procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Уверение за идентитет на бегалец

Уверение за идентитет на бегалец — документ што бегалците го користат како доказ за идентитет. Уверението е или издадено од УНХЦР или од државата каде било побарано азил. Во многу земји бегалците се обврзани постојано да ја носат бегалската картичка со себе. Во некои бегалски кампови, картичката за храна на WFP исто така се користи како форма на лична карта.
Државите кои ја потпишале Конвенцијата за бегалци од 1951 година треба да им овозможат на бегалците пристап до потврди за идентификација, кои можат да бидат или патна исправа за бегалци, според член 28 од конвенцијата, или друга форма на документи за идентификација, според член 27.
1 Германија
Од 28 јануари 2016 година бегалците во Сојузна Република Германија започнале да добиваат документ како доказ за пристигнување. Доколку поднеле барање за азил, тие добиваат и одобрение за престој. Доколку им се признае дека имаат право на азил ќе добијат статус на бегалец и ќе добијат патна исправа за бегалци и право на престој.
1.1 По Втората светска војна
По Втората светска војна, милиони Германци биле протерани од нивната татковина. Преживеаните се засолниле во она што денес е познато како Сојузна Република Германија (која во тоа време била поделена на четири окупациски зони) или во други земји.
Сојузна Република Германија и ГДР биле основани во 1949 година, но нивниот суверенитет сè уште бил ограничен долго време (види правен статус на Германија по 1945 година).
Во Сојузна Република Германија бил создаден пасош за раселени лица и бегалци и соодветниот статус на секој поединец бил документиран во процедурата за прием при пристигнувањето. Тие биле издадавани во бегалскиот камп Фридланд; за бегалците од советската зона кои дошле преку Западен Берлин, биле издавани во камп во Берлин-Мариенфелде.
Сите апликанти од советската окупациска зона не биле признати како бегалци, но истите биле толерирани на Запад. Бегалската лична карта го потврдувала нивното „''признавање како бегалец''“ и обезбедувала пристап до различни форми на помош за овие поединци (на пример, право на движење, вклучително и право на изнајмен стан; додаток за егзистенција што може да вклучува компензација за изедначување на товарите и заеми дадени според актот за купување имот).
Идентификувањето на статусот на лице кое може да биде раселено од својата матична земја (Heimatvertriebene) или бегалец од советската окупациска зона, било извршено според Федералниот закон за протерани лица од 1953 година. Личните карти А и Б биле за раселени лица и бегалци од поранешните источни територии на Германија. Бегалците од советската окупациска зона (Sowjetzone) добиле лична карта В.
Лична карта А била за лица кои веќе живееле во германските источни територии пред 1938 година, Б за оние кои штотуку се преселиле таму во 1938 година. Покрај тоа, општините во Долна Саксонија, исто така, издавале лична карта Б на жителите кои се преселиле таму по бомбашките напади.
Црква „Св. Антониј“ - Орљак

Свети Антониј (|Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου) — црква во селото Орљак, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Претставува парохиски храм на селото.
1 Историја
Црквата се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во 1703 г. Уништена е во пожар на 12 февруари 1982 г. Обновена е како крстокуполна базилика.
Парохијата го опфаќаат и и храмовите „Св. Кирил и Методиј“, „Св. Илија“, „Св. Недела“, „Св. Варвара“ и „Св. Харалампиј“.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Европски фонд за бегалци

Европски фонд за бегалци (ЕРФ) — фонд дизајниран да го олесни споделувањето на финансиските трошоци за прием, интеграција и доброволна репатријација на бегалците меѓу земјите-членки на Европската Унија. Во ЕРФ учествувале сите земји-членки на ЕУ, освен Данска. Фондот финансирал и национални и транснационални проекти, вклучително и обезбедување вештини и јазична обука за бегалците, подобрувања на капацитетите за прием и операции за преселување или преместување бегалци. На ЕРФ му биле доделени 630 милиони евра за финансирање во периодот 2008-2013 година. Фондот бил формиран во 2000 година, заменувајќи ги претходните ад хок мерки за финансирање. Во април 2014 година, ЕРФ, заедно со Фондот за европска интеграција и Европскиот фонд за враќање, бил заменет со Фондот за миграција и интеграција на азил (АМИФ) формиран за периодот 2014–2020 година.
Црква „Св. Никола“ - Сер

Свети Никола (|Αγίος Νικολάος) — средновековна црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во Серската тврдина. Подигнатa е во XII век за војниците од серскиот гарнизон. Криптата, која се наоѓа на источната страна, служи како гробишта.
На почетокот на 1913 г. Богдан Филов ја посетил Серската тврдина, спомнувајќи ја и црквата:
Во 1925 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.
При ископувањата во 1926 г. најдени се остатоци од фрески и наоди поврзани со епохата на Палеолозите. Во 1937 г. црквата е реставрирана врз остатоците на црква од XVII век, но архитектонскиот облик е изменет и реставрацијата се смета за неуспешна.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Европски совет за бегалци

Европски совет за бегалци — европска мрежа од 105 невладини организации во 39 европски земји која била основана во 1974 година.
Во 2011 година, Советот изразил загриженост во врска со планираните репатријации на авганистанските деца азиланти.
Во 2014 година, Советот бил критичен кон ЕУ за намалувањето на операциите за спасување мигранти во Средоземното Море.
Црква „Св. Бессребреници“ - Сер

Свети Бессребреници Кузман и Дамјан или Свети Врачи (|Άγιοι Ανάργυροι) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот се наоѓа во маалото Катаконози во источниот дел на градот. Годината на изградба на првичната црква е непозната. Серскиот летописец поп Синодин Попсидеров во 1619 г. пишува за парохија на „Св. Бессребреници“. Натпис во припратата вели дека е одновоо преизграден во 1817 г. од Димитриј Атанасиу.
На постоењето на постара црква укажува тоа што градбата е пониска од патот и од откриените темели на длабочина од 8 метри. Втор натпис врз надворешниот североисточен агол исто така говори за општа обнова на црквата.
Трет натпис во нартексот вели дека само по 50 години црквата била уништена во пожар и наполно обновена. Натписот е датиран 30 мај 1867 г.
Веројатно во истата 1867 г. на храмот работеле мијачките зографи Христо, Исаија, Кузман и Серафим Фрчковски. Иконата „Неверен Тома“ (1856) е дело на зографот Јаков Мелнички. На икона на св. Јован Крстител, над главата на светецот е ставена тепсија со полуизбришан кирилски натпис на еден ред, кој е речиси целосно уништен, и едвај се читаат само последните два збора „КРТТЛѦ ГПДНѦ“, т.е. КРЬСТИТЕЛѦ ГОСПОДНѦ. На друга икона има натпис со името ''Воден'': „ΔΙΆ / ΣΥNΔРОМНS / КАÌ ΔАПΆNНS TωN / ΛАТРАПΆZIΔωN BOΔENON / ... εrς μνημόσυ(ν)... αυτων... 1868 μαιυ – 20“ (''Со соработката (помошта) и на трошок на... Воден / За спомен ... 1868 мај, 20'').
Храмот се спасил во големиот пожар за време на Втората балканска војна во јуни 1913 г., задржувајќи го обликот од 1867 г. Во реставрацијата од 1998 г. е откриено дека наосот е изграден од редови камен и тула, а нартексот само од тули. По облик градбата е трикорабна базилика со седлест покрив и димензии 24 м во должина, 14 м во ширина и 8 м во висина. Покривот однатре има ниска слепа купола која не излегува низ покривот. Шестаголната камбанарија има пет ката и висока е 20 м, изградена во 1892 г.
Во внатрешноста има 12 столбови високи 6 м. Дрвениот таван има геометриски форми. Олтарот има три ниши. Иконостасот е резбан и позлатен, изработен од месни мајстори во 1867 г. со четири реда икони. Од истото време се и владичкиот престол и амвонот. Проскинитарите, свеќниците и клупите се нови. Има пет кристални полилеи и четири големи свеќници — два мермерни и два бронзени од 1871 г. Храмот има стотина пренослливи икони од XIX век, од кои голем број се со голема уметничка вредност. Црквата е живописувана од 1867 до 1870 г. со убави фрески, чии натписи даваат вредни информации за серските еснафи.
Во 1990 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Глобален договор за бегалците

Глобалниот договор за бегалците бил меѓународен договор, подготвен под покровителство на Обединетите нации, кој обезбедувал рамка за подобрување на светскиот одговор на потребите на бегалците.
Владите дале ветувања, споре договорот на редовниот состанок на Глобалниот форум за бегалци.
1 Потписници
Генералното собрание на Обединетите нации го потврдил компактот (резолуција A/RES/73/151) на 17 декември 2018 година. 181 нација гласале за договорот, САД и Унгарија гласале против, Еритреја, Либија и Доминиканската Република биле воздржани од гласањето.
2 Прием
Договорот за компактот Филипо Гранди го опишал како најклучниот момент на кој бил сведок во неговата 34-годишна работа со бегалците. Луиз Арбор, специјален претставник на Обединетите нации за меѓународна миграција, го опишал меѓународниот договор како „прекрасен“, „историски“ и „големо достигнување за мултилатерализмот“.
3 Поврзано
* Високиот комесаријат за бегалци на Обединетите нации
* Конвенција за статусот на бегалците
* Мрежа за гласови на бегалците
* Глобална мрежа предводена од бегалци
* Глобален договор за миграција
Меѓународен проект за помош на бегалците

Меѓународниот проект за помош на бегалците (МППБ) работи на организирање студенти по право и адвокати за да ги развијат и спроведуваат правните и човековите права за бегалците и раселените лица. Првично бил проект на Центарот за урбана правда во Њујорк, основан од Бека Хелер. На 23 декември 2018 година, МППБ станал независна организација 501(c)(3) .
МППБ има канцеларии во Њујорк, Јордан и Либан. МППБ се јавува како тужител во случајот Меѓународен проект за помош на бегалците против Трамп.
Црква „Св. Марина и Св. Антониј“ - Сер

Света Марина и Свети Антониј (|Αγίων Μαρίνης και Αντωνίου) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Црквата е сместена близу градските ѕидини, во маалото Запар Хане, на улиците „Етники Андистаси“ и „Агиос Андониос“. Првично била посветена само на Света Марина, а подоцна е додаден и Свети Антониј. Денес е попозната како „Св. Антониј“. На две мермерни плочи со крст е напишана годината на обнова на црквата — 1826. Во 1977 година при замена на дрвените столбови со бетонски се откриени делови од стариот средновековен храм на Света Марина. Внатре се чува десната ръка на светицата.
Градбата претставува трикорабна базилика со женска црква, типична за своето време.
Во 1990 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата поради оригиналниот архитектонски стил и неговите украси.
Во парохијата влегуваат и „Св. Фотина“, „Св. Атанасиј и Св. Ефросинија“ и „Св. Никола“.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Смрт попладне

''Смрт попладне'' — документарна книга напишана од Ернест Хемингвеј за церемонијата и традициите на шпанските борби со бикови, објавена во 1932 година. Книгата дава поглед на историјата и шпанските традиции на борбите со бикови. Содржи и подлабоко размислување за природата на стравот и храброста. Иако во суштина е книга водич, постојат три главни дела: делото на Хемингвеј, слики и речник на поими.
1 Содржина
Хемингвеј станал љубител на борбите со бикови откако ја видел фестата во Памплона во 1920-тите, за која пишувал во ''„Сонцето пак изгрева“''. Во ''Смрт попладне'', Хемингвеј ја истражува метафизиката на борбите со бикови - ритуализираната, речиси религиозна практика - што тој ја сметал за аналогна на потрагата на писателот по смислата и суштината на животот. Во борбите со бикови, тој ја открил елементарната природа на животот и смртта. Маријана Вигинс за ''Смрт попладне'' напишала: „Прочитајте го за пишувањето, за начинот на кој се кажува... Тој ќе ве натера да ви се допадне [коридата]... Читате доволно и доволно долго, тој ќе ве натера да го ''засакате'', тој е немилосрден“
Во неговите дела за Шпанија, Хемингвеј бил под влијание на шпанскиот мајстор Пио Бароха. Кога Хемингвеј ја добил Нобеловата награда, отпатувал да го види Бароха, а потоа на неговата смртна постела, конкретно за да му каже дека мисли дека Бароха повеќе ја заслужува наградата од него.
''Смрт попладне'' била објавена од Скрибнерс на 23 септември 1932 година во печатено издание од приближно 10.000 примероци.
2 Наводи
* преземено на 4 јули 2010 година.
****** Retrieved July 4, 2010.
Бегалски патен документ

Бегалски патен документ (исто така наречен патна исправа од Конвенцијата од 1951 година или Женевски пасош) — патна исправа издадена на бегалец од државата во која тој вообичаено живее, чија цел е да му се дозволи да патува надвор од таа држава и да се врати повторно. Малку е веројатно дека бегалците би можеле да добијат пасоши од нивната држава (од која побарале азил) и затоа им се потребни патни документи за да можат да се вклучат во меѓународно патување.
145-те држави кои се членки на Конвенцијата од 1951 година за статусот на бегалците се обврзани да издаваат патни исправи на бегалците кои легално живеат на нивната територија.
Патните документи за бегалци се книшки слични на пасош. Нивната корица ги содржи зборовите „Патнички документ“ на англиски и француски (и често на јазикот на државата што ја издава), како и датумот на конвенцијата: 28 јули 1951 година. Документите првично биле сиви, иако некои земји денес ги издаваат во други бои, со две дијагонални линии во горниот лев агол на предната корица. Носителите уживаат одредени привилегии за безвизно патување, проширени од потписниците на конвенцијата.
Меѓутоа, бидејќи патниот документ за бегалец не е редовен национален пасош, имателот може да наиде на некои проблеми одвреме-навреме поради непознавање на персоналот на авиокомпанијата со таквите документи.
1 Патни документи
* Документ за патување за бегалци од Нов Зеланд
* Естонски патен документ за бегалци
* Не е потребна виза за американски патен документ за бегалци (САД) за Германија, Холандија, Белгија, Хрватска, Словенија, Словачка, Унгарија и Кипар. * Австралиски патен документ. Овој документ сам по себе не му дозволува на носителот да се врати во Австралија; за тоа мора да се добие посебна виза. * Швајцарски патен документ
2 Ограничувања
* Патните документи за бегалци издадени од Владата на Канада не можат да се користат за патување во земјата на државјанството на носителот, а патната исправа за бегалец издадена од друга земја не се третира како валиден пасош за целите на добивање на електронско овластување за патување. Имајќи предвид дека носителите на патните документи за бегалци не се државјани на земјата што ја издава, можеби ќе треба да аплицираат за виза пред да патуваат во Канада. * Египетските патни исправи издадени за палестинските бегалци се сметаат за неприфатливи патни исправи за патување и влез во Нов Зеланд, освен ако не вклучуваат влезна виза што му дозволува на сопственикот да влезе во Египет .
3 Галерија
Дански совет за бегалци

Дански совет за бегалци (|Dansk Flygtningehjælp) — приватна данска хуманитарна непрофитна организација, основана во 1956 година.
Формирана по Втората светска војна како одговор на европските бегалски кризи предизвикани од советската инвазија на Унгарија во 1956 година, ДСБ бил активен во големи хуманитарни проекти ширум светот. Преку операциите, ДСБ бил одговорен за испорака на половина од меѓународната хуманитарна помош во Босна и Херцеговина за време на војните за независност во поранешна Југославија во 1990-тите.
Денес Данскиот совет за бегалци работи во повеќе од 40 земји низ светот, со хуманитарни програми во конфликтните зони како што се Сомалија, Авганистан во Средна Азија, Ирак на Блискиот Исток и Чеченија на Кавказ.
Данскиот совет за бегалци е еден од клучните хуманитарни актери во Сирија и нејзините соседни земји, бидејќи повеќе од 500.000 лица добиваат итна помош секој месец во регионот. Ситуацијата во и околу Сирија е најголемата хуманитарна криза со која се соочува светот и 30% од населението ги напуштило своите домови како последица на насилството. Во Сирија, Либан, Јордан, Турција и Ирак, ДСБ дистрибуира помош во форма на душеци, облека, ќебиња и хигиенски комплети, дава едукативна помош во однос на дополнителна настава и часови за отпуштените студенти и рехабилитира засолништа. Во Сирија, ДСБ им помага на раселените и погодените од конфликти Сиријци во Хомс, Дара, Хама, Алеп и Дамаск.
Меѓународните активности на ДСБ имаат за цел да ги заштитат бегалците и внатрешно раселените лица и да промовираат долгорочни решенија. Помошта на ДСБ во акутните бегалски кризи останува фокусирана на одговорите на долгорочните ефекти.
Данскиот совет за бегалци моментално спроведува активности во девет сектори, имено: домување и инфраструктура од мал обем, генерирање приход преку грант и микрофинансирање, безбедност на храна и земјоделска рехабилитација и развој, право и информации поврзани со раселувањето, социјална рехабилитација, вмрежување на невладини организации и развој на капацитети, управување со информации и координација и логистика за вонредни ситуации и управување со транспорт.
ДСБ е исто така активна на полето на деминирање и логистика и работа за реконструкција за различни меѓународни агенции како што се Светската програма за храна на Обединетите нации (WFP) и Високиот комесаријат на Обединетите нации за бегалци (УНХЦР).
Генерален секретар на ДСБ е Шарлот Сленте.
Во октомври 2011 година, двајца работници на ДСБ на проект за деминирање биле заробени од сомалиски пирати во Галкајо. 93 дена подоцна тие биле спасени од фоките на морнарицата на САД.
Во септември 2013 година, ДСБ отворила ново претставништво во Женева.
Во 2017 година, данската влада донирала 2,5 милиони дански круни на данскиот совет за бегалци за тие да работат заедно со IBM за да развијат модел кој ќе ги следи и евентуално ќе ги предвиди брановите на бегалци и мигранти, а со тоа ќе го подобри планирањето за хуманитарен одговор. Во моментов ја води својата хуманитарна кампања во бегалските кампови Рохинџа во Кокс Базар.
Црква „Св. Јован Богослов“ - Сер

Свети Јован Богослов (|Αγίου Ιωάννου Θεολόγου) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот се наоѓа на рид во маалото Горна Каменица, на улица „Агиос Јоанис Теологос“ бр. 1. Изграден е во 1836 г. како благодарност за спасот на жителите на Сер од колеж на 8 мај 1821 г. — денот на светецот. Тогаш Мехмед-бег, за да го спаси пријателот Папајоанис Сакелариос му ги издал спремните планови за погром, и митрополитот Хрисант Серски издејствувал кај кајмакамот да го спречи колежот врз христијаните. Во градот се убиени само четворица и Јован Богослов е прогласен за заштитник на Сер. Во 1855 г. манастирот „Св. Јован Претеча“ ги исплатил долговите на храмот во износ од 50.000 грошови и црквата станала потчинета на него. Подоцна жителите на Каменица си ја откупиле црквата.
Градбата претставува трикорабна базилика со дрвен четириводен покрив. Во 1919 г. градбата е продолжена за 5 метри, додавајќи женска црква во облик на буквата П и камбанарија. Во 1957 г. на јужната страна е доградена собичка, а во 1966 г. и кујна, а нартексот и канцеларијата се затворени со стаклени прозорци. Обновени се покривот и подот. Дрвениот под на женската црква во 1980 г. е заменет со цементен. Кон осумте дрвени столбови се додадени уште четири бетонски. Црквата има два влеза — од запад и југ, а осветлена е од осумнаесет прозорци. Во олтарот освен апсидната конха има уште пет помали. Олтарот е мермерен. Иконостасот е резбран и има три реда икони — 12 царски и 44 помали над нив. Некои од иконите се од 1836 г. Стари фрески има во проскомидията и над столбовите на средниот кораб, каде се претставени евангелистите и пророците Мојсеј, Давид, Соломон и Илија. Богородица Поширока од небесата во олтарот е насликана во 1971 г. од зографот Константинос Котикостас. Останатиот живопис е дела на Николаос Голас од 1992 г. Амвонот, владичкиот престол, проскинитарите, аналоите и дограмата се резбани, дело на серски работилници од 1988 – 1991 г. За вредни предмети од XIX век се сметаат преносливите икони, садовите и брокатниот епитаф.
Во 1990 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата како поклоничко место поради оригиналниот архитектонски стил, убавите фрески и украси и икони.
Во парохијата влегува и црквата „Св. Варвара“ сместена преку реката, западно од стадионот.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи Студеноводен“

Свети Ѓорѓи Студеноводен (|Αγίου Γεωργίου Κρυονερίτη) — средновековна манастирска црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во населбата Свети Бессребреници, на левоиот брег на реката Серовица, на патот за источното предградие Свети Јован. Наречен е „Студеноводен“ (''Крионеритис'') поради изворот кој некогаш се наоѓал покрај него.
2 Историја
Манастирот е основан пред 1298 г. Во 1344 г. станал метох на манастира „Св. Јован Претеча“, подарен од Ипомони, сопруга на серскиот архонт Сакелариос Мурмурас. Значајно настрадал од Турците во 1572 г., кога му е разбиена елегантната купола, заменета со полутопчест таван, покриен однадвор со четириаголен пирамидален покрив. Веројатно корпусот е ремонтиран во 1864 г., како што сведочи натпис на камен од западната надворешна страна на црквата. Има две икони од голема вредност — „Богородица со Младенецот“ од 1694 г. и „Христос Седржител“, дело на монахот Акакиј.
Неколку икони од 1864 г. — „Благовештение Богородично“, „Свети Јован Претеча“, „Св. Константин и Елена“, „Света Троица“ и „Свети Димитриј“, се дело на зографот Јаков Мелнички. Иконата „Свети Илија“ (1867) во параклисот „Св. Димитриј“ е дело на монахот Јеремија.
Во 1962 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.
3 Живопис
4 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Бауманова капсула

Бауманова капсула е почетниот, проширен дел на нефронот. Во капсулата се наоѓа збир од капилари наречен гломерул. Баумановата капсула заедно со гломерулот ја сочинуваат бубрежната корпускула.
1 Историја
Баумановата капсула е наречена според Сер Вилијам Бауман (1816–1892), британски хирург и анатом. Сепак, темелната микроскопска анатомија на бубрегот вклучувајќи ја и нефронаската капсула прв ја опишал Александар Михајлович Шумљански (1748–1795), во неговата докторска теза од 1782 „De structura renum“ („За структурата на бубрегот“, на латински); многу порано од Бауман.
Црква „Св. Атанасиј“ - Чучулигово (Серско, XX век)

Свети Атанасиј (|Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Чулулигово, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
1 Историја
Црквата е изградена во 1972 г. и се наоѓа во центарот на селото, веднаш до постарата истоимена црква „Св. Атанасиј“. Осветена е на 20 ноември 1982 г. Претставува крстокупола базилика со тројна апсида на исток.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Мертатово

Успение на Пресвета Богородица (|Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Мертатово, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Црквата е изградена во 1837 г. Претставува базилика без купола. Внатре има вредни стари фрески.
Во парохијата влегуваат и параклисите „Св. Никола“ и „Св. Ѓорѓи“.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Горна Нушка

Успение на Пресвета Богородица (|Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Горна Нушка, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
1 Историја
Црквата се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во 1953 г. со трудот на сите жители. Осветена е од митрополитот Константин Серско-нигритски на 12 мај 1971 г. Престставува еднокорабна базилика.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Времето на невиноста (филм)

„Времето на невиноста“ (англиски: ''The Age of Innocence'') — американски филм од 1993 година, во режија на Мартин Скорсезе. Во главните улоги настапуваат: Даниел Деј-Луис, Мишел Фајфер и Винона Рајдер. Во 1984 година, филмот ја овоил наградата „Оскар“ за најдобра костимографија.
1 Синопсис
Дејствието на филмот е одвива во доцниот 19 век. Њуланд Арчер, господин од високото општество, е свршен со Меј Вејланд, но неговиот среден живот е доведен во прашање кога ја запознава необичната роднина на Меј, грофицата Оленска. Њуланд најпрвин се однесува како заштитник на грофицата. Таа е исклучена од високото општество на Њујорк зашто била принудена да побегне од мажот кој ја измачувал. Mеѓутоа, Њуланд Арчер наоѓа сродна душа во грофицата Оленска и меѓу нив се раѓа љубов, иако двајцата се свесни дека тоа ќе предизвика неповолни последици...
Летачи на големото небо

„Летачи на големото небо“ (српскохрватски: ''Letači velikog neba'') — филм од 1977 година, режиран од Маријан Арханиќ по сценариото на Милан Гргиќ. Главните улоги ги играат: Борис Дворник, Звонимир Лепетиќ, Звонимир Торјанец, Карло Булиќ, Антун Врбенски и Милан Штрљиќ. Монтажата е дело на Радојка Танхофер, автор на музиката е Алфи Кабиљо. Филмот ја овоил главната награда на фестивалот на младинскиот филм во Париз..
1 Синопсис
Во едо мало село, кое се наоѓа во каменест предел, пристига германскиот окупатор. Малиот Анте е голем љубител на гулабите и него го ужаснува глетката во која еден германски војник без никаква причина ги убива неговите гулаби. Дополнителна грижа му задаваат гладните селани кои сакаат да ги уловат птиците за да дојдат до храна. Најпосле, Анте запаѓа во морална дилема кога пристига еден ранет партизан...
Црква „Св. Димитриј“ - Стара Бања

Свети Димитриј (|Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Стара Бања, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
1 Историја
Првичната црква веројатно е изградена во 1922 г. според датите на преносливите икони во храмот. Во 1972 г. е срушена за да се изгради поголема. Новата црква е осветена од митрополитот Константин Серско-нигритски на 8 мај 1975 г. Црквата е обновена делумно живописана во 1995 г. Градбата претставува базилика без купола.
Во парохијата влегуваат и храмовите „Св. Бессребреници“ и „Св. Ѓорѓи“.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. Димитриј“ - Нигослав

Свети Димитриј (|Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Нигослав, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм на селото.
Црквата се наоѓа во центарот на селото и претставува забележителен пример за духовната архитектура од крајот на XIX и почетокот на XX век. Изградена е во 1835 г. Во 1904 г. претрпела значајни штети во пожар. Храмот е трикорабна базилика со женска црква во западниот дел и кос покрив со дрвен таван. Има дрвен иконостас, дело на месни мајстори. Иконите се интересни. Живописан е на крајот на XX век.
Во 1987 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата.
Во парохијата влегуваат и параклисите „Св. Четириесет маченици“ и „Успение на пресв. Богородица“.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Кадија

Кадија — судија во муслиманскиот свет, кој суди според шеријатот - исламскиот верски закон. Бидејќи исламот не прави разлика помеѓу духовниот живот и материјалната реалност, кадиите можат да се справат со сите правни проблеми на муслиманите.
1 Историја
Кадија за прв пат се појавува за време на Омејадите, кога бил секретар на гувернерот. Улогата на кадија била многу важна на почетокот на исламот и обликувањето на исламското верско право - шеријатот.
На островот Мајот, еден од Коморските Острови, титулата кадија ја имал Умар, кој - откако го освоил овој остров и го припоил кон Султанатот на Коморските Острови - владеел со островот од 19 ноември 1835 до 1836 година.
2 Современо исламско право
Во исламските земји каде што е воспоставена уставна влада, како што е Република Турција каде шеријатот не е основа на правниот систем на земјата, терминот ''кадија'' сè уште се користи за судии. Во земјите каде што е создаден хибриден правен систем, како што е Египет, кадиите се главни за решавање на споровите околу одделното и кривичното право. Во некои исламски земји, каде што позицијата на кадија е сведена на одговорност само за сослушување сведоци или дури е укината во процесот на приближување кон западниот модел, позицијата на кадија се обновува.
Кога станува збор за построги пресуди, одлуките на кадијата мора да бидат одобрени од муфтијата, особено во случаите кога е донесена пресуда со највисока казна, за да се осигура дека пресудата е во согласност со исламскиот закон.
Во Турција, кадиите ги назначува ''голем емир'' (|veliyu l-emr). Како резултат на реформистичките движења, државните судови ги заменија кадиите кои некогаш имаа широки одговорности.
3 Жените како кадии
Жените кадии се многу редок случај во историјата. Иако улогата на кадија традиционално била ограничена на мажи, во последните години некои жени биле назначени на позицијата кадија. Две жени станале кадии во 2009 година; тие беа назначени од Палестинската Самоуправа на Западниот Брег. Во Малезија, во 2010 година, две жени исто така станале кадии. Сепак, одлучено е дека како жени можат да судат само во случаи на притвор, алиментација и заеднички имотни прашања, а не во случаи на криминал или развод кои всушност го сочинуваат најголемиот дел од работата на кадијата. Индонезија има дури 100 жени кадии.
Во светот на исламските учени, постојат несогласувања околу тоа дали жените се квалификувани да дејствуваат како кадии или не, што е бесмислено и заостанато размислување бидејќи човековите права на жените, мажите, транссексуалците, хомосексуалците и другите полови во светот да се избере професија мора да биде еднаков без оглед на пониските нивоа на човекови права како што се оние определени од одредена религија или конфесија .
4 Влијание
''Алкалди'' (|alcalde), шпанскиот израз за градоначалник, доаѓа од арапскиот поим што значи кадија.
5 Поврзано
* Имам
* Калиф
* Мула
* Улема
* Муфтија
* Шеик
* Ајатолах
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Лезик

Свети Ѓорѓи (|Ἱερός Ναός Ἁγίου Γεωργίου) — црква во селото Лезик, Лагадинско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Ерисовско-светогорско-ардамерската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во северниот дел на селото. Според натписот на јужниот ѕид, изграден е во 1842 г., што веројатно е обнова на постар храм срушен во задушувањето на Халкидичкото востание во 1821 г.
Градбата претставува трикорабна базилика со дрвен покрив, женска црква, полукружна апсида на исток, трем на запад и дел од јужната страна и четириводен покрив со ќерамиди. Ѕидаријата е од чакал и во неа се вградени керамопластични крстови и сполии од ранохристијански храм кој се наоѓал на истото место или во близина. На црквата се правени разни лоши интервенции, како затворање на западниот влез, отворање на прозорци на северниот ѕид и рушење на женската црква. Штети претрпел и североисточниот за време на земјотресот од 1978 г.
Во внатрешнсота има вредни икони од XIX век, дела на мајстори од Галачишката и Кулакиската школа. На иконостасот се зачувани оригиналните царски и апостолски икони. Во северниот кораб се чуваат скапоцени стари црковни садови, како и старопечатени книги. Храмот вкупно има 27 вредни икони, 12 црковни предмети и 3 старопечатени книги. Некои од иконите се од 1852 и 1853 г., а едно од евангелијата е од 1588 г.
Во 1984 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Ерисовско-светогорско-ардамерска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - Чучулигово (Серско, XIX век)

Свети Атанасиј (|Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Чулулигово, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Црквата е изградена во 1891 и се наоѓа во центарот на селото. Осветена е во 1929 г. Претставува базилика со купола и камбанарија. Поради порастот на населението во 1972 г. веднаш до неа е изградедена новата истоимена црква „Свети Атанасиј“.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Гесте

Гесте (|Geeste) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Гесте се наоѓа во Емсланд помеѓу Мепен на север и Линген на југ.
1.2 Соседни општини
На северозапад се граничи со општината Твист, на север со градот Мепен, на исток со градот Хазелине и општинската заедница Ленгерих. На југ се наоѓа градот Линген, како и општината Витмаршен во Грофовијата Бентхајм.
1.3 Општински единици
Кон општината Гесте припаѓаат местата Гесте, Грос- и Клајн Хезепе, Остерброк, Брамхар, Фарло и Далум со населбата Гросер Занд.
2 Галерија
Емсбирен

Емсбирен (|Emsbüren) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Емс, околу 15 километри јужно од градот Линген и 15 километри северозападно од градот Рајне.
1 Географија
1.1 Местоположба
Емсбирен се наоѓа на реката Емс во триаголникот на градовите Линген–Рајне–Нордхорн.
1.2 Општински единици
Општината се состои од осум места.
2 Личности
* Вили Хекс (1922-1996) — германски автомобилски тркач
* Рене Тебел (р. 1969) — германски ски-скокач
3 Галерија
Списанието за студии за бегалци

Списанието за студии за бегалци е квартално мултидисциплинарно академско списание рецензирано кое објавува истражување за присилната миграција. Основана е во 1988 година од Центарот за студии за бегалци на Универзитетот во Оксфорд, со првиот број објавен во мај. Објавен е од Oxford University Press во соработка со Центарот за студии за бегалци. Главни уредници се Сајмон Тарнер и Меган Бредли. Според ''Journal Citation Reports'', списанието има импакт фактор за 2022 година од 2.675, што го рангира на 10-то место од 20 списанија во категоријата „Етнички студии“ и на 16-то место од 29 во категоријата „Демографија“. Списанието обезбедува форум за истражување на сложеното прашање на присилната миграција и локални, национални, регионални и меѓународни одговори.
Захра Камалфар

Захра Камалфар е иранска бегалка која живее во Канада. Таа беше по потекло од муслиманската секта Дервиш, а нејзиниот сопруг беше погубен во ирански притвор. По смртта на нејзиниот сопруг, таа избега од земјата со синот Давуд и ќерката Ана од Турција побегнаа во Русија. Од Русија, семејството планирало да замине во Германија, а потоа да побара политички азил во Канада. Кога Камалфар отиде во Германија, германските власти ја вратија назад во Русија. Русија планираше да ја депортира назад во Иран, но тие не го сторија тоа. Наместо тоа, таа живеела на меѓународниот аеродром Шереметјево десет месеци, а конечно заминала во Канада каде што престојува од 15 март 2007 година.
1 Порака за молба од Захра Камалфар од аеродромот Шереметиво
Во саботата на 18 ноември 2006 година, Захра Камалфар ја пренесе следнава видео порака од аеродромот Шереметиво:: Немаме каде да спиеме, нема каде да се одмориме и немаме каде да се капеме.
: Моите деца не виделе сонце 16 месеци, тие се без сончева светлина. Тие не виделе ниту дневна светлина ниту ноќ.
: Животот овде е многу тежок. Моите деца немаат каде да се тушираат за да се исчистат.
: Овде вода е од тоалетот, ние пиеме од тоалетот.
: Во тоалетот ја полниме кофата со вода среде ноќ далеку од очите на надлежните, за да се избањаме.
: Немам каде да ги перам алиштата, а сите врати се блиску до нас.
: Овде не не почитуваат, полицијата не нападна, ни ги фрли работите на сред транзитната сала, тие ме туркаа, јас удрив во ѕидот и ми капеше крв од устата. Тие ми рекоа дека имаат премногу персонал, и да не седам таму. Секоја вечер нè прашуваа: Која си ти? Каде одиш ти? Овде нема човечност, нема човекови права, никој не се грижи за нас, никој не го слуша нашиот крик, а сите врати се блиску до нас.
: Спиеме на ладен под.
: Мојот син има 12 години,а забите му паѓаат. Со свои раце му извадив три заба без лек.
: Молам да ни дојдете на помош и да не спасите од овој пекол.
: Ќерка ми е болна, таа има кафени дамки по целото тело, и паѓаат забите, треба да оди на стоматолог.
: Ве молиме помогнете ни.
2 Поврзано
* Лице без државјанство, луѓе кои се во неизвесност за легална имиграција и технички не им е дозволен влез во која било земја.
* Мехран Карими Насери
* Фенг Женгху
* Хироши Нохара
* Санџај Шах
* Список на луѓе кои живееле на аеродроми
Бегалскиот камп Басрох

Бегалскиот камп Басрох се наоѓа во Гранде-Синте, Данкерк, Франција. Започнал како неформален бегалски камп во калливо поле во 2006 година. До крајот на летото 2015 година, тој сè уште содржел само околу 60 жители, но до јануари 2016 година кампот се проширил на повеќе од 2000 луѓе.
Многу брзото ширење создало хуманитарна криза, бидејќи локацијата воопшто не била погодна за голем број луѓе што живееле таму. Стаорците, отпадоците и болеста довеле до тоа кампот да биде наречен „најлошиот бегалски камп во Европа“. Бил опишан како „ужасен“, „горчлив стомак“ и „жалосен“.
Меѓународната невладина организација Лекари без граници изјавила:
 
Организациите за помош кои работеле во кампот Басрох ги вклучиле Emmaüs, Terre d'Errance, le Secours Catholique et Populaire, Aid Box Convey и Edlumino, за да ги образуваат децата од кампот.
1 Поврзано
* Мигранти околу Кале
* Џунглата на Кале
* Ла Линиер
* Сангат
* Европската мигрантска криза
* Модерна имиграција во Обединетото Кралство
* Илегална имиграција во Обединетото Кралство
* Тунел под каналот, § Азил и имиграција
* Бегалци од Ирак
* Едлумино
Омар Абдула ал-Кундузи

Омар Абдула Ал Кундузи е државјанин на Авганистан, кој беше задржан во вонсудски притвор во логорите Гвантанамо на Соединетите Американски Држави, во Куба.
Антитерористичките аналитичари на Здружената оперативна група Гвантанамо проценуваат дека Ал Кундузи е роден во 1979 година, во Кундуз, Авганистан.
''Чикаго трибјун'' известува дека иако е роден во Авганистан, тој го живеел најголемиот дел од својот живот пред да се врати во Авганистан во 2001 година, живеејќи во Саудиска Арабија, каде што неговите родители биле луѓе кои работат во туѓина.
1 Ослободување
Во 2007 година, Умар Абдула Ал Кундузи е ослободен од Гвантанамо.
На 25 ноември 2008 година, Министерството за одбрана објави список кога биле вратени некои заробениците од Гвантанамо. Според тој список, тој е вратен во затворот, на 12 декември 2007 година.
Центарот за уставни права известува дека сите Авганистанци кои биле репатрирани во Авганистан од април 2007 година биле испратени во авганистански притвор во американското изградено и надгледувано крило на затворот Пул-е-Чархи во близина на Кабул.
2 Животот по притвор
''Весникот Чикаго трибјун'' го профилираше Ал Кундузи на 4 март 2009 година. Написот објави дека авганистанските власти го задржале уште четири месеци по неговата репатријација. Написот објави дека Ал Кундузи признал дека бил присутен во Тора Бора додека талибанскиот режим се распаѓал. Тој му рекол на својот интервјуер, новинар дека поради тоа што бил приведен во Гвантанамо не можел да најде работа и дека поранешните негови соработници кои останале лојални на талибанците го притискале да им се придружи.
Семира Адаму

Семира Адаму (15 април 1978 - 22 септември 1998) ― нигериска бегалка која била задушена до смрт од двајца белгиски полицајци во авион во Брисел, Белгија, за време на нејзината принудна депортација на 22 септември 1998. Полицајците снимиле повеќе видео снимки на кои тие се шегувале додека 20 минути ѝ ја туркале главата длабоко во перница со рацете и глуждовите врзани со лисици, при што Адаму престанала да дише 7 до 8 минути. Таа починала во болницата Сент Лук подоцна истиот ден во 21:32 часот. Кога судот прашал зошто била употребена толкава сила, еден од полицајците рекол дека било неопходно „за да се избегне вознемирување на другите патници“.
Од деветте полицајци кои ја опколиле Адаму во авионот кој тргнал за Того, за време на шестиот обид за нејзино депортирање, четворица биле осудени на условни казни за неволно убиство во декември 2003 година. Началникот на полицијата добил 14 месеци, а останатите тројца полицајци добиле 1 година. Петтиот полицаец бил ослободен од обвиненијата. Необјавената отштета била исплатена од Белгија на семејството на Адаму, како што наредил судот.
1 Биографија
Адаму побегнала од Нигерија во март 1998 година, бидејќи била принудена да се омажи за 65-годишен маж кој што таа не го познавала. Тој веќе се оженил со четири други жени и наводно убил една од нив. Предвидената дестинација на Адаму била Берлин, но, кога авионот застанал во Завентем, таа била однесена во притворниот центар во Стиноккерзил како резултат на нивното безбедно владеење со бегалци од трети свет на 26 март 1998 година. Таа таму за прв пат била испрашувана и не и бил дозволен влез. По жалба на оваа одлука, со втор разговор, била донесена одлука за насилно депортирање.
Белгиските власти направиле 5 насилни обиди да ја депортираат Адаму. Нејзиниот адвокат изјавил дека Адаму била предупредена дека „секое насилство што ќе биде нанесено врз неа било нејзина вина“ и дека таа се плашела за сопствениот живот. Случката со Семира Адаму станала позната, и нејзината ситуација довела до демонстрации околу Стиноккерзил. На 20 септември, таа се појавила на телевизија, имајќи улога во документарен филм за одбиени бегалци. Во тој филм, Адаму дала детален опис за четвртиот обид да ја депортираат:''„Бев разбудена во 6:30 часот наутро и ми дадоа дваесет минути да се подготвам за поаѓање.'' ''.'' ''.'' ''Кога стигнавме на аеродромот ми беа врзани рацете и нозете и ме фрлија во соба за изолација, во која бев повеќе од три часа.'' ''Во 11:15 насилно ме внесоа во авионот.'' ''Почнав да врескам и да плачам додека бев опкружена со шест жандарми и двајца мажи од Сабена.'' ''Мажите од авиокомпанијата ме турнаа наоколу и еден ми држеше перница на лицето.'' ''За малку ме задуши.'' ''Овие луѓе имаа за задача да ме придружуваат сè до Ломе.'' ''На овој момент интервенираа патници, велејќи дека ќе излезат од авионот доколку мажите не ме пуштат“.''
2 Реакции
Најавата за смртта на Адаму довела до протести во Белгија. Стотици луѓе го опколиле логорот. Затворениците штрајкувале со глад.
Ова го предизвикал белгискиот вицепремиер и министер за внатрешни работи Луис Тобак да поднесе оставка.
Јоланде Мабика

Јоланде Букаса Мабика (родена на 8 септември 1987 година) е бразилска џудистка родена во Конго, избрана од Меѓународниот олимписки комитет (ИОК) да се натпреварува за Олимпискиот тим за бегалци на Летните олимписки игри 2016 година во Рио де Жанеиро, Бразил. Таа се натпреваруваше во категоријата жени до 70 кг, губејќи го својот меч од првото коло против Израелката Линда Болдер.
1 Личен живот
Мабика е родена на 8 септември 1987 година. Таа е од областа Букаву во Демократска Република Конго, област сериозно погодена од Втората Конго војна. За време на конфликтот, таа била одвоена од нејзините родители и однесена во дом за деца во главниот град Киншаса. Таму почнува да се занимава со џудо, спорт што владата на Конго го сметала за идеален начин на воспоставување ред и дисциплина меѓу сирачињата.
Таа побарала политички азил во Бразил откако отпатувала таму за да се натпреварува на Светското првенство во џудо во 2013 година заедно со колегата џудист Пополе Мисенга. Тренерите им ги одзеле парите и пасошите и ги оставиле затворени во хотелските соби. По два дена, едвај јадена, Мабика избегала од хотелот и тргнала да бара помош по улиците. Така талкајќи, два дена подоцна нашла заедница на имигранти од Конго во населбата Брас де Пина, а следниот ден отишла во хотелот да ја земе Мисенга. Двојката тврдела дека по лошиот пласман, нивните тренери ги лишиле од храна и ги затвориле во кафези. Високиот комесаријат за бегалци на Обединетите нации (УНХЦР) официјално ѝ доделил статус на бегалец во септември 2014 година. Таа живее во различни домови во една ''фавела'' во населбата Кордовил.
2 Џудо
Во 2013 година, Јоланде се квалификувала за Светското првенство во џудо во Бразил. Но таа никогаш не се натпреварувала на натпреварот, заминала да најде помош, на крајот побарала азил и останала во земјата. Во Бразил почнала да тренира во Instituto Reação, школа за џудо основана од олимпискиот освојувач на бронзен медал, Флавио Канто, а сега тренира под тренерот Жералдо Бернардес во Рио де Жанеиро. Пред да се приклучи на Reação во 2015 година, Јоланде Мабика спиела на улица и работела како чистач и во текстилна фабрика. Добила поддршка и финансирање од програмата Олимписка солидарност на МОК.
На 3 јуни 2016 година, МОК објави дека Мабика ќе биде дел од тимот од десет спортисти избрани да се натпреваруваат како дел од Олимпискиот тим за бегалци на Летните олимписки игри 2016 година во Рио де Жанеиро, Бразил.
Таа се натпреварувала во женска конкуренција до 70 килограми. Го загубила натпреварот од првото коло против Израелката Линда Болдер на 10 август, подложена на задржување на здивот нешто повеќе од една минута во текот на мечот.
Ибрахим Ал Хусеин

Ибрахим Ал Хусеин роден на 23 септември 1988 година е сириски параолимписки пливач кој го претставуваше Независниот параолимписки спортисти на Летните параолимписки игри 2016 година и престојува во Грција. Тој се натпреваруваше во дисциплините S9 на 50 метри и 100 метри слободно и служеше како знаменосец на Летната параолимписка парада на нациите во 2016 година. Тој е ко-примател на наградата за достигнување Whang Youn Dai за 2016 година.
Во јуни 2021 година, Ибрахим Ал Хусеин беше избран со четворица мажи и една жена да ги претставува бегалците на Летните параолимписки игри 2020 година во Токио. Шестемина ќе бидат предводени од шефот на мисијата Илеана Родригес, која претходно беше падобран пливач за САД во 2012 година. Останатите пет се фрлачот на сирискиот бегалски клуб Алија Иса, кој исто така живее во Атина, бегалецот од Бурунд Парфаит Хакизимана, американскиот авганистански бегалец пливач Абас Карими, германскиот сириски бегалци кајакар Анас Ал Калифа и американскиот ирански бегалец фрлач на диск Шахрад Насајпур.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Лахна

Успение на Пресвета Богородица (|Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Лахна, Лагадинско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
1 Историја
Црквата се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во 1952 г. и осветена од митрополитот Константин Серско-нигритски. Во 1982 г. е додадена припрата и храмот е живописан со фрески. Во 2010 г. е создаден женски хор за византиска музика.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Рабија Насими

Рабија Насими (родена на 15 декември 1993 година) е поранешна бегалка која побегнала од Авганистан со своите родители и браќа и сестри во 1999 година и сега води кампања за правата на бегалците во Лондон.
1 Ран живот и образование
Насими и нејзиното семејство избегала од Авганистан во 1999 година поради страв од прогон од рацете на Талибанците. Тие пристигнале во Обединетото Кралство во задниот дел на контејнер за ладење и во 2001 година семејството го основа Здружението за Авганистан и Средна Азија (ACAA), добротворна организација посветена на подобрување на животот на Авганистанците и на сите бегалци во Лондон.
Во 2012 година студирала социологија и политика на Универзитетот Голдсмит во Лондон. Потоа завршила магистратура по социологија (истражување) на Лондонската школа за економија и политички науки. Во 2017 година била примена како докторант по социологија на Универзитетот во Кембриџ.
2 Кариера
Насими е бегалски активист во Лондон и има работено за Здружението за Авганистан и Средна Азија (ACAA) како службеник за развој на организацијата, каде што била одговорна за лансирање на неколку услуги и за обликување на долгорочната стратегија за добротворни организации. Во 2020 година, Рабија се приклучи на Државната служба како социјален истражувач за брз тек во Одделот за здравство и социјална заштита. Таа сега работи како Водач за политика во Одделот за израмнување, домување и заедници во авганистанскиот тим за преселување.
3 Почести и награди
Во 2015 година, таа била номинирана за наградата Авганистанска Професионална мрежа Aspire за исклучителни придонеси за авганистанската заедница во Лондон, додека во 2017 година била номинирана за наградата на градоначалниците Левишам (Lewisham) за придонеси за Левишам. Во 2018 година, таа беше номинирана за наградата WeAreTheCity во подем, влезе во потесниот избор за наградата „Жените на иднината“, и за добротворните награди „ Азиски глас “ во категоријата најинспиративни млади луѓе за нејзината работа за застапување на правата на бегалците и во ОК и Авганистан.