procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Фузили

Фузили (во САД попознати како „ротини“) се вид на тестенини што се формираат во форма на отворач за вино или спирала. Се смета дека зборот ''фузили'' потекнува од ''фусо'' („вретено“), бидејќи традиционално се „преди“ со притискање и тркалање на мала прачка преку тенки ленти тестенини за да се намотаат околу неа во форма на отворач за вино.
Покрај обичните и интегралните сорти пченица, како и кај сите тестенини, во тестото може да се мешаат и други бои што исто така влијае на вкусот, на пример цвекло или домат за црвено, спанаќ за зелен, и мастило за сипа за црно.
Терминот ''фузили'' се користи и за опишување на кратки, пресувани, извртени тестенини познати како ротини во САД.
1 Варијанти
Фузили може да бидат полни или шупливи. Варијантата на типот на фузили што се создаваат како шупливи цевки од тестенини кои се искривуваат во пружини или отворач и се нарекуваат фузили букати. Друга варијација се долгите должини извиткани како шпагети обвиткани околу предмет познат како долги фузили. Неаполски фузили се прави должини на замотани тестенини формирани околу вретено.
Ригатони

Ригатони се вид на тестенини во форма на цевка со различни должини и дијаметри кои потекнуваат од Италија. Тие се поголеми од пена и зити, понекогаш малку заоблени, но не толку закривени како макароните со лактот. Ригатоните карактеристично имаат гребени формирани по должина, понекогаш спирално ја опкружуваат цевката, а за разлика од пената, краевите на ригатоните наместо дијагонално се исечени четвртно (нормално) на ѕидовите на цевката.
Зборот ''Ригатони'' потекнува од италијанскиот збор ''rigato'' (ригатон е зголемен, а ригатони е множина), што значи „гребенест“ или „граничен“ и е поврзан со кујната на јужна и централна Италија. Ригатонцините се помала верзија, блиску до големината на пените. Нивното име ја зема деминутивната наставка ''-ino'' (множина ''-ini'') што ја означува нивната релативна големина.
Ригатони се особено омилена форма на тестенини на југот на Италија, особено на Сицилија. Неговите истоимени гребени прават подобри лепливи површини за сосови и рендано сирење отколку мазни тестенини како зити.
Фрегула

Фрегула е вид на тестенини од гриз произведени во Сардинија.
Фрегула, достапна во различни големини, се прави така што гризот се „витка“ во големо земјен сад и се тостираат во рерна. Доаѓа во форма на неправилни топчиња со дијаметар помеѓу 2 и 6 милиметри.
Типична подготовка на фрегула е со прелив од школки. Јадењето добиено на овој начин се нарекува ''frègula de còciula'' (на сардински јазик), што значи „фрегула од школки“.
Производството на фрегула секако има античко потекло.
Црква „Св. Мина“ - Железна Река

Свети Мина — селска црква во гостиварското село Железна Река, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во близина на самото сретсело на Железна Река.
2 Галерија
3 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Гостиварска парохија
* Железна Река
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Железна Река

Свети Архангел Михаил — селска црква во гостиварското село Железна Река, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на самиот влез во селото Железна Река од насока на Гостивар, во непосредна близина на самиот пат. Околу црквата се наоѓаат гробишта.
2 Галерија
3 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Гостиварска парохија
* Железна Река
Црква „Св. Атанасиј“ - Железна Река

Свети Атанасиј — селска црква во маалото Пештеровци во гостиварското село Железна Река, Македонија.
1 Историја
Црквата најпрвин била подигната како трошна градба, но во 1860-тите години била срушена и на нејзина место била изградена моменталната црква.
2 Местоположба
Црквата се наоѓа на самото сретсело на Железна Река, во Пештерското Маало. Околу црквата се наоѓаат гробиштата на маалото.
3 Галерија
4 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Гостиварска парохија
* Железна Река
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Мартиновци

Свети Ѓорѓи — селска црква во маалото Мартиновци во гостиварското село Железна Река, Македонија.
Денешната црква е подигната во 2015 година на темели на некогашната градба, која била целосно срушена и денес не постои.
1 Историја
Според преданијата, на местото каде што е возобновена црквата, пред неколку века се наоѓал манастир со конаци и со три големи камбани. Манастирот се наоѓал во месност викана Буринец.
На местото на некогашниот буринечки манастир била подигната мала капела по 1918 година, која во 2015 година била срушена и на чие место е подигната новата византиска градба.
2 Местоположба
Црквата се наоѓа на влезот во самото село Железна Река, во маалото Мартиновци. Таа е сместена на пространа ливада, видлива од самиот пат. Околу црквата се наоѓаат гробишта на маалото Мартиновци.
3 Архитектура
Градбата на новата црква е во византиски стил.
3.1 Фрескоживопис
Во црквата се изведуваат активности за живописување на црквата.
4 Галерија
5 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Гостиварска парохија
* Железна Река
Наполитана (пица)

Наполитана — вид на пица која се прави од домати и сирење моцарела. Доматите мора да бидат домати Сан Маркано (San Marzano), кои се одгледуваат на падините на планината Везув, и сирењето мора да биде ''Бафало моџарела'', заштитен вид сирење направено од млеко на полудиви биволи одгледувани во мочуриштата на Кампанија и Лацио.
Пицата Наполитана има заштитено географско потекло во Европската Унија (''Traditional Speciality Guaranteed, TSG''), а уметноста на неаполските мајстори за пица (''pizzaiuola'') била впишана на списокот на УНЕСКО за нематеријално светско наследство во Европа во 2017 година. Уметноста на правење на оваа пица е кулинарска практика која се состои од четири различни фази кои се однесуваат на подготовката на тестото и неговото печење во рерна на дрва, и потекнува од Неапол, главниот град на регионот Кампанија.
1 Одлики
Оригиналната неаполска пица се прави од пченично брашно (тип 0 или 00), природен неаполски квасец или пивски квасец, сол и вода. За подобри резултати, треба да се користи остро брашно со висока содржина на белковини, за пециво, а не за колачи. Вештината се состои од четири фази на подготовка и печење тесто, кои вклучуваат кружни движења на пекарот. Тестото се меси со рака или со многу бавен миксер. Откако ќе нарасне некое време, тестото се обликува со рака и не смее да биде подебело од 3 мм. Пицата се пече 60-90 секунди на 485 °C на дабово дрво. Кога се испече, треба да биде мека, еластична, нежна и крцкава.
Постојат неколку видови на неаполска пица, но оригиналната пица е Маргерита, во која основните состојки се домати, исечена моцарела, босилек и екстра девствено маслиново масло, понекогаш попрскано со сирење пармезан. Друга верзија е пица маринара направена со домати, кромид, оригано и екстра девствено маслиново масло.
Црква „Св. Илија“ - Железна Река

Свети Илија — селска црква во Сталевско Маало во гостиварското село Железна Река, Македонија.
1 Историја
Црквата била подигната по Првата светска војна, на место каде постоел мал храм.
2 Местоположба
Црквата се наоѓа во Сталевско Маало, на самиот крај од селото Железна Река. Околу црквата се наоѓаат гробиштата на маалото.
3 Архитектура
Црквата не е фрескоживописана и поседува мал иконостас.
4 Галерија
5 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Гостиварска парохија
* Железна Река
61. јужен напоредник

61. јужен напоредник ― напоредник што е 61 степен јужно одЗемјината екваторска рамнина. Ниту едно копно не лежи на напоредникот односно тој не поминува низ ништо друго освен Јужниот Океан.
На оваа географска широчина Сонцето е видливо 19 часа, 16 минути за време на декемвриската долгодневница и 5 часа и 32 минути за време на јунската краткодневница.
1 Места
Почнувајќи од главниот меридијан и упатувајќи се кон исток, 61° јужен напоредник поминува низ:
:
Координати, Океан, Забелешки
Јужен Океан, Јужно од Атлантскиот Океан
Јужно од Индискиот Океан
Јужно од Тихиот ОкеанМинувајќи низ Дрејковиот Премин помеѓу Јужна Америка и Антарктичкиот Полуостров
Јужно од Атлантскиот ОкеанМинувајќи малку северно од Слоновскиот Остров, и Кларенсовиот Остров (, и имаат територијални претензии)Минувајќи малку јужно од Јужните Оркниски Острови, ( има претензии)
2 Поврзано
* 60. јужен напоредник
* 62. јужен напоредник
Италијански народен танц

Италијанскиот народен танци со векови се составен дел од италијанската култура. Танцот е континуирана нишка во италијанскиот живот почнувајќи од Данте преку ренесансата, појавата на ''тарантела'' во Јужна Италија и модерните оживувања на народната музика и танц.
Нафтено поле Елза

Нафтеното поле Елза е нафтено поле сместено во Јадранското Море . Откриено е во 1992 година и развиен од „Орка Експлорејшн“. Започнало со производство во 1992 година и произведува нафта . Вкупните докажани резерви на нафтеното поле Елса се околу 410 милиони барели, а производството е фокусирано на 10,000 барели на ден.
63. јужен напоредник

63. јужен напоредник ― напоредник што е 63 степени јужно од Земјината екваторска рамнина. Го минува Јужниот Океан и Антарктикот.
На оваа географска ширина Сонцето е видливо 20 часа, 19 минути за време на декемвриската долгодневница и 4 часа и 42 минути за време на јунската краткодневница. Ако географската ширина на јужната полутопка е 63º45′ или помала, секој ден од месец март (пред рамноденица) може да ги гледа истовремено астрономската зора и астрономскиот самрак.
1 Места
Почнувајќи од главниот меридијан и упатувајќи се кон исток, 63° јужен напоредник поминува низ:
:
Координати, Континент или океан, Забелешки
Јужен Океан, Јужно од Атлантскиот Океан
Јужно од Индискиот Океан
Јужно од Тихиот Океан
Јужно од Атлантскиот Океан
Антарктик, Смитов Остров, , и имаат територијални претензии
Јужен Океан, Јужно од Атлантскиот Океан
Антарктик, Дисепшен, , и имаат територијални претензии
Јужен Океан, Јужно од Атлантскиот Океан, минувајќи 24 км северно од Прајм Хед, Антарктички Полуостров
Антарктик, Дурвилов Остров, , и имаат територијални претензии
Јужен Океан, Јужно од Атлантскиот Океан
2 Поврзано
* 62. јужен напоредник
* 64. јужен напоредник
Енрико Пичиони

Енрико Пичиони е роден на 23 ноември 1961 година, во Сан Бенедето дел Тронто. Тој е поранешен италијански фудбалер со позиција на среден бек, чие последно големо назначување било како менаџер на бугарскиот клуб А ПФГ, Ботев ПЛОВДИВ. Стоел на чело и на други клубови во Бугарија како Шумен 2010.
60. јужен напоредник

60. јужен напоредник ― напоредник што е 60 степени јужно од Земјината екваторска рамнина. Ниту една земја не лежи на напоредникот односно тој не поминува ништо друго освен океаните. Најблиското копно е група карпи северно од островот Коронејшн (Крунисување) (Мелсонови Карпи или Гувернерски Острови) на Јужните Оркниски Острови, кои се на околу 54 километри јужно од напоредникот, и островот Туле и Куковиот Остров на Јужните Сендвички Острови, кои обете се околу 57 км северно од напоредникот (со Куковиот Остров малку поблиску).
Напоредникот ја означува северната граница на Јужниот Океан (иако некои организации и земји, особено Австралија, имаат други дефиниции) и на Антарктичкиот договор. Ја означува и јужната граница на зоната без јадрено оружје во Јужен Тихи Океан и зоната без јадрено оружје во Латинска Америка.
На оваа географска ширина Сонцето е видливо 18 часа, 52 минути за време на декемвриската долгодневница и 5 часа и 52 минути за време на јунската краткодневница. На 21 декември Сонцето е на 53,83 степени на небото и 6,17 степени на 21 јуни.
Географските широчини јужно од овој напоредник често се нарекувани „Врискачки 60-ки“ поради преовладувачките западни ветрови со голема брзина кои можат да створат големи бранови над 15 м и максимална брзина на ветер над 145 км/ч.
Максималната надморска височина на Сонцето е > 15,00º во април и > 8,00º во мај.
Најниската географска широчина каде што може да се забележат белите ноќи е приближно на овој напоредник.
1 Места
Почнувајќи од главниот меридијан и упатувајќи се кон исток, 60° јужен напоредник минува низ:
:
Координати, Океан, Забелешки
Нулти меридијан
границата на Атлантскиот и Индискиот Океан
границата на Индискиот и Тихиот Океан, Дополнително минува низ Тихиот Океан кај Дрејковиот Премин помеѓу Јужна Америка и Антарктичкиот Полуостров
границата на Тихиот и Атлантскиот Океан, Минувајќи блиску до јужната граница на морето Скоша и Јужните Оркниски Острови, ( има претензии)
2 Поврзано
* 59. јужен напоредник
* 61. јужен напоредник
Група Академци

Група Академци е музичка група, задолжена за највеселите свадби, крштевки, родендени и други свечености. Група Академци постои од 1987 година активна на музичката сцена. Имаат настапувано на сите фестивали во Македонија, и имаат и освојувано награди на тие фестивали. Имаат направено и доста голем број на концерти. Препознатливи во музичката фела, по своето професионално музицирање. Сите членови од бендот се школувани професионалци на својот инструмент, и имаат големо искуство зад себе.
1 Членови
Членови на овој музички состав се:
* Драган Николовски (вокал)
* Ивана Серафимовска (вокал)
* Сашо Ливрински (хармоника)
* Влатко Терзиски (кларинет/сах)
* Дејан Миленковски (клавиатура)
* Орце Лазаров (бас) и
* Даме Коларовски (тапани)
Настапувале и имаат одлична соработка со:
* Миле Кузмановски
* Ефто Пупиновски
* Виолета Томовска
* Јордан Митев
* Блага Петреска
* Момо Николовски
* Атина Апостолова
* Наум Петрески
* Сузана Спасовска
* Милан Завков
* Круме Спасовски
* Зуица Лазова
* Марјан Коцев
* Сузана Гавазова
* Благица Павловска
* Ванчо Тарабунов
* Анета Мицевска
* Елена Велевска
* Златко Милошевски
2 Авторски песни
Авторска музика и настапи на фестивали:
* Си заљубив раперка - Цветници 1993
* Мома Македонка - Фолк Фест Валандово 1994
* Гробови на дедовците - Гоце Фест 1994
* Тино, моме фино - Цветници 1995
* Не лажи ме - Тетовски Филиграни 1995
* Таква жена нигде нема - Тумба Фест 1996
* Аман бре Димче - Тетовски Филиграни 1997
* Комшија Методија - Тумба Дест 1997
* Што ако заглавиме - Тумба Фест 1998
* Маро Мариче - Тетовски Филиграни 1998
* Јабанџика - Тумба Фест 1999
* Љубов балканска
* Алтана - Фолк Фест Роса 2002
* Ајде народњаци - Тетовски Фолк Фест 2004
* Кога свират Академците - Фолк Фест Роса 2008
* Овде под туѓо небо - Гоце Фест 2008
* Песната е наша сила - Гоце Фест 2009
* Еден ден без тебе - Фолк Фест Роса 2016
* Најубавата - Лешочки Фолк Фест 2018
* Љубовта е магија - Фолк Фест Валандово 2019
* Ајде ајде мила бабо - Лешочки Фолк Фест 2019
* Од кафана, до кафана - Фолк Фест Роса 2019
* Кафански театар - Тумба Фест 2020
* Роденденска - Фолк Фест Роса 2020
* Прегрни ме - Лешочки Фолк Фест 2021
* Што било поминало - Фолк Фест Роса 2021
* Бура е - Охрид Фест 2022
Шпагети и ќофтиња

Шпагети и ќофтиња е италијанско-американско јадење кое се прави со шпагети, сос од домати и ќофтиња.
Овој оброк е инспириран од слични јадења од јужна Италија, модерната верзија на шпагети и ќофтиња била развиена од италијански имигранти во САД. Комбинациите на тестенини со месо датираат дури од средниот век. Тестенини (вклучувајќи долги тестенини) со сос од домати и различни видови ќофтиња се документирани во одредени италијански региони и во современите италијански готвачи, сепак, овие јадења често се наоѓаат само во одредени региони и градови. Тие се најпопуларни во одредени области на Јужна Италија, од каде што емигрирале повеќето италијански доселеници во САД, иако главно верзијата што се служи во Јужна Италија има помали ќофтиња од сегашната италијанско-американската верзија.
1 Историја
Шпагети и ќофтиња биле доста популарни меѓу италијанските доселеници во Њујорк, кои имале пристап до побогати резерви на месо отколку во Италија.* Во 1888 година, Џулиет Корсон од Њујорк објавил рецепт за тестенини со ќофтиња и сос од домати.* Рецептот за „Говедски ќофтиња со шпагети“ се појавил во Американската кујна во 1909 година.* Националната асоцијација за тестенини (првично наречена Национална асоцијација на производители на макарони) објавиле рецепт за шпагети со ќофтиња во 1920-тите.* Во 1931 година, биле продавани конзервирани „шпагети со ќофтиња во сос“ во Њу Џерси.
* Во 1938 година, точниот израз „шпагети и ќофтиња“ се појавил во списокот на конзервирана храна произведена од Еторе Бојарди, подоцна познат како готвач Бојарди. 
Писатели и готвачи од Италија, често се потсмеваат на јадењето како неиталијанско, бидејќи во Италија ќофтињата се многу помали и се служат само со печени тестенини со јајца. Дел од кулинарската традиција се различните видови тестенини со месо на Абруцо, Апулија, Сицилија и други делови од јужна Италија.
Слични јадења со шпагети и ќофтиња се готват во Апулија.
Во Апулија, исто така, комбинираат тестенини и месо каде што ќофтиња, мортадела или салама се печат со ригатони, сос од домати и моцарела, а потоа се ставаат со пециво.
Фати Хасан

Фати Хасан (роден на 10 мај 1957 година) - бил египетски уметник, познат по неговите инсталации кои го вклучуваат пишаниот збор.
Фати Хасан се смета за најважниот африкански и муслимански сликар во историјата на модерната и современата уметност.
1 Биографија
Фати Хасан бил роден во Каиро во 1957 година како втор син во нубиско семејство. Неговиот татко Хасан бил Суданец, а неговата мајка Фатма била од регионот на езерото Тошка во јужен Египет. Учел во училиштето Керабија во Каиро, каде се запознал со скулпторот Галеб Катер.
Во 1979 година, Хасан добил грант од Италијанскиот културен институт во Каиро и се преселил во Неапол. Се запишал на Академија ди Беле Арти во 1980 година за да студира сценографија. Дипломирал во 1984 година со дисертација за влијанието на африканската уметност во кубизмот. Додека студирал и во годината по дипломирањето, Хасан работел како актер и сценограф во РАИ.
Во 1989 година Хасан бил првиот уметник од африканско наследство кој бил поканет на 43-то Венециско биенале. Изложувал во бројни галерии во Италија, Белгија, Данска, Германија, Франција, Египет и САД. 
Работата на Хасан често ја нагласува динамиката на моќта и односот помеѓу усниот и пишаниот збор; црпејќи од неговото нубиско наследство, тој ставил посебен акцент на губењето на јазикот под доминацијата на колонијализмот. Повеќето од неговите скрипти се засновале на куфичка калиграфија, но останувале намерно нечитливи и невозможно да се дешифрираат.
Хасан живеел и работел во Италија од 1979 година.
2 Дополнителна литература
* Eriberto Eulisse (2001). . ''Nka: Journal of Contemporary African Art''. Fall/Winter 2001 (15): 30–37.
* Achille Bonito Oliva (2000). ''Fathi Hassan'' (exhibition catalogue). Milan: Charta Art Books. .
* Mary Angela Schroth, Sandra Federici, Andrea Marchesini Reggiani (2000). ''TransAfricana: artisti contemporanei: Bologna, 15 gennaio–24 febbraio 2000: San Giorgio in Poggiale, Collezioni d'arte e di storia della Fondazione Cassa di Risparmio di Bologna'' (exhibition catalogue). Bologna: Lai-momo. Pages 47–49, 72–73. ( )
* Roberto Bencivenga (2002). ''Fathi Hassan: la sostanza dell'anima = Spirit Matter'' (exhibition catalogue). Senigallia: Ed. Della Rovere. (no ISBN?).
Лунапоп

Лунапоп (Lùnapop) — италијанска поп рок музичка група, која била активна од 1999 до 2001 година.
Лунапоп го објавила својот албум на италијански јазик, ''Скерез'' во 1999 г. Албумот брзо стекнал комерцијален успех, со синглот „50 special“, кој го достигнал првото место на италијанските топ листи во 1999 година и ''Скерез'' како трет најпродаван албум во Италија во 2000 година. Бендот освоил награди како најдобар бенд во Италија, најдобар албум и најдобар дебитант во 2000 година.
1 Распад
Лунапоп се разделиле во 2001 година. Водечкиот пејач Чезаре Кремонини продолжил со успешна соло кариера. Неговиот колега од бендот Лунапоп, Никола 'Бало' Балестри, му се придружил во неговиот нов бенд, заедно со други музичари. Алесандро Де Симоне, Габриеле Галаси и Андреа Капоти го формирале бендот Либерпул во 2008 година. Микеле Џулијани се повлекла од музичката индустрија.
2 Членови
* Чезаре Кремонини (роден во Болоња, 27 март 1980 година) – вокал и пијано
* Андреа Капоти (Галиполе, 3 јули 1980) – перкусии
* Микеле Џулијани (Болоња, 14 август 1980) – електрична гитара
* Алесандро де Симон (Болоња, 19 октомври 1980) – тапани
* Габриеле Галаси (Болоња, 27 јануари 1981) – акустична гитара
* Никола „Бало“ Балестри (Болоња, 20 јуни 1982) – бас гитара
3 Дискографија
3.1 Албуми
* 1999: '' ...Squérez?''
3.2 Синглови
*1999: "50 special"
*2000: "Un giorno migliore"
*2000: "Qualcosa di grande"
*2000: "Se ci sarai"
*2001: "Resta con me"
*2001: "Vorrei"
Лаура Матарела

Лаура Матарела (родена на 16 февруари 1967 година) е италијанска адвокатка и актуелна како прва дама на Италија. Таа е прво дете и единствена ќерка на претседателот Серџо Матарела, кој е на функцијата од 2015 година.
1 Биографија
Лаура Матарела е ќерка на претседателот Серџо Матарела и а Мариса Киазезе. Адвокат по професија, таа е во брак со Козимо Комела, заедно имаат три деца.
2 Прва дама
Претседателот Серџо Матарела е вдовец; неговата сопруга Мариса Киазезе починала во 2012 година. Претставничките функции на првата дама потоа ги презела нивната ќерка Лаура, која веднаш го придружувала нејзиниот татко на државните патувања и посети во Италија.
По повод државната посета на Виетнам во 2015 година, таа присуствувала на серија состаноци без нејзиниот татко, вклучително и приватна посета на училиште во најсиромашниот дел на градот Хо Ши Мин.
Кудиги

Кудиги - италијанско-американско јадење кое се состои од италијански колбас зачинет со слатки зачини кој се служи како сендвич, често со сирење од моцарела и сос од домати. Го има во горниот полуостров Мичиген, во средниот запад на САД.
1 Подготовка
Кудиги може да се сервира на многу начини во многу италијанско-американски јадења. Како сендвич, првично се служел со сиров кромид и сенф на ролна, но денес обично се служи со сирење од моцарела и сос од домати. Дополнителни додатоци може да се печурки, кромид и зелени пиперки.
Вкусот на Кудиги варира во зависност од количеството на каранфилче и цимет присутни во мешавината.
2 Историја
Се смета дека Кудиги прво се подготвувал од котехино, северноиталијански свеж колбас направен од свинско месо, маснотии и џимиринки. Сендвичот и неговиот карактеристичен колбас првично биле продавани во северен Мичиген од италијански имигранти во 1936 година, кои го нарекле ''гудиги''.
3 Наводи
4 Дополнителна литература
**
Даниел Бове

Даниел Бове (23 март 1907 - 8 април 1992 година) бил италијански фармаколог роден во Швајцарија, кој ја добил Нобеловата награда за физиологија или медицина во 1957 година за своето откритие на лекови кои го блокираат дејството на специфичните невротрансмитери. Тој е најпознат по откритието во 1937 година на антихистаминици, кои го блокираат невротрансмитерот хистамин и се користат во лекови против алергии. Неговите други истражувања вклучуваат работа на хемотерапија, сулфа лекови, симпатичкиот нервен систем, фармакологија на кураре и други неврофармаколошки интереси.
Во 1965 година, Бове водел студиски тим кој заклучил дека пушењето цигари со тутун ја зголемуваат интелигенцијата на корисниците. Тој изјавил за ''Њујорк тајмс'' дека целта не е „да се создадат генијалци, туку само [да] се стави помалку обдарениот поединец во позиција да достигне задоволителен ментален и интелектуален развој“.
Бове бил роден во Флерие, Швајцарија. Одлично зборувал есперанто. Дипломирал на Универзитетот во Женева во 1927 година, а докторирал во 1929 година. Почнувајќи од 1929 година до 1947 година работел во Институтот Пастер во Париз. Потоа се преселил во 1947 година во ''Врвен институт за здравје'' во Рим. Две години подоцна, во 1949 година, на Бове му била доделена Наградата за терапевтика Камерон на Универзитетот во Единбург. Во 1964 година станал професор на Универзитетот во Сасари во Италија. Од 1969 до 1971 година, бил шеф на лабораторијата за психобиологија и психофармакологија на Националниот совет за истражување, во Рим, пред да се повлече за да стане професор на Универзитетот во Рим Ла Сапиенца. Се пензионирал во 1982 година.
Џовани Амброџо де Предис

Џовани Амброџо де Предис (околу 1455 &#x2013; околу 1508) бил италијански ренесансен сликар, илуминатор и дизајнер на монети активен во Милано. Амброџо се здобил со репутација како портретист, како и сликар на минијатури, на дворот на Лудовико Сфорца.
1 Живот
Амброџо де Предис бил роден во семејство на уметници од Ломбардија. Неговите браќа и полубраќа, вклучувајќи ги Евангелиста, Бернардино и Кристофоро, исто така биле сликари.
Малку се знае за неговата обука. Првично работел како илуминатор во соработка со неговиот полубрат Кристофоро. Направил седум минијатури за Часослов во 1472 година (делото повеќе не постои) и повторно за Часослов во 1474 година. Потоа работел на дизајни за локалната ковачница во Милано заедно со неговиот брат Бернардино. Последователно, работел за дворот на Сфорцас неколку години, главно како сликар на портрети. Во тоа време му понудил гостопримство на Леонардо да Винчи кога пристигнал во Милано.
Бил договорен брак помеѓу императорот Максимилијан I и Бјанка Марија Сфорца, внуката на Лудовико ил Моро, но пред тој да се обврзе на аранжманот, побарал портрет на неговата запросена невеста. Портретот на Бјанка Марија го насликал Амброџо, кој ја следел во Инсбрук по свадбата во 1493 година, и таму работел неколку години во службата на дамата пред да се врати во Милано, каде дизајнирал монети за ковачницата, дизајнирал и надгледувал таписерии, и подготвил сценска сценографија. Во 1502 година го направил своето единствено преживеано потпишано и датирано дело, портретот на императорот Максимилијан. Голем дел од уметничкото производство на Амброџо де Предис останува спорно.
2 Работа
Познато е дека тој и неговиот брат Евангелиста соработувале со Леонардо да Винчи на сликата на ''Богородица од карпите'' за олтарниот дел во капелата на Собранието на безгрешното зачнување во црквата Сан Франческо Гранде, Милано. Леонардо го насликал централниот панел со Богородица на карпите (Национална галерија, Лондон), а двајцата браќа ги создале страничните панели за ''Богородица на карпите'', кои сега се во Националната галерија, Лондон. Браќата изјавиле дека биле насликани од нив за време на правниот спор околу олтарното парче, нешто што е прифатено и од историчарите на уметноста.
3 Културни референци
4 Наводи
Ањано

Ањано е предградие на Неапол, Италија, сместено југозападно од градот во регионот Кампи Флегреј. Било популарено и кај античките Грци и кај Римјаните и било познато по топлите сулфурни извори.
1 Историја
Ањанското Езеро се формирало во средниот век во вулкански кратер, но било исушено во 1870 година за да се зголеми обработливото земјиште и за да се намали живеалиштето на маларичниот комарец, кој го носи паразитот маларија. Во кратерот сега е сместен хиподромот.
По Втората светска војна, Ањано бил дом на активноста за поддршка на американската морнарица која се состои од американска поморска болница, административни канцеларии, касарни и две училишта за едукативна дејност на Одделот за одбрана: основно училиште во Неапол и американско средно училиште во Неапол.
2 Знаменитости
Видливи се урнатини на антички термални бањи кои потекнуваат од грчкиот период, иако постоечките градби датираат главно од римскиот период од 1-2 век н.е. Овде се откриени величествени мозаици и скулптури. Остатоците се наоѓаат во теренот на модерната бања. Вклучуваат аподитериум, фригидариум и неколку топли простории (тепидарија, калидарија и лаконица). Бањите веројатно биле напојувани од Аква Августа (аквадукт Серино).
Во близина е древна пештера, која првично била дел од бањите, и која се полни со вулкански јаглерод диоксид што ги убива животните кои влегуваат во пештерата.
3 Наоди
Група статуи на музи, вклучувајќи ја и познатата ''Франкфуртска Уранија'', биле откриени во римските бањи и истите сега се наоѓаат во музејот Либиехаус. Фигурите, кои датираат од 120-100 п.н.е., биле отстранети од нивната оригинална локација во античко време и се верува дека биле по потекло од Делос во близина на храмот на Аполон. Убавата изведба на наметките е особено заблежлива, а нивниот распоред и текстури ги истакнуваат прекрасните тела на фигурите.
Во фригидариумот биле пронајдени и четири скулптури за време на првите ископувања пред 1911 година.
Лоро Пијана

Лоро Пијана е италијанска компанија специјализирана за облека и текстилни производи. Се смета за најголем производител на кашмир и водечка светска занаетчиска компанија која преработува луксузни влакна.
Компанијата се состои од: оддел за текстил, односно производство на висококвалитетен текстил од благородни влакна како кашмир, лен, мерино волна; оддел за модни луксузни стоки, односно производство и дистрибуција на машка облека, женска облека, чевли и додатоци, и внатрешен оддел, односно производство и дистрибуција на производи за внатрешна употреба.
1 Историја
По потекло од Триверо, семејството Лоро Пијана започнало како трговци со волна на почетокот на 19 век. Во втората половина на овој век, семејството ја преселило својата дејност во Валсесија и ја основало фабриката за предење волна Фратели Лора e Компања, по што следела фабриката за предење волна Зигноне & К. во Кварона на почетокот на 20 век.
Во 1924 година, инженерот Пјетро Лоро Пијана ја основал компанијата Лоро Пијана & Ц. во Кварона.
Откако го презел водството на компанијата во 1960-тите, Франко Лоро Пијана, внукот на Пјетро, започнал да извезува висококвалитетни ткаенини во Европа, Америка и Јапонија.
Во 1970-тите, компанијата ја воделе синовите на Франкос, Серхио и Пјер Лујџи, чиј фокус бил развој на ткаенини со врвен квалитет, вклучувајќи кашмир и екстра фини волни. Истражувањата на Серџо и Пјер го родиле тасманското платно.
Во 1980-тите, Серџо и Пјер Лујџи Лоро Пијана започнале да го прошируваат бизнисот, па затоа ја лансирале својата прва колекција подготвена за носење и создавање на луксузна добра поделба. Поделбата за внатрешни работи потоа била лансирана во 2006 година.
Во 2013 година, LVMH групација се здобила со 80% од акциите на Лоро Пијана, со што станала главен акционер. Истата година починал Серхио Лоро Пијана. Во 2017 година, LVMH купил уште 5% од акциите во компанијата.
Во ноември 2021 година, Демиен Бертранд бил назначен за извршен директор на брендот.
2 Продавници
Од јули 2022 година, Лоро Пијана ги дистрибуирал своите производи во Европа, Северна Америка, Блискиот Исток, Кина, Јужна Кореја и Јапонија. Има вкупно 136 продавници кои се директно управувани.
Во 2012 година прометот достигнал 700 милиони евра, а нето приходот претставувал 20% од продажбата. Компанијата достигнала 1 милијарда евра промет во продажбата во 2019 година.
3 Наводи
Клуб Италија женска одбојка

Клуб Италија е италијански женски одбојкарски тим со седиште во Рим, моментално игра во Серија А1; но играше во Серија А2 во текот на сезоната 2017/18.
1 Претходни имиња
Поради спонзорот, клубот се натпреваруваше под следниве имиња:
* Клуб Италија (1998–2016)
* Клуб Италија Краи (2016–сега)
Леонид Грчишки

Леонид Грчишки ( — во ) — македонски револуционер.
1 Животопис
Летото во 1923 година, во времето на деветојунскиот преврат, царските автономисти (Тодор Александров и Александар Протогеров), дознале дека војводата Леонид Грчишки од гевгелиското (денес валандовско) село Грчиште, бил на лекување во Александровската болница во Софија. Една група по заповед на Тодор Александров, со лесна кола дошле во болницата го земале од постела и го однеле надвор од Софија, каде го убиле.
Кјуб (ресторан)

Кјуб е шетачки ресторан создаден од Електролукс. Од 2011 година, двете верзии на ресторанот се сместени во различни градови во Европа, каде што голем број гости познати готвачи донеле тимови и јадења од нивните ресторани за да готват во просториите.
1 Опис
Кјуб е дизајнирана од дизајнерското студио Парк Асосијати во Милано, а конструкцијата опфаќа простор од 140 m<sup>2</sup>. Има надворешен балкон кој овозможува видно поле од 360 степени. Надворешната обвивка е изработена од алуминиум и има шестаголни форми исечени во обвивката со ласер за да се пропушта светлина во внатрешноста. Шетачкиот ресторанот делува како промотивен уред за производителот на апарати за домаќинство Електролукс, а ресторанот е опремен со нивната опрема.
Биле направени две копии на Кјуб, кои патуваат низ Европа во различен град секоја година. Во текот на 2011 година, верзиите на ресторанот ги посетиле Милано и Брисел, додека во 2012 година биле во Лондон и Стокхолм. Ресторанот се покажал толку популарен во Лондон што во септември 2012 година било објавено дека ресторанот ќе остане во градот до 31 јануари 2013 година. Постојат дополнителни планови ресторанот да ги посети Швајцарија и Русија. Во секој град, ресторанот е поставен на врвот на споменик; во Брисел бил на врвот на триумфалната порта на Парк ду Синквантенер, во Милано кај Галеријата Виторио Емануеле II, во Лондон на врвот на центарот Саутбанк.
Познати готвачи од тие земји се донесени во просторите со цел да го покажат готвењето што вообичаено го произведуваат во нивните ресторани. Тие вклучуваат готвачи со ѕвезда на Мишелин, како што се Барт Де Потер од Пасторале, Клод Боси од Хибискус и Даниел Клифорд од Мидлетен дом.
2 Прием
За време на престојот во Лондон, Џон О'Села од ''Дејли Телеграф'' јадел во Кјуб додека Даниел Клифорд бил во резиденцијата. Тој мислел дека како „промотивно возило има многу поголемо влијание од изложбениот штанд во Кари“, но на крајот од оброкот неволно си заминал, велејќи: „Јас обично не сум љубител на корпоративни шетачки ресторани, но за оние кои можат да си го дозволат тоа, Електролукс создаде нешто посебно“. Лиза Марквел за ''Индепендент'' додека Сат Бејнс готвела го опишала просторот како „блескав“ и на локацијата и дала оценка осум од десет.
3 Наводи
Франка Пила

Франка Пила (или Франка Чампи; родена на 19 декември 1920 година) била првата дама на Италија, кога Карло Азељо Чампи бил претседател на Италија од 1999 до 2006 година.
1 Живот
Пила е родена во Реџо Емилија на 19 декември 1920 година.
Пила сè уште се школувала и имала осумнаесет години и таму го запознала нејзиниот иден сопруг кој бил на иста возраст со неа. Тие се запознале на „танцувачки чај“ што бил угледен начин за средба. Чајот го организирале мајките, а на момчињата и девојчињата би им било дозволено да вежбаат танцување помеѓу себе.
По војната кога нејзиното момче бил војник, а потоа борец на отпорот, биле една година во веридба, а потоа се венчале во Болоња кога таа имала 25 години. Тие поминале повеќе од седумдесет години заедно. За тоа време нејзиниот сопруг бил премиер, тој ја водел италијанската централна банка и бил министер за финансии. Во 1999 година станал претседател на Италија до 2006 година кога станал доживотен сенатор.
Пила понекогаш била помалку дипломатска. За време на турнејата низ Неапол, на југот на Италија, таа била цитирана дека рекла Италијанците на југ се подобри и поинтелигентни. Таа била позната по својата отвореност, му давала совети на папата кога ќе се сретнеле. Таа ги охрабрувала луѓето да читаат и да го игнорираат телевизорот.
Пила го прославила својот 100-ти роденден во декември 2020 година. Пила и Чампи биле во брак до неговата смрт на 16 септември 2016 година.
Netflix

Netflix, Inc. (се чита: ''Нетфликс'') — американска компанија за разонода, како и преносен сервис за филмови и ТВ-серии. Основана е на 29 август 1997 г. од Рид Хејстингс и Марк Рендолф. Седиштето се наоѓа во Лос Гатос, Калифорнија.
1 Netflix и судски постапки
1.1 Broadcom против Netflix
На 22 декември 2023 г., според соопштение од американската компанија Broadcom Inc., Окружниот суд во Минхен, Германија, му изрекол казна на Netflix во износ од 7,05 милиони евра поради кршење на патент на компанијата Broadcom. Санкциите се поврзани со „прекумерни прекршувања“ на патентните права на Broadcom од страна на Netflix — и покрај судската одлука донесена во септември 2023 г., според која преносната платформа требало да престане со какви било дејства на територијата на Германија што води до прекршување на патентните права на Broadcom.
Часовникот на Свети Марко

''Часовникот на Свети Марко'' е сместен во Саат-кулата на плоштадот Сан Маркo, во Италија. Првиот часовник кој бил сместен во кулата бил изграден од Џан Паоло и Џан Карло Раиниери, татко и син, помеѓу 1496 и 1499 година, и бил еден од бројните големи јавни астрономски часовници подигнати низ Европа во текот на 14 и 15 век. Часовникот бил предмет на многу реставрации, некои контроверзни.
Ланча Алфа

Ланча Алфа бил првиот автомобил направен од Ланча.
Автомобилот првично бил именуван како „тип 51“, а подоцна бил преименуван и во грчката буква ''алфа''.
1 Опис
Првите возечки тестови на автомобилите започнале во септември 1907 година, а производството започнало во 1908 година. Винченцо Ланча го претставил својот прв автомобил на саемот за автомобили во Торино во 1908 година (18 јануари - 2 февруари).
Автомобилот имал максимална брзина од околу 90 километри на час со мотор од 2544 кубика кој произведувал 28 КС и ротирал околу 1800 вртежи во минута.
Овој модел бил продаден во над сто примероци, и претставува автомобил направен за трки.
2 Наводи
* Lancia од Мајкл Фростик, 1976 година.
Регионален парк Децима-Малафеде

Природниот резерват Децима-Малафеде е заштитена природна област на Лацио, Италија. Таа е целосно вклучена на територијата на општината Рим. Има површина од приближно 6.145 хектари односно 7.839 километри. Резерватот е основан во 1997 година.
Паркот е на југозападната страна од градот Рим, ограничен со Гранде Ракордо Ануларе, Виа Понтина, Виа Лаурентина и територијата на општината Помезија.
Паркот е познат по неговите диви свињи, додека седиментните карпи содржат човечки праисториски остатоци.
Палата Абателис

Палата Абателис (исто така познатa и како Палата Патела) била палата во Палермо, Сицилија, јужна Италија, сместена во квартот Калса. Таа е дом на галеријата на уметност за сицилијанскиот регион.
1 Историја
Палатата, пример за готско-каталонската архитектура, била дизајнирана во 15 век од Матео Карнеливари, кој во тоа време работел во Палермо. Тоа било резиденција на Франческо Абателис (или Патела), господар на пристаништето на Кралството Сицилија.
После смртта на Абателис, останала на неговата сопруга, а по нејзината смрт, била предадена на женски манастир. Биле извршени неколку модификации за да се прилагоди на монашкиот живот. Тие вклучувале капела, изградена на левата страна на капелата (1535–1541), криејќи една од фасадите. Во 18 век, по изградбата на поголема црква (сегашната ''Санта Марија дела Пиета''), капелата била укината и поделена на неколку простории. Предниот дел се користел како говорница, додека задниот дел, со отстранет олтар, бил претворен во низа складишта.
Во текот на ноќта помеѓу 16 и 17 април 1943 година, палатата била погодена за време на воздушното бомбардирање на сојузниците: чардакот, портикот, југозападниот сектор и ѕидот на Западната кула се урнале. Палатата потоа била обновена и било одлучено да се користи за „Галерија на средновековна колекција“. Делата биле режирани од архитектите Марио Гиото, а подоцна и Армандо Дилон. Тие биле завршени во 1953 година, а на Карло Скарпа му било нарачано поставувањето на уметничка галерија, која била отворена на 23 јуни 1954 година.
2 Музеј
Регионалната галерија била дом на многу дела стекнати кога биле потиснати неколку религиозни наредби во 1866 година. Тие претходно биле сместени во ''Универзитетот Пинакотека дела Реџија'' и од 1866 година во Националниот музеј во Палермо, кој станал регионален музеј кога Сицилија добила автономен статус.
Приземјето содржи дрвени дела од 12 век, дела од 14 и 15 век, вклучително и некои од Антонело Гагини, насликана маиолика од 14-17 век, ''Биста на госпоѓа од'' 15 век од Франческо Лаурана и насликани панели од дрвени тавани. Големата фреска на ''Триумфот на смртта'' (најверојатно датира од 1445 година), била изложена во поранешната капела.
На првиот кат било најпознатото дело на музејот, ''Богородица Благовештение'' од Антонело дe Месина (15 век), кое се смета за ремек-дело на слики од високата ренесанса. Присутни се и три панели со ''свети Августин'', ''свети Григориј Велики'' и ''свети Јероним'', исто така од Антонело, некогаш дел од полиптих сега уништен, и ''Визијата на Света Агата на Вуе за Свети Петар во затвор''. Музејот го содржи холандскиот ''триптих Малвања'' од раните холандски сликари: Јан Госаерт и Џерард Дејвид и ''депонирање'' на Јан Провост. Во него се наоѓал и приказ на ''Мојсеј'' од Пјетро Новели.
Симоне Порцио

Симоне Порцио (1496–1554) бил италијански филозоф, роден и починат во Неапол.
1 Живот
Како и неговиот поголем современик, Помпонаци, тој бил предавач по медицина во Пиза (1546–1552), а во подоцнежниот живот се откажал од чисто научно проучување заради шпекулации за природата на човекот. Неговата филозофска теорија била идентична со онаа на Помпонаци, „За бесмртноста на душата“ тој го бранел и ја засилил во расправата „На човечкиот ум“. За него се раскажува приказна која го илустрира темпераментот на раната хуманистичка преродба во Италија. Кога го започнувал своето прво предавање во Пиза, ги отворил метеоролошките трактати на Аристотел. Публиката, составена од студенти и жители на градот, го прекинала со крикот Ќе слушнеме за душата (''Quid de anima''), а Порцио бил принуден да ја смени темата на своето предавање. Тој го исповедал најотворениот материјализам, ја негирал бесмртноста во сите облици и учел дека душата на човекот е хомогена со душата на животните и растенијата, материјална по потекло и неспособна за одвоено постоење.
Симоне Порцио бил татко на Камило Порцио.
Пјаца Тасо (Соренто)

Плаца Тасо е централно место и плоштад во Соренто на југот на Италија . Плоштадот е именуван по поетот Торквато Тасо (1544–1595).
На главниот плоштад, добро познат како Ларго , се наоѓа барокната кармелитска црква дел Кармин,која е обоена во жолта боја, во внатрешноста на која се наоѓа сликата на Онофрио Авелино на Дева Марија со Свети Симон Сток и ангели. На плоштадот стои статуа на С. Антонино Абате. Трговската улица Виа Сан Цезарео води од плоштадот на запад.
Исто така, во близина на Пјаца Тасо се наоѓа Палацо Кореале, сега и музеј, Музеј Кореале .
Антонио Рикобони

Антонио Рикобони (1541 &#x2013; 1599) бил италијански научник, активен за време на ренесансата како класичен научник или хуманист и историчар.
1 Биографија
Антонио Рикобони е роден во Ровиго. Прво го поминал својот живот како учител, а потоа тој се преселил во 1570 година во Венеција и Падова за да студира на Универзитетот под Паоло Мануцио, Марк-Антоан Муре и Карло Сигонио. До 1571 година, тој добил докторат по граѓанско право, а набргу потоа и дипломи за канонско право. Следната година тој добил функција како професор по реторика на универзитетот, наследувајќи го Џовани Фасоло.
Меѓу неговите дела имало коментари за ''поетиката'' и ''Никомаховата етика'' на Аристотел. Тој, исто така, го објавил ''Де Гимназио Патавино'' (1598) за Универзитетот во Падова. Тој бил меѓу оние кои тврделе дека Цицерон е измамник објавено од Сигонио. Рикобони починал во Падова.
2 Главни работи
*****
Паоло Серати

Паоло Серати (или Серато ) (1485–1540) бил правник и латински поет, најпознат по неговата долга поема ''De Verginitate''.
Роден во благородничко семејство на Алба во северозападна Италија, се вели дека студирал белетристика под водство на Доминико Рани, прославен автор на „Полјантеа“, и дека самиот стекнал висока репутација како предавач. Во 1508 година тој направил долг епиталамум за бракот на Вилијам IX, Маркиз од Монферат и Ана д'Аленсон. Откако дипломирал граѓанско и канонско право во 1511 година, тој станал адвокат во својот роден град, каде што, исто така, ја посветил својата енергија на градската администрација и на неговата болница. Поемата „На невиноста“ (''De Verginitate)'', се смета за најважна од неговите многубројни дела на латински јазик, била објавена во три тома во 1524 година во Париз. Кога ова и другите негови дела биле објавени од Џузепе Вернаца во 1778 година, тие биле опишани од ''Лондонскиот преглед за англиска и странска литература'' како „од херојски, епиграмски и еротски вид, дека се напишани со голема елеганција и чистота“.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Ново Село (Гостиварско)

Свети Ѓорѓи — помала селска црква во гостиварското село Ново Село, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа источно од селото, на патот кон селото Церово.
2 Историја
Храмот бил подигнат во 1930-тите години и тоа врз темели од постара црква, на што упатува исфрлениот шут што се наоѓа во непосредната близина.
3 Архитектура
Црквата не е фрескоживописана и не поседува иконостас.
4 Галерија
5 Поврзано
* Гостиварско архијерејско намесништво
* Мавровска парохија
* Ново Село
Пица на плажа

Пицата на плажа е стил на пица популарен во крајбрежните заедници на Нова Англија северно од Бостон, особено во североисточниот дел на Масачусетс и крајбрежниот Њу Хемпшир. Има тенка кора и е правоаголна, обично се готви на плех за печење. Кората се прелива со убав сладок сос од домати. Се става и чедар сирење и традиционално, може да вклучува и парчиња проволоне сирење.
1 Историја
Пицата на плажа е измислена во 1944 година во пекарницата Триполи во Лоренс, Масачусетс, воден град покрај реката Меримак во долината Меримак, приближно дваесет милји на западно од Атлантскиот Океан. Беше популаризиран за време на туристички најславни на Бич Солсбери, Масачусетс во средината до крајот на дваесеттиот век.
2 Наводи
Влакно на јазикот

„Влакно на јазикот“ е збирка на поезија на современиот поет и писател Тихомир Јанчовски издадена во 2018 година, издание на издавачката куќа „Матица македонска“.
1 Содржина
Поетската книга авторот ја посветил на својот вујко Михаил, прва негова книга која тој не можел да ја прочита. Песните претставуваат, стилски и тематски, продолжение на „Игла и конец“. Затоа е отпечатена во ист формат, со иста внатрешна графичка подготовка. Дизајнот на корицата е ист, исто така, за да се истакне содржинската целина. Песните биле пишувани во најголем дел во периодот од март 2016 до јануари 2018. Има и одреден број на стихови од постар датум, главно љубовни песни напишани од 2002 до 2010. Тематски песните се поделени во четири дела: Општи места, Сараево, Скопје и Немири. Во „Влакно на јазикот“ во поговорот според од Душко Крстевски, Јанчовски „осцилира меѓу песните за љубовта и смртта, па секогаш во неговата поезија има вечно „memento mori“, што ја прави неговата поезија убава, естетска, филозофска, морничава... “ Збирката иако насловена „Влакно на јазикот“ сепак претставува критика на реалноста без влакно на јазикот.
Кафе мока

Кафе мока, исто така наречена мокачино, е топол пијалак со вкус на чоколадо кој е на кафе лате најчесто се служи во чаша наместо во шолја. Други најчесто користени правописи се мокачино и исто така мокачино. Името потекнува од градот Мока, Јемен, кој бил еден од центрите на раната трговија со кафе. Како лате, името најчесто се скратува на само мока.
1 Одлики
Како кафе лате, кафе мока се базира на еспресо и топло млеко, но со додаден вкус на чоколадо и засладувач, обично во форма на какао во прав и шеќер. Многу сорти наместо тоа користат чоколаден сируп, а некои може да содржат темно или млечно чоколадо.
Кафе мока, исто така може да се нарече топло чоколадо со додадено еспресо или како капучиното. Кафените мока обично ја содржат препознатливата млечна пена на врвот; како што е вообичаено со топлото чоколадо, тие понекогаш се служат со шлаг. Тие обично се преливаат со цимет во прав, шеќер или какао во прав, а одозгора може да се додадат и бел слез за вкус и декорација.
Варијанта е бела caffè мока, направена со бело чоколадо наместо млеко или темно. Постојат и варијанти на пијалак кои ги мешаат двата сирупа; оваа смеса се нарекува со неколку имиња, вклучувајќи црно-бела мока, мермерна мока, кафеава мока, смокинг мока и зебра мока.
Друга варијанта е мокачино кое е шут за еспресо (двојно) или со комбинација на парен млеко и какао во прав или чоколадно млеко. И мокацино и caffè мока може да имаат чоколаден сируп, шлаг и додадени додатоци како што се цимет, морско оревче или чоколадни посипи.
Трета варијанта на caffè мока е да користите база на кафе наместо еспресо. Комбинацијата потоа би била кафе, млеко на пареа и додадена чоколада. Ова е исто како шолја кафе помешано со топло чоколадо. Содржината на кофеин во оваа варијација тогаш би била еквивалентна на вклучениот избор на кафе.
Содржината на кофеин е приближно 12.7 милиграми, што е 152 милиграми за 350 мл стакло.
2 Поврзано
* Список на пијалаци за кафе
* Список на топли пијалаци
* Мока, Јемен
*