procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Али Екс

Александра Ешли Хјуз (англ. ''Alexandra Ashley Hughes,'' родена на 31 јули 1985), позната по нејзиното уметничко име Али Екс (англиски: Allie X) ― канадска пејачка, текстописец и визуелен уметник. Музичката кариера ја започнала како инди-поп музичар кон средината на 2000-тите, кога свирела во месни групи во Торонто и напишала и снимила неколку самообјавени албуми.
Откако во 2013 година се преселила во Лос Анџелес, Хјуз почнала да работи со продуцентите Cirkut и Billboard и постигнала успех со нејзиниот прв сингл издаден под името Али Екс, „Cаtch“, кој се искачил на 55-то место на канадската топ-100 листа и бил добро прифатен од музичките критичари. Песната станала позната откако на социјалните мрежи била пофалена од поп-пејачката Кети Пери.
Хјуз го издала нејзиниот прв миниалбум ''CollXtion I'' во 2015 година, по кој следеле: нејзиниот прв студиски албум ''CollXtion II'' (2017) и ''Super Sunset'' (2018). Во 2019 година, таа објавила и аналогна верзија од ''Super Sunset''. Нејзиниот втор и трет студиски албум, ''Cape God'' и ''Girl with No Face'', биле објавени во 2020 и 2024 година, соодветно.
1 Животопис
Александра Ешли Хјуз е родена на 31 јули 1985 година во Оуквил, Онтарио. Татко ѝ имал британско потекло. Таа учела во уметничкото училиште Етобикоке, потоа студирала класично пијано и пеење на „Академијата за уметности - Интерлокен“ во Мичиген и дипломирала на колеџот Шеридан на отсекот за музички театарски изведби.
2 Дискографија
Студиски албуми
*''CollXtion II'' (2017)
*''Cape God'' (2020)
*''Girl with No Face'' (2024)
Јане Вабарна

Јане Вабарна (родена на 23 јуни 1980 година) е естонска културна личност, занаетчија и пејачка. Ја промовирала културата на Сето, од 2015 до 2016 година и повторно во 2021 до 2022 година, служела како вицекрал на Сето.
1 Биографија
Вабарна студирала во гимназија во селото Варска. Во 2003 година, дипломирала домашна економија на Агрономскиот факултет на Естонскиот универзитет за животни науки. Студирала за учителка по ракотворби, а по неколку години, текстил во хортикултурното училиште Рапина. Таа, исто така, стекнала знаења и вештини во областа на везењето на курсевите на Здружението за ракотворби Сето (Seto Käsitüü Kogu) и станала една од неговите занаетчии-учителки.
Јане работи како уметнички директор на културниот центар Сетомаа, пее во сето хорот „Верска наасе“, учествува во организирање на разни културни настани на Сето и е водач на клубот „Сето чипка“ (Сето Пици Клуби). Меѓу оние кои одиграле најважна улога во нејзиниот живот, Јане најпрво ја спомнува нејзината мајка, која уште од детството ја учела Сето песни и ора и се друго што е поврзано со Сето културата. Луѓе кои имале влијание врз Вабарна биле локални постари жени од Сето, првата на која се сеќава е Ани Куремае, која секогаш помагала со прашања за јазикот сето и добро ги познавала локалните обичаи. Дури и за време на нејзиното владеење како вицекрал Сету, Вабарна побарала совет од Ани. Вабарна, исто така, вели дека Ана Киво е нејзин авторитет, чија срдечност во комуникацијата и добро познавање на обичаите на Сето се пример за неа. Вабарна има блиски духовни врски со нејзиниот брат Јалмар, пејач и музичар, а и двајцата се чувствуваат многу блиско со културата.
Во 2004 година, за време на ''Ден на Кралството Сето'', Вабарна била избрана за „пекар на леб и пита“.
Во 2008 година, глумела во естонскиот игран филм „Таарка“, посветен на фолк пејачката Хилана Тарка. Во 2011 година, се појавила и во документарниот филм „Песни на античкото море“ на германската режисерка Улрике Кох.
Во 2009 година, врз основа на снимката на традиционалната сето свадба на Јане Вабарна и фолк музичарот Кристјан Прикс, фолклористот Аадо Линтроп и вишиот истражувач во Естонскиот музеј за литература Јаника Орас го создале документарниот филм „Сето примач“ во 2009 година. Самата Вабарна го иницирала снимањето на овој филм и била еден од авторите на сценариото. На 1 август 2015 година, на Денот на кралството Сето одржан во селото Обиница, Вабарна бил избран за вицекрал на Сето. Во интервјуто по изборите, таа рекла дека нејзината мисија е да ја зачува културата на Сето и ветила дека ќе продолжи да го развива детското училиште Сето, основано од професорката на Универзитетот во Тарту, Анела Ланеотс, и во Сетома и низ цела Естонија.
Ваберна е член на Ориентациониот клуб Пеко (Верска).
2 Дискографија
* Laanõtsirk (leelokoor).''Õgal tsirgul uma laul = Секоја птица има своја песна'' / latsi leelokuur „Laanõtsirk“; laulõ opas Vabarna Maret. — Eesti: Värska Kultuurikeskus, 2007.* Верска Насе' (коор). ''Tsõõri, tsõõrigo' sõsarõ / [esitab] Verska Naase'. — Ести: Верска Насе', 2012 година.
3 Личниот живот
Вабарна е правнука на пејачката на Сето, Ана Вабарна (1877-1964). Вабарна има ќерка.
Каложска црква

''Каложска црква'' или црква „Св. Борис и Глеб“ (белоруски: ''Каложская царква, Царква Св. Барыса і Глеб'') — најстарата зачувана зграда во Гродно, Белорусија. Тоа е единствениот сочуван споменик од древната црнорутенска архитектура, кој се издвојува од другите православни цркви поради обилната употреба на полихромен фасетиран камен со сина, зелена или црвена боја што може да се наредени во облик на крстови или други фигури на ѕидот.
1 Архитектура
Црквата е крсто-куполна градба, што ја потпираат шест кружни столбови. Однадвор е артикулирана со испакнати пиластри, кои имаат заоблени агли, како самата градба. Во поткровјето на наосот се наоѓа певница, до која се пристапува по тесно скалиште на западниот ѕид. Во ѕидовите на страничните апсиди се откриени уште два скалила чија намена не е јасна. Подот е покриен со керамички плочки кои образуваат украсни шари. Внатрешноста била обложена со безброј вградени врчви, кои вообичаено во православните цркви служат како резонатори, но во овој случај биле направени за добивање украсни ефекти. Заради оваа причина, средишниот дел на коработ никогаш не бил насликан.
2 Историја
Црквата била изградена пред 1183 година и останала недопрена, прикажана од Михал Кулеша во 1840-тите, до 1853 година, кога се урнал јужниот ѕид, заради неговата опасна положба на високиот брег на Неман. Во текот на реставраторските работи, некои фрагменти од фреските од 12 век биле откриени во апсидите од историчарот на архитектура Василиј Гријазнов. Остатоци од уште четири цркви во ист стил, украсени со врчви и шарени камења наместо фрески, биле откриени во Гродно и Вавкависк. Сите потекнуваат од почетокот на 13 век, како и остатоците од првиот камен дворец во Стариот замок Гродно.
Во 2004 година црквата била додадена на пробниот список на светско наследство на УНЕСКО.
Спишска Капитула

Спишска Капитула (словачки: Spišská Kapitula, унгарски: Szepeshely или Szepesi Káptalan) — исклучително добро сочувана црковна локација на работ на Спишске Подхрадје, Словачка, под Спишскиот замок. Капитулата е дел од УНЕСКО-вото светско културно наследство Левоча, Спишски замок и со него поврзаните културни споменици.
1 Местото и историјата
Градот се состои од катедралата Св. Мартин, посветена на Св. Мартин Туршкем, поранешен манастир и улица изградена во средниот век и опкружена со ѕидини. Од долната врата има прекрасен поглед на Спишскиот замок на соседниот рид.
Спишската Капитула во 12 век станала главно седиште на црковната управа во Спишската Област. Во 1776 година, таа станала седиште на бискупијата Спиш (Szepes на унгарски). Сегашниот владика Стефан Сречка 14 години е епископ шписки.
Катедралата во романескен и готски стил е изградена од 13 до 15 век. Таа е еден од најголемите и најинтересните романескни споменици во Словачка. Содржи неколку средновековни олтари и гробови на владетелите на Спишскиот замок. Во 15 век, во катедралата била подигната исклучителна камена гробница на семејството Запољски (Zápoľský на словачки). Неодамна обновената ѕидна слика од 1317 година го прикажува крунисувањето на унгарскиот крал Карло Роберт Анжујски. Втората слика е дело на непознат сликар со фиктивно име Мајстор од Кирхдрауф .
Во 1995 година, папата Јован Павле Втори ја посетил Спишската Капитула.
2 Катедрала Свети Мартин
Катедралата Св. Мартин, католичката катедрала во Спишска Капитула е локален дел од градот Спишске Подхрадје во областа Левоча. Таа е и парохиска црква. Станува збор за романескно-готска катедрала, изградена во првата третина на 13 век, псевдобазилика со средиштен кораб, два странични кораби и еден трансепт. Во 2003 година, посмртните останки на епископот Јан Војташак (1877–1965) биле положени во катедралата.
Тој е еден од најголемите и најинтересните романескни споменици во Словачка. Содржи многу средновековни резбарени жртвеници и е почивалиште на многу владетели на Спишскиот замок. Мермерните надгробни споменици на семејството Запољски од 15 век се со исклучителен квалитет. Неодамна обновена фреска од 1317 година го прикажува крунисувањето на Карло I за крал на Унгарија. Втората слика во катедралата е изворот за привременото име на анонимниот мајстор Кирхдрауф (поранешното име на Спишске Подхрадје).
Спишската Капитула во 12 век станала главно седиште на црковната управа во регионот. Во 1776 година, таа станала седиште на бискупијата Спиш, откако унгарската кралица Марија Тереза ја поделила епархијата Егер (сега архиепископија Егер). Катедралата е еден од највредните примери на доцната готска и готска архитектура во Словачка.
Стар замок (Гродно)

Стар замок (|Стары замак; познат и како ''Горен замок'' и ''Замок Батори'') — замок во Гродно, Белорусија, што потекнува од 11 век. Бил седиште на династијата на црнорутенските владетели, потекнува од помладиот син на Јарослав Мудриот.
1 Историја
1.1 Градба
Првиот дрвен замок бил изграден во 11 век на сливот на реките Неман и Городничанка.
Одбранбената кула на замокот од 13 век припаѓала на белорускиот вид одбранбени кули чиј претставник е кулата Каменец. Витовт Велики го обновил замокот во камен и додал пет готски кули од тули во периодот од 1391 до 1398 година, преобразувајќи го во една од неговите главни резиденции. Казимир IV исто така го претпочитал Гродно пред официјалниот главен град на Литванија. Таму му беше понудена полската круна и таму починал во 1492 година.
Следниот значаен станар на замокот бил Стефан Батори кој го замислил Гродно како главен град на неговото огромно царство во Источна Европа. Тој го најмил Ското од Парма да го преуреди замокот Витовт во негова резиденција во напредниот ренесансен стил на Северна Италија. По смртта на Батори во Гродно во 1586 година, неговиот проект бил напуштен. Цитаделата била опустошена од Русите за време на Руско-полската војна во 1655 година.
1.2 Обнова
Заживувањето на замокот се случило во 1673-1678 година поради Кристапас Зигмантас Пацас кој собрал доволно средства за финансирање на обновата на кралската резиденција. Обновениот замок бил избран од кралот Михал Корибут Вишњовјецки како место за секој трет сејм на Полско-литванската Државна Заедница. Замокот претрпел голема штета за време на Големата северна војна, принудувајќи го кралскиот двор да се пресели во Новиот замок во Гродно.
По поделбата на Полска, замокот бил предаден на руската војска и во него имало касарна. Властите на меѓувоена Полска ја вратиле комората на амбасадорите и салата на Сејмот.
1.3 Понова историја
Денес замокот служи како историски и археолошки музеј со збирка од повеќе од 200.000 артефакти, една од најголемите во Белорусија.
Најновата обнова започнала во 2017 година. Обновувањето на Стариот замок било критикувано поради недостаток на историска веродостојност. На пример, набљудувачко место било додадено во близина на главните порти. Некои специјалисти го оспориле проектот за реставрација, откриле значителни грешки во документацијата што се појавиле бидејќи конструкторот не можел да ги чита описите на историскиот инвентар напишани на полски и германски јазик. На пример, обликот на куполата над средишната кула, додадени нивоа помеѓу кулите и галериите. Некои автентични ѕидови од 16 век биле урнати.
Репортажа (филм)

''Репортажа'' (|REC) — шпански филм на ужасите од 2007 г. Филмот е ист како и познатите американски примери од жанрот (на пример, ''Вештерката од Блер'', ''Кловерфилд'', ''Дневник на живите мртовци'' или ''Паранормална активност'') за документарно снимање: „тресечка камера“ е во рацете на еден од ликовите и снима сè што се случува. Стилизираната верзија на изворниот наслов на филмот — [●REC] — се однесува на трепкачки знак на екранот на камерата што покажува дека снимањето е во тек.
Филмот бил премиерно прикажан на 29 август 2007 г. Заработил 30.448.914 долари ширум светот. Ознаките на филмот се: „Еден сведок. Една камера“ и „Пренос во живо од пеколот“.
1 Содржина
Новинарката Анхела Видал и нејзиниот снимател Пабло одат во една од противпожарните станици во Барселона за да снимаат прилог за животот на пожарникарите. Во текот на ноќта добиваат повик од жители на една зграда што пријавуваат чудни звуци што доаѓаат од еден од становите. Кога ќе пристигнат на местото на настанот, таму веќе ги чека полицијата и загрижените жители. Ја отвораат вратата и во станот затекнуваат многу агресивна старица, која каснува еден полицаец по вратот, додека друг фрла по скалите и го убива. Зградата веднаш е опколена од војската и претворена во карантин.
Анхела и Пабло решаваат да снимаат сè за да имаат доказ за тоа што се случува. Двајцата ги испрашуваат станарите за да добијат информации за потеклото на вирусот или да најдат начин незабележано да излезат од карантинот...
2 Улоги
Глумец, Улога
Мануела Веласко, Анхела Видал
Пабло Росо, Пабло
Феран Тераса, Ману
Давид Верт, Алекс
Висенте Хил, постариот полицаец
Хорхе-Јаман Серано, Серхио
Карлос Висенте, Гиљем Маримон
Марта Карбонел, г-ѓа Искердо
Детско одморалиште „Титови пионери“ - Николиќ

Детско одморалиште „Титови пионери“ — детско одморалиште во непосредна близина на селото Николиќ, сместено на северниот брег на Дојранското Езеро, во југоисточниот дел на Македонија.
Одморалиштето се наоѓа во многу лоша состојба, целосно напуштено, обраснато со вегетација, а внатрешноста е целосно руинирана.
1 Местоположба
Одморалиштето се наоѓа на северниот брег на Дојранското Езеро, пред самото село Николиќ.
2 Архитектура
Градбата поседува пет посебни единици кои се симетрично поставени, како и заеднички придружни објекти. Самата градба е од комбинација на изложен (натур) армиран бетон и груба малтерна обработка со нагласен висок кров поставен на метална конструкција.
3 Сопственост
Според последни достапни информации до 2015 година, објектот бил во сопственост на Министерството за труд и социјална политика, кога имало обид да се продаде заедно со уште пет други вакви одморалишта.
Во 2022 година, од Општина Дојран изјавувале дека има голем интерес да се инвестира во ова место.
4 Галерија
Daj šta daš

„Daj šta daš“ (|Дај што ќе дадеш) е песна од хрватската поп-пејачка Јелена Розга од нејзиниот втор соло студиски албум ''Bižuterija'' (2011). Песната е издадена како третиот сингл од албумот во 2008 година. Напишана е од парот Хуљиќ, односно музичарот и продуцент Тончи Хуљиќ и неговата сопруга, поетесата и текстописец Вјекослава Хуљиќ. Аранжманот е завршен од Реми Казиноти. Со цел да ја промовира песната, Розга ја извела во живо за време на фестивал. Со оглед на нејзината популарност, песната исто така била додадена на сет листите на нејзините концерти и настапи во живо. Песната е исто така позната под името „Razbijači čaša“ (''Разбивачи на чаши'').
Rodit' ću ti 'ćer i sina

„Rodit' ću ti 'ćer i sina“ (|Ќе ти родам ќерка и син) е песна од хрватската поп пејачка Јелена Розга од нејзиниот втор соло студиски албум ''Bižuterija'' (2011). Песната е издадена како петтиот сингл од албумот на 20 јуни 2009 година. Напишана е од парот Хуљиќ, односно музичарот и продуцент Тончи Хуљиќ и неговата сопруга, поетесата и текстописец Вјекослава Хуљиќ. Аранжманот е завршен од Реми Казиноти. Со цел да ја промовира песната, Розга ја извела во живо за време на фестивали, а песната има освоено и награда.
Според текстот, во песната се работи за главниот женски протагонист кој сака да ја однесе врската со нејзиниот машки партнер на следното ниво и кому му ветува дека ќе му роди „ќерка и син“. Поради популарноста, песната е дел од концертите и настапите во живо на пејачката на нејзините регионални пост-југословенски турнеи.
Вјенцеслав Новак

Вјенцеслав Новак (хрватски: ''Vjencelsav Novak''; Сењ, 1 септември 1859 — Загреб, 20 септември 1905) — хрватски писател.
1 Животопис
Вјенцеслав Новак е роден на 1 септември 1859 година во Сењ. Во родното место завршил основно училиште и два класа гимназија, а гимназиското образование го довршил во Госпиќ, додека во Загреб завршил учителска школа. Пет години работел како учител во родното место, а во 1884 година се запишал на музичкиот конзерваториум во Прага. Во 1897 година се вработил како наставник по музика на учителската школа во Загреб, каде што останал сè до смртта. Умрел на 20 септември 1905 година како последица на долгогодишното боледување од туберкулоза.
2 Творештво
Новак е автор на поголем број раскази, романи, статии, учебници по музика итн. На тој начин, покрај Ксавер Ѓалски, тој е најплодниот писател во хрватскиот реализам. Првата стихотворба, „На Лавослав Вукелиќ“, ја објавил на 15-годишна возраст, во 1874 година во списанието „Вијенац“. Во 1881 година, во Сењ, го објавил првиот расказ, „Маца“ (како посебна книга) со тема од босанскиот живот. Потоа започнува неговиот плоден период, кога соработувал со списанијата „Вијенац“, „Просвјета“, „Балкан“, „Нада“ и „Хрватска вила“. Покрај шеесетината раскази и кратки прозни творби, Новак напишал и неколку романи: „Павло Шегота“ (1888), „Под Нехај“ (1892), „Никола Баретиќ“ (1896), „Последните Стипанчиќи“ (1899), „Два света“ (1901), „Препреки“ (1906), и „Тито Дорчиќ“ (1906). Овие книги, заедно со четирите обемни збирки раскази под наслов „Одбрани раскази“ се објавени по неговата смрт во издание на Матица Хрватска. За време на неговиот живот, како одделни книги се објавени само „Маца“ и „Мајсторот Адам“. Целокупните дела на Новак во дванаесет книги биле објавени во 1931-1933, како издание на загребската издавачка куќа „Минерва“, а во редакција на д-р Славко Јежиќ.
Најчестите теми во творештвото на Новак се таканаречените „мали луѓе“: сиромашните интелектуалци, службениците, ситните трговци, просјаците и пристанишните работници. На почетокот од кариерата ги опишувал луѓето од сењската област и од Подгорјето, но подоцна навлегол подлабоко во животот на граѓанскиот свет, пролетеријатот, учениците и бездомниците. Во тој поглед, особено се истакнува неговиот циклус раскази за животот на сиромашните и просјаците. Во последните години од животот, во своите раскази и кратки описи пишувал само за човечките типови кои знаат само за страдање и кои со резигнација ја поднесувата неправдата, не знаејќи да се бранат и да се борат. Некои од неговите дела (романите „Последните Стипанчиќи“, „Препреки“ и „Под Нехај“, како и некои раскази) влегуваат во редот на најдобрите остварувања во хрватскиот реализам, иако во нив се присутни и идеалистички погледи, назадни сфаќања, натурализам и верски погледи. Сепак, во неговото творештво се среќава и остра општествена критика, а некои негови дела имаат и значајна естетска вредност.
Кловерфилд

''Кловерфилд'' (|Cloverfield, буквално: ''Поле со детелини'') — американски чудовиштен филм на ужасите со елементи на трилер и акција, во режија на Мет Ривс и произведен од Џеј-Џеј Абрамс. Paramount Pictures спровела вирален маркетинг за да предизвика интерес за филмот. Премиерата се одржала во САД на 18 јануари 2008 г. Филмот е оценет со PG-13. Има слоган: „Нешто нè најде“ (англ. ''Some Thing Has Found Us'').
1 Содржина
Група пријатели се впуштаат длабоко во улиците на Њујорк во спасувачка мисија за време на бесен чудовиштен напад.
2 Производство
Џеј-Џеј Абрамс дошол до идеја за новото чудовиште откако со својот син посетил продавница за играчки во Јапонија додека го рекламирал ''Невозможна мисија 3''. Тој објаснил: „Ги видовме сиве овие играчки Годзила и си помислив: 'Ни треба сопствено американско чудовиште, а не како Кинг-Конг. Го сакам Кинг-Конг — прекрасен е. А Годзила е неверојатно чудовиште. Го сакаме Годзила, но сакав нешто што е лудо и бурно'“.
Put putujem

''Put putujem'' (|Патувам пат) е петтиот студиски албум на хрватскиот поп бенд Магазин, објавен во 1986 година. Издадена е од дискографската куќа Југотон Албумот е излезен во два формати, вклучувајќи ЛП и касета.
Албумот е продуциран и аранжиран од страна на Мато Дошен. Музиката за песните ја пишуваат Тончи Хуљиќ и Зденко Руњиќ, а текстот Ненад Нинчевиќ, Крсте Јурас и Вјекослава Толиќ. На албумот се наоѓаат неколку хит синглови, вклучувајќи ја насловната песна, „Sve bi seke ljubile mornare“, „Idi“, „Dva zrna grozđa“ и „Zna srce zna“.
1 Комерцијален успех
Албумот постигнал значаен комерцијален успех во југословенскиот регион.
2 Оставина
Во 2024 година, хрватското друштво на музичари и композитори го вбројува албумот во категоријата големи албуми и снима краток документарен филм во соработка со CMC Televizija со интервјуа со Тончи Хуљиќ, Јелена Розга, Јоле и Бојан Мушќет.
3 Листа на песни
Податоци се направени според опаковката на албумот. Првите пет песни се на страната А, а вторите шест се на страната Б.
*„Put putujem”
*„Sanjam”
*„Nakon mnogo godina”
*„Zna srce, zna”
*„Idi”
*„Sve bi seke ljubile mornare”
*„Boli me”
*„Nataša”
*„Dva zrna grožđa”
*„Igraju, igraju”
*„Odlazak”
Нафтен танкер

Нафтен танкер — товарен брод наменет за превоз на нафта како наливен товар. Постојат два главни вида нафтени танкери: танкери за сурова нафта и танкери за нафтени дестилати. Танкер за сурова нафта превозува големи количества нафта од своето производно место до рафинериите. Танкерите за нафтени дестилати обично се многу помали бродови и се наменети да превозуваат петрохемиски производи од рафинериите до потрошувачите.
Нафтените танкери често се класифицираат не само според големината, туку и според насоката. Тие се со големина од внатрешни или крајбрежни танкери со капацитет од неколку илјади носивости (DWT) до гигантски ултраголеми носачи на сурова нафта (ULCC) со капацитет од 550.000 DWT. Танкерите превозуваат приближно 2.000.000.000 тона (2,2 × 10⁹ кратки тона) нафта годишно. Превозот на нафта со цевки е само втор во однос на ефикасноста, при што просечната цена за превоз на нафта со танкер е само 2 до 3 американски центи за 1 американски галон (3,8 л).
Ева Киви

Ева Киви (р. 8 мај 1938) е естонска глумица. Нејзиното родено име е Ив Киви.
1 Биографија
Во 1959 година дипломирала на Естонскиот драмски театарски колеџ. Работела во Талинфилм и Мосфилм. Од 1955 година глумела во околу 50 филмови.
Од 1965 до 1972 година таа била во брак со лизгачот Мравки Антсон.
2 Избрана филмографија
* во 1959 година „Возбудени облини“
* во 1959 година „Сампо“ (улога: Аники)
* во 1961 година „Опасни кривини“
* во 1969 година „Последната реликвија“
* во 1974 година „Опасни игри“
* во 1975 година „Дијаманти за диктатурата на пролетаријатот“
* во 1992 година „Тие стари љубовни писма“
* во 1994 година „Огнена вода“ (улога: Лулу)
3 Награди
* во 1983 година:Почесен уметник на Естонската ССР
Матраки

Матраки е мал грчки остров кој спаѓа во групата на Јонските Острови, а со другите помали острови формира мала островска група од Дијапонтските Острови. Неговата површина е релативно мала. Тоа е околу 10 километри од северозападниот брег на големиот остров Крф. На островот живеат не повеќе од 100 жители, а неговата област го прави најмалиот населен остров од групата острови Дијапонтија.
Координати на островот: 39° 46' географска ширина; 19° 31' географска должина.
Должината на островот во правец север - југ е 4 км, а ширината на островот достигнува 1,5 км.
Населението главно живее во две мали села. Мало село во северниот дел на островот се вика Като Матраки, а селото во јужниот дел на островот се вика Ано Матраки. Најважната економска активност на островот која носи приходи за населението е земјоделството (производство на маслинки), но и туризмот, кој не е многу развиен на овој остров. Значителен број жители на овој остров се во странство, па значителен процент од жителите на островот добиваат финансиска помош од роднини од странство.
Највисоката точка на островот е ридот „Вуно“ или „Самотраки“, а неговата висина е 150 метри.
Има бродска врска со главниот град на Крф, но многу зависи од времето, а во летните месеци има и бродска врска со туристичките места на северниот брег на Крф.
На овој остров има прекрасна плажа за капење, во близина на местото каде што се закотвени бродовите. Туристите обично остануваат на островот само неколку часа, а потоа се враќаат на Крф. Има и неколку таверни достапни за освежување.
Триазиска

Триазиска е голема рамница во Грција, во Западна Атика, западно од Атина, источно од Елефсис, помеѓу Патерас на запад, Парнис на север, планините Поикила и Ајгалео на исток и мочурливиот брег на Заливот Елефсис на југ .
Во античка географија - Триазиската рамнина, го зафака поголемиот дел од Елевзинската Низина во Атика, додека западниот дел бил наречен . Именувано е како дел од античката дем. . Од проучувањето на натписот пронајден во областа на денешниот Аспропиргос, каде што во антиката се наоѓала демата на Трија, и врежана на камен, откриено е дека жителите на овој деме му се поклонуваат на херојот Триасиос и создале светилиште во негова чест, во кое наводно имало камен со натпис. Триазиската рамнина е особено погодна за обработливо земјоделство, житницата на Атина, како резултат на што била опустошена од Спартанците на почетокот на Пелопонеската војна .
На рамнината се наоѓаат и градовите Аспропиргос, Магула, Мандра и Елефсис.
Светата поворка минувала низ Триазиската рамнина за време на Елевзинските мистерии по Светиот пат. Серозападната порта во Атина, „Двојна порта“, која води до Елевзинскиот пат, била наречена Триазиска порта.
Алек Бенџамин

Алек Шејн Бенџамин (англ. ''Alec Shane Benjamin;'' роден на 28 мај 1994) ― американски пејач, текстописец и музичар. Роден е во Феникс, а на музичката сцена се пробил со неговата песна од 2018 година „Let Me Down Slowly“. Песната се пласирала во топ-40 во над 25 земји и до декември 2023 година имала над 1,7 милијарди прегледи на Spotify.
1 Живот и кариера
Алек Шејн Бенџамин е роден на 28 мај 1994 година, во Феникс, Аризона. Почнал да учи гитара во средно училиште, и во 2013 година го објавил неговиот прв мини-албум (EP) ''America.''
Бенџамин потпишал со Columbia Records и се запишал на Универзитетот во Јужна Калифорнија. Сепак, Columbia Records го прекинала партнерството неколку недели откако тој го поднел неговиот албум. По раскинувањето на партнерството со Columbia Records, тој заминал на самофинансирана турнеја во Европа. Неговата музика ја промовирал преку настапи на паркинзи пред концертните места.
На 16 ноември 2018 година Бенџамин го објавил микстејпот ''Narrated for You''. На него се наоѓала и песната со која тој се пробил на музичката сцена, „Let Me Down Slowly". Таа потоа била реиздадена како сингл со пејачката Алесија Кара.
Првиот студиски албум на Бенџамин'', These Two Windows,'' бил објавен на 29 мај 2020 година. Неговиот втор албум, ''(Un)Commentary'', следел на 15 април 2022 година.
2 Дискографија
2.1 Студиски албуми
*''These Two Windows'' (2020)
*''(Un)Commentary'' (2022)
Ima nade

„Ima nade“ (|Има надеж) е песна од хрватската поп пејачка Јелена Розга од нејзиниот втор соло студиски албум ''Bižuterija'' (2011). Песната е издадена како шестиот сингл од албумот на 21 март 2010 година. Напишана е од парот Хуљиќ, односно музичарот и продуцент Тончи Хуљиќ и неговата сопруга, поетесата и текстописец Вјекослава Хуљиќ. Аранжманот е завршен од Реми Казиноти, а гостувачки артист е Жељко Самарџиќ. Со цел да ја промовира песната, дуото има снимено музичко видео на пристаниште. Тие исто така ја изведуваат во живо за време на фестивали, а песната има освоено и награда.
Според текстот, во песната се работи за надежта на протагонистите кои и покрај потешкотиите се надеваат на подобар тек во нивната врска. Поради популарноста, песната е дел од концертите и настапите во живо на пејачката на нејзините регионални пост-југословенски турнеи.
Норика Сефа

Норика Сефа е косовска филмска режисерка, писателка и монтажерка, која живее во Прага, Чешка. Нејзиното играно деби „''Барајќи ја Венера“'' (2021), освоило специјална награда од жирито на 50. Меѓународен филмски фестивал во Ротердам.
1 Живот и работа
Магистрирала на ФАМУ Прага. Во нејзините филмови таа често ги спојува фикцијата и документарецот. Норика е поканета да се приклучи на Европската филмска академија.''Десде Ариба'' (2020) е хибриден документарен филм направен под водство на Вернер Херцог во перуанската џунгла.
2 Во потрага по Венера
''Филмот „Во потрага по Венера“'' (2021) е дебитантски игран филм на Сефа. Филмот е драма за полнолетство снимена во Косово составен со глумци кои главно не се глумци. Таа сакала да прикаже слика на Косово далеку од егзотични стереотипи.
Филмот е копродукција на Косовскиот кинематографски центар и Македонија. Филмот е снимен во мало гратче во Косово, на границата со Македонија. Филмот бил премиерно прикажан на 50. Меѓународен филмски фестивал во Ротердам, освојувајќи специјална награда од жирито во конкуренцијата „Тигар“. Норика моментално го развива својот следен долгометражен филм, сниман во Косово.
3 Филмографија
*''Десде Ариба'' (2020) - краток документарец
*''Бакни ме, сега'' (2020) - краток документарец
*''Во потрага по Венера'' (2021) – игран филм
Тврдина Бжини

Тврдината Бжини (|Բջնի բերդ) е средновековна ерменска тврдина која се наоѓа во селото Бжини во провинцијата Котајк во Ерменија. Сместена е на врвот и страните на месата што го дели селото речиси на половина. Поголемиот дел се наоѓа западно од месата и е закривен на југ, а помал дел е на исток. Ѕидовите на тврдината може да се видат само од западната страна на селото, а најлесно се стигнува до нив преку тесен земјен пат кој се дели (одете на левата страна) и оди нагоре од страната на ридот покрај некои резиденции. Тврдината Бжини е на 1,504 м надморска височина.
1 Историја
Тврдината Бжини била изградена во 9 до 10 век од страна на кралското семејство Пахлавуни од династијата Багратуни. Командантот на Бжини, лордот Васак Холум Пахлавуни (Пахлавидот) ја реконструирал тврдината. Ерменскиот историчар од 12 век, Матеос Урхајети, во првиот дел од „Хроника“ кој ги опфаќа крајот на 10-тиот до почетокот на 11-тиот век, напишал за инвазиите на платеничките турски војници на Дејламите во Бжини во 1021 г. кои отишле да вршат рации и да ограбуваат села и градови.
Васак и неговите луѓе збеснале и ги гонеле непријателските сили во битка во близина на реката Касах, убиле 300 од нив, а останатите побегнале. Откако се изморил од борбите, Васак ја напуштил битката за да најде место за одмор на планината наречена Серкевело. Еден од селаните кој побегнал од битката, го видел командирот како спие и го удрил. Потоа, го фрлил Васак од една од високите карпи и со тоа го убил.
Во текот на 1387 &ndash; 88 година турко-монголскиот освојувач Тимур Ленк го уништил селото Бжини, а веројатно и замокот. Во ракописите напишани од Томас Мецофски од крајот на 14-ти до средината на 15-ти век, оставил извештај за инвазиите на Тимур, кажувајќи дека:
Следниот [Тимур] дојде во араатската земја и Карби и земјата Котајк. Ја опседна „тврдината Бжини“, ја зазеде и го уби земскиот епископот господа Ванакан, кој беше мудар и учен човек, милостив и љубезен кон сите сиромаси. Понатаму, тие го измачуваа целото мноштво верници со глад, меч, ропство, а со неподносливи маки и ѕверско однесување го направија најнаселениот округ на Ерменија ненаселен. Многу луѓе загинаа и беа достојни за круната; [тие] му се познати само на Оној што ги прима, Христос нашиот Бог. Нека ги круниса на денот кога ќе биде наградено стадото на праведниците. Амин.
2 Локација
Делови од надворешните фортификациски ѕидови кај Бжини се сочувани и ги следат страните на месата. На платото има делови од загради кои се во релативно лоша состојба. Трагите од тоа каде некогаш стоеле темелите на градбите се означени со вдлабнатини во земјата на различни области. Има и камени темели на црква од 5 век, средновековна градба која сè уште делумно стои (моментално се обновува од 2009 г.), две цистерни едната со остатоци од недопрен свод и покриен премин што водел до реката во случај на опсада.
3 Галерија
4 Поврзано
* Бжини, Ерменија
5 Дополнителна литература
**
Ona ili ja

„Ona ili ja“ (|Таа или јас) е песна од хрватската поп пејачка Јелена Розга од нејзиниот втор соло студиски албум ''Bižuterija'' (2011). Песната е издадена како осмиот сингл од албумот на 5 октомври 2010 година. Напишана е од парот Хуљиќ, односно музичарот и продуцент Тончи Хуљиќ и неговата сопруга, поетесата и текстописец Вјекослава Хуљиќ. Аранжманот е завршен од Реми Казиноти. Со цел да ја промовира песната, Розга ја извела во живо за време на фестивали, а песната има и музучко видео.
Според текстот, во песната се работи за главниот женски протагонист кој бара од нејзиниот машки партнер да ѝ ја каже одлуката дали ја бира неа или некоја друга девојка со која исто така има контакт. Поради популарноста, песната е дел од концертите и настапите во живо на пејачката на нејзините регионални турнеи.
Karantena

„Karantena“ (|Карантин) е песна од хрватската поп пејачка Јелена Розга од нејзиниот втор соло студиски албум ''Bižuterija'' (2011). Песната е издадена како деветтиот и последен сингл од албумот на 14 декември 2010 година. Напишана е од парот Хуљиќ, односно музичарот и продуцент Тончи Хуљиќ и неговата сопруга, поетесата и текстописец Вјекослава Хуљиќ. Аранжманот е завршен од Реми Казиноти. Со цел да ја промовира песната, Розга ја извела во живо за време на фестивали. Песната има и свое музичко видео кое ја прикажува пејачката како се буди и ја пее во хотелска соба.
Според текстот, во песната се работи за главниот женски протагонист кој му објавува на нејзиниот машки партнер дека не е доволно присутен во нејзиниот живот. По издавањето, песната станува дел од концертите и настапите во живо на пејачката на нејзините регионални турнеи.
Омалос

Омалос (|Ομαλός) — село на островот Крит, во општината Платанија на округот Хања, Грција. Населението брои 22 жители (2021).
1 Потекло и значење на името
Името на селото потекнува од грчкиот збор ''Ομαλός'', со значење рамно или мазно, што се однесува на висорамнината во која е сместено.
2 Опис
Омалос се наоѓа на североисточниот агол на висорамнината Омалос (''οροπέδιο του Ομαλού''), 38км јужно од Ханија во Белите Планини (Лефка Ори). Платото имало површина од 15 км<sup>2</sup>, и лежело на пресекот на три области, имено единицата Мусурои на Платанијас (претходно Кидонија), Сфакија и Источен Селино. Иако населбата била во Мусурои, поголемиот дел од платото се наоѓал во Источно Селино.
Платото имало три приоди, од запад, од патот Ханија-Сугија, од север кај Омалос и од југ, каде што се спуштал низ клисурата Самара до брегот на Агиа Румели на Либиското Море. Самиот Омалос бил околу 5км од влезот во клисурата кај Ксилоскало, и најголем дел од неговото значење го црпел од поврзаноста со трекингот. Стара камена патека за мазги го поврзувала Омалос со Агиа Еирини на запад, од каде што бил направен пристап до следната клисура на запад, клисурата Агиа Ерини.
Поладната клима и плодната почва овозможувале одгледување зеленчук и овошје, како што биле компирите и јаболката, заедно со житарките. Мали тркалезни камени куќички (''митата'') се користеле за правење локално сирење (гравиера). Во топлите сезони овчарите ги носеле своите стада на пасиштата (''мадаре'', μαδάρες) на падините на Лефка Ори.
3 Географија
Првобитно езеро, се сметало дека ги изгубило своите води преку пештерата Цани. Пештерата се наоѓа десно од кривулестиот пат од Омалос, кој се спушта кон Ханија, околу 1,6км од Омалос.
На Ксилоскало (1250м) се издигаат два врва - Гингилос (2080м) и Волакјас (2116м), што легендата се поврзувала со престолот на Зевс, кој бил роден на Крит. Понатаму на запад биле Агатопи (1768 м.) и Псилафи (1984 м), наводно тркачките терени на Зевс, но сега се скијачки терени за трки во слалом.
4 Историја
За време на востанијата против Отоманското Царство. Турците ретко успевале да навлезат на платото. Се велело дека името Омалос потекнувало од револуционерна песна.
Пештерата Цани го добила името по Цанис Маркос, револуционерен поглавар во раните години на турската инвазија, кој ја направил свое дувло. Го добил прекарот „Фобос“ (страв). Пештерата била околу 2,5км долга и се спуштала 241 метар. Тоа било всушност покриена клисура.
Критскиот револуционер Хацимихалис Џанарис (1833-1916) бил роден во блискиот Лакои, и бил истакнат во конфликтите од 1855-1869 година, заробен, но избегал од затворот во Ханија, а потоа бил протеран во Одеса. Во 1912 година бил избран во грчкиот парламент. Иако починал во Ханија, неговата желба била да биде погребан во Омалос, каде покрај пештерата Цани се наоѓала црква посветена на него.
За време на Втората светска војна платото се користело како аеродром.
Илка Мујо

Илка Мујо е родена на 15 октомври 1953 година таа е албанска глумица, особено позната по нејзините улоги во албанските филмови за време на комунистичкиот режим. За нејзините актерски заслуги ја добила титулата заслужен уметник на Албанија.
1 Живот
Илка Муји потекнува од албанско семејство кое се преселило од Туз, Кралство Југославија денешна Црна Гора, во Скадар за време на кралството Албанија. Таа е родена во главниот град Тирана и била сестра на актерот Агим Мујо (1955/1956–2019). Како признание за нејзината кариера, таа ја добила и титулата „Маестро на уметностите“ во Националниот театар на Албанија.
Муји се омажила (сега е разведена) со Хаиг Захарина, потоа Ѓерѓ Поликрон Захариа, роден во Пермет, и имала еден син, Амос Муџи Захарија (р. 1987), актер и филмски режисер и една ќерка, Елија Захарија Зогу (р. 1983), глумица и пејачка која се омажила за Лека, престолонаследникот на Албанија на 8 октомври 2016 година.
2 Филмографија
* Осми во бронза (1970)
* Планини за продажба (1971)
* Бен се шета самостојно (1975)
* Сончеви патеки (1975)
* Дама на градот (1976)
* Кога беше поставена основата (1978)
* Тауланти бара еден мотор (1984)
* Реконструкција (1988)
* Пиратската пештера (1990)
* Писма на ветрот (2003)
* Црвен цвет, црн цвет (2003)
* Меден месец (2009)
* Албанецот (2010)
* Наспроти (2015 г)
Силјан Штркот и Кузман Капидан

„Силјан Штркот и Кузман Капидан (народни умотворби)“ — книга на Државното книгоиздателство на Македонија од 1945 година. Таа ги содржи народната приказна „Силјан Штркот“ и народната епска песна „Кузман Капидан“. Книгата не е каталогизирана и не ја поседува меѓународната ознака ISBN. Во предговорот е наведено дека книгата била објавена со цел да се придонесе во „оформуењето на еден јазик во литературен“ и „да влее во нашата млада литература здрави, животворни сокои, да и даде мотиви, обрасци, народен дух. Во тој поглед, овие две творби „се меѓу најубавите творби во нашата народна литература“. Исто така, во предговорот се наведува дека приказната „Силјан Штркот“ е преземена од „Зборникот за народни умотворенија“ на бугарското Министерство на просветата (книга VII, стр. 193), објавен во 1892 година, додека песната „Кузман Капидан“ е преземена од „Зборникот“ на Кузман Шапкарев (част I, оддел III, книга III, стр. 163), објавен во 1891 година. Притоа, творбите се дадени според тогашниот правопис, со мали измени во јазикот и со поголеми измени во редот не зборовите во стиховите со цел да се добие поправилен ритам кој е нарушен во песната или од пејачот (Ристо Гроздин, внукот на Кузман Шапкарев) или од запишувачот (Шапкарев). Освен тоа, првите четири стиха се земени од една друга песна за Кузман Капидан, објавена во „Зборникот“ на Шапкарев на стр. 337.
Блерта Башоли

Блерта Башоли е родена во 1983 година таа е писателка, режисерка и продуцентка која потекнува од Косово. Башоли претходно живеела во Њујорк во период од четири години. Таа работела на голем број проекти како студент, меѓу кои е нејзиниот краток филм „Лена и јас“ кој освоил награди во голем број меѓународни фестивали и на Косово. Во 2008 година, таа била наградена со стипендија за декани на Програмата за дипломирање за филм во Тиш школата за уметници, NYU. Неодамна, нејзиниот дебитантски игран филм ''Кошница'' (2021) постигнал голем успех, соборувајќи ги рекордите на Санденс и станал првиот косовски филм кој влегол во номинацијата за потесниот круг на Оскари.
1 Личен живот
Башоли го завршила своето високо образование во Њујорк, но моментално е со живеалиште во Приштина. Таа стапила во брак со Артан Кореница, познат косовски фотограф, со кој имале две деца.
2 Кариера
2006-2011: Почетоци
Во 2006 година Башоли се појавила со својот прв филм, документарниот филм „Огледало, огледало…“. Понатаму имала значителен успех, селектирајќи на Сараевскиот филмски фестивал 2006 година; Меѓународен филмски фестивал во Тирана 2006 година; Балкански филмски фестивал Црна кутија 2006, Берлин и Меѓународниот независен филм и видео фестивал во Њујорк 2016 година. Во 2008 година го објавила „Ѓакова 726“, краток филм кој бил прикажан на Филмскиот фестивал во Ротердам 2009 година; Филмски фестивал Бушо 2009 година; Докуфест 2009; Тофифест 2009 година; Женски филмски фестивал на Филмска мајка 2009 година. Подоцна, во 2011 година, краткометражниот филм на Башоли „Лена и јас“ бил прикажан и награден на Филмскиот фестивалПрво трчање 2011 година; Докуфест 2011; Фестивал на филм и храна во Поградец 2011; Скенирање нагоре 2011; Меѓународниот ФФ Тирана 2011 и Филмскиот фестивал 9/11 2012 година (награда за најдобра глумица).
2021–сега: Светско признавање
Нејзиниот најпознат филм доаѓа во 2021 година и ја раскажува вистинската приказна за Фахрије Хоти, предизвикот на Косовската жена да отвори бизнис во патријархална заедница. Филмот се вика <i>''Кошница'' и е првиот долгометражен филм на Башоли.<i>Кошница ги соборил рекордите на Санденс, каде што ја освоила и Големата награда на жирито, наградата за режија и наградата од публиката во категоријата драматично светско кино. Преку <i>Кошница Башоли, исто така, станала и првиот косовски режисер кој влегол во потесниот избор за номинации за Оскар, во категоријата за најдобар меѓународен игран филм.
3 Филмографија
#''Огледало огледало...'' (Документарец) (сценарист, режисер) 2006 г
#''Ѓаковица 726'' (кратко видео) (ко-сценарист, режисер) 2008 година
#''Лена и Јас'' (Краток) (писател) 2011 година
#''Сè е скршено и танцува'' (копродуцент) 2016 година
#<i>''Кошница'' (сценарист, режисер) 2021 година
#''Бракот'' (прв помошник режисер) 2017 година
#''Враќањето'' (асистент режисер) 2017 година
#''Несакана'' (прв помошник режисер) 2017 година
#''Се бара Венера'' (прв помошник режисер) 2021 година
#''Студениот ноември'' (продукциски менаџер) 2018 година
4 Наводи
Евгениja Раданова

Евгенија Раданова е бугарска атлетичарка и натпреварувачка на брзо лизгање кратки патеки.
Раданова е родена на 4 ноември 1977 година во Софија. Таа е висока 166 см. Дипломирала на Националната академија на науките. Таа е првата бугарска спортистка која учествувала на Зимските и Летните олимписки игри (во дисциплината велосипедизам на патеката во Атина 2004 година). На крајот на ноември 2001 година, Евгенија и нејзиниот соиграч паднале заедно на мразот за време на вежбањето. Лицето и било длабоко исечено на две места од лизгалките. И покрај тешките физички и психички трауми, Раданова успеала брзо и со завидна волја да се справи со последиците, враќајќи се повторно во првите редови на меѓународната кратка патека. Во 2010 година ја завршила својата неверојатна спортска кариера. Евгенија Раданова важи за една од најголемите бугарски спортисти. Тоа го докажува со освоени 3 олимписки медали од Зимските олимписки игри, од кои два медали во еден, што го нема постигнато ниту еден бугарски спортист.
1 Достигнувања
* Во 2002 година, на 19-те Зимски Олимписки Игри во Солт Лејк Сити, таа била втора на 500 метри и трета на кратката патека на 1500 метри.
* Светски шампион на 500 метри од 2000 година и на 1000 метри од 2003 година.
* Во 2006 година, на 20-те Зимски олимписки игри во Торино, таа освоила сребрен медал на кратката патека на 500 метри.
* Седумкратниот апсолутен европски шампион во кратки патеки, има 47 медали од првенствата на Стариот континент, од кои 37 златни медали
* Поранешна светска рекордерка на 500 метри (2001 – 2008)
* Во 2010 година, таа ја освоила титулата на кратки патеки на 1500 метри на првото Светско првенство во воени зимски спортови во Торино (Италија)
Елвира Донес

Елвира Донес 1960 е албанска писателка, сценарист и продуцент на документарни филмови.
1 Биографија
Родена е во крајбрежниот град Драч, дипломирала на Државниот универзитет во Тирана. Во 1988 година се вработила во Албанската државна телевизија и на тој начин отпатувала во Швајцарија, каде што пребегнала. Таа била судена за предавство во Албанија (''во отсуство''), била осудена на затвор и не ѝ бил дозволен пристап до нејзиниот син до падот на комунизмот во Албанија во 1992 година. Потоа живеела во Швајцарија каде работела како писателка и телевизиски новинар, а напишала и сценарија, режирала и продуцирала неколку документарни филмови.
Од 2004 г живее во САД. Повеќето нејзини текстови се на италијански или албански јазик, но неколку од нејзините документарни филмови се со англиски преводи. Неколку од овие филмови победиле или биле номинирани за различни награди. Нејзиниот последен документарец, „Заколнета девица“, е за жените во северна Албанија кои се заколнале на вечна невиност во нивните тинејџерски години и станале мажи во нивното општество - не жени кои се однесуваат како мажи или трансродови жени, туку едноставно жени кои сега се мажи. Овој филм бил прогласен за најдобар документарен филм на Женскиот филмски фестивал во Балтимор во 2007 година.
2 Избрана библиографија
*********
3 Филмографија
*''Брунилда'' (2003)
*''Прикован'' (2004)
*''Заколната Девица'' (2015)
Дијана Чули

Дијана Чули родена во Тирана, на 13 април 1951 година таа е албанска писателка, новинарка и политичарка.
во 1973 година дипломирала на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Тирана. По дипломирањето, таа се приклучила на редакцијата ''на Дрита'' и на францускиот магазин ''Албански букви''. Во 1990 година таа се приклучила на демократската опозиција и станала лидер на Независниот форум на жени, а потоа и на Албанската социјалдемократска партија.
Од 2006 година е претставник на Албанија во Парламентарното собрание на Советот на Европа. Во Албанија таа се залага за правата на жените, особено на оние кои се принудени на проституција. Од 2004 година таа била претседателка на Федерацијата на жените на Албанија.
На крајот на 1970-тите, таа го објавила својот прв расказ ''Совест''. Објавила осум романи и е автор на сценарија за филмови како ''Тоа е дебел чекор'' (1985), ''Околу и одење'' (1987), и ''Брегу и суди'' (1988).
1 Избрани дела
* 1980 година : ''Одгласи на железо''* во 1983 година : ''Гласот е далеку''* во 1986 година : ''Патишта и тротоари''* во 1992 година : ''Јас велам''* во 1993 година : ''...''''и ноќта беше поделена на половина''* 2000 година : ''Сонце на полноќ''* во 2006 година ''Вооружени ангели''* во 2009 година : ''Кафеавата жена''* 2011 година : ''Дрвениот хотел''
Марта Боберска

Марта Боберска е родена 1970 година – пејачка (сопран) и глумица, солист на полската кралска опера.
Дипломирала на Музичката академија Фредерик Шопен во Варшава (''како пофалена'', 1995) во класот по пеење на проф. Јанина Скалик. Од 1994 до 2017 година била солистка на Камерната опера во Варшава (соло делови во опери од Моцарт, Монтеверди, Хендл и други), а од 2017 година била солист на полската кралска опера.
Таа изведувала и рана музика (вклучувајќи камерни дела и ораториум-кантати), како и современа музика (вклучувајќи ја премиерата на циклусот песни од Маријн Симонс, операта Балтазар од Зигмунт Краузе), соработувајќи, меѓу другите, со Владислав Клосиевич, Јержи Максимиук, Агата Сапиеча и Марек Топоровски. Има снимено филмска музика (вклучувајќи филмови на Анджеј Вајда и Агњешка Холанд), како и радио и телевизиски снимки.
Таа соработувала со многу сали и театри на филхармонијата (вклучувајќи го и Националниот театар, операта Нова во Бидгошч, Латвиската национална опера). На сцената на театарот Универзална во Варшава, таа настапувала со Кристина Јанда во претставата ''Марија Калас.''''Лекција по пеење''. Одржувала концерти во Полска и во странство.
Таа била постојано номинирана за пасошот Политика (2000, 2001, 2002) и наградите Фрајдерик (1999, 2000, 2001, 2002, 2005). Во 2014 година, таа била наградена со бронзен медал за заслуги на културата - Глорија Артис.
Збигњев Ринасиевич

Збигњев Францишек Ринасиевич (роден на 4 октомври 1963 година) - полски политичар. Тој бил избран во Сејм на 25 септември 2005 година, добивајќи 10.354 гласови во 23 област Жешув како кандидат од листата на Граѓанската Платформа. Повторен мандат на 21 октомври 2007 година. Криминалец и прељубник.
Бил и член на Сејм 1997-2001 година.
1 Поврзано
* Членови на полскиот Сејм 2005-2007 година