Цистинурија

Цистинурија е наследна автосомно- рецесивна болест, ретко генетско заболување со автозомно рецесивен облик на наследување, која се одликува со високи концентрации на аминокиселинска цистеин во урината, што доведува до формирање на цистински камења во бубрезите, уретерот и мочниот меур . Тоа е еден вид аминоацидурија .
Мутации на SLC3A1 и SLC7A9 гени предизвикуваат цистинурија и таа се појавува доколку  двајцата родители имаат специфичен дефект во нивниот ген  што ја предизвикува болеста. Може да се јави само ако наследи по еден дефектен  ген од  двата родители.
1 Симптоми
Цистинурија е причина за постојани камења во бубрезите. Тоа е болест која вклучува дефектен трансепителен транспорт на цистин и дибазични аминокиселини во бубрезите и цревата и е една од многуте причини за камења во бубрег. Ако не се лекува правилно, болеста може да предизвика сериозно оштетување на бубрезите и околните органи, а во некои ретки случаи и смрт. Камењата може да се идентификуваат со позитивен тест цијанид на нитропрусид . Кристалите обично се шестаголни, проѕирни, бели. По отстранувањето, камењата можат да бидат розови или жолти по боја, но подоцна тие се свртуваат кон зеленикаво поради изложеност на воздух. Цистинурија обично е асимптоматска кога не се формира камен. Меѓутоа, откако ќе се формира камен, или ако производството на камен е сериозно или често, симптомите може да бидат присутни:
* Гадење / повраќање
* Досадна болка или " колики " болка
* Хронична болка
* Хематурија
* Опструктивни синдроми како хидронефроза
* Инфективни синдроми како пиелонефритис
Цистинуријата исто така може да доживее хронична болка кај едем, или во двата бубрега поради лузните што неодлучните рабови на камењата можат да ги остават или од оштетата од повеќе операции направени за отстранување на камен. Ова може да ја направи цистинурија да е во постојана болка, која честопати бара медицинска интервенција, како што е долготрајни употреби на аналгетици или хируршки процедури, вклучувајќи ги и T11, T12 или T13 нервните блокови (иако, овие процедури честопати не се успешни, тие можат да обезбедат одредено олеснување) . Покрај хроничната болка, цистинурија честопати произведува сериозна болка во пробивот од минување на камења. Луѓето со цистинурија претежно месечно, неделно или дневно имаат потреба од нега. Цистинијата го има зголемено ризикот за хронично заболување на бубрезите и бидејќи оштетувањето на бубрезите или лошата функција е често присутна кај пациентите со цистинурија, треба да се користи употреба на нестероидни антиинфламаторни лекови (НСАИЛ) или преку шалтер (ОТЦ) лекови со претпазливост.
Цистинските камења честопати не се видливи кај повеќето зраци, ХТ и ултразвуци. Ова не значи дека пациентот нема камен. Потребно е обучено око и искуство за да се забележи цистински камен. Не е невообичаено цистинурично да помине камен, или камења, откако ќе се ослободи од болницата со КТ или рендген резултат, без камења во бубрезите.
Мирисот на урина кај цистинурија е како мирис на расипани јајца поради зголемување на цистинот.
Преваленцијата на цистинурија има високи етногеографски варијации, кои се движат од  1: 2.500 во либиската еврејска популација до 1: 100.000 во Шведска.  Средната глобална вредност се проценува на 1: 7.000 лица.
Вообичаено се појавува во втората  или трета деценија на животот. Кај околу 25% пациенти (со симптоми на болеста), прво појавувањето на калкулусит се манифестира во првите десет години од животот, а кајоколу 30% -40% од нив првите симптоми се појавуваат во период на адолесценција. Околу  20%  до  40%  пациенти со цистинурија имаат различни форми на додатни нарушувања:
хиперкалциурија (19%)
хипоцитратурија (44%)
хиперрикозурија (22%)
2 Генетика
Цистинурија е автосомно рецесивно заболување, што значи дека неисправниот ген одговорен за болеста се наоѓа на автосом, а потребни се две копии на неисправниот ген (еден наследен од секој родител) за да се роди со болеста . Родителите на единката со автосомно рецесивно заболување и двајцата носат по една копија на неисправниот ген, но обично не доживуваат никакви знаци или симптоми на болеста. Иако знаците и симптомите се ретки, постојат некои директно и индиректно поврзани со цистинурија. Овие знаци и симптоми се состојат од 1) хематурија - крв во урината, 2) болка во крило - болка во страната заради болка во бубрезите, 3) бубрежна колика - интензивна, болка во грчеви како резултат на камења во уринарниот тракт, 4) опструктивна уропатија - заболување на уринарниот тракт заради опструкција и 5) инфекции на уринарниот тракт.
2.1 Причина
Цистинурија е предизвикана од мутации во гените ''SLC3A1'' и ''SLC7A9'' . Овие дефекти спречуваат соодветна реапсорпција на основните, или позитивно наполнети, аминокиселини: цистеин, лизин, орнитин, аргинин . Под нормални околности, оваа белковина дозволува одредени аминокиселини, вклучително и цистеин, да се реапсорбираат во крвта од филтрираната течност што ќе стане урина. Мутациите во кој било од овие гени ја нарушуваат можноста на оваа транспортнаа белковина да реапсорбираат овие аминокиселини, дозволувајќи им да станат концентрирани во урината. Како што се зголемуваат нивоата на цистеин во урината, се формираат кристали цистини, што резултира со камења во бубрег. Кристалите на цисти формираат шестаголни кристали во форма, кои можат да се видат по микроскопска анализа на урината. Другите аминокиселини кои не се реапсорбираат не создаваат кристали во урината.
Целокупната застапеност на цистинурија е приближно 1 на 7000 новороденчиња (од 1 на 2.500 новороденчиња во либиските Евреи до 1 на 100,000 кај Швеѓаните ).
3 Патофизиологија
Цистинурија се одликува со несоодветна реапсорпција на цистинот во проксималните згрчени тубули по филтрирањето на аминокиселините од гломерулите на бубрезите, со што резултира во прекумерна концентрација на оваа аминокиселина во урината. Цистината може да преципитира од урината, ако урината е неутрална или кисела и формира кристали или камења во бубрезите, уретерите или мочниот меур. Тоа е една од неколкуте вродени грешки во метаболизмот вклучени во тетрадот на Гарод . Болеста се припишува на недостаток во транспортот и метаболизмот на аминокиселините.
4 Дијагноза
# Крв: Рутински хемограм заедно со шеќер во крвта, уреа и креатинин.
# Урина: За кристали цистини и касти. Најспецифичен тест е тестот на цијанид-нитропросид
# Ултразвук / СТ скенирање за да откриете дали е присутен камен.
# Генетска анализа за да се утврди која мутација поврзана со болеста може да биде присутна. Во моментов генотипирањето не е достапно во Соединетите Држави, но може да биде достапно во Шпанија, Италија, Велика Британија, Германија и Русија (од страна на приватни компании во Германија и Русија).
Редовните Х-зраци честопати не успеваат да ги покажат цистинските камења, но тие можат да бидат визуелизирани во дијагностичката постапка која се нарекува интравенски пиелограм (или кратко време на ИВП). Камењата може да се појават на XR со нејасен сив изглед.
5 Третман
Првичниот третман е со соодветна хидратација, алкализација на урината со додаток на цитрат или ацетазоламид и модификација на исхраната за да се намали внесот на сол и белковини (особено метионин ). Ако тоа не успее, тогаш пациентите обично започнуваат на хелиумска терапија со агент како што е пенициламин . Тиопронин е уште еден агент. Меѓутоа, откако ќе се формираат бубрежни камења, првиот ред на третман е ESWL (литотрипсија на екстракорпорален ударен бран ). Ако ESWL не работи ефикасно, можеби е неопходна операција. И ендоскопската хирургија и конвенционалната хирургија со отворен абдоминал се покажаа како ефикасни модалитети на третман кај пациенти со понапредна болест. Соодветната хидратација е најголемата цел на третманот за да се спречат камењата на цистеин. Целта е да се зголеми обемот на урина бидејќи се намалува концентрацијата на цистинот во урината што спречува таложење на цистинот од урината и формирање на камења. Луѓето со цистински камења треба да консумираат 5 до 7 литри на ден. Образложението за алкализација на урината е дека цистинот има тенденција да остане во раствор и да не нанесува штета. За да се алкализира урината, се користи натриум бикарбонат. Треба да се биде внимателен при алкализирање на нивната урина затоа што може да доведе до други форми на камења во процесот на спречување на цистинските камења. Пенициламин е лек кој делува за формирање на комплекс со цистин кој е 50 пати повеќе растворлив од самиот цистин. Перкутаната нефролиотрипсија (ПНЛ) се изведува преку пристаниште создадено со пробивање на бубрезите преку кожата и зголемување на пристапната порта на 1 cm во пречник. Поголемиот дел од времето, цистинските камења се премногу густи за да бидат растурени од шок (ESWL), затоа е потребен PNL.
Кај некој што има цистинурија, аминокиселина цистин се акумулира во урина и формира камења наместо да се врати во крвотокот. Овие камења можат да бидат заглавени во бубрезите, мочниот меур и уретерот. Може да биде многу болно додека камењата минуваат низ каналите за мокрење. Понекогаш е неопходно хируршки да се отстранат големите камења.
Видеата од операција се достапни на различни мрежни места кои покажуваат отстранување на камен со перкутана нефролитотомија.
Во февруари 2017 година, беше објавена статија во Медицина под наслов „Алфа липоична киселина третман спречува цистинска уролитијаза кај глушец модел на цистинурија“, што укажува на тоа дека висока доза на лесно достапен антиоксиданс, алфа-липоична киселина на 2.700 mg / 67 kg телесна тежина дневно ја намалува инциденцата на камења. Ефектите зависат од дозата. Резултатите се невидени за цистинурија. Во тек е клиничко испитување врз основа на овој модел на глувче.
Ако не се третира правилно, цистинуријата може да биде исклучително болна и може да доведе до сериозни компликации. Овие компликации вклучуваат:
*оштетување на бубрезите или мочниот меур од камењата;
*инфекции на уринарниот тракт;
*бубрежни инфекции;
*уретрална опструкција;
*блокада на уретерот;
*хроничен отказ на бубрежната функција со потреба од дијализа и пресадување;
6 Појавување кај животни
Оваа болест е позната дека се јавува кај најмалку четири видови цицачи : луѓе, домашни кучиња, домашни ловци и дива кани, волк во Јужна Америка . Докажани се уролити на цисти, обично кај машки кучиња, од приближно 70 раси, вклучувајќи австралиско куче, австралиски овчар, Басенџи, Басет, Булмастиф, Чихуахуа, шкотски дерхоунд, шкотски териер, Стафордшир, велшки корги и машки и женски њуфаундленд кучиња.