procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ремедиос Варо

Ремедиос Варо Уранга (шпан. ''Remedios Varo Uranga'', 16 декември 1908 - 8 октомври 1963) — шпанско-мексиканска надреалистичка сликарка. Родена е во Шпанија, 1908, умира од срцев удар во Град Мексико во 1963. За време на Шпанската граѓанска војна пребегала во Париз, каде што била силно повлијаена од надреалистичките струи. За време на нацистичката окупација на Франција, се преселила во Мексико во 1941 година. Мексико го сметала за свое привремено засолниште, но и покрај тоа, останала таму до крајот на својот живот.
Во Мексико се запознала со месните творци Фрида Кало и Диего Ривера, но сепак нејзините најголеми врзувања ќе бидат со луѓе - протерани од сопствените земји и изгнаници , а особено ќе биде забележана нејзината блиска врска со Леонора Карингтон. Нејзината последна значајна врска ќе биде со Австриецот Валтер Груен,кој престојувал во некои концентрациони логори, и подоцна побегнал од Европа. Груен бескрајно и верувал на Варо и и давал безрезервна поддршка за да твори усилено.
Во делата на Ремедиос Варо, насликани после 1949, се гледа нејзиниот впечатлив и зрел стил, препознатлив и длабоко енигматичен. Често работела во маслена техника и масонитни плочи, кои ги подготвувала сама.
Умрела кога била на самиот врв на нејзината кариера.
1 Влијанија
1.1 Творечки влијанија
Алегоричната природа на многу од делата на Варо напомнуваат на стилот на Јероним Бос, и некои критичари, како на пример Дин Свинфорд, ја опишуваат нејзината уметност како „постмодерна алегорија“, и со многу дух од иреализмот.
Варо црпи влијанија и од Франциско Гоја, Ел Греко, Пикасо и Брак. Во Мексико пак, била под влијание на предколумбијските култури.
Нејзината слика „Љубовниците“ е искористена од страна на Мадона за имиџот нејзиниот видеоклип од 1996 година "Bedtime story".
1.2 Философски влијанија:
Од филозофски аспект, Ремедиос Варо била под влијание на многу мистички и херметички текови, како западни, така и не-западни.Со особен интерес го истражувала Карл Густав Јунг, како и теориите на Георгиј Ѓурџиев, Успенски, Елена Блаватска, Мајстор Екхарт, традициите на суфиите, била одушевена од легендата за Светиот Граал, светата геометрија, алхемијата и И-Чинг. Во сево ова таа видела можност да сублимира и комбинира многу човечка свест.
2 Поврзано
* Ернст Фукс
* Салвадор Дали
* Ел Греко
Вестминстер

Вестминстер (анг. ''Westminster'') — реон во централниот дел на Лондон, Англија, кој се наоѓа во рамките на Град Вестминстер. Тука се наоѓа Вестминстерската палата како и Британскиот парламент.
Вестминстер се наоѓа југозападно од Сити и 0,8 км југозападно од Черинг Крос.
1 Историја
Историски името на местото се користело за околината на Вестминстерската опатија – Западниот Минстер (манастирска црква), по која овој регион го добил името – која е седиште на властите на Англија веќе илјада години. Името се користи и за поголемиот Град Вестминстер во кој од 1965 спаѓаат и некогашните околии Св. Мерилебон и Падингтон.
Историската срцевина на Вестминстер е некогашниот остров Торни на кој е изградена опатијата. Таа станала традиционалното место за крунисување на кралевите на Англија. Соседната Вестминстерска палата станала главната кралска резиденција по норманските освојувања на Англија во 1066, а потоа била и дом на Парламентот и судовите во развој. Иако монархот има силно присуство во Град Лондон во облик на Лондонската кула, тој впрочем не живеел таму (заради нечистата и нездрава околина). Така Лондон добил две засебни средишта – стопанско во Град Лондон и политичко/културно во Вестминстер, каде бил кралскиот двор. Оваа поделба е мошне очигледна и денес.
Подоцна монархијата се преселила во дворци по другите делови на градот, а судовите Кралските Судови, близу границата со Град Лондон. Овој реон и денес е административен центар, со Парламентот во Вестминстерската палата, а реиси сите други владини институции во и околу Вајтхол. Така, зборот „Вестминстер“ се користи како кратенка за Парламентот и политичката заедница на Обединетото Кралство. Како резултат на тоа, зборот се користи и за таканаречениот Вестминстерски модел на парламентарно демократско управување кој се развбил тука. Овој модел е прифатен од разни земји, особено оние од Комонвелтот и други земји во состав на некогашната Британска Империја.
Чедо Јакимовски

Чедо Јакимовски ― македонски поет роден во Кратово на 22 февруари 1940. Починал во Скопје на 12 јануари 1993 година.
Тој бил член на Друштвото на писателите на Македонија од 1966 година. Тој бил автор на книгите „''Нарциса''“ (1966), „''Лажно море''“ (1971), „''Халеевата Комета''“ (1985).
Сродни по тема и стил му се проколнатите поети.
Секоја година во негова чест е доделувана наградата „Нарциса“ за придонеси во поезијата. Од 2007 година во Кратово, започнало чествување на Чедо Јакимовски.
Преведуван е на неколку светски јазици.
1 Лесновските ѕвона
:Која ѕвезда згаснала ноќва па безумно грмат
:Лесновските ѕвона Дали е непознат празник
:на мртвите што се креваат и со бела срма
:ги китат просторите заспани и празни
:О дали во мене се буди заспаното море
:и како прастаро животно низ жилите ми скита
:Се е затворено Пат ни долу ни горе
:Ни во себе ни од себе Само како сенка ита
:низ моето изгнанство една чудна тага
:и лесновските борови ги кити со сјај вечен
:Јас од младоста изгубив секоја трага
:Се е затворено и секој збор е речен.
:Да не умрел некој ноќва па безумно ѕвонат
:лесновските ѕвона (Сред беспаќе изгубен стојам)
:Додека живите чудни соништа сонат
:на исток згасна и ѕвездата моја.
2 Наводи
Конфедерација

Конфедерација е сојуз меѓу самостојни држави во кој се здружуваат одделни држави врз основа на меѓусебен договор заради остварување на извесни заеднички цели како на пример:
* одбрана
* надворешна политика
* надворешно трговски договори
* заедничка валута
Во конфедерација, конфедератите си ја задржуваат својата сувереност пренесувајќи го на сојузните управни органи само вршењето на одредените работи предвидени со договорот за формирање на конфедерацијата.
По слободно управувана конфедерација може лесно да биде споредена со општа меѓународна организација. За разлика од ова, поцврсто управуваните конфедерации пак, наликуваат на федерација.
Русе

Русе (|Русе) е град во североисточниот дел на Бугарија, административен центар на Русенска област. Градот е петти по големина во земјата. Русе е град-пристаниште и има 146.609 жители. Градот се наоѓа во јужниот дел на Дунавската Низина, на бреговите на Дунав. Започнува да се развива како голем економски центар дури во текот на 19 век.
1 Историја
1.1 Османлиски период и националната преродба
Под османска власт Русчук станал еден од најважните дунавски градови во Империјата, особено во 19. век кога бил центар на Дунавскиот Вилает под реформаторот Мидхат-паша. Тука се родиле многу „први“ за Бугарија: прва печатница, прва железница (Русчук–Варна, 1867), прв весник на бугарски јазик „Дунав“, прва модерна фарма и многу други иновации. Градот бил космополитски, со мешана популација (Бугари, Турци, Евреи, Ерменци, Европејци) и седиште на конзулати на големите сили. Истовремено, Русчук бил центар на Бугарското национално препородување и револуционерни активности – тука делувале Баба Тонка, Никола Обретенов, Захари Стојанов и други. Градот бил ослободен од османска власт во 1878 година од руски трупи.
1.2 Модерен период
По ослободувањето Русе брзо се развил како најголем економски и културен центар во Кнежевството Бугарија (по Софија), со импресивна необарокна и сецесионска архитектура која му донела прекарот „''Мала Виена''“. Во 20. век градот преживеал војни, индустријализација за време на социјализмот (со изградба на Дунавскиот мост во 1954 година), загадување и протести во 1980-тите кои придонеле за падот на комунизмот. Денес, иако населението опадна по 1989 година, Русе останува важен дунавски пристаништен и индустриски центар
2 Галерија
Ќустендил

Ќустендил (|Кюстендил), во средновековието Велбужд, а во антиката Пауталија — град во Бугарија кој се наоѓа во западниот дел на државата на границата со Македонија и Србија. Тој е административен центар на истоимената област и општина.
Ќустендил е еден од наjстарите бугарски градови. Во историјата е познат по Битката кај Велбужд од 1330 година, помеѓу Србија и Бугарија.
1 Изворот на името
Името потекува од независниот владетел на тие простори Константин Драгаш, по кој Турците крајот го викале ''Köstendil'' (Ќустендил).
2 Поврзано
* Ќустендилска Котлина
Животински придвижуван превоз

Животински-придвужуван превоз — широка категорија на човековото исползување на работни животни за пренос на луѓе и стока. Луѓето или директно јаваат на животните, ги користат за носење товар, или пак ги впрегнуваат во ѕевгари и сл. за влечење на возила или санки.
1 Припитомени превозни животни
1.1 По воздух
* гулаб
1.2 По земја
* бивол
* вол
** јунец
* ирвас
* јак
* камила
* коњ
** товарен коњ
** запрежен коњ
* куче
** запрежно куче
* лама
* магаре
* маска
* слон
2 Возила на животински погон
* барка
* двоколка
* дилижанса
* кочија
* кола
** воловска кола
* коњски трамвај
* носилка (често носена од луѓе)
* санка
* танга
3 Поврзано
** Човечки-придвижуван превоз
* Запрега
* Узда
* Јарем
* Коњски прибор
* Самар
* Слонско седло
Меѓународен кривичен суд

Меѓународниот Кривичен Суд (МКС) е меѓувладина организација и меѓународен суд со седиште во Хаг, Холандија. Основан е како постојан трибунал за гонење на лица за геноцид, злосторства против човештвото, воени злосторства и за кривичното дело агресија, иако во врска со последното сè уште не ја врши својата надлежност. Судот може да гони само за дела сторени на или по 1 јули 2002 година, датум кога неговиот основачки договор, Римскиот статут за Меѓународниот Кривичен Суд, стапи во сила.
Во моментов 104 држави се членки на Судот, а уште 41 го имаат потпишано, но не и ратификувано Римскиот статут. Сепак, некои важни држави, како САД, Кина и Индија, се спротивставуваат на МКС и не се негови членки. Република Македонија го има потпишано и ратификувано Римскиот статут, односно е земја-членка на Судот.
МКС има надлежност да делува само во случаи кога обвинетиот е државјанин на држава членка на Судот, кога наводното кривично дело се случило на територијата на некоја држава членка, или кога Советот за Безбедност на Обединетите Нации ќе пријави одредена ситуација пред Судот. МКС ги надополнува националните судски системи, односно тој единствено може да ја врши својата надлежност кога националните судови не сакаат или не можат да ги истражуваат или гонат кривичните дела што се во надлежност на Судот.
Официјално седиште на Судот е во Хаг, Холандија, но неговите рочишта можат да се одвиваат каде било. Меѓународниот Кривичен Суд не е поврзан и не смее да се меша со Меѓународниот Суд на Правдата, кој е орган на Обединетите Нации кој ги решава споровите помеѓу државите.
1 Наводи
Дупница

Дупница (|Дупница, поранешно име Марек или Станке Димитров) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Дупница во Ќустендилската Област. Има население од околу 34.339 жители (2022). Градот е сместен на западните падини на планината Рила и е близу до Софија и Благоевград.
1 Географија
Местоположба на градот:
Растојанија од Дупница до некои пооглеми градови (по првокласниот пат)
Будимпешта ~ 800 км Белград ~ 435 км Ниш ~ 205 км Перник 35 км , Видин ~ 250 км Враца ~ 170 км Монтана ~ 160 км Софија ~ 50 км , Одеса ~ 1015 км Варна ~ 510 км Букурешт ~ 450 км Русе ~ 370 км
Ќустендил 35 км Куманово ~ 135 км Скопје ~ 170 км Приштина ~ 260 км, Самоков 35 км Пловдив ~ 170 км Јамбол ~ 330 км Бургас ~ 415 km
Битола ~ 290 км Охрид ~ 355 км Тирана ~ 490 км Валона ~ 560 км , Горна Џумаја 27 км Свети Врач ~ 90 км Солун ~ 235 км Атина ~ 730 км , Смољан ~ 265 км Одрин ~ 340 км Истанбул ~ 540 км Баку ~ 2800 км
2 Јане Сандански
Како мало дете семејството на Јане Сандански се преселило во градот Дупница во Кнежевството Бугариjа, каде завршува основно образование и втори клас гимназија. Во 1897 година, во Дупница, заедно со 7 други младежи го основа друштвото за самообразование и дружење „Младост“. Две години е претседател на друштвото. Од февруари 1899 година Сандански е директор на дупничкиот затвор.
Историја на ФИФА Светско Првенство

Историјата на ФИФА Светските Првенства започнува од 1930 година. На првиот турнир учествуваат само 13 поканети земји. Денес, светските првенства се третираат како глобален феномен и вклучуваат повеќе од 200 натпреварувачки земји кои учество на турнирот бараат низ двогодишен квалификациски циклус.
Првото светско првенство е одржано во Уругвај, земјата која успева и да го освои првиот трофеј по победата над Аргентина со 4:2. Личноста која е најзаслужна за основањето на Светското првенство е французинот Жил Риме (Jules Rimet), поради што од 1950 година, титулата што му се доделува на светскиот шампион го носи неговото име - тоа е златен пехар со тежина од 1.8 килограми, направен од чисто злато. Во 1970 година, Бразил како трикратен освојувач го добива трофејот во трајна сопственост, но него го чува во своите витрини само до 1983 година кога истиот е украден.
Во 1971 година претставен е новиот, уште поспектакуларен пехар, едноставно наречен ФИФА Светско првенство. Направен од 18 каратно злато, овој пехар со висина од 36 cm и тежина од 5 кг е дело на италијанскиот дизајнер Силвио Гацанини и е проценет на преку 10 милиони долари вредност. Победникот на секое светско првенство добива идентична позлатена реплика, чија изработка чини повеќе од 50.000 долари.
1 Победници на Светските Првенства низ историјата
Година, Домаќин, Финале, Натпревар за трето место
Победник, Резултат, Второ место, Трето место, Резултат, Четврто место
1930 ''Опширно'', Уругвај, 4–2, Аргентина, САД, нема
1934 ''Опширно'', Италија, 2–1 п.п., Чехословачка, Германија, 3–2, Австрија
1938 ''Опширно'', Италија, 4–2, Унгарија, Бразил, 4–2, Шведска
1950 ''Опширно'', Уругвај, , Бразил, Шведска, , Шпанија
1954 ''Опширно'', Западна Германија, 3–2, Унгарија, Австрија, 3–1, Уругвај
1958 ''Опширно'', Бразил, 5–2, Шведска, Франција, 6–3, Западна Германија
1962 ''Опширно'', Бразил, 3–1, Чехословачка, Чиле, 1–0, Југославија
1966 ''Опширно'', Англија, 4–2 п.п., Германија, Португалија, 2–1, Советски Сојуз
1970 ''Опширно'', Бразил, 4–1, Италија, Западна Германија, 1–0, Уругвај
1974 ''Опширно'', Западна Германија, 2–1, Холандија, Полска, 1–0, Бразил
1978 ''Опширно'', Аргентина, 3–1 п.п., Холандија, Бразил, 2–1, Италија
1982 ''Опширно'', Италија, 3–1, Западна Германија, Полска, 3–2, Франција
1986 ''Опширно'', Аргентина, 3–2, Западна Германија, Франција, 4–2 п.п., Белгија
1990 ''Опширно'', Западна Германија, 1–0, Аргентина, Италија, 2–1, Англија
1994 ''Опширно'', Бразил, 0–0 п.п. (3–2) пенали, Италија, Шведска, 4–0, Бугарија
1998 ''Опширно'', Франција, 3–0, Бразил, Хрватска, 2–1, Холандија
2002 ''Опширно'', &, Бразил, 2–0, Германија, Турција, 3–2, Јужна Кореја
2006 ''Опширно'', Италија, 1–1 п.п.(5–3) пенали, Франција, Германија, 3–1, Португалија
2010 ''Опширно'', , , , ,
2014 ''Опширно''
2018 ''Опширно'', Ќе се одлучи (се очекува Европа)
Базалт

Базалт — магматска карпа, со темна или црна боја, која се одликува со својата тврдост. Оваа карпа е потврда од гранитот. Базалтот го сочинува дното на длабоките мориња и служи како многу добар градежен материјал, особено за градење на патишта.
Обично е ситнозрнест поради долгото ладење на лавата на површината од земјата. Може да биде со порфирна структура, т.е. да содржи поголеми кристали во матрична форма. Може да има везикуларна или флуидална текстура. Базалтот обично е црн или сив. Базалтните магми се оформуваат со декомпресивно топење на Земјината кора. Повеќе од 90% од сите вулкански карпи на Земјата се базалт.
Плиниј Постариот го користел зборот базалт.
1 Типови на базалт
* толеитски базалт има релативно малку силициум и сиромашен е со натриум. Најголем дел од базалтот од океанското дно е од овој тип.
* високоалуминиумски базалт кој содржи повеќе од 17% (Al<sub>2</sub>O<sub>3</sub>)
* алкален базалт има релативно малку силициум, а богат е со натриум. Може да содржи алкален момирок и флогопит.
* бонинит е андезит богат со магнезиум.
2 Петролошки одлики
Базалтот е карактеристичен по калцитниот плагиокласен момирок и пироксенот. Оливин исто така може да се најде во значајна мерка. Во базалтот може да се најдат и оксиди на железо или оксиди на железо и титан, како што се магнетит, улвоспинел и илменит. Поради присуството на тие материјали, базалтот има силни магнетни својства.
Во теолеитичкиот базалт има пироксени и калциум богат со плагиоклас. Матрицата на карпата често содржи кварц, тридимит или кристобалит.
Во високоалуминиумскиот базалт присутни се фенокристали на момирок. Алкалниот базалт е без ортопироксени.
Базалтот има високотемпаратурна течна и цврста фаза. Блиску до Земјината површина има 1200 °C.
Повеќето телеолити се создаваат на околу 50-100 километри под површината, а алкалниот базалт се создава веројатно на 150-200 километри под површината.
3 Геохемија
Базалтот е богат со MgO и CaO, а сиромашен со SiO<sub>2</sub> и Na<sub>2</sub>O. Базалтот најчесто има ваков состав:
45-55% SiO<sub>2</sub>, 2-6% алкали, 0,5-2,0% TiO<sub>2</sub>, 5-14% FeO и 14% или повеќе Al<sub>2</sub>O<sub>3</sub>. Составот на CaO вообичаено е околу 10%, а MgO има од 5 до 12%.
Високо алуминиумскиот базалт има 17-19% Al<sub>2</sub>O<sub>3</sub>.
4 Морфологија и текстура
Формата, структурата и текстурата на базалтот покажуваат на кој начин излегол на површината, дали тоа било во море, со експлозивна ерупција или приерупција на лава. Кога базалтот излегува под вода, водата го лади и се создаваат карпи во форма на перници, низ кои се пробива лавата и создава нова површина.
Стара Загора (област)

Старозагорска областОбласт Стара Загора
мапа
Админ. центар:Стара Загора
Површина:5 ,151.1 км²
Население:350,925
Број на општини:11
Регистарска ознака:СТ
Областен Управител:Мариja Неjкова
информација
Старозагорска област е една од 28-те области на Бугарија.
1 Список на населените места во Старозагорска област
''Градовите се со задебелен фонт''
1.1 Општина Браќа Даскалови
Браќа Даскалови,
Верен,
Гољам Дол,
Горно Белево,
Горно Ново Село,
Гранит,
Долно Ново Село,
Кољу Мариново,
Мало Дрјаново,
Марково,
Медово,
Мирово,
Мал’к Дол,
Најденово,
Оп’лченец,
Оризово,
Партизанин,
Плодовитово,
Православ,
Славјанин,
С’единение,
Срневец,
Черна Гора
1.2 Општина Гурково
Брестова,
Гурково,
Двориште,
Димовци,
Паничерево,
Ж’лтопоп,
Златирт,
Конаре,
Љава Река,
Пчелиново
1.3 Општина Г’л’бово
Априлово,
Великово,
Главан,
Г’л’бово,
Искрица,
Медникарово,
Мусачево,
М’дрец,
Обручиште,
Помоштник,
Разделна
1.4 Општина Казанлак
Бузовград,
Голјамо Дрјаново,
Горно Изворово,
Долно Изворово,
Дунавци,
Енина,
Казанлак,
Копринка,
Крн,
К’нчево,
Горно Черковиште,
Овоштник,
Розово,
Ржена,
Средногорово,
Хаџидимитрово,
Черганово,
Шејново,
Шипка,
Јасеново
1.5 Општина М’глиж
Боруштица,
Ветрен,
Д’бово,
Државен,
Зимница,
М’глиж,
Радунци,
Селце,
Сливито,
Тулово,
Шаново,
Јулиево,
Jaворовец,
Jaгода
1.6 Општина Николаево
Едрево,
Елхово,
Николаево,
Нова Mахала
1.7 Општина Опан
Баштино,
Бјал Извор,
Бјало Поле,
Васил Левски,
Венец,
Кравино,
Опан,
Пстрен,
Књажевско,
Средец,
Столетово,
Тракија,
Jaстребово
1.8 Општина Павел Бања
Асен,
Александрово,
Виден,
Габарево,
Горно Сахране,
Долно Сахране,
Манолово,
Осетеново,
Павел Бања,
Скобелево,
Турија,
Т’жа,
Трничени
1.9 Општина Раднево
Бели Брјаг,
Б’лгарене,
Гледачево,
Боздуганово,
Даскал-Атанасово,
Диња,
Землен,
Знаменосец,
Ковач,
Ковачево,
Коларово,
Константиновец,
Љубеново,
Маца,
Полски Градец,
Раднево,
Рисиманово,
Свободен,
Срнево,
Тихомирово,
Топољане,
Тројаново,
Трнково
1.10 Општина Стара Загора
Арнаутито,
Бенковски,
Богомилово,
Борилово,
Борово,
Братја Кунчеви,
Б’деште,
Воденичарово,
Горно Ботево,
Д’лбоки,
Еленино,
Елхово,
Загоре,
Змејово,
Казанка,
Калитиново,
Калојановец,
Кирилово,
Козаревец,
Колена,
Ловец,
Лозен,
Љуљак,
Љасково,
Маджерито,
Мала Вереја,
Мало Кадиево,
Михајалово,
Могила,
Ново Село,
Орјаховица,
Остра Могила,
Памукчии,
Петрово,
Плоска Могила,
Подслон,
Преславен,
Прјапорец,
Пшеничево,
Пстрово,
Ракитница,
Румања,
Самуилово,
Слад’к Кладенец,
Хан Аспарухово,
Стара Загора,
Старозагорски Бањи,
Стрелец,
Сулица,
Христијаново,
Хриштени
1.11 Општина Чирпан
Винарово,
Воловарово,
Гита,
Димитриево,
Држава,
Зетјово,
Златна Ливада,
Изворово,
Мало Трново,
Могилово,
Осларка,
Рупките,
Свобода,
Спасово,
Средно Градиште,
Стојан-Заимово,
Целина,
Ценово,
Чирпан,
Jaворово,
Jaздач
Тршиќ

Тршиќ (српски: ''Тршић'') е музеј-село близу Лозница во Србија.
Познато е како родно место на Вук Стефановиќ Караџиќ; каде се наоѓа негова реконструирана куќа и споменик. Оваа знаменитост привлекува многу туристи.
Силистра

Силистра (|Силистра) — град во Североисточна Бугарија, административен центар на Општина Силистра во Силистренската Област. Има население од околу 26.879 жители (2022). Градот се наоѓа во историскиот регион Добруџа во близина на границата со Романија.
Градот Силистра е еден од најстарите бугарски градови. Во античко време градот се наоѓал во провинцијата Мезија и се викал Дуросторум. Западноримскиот генерал Флавиј Аетиј бил роден тука околу 390 година. Во средниот век Силистра била позната под името Дрстар.
Хорас Лант

Хорас Г. Лант (анг. ''Horace G. Lunt''; 1918- — американски славист и македонист, професор на универзитетот Харвард. Опишан е како „еден од најдобрите стручњаци во своето поле“ . Лант ја напишал првата граматика на македонскиот јазик на англиски во раните 1950-ти години.
1 Библиографија
* Lunt, H. G. (2001) ''Old Church Slavonic Grammar'' (Walter de Gruyter) ISBN 3-11-016284-9
* Lunt, H. G. (1952) ''A Grammar of the Macedonian Literary Language'' (Скопје)
Света Петка (Скопско)

:''Оваа статија се однесува на селото Света Петка во Општина Сопиште. За светицата со исто име, видете Света Петка.''
Света Петка — село во Општина Сопиште. Според пописот од 2002 година, селото имало население од 712 жители.
1 Географија и местоположба
Селото е дел од областа Каршијак и се наоѓа во јужното подножје на Водно.
2 Историја
Во век, селото е дел од нахијата ''Каршијак'' во Скопската каза во Отоманското Царство.
Според опширните османлиски дефтери за населението на Скопската Каза од 1832/33 година, селото било муслиманско, со 20 муслимански домаќинства. На овој попис биле забележани 40 мажи муслимани, со 6 новороденчиња. Се проценува дека селото во тој период имало 92 жители.
Стефан Верковиќ во 1857 година го забележува со 160 жители.
Според податоците на Васил К’нчов од 1900 година, селото имало 20 жители христијани (Македонци) и 200 жители муслимани (Албанци).
После Втората балканска војна, 1913 г. селото влегува во границите на Србија'','' како дел од Општина Говрлево и има 337 жители.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралство Југославија во 1931 година, селото имало 350 Албанци.
3 Население
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 712 жители, од кои 701 Албанец и 11 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 747 жители, од кои 701 Албанец и 46 лица без податоци.
3.1 Родови
Света Петка е албанско село.
Според истражувањата од 1950 година, родови во селото се следните:
* Доселеници: Абдалар (21 к.) доселени се од некое село во Горна Река. Уште подалечно потекло имаат од Албанија. Го знаат следното родословие: Меџид (жив на 45 г. во 1950 година) Џеладин-Кадри-Емин-Абди Ќаја, кој се доселил. Тоа било во почетокот од XVIII век; ''Шопалар (20 к.)'' потекнуваат од фисот Соп во северна Албанија; ''Аџијалар (12 к.)'' доселени се од некое село во Горна Река. Уште подалечно потекло од Албанија; ''Аљиалар (11 к.)'' доселени се од мијачкото село Жировница во Долна Река. Основачот на родот говорел само македонски, но мешајќи се со Албанците сега во овој род се говори албански, и се сметаат за Албанци. Од Жировница се иселиле двајца блиски роднини, едниот се населил во Говрлево каде прешол во православие. Тие и сега постојат во тоа село (''Скендеровци''). Тие долго време се пазеле како блиски роднини. Го знаат следното родословие: Милаим (жив на 50 г. во 1950 година) Селам-Бислим-Бејтула-Алил, кој се доселил околу 1810 година во Говрлево, па набрзо прешол во Света Петка.
4 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта*Рамниште — населба и некропола од средниот век
5 Поврзано
* Каршијак
* Општина Сопиште
* Сопиште
Добрич

Добрич (|Добрич) е град во североисточниот дел на Бугарија и е административен центар на Добричка област и општината Добрич. Градот е културен и историски центар на Јужна Добруџа, а на исток од него се наоѓа Црно Море со познатите морски одморалишта Балчик и Албена.
1 Историја
Првиот доказ за населување во денешниот Добрич датираат од 4 или 3 век п.н.е. Тоа бил град на римската провинција Мизија Инфериор под латинското име Абритум. Пронајдени се и урнатини од 2 до 4 век од нашата ера и од 7 до 11 век, вклучително и прабугарска некропола со пагански гробници во центарот на градот.
Во текот на 11 век, печенешките инвазии ја опустошиле внатрешноста на Добруџа, оставајќи многу населби во регионот ненаселени во времето на Второто Бугарско Царство.
Населбата била основана по втор пат во 16 век од османлискиот трговец Хаџиоглу Пазарџик, чие име го носела до 1882 година. Според османлиските податоци од 1646–1650 година, во градот имало над 1.000 куќи, околу 100 продавници, три гостилници, три турски амами, дванаесет џамии и дванаесет училишта. Од 17 до 19 век, градот се развил како занаетчиски, трговски и земјоделски центар, познат по ткаењето, домашно кроење, бакарската трговија, кожарството и земјоделските производи, како што се пченицата, лененото семе, волната и сирењето. На почетокот на 19 век, населението на градот достигнало 12.000 луѓе, од кои многу бегалци од Источна Бугарија по Руско-турските војни. Се формирал и културниот изглед на градот. Првата православна црква била изградена во 1843 година. Градот бил ослободен од Отоманската Империја на 27 јануари 1878 година и преименуван во Добрич на 19 февруари 1882 година.
По Букурешкиот договор од 1913 година (потврден со Нејскиот договор од 1919 година), Добрич и цела Јужна Добруџа биле инкорпорирани во Романија до 1940 година. За тоа време градот го носел името Базарџик, што претставува трансформација од претходното турско име Хаџиоглу Пазарџик и бил центар на округот Калиакра. На 25 септември 1940 година, бугарската војска влегла во градот по потпишувањето на Крајовскиот договор на 7 септември 1940 година.
Во 1949 година, за време на комунистичкиот режим, Добрич бил преименуван во Толбухин по маршалот на Советскиот Сојуз Фјодор Толбухин. На 19 септември 1990 година, со претседателски декрет беше обновено старото име на градот Добрич.
2 Економија
Денес Добрич е модерен индустриско-земјоделски и транспортен центар на регионот Добруџа, еден од десетте најголеми градови во Бугарија. Градот е важен културен, економски и административен центар во североисточниот економски регион на земјата. Економскиот профил на Добрич го одредува прехранбената индустрија која обезбедува над 50% од обемот на урбаната индустрија, како и лесната индустрија. Богатата земјоделска површина обезбедува вредни суровини.
Македонска филхармонија

Македонска филхармонија — единствениот симфониски оркестар во Македонија. Од основањето до денес, оркестарот игра важна улога на полето на музичката уметност во Македонија и како претставник на домашната класична музика во странство. Со него раководеле истакнати македонски и странски диригенти и настапувале видни солисти. Гостувала во разни земји во Европа, како и Средна и Латинска Америка.
Има широк репертоар од симфониски, вокално-инструментални и камерни дела од класичното, современото творештво од домашни и странски композитори. Во склоп филхармонијата повремено работи и камерен оркестар.
1 Историјат
Филхармонијата е основана е на 24 ноември 1944 г. со одлука на управата, а од страна на група музичари, на чело со диригентот Тодор Скаловски. На почетокот, оркестарот се состоел од триесетина музичари, предводени од Скаловски и Трајко Прокопиев. Најпрвин, оркестарот настапувал на свечености и академии, а првиот јавен концерт бил одржан одржан на 15 декември 1945 г. Во текот на своето постоење, Филхармонијата работела во состав на други организации и установи, под имињата: „Скопска филхармонија“, „Државен симфониски оркестар“, „Симфониски оркестар на Радио Скопје“ и „Оркестар на Операта на МНТ“, а во 1960 г. станала самостојна установа, под името „Македонска филхармонија“.
По повод јубилејот 70 години од основањето, на 15 декември 2014 година била промовирана монографијата „70 години Македонска филхармонија“, чии автори се Тина Иванова и Роза Нолчева-Ангеловска.
2 Настапи
Покрај редовниот репертоар во Македонија, Македонската филхармонија гостувала во повеќе земји: Јужна Америка, Белгија, Холандија, Швајцарија, Шпанија, Полска, СССР, Романија, Бугарија, Турција, Италија, Србија, Црна Гора и други.
3 Диригенти
Покрај нејзините основачи, со филхармонијата раководеле голем број на странски и домашни диригенти:
4 Поврзано
* Македонска опера и балет
* Македонска класична музика
* Тодор Скаловски
* Трајко Прокопиев
Екватор

Екватор — замислена кружница која ја дели планетата на северна и јужна полутопка. Географската ширина на екваторот по дефиниција е 0°. Должината на Земјиниот екватор изнесува 40.075 км. Земјината топка не претставува идеална сфера и е всушност најиспапчена кај екваторот каде што нејзиниот просечен полупречник од 6.375 км е зголемен за приближно 22 км.
1 Екваторска клима
Температурата околу екваторот е секогаш висока бидејќи ова место е најблизу до Сонцето. Не постојат четири годишни времиња во околината на оваа географска ширина. Климата е тропска, што значи постојат само две годишни времиња, обично разликувајќи се по големи врнежи или суши. Зависно од надморска висина или близина до океанот, овие два фактори може да варираат.
2 Екваторски држави
Екваторот поминува низ територијата на 14 држави. Мора да се споменe дека иако е таканаречена, Екваторска Гвинеја не спаѓа во оваа група на држави. Почнувајќи од нултиот меридијан, па на исток, екваторот минува низ:
Координати, Земја, територија, море, Белешки
Атлантски Океан, Гвинејски Залив
, Островот Ролас
Атлантски Океан, Гвинејски Залив
, Минува низ местото Макуа.
, Минува 9 км јужно од центарот на градот Бутембо
, Минува 32 км јужно од центарот на градот Кампала
Езеро Викторија, Минува низ извесни острови во
, Минува 6 км северно од центарот на градот Кисуму
Индиски Океан, Минува низ атолите Хуваду и Фувамула во те
, Островите Бату, Суматра и Линга
Проток Каримата
, Борнео
Макасарски Проток
, Сулавеси
Залив Томини
Молучко Море
, Островите Кајоа и Халмахера
Халмахерско Море
, Остров Геб
Тихи Океан, Минува 570 м северно од островот Вајгео, Минува 13 км јужно од атолот Аранука, Минува 21 км јужно од Бејкеровиот Остров,
, Островот Изабела во архипелагот Галапагос
Тихи Океан
, Минува 24 км северно од центарот на градот Кито, кај населбата Митад дел Мундо
, Минува 4,3 км северно од границата со Перу
, Митад дел Мундо Рораима Амазонас Пара Амапа Пара — острови на устието на реката Амазон
Атлантски Океан
3 Екваторот како мотив во популарната култура
* „Екватор“ (англиски: ''Equator'') — песна на американската рок-група Спаркс (''Sparks'') од 1974 година.
Италијански концерт

''Италијански концерт'' (правилно: ''Концерт во италијански стил''), BWV 971, е концерт за соло чембало во три става од Јохан Себастијан Бах, компониран во 1735. Делото е издадено како дел од Вежби за клавијатура II, along with the Француската увертира. ''Италијанскиот концерт'' е меѓу популарните Бахови дела, нашироко сниман за чембало и пијано.
Трите става се:
# Без означено темпо, обично свирен во алегро
# Анданте
# Престо
Двата живи крајни става во Ф дур во риторнело стил, седат од обете страни на средишниот став во ариозо стил во Д мол.
Иако концертот (кончерто) по дефиниција зависи од спротивставување на улогите на различни групи инструменти во ансамблот, Бах постигнува сличен ефект со употребата на два мануела за ''форте'' и ''пијано'' наизменично на чембалото. (Бах исто така има транскрибирано вистински италијански кочерти од Вивалди и други (BWV 972-987) за соло чембало (и други за соло органа или педално чембало.)
de:Clavierübung#Clavierübung Teil II
Сливен

Сливен (|Сливен) — град во Југоисточна Бугарија, административен центар на Општина Сливен во Сливенската Област. Има население од околу 78.232 жители (2024).
Познат е уште како „''градот на Стоте војводи''“ поради многуте востаници против Отоманското Царство. Сливен е родното место на Хаџи Димитар — бугарски револуционер и национален хероj. Градот е сместен на јужните падини на Стара планина.
Асеновград

Асеновград (|Асеновград) — град во Јужна Бугарија, административен центар на општината Асеновград во Пловдивската Област. Има население од околу 51.601 жители (2022).
Асеновград е наследник на античкиот Стенимахос (грчки јазик:''Στενήμαχος''). Градот првпат се споменува 700 години пред новата ера. На 2 км јужно од градот се наоѓа средновековната Асенова тврдина на бугарскиот цар Иван Асен II.
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во клисурата на реката Асеница, на нејзиниот излез од Родопите кон Горнотракиската Низина. Поради оваа причина, општината Асеновград формира природна врска помеѓу Централна Бугарија, Централните Родопи и Белото Море. Оддалечен е на 19 километри од регионалниот центар Пловдив и 167 км од главниот град Софија.
2 Галерија
Христо Батанџиев

Христо Иванов Батанџиев — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и еден од основачите на Македонската револуционерна организација (МРО).
1 Животопис
Христо Батанџиев е роден во Гуменџе, Ениџевардарско. Се школувал во родното село, каде што подоцна и учителствувал. Тој најпрво работел како учител во солунската бугарска машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“, а потоа бил секретар во солунската црковно училишна општина и Егзархиската Митрополија во Солун.
Како патриот, загрижен за судбината на Македонија ѝ пристапил на групата македонски интелектуалци-истомисленици, со кои во Солун ја основале Македонската револуционерна организација. Организацијата е основана на 23 октомври 1893 година (стар стил) во неговото живеалиште.
По Младотурска револуција во 1908 година и Хуриетот бил активен член на Сојузот на бугарските конституциони клубови во Македонија.
Во текот на Балканските војни, Батанџиев заедно со уште 183 други Македонци од Солун и Солунско, бил уапсен од грчката војска. Некои од нив, вклучувајќи го и Батанџиев, требале да бидат интернирани со брод од Солун до островот Трикери. Загинал заедно со архимандритот Евлогиј во 1913 година, бил фрлен и удавен во Егејското Море од страна на Грците.
Денес во софискиот кварт ''Орландовци'' е именувана една улица по него , а во Скопје е именувана една спортска сала во општината Ѓорче Петров.
Враца

Враца Бугарија
Население
60.482
Површина
? <sup>2</sup>
Регистарска ознака
ВР (BG)
Административна поделба
Врачанска област
Мрежно место
Градоначалник
Титју Младенов (ГЕРБ)
Надморска висина
344 m
Координати:
43° 12′ С, 33° 45′ И
Враца (|Враца) е најголемиот град во Врачанска област, Бугарија со 60.482 жители. Се наоѓа во северозападниот дел на земјата. Градот е сместен во подножјето на Стара планина. Во Враца се наоѓа и археолошки музеј во кој се изложени едни од најстарите откриени златни и сребрени предмети на Tраките.
1 Галерија
Горна Орјаховица

Горна Орјаховица (|Горна Оряховица) е град во Северна Бугарија. Се наоѓа во областа Велико Трново недалеку од градовите Велико Трново и Долна Орјаховица и архитектурниот резерват село Арбанаси. Градот е втор по големина во областа после Велико Трново и е административен центар на општината Горна Орјаховица.
1 Историја
Најраното населено место во регионот е од среднокамената епоха (вториот дел на петтото илјадолетие п.н.е.) Меѓу возвишението Камака и арбанашкото плато се пронајдени траги од подоцна тракиско село од племето ''кробизи''. Кробизите ја изградиле тврдината Камака во 5 век п.н.е. Подоцна, во 1 век п.н.е. римјаните изградиле римска тврдина над нејзините рушевини. Ова населено место својаата економска егзистенција претежно ја стекнува преку лозарството и винопроизводството. Животот во него продолжил до доаѓането на словените во околу 6 и 7 век. Не се пронајдени материјални докази за живот во периодот од 7 до 12 век.
2 Наводи
Ајтос (село)

:''За градот Ајтос во Бугарија, видите Ајтос.
Ајтос или Аетос (грчки: ''Αετός'') — село во Леринско, Егејска Македонија. Тоа е исто така центар на Општина Суровичево.
1 Географија и местоположба
Селото Ајтос е оддалечено 12 км југозападно од Суровичево. Сместено е на надморска височина од 640 метри. Атарот опфаќа 16 км<sup>2</sup>и се наоѓа во полето, а веднаш над него се издига планината Радож, која е разгранок на Вичо планина. Според записите на Ѓорче Петров селото Ајтос се наоѓа 4 часа на југ од градот Лерин, и е расположено на јужната падина на разгранокот којшто се испушта од Невешката Планина на исток кон Островското Езеро. Тоа е едно од високите планински села во Леринската каза. Од него се гледа целиот Сариѓол. Граничи со селата Горицко, Невеска и Зелениче на запад, Негован на север, Љубетино на исток. На југ се граничи со Врапчанското и Зазерското Езеро и селата кои се расположени крај нив, имено: Свето Тодори и Инско.
2 Историја
Името го добило од некој бег Аеги, кој живеел во соседното село Горицко, а Ајтос бил неговиот чифлик. Селото Ајтос се среќава во турските пописни дефтери од век, односно од опширниот пописен дефтер број 16 за Леринската нахија од 1481 година каде е запишано дека вкупно имало 59 христијански македонски семејства кои произведувале пченица до 69 товари, јачмен до 16 товари, 'рж до 13 товари, граор до 3 товари, бостан, овошје, лен, просо, леќа, обработувале лозја, чувлае свињи, кожурци и имало оревови дрвја и 10 воденици за што селото остварувало свкупен приход од 6839 акчиња. Ајтос била и сè до денес останала чисто македонска населба. Се претпоставува дека селото е формирано од пребегнати македонски семејства од напуштеното село Бегна (Островско) и други села. На основа на податоци според записите на Ѓорче Петров од 1896 година селото имало 125 куќи со 690 жители од кои 80 куќи со 440 жители биле македонски – егзархистички, а 45 куќи со 250 жители биле македонски – гркомански.. Во текот на Втората светска војна и во Грчката граѓанска војна селото настрада и даде повеќе жртви. Неколку семејства побараа спас во Југославија - околу 20 лица, а во источноевропските земји околу 40 лица. Подоцна се јавила и миграцијата во прекуокеанските земји.
3 Стопанство
Основните занимања на населението за земјоделството и сточарството.
4 Население
Селото во 1913 г. имало 830 жители, во 1920 г. - 758, во 1928 г. - 941, во 1940 г. - 1189, во 1951 г. - 1056, во 1961 г. - 1016, во 1971 г. - 823, во 1981 г. - 860 и во 1991 г. имало 819 жители.
5 Културни и природни знаменитости
* Црква „Св. Ѓорѓи“ од 1836 г.
* Ајтоски манастир („Св. Архангели“) од 1892 г.
BWV

BWV (од |Bach-Werke-Verzeichnis - „Каталог на Баховите дела“) — систем на класификација на музички дела од Јохан Себастијан Бах во кој тие се групирани тематски, а не хронолошки. BWV-броевите биле смислени од Волфганг Шмидер во 1950, во каталог со наслов ''Thematisch-systematisches Verzeichnis der musikalischen Werke von Johann Sebastian Bach''. Овие броеви се користат насекаде и се прифатени како стандардно набројување на Баховите дела. На пример „Миса во Х-мол“, BWV 232, компонирана во 1733. Понекогаш BWV-броевите се нарекуваат и Шмидерови броеви. Стари изданија ги обележуваат броевите како S. 232.
Овој каталог е ажуриран неколкупати, т.е. со отстранување на дела со несигурно авторство, додавање на новооткриени дела итн. Ове ажурирани каталози се печатат: изданието од 1990 излегло како ISBN 3-7651-0255-5.
1 Тематски каталог
За разлика од ''хронолошки'' подредените каталози на други композитори, Шмидеровиот каталог на делата на Бах е подреден по вид на дело, наречен ''тематски'' каталог: најпрвин доаѓаат хорските дела, па тие за органа, потоа други клавијатурни дела итн. поради ова, низок BWV-број не е знак за старост на делото.
Шмидер избрал тематска, наместо хронолошка каталогизација од разни причини, од кои двете најважни се:
* Многу од Баховите дела се со несигурно датирање. Дури и ако на партитурата има датум, ова може да значи година на пресликување, преработка и сл. Но од времето на Шмидер работите се смениле, и оттогаш стручњаците имаат утврдено веројатна или сигурна година за многу дела (видете подолу).
* Баховото здружение издава дела од Бах уште од 1851; овие постоечки изданија ги подредувале делата на Бах по ''жанр'' (или музичка форма), па така подредувањето по тематика било полесно и во согласност со воспоставената практика.
2 Хронолошка каталогизација
Филип (и Жерар) Званг издале алтернативен систем за каталогизација на Баховите кантати (BWV 1-215 + 248-249), земајќи ја предвид ''хронологијата'', видете:
Овој список е издадена во 1982 како ''Guide pratique des cantates de Bach'' во Париз, ISBN 2-221-00749-2.
3 Поврзано
* Список на композиции од Јохан Себастијан Бах по BWV-број.
* Рјомов каталог (RV) - каталог на делата на Антонио Вивалди
Бешичко Езеро

Бешичкото Езеро (во постари извори наречено „Бешикско Езеро“; |Λίμνη Βόλβη, ''Лимни Волви'') — езеро во Егејска Македонија (денес во Грција), дел од групата на егејските езера. Се наоѓа на 40 км североисточно од Солун. Водниот слив опфаќа површина од приближно 1.247 км<sup>2</sup>.Нивото на водата се менува во зависност од сезоната и врнежите. Водата се користи главно за наводнување и риболов. Езерото е сврзано преку реката Дервент со Лагадинското Езеро соседно на запад, со кое образуваат заеднички екосистем.
Езерото е наречено по околните населени места: Голем Бешик (''Мегали Волви'') и Мал Бешик (''Микра Волви''). По нив е наречена и околната Бешичка Планина.
Општината околу езерото се нарекува Бешик (''el'').
1 Флора
Езерото е богато со различни водови фитопланктон. Шумите околу него се дабови, има и повеќе градини со овошја.
2 Фауна
Во езерото живеат 29 видиви риби,една од нив ендемска. Водоземните се барем 5 видови, а во и околу езерото се среќаваат 34 видови цицачи.Богатството на птици е презентирано со повеќе од 200 видови.Поважни што гнездат се:
* мал воден бик (''Ixobrychus minutus''; 30 двојки)
* ноќна чапја (''Nycticorax nycticorax'')
* мала бела чапја (''Egretta garzetta'')
* пепелава чапја (''Ardea cinerea''; 90 двојки)
* црвена чапја (''Ardea purpurea'')
* бел штрк (''Ciconia ciconia''; 50 двојки)
* лисеста гусковидна патка (''Tadorna ferruginea'')
* краткопрст јастреб (''Accipiter brevipes'')
* лисест глувчар (''Buteo rufinus'')
* мал орел кликач (''Aquila pomarina''; 1 двојка)
* блатна еја (''Circus aeruginosus''; 3 двојки)
* џуџест (мал) орел (''Hieraaetus pennatus'')
* мала барска кокошка (''Porzana parva'')
* модроврана (''Coracias garrulus'')
* пепелаво (мало) свраче (''Lanius minor'')
Исто така езерото е важно место за прехрана на: розов (обичен) пеликан (''Pelecanus onocrotalus''; макс. 550 двојки) во летото, како и кадрав пеликан (''Pelecanus crispus''; 50+ двојки) за време на преселба. Зимно време можат да се видат цуцулест нуркач (''Podiceps cristatus''; 11.000 единки), големо штипче (''Podiceps nigricollis''; 100+ единки), црвеноглав кожувар (''Aythya ferina''; 30.000 единки), лиска ''Fulica atra''; 20.000 единки) и понекогаш белоглава патка (''Oxyura leucocephala'')
3 Поврзано
* Бешик (општина)
* Лагадинско Езеро
Јамбол

Јамбол (|Ямбол) — град-општина и административен центар на Јамболската област во Бугарија. Распослан е на 91 км<sup>2</sup> на бреговите на реката Тунџа. Се наоѓа на 93 км од Црното Море и јужно од магистралата Тракија (меѓу Софија и Бургас). Градот е наследник на античкиот ''Диjанополис'', кој за првпат се споменува 500 години пред новата ера.
1 Личности
* Џон Атанасов — американски научник, кој го открил првиот компјутер во светот (татко му е роден во село Бојаџик, во близина до Јамбол)
* Митко Штерев — бугарски музичар и композитор
* Волен Сидеров — бугарски политичар.
Ботевград

Ботевград (|Ботевград) — град во Софиска Област, Бугарија со 20.564 жители. Се наоѓа во западниот дел на земјата. Градот е сместен во подножјето на Балканот. Тој е административен центар на истоимената оштина. Денешното име го добил според револуционерот Христо Ботев, во Бугарија почитуван како еден од најголемите револуционери во историјата на бугарскиот народ.
1 Географија
Се наоѓа на 60 километри од главниот град Софија, северно од Стара Планина, во правец на Варна или Русе.
Асимптота

Асимптота — права во математиката чие растојание од дадена крива, при ограничено или бесконечно продолжување на двете линии, сè повеќе се намалува, т.е., се стреми кон нула. Двете линии во ваков математички случај никогаш не се сечат.
На пример, x-оската е единствената асимптота на кривата <math>y=\frac{\sin{x{x}</math>.
Во математиката се разликуваат три типа асимптоти: вертикална, хоризонтална и коса асимптота. Функција може да има една или повеќе асимптоти, но може да нема ниту една.
Широкопојасен

Поимот широкопојасен (broadband) во контекст на телекомуникации се однесува на сигнален метод кој вклучува или опфаќа релативно широк спектар на честоти кои можат да се поделат во канали и честотни опсези. Терминот широкопојасен секогаш е релативен, и се разбира во зависност од контекстот. При преносот на податоци модемот пренесува честотен спектар (bandwidth) до 64 килобита (kbit/s) во секунда преку телефонска линија. Преку истата таа телефонска линија АДСЛ може да пренесува честотен спектар од неколку мегабитови во секунда (mbit/s) што се смета за широкопојасен пренос.
Во случајот на АДСЛ, за пренос на податоци не се користи опсегот за гласовна телефонија (0-3,5 килохерци), туку опсегот над оваа честота сè до 1 Мегахерц. Заради тоа опсегот кој го користи АДСЛ е многу поширок од оној на стандардниот модем.
Во контекст на пренос на податоци терминот широкопојаснен може да го има истото значење како што е наведено погоре. Преносот на податоци преку оптички кабел опфаќа уште поголема пропусност.
Сепак, терминот широкопојасен во контекст на пренос на податоци најчесто се користи во потехничка смисла и се однесува на пренос на податоци при што повеќе пакети податоци се испраќаат истовремено за да ја зголемат стапката на ефикасност на преносот без разлика на стапката на реалните податоци.
en:Internet access#Broadband access
Тахинско Езеро

Тахинско Езеро — поранешно езеро на реката Струма, во нејзиниот рамничарски дел — Серско Поле во Егејска Македонија, денес во Грција. Исушено е во периодот 1928-1936 г. според програма на грчката влада за зголемување на обработливите површини. Во близината се наоѓа истоименото село Тахино.
Велинград

Велинград (|Велинград) — град во Југоисточна Бугарија, административен центар на општината Велинград во Пазарџичка Област. Има население од околу 24.102 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Велинград е сместен во Чепинската Котлина во Западните Родопи, на 48 км од Пазарџик, на 80 км од Пловдив, и на 134 од главниот град Софија.
Малаја

Малаја или Полуостровска Малезија (малајски: ''Semenanjung Malaysia'') е делот од Малезија кој се протега на Малајскиот полуостров, и копнено се граничи со Тајланд на север. Поврзан е со насип и мост со островот Сингапур јужно. Преку Малакскиот проток западно се наоѓа островот Суматра. Источна Малезија (на островот Борнео) се наоѓа источно преку Јужнокинеското Море.
1 Покрани и територии
Малаја се состои од следниве 11 покраини и 2 федерални територии (од север кон југ):
*''Северен регион'': Перлис, Кедах, Пенанг, Перак
*''Источен крајбрежен регион'': Келантан, Теренгану, Паханг
*''Централен регион'': Селангор, федерални територии Куала Лумпур и Путраџаја
*''Јужен регион'': Негери Сембилан, Малака, Џохор
Малаја е и името на национална шума или света градина, еднаква на Рајската Градина, по традицијата Шамбала.
2 Историска употреба
Зборот „Малаја“ се користи и во смисла на Британска Малаја и Федерацијата Малаја.
3 Други одлики
Западна и источна Малезија се разликуваат не само географски, туку и по различната структура на судството. Источните покраини имаат повеќе автономија отколку првичните покраини на Малезија, и ја ограничуваат имиграција од полуостровот.
4 Поврзано
* Малајска Унија
* Малезија
* Малајски полуостров
* Малајски долар