procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Селиште (Габрово)

Селиште — археолошко наоѓалиште во околината на гевгелиското село Габрово. Претставува населба од римско време.
На 2,5 км јужно од селото, во нивата на А. Поповски е откриен дел од хидроинсталација - канал граден од кршен камен и варов малтер, со покрив од камени плочи. По површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови и многу градежен материјал.
1 Поврзано
*Аузо — населба од римско време;
*Градиште — градиште од средниот век;
*Дедовец — рударска населба од римско време;
*Кочиње — населба од доцнантичко време;
*Лалово Трло — населба од доцнантичко време;
*Стојков Рид — некропола од доцнантичко време;
*Студенка — населба од доцнантичко време;
*Габрово;
Стојков Рид (Габрово)

Стојков Рид — археолошко наоѓалиште во околината на гевгелиското село Габрово. Претставува некропола од доцната антика.
На југоисточната страна на селото, во синорот помеѓу селата Габрово и Смоквица се откриени гробови со конструкција од камени плочи - тип циста, со насоченост исток-запад. Во профилот направен од поројот се гледаат повеќе гробови.
1 Поврзано
*Аузо — населба од римско време;
*Градиште — градиште од средниот век;
*Дедовец — рударска населба од римско време;
*Кочиње — населба од доцнантичко време;
*Лалово Трло — населба од доцнантичко време;
*Селиште — населба од римско време;
*Студенка — населба од доцнантичко време;
*Габрово;
Алексеј Алехин

Алексеј Алехин (1888–1939 г.) бил руски мајстор во шах и брат на светскиот шампион во шах, Александар Алехин.
Неговиот татко бил богат земјопоседник, предводник на благородништвото и член на Државната дума, а мајка му била наследничка на индустриско богатство. И тој и неговиот помлад брат Александар биле научени на шах од нивната мајка.
Алексеј ремизирал со Хари Нелсон Пилсбери кога американскиот мајстор играл симултанка со заврзани очи во Москва во 1902 година. Тој го делел четвртото место со друг на есенскиот турнир во шаховскиот клуб Москва во 1907 година, додека Александар го делел единаесеттото место со друг. Алексеј освоил трето место во Москва во 1913 година (победил Олдржих Дурас), а делел трето место во Москва во 1915 година. Бил уредник на шаховското списание „ ''Шахмати виесник'' “ од 1913 до 1916 година.
По Октомвриската револуција, тој освоил трето место на турнирот за аматери во Москва, одржан во октомври 1920 година, додека неговиот брат Александар го освоил првото шаховско првенство на СССР таму.
Тој освоил трето место во Санкт Петербург во 1923 година, и освоил 12 место во Москва во 1924 година, го делел четврто и петто место во Харков во 1925 година (второто украинско првенство во шах, Јаков Вилнер го победил), го освоил 11 место во Одеса во 1926 година (украинско првенство, Борис Верлински и Марски победиле), и го освоил 8 место на Полтава во 1927 година (украинско првенство, освоен од Алексеј Селезниев). Тој ја освоил шампионската титула во Харков во Украина и служел како извршен член на одборот на шаховската федерација на СССР. Тој исто така бил секретар на украинската шаховска федерација и уредник на првиот советски шаховски турнир на годишно ниво, објавен во 1927 година.
Марија Белахова

Марија Белахова (|Мария Андреевна Белахова 1903–1969) — руска писателка и просветна работничка позната по својата работа во детската литература и образование во Советскиот Сојуз, исто така и за менторство на многу од истакнатите писатели за деца во земјата и нејзини сопствени дела. Била уредник на советскиот магазин ''Детска литература'' и шеф на националната комисија за литература за деца.
1 Биографија
Марија Белахова (родена како Марија Богословска) е родена во градот Олд Хопс во близина на Мичуринкс, Русија во 1903 година. Тринаесетто дете во семејството, го оставила семејството за да учи. Неколку години предавала во основно училиште, пред да ги продолжи студиите со магистер по детско образование и литература. Потоа работела во списанието Детска литература и на крајот станала свој уредник. Подоцна, таа била избрана за шеф на комисијата на националниот еснаф на писатели за литература за деца.
Напишала неколку свои книги, авторски, и уредила бројни дела од други писатели, вклучувајќи го и Самуил Маршак и била ментор на многу писатели.
Училиште и улица се именувани по Белахова во нејзиниот роден град и уште улица во градот Мичуринкс.
Белахова била мажена за Леонид Белахов, советски генерал и администратор.
Маргарита Алигер

Маргарита Јосифовна Алигер (1 август 1992 година) — советска поетеса, преведувач и новинар.
1 Биографија
Родена е во Одеса во семејство на еврејски канцелариски работници; вистинското презиме и беше Зелигер. Како тинејџерка работела во фабрика за хемикалии. Од 1934 до 1937 година студирала на Институтот за литература Максим Горки.
Главните теми на нејзината рана поезија беа херојството на советскиот народ за време на индустријализацијата и за време на Втората светска војна (''Текст'', 1943 година). Нејзина најпозната песна е „Зоја“ (1942), за Зоја Космодемјанскаја, млада девојка убиена од нацистите . Ова дело беше една од најпопуларните песни за време на советската ера. Од 1940 до 1950 година, поезијата на Алигер се карактеризираше со мешавина на оптимистички полуофицијални стихови („Планини Ленински“, 1953) и песни во кои Алигер се обиде да ја анализира ситуацијата во нејзината земја на реален начин („Твојата победа “, 1944 - 1945 година). Во 1956 година, на собирот на Хрушчов, ги опомена писателите за мешање во политичкиот систем. Забележано е дека Алиџер е единствениот писател кој се изјасни против на настанот. По пензионирањето се извини на нејзиното однесување. Алигер напишала бројни есеи и написи за руската литература и нејзините впечатоци од патувањето („За поезијата и поетите“, 1980; „Враќањето од Чиле“, 1966).
Нејзин прв сопруг бил композиторот Константин Макаров-Ракитин, кој бил убиен на фронтот во близина на Јарцево во 1941 година по смртта на нивното дете (нивната ќерка Татјана [1940-1974] стана поетеса и преведувач), двојна трагедија што ја остави уништена. Следната година таа имаше врска со авторот Александар Фадејев ; од оваа унија се роди ќерка Марија, која се омажи за Ханс Магнус Ензенсбергер и живееше во странство дваесет години, убивајќи се себеси по краткото враќање во Русија во 1991 година. Вториот и последен сопруг на Алиџер беше службеникот на Централниот комитет Игор Чернунцан (1918-1990). Таа ги преживеа сите сопрузи и деца, умирајќи кратко по нејзината ќерка Марија Ензенсбергер. Маргарита Алигер е погребана во Переделкино покрај нејзините ќерки.
2 Избрани дела
* Бог рожденија (Година на раѓање) (1938)
* Зоја (1942)
* Вашата победа (1945)
* Големи очекувања
* Двајца (1956)
* Ленински Гори (Ленин Хилс)
* Синии (Син час) (1970)
Ал Алтаев

Маргарита Владимировна Рокотова позната како Ал Алтаев (22 ноември 1872 - 13 февруари 1959) била советска авторка за книги за деца.
1 Биографија
Маргарита Владимировна Рокотова е родена во Киев во 1872 година. Во 1889 година започнала писателска кариера откако првично се обучила како уметник. Таа добила ран совет од поетот Јаков Полонски и брзо усвоила звучно име, Ал Алтаев. Името е преземено од една од расказите на Полонски.
Нејзината писателска кариера започнала добро, но се омажила за работник во шумарството по име Јамшчиков, кој и ги запалил приказните наменети за списанија. Рокотова го оставила сопругот и таа ја земала нивната ќерка. Таа се издржувала шест години со копирање документи, додека одела во полициските станици за да го објасни својот недостаток на документација. Во 1899 година таа објавила биографија што ја напишала за поетот Семјон Надсон, кој починал во 1877 година.
Револуцијата започнувала, а станот на Рокотова во Санкт Петербург бил издавачка куќа на левичарскиот студентски весник Млада Русија. Таа била примена за да помогне во два болшевички весници по октомвриската револуција во Институтот Смолни. Како резултат, таа се сретнала со многу водечки револуционери како Ленин.
Таа била избрана да работи издавачка работа во Москва каде со години престојувала во ''хотелот Метропол''. Со текот на времето, нејзината ќерка започнала да и помага. Таа го усвоила името на ''уметноста.''''Феличе''.
2 Смрт и наследство
Алтаев починала во 1959 година во Москва, завршувајќи ја 70-годишната книжевна кариера. Напишала околу 200 книги, но многу биле заборавени. Многу од нејзините книги биле биографии на познати луѓе од историјата или историски романи за деца. Напишала и голем број приказни што ги составила во книги.
Постои Ал. Алтаев Литературна и меморијална куќа и музеј Алтаев во регионот Псков.
Параклис „Св. Кирил и Методиј“ - Крупиште

Свети Кирил и Методиј — параклис во близина на штипското село Крупиште, Македонија. Сместен е непосредно покрај магистралниот пат Штип-Кочани, на раскрсницата за регионалниот пат кон Пробиштип.
1 Галерија
2 Поврзано
* Крупиште
* Брегалничка епархија
* Штипско архијерејско намесништво
* Горнобалванска парохија
Ана Бренко

Ана Алексеевна Челишчева (|А́нна Алексе́евна Чели́щева, 7 април 1848 година Владимир, Руска Империја - 15 ноември 1934 година, Москва, СССР) - попозната по нејзиното уметничко име Ана Бренко - била руска глумица, театарски претприемач, драмски писател и мемоарист, почестена со титулата заслужен уметник во 1924 година на РСФСР.
1 Биографија
Бренко била роденa во Владимир во 1848 година и првично работела како учителка. Таа учела за глумица во Санкт Петербург и се омажила за музичкиот критичар Јосиф Левенсон.
Откако се прославила во театарот „Мали" во Москва, каде организирала концерти за да собере средства за прогонетите во Сибир. Банкарот Мелкиел ги поддржал нејзините планови и го започнал првиот руски приватен театар во 1880 година (официјално именуван како Драмски театар АА Бренко, но популарно познат како Пушкин театар - од причина што се наоѓал близу до плоштадот Пушкин). Бренко исплаќала многу поголеми плати, инсистирала на нова сценографија и тринеделни проби за продукции кои вклучувале дела од Вилијам Шекспир и Александар Островски.
Бренко ги споделувала нејзините одлуки со глумците Модест Писарев и Василиј Андреев-Бурлак, иако таа го имала последниот збор. Бренко ја водела уметноста поради што ја искористувале и други глумци и режисери. Театарот се затворил од финансиски причини во 1882 година (подоцна ќе го купи претприемачот Фјодор Корш).
Бренко продолжила да предава драма (во нејзиниот театарски колеџ помеѓу 1890 и 1905 година) и во 1915 година го отворила бесплатниот Работнички театар каде што биле продуцирани 25 претстави во текот на две години.
Во 1917 година, Бренко не само што ја прифатила Октомвриската револуција, туку се придружила во 69-та година од животот во Црвената армија и настапувала заедно со некои од глумците во нејзината театарска група, на борбените фронтови.
2 Публикации
Бренко е автор на четири претстави (1883–1916) и шест книги мемоари (1924–1933).
Александар Бут

Александар Бут (роден 1948 година) бил руски новинар и автор, претходно универзитетски предавач и извршен директор за маркетинг. Неговата работа промовирала конзервативизам и традиционална европска култура.
1 Ран живот
Роден во Москва во времето на Сталин, Бут пораснал таму и дипломирал филологија на Московскиот државен универзитет. Потоа станал предавач во Москва за англиска и американска литература и исто така бил уметнички критичар. Во 1969 година, се родил неговиот син Макс. Како одговор на прогонството од страна на КГБ, во 1973 година Бут побегнал од Советскиот Сојуз и се сместил во Соединетите Држави, каде што работел во маркетинг, а потоа ја продолжи истата кариера во Велика Британија.
2 Пишувачка кариера
Бут станал повремен новинар во британските медиуми, пишувајќи написи за ''Дејли Меил'', ''Лондонскиот магазин'', ''Солсбери Ривју'' и ''Индепендент'', истовремено продолжувајќи со својата главна кариера во бизнисот. Сепак, во 2005 година се повлекол од позицијата директор и се зафатил да пишува со полно работно време. Наскоро почнал да пишува книги за културата, а неговата главна тема била дека Западот, каде побегнал од Русија, исчезнувал пред неговите очи. Неговата прва книга била „''Како се изгуби западот“'' (2006). Во 2011 година, Бут започнал свој блог, alexanderboot.com, и сега живее во Лондон и Бургундија. Тој изјавил „по природа не сум политички активист, туку политички филозоф“.
3 Политичка позиција
Бут изјавил дека и социјализмот и исламот како идеологии се подеднакво незамисливи за јудео-христијанската западна цивилизација и дека самата природа на западот се променила неотповикливо, што го прави чисто географски поим. „Куќата е сè уште таму, но станарите се сосема различни“.
4 Библиографија
*''Како се изгуби западот'' (ИБ Таурис, 2006)
*''Бог и човекот според Толстој'' (Спрингер, 2009)
*''Нација што го заборави Бог'' (2010)
*''Кризата зад нашата криза'' (издаваштво Св. Метју, 2011)
*''Како функционираше иднината: Русија низ очите на млада не-особа'' (Книги Бретвалда, 2013)
*''Демократијата како неоконски трик'' (Издаваштво Ропер Пенберти, 2014,)
Академија на ликовна уметност (филм)

Академија на ликовна уметност (|M.F.A) е американски трилер филм од 2017 година во режија на Наталија Леите, а по сценарио на Леа МекКендрик. Улогите ги толкуваат Франческа Иствуд, Клифтон Колинс јуниор, Леа МекКендрик, Питер Вак, Дејвид Хјујн, Марлон Јанг, Дејвид Саливан, Мајкл Велч и Мајк Менинг. Филмот бил објавен на 13 октомври 2017 година, од Dark Sky Films.
1 Содржина
Ноел, студентка на академијата за ликовна уметност во Калифорнија, прифаќа покана за забава од згоден соученик кој и се допаѓа, за потоа тој да ја одвлечка во неговата соба каде што ќе ја силува. Следната вечер Ноел се соочува со силувачот и во момент на бес, случајно го убива. Но, на нејзино изненадување, неочекуваниот бран на инспирација постепено ќе ги разгори и нејзиниот застоен уметнички израз и нејзината жед за одмазда кон оние кои силувале невини жени и ги уништиле нивните животи. Сега, Ноел станува безмилосен буден човек кој го користи својот новооткриен сексапил за да и служи на својата кауза. Кога го напаѓа човекот кој многу години порано ја силувал нејзината цимерка Скај, таа е откриена од Скај, а подоцна и од полицијата. На крајот, по церемонијата на која таа добива диплома за магистер по ликовна уметност и држи говор, таа е уапсена.
2 Улоги
* Франческа Иствуд како Ноел
* Клифтон Колинс јр. како Кенеди
* Леа МекКендрик како Скај
* Питер Вак како Лук
* Дејвид Хујн како Шејн
* Марлон Јанг како Проф. Руд
* Дејвид Саливен како Кавана
* Мајкл Велч како Мејсон
* Мајк Менинг како Џеремаја
* Ендрју Колдвел како Рајдер
* Кајлер Петис како Конор
Анастасија Хитрук

Анастасија Хитрук (|Анастасия Хитрук, Москва, август 1974 година) — американска виолинистка родена во Русија, која има руско потекло.
1 Биографија
Била ученичка на Дороти ДеЛеј во школата Џулиард. Направила многу записи од кои три биле за Нахос: Хандошкин # 8.570028, Номинирана за Фреми концерт за виолина за Миклос Роза # 8.570350, и Леон де Сен-Лубин # 8.572019. Неколку дела напишани за Хитрук вклучуваат ''„Дер Голум“'' од Мајкл Колина.
Нејзини родители се Андреј Хитрук и Елена Татулијан. Потекнува од музичко семејство: нејзините родители свиреле на пијано. Таа е внука на аниматорот Фјодор Хитрук.
Влада на Оливер Спасовски

31. техничка влада на Македонија — орган на извршната власт во Македонија.
1 Состав на владата
*Оливер Спасовски – Претседател на преодната Влада на Република Северна Македонија
*Радмила Шекеринска – министерка која ќе раководи со Министерството за одбрана
*Бујар Османи – министер без ресор во Владата
*Мила Царовска – министерка без ресор во Владата
*Никола Димитров – министер кој ќе раководи со Министерството за надворешни работи
*Наќе Чулев – министер кој ќе раководи со Министерството за внатрешни работи
*Садула Дураки – министер кој ќе раководи со Министерството за политички систем и односи меѓу заедниците
*Нина Ангеловска – министерка која ќе раководи со Министерството за финансии
*Венко Филипче – министер кој ќе раководи со Министерството за здравство
*Рената Дескоска – министерка која ќе раководи со Министерството за правда
*Горан Сугарески – министер кој ќе раководи со Министерството за транспорт и врски
*Крешник Бектеши – министер кој ќе раководи со Министерството за економија
*Трајан Димковски – министер кој ќе раководи со Министерството за земјоделство, шумарство и водостопанство
*Дамјан Манчевски – министер кој ќе раководи со Министерството за информатичко општество и администрација
*Рашела Мизрахи – министерка која ќе раководи со Министерството за труд и социјална политика
*Арбер Адеми – министер кој ќе раководи со Министерството за образование и наука
*Горан Милевски – министер кој ќе раководи со Министерството за локална самоуправа
*Хусни Исмаили – министер кој ќе раководи со Министерството за култура
*Насер Нуредини – министер кој ќе раководи со Министерството за животна средина и просторно планирање
*Роберт Поповски – министер без ресор задолжен за комуникации, отчетност и транспарентност
*Едмонд Адеми – министер без ресор задолжен за дијаспора
*Музафер Бајрам – министер без ресор задолжен за имплементација на Стратегијата за подобрување на состојбата на Ромите
*Зорица Апостолска – министерка без ресор задолжена за странски инвестиции
*Бардул Даути – министер без ресор задолжен за странски инвестиции
*Елвин Хасан – министер без ресор задолжен за странски инвестиции
*Хисен Џемаили – министер без ресор задолжен за странски инвестиции
Пресечки манастир

Пресечки манастир — манастир во источниот дел на Македонија, на планината Осогово, во селото Пресека.
1 Историја
Манастирот била изграден во текот на 1870-тите години. Во 2011 година, манастирот започнал да се обновува со средства прибрани од приватни претпријатија и верници, а притоа бил реконструиран кровот на манастирската црква, поправен бил конакот, а уредена била и околината.
2 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, параклис, конак, трпезарија и летниковец.
2.1 Црква „Свети Харалампиј“
Црквата е изгадена во карпа. Таа има правоаголна основа со осумаголна купола и мала апсида на источната страна.
2.2 Параклис
Параклисот е сместен над манастирската црква, а од неговата страна има летниковец. Изграден е од бетонски тули и однадвор е варосан. Во неговата внатрешност има чешма, висечка полица со предмети и три слики, од коишто на едната е прикажана Богородица со Исус, на втората е претставена Тајната вечера, а на третата Исус.
3 Галерија
Црква „Св. Харалампиј“ - Пресека

Свети Харалампиј – манастирска црква на Пресечкиот манастир.
1 Историја
Црквата била изградена заедно со манастирот во текот на 1870-тите година. Со обновувањето на напорите коешто започнало во 2011 година бил реконструиран нејзиниот кров.
2 Архитектура
Црквата е изградена во карпа. Таа има правоаголна основа со купола и мала апсида на источната страна којашто речиси се допира со карпа. Куполата е осумаголна и на четирите главни страни има по еден правоаголен застаклен прозорец. Главниот влез на црквата се наоѓа на западната страна, од каде што до внатрешноста води голема дрвена врата. Црквата има и спореден влез на јужната страна. Објектот во целост е обоен во бела и боја и е покриен со кров од ќерамиди.
3 Галерија
4 Поврзано
* Пресечки манастир
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Пресека
* Пресека
* Оризарска парохија
* Брегалничка епархија
* Кочанско архијерејско намесништво
Волкот и седумте јариња (цртан филм)

„Волкот и седумте јариња“ е цртан филм од Советскиот Сојуз, создаден во 1957 година од режисерот за анимации, Петр Николаевич Носов, заснована на руска народна приказна, во студиото „Сојузмултфилм“ .
Гласовите ги позајмиле: Јулија Јулскаја - Коза, Георгиј Витцин - Клукајдрвец, Леонид Пирогов - Мечка, Лев Дуров - Волк.
1 Заплет
Цртаниот филм е заснован на познатата руска народна приказна „Волкот и седумте јариња“.
Еднаш козата морала итно да ја напушти куќата. Загрижена за своите јариња, таа ги советува јарињата да не ја отвораат вратата на никој друг, освен нејзе. За да ја препознаат, козата ги научила на едноставна песна, со која јарињата веднаш можеле да ја препознаат нивната мајка.
Но, злобниот волк го прислушкувал нивниот разговор и решил да ги фати јарињата, користејќи се со итрина. Тој побарал од мечката, шумски ковач, да му го направи гласот тенок за да ги измами малите јариња.
Јарињата „паднале во замката“ и го пуштиле волкот во куќата. Волкот ги фатил и ги ставил во вреќа, освен едно јаре кое се сокрило во шпоретот. Но, козата сепак успеала да ги врати своите јариња со помош на жителите на шумата, вклучително и мечката ковач тие му одржале лекција на злобниот волк.
2 ДВД изданија
Во 2008 година, овој цртан филм бил објавен на ДВД од Крупен План. За време на снимањето, се користело дигитална реставрација на сликата и звукот.
3 Поврзано
* „Волкот и седумте јариња на нов начин“ (1975) - цртан филм на Леонид Аристов
„Метеор во рингот“ цртан филм

„Метеор во рингот“ — советски цртан филм во режија на Борис Дежкин за натпреварите помеѓу тимовите „Метеор“ и „Вимпел“ - овој пат во бокс. Продолжување на цртаните филмови „Мијач! Мијач!“ и „Реванш“.
Дежкин ги посветил своите најдобри дела на спортот. Режисерот барал инспирација на патеките, на фудбалско игралиште, хокеј лизгалиште, ринг.
1 Заплет
Екипите „Метеор“ и „Вимпел“ случајно се среќаваат во продавницата „Спортски добра“. Капитенот на тимот на Метеор понудил да се сретнат на нов натпревар. Капитенот на Вимпел ја одбил третата хокеарска игра и ги повикал своите противници да се обидат во нов спорт - боксот. Гледајќи го тренингот на Вимпел, Метеор започнал да се подготвува за натпреварот со двојно зголемена еуфорија. Како резултат на тоа, екипите играле серија од три натпревари. Судијата го прекинал првиот натпревар во првото коло со чиста предност на „Метеор“; вториот натпревар го добил „Вимпел“ со нокаут во второто коло. Капитените на екипите последни влегле во рингот а капитенот на „Метеор“ победил со нокаут во третото коло. Но, всушност, пријателството победило на крајот, бидејќи тоа се рефлектира во форма на солидарност помеѓу капетаните и нивнoто заминување (се разбира, заедно со членовите на екипата) во кафичот за сладолед Буратино.
2 Креатори
режисер, Борис Дежкин
сценаристи, Сако Рунг, Борис Дежкин
дизајнери на производство, Владимир Соболев, Борис Дежкин
аниматори, Борис Дежкин, Виктор Арсентиев, Вадим Долгих
сликари, Петар Коробаев, Ераст Трескин, Мстислав Купрач
оператор, Елена Петрова
композитор, Александар Варламов
инженер за звук, Борис Филчиков
дизајн на бучава, И. Баранов
уредник, Аркадиј Снесарев
уредник, Татјана Сазонова
асистенти, Н. Орлова, С. Кашчеева
боксерски консултант, шампион на XVI Олимписки игри Владимир Сафронов
директор, Фјодор Иванов
3 Преиздавање на видео
* Цртаниот филм бил преиздаден многу пати на ДВД (во 2003, 2006 и 2009 година). ) и MPEG - 4 во колекцијата цртани филмови „За фудбал, хокеј и ...“ во серијата „Златна колекција“ „Сојузмултфилм“ (дистрибутер: „Крупен план“).
Влада на Емил Димитриев

29. техничка влада на Македонија — орган на извршната власт во Република Македонија избран од Собранието на Македонија на 18 јануари 2016 согласно пржинскиот договор.
= Состав на Владата =
Составот на владата на Македонија од 2016 година е следен:
* Емил Димитриев (ВМРО-ДПМНЕ), Претседател на влада
* Зоран Јолевски (ВМРО-ДПМНЕ), Министер за одбрана
* Аднан Јашари (ДУИ), Министер за правда
* Никола Поповски (ВМРО-ДПМНЕ), Министер за надворешни работи
* Зоран Ставрески (ВМРО-ДПМНЕ), Министер за Финансии
* Беким Незири (ДУИ), Министер за економија
* Михаил Цветков (СПМ), Министер за земјоделство, шумарство и водостопанство
* Никола Тодоров (ВМРО-ДПМНЕ), Министер за здравство
* Абдилаќим Адеми (ДУИ), Министер за образование и наука
* Љирим Шабани (ДУИ), Министер за локална самоуправа
* Елизабета Канческа Милевска (ВМРО-ДПМНЕ), Министер за култура
* Марта Арсовска Томовска (ВМРО-ДПМНЕ) Министер за информатичко општество
* Владо Мисајловски (ВМРО-ДПМНЕ), Министер за транспорт и врски
* Нурхан Изаири (ДУИ), Министер за животна средина и просторно планирање
* Оливер Спасовски (СДСМ), Министер за внатрешни работи
* Фросина Ременски (СДСМ), Министер за труд и социјала политика
* Владимир Пешевски (ВМРО-ДПМНЕ), Министер без ресор
* Фатмир Бесими (ДУИ), Министер без ресор
* Муса Џафери (ДУИ), Министер без ресор
* Фуркан Чако (ДПТ), Министер без ресор
* Неждет Мустафа (СРМ), Министер без ресор
* Веле Самак (ВМРО-ДПМНЕ), Министер без ресор
* Бил Павлески (ВМРО-ДПМНЕ), Министер без ресор
* Џери Наумоф (ВМРО-ДПМНЕ), Министер без ресор
* Горан Мицковски (СДСМ), Министер без ресор
Заменик министрите:
* Заменик министер за Одбрана - Иљми Селами
* Заменик министер за внатрешни работи - Земри Ќамиљи
* Заменик министер за правда - Билјана Бришкоска Бошковски
* Заменик министер за надворешни работи - Драгана Кипријановска
* Заменик министер за Финансии - Ардиан Џеладини
* Заменик министер за економија - Христијан Делев
* Заменик министер за земјоделство, шумарство и водостопанство - Ванчо Костадиновски
* Заменик министер за здравство - Јовица Андовски
* Заменик министер за Образование и наука- Спиро Ристовски
* Заменик министер труд и социјала политика - Ибрахим Ибрахими
* Заменик министер за локална самоуправа - Љупчо Пренџов
* Заменик министер за култура - Драган Недељковиќ
* Заменик министер за информатичко општество - Тимпо Муцунски
* Заменик министер за транспорт и врски - Ниметуља Хаљими
* Заменик министер за животна средина и просторно планирање - Стево Темелковски
* Дополнителен заменик министер за внатрешни работи - Митко Чавков
* Дополнителен заменик министер за труд и социјална политика - Диме Спасов
* Дополнителен заменик министер за финансии - Кире Наумов
* Дополнителен заменик министер за земјоделство, шумарство и водостопанство - Љупчо Николовски
* Дополнителен министер за информатичко општество и администрација - Александар Кирацовски
Андреј Рубљов (тенисер)

Андреј Андреевич Рубљов (руски: ''Андре́й Андре́евич Рублёв''; 20 октомври 1997) — руски професионален тенисер. Неговото највисоко рангирање на АТП листата било осмото место и го достигнал во октомври 2020 година. Рубљов влегол во топ 10 на АТП-турнејата во октомври 2020 година, каде има освоено седум титули во сингл категоријата и стигнал до девет финалиња.
Во својата јуниорска кариера, Рубљов ја освоил титулата во сингл на Отвореното тениско првенство на Франција 2014 година, победувајќи го во финалето шпанецот Мунар. Тој освоил бронзен медал во сингл и сребро во двојки на Летните младински олимписки игри 2014 во Нанџинг.
Рубљов остварил седум победи над топ 10 играчи меѓу кои и Роџер Федерер, Доминик Тием и Стефанос Циципас. Тој се пласирал во четврт-финалето на Отвореното тениско првенство на САД и Отвореното тениско првенство на Франција и во полуфиналето на Дејвис купот со репрезентацијата на Русија. Тој ја освоил единствената титула во двојки на Кремлин Купот во 2015 година заедно со Дмитриј Турсунов, а меѓу неговите титули во сингл се и победите на домашен терен во Москва и Санкт Петербург.
1 Личен живот
Рубљов е роден во Москва од татко Андреј Рубљов Постариот, поранешен професионален боксер, и тенискиот тренер Марина Маренко која работела со тенисери како Ана Курникова. Негов тренер, сепак, бил белорусинот Сергеј Тарасевич. Негови идоли од неговото детство се Роџер Федерер, Рафаел Надал, Григор Димитров и Милош Раониќ, чии натпревари редовно ги проучувал Рубљов; на пример, го проучувал сервисот на Раониќ, стилот на игра и стасот на стапалото на Надал и волејот и форхендот на Федерер. Надвор од тенисот, Рубљов тренира бокс и кошарка, а особено е заинтересиран за Мајк Тајсон. Негови омилени бендови се Металика, Уан Дирекшн, АЦ / ДЦ и Наутилус Помпилиус, и исто така тој сака акциони спакувани филмови со борби.
Александар Ермилов

Александар Борисович Ермилов (|Александр Борисович Ермилов, 12 декември 1954) е руски поранешен одбојкар, кој се настапуван за репрезентацијата Советскиот Сојуз на Летните олимписки игри во 1976 година и на Летните олимписки игри во 1980 година .
1 Кариера
Во 1976 година, тој бил дел од советскиот тим кој го освои сребрениот медал на олимпискиот турнир. Тој ги одиграл сите пет натпревари.
Четири години подоцна, во 1980 година, Александр го освоил златниот медал со советскиот тим на Олимпискиот турнир во 1980 година. Одиграл четири натпревари.
2 Користена литература
*
Максим Покровски

Максим Сергеевич Покровски (|Макси́м Серге́евич Покро́вский, 17 јуни 1968 ) е руски музичар, најпознат како фронтмен на рок-групата Ногу Свело со седиште во Москва. Тој исто така објавил и неколку соло песни во Русија и Велика Британија. Сега работи во САД.
Андреј Фајт

Андреј Андреевич Фајт (|Андрей Андреевич Файт; 29 август 1903 година &ndash; 17 јануари 1976 година] бил советски филмски актер. Тој глумел во 44 филмови помеѓу 1925 и 1976 година. Роден е во Нижни Новгород, Русија и починал во Москва.
Андреј Дашков

Андреј Дашков (|Андрей Дашков; роден Андреј Георгиевич Дашков, |Андрей Георгиевич Дашков; 28 јануари 1965 година) е современ писател на хорор фантастика, кој живее во Харков, Украина, и пишува на руски јазик. Жанрот на првите романи на Дашков може да се дефинира како мрачна фантазија. Неговите последни романи и раскази обично носат надворешни конвенции на жанрот хорор фантастика, но вклучуваат елементи и на дистопија и мистицизам.
Изјаслав I

Изјаслав Јарославич (1024 - 3 октомври 1078 година, крстен како ''Демитриј'' ) бил кнез (принц) на Туров и Велики кнез на Киев (денес Киев, Украина), од 1054 година.
Децата на Изјаслав, Јарополк и Свјатополк управувале со кнежевството Туров. Нивниот авторитет главно бил оспоруван од Ростилавичи од Ростислав Всеволодович.
1 Биографија
Изјаслав бил најстариот син на Јарослав I Мудриот од неговата втора сопруга Ингигерд Олафсдотир. Изјаслав го наследил својот татко, откако најстарото дете на Јарослав, Владимир (единственото дете од првата сопруга на Јарослав), го претекнал својот татко. Изјаслав бил еден од авторите на „Правда Јарославичив“ - дел од првиот правен кодекс на Рус, наречен Рускаја правда.
Заслужен е и за основањето на манастирот Киев Печерск. Принцот Изјаслав Први од Киев им ја предал целата планина на антонитските монаси кои основаа манастир изграден од архитекти од Цариград. Според Примарната хроника, во почетокот на 11 век, Антониј, грчки православен монах од манастирот Есфигменон на Света Гора, по потекло од Лиубек во кнежевството Чернигов, се вратил во Рус и се населил во Киев како мисионер на монашката традиција да Киевска Русија. Тој избрал пештера на планината Берестов која гледала на реката Днепар.
Во 1043 година неговиот татко Велики кнез Јарослав склучил договор со полскиот крал Казимир Први, кој го признал Червен како дел од Киев . Договорот беил потпишан со двоен брак - Казимир до Добронега, сестра на Јарослав; и Изјаслав до Гертруда, сестрата на Казимир. Од овој брак се родиле три деца: синот на Изјаслав Јарополк, Мстислав и Свјатополк . По смртта на Јарослав Мудриот, неговото царство било поделено на тројца постари синови ( Владимир Новгородски почина пред тоа), Изјаслав, Свијатослав и Всеволод, создавајќи го триумвирот Јарославичи кој владеел со земјата во следните 20 години.
Како резултат на народното востание во 1068 година, Изјаслав бил сменет и побегнал во Полска. Во 1069 година го освоил Киев со помош на полската армија; сепак, тој бил соборен од неговите браќа во 1073 година. Изјаслав во неколку наврати им се обратил на германскиот крал Хенри IV, Светиот римски цар, полскиот крал Болеслав Втори Болд и папата Григориј VII за помош. Изјаслав станал првиот крал на Русија во 1075 година кога Папата му испратил круна. Успеал да го поврати Киев уште еднаш во 1076 година, но наскоро загинал во воена војна против кнезовите Олег Свијатославич и Борис Вјачеславич.
2 Деца
Изјаслав имал деца со Гертруда:
* Јарополк
* Мстислав (1069), бил кнез на Новгород (1054–1067) кој загубил од Всеслав Полоцки. Тој имал син Ростислав Мстиславич кој починал во 1093 година.
* Еупраксија, можеби била во брак со Миешко Болешлавовиќ, син на Болеслав Втори Смелиот во 1088 година.
* Свјатополк ΙΙ велик принц на Киев.
3 Поврзано
* Список на руски владетели
Сергеј Лазаревич Лашкарев

Сергеј Лазаревич Лашкарев (23 февруари 1739 - 6 октомври 1814) (|Сергей Лазаревич Лашкарёв, од |ლაშკარაშვილი ბიბილური, Lashkarashvili-Bibiluri), бил руски царски генерал-мајор со грузиско потекло.
1 Биографија
Лукав дипломат и полиглот, од неговите современици бил опишан како еден од „извонредните феномени на векот на Катерина Велика“. Лашкарев, наводно, течно зборувал десет јазици. Покрај руски и грузиски, тој зборувал француски, италијански, турски, персиски, грчки, ерменски, арапски и латински. Во 1800 година, Лашкарев бил активно вклучен во дипломатските размени со Отоманското Царство во врска со претстојната руска анексија на разни грузиски кралства и кнежевства и останал одговорен за грузиските афери на Царскиот двор под раководство на Александар Први од Русија.
Антон Килин

Антон Владимирович Килин (|Антон Владимирович Килин; 14 ноември 1990) е руски професионален фудбалер . Тој игра за ФК Тамбов .
1 Клупска кариера
Дебитирал во Руската Премиер лига за ФК Уфа на 20 септември 2014 година на натпревар против ФК Урал Екатеринбург.
Татјана Абрамова

Татјана Албетровна Абрамова (|Татья́на Альбе́ртовна Абра́мова, родена на 5 февруари 1975 година) — руска глумица и пејачка.
1 Животопис
Роденa е во Тјумењ, веднаш по раѓањето се преселила во Ниженевартовск. Неколку години подоцна семејството се преселило во Тјумен Абрамовс каде што Татјана завршила музичко училиште. По средното училиште, дошла во Москва на приемни испити, но неочекувано дошла во Санкт Петербург, каде и останала. Во 1992 година, Татјана учествувала на поп натпреварот ,,Утринска Ѕвезда" и во 1995 година го издалае својот соло албум „Писмо“. Во 1994 година учествувала на фестивалот Јалта-Москва-транзит (втора награда), на натпреварувачката станица Европа Плус (Награда за публика), Славјанска чаршија во Витебск и на натпревар за млади изведувачи ''Под покривите на Санкт Петербург'', каде што еднаш победила Ала Пугачова. Во 1996 година дипломирала на Универзитетот за хуманистички науки во Санкт Петербург како глумец и режисер на драмски театар. Таа била домаќин на серија ТВ програми (''Музички испит'' и ''Шоу Шарман'', Русија-1).
2 Личен живот
Татјана Абрамова била омажена за фотографот и снимател Сергеј Кулишенко, и имале две деца - Иван (2004) и Александар (2008). Во мај 2014 година се омажила за глумецот Јуриј Бељјаев.
3 Избрана филмографија
* 1999 ''Ангелика'' како Лени
* 2001 ''Ростов-папа'' (ТВ серија) како Сиузана
* 2003 ''Секогаш кажувај секогаш'' (ТВ серија) како Надја Кудријашова
* 2003 ''Иванов и Рабинович'' (ТВ серија) како Клавка Иванова
* 2004 ''Витези на морските ѕвезди'' (ТВ серија) како Светлана Бичутскаја
* 2005 ''Инсајдерот'' (ТВ серија) како Варја
* 2006 ''Сопругата на Сталин'' (мини-серија) како Ана Алилуева
* 2006 ''Иван Подушкин, џентлмен Детектив'' како Луси
* 2006 ''Кул игри'' (ТВ) како секретарка Марина Рижова
* 2010 ''Бакнеж низ ѕид'' како Роза Георгиновна, уредник
* 2014 ''Занаетчии'' (ТВ серија) како Елена Клјуева
* 2015 ''Алхемичарот'' (ТВ серија) како Валентина
Агнија Кузнецова

Агнија Евгеневна Кузнецова (|Агния Евгеньевна Кузнецова; 15 јули 1985) — руска театарска и филмска глумица. Таа глумела во повеќе од дваесет филмови од 2005 година па навака.
1 Биографија
Агнија Кузњљцова е родена во Новосибирск, Руска ССР, Советски Сојуз. Нејзиниот татко бил уметник, мајката Маја Бијадова, била наставник по уметност и занаетчиство на Уметничкиот институт на Државниот педагошки универзитет во Новосибирск. Таа завршила средно училиште во Новосибирск, учела во драмско училиште.
Во 2006 година дипломирала на Театарскиот институт Борис Шчукин (курс Јуриј Шликов).
2 Личен живот
Таа се гледала со нејзиниот соученик од театарскиот институт, глумецот Леонид Бичевин. Во 2015 година се омажила за Максим Петров.
Андреј Усачјов

Андреј Александрович Усачов (|Андрей Александрович Усачёв; 29 април 1986) е поранешен руски професионален фудбалер .
1 Клупска кариера
Дебитирал за ФК Локомотив Москва на 12 ноември 2005 година на натпревар од Купот на Русија против ФК Металург-Кузбас Новокузнецк .
Тој играл две сезони во Руската фудбалска национална лига за ФК КАМАЗ Набережни челни и ФК МВД Росии Москва .
Антон Киреев

Антон Јуревич Киреев (|Антон Юрьевич Киреев; 19 јули 1983) — поранешен руски професионален фудбалер .
1 Клупска кариера
Во својата кариера Киреев играл во повеќе руски клубови,но највпечатливи настапи имал во Руската фудбалска национална лига како играч на ФК Уфа во 2012 година.
Антон Сичев

Антон Сичев (5 февруари 1994) е руски рагбист, кој генерално игра на задната линија.
1 Кариера
Тој е дел од руската репрезентација во овој спорт и ја претставува Русија на меѓународно ниво.
Тој бил дел од рускиот состав за Светскиот рагби куп во 2019 година, кој се оддржал во Јапонија за прв пат, а исто така на овој настан Антон го забележал својот прв настап на Светскиот куп.
Тој го имал своето меѓународно деби за Русија против Зимбабве на 17 ноември 2015 година.
2 Наводи
Диљара Идрисова

Диљара Идрисова (руски: Диляра Марсовна Идрисова, родена на 1 февруари 1989 година, во Уфа) е руски оперски сопран и рециталист, специјализирана за сопран и мецосопран материјали на XVIII и XIX век. Студирала кај Милјауша Муртазина и Галина Писаренко.
1 Ран живот и образование
Идрисова е родена на 1 февруари 1989 година во Уфа, Русија. Идрисова студирала на Државниот конзерваториум во Москва и дипломирала одлично во летото 2014 година. Претходно, таа студирала во нејзиниот роден град и дипломирала на Академија за уметности. За време на студиите, учествувала на мастерклас со Дебора Јорк (Велика Британија), Макс Емануел Ценчиќ (Австрија), Илдар Абдразаков (Русија) и Јулија Лежнева (Русија).
Од 2014 година, Идрисова е член на ансамблот на Башкирскиот државен театар за опера и балет (Уфа, Русија).
2 Меѓународна кариера
Сезоната 2014/2015 вклучуваше деби во продукцијата на Хандел, ''Алесандро'' , пеејќи ја улогата на Лисаура. Макс Емануел Ценчиќ и Ксавиер Сабата под водство на Џорџ Петру, како диригент на Армонија Атенеа. Претставите се одржаа во концертната сала Москва Чајковски, дворецот Брусел во Бозар и во „Хендел фестшпиле“ во Бад Лаукштат. Во летото 2015 година, Идрисова учествуваше во нејзината прва професионална снимка - ''Адријано на'' Перголези ''во Сирија'' (како Сабина) наспроти Франко Фагиоли. ЦД-то беше издадено во ноември 2016 година од страна на Дека.
2.1 Сезона 2015/2015 година
Идрисова дебитирала со светска премиера на продукцијата на ''Сирое'' на Ј.А. Хасе (како Арасе). Таа настапила во Краков, Москва. Во составот учествувале Јулија Лежнева, Макс Емануел Ценчиќ и Хуан Санчо. Во декември 2015 година, таа го изведе ''Адријано на'' Перголези ''во Сирија'' (како Сабина) во Операта Ројал де Версај. Во март 2016 година, Идрисова го изведе сопранското соло на „Страстите на Ј.С. Бах“ на филхармонијата во Гастеиг во март 2016 година и во летото 2016 година ја направи својата втора снимка за Дека и нејзиниот прв запис заедно со Макс Ценчиќ - комплетна верзија на ''Германико на'' Попора ''во Германија'' (како Розмонда) . ЦД-то беше објавено во јануари 2018 година и ја доби француската награда „Златна дијапаза“. Идрисова на 17 октомври 2016 година, во Аудиторио Национал, ја отпеа Астерија во операта Хандел ''Тамерлан'' . Таа ја возбуди публиката со особено емотивен перформанс, прекрасен глас и лирски сопран.
2.2 Сезона 2016/2017
Идрисова имала преформанс во Лозана и Висбаден и Виена.
Во септември 2016 година, Идрисова ги освои 2те. Гран награди.
Во Русија и беше доделена Националната награда Златна маска како оперска пејачка на годината за улогата Иол во ''Херкулес на'' Хендел.
2.3 Сезона 2017/2018
Идрисова ја толкувала улогата на Идаспе во „ ''Тамерлано“ на'' Вивалди со Тибо Ноали и Лес Ацентус во Конзертаус Дортмунд. Дебитирала на фестивалот Швецинген изведувајќи ја Калоандра во филмот „''Ла фиера ди Венеција“ на'' Антонио Салиери и го сними своето прво соло ЦД со диригентот Михаил Антоненко и оркестарот „Армонија Атенеа“.
Идрисова го тренира пијанистот и диригент Михаил Антоненко од 2014 година.
3 Понатамошни извори
****
Игор Корнеев

Игор Владимирович Корнеев ( |Игорь Владимирович Корнеев ) (роден на 4 септември 1967 година, во Москва) е поранешен руски професионален фудбалер.
1 Клупска кариера
Тој играл како играч од средниот ред, особено во Ла Лига за РЦД Еспањол и ФК Барселона . Тој бил дел од составот на Феенорд кој го освоил Купот на УЕФА 2001-02, но не добил можност да заигра во финалето и го поминал целиот натпревар на клупата за резервни играчи . Тој се повлекол по сезоната 2002-03 како играч на Нац Бреда .
2 Меѓународна кариера
Корнеев имал 14 настапи за репрезентацијата, постигнувајќи 3 голови. Тој бил дел од составот на Русија за СП 1994 година .
Михаил Горевој

Михаил Виталиевич Горевој ( |Михаил Витальевич Горевой; 19 мај 1965 година) е советски и руски глумец, најпознат на меѓународната сцена по играњето на Владимир Попов во филмот Џејмс Бонд ''Умри друг ден'' . Тој исто така ја играл улогата на Иван Александрович Шишкин во ''Мостот на шпионите.'' .
1 Ран живот
Михаил Горевој дипломирал на Факултетот за уметнички театар во Москва во 1987 година и ја започнал својата глумечка кариера во театарот на Современскиот театар.
2 Личен живот
Горевој има еден син Дмитриј, кој исто така е глумец.
Двојник (роман)

Двојник (руски: ''Двойник'') — роман на рускиот писател Фјодор Михајлович Достоевски, тој е втор роман на Фјодор М. Достоевски. Првпат е објавен во 1846 година во списанието „Татковински записи“.
1 Содржина
Во Двојник, раскажувачот прикажува човек чиј живот е пред пропаст.
Овој човек - двојник се обидува да ја уништи репутацијата на главниот јунак и позицијата на неговиот јавен живот во руската бирократија и во социјалниот круг.
Но, романот може едноставно да се гледа и како документација за шизофренијата, отцепувањето од реалноста со реален опис на симптомите на ментална дегенерација. Најочигледен пример е халуцинациите, каде што главниот лик се гледа насекаде каде што минува, особено во социјално вознемирувачки ситуации. Брзата смрт на тој човек е карактеристична за ваквите болести.
Во Санкт Петербург, Јаков Петрович Голјаткин работи како титуларен советник (9-ти ранг во Табелата на редови основан од Петар Велики), бирократ на ниско ниво, се бори да наптрдува.
Во „Двојник“ е најзабележливо влијанието на Николај Гогољ врз Достоевски; оттаму и неговиот поднаслов „Петербуршка поема“ кој асоцира на „Мртви души“. Владимир Набоков го нарекол ова дело, своевидна пародија на гоголевиот „Шинел“. Еден современ критичар, Константин Аксаков, забележал дека „Достоевски ги менува и целосно ги повторува фразите на Гогољ.“.
Оваа непосредна врска била и очигледна, манифестација во стилот на Достоевски преку кој, тој започнал да навлегува и во традицијата на германскиот романтизам, особено преку делата на Ернест Теодор Хофман..
2 Критички осврт кон романот
„Двојник“ е толкуван на повеќе начини.
Покрај влијанијата на Гогољ во него се забележува одредена опседнатост со психосоцијалните мотиви кои ќе бидат доминантни во неговите подоцнежни етичко-психолошки дела.
Еден од главните мотиви во овој роман е уништувањето на поединецот од бирократијата и неслободното општество во кое живее.
Владимир Набоков, кој генерално го сметал Достоевски за „ прилично просечен “ писател за Двојникот, напишал дека е најдоброто дело на овој автор “, велејќи дека тоа е„ совршено уметничко дело “..
3 Влијание
Романот „Двојник“ со својата специфична оригинална содржина која ја истражува длабоката човекова психолошка состојба е своевиден нов литературен патоказ кој на крајот од XIX век ќе ја најави современата литература во многу сегменти. Неговите литературни белези ќе бидат присутни во творештвото на Франц Кафка, Семјуел Бекет а во делата на Хорхе Луис Борхес се најавува и како своевиден литературен „цитат“.
Двойник.
Денис Дорожкин

Денис Игоревич Дорожкин ( |Денис Игоревич Дорожкин; 8 јуни 1987) е руски професионален фудбалер .
1 Кариера
Тој го имал своето деби во руската Премиер лига за ФК Урал Екатеринбург на 8 март 2014 година во натпревар против ФК Краснодар .
Неточка Незванова (роман)

Неточка Незванова (руски: '' Не́точка Незва́нова '') — роман на рускиот писател Фјодор Михајлович Достоевски, тој е незавршен роман на Фјодор М. Достоевски. Првпат бил објавен во 1849 година. Не бил завршен поради прогонството на Достоевски во Сибир. По ослободувањето во 1859 година, писателот никогаш не продолжил да работи на делото.
1 Содржина
Почнувајќи од најраното детство, Малата Неточка ја раскажува приказната за своето семејство. Таа приказна е полна со возбудливи настани – вмешаност во убиство, смрт на нејзиниот очув, необично пријателство со малата кнегиња Катја, преселување во куќата на богатата Александра Михајловна. И токму кога во библиотеката ќе открие едно старо, таинствено писмо кое ќе отвори многу запретани рани, авторот му препушта на секој читател самиот да ја реши загатката.
Тоа е приказна за тешкиот живот на една млада девојка која живее во голема сиромаштија во Санкт Петербург, таа е сираче и е посвоена од богато семејство. Кога ќе ја запознае својата полусестра Катја, таа веднаш ќе се воодушеви од неа и тие двете ќе станат неразделни. Сепак, еден ден Катја е принудена да ја напушти Москва со нејзините родители, а следните осум години Неточка живее со нејзината постара сестра, која станува нејзина фигура за нејзината мајка. Приказната завршува нагло а двете девојчиња повторно ќе се обединат.
2 Критички осврт кон романот
Темата на страдањата на децата била постојана во делото на Достоевски. Темата за Неточка Незванова е многу поизразита од „еманципираните“ женски ликови, како што се Наташа Ихменева („Понижени и навредени“), Дуња Расколникова („Злосторство и казна“)и др.
За прв пат, Достоевски, мошне интензивно и убедливо пишува за местото на жените во општеството, односно за „женското прашање“.
Целта на Достоевски, во тоа време сензационална за Русија , била „да ја прикаже талентираната и со силна волја, жената која одбива да си дозволи да биде уништена - која станува главна позитивна хероина на еден голем рома, без патетично прикажување на жената како жртва на неправдата или беззаконието. Романот првично бил со поднаслов „Историја на една жена“.
3 Влијание
Романот иако недовршен, покрај литературниот екстракт својствен за Достоевски, ќе отвори доста општествено - социјални противречности особено во доменот на правата на жената и нејзината општествена еманципација.
Петар Чардинин

Пјотр Иванович Чардинин (|Пётр Иванович Чардынин, - 14 август 1934) бил руски и советски филмски режисер, сценарист и глумец. Пјотр Чардинин, еден од пионерите на филмската индустрија во Руската Империја, режираl над сто неми филмови за време на неговата кариера.
Бели ноќи (расказ)

Бели ноќи (| Белые ночи) – расказ од Фјодор Михајлович Достоевски прв пат објавен во 1848 година.
1 Опис
Како и многу други раскази на Достоевски, „Бели ноќи“, зборуваат во прво лице од безимен раскажувач кој живее сам во градот и пати од осаменост и неможност да го запре размислувањето. Ликот е архетип и голем сонувач. Животот го живее во сопствениот ум, замислувајќи дека е старец, сè додека една ноќ во Петроград не ја сретнал девојката Настјењка...