procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Лезик

Лезик или Мелисургос (|Μελισσουργός, Мелисургос) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Мелисургос бил дел од општина Аполонија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 26 километри западно од Ставрос и 65 километри источно од Солун, во подножјето на Богданска Планина (Кердилија) помеѓу Лагадинско Езеро и Бешичко Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 100 метри.
Лезик опфаќа површина од 23 квадратни километри.
2 Историја
2.1 Отоманско Царство
Црквата „Св. Ѓорѓи“ е изградена во 1850 г. и прогласена за споменик на културата.
Во XIX век Клисели било македонско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 136 жители Турци и 160 Грци.
Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 230 Грци и во селото работело грчко училиште..
2.2 Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година селото имало 1030 жители.. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.
Во 1926 година селото било преименувано во Мелисургос.
3 Демографија
Во 1928 година селото било мешано со 3 бегалски семејства и 10 бегалци .
Висока

Висока (|Όσσα, ''Оса''; до 1927 г. ''Βυσσώκα'', ''Висока'') — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 409 жители (2021).
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 17 километри североисточно од градот Лагадина (Лагадин) и на 35 километри североисточно од Солун, на Богданска Планина. Селото се наоѓа на надморска височина од 640 метри.
2 Историја
Крај населбата има траги од населба од IV век п.н.е. На ридот Кури има населба од старомакедонската епоха.
Во 1751 година, жителка на Висока по име Кирана настрадала за верата и била канонизирана како Света Кирана Солунска. Црквата „Св. Кирана“ во селото била изградена во 1868 година, додека црквата „Св. Архангели“ во 1804 година.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 270 семејства со 305 жители муслимани и 931 Македонец Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 200 муслимани и 1350 жители Македонци.
Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 2000 македонски гркомани, и функционирало грчко училиште.
Во текот на Втората балканска војна, во селото вллегле грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 1680 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 1726 жители. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1927 година, селото било преименувано во Оса.
3 Население
Во 1928 година селото броело 1626 жители., додека во 1940 година селото броело 1703 жители.
Селото 889 пописот од 1951 година броело 1399 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 1381 жител, во 1971 година имало 889 жители, во 1981 година имало 576 жители, додека во 1991 година имало 856 жители. Денеска, населението на селото е 387 жители според пописот од 2011 година.
4 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* „Св. Кирана“
* „Св. Архангели“
;Манастири
* „Воведение на пресв. Богородица“
* „Св. Лука“
5 Личности
;Родени во Висока
* Георгиос Грилос (Γεώργιος Γρύλλιος)* Георгиос Карајанис или Аримис (Γεώργιος Καραγιάννης ή Αρίμης)* Димитриј Гролос (р. 1939)
* Запран Стојанов* Иван Ангелов
* Јоанис Узунис (Ιωάννης Ουζούνης)* Кирана Солунска (? – 1751) — светица
* Петрос Боскупсиос (Πέτρος Μποσκούψιος)* Стојанис Алтикис (Στογιάννης Αλτίκης)* Андријана Гролиу
Маврово (Лагадинско)

Маврово (|Μαυρούδα, ''Мавруда''; до 1927 г. ''Μαύροβο'', ''Маврово'') — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Маврово бил дел од општина Маслар.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 33 километри западно од Ставрос и 70 километри источно од Солун, во централниот дел на Халкидик. Селото се наоѓа на надморска височина од 360 метри во јужните делови на Богданска Планина, над Бешичкото Езеро (Волви), на северниот брег на Мавровско Езеро.
Маврово опфаќа површина од 23 квадратни километри..
2 Историја
2.1 Отоманско Царство
Во XIX век Маврово било село во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 150 Турци.
2.2 Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година селото имало 151 жител. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население заминало од своите домови.
Во 1927 година селото било преименувано во Мавруда.
3 Демографија
Во 1928 година селото било мешано со 240 жители бегалци и 69 семејства., додека во 1940 година селото броело 471 жител. Селото во пописот од 1951 година броело 504 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 680 жители, во 1971 година имало 550 жители, во 1981 година имало 522 жители, додека во 1991 година имало 409 жители. Денеска, населението на селото е 375 жители според пописот од 2011 година.
4 Знаменитости
* Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ од 1951 г.
Учини

Учини или Уџана или Уџане (|Κομνηνά) — село со 1.120 жители во Западна Македонија во Грција.
1 Историја
Повеќе од 90% на населението се Грци-бегалци од Турција и зборуваат на понтиски јазик.
Хајдарли

Хајдарли или Старо Хајдарли (|Κλείτος, до 1927 г. ''Χαϊδαρλή'', ''Хајдарли'') — поранешно село во Кајларско, Егејска Македонија, на територија на денешната општина Кожани во Кожанскиот округ на Западна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Хајдерли било село и во Кајларската околија. Лежи североисточно од Сариѓолското Блато, од кое е оддалечено околу четири километри. Од градот Кајлар е оддалечено околу 22 километри во југоисточен правец, а на исто толку растојание се наоѓа североисточно од Кожани. Неговата надморска височина изнесува 705 метри, а атарот на општината опфаќа површина од 25 квадратни километри.
2 Историја
До 1924 година селото било населено исклучително со турско население, а како такво К’нчов го споменува со 530 жител, а Милоевиќ со 40 македонски и 60 турски куќи. По иселувањето на многубројните турски семејства во Турција тука се населени поголем број бегалски семејства од Мала Азија со 662 жители
3 Стопанство
Селото е прилично богато. Неговото население произведува жито, тутун, компири и дргуи земјоделски производи. Делумно е развиено и сточарството.
Сатанизам

Сатанизмот настанал во средниот век и се одржувал повремено во мали тајни групи. Настанувањето на сатанизмот и неговото постоење се поврзува со христијанството.
Христијанството и другите религии во себе подразбираат многу одрекувања. Како такво христијанството предизвикувало во некои групи обид да се одделат, па и сатанизмот е една од реакциите на христијанството.
Според теистичките сатанисти, сатанизмот не е реакција на христијанството, туку најстарата религија вкоренета во паганството.
1 Сатанизам и религија
кога го разгледуваме сатанизмот потребно е да го одредиме неговиот однос спрема религиите. по една дефиниција - религија е верување кое ги има следниве особини
# релативно едноставно сфаќање на потеклото. природни битија - религиско верување
# организација и заедница на основните религиски верувања
# обреди - ритуална работа која манифестира заедница на основни религиски верувања
кога ќе го споредиме сатанизмот со овие зборови за религија. Сатанизмот релативно има едноставно религиско верување/ организации на сатанисти постојат во светот и нивната работа може да се најде и јавно на интернет. И секако сатанистите не кријат обреди на кои се придржуваат
2 Основни Особини на Aтеистичкиот Сатанизмот
Анализа на Антон Лавеј на „Сатанистичката Библија“ од која може да се извадат следниве важни особини.
* Цел на човекот исклучиво максималната лична среќа и уживање во овој живот на земјата. Ако нешто направи за други, сатанистот тоа го прави само доколку тие го заслужиле тоа апстиненцијата е спротивна во сатанизмот.
* Благословени се силните, проклети се слабите. Според сатанистот, силата и моќта се благодат, а слабоста и понизноста проклетство
* Сатанистите во целост ја одрекуваат грижата на совест поради своите сторени дела, без разлика какви биле
* Сатанистите се противници на сите религии а особено на христијанството
* Сатанистите не веруваат во концепт за бог, во сатанизмот поединецот е бог самиот на себе
* Сатанистите имаат три вида на обреди: обред на уништување, обред на сочувство и сексуални обреди
* Жртвувањето на луѓе не е дозволено
3 Теистички Сатанизам
Најпознатата група теистички сатанисти е „Радост на Сатаната“. Оваа групација верува дека Сатаната ги створил лугето и дека ангелите и јахве и другите аврамски креации се вонземјани кои работат на уништување на човештвото. „Радост на Сатаната“ верува дека демоните се стварни древни пагански богови кои се лажно оптужени од страна на евреите за побуна против јахве. Пратителите на оваа групација истотака практикуваат ритуали „убивање на еврејски магии„ и слично.
Према нив корен на името „сатан“ не еврејски него санскрит. Тврдат дека името „Сатана“ влече корени од санскритски свети мантри за кундалини-енергија, како што е СаТаНаМа, сатнам и сатанас. Исто така се поврзува санскритки збор за вистина „Сата“ со Сатаната.
Атманџали

Атманџали или Акманџали (|Λάκκωμα, Лакома) — село во Општина Нова Пропонтида во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Атманџали се наоѓа на 32 километри јужно од градот Солун и на 32 километри југоисточно од центарот на општината Нова Пропонтида, на западниот дел од полуостровот Халкидик, на надморска височина од 100 метри.
2 Историја
2.1 Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на Отоманското Царство.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, во селото живееле 310 жители Турци.
2.2 Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Турција додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
На пописот од 1913 година биле евидентирани 300 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 310 жители
3 Демографија
Во 1928 година селото броело 336 жители, додека во 1940 година селото броело 632 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 606 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 756 жители, во 1971 година имало 804 жители, во 1981 година имало 676 жители, додека во 1991 година имало 819 жители. Денеска, населението на селото е 859 жители според пописот од 2011 година.
Атито

Атито (|Άφυτος, Афитос) — село во Општина Касандра во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Атито се наоѓа на 88 километри јужно од градот Солун и на 7 километри јужно од центарот на општината Касандра, на источниот дел од полуостровот Халкидик, на надморска височина од 50 метри.
2 Историја
2.1 Антички период
Во реонот на Афитос има населба што датира од 3000 година п.н.е. Во 8 век п.н.е. колонисти од Еретрија го основале Афитос, кој во антиката бил важна населба во Касандра. Светилиштето на Дионис и нимфите и Храмот на Зевс Амон играат важна улога во архаичниот и класичниот период. Градот учествувал во персиските војни со своите бродови. Бил принудел од Персијците да им плаќа данок. По повлекувањето на Персијците се присоединил кон Атинскиот поморски сојуз. Градот издавал сопствени пари со ликот на Зевс Амон. Градот исто така имал просперитет и во римско време.
2.2 Отоманско Царство
Афитос се поменува во светогорски документи од 14 век како село и во грчки извори од почетокот на XVII век. Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на Отоманското Царство. Селото како и сите други населби на полуостровот припаѓало на вакуфот Газанфер ага во нахијата Каламарија. Многу жители на селото учествувале во Грчката војна за независност во 1821 година како Тријандафилос Гаруфалу, Јоргос Панајоту, Анастасиос Кирјазис и Гарифалос Антониу. Во војната селото било уништено и било повторно преземено дури по 1827 година. Куќите од варовник се одличен пример за каменоделството на XIX век.
Во 1859 година била изградена црквата „Св.Димитриј“. Набргу потоа, во 1867 година била изградена црквата „Свети Ѓорѓи“ во Лавриотико, во 1885 година црквата „Успение Богородично“, а подоцна „Свети Атанасиј“ и „Свети Николај“ (врз урнатините на ранохристијанса црква).
2.3 Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
На пописот од 1913 година биле евидентирани 480 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 689 жители
3 Демографија
Во 1928 година селото броело 636 жители, додека во 1940 година селото броело 805 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 944 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 870 жители, во 1971 година имало 724 жители, во 1981 година имало 740 жители, додека во 1991 година имало 838 жители. Денеска, населението на селото е 1273 жители според пописот од 2011 година.
4 Култура
Селото е одличен пример за традиционална архитектура. На селскиот плоштад со неправилен облик се наоѓа црквата „Св. Димитрија“, која претставува трикорабна куполна базилика (единствената на Халкидик), во која иконостасот и прозорците се украсени со камени релјефи. На плоштадот се наоѓа и голема традиционална куќа, во која се сместени управата и етнографскиот музеј, кој бил основан во 1980 година.
Кара Јусуфлар Маала

Кара Јусуфлар Маала (познато како и Кара Јусуфлар; |Κρυονέρι, ''Крионери'') — поранешно село во Касандриско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Нова Пропонтида во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало во денешниот атар на селото Атманџали, од кое било оддалечено околу 3 км, западно од гратчето Полигеро, на надморска височина од 130 м.
2 Историја
Во XIX век Кара Јусуфлар Маала било турско село во Касандриската каза на Солунскиот санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото имало 60 жители Турци.
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 60 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 47 лица.
Во 1924 г. сите жители се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. На нивно место се населиле 48 бегалци, така што селото станало бегалска населба. Во 1927 година, името на селото било променето во Крионери (''Κρυονέρι''), во превод „студена вода“.
За време на Граѓанската војна (1947 - 1949) селото наполно настрадало и било напуштено од своите жители и не било обновено, а подоцна било избришано од евиденција.
3 Наводи
Шишани

Шишани или Сисани (|Σισάνι; книжевно: ''Σισάνιον'') — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 173 жители (2021).
1 Географија
Селото е сместено високо на превојот меѓу планините Мурик и Сињак. Се наоѓа на 4 км југозападно од Влашка Блаца, на 15 км северно од Селица и на 30 км северно од Сачишта. Во Шишани се наоѓа Шишанскиот манастир „Успение на пресв. Богородица“.
2 Историја
2.1 Потекло на името
Јордан Заимов смета дека првичното македонско име на селото било ''Сешане''.
2.2 Средновековие
Во средновековието Шишани било епископско седиште во рамките на Охридската архиепископија чија катедрала била посветена на Богородица и датира од XI – XII век.
2.3 Во Отоманското Царство
На крајот од XVII век арпхиепископот Зосим II го преместил епархиското седиште од Шишани во Сачишта.
Според Тодор Симовски, населението потекнува од влашки доселеници од Епир кое со време силно се погрчило.
Во 1889 г. Стефан Верковиќ напишал за Шишани:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. ''Сисани (Шишани, Шајни)'' имало 400 жители Грци и 400 жители Власи.
Според грчка статистика од 1904 г. во селото живееле 250 гркојазични „Грци“.
2.4 Во Грција
Во Првата балканска војна (1912) селото е окупирано од грчка војска, а по Втората (1913) тоа е припоено кон Грција. Таа година во Шишани живееле 454 лица. Во 1920 г. населението пораснало на 487 лица, а во 1928 г. селото имало 463 жители. Населението порано се занимавало исклучиво со сточарство, а подоцна и со други занимања.
Гробишниот храм на селото е посветен на Свети Никола.
+ Преименувани местности во Шишани со службен указ на 31 јули 1969 г., Име, Грчки, Ново име, Грчки, Опис
Цифликиотика Ливадија, Τσιφλικιώτικα Λιβάδια, Ливадија, Λιβάδια
Гомати

Гомати (|Γομάτι) — село во Општина Аристотел во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Гомати бил дел од општина Ревеник.
1 Географија и местоположба
Гомати се наоѓа на 9 километри западно од градот Ерисово и на 21 км северно од Ревеник, во југоисточниот дел на Халкидик, на надморска височина од 440 метри.
Гомати опфаќа површина од 76 квадратни километри.
2 Историја
2.1 Античка историја
Крај Гомати се наоѓаат многу остатоци од различни антички и средновековни населби - во месноста Градистос (Γραντίστος), Кастро (Καστρί), Пиргос (Πύργος) и Хилиаду (Χιλιαδού).
Крај селото се наоѓа средновековната кула за одбрана на манастирот „Света Богородица“ од 8 век, како и параклис посветен на Свети Атанасиј Атонски. Манастирот бил сместен до населба на име Камен. На патот за Ревеник бил сместен стариот манастир „Свети Четириесет маченици“, женски манастир на Ксиропотамскиот манастир, од кој денес преживеал само еден параклис во светогорски стил од XIX век.
2.2 Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на Отоманското Царство.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, во селото живееле 520 жители Грци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев ''(„La Macédoine et sa Population Chrétienne“)'' во 1905 година во селото живееле 500 Грци.
2.3 Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 655 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 595 жители.
3 Демографија
Во 1928 година селото броело 548 жители, додека во 1940 година селото броело 649 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 680 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 783 жители, во 1971 година имало 618 жители, во 1981 година имало 552 жители, додека во 1991 година имало 542 жители. Денеска, населението на селото е 591 жител според пописот од 2001 година.
4 Култура
Недостатокот на инфраструктура во областа на користењето на водата е ограничувачки фактор за развој на агротуризмот во селото. Во селото постои градинка, културна асоцијација на жените, како и фудбалски тим, кој се натпреварува во аматерската Б категорија во локалната лига ЕПС Халкидик.
Селото како свој патронат го слави денот 9 март, како и 15 август кога го слави Успението на Пресвета Богородица.
Варвара (Касандриско)

Варвара (|Βαρβάρα, Варвара) — село во Општина Аристотел во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 46 километри североисточно од градот Ерисово и на 20 километри северно од Леригово, во североисточниот дел на Халкидик, помеѓу планините Древеник и Сугљани.
Селото се наоѓа на надморска височина од 620 метри.
2 Историја
Местото било населено уште од XIV век. Името на селото потекнува од месната црква „Св. Варвара“.
2.1 Отоманско Царство
За време на Грчката војна за независност селото било запалено од страна на Турците, заедно со другите села на Халкидик. За време на Македонската борба, во селото делувал Атанасиос Минопулос.
Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на Отоманското Царство. Црквата посветена на Света Варвара била изградена во 1875 година.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, во селото живееле 600 жители Грци.
Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 555 Грци.
2.2 Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 800 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 595 жители.
3 Демографија
Во 1928 година селото броело 764 жители, додека во 1940 година селото броело 647 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 764 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 803 жител, во 1971 година имало 736 жители, во 1981 година имало 690 жители, додека во 1991 година имало 674 жители. Денеска, населението на селото е 538 жители според пописот од 2011 година.
4 Знаменитости
Варвара се наоѓа во средината на една голема шума. Шумата е покриена со густа вегетација. Таа вклучува многу видови на дрвја, меѓу кои и бука, даб и липа. Главно занимање на жителите е преработка на дрвото. Во внатрешноста на шумата се наоѓаат два водопади
Во центарот на селото се наоѓа црква посветена на Света Варвара била изградена во 1875 година. Во близина на селото секое лето се одржува музички фестивал, на кој учествуваат грчки музичари и пејачи. За првпат манифестацијата била одржана во 1998 година.
Паљухор

Паљухор (|Παλαιοχώρι) — село во Општина Аристотел во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Паљухор бил дел од општина Леригово.
1 Географија и местоположба
Паљухор се наоѓа на 37 километри северозападно од градот Ерисово и на 5 километри источно од Леригово, во центарот на Халкидик, на надморска височина од 598 метри, во подножјето на планината Холомонда.
Селскиот атар опфаќа површина од 40 квадратни километри.
2 Историја
2.1 Антички период
Најверојатно античкото село на местото каде денес се наоѓа Паљухор бил еден од 32-та града на Халкидичкиот сојуз околу Олинт, уништени од страна на Филип II Македонски во 348 п.н.е. Југозападно од селото се наоѓаат остатоци од средновековната тврдина Непос.
2.2 Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, во селото живееле 560 жители Грци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 300 Грци.
2.3 Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 961 жител, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 983 жители.
3 Демографија
Во 1928 година селото броело 1118 жители, додека во 1940 година селото броело 1404 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 1442 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 1592 жители, во 1971 година имало 1535 жители, во 1981 година имало 1524 жители, додека во 1991 година имало 1620 жители. Денеска, населението на селото е 1489 жители според пописот од 2011 година.
Стано

Стано (|Παλαιοχώρι) — село во Општина Аристотел во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Палехор бил дел од општина Леригово.
1 Географија и местоположба
Станос се наоѓа на 49 километри северозападно од градот Ерисово и на 9 километри северно од Леригово, во североисточниот дел на Халкидик, на надморска височина од 515 метри, во подножјето на планината Пијавица.
Палехор опфаќа површина од 60 квадратни километри.
2 Историја
2.1 Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на Отоманското Царство. Цркваѕа „Воведение на Пресвета Богородица“ била изградена во 1811 година.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, во селото живееле 550 жители Грци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев ''(„La Macédoine et sa Population Chrétienne“)'' во 1905 година во селото живееле 500 Грци.
2.2 Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 525 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 499 жители.
3 Демографија
Во 1928 година селото броело 532 жители, додека во 1940 година селото броело 632 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 606 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 756 жители, во 1971 година имало 804 жители, во 1981 година имало 676 жители, додека во 1991 година имало 819 жители. Денеска, населението на селото е 859 жители според пописот од 2011 година.
Ревеник

Ревеник или Равеник (|Μεγάλη Παναγία) — село во Општина Аристотел во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Мегали Панагија бил дел од општина Ревеник.
1 Географија и местоположба
Стано се наоѓа на 31 километри северозападно од гратчето Ерисово и на 99 километри источно од Солун, во југоисточниот дел на Халкидик, на надморска височина од 440 метри. Ревеник се наоѓа во подножјето на ридот Хтикела, дел од јужното подножје на Холомонда. На четири километри од селото се наоѓа манастирот „Света Богородица Заштитничка“.
Ревеник опфаќа површина од 110 квадратни километри.
2 Историја
2.1 Ран период
Селото е едно од главните на полуостровот и истовремено едно од најстарите. Неговото име често се споменува во светогорските документи. Најраното сведоштво за него постоење е споменувањето на тврдината „Аравеникија“ (καστέλιον Αραβενικαίας) во 1379 година. Црквата „Рождество Богородично“ во тврдината се смета дека била изградена во 1007 година. На реката во селото е зачуван камен мост, кој се смета дека бил изграден пред илјада години.
2.2 Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на Отоманското Царство, како едно од најголемите во овој регион. Селото во текот на 1821 година, односно за време на Грчката војна за независност било разрушено.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, во селото живееле 1120 жители Грци.
Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев ''(„La Macédoine et sa Population Chrétienne“)'' во 1905 година во селото живееле 865 Грци.
2.3 Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1927 година селото било преименувано во Мегали Панагија, според името на црквата „Света Богородица“.
Во 1932 година многу стари куќи на селото биле разурнати од земјотресот од Јерисос. Селото настрадало и во текот на Втората светска војна. Во 1955 година била изградена најголемата парохиска црква „Свети Василиј“.
До 2011 година селото претставувало центар на општина Мегали Панагија.
3 Демографија
На пописот од 1913 година биле евидентирани 1620 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 1862 жители. Во 1928 година селото броело 2077 жители, додека во 1940 година селото броело 2354 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 2058 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 2477 жители, во 1971 година имало 2358 жители, во 1981 година имало 2397 жители, додека во 1991 година имало 2620 жители. Денеска, населението на селото е 2592 жители според пописот од 2011 година.
4 Култура
Во селото има 12 основни училишта, 2 градинки, средно училиште и фудбалски тим, клиника, градското собрание итн. Во селото, кое има изглед на мало гратче постојат поголем број на трговски и занаетчиски дуќани, полициска станица и пошта.
Населението главно се занимава со производство на маслинка и други јужни овошја.
Кара Мето Огулари

Кара Мето Огулари (|Καρά Μέτο Ογουλάρι) — поранешно село во Кукушко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Кукуш во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало во подрачјето на планината Карадаг.
2 Историја
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Кара Мето Огулари имало 45 жители Турци.
Селото се распаднало за време на Балканските војни и повторно не било обновено, поради што не се спомнува во подоцнежните пописи.
3 Наводи
Колиби (Кукушко)

Колиби (|Ειρηνικό, ''Иринико''; до 1954 г. ''Καλύβια Γιαννελλαίων'', ''Каливија Јанелон'') — гевгелиско село во Егејска Македонија, денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 42 жители (2021).
1 Географија
Селото е сместено во областа Бојмија, северно од градот Ругуновец, близу границата со Р Македонија.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во XIX век оваа колибарска населба ѝ припаѓала на Гевгелиската каза и е именувана различно од разни попишувачи — ''Колиби'', ''Колибалар'', ''Алчакчи'', ''Долни Колиби'' итн.. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Колибите има население од 100 жители Македонци. На почетокот на XX век целото население на Колибите потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Колибите Алчакчи (Kolibité Altchaktzi) живееле 90 Роми. Боривое Милоевиќ во овој период исто така го бележи како ромска населба со 15 куќи.
2.2 Во Грција
Населбата се распаднала во Балканските војни, па при нејзиното припојување кон Грција 1913 г. според Букурешкиот договор во неа се доселени 75 Грци од Суфли во Тракија. Во текот на следнот период доселениците го напуштиле селото поради непогодните услови за живот.
По 1933 г. на извесно растојание од старата населба е подигната нова колибарска населба од каракачански семејства од родот Ѓанели (или Јанели), и станала позната како Колиби на Ѓанелите (''Каливија Јанелон''). Овие подоцна ја изградиле како вистинско село од тврд материјал. Во 1940 г. во селото се заведени 122 жители. По 1941 г. овде се доселиле и извесни семејства од селото Даутли кое потоа е напуштено поради положбата на државната граница. Така, во 1951 г. 153 жители, кои во 1961 г. пораснале на 189. Во 1971 г. селото достигнало 201 жител, но потоа бројноста на населението почнала да опаѓа. Во 1981 г. населбата имала 177 жители, кои во 1991 г. станале 155. Падот продолжил и во текот наследните десетлетија, за во 2001 г. да бидат попишани 177, а во 2011 г. само 63 жители.
Во 1954 г. селото е преименувано во Иринико, што значи „мирно“.
3 Поврзано
* Бојмија
Валта

Валта (|Κασσάνδρεια, Касандрија) — село во Општина Касандра во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Изворното име е старословенско — ''Валта'' значи „блата“ (место со блатести предели), што сведочи за словенското минато на полуостровот.
1 Географија и местоположба
Валта се наоѓа на 92 километри јужно од градот Солун, на источниот дел од полуостровот Халкидик, на надморска височина од 37 метри.
2 Историја
Валта се поменува во светогорски документи од XIV век како село и во грчки извори од почетокот на XVII век. Селото во текот на XIX век се наоѓало во Касандриската каза во составот на Отоманското Царство. Селото како и сите други населби на полуостровот припаѓало на вакуфот Газанфер ага во нахијата Каламарија.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 800 Грци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 755 Грци .
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
На пописот од 1913 година биле евидентирани 1600 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 1469 жители
3 Демографија
Во 1928 година селото броело 1593 жители, додека во 1940 година селото броело 1927 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 2116 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 2124 жители, во 1971 година имало 2130 жители, во 1981 година имало 2062 жители, додека во 1991 година имало 2314 жители. Денеска, населението на селото е 2775 жители според пописот од 2011 година.
Винени

Винени (|Πύλη, ''Пили'', до 1926 г. ''Βίνενι'', ''Винени'') — село во Преспанско, Егејска Македонија, денес во општината Преспа на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 65 жители (2021).
1 Географија
Селото се наоѓа во областа Долна Преспа, на самиот западен брег на Малото Преспанско Езеро. Сместено е недалеку од границата со Албанија, односно со македонската област Мала Преспа.
1.1 Топонимија
Ова е список на позначајните топоними во Винени и неговата околина:
Винени, Виненски Ливадје, Виненско Поле, Виништа, Изворите, Оровска Река, Расипаната Црква, Сатеска Планина, Урвој Камен, Урида.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Селото за првпат е посведочено во документи од XV век. Во XV век во ''Винани'' по име се набројани 49 глави на домаќинствата. Во XIX век селото сè уште било населено со Македонци, но бидејќи имало поволни услови, Албанците од с. Граждано насила ги приграбиле имотите во Винени и го истерале македонското население, кое било приморано да се пресели во Граждано. Со ова, Винени станало единственото немакедонско село во подрачјето. Веќе на почетокот на XX век Винени било чисто арнаутско село во Битолската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. в селото живееле 155 Арнаути муслимани. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Винени (''Vineni'') имало 306 Албанци. Боривое Милоевиќ нешто подоцна го спомнува Винени како село со 18 албански куќи.
2.2 Во Грција
По грчките окупации во Балканските војни и Букурешкиот договор, Винени во 1913 г. било припоено кон Грција, кога имало 224 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 202.
Во 1924 г. албанското население на селото (202 лица), како муслиманско е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени 173 понтски Грци од Турција. Во 1928 г. Винени е заведено како село со 97 жители од 24 семејства — сите грчки доселеници. Во 1940 г. во него се попишани 207 жители.
За време на Грчката граѓанска војна селото било напуштено, а неговото население се населило во побогатото село Оровник од другата страна на езерото, чие македонско население се иселило во војната. Поради ова, на пописот од 1951 г. Винени се води како напуштено, но нешто подоцна грчките власи во него населиле Власи — сточарски номади од Епир. Нивниот број во 1961 г. изнесувал 122, па се намалил на 112 во 1971 г. Во 1981 г. населението нараснало на 137 лица, за повторно да се смали на 118 во 1991, 116 во 2001 и 89 жители во 2011 г.
Според испитувањето од 1993 г. Винени било наполно влашко село, каде влашкиот јазик бил зачуван на средно ниво.
3 Знаменитости
Во Винени може да се посетат рушевините на старата средновековна црква „Св. Никола“, изградена во XIV век, денес проглсена за заштитен историски споменик.
4 Поврзано
* Голема Преспа
Мокрени (Костурско)

:''Оваа статија се однесува за костурското село, за селото во Вардарска Македонија, погл. Мокрени''
Мокрени (|Βαρικό, ''Варико''; до 1926 г. ''Μόκρενη'' или Μόκραινα, ''Мокрени'' или ''Мокрена'') — село во Костурско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Суровичево во Лерински округ во Западна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа источно од градот Кајлари и југозападно од Суровичево, на надморска височина од 750 метри. Сместено е во областа Сариѓол.
2 Историја
Селото традиционално гравитира кон Костур, а не кон Лерин и кон крајот на век е дел од Клисурската нахија на Костурската каза во рамките на Отоманското Царство.
3 Стопанство
И покрај тоа што земјиштето е прилично сиромашно, населението се занимава со земјоделство и сточарство, а главните производи се житото и гравот (надалеку е познат мокренскиот грав), како и сточарските преработки.
4 Население
Мокрени отсекогаш било населено со Македонци и во тој поглед сѐ до денес нема претрпено никакви промени. К’нчов го наведува како село со 1.180 жители, а Милоевиќ со 200 македонски куќи. Според официјалните пописи, во 1913 година имало 764 жители, во 1920 година 735, во 1928 година 924, а во 1940 година 1.247 жители. Бројот на жителите меѓу двете светски војни забележува постојан раст, иако е забележано емигрирање во прекуокеанските земји и во Бугарија. Во Втората светска војна и во Граѓанската војна во Грција, Мокрени дало 150 жртви, а селото го напуштиле повеќе семејства и поединци, кои се засолниле во Македонија и во некои источноевропски земји. Поради тоа, се намалил бројот на населението, така што на пописот во 1951 година се евидентирани 798 жители. Во наредниот период бројот на жителите варира. Така, во 1961 година се качил на 863, за да се намали, поради иселувањата во прекуокеанските земји, во 1971 година на 799, во 1981 година се покачил на 811, а во 1991 година имало 809 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 698 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 638 жители.
5 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на истоимената општинската единица, која припаѓа на поголемата општина Суровичево, во округот Лерин.
Ново Село (Костурско)

Ново Село или Новоселјани (|Κορφούλα'', Корфула''; до 1928 г. ''Νοβοσέλο'', ''Новосело'') — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Нестрам на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓало на рид околу 30 км западно од градот Костур, во непосредна близина на границата со Албанија, во подножјето на планината Гал‘мбица, на надморска височина од 940 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Селото било подигнато на рид во втората половина на XIX век од еден албански големопоседник, па оттука го носи името Ново Село. Селото постепено пораснало.
Во XIX век Ново Село било македонско село во Костурската каза на Горичкиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото ''Новоселјани'' имало 150 жители, од кои 100 Македонци и 50 Турци. К‘нчов исто го запишал селото ''Ново Село'' со 174 Албанци муслимани.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Новоселани'' се води како чисто македонско село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 20 куќи.
По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Ново Село имало 160 Македонци под Бугарската егзархија.
Според грчки извори, во 1905 г. во Ново Село имало 100 жители „Грци“. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 13 македонски семејства.
2.2 Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 85 жители, кои во 1920 г. биле 71. Во 1926 г. името му е променето во Корфула (''Κορφούλα''). Во 1928 г. Ново Село имало 87 жители, од кои само еден бил грчки доселеник. Имало девет политички убиства.
Боривое Милоевиќ („Јужна Македонија“) во 1921 г. напишал дека во ''Ново село'' имало 10 куќи на словени (Македонци) христијани.
Во 1940 г. населението бележело 151 жител, сите Македонци. Селото подоцна се распаднало за време на Грчката граѓанска војна, и неговите жители главно заминале во Македонија и во некои источноевропски земји, а голем број се иселиле и во прекуокеанските земји. 35 деца од селото биле протерани како деца бегалци.
Останале само 16 жители, кои не им било дозволено од властите да се вратат и селото денес лежи во урнатини.
Од селото денес е преостаната само црквата „Св. Архангел Михаил“.
3 Личности
Личности родени во Ново Село:
* Евстанција Андонова — член на ЕЛАС и учесник во грчката граѓанската војна.
4 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Св. Архангел Михаил“
5 Наводи
Стар Чифлик

Стар Чифлик (|Παλαιό Τσιφλίκι) — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Костур во областа Западна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало околу 2 км од северниот брег на Костурското Езеро, јужно од селото Сетома.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Според податоците од 1873 година во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, селото имало 20 домаќинства со 90 жители Македонци.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во селото Стар Чифлик имало 60 жители, сите Македонци.
По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Стар Чифлик имало 144 Македонци под патријаршијата.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Стар-Чифлик'' се води како чисто македонско село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 10 куќи.
2.2 Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 8 жители.
Во 1920 г. селото е запишано со 7 жители. Поради малобројноста на жителите, во натамошните пописи како населба не се споменува.
3 Културни и природни знаменитости
Цркви
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“ од XVII век
4 Наводи
Чука (Костурско)

Чука (грч. ''Αρχάγγελος'' — до 1955 година, ''Τσούκα'') — поранешно село во Егејска Македонија, Околија Костур.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во општината Нестрам, 23 км западно од Костур во источното подножје на границата помеѓу Грција и Албанија.
2 Историја
2.1 Во Отоманско Царство
Во отоманските даночни регистри од средината на 15 век, селото Чука е споменато со 29 глави на семејства и тројца неженети: ''Папа Никола, Свето, Богдан, Јорг, Никола, Рајко, Стајко, Станимир, Алекса, Никола, Мавријад, Дабижив, Михо, Јано, Бано, Лазори, Никола, Тодор, Јорг, Јорг, Стамат, Михо, Богдан, Папа Герг, Михо, Стајо, Герг, Димо'' и ''Јорг''. Вкупниот приход за државата од селото е 2.090 акчиња.
Според статистиката на Васил Иванов К’нчов од 1900 година („Македонија. Етнографија и статистика“) во Чука има 154 жители христијани.
Во почетокот на XX век целото население на Чука е под владеењето на Цариградската патријаршија, но по Илинденското востание во почетокот на 1904 година минува под владеењето на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („Македонија и нејзиното христијанско население“) во 1905 година во Чука има 160 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Чука се води како чисто македонско село во Костурската каза на Горичкиот санџак со 20 куќи.
Грчка статистика од 1905 година не ја одразува промената и го претставува селото Чука (''Τσούκα'') како грчко село со 150 жители.
Според Георги Константинов Бистрицки, Чука пред Прва балканска војна во 1912 година има 30 македонски куќи и 1 грчка, а според Георги Христов, 30 македонски и 1 влашка.
2.2 Во Грција
Пред војната селото е окупирано од страна на грчки монархисти и по Втората балканска војна останува во рамките на Грција. За време на Граѓанската војна селото е тешко оштетено и насилно напуштено од жителите, а 59 деца се извадени од комунистичките единици надвор од земјата како деца бегалци. Во 1955 година ненаселеното село е преименувано во Архангелос (''Αρχάγγελος'').
3 Демографија
* 1913 − 164 жители
* 1920 − 149 жители
* 1928 − 152 жители
* 1940 − 205 жители
* 1951 − 0 жители
4 Културни и природни знаменитости
Крај селото е обновениот манастир „Свети Архангели“ од XIII век
5 Личности
* Аргир Михајлов (1790 - 1850) — истакнат македонски зограф и иконописец
* Паскал Митровски (1912 − 1978) — македонски национален деец
* Иван Доровски (р. 1945) — македонски писател
6 Иселеништво
Селото е насилно напуштено во 1949 година. Речиси сите живи поранешни жители се преселиле во Република Македонија и Австралија.
Мусаџали

Мусаџали или Муса Чали (|Αετοφωλιά, ''Аетофилија''; до 1926 г. ''Μουσατζιαλή, Мусаѕијали'') — поранешно село во Валовишко, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Синтика во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓало во југозападните разгранки на планината Шарлија, на 7 км југоисточно од градот Валовишта, на надморска височина од 760 м.
2 Историја
Во XIX век Мусаџали било турско село во Демирхисарската (Валовишка) каза на Серскиот санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото ''Муса Чали'' имало 200 Турци.
За време на Првата балканска војна селото е окупирано од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 г. е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година селото броело 222 жители, кои поради војните во 1920 г. се намалиле на 131 лице.
Во 1927 година, името на селото било променето во Аетофолија (''Αετοφωλιά''), во превод „орлово гнездо“.
Во 1924 г. по сила на Лозанскиот договор муслиманското население е иселено во Турција, а на нивно место се населиле 13 бегалци, колку што броело селото во пописот од 1928 г. Поради немање поволни услови за живеење, доселеното население се иселило и населбата била избришана од евиденција во 1940 г.
3 Наводи
Џузепе Меркали

Џузепе Меркали (1850 во - 1914 г.) е италијански вулканолог кој создал своја скала за мерење на интензитетот на земјотресите, која е поделена на 12 степени.
Благодарејќи му нему и на американскиот сеизмолог Чарлс Рихтер, кој ја поставил Рихтеровата скала, можно е евидентирањето на посилните интензитети на земјотресите и без инструменти. Ова е значајно поради тоа што на овој начин земјотресите се проучуваат и евидентираат со векови и се приближуваме кон моментот кога нивното предвидување ќе биде можно.
Општински информатор (Битола)

Општински информатор е бесплатен месечен весник на Општина Битола чиј прв број излезе во 2005 година.
Весникот се печати на 32 колор странци и обработува теми за актуелни настани од општината.
Ирена Ветерова

Ирена Ветерова (Скопје, ) — македонска балерина од светски ранг.
1 Животопис
Ветрова е родена во Скопје на 19 ноември 1971 година. Од 1989 до 1991 членувала во балетскиот ансамбл при МНТ. Во 1993 станала првенка на балетот во Висбаден. Балетската наобразба ја добила при МБУЦ „Илија Николовски-Луј“ во Скопје, во класата на Елисавета Кушовска. Врз своето понатамошно усовршување работела со познати балетски имиња како Маја Плисецкаја, Петар Шауфус и др. Во 2009 година ја добила наградата „Менада“ која се доделува на најзаслужните балетски уметници во Македонија.
2 Улоги
* Одета и Одилија (П. И. Чајковски, „Лебедово езеро“),
* Жизел (А. Адам, „Жизел“),
* Јулија (С. Прокофјев, „Ромео и Јулија“),
* Китри (Л. Минкус, „Дон Кихот“).
Макелари

Макелари или Макеларе — село во општината Дебар на истоимената област во источна Албанија. Претставува седиште на општинската единица со Макелари, која до 2015 г. била самостојна општина. Во селото живеат мнозинство Македонци.
1 Историја
Селото се наоѓа во пошироката Дебарска област, на извесно растојание од македонската граница. Макелари се протега на надморска височина од 678 метри.
2 Демографија
Голем дел од населението се етнички Македонци во православна или исламска вероисповед.
3 Култура
Според Божидар Видоески селата Ербеле и Горно и Долно Крчиште заедно со Макелари се дел од Источниот говорен регион заедно со другите 16 села од областа Голо Брдо. Исто така, според Видоески, македонскиот јазик сѐ уште живо се употребува во овие села во областа Поле.
4 Личности
* Владо Макеларски (1919 - 1993) — македонски партизан.*Стефан Цветковски (1919 - 1944) — македонски партизан.