Германците во Качаничка Клисура. Во тој период се разболел од тифус. Бил префрлен на лечење во болницата на Корпусот. Меѓутоа, тешката болест го совладала. Починал на 16 декември 1944 година. Неговите посмртни останки биле погребани на селските гробишта во Мирковци.
2 Наводи
Ѓорѓија Ливрински

Ѓорѓија Стојков Ливрински ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. 3авршил основно училиште па продолжил да се занимава со земјоделство. На 19 јуни 1944 година стапил во Третата македонска ударна бригада. Се пројавил како примерен борец. Учествувал во многу борби против бугарскиот фашистички окупатор. Во секоја од нив впечатливо се истакнувал, како одлучен и смел борец. Но, во една крвава борба против бугарската фашистичка полиција, храбро загинал кај Облавце, Кумановско во 1944 година. Посмртните останки му биле пренесени и закопани во Бутел.
2 Поврзано
* Русе Ливрински
* Божин Ливрински
3 Наводи
Лагос (сојузна држава)

Лагос, понекогаш именувана како држава Лагос за да се разликува од метрополитенската област Лагос, е држава сместена во југозападната геополитичка зона на Нигерија. Најмала во областа на 36 држави во Нигерија, со над 15 милиони жители, државата Лагос е несомнено економски најважната држава во земјата, која го содржи Лагос, најголемата урбана област на нацијата. Тоа е голем финансиски центар и би била петта по големина економија во Африка, кога би била земја.
Има најголема густина на население од државите во Нигерија. Вистинскиот број на население е спорен помеѓу официјалниот попис на Нигерија од 2006 година и многу повисоката бројка што ја тврди владата на државата Лагос. Годишен БДП на државата Лагос е 1 трилион наири.
Државата Лагос граничи на север и исток со државата Огун. На запад дели граници со Бенин. Неговите јужни граници се со Атлантскиот Океан. 22% од неговите 3.577 км2 се лагуни и потоци.
1 Наводи
Пристаниште Измир

Пристаништето во Измир (|İzmir Limanı), алтернативно познато како пристаниште во Алсанџак — пристаниште во Измир, Турција. Сместено е во Изамирскиот Залив.
1 Историја
Измир претставувал важно пристаниште на Отоманското Царство и првиот кеј бил изграден во 1869 година. Пристаништето е изградено помеѓу 1955 и 1959 година. Негов прв оператор бил Турските државни железници. Во 1960 година било купено од ДенизБанк (државна банка одговорна за поморскиот бизнис). На 1 јануари 1989 година била вратена на Турските државни железници. Во 2007 година пристаништето било приватизирано. Но, од правни причини приватизацијата била стопирана. Во март 2017 година, станало сестринско пристаниште на пристаништето во Мајами. Во 2018 година пристанишната инфраструктура била вклучена во Турскиот суверен фонд.
2 Технички детали
Вкупната површина на земјиштето е 902,000 м<sup>2</sup>. Вкупната должина на кејот е 3.386 метри. Со оваа должина кејот служи за 18 брода. Просечната длабочина е 11 метри
3 Бизнис
Според бројките од 2018 година, бројот на морски пловни објекти кои го посетуваат пристаништето е 2.047. Вкупната големина на тргување во истата година изнесувало 9 милиони тони.
Александар Маринов

Александар Алексов Маринов ( во ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегува од сиромашно градско, занаетчиско семејство. Откако завршил основно училиште, за да мy помогне на семејството, уште на четиринаесет години стапил на работа како чирак во трговијата. Се запишал во трговското училиште и со успех го завршил. Во почетокот на 1942 година се преселил во Скопје и се вработил како трговски работник. Набргу се вклучил во народноослободителното движење. По отслужувањето на воениот рок, извесно време живеел во родниот град, а потоа пак се вратил во Скопје. Тука повторно се поврзал со народноослободителното движење. Извесно време бил на работа во рудникот Штрпце од каде како заднински работник со група другари организирал испраќање на материјална помош за Шарпланинскиот одред. На 13 ноември 1944 година Скопје било ослободено. На пат за ослободениот главен град на Македонија заедно со уште тројца другари бил фатен и убиен од балистички банди.
2 Наводи
B-клетка

B-клетки, исто така познати како B-лимфоцити, се тип на бели крвни клетки од поттипот на лимфоцити. Тие се компонента на стекнатиот имунолошки систем. B-клетките создаваат антитела, кои не ги секретираат. Наместо тоа, тие ги прикачуваат на клеточната мембрана како дел од B-клеточните рецептори. Кога наивна или мемориска B-клетка е активирана од страна на антиген, таа пролиферира и се диференцира во секретирачка ефекторна клетка на антитела, позната како плазмабласт или плазма-клетка. Дополнително, B-клетките презентираат антигени (тие се класифицирани како антиген-презентирачки клетки (APCs)) и секретираат цитокини.
Кај цицачите, B-клетките созреваат во коскената срцевина. Kaj птиците, B-клетките созреваат во посебен орган, бурса на Фабрициус, лимфоиден орган во кој за прв пат биле откриени од страна на Чанг и Глик, (од каде доаѓа нивното име - B од бурса).
B-клетките, за разлика од другите две класи на лимфоцити, T-клетки и NK-клетки, вршат експресија на B-клеточни рецептори (BCRs) на нивната клеточна мембрана. BCRs овозможуваат B-клетката да се врзе за специфичен антиген, против кого ќе иницира одговор.
Црква „Вознесение Христово“ - Мустафино

Вознесение Христово (позната и како Свети Спас) — главна селска црква во светиниколското село Мустафино, Македонија.
Црквата се наоѓа источно од самото село, а во нејзина близина се наоѓаат селските гробишта.
1 Местоположба
Храмот е сместен источно од селото Мустафино.
2 Историја
Црквата е подигната на местото каде што се наоѓал некогашниот селски крст, кој уште постои до самата градба на црквата.
3 Галерија
4 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Втора светиниколска парохија
* Мустафино