Вез на народот Тода

Везот на народот Тода, исто така локално познат како „пухур“, бил уметничко дело кај пасторалниот народ Тода од Нилгирис, во Тамил Наду, кој бил изработен исклучливо од нивните жени. Везот, кој има фина завршница, изгледа како ткаена ткаенина, е направен со употреба на црвени и црни конци со бела памучна позадина. Двете страни од везената ткаенина се употребливи и народот Тода е горд на ова наследство. И мажите и жените се облекуваат со везени наметки и шалови.
Овој ракотворен производ е наведен како географски означен производ и е заштитен според Законот за географски ознаки на стоки (регистрација и заштита) (Закон за географски ознаки) од 1999 година на Владата на Индија. Регистриран е од Генералниот контролор за патенти, дизајни и трговски марки под наслов „Вез на народот Тода“ и евидентирано во пријавата за географски ознаки број 135 под класа 24, класа 25 и класа 26 како текстил и текстилни производи, облека и вез, соодветно, во март 2013 година. Сертификат за регистрација на географски ознаки им бил официјално доставен на лидерите на заедницата во јуни 2013 година. Ова првпат било иницирано во 2008 година, а агенциите кои ја поддржале оваа регистрација се Тода Налаваажву Сангам, Фондацијата Кистоун и Пумпухар.
1 Локација
Ова уметничко наследство го практикуваат племињата Тода со седиште во Нилгирите (буквално значи „нилам“, „Сините ридови“) сместени во надморска височина од 900 до 2,636 м.
2 Историја
Народот Тода исто така познати под имиња како Тудас, Тудаванс и Тодар кои го изработуваат овој вез живеат како една мала заедница, со население од 1.600 жители распоредено во 69 населби, а се вели дека околу 400 од нив се занимаваат со вез во ридовите Нилгири на повисоките надморски висорамнини на висорамнината Нилигири, во Тамил Наду. Освен нивната професија како сточари на биволи и одгледувачи на тревни површини, тие се вклучени и во традицијата на изработка на многу ракотворби, што вклучува традиционален црно-црвен вез што го практикуваат жените од заедницата; везот обично се изработува на нивните наметки наречени „путхулжи“, кои ги носат и нивните мажи и жени.
Мареј Емено, добро познат лингвист на јазикот Тода, кој обрнил внимание за девет дизајни за вез на народот Тода во својот труд објавен во 1937 година. Во античките етнографски документи имало, и порано споменувале на жените Тода кои работеле на оваа уметничка форма во западниот регион на висорамнината Нилгири.
3 Процес на производство
Локалните термини што се користат за опишување на везот се „кути“ или „ ужасен“ што значи „шиење“ и „кутивај“ што значи везено парче. Материјалите што се користеле во оваа работа се грубо ткаена бела ткаенина, волнени црни и црвени конци со повремената употреба на сини конци и вештачки игли. Развиените дизајни се однесуваат на природата и секојдневниот циклус на животот.
Ткаенината што се користи е грубо избелена полубела памучна ткаенина со ленти; ткаените ленти на ткаенината се состојат од две ленти, една во црвена и една во црна боја, распоредени на растојание од шест инчи. Везот е ограничен на просторот во рамките на лентите и се изведува со употреба на игла за везење со еден бод. Не се изведува во рамка за вез, туку се изведува со броење на основата и потковањето на ткаенината, кои имаат униформна структура со методот на обратен бод. За да се истакне богата текстура на везената ткаенина, за време на процесот на везење со игла, намерно се дозволува мала количина прамен да се испакне. Геометрискиот шар се постигнува со броење на основата и потковањето во ткаенината што се користи за вез.
Иако нивната омилена студија е поврзан цветен пејзаж, шарите што се користат во везот на народот Тода не опфаќаат многу цветни мотиви, туку генерално опфаќаат небесни тела (како Сонце и Месечина), влекачи, животни и рогови од биволи, изработени во црвена и црна боја. Зајачките уши се постојан приказ на границата на везената ткаенина. Друг вообичаен дизајн во форма на црни триаголници во кутија е направен во чест на нивниот прв свештеник. Жените што везат ја сметаат својата работа за „почит кон природата“. Мртво тело секогаш се завиткува во везена ткаенина со традиционални дизајни, а потоа се погребува. Сепак, обоени ленти се користат во ткаенини за секојдневна употреба. Како традиционална облека, ја носат и мажи и жени на сите церемонијални пригоди, а исто така и на погреби. Постарите луѓе од заедницата ја носат оваа ткаенина секојдневно.
Инспекциската агенција за надзор на квалитетот на везот е Текстилниот комитет на Министерството за текстил на Владата на Индија.