Подага

Подага (исто така латински: ''Pogaga'') — полапско божество кое имало своја статуа во храм во Плен. Споменат само во Хелмолдовата хроника, која не дава приказ или функција на божеството.
Според Александар Брикнер, невозможно е да се прочита името Подага. Григориј Илински заклучил дека Подага е друга форма на Дажбог (од *Подабог), додека Роман Јакобсон заклучил дека Подага е расипана нотација на Дажбог.
Миколај Рудницки ја поврза нотација на Подага со името Дагоме во ''Dagome iudex'' што се однесува на Мјешко I. Според него, двата збора се поврзани еден со друг. Се претпоставува дека зборот дошол во државата Пјаст преку непознатата сопруга на Мешко, која со себе го донела култот на божицата Подага. Тој ги поврза двата имиња со прасловенскиот ''*dag-'' „да гори“, а исто така и со Погода на Длугош, чие име се претпоставува дека било искривено.
Лешек Можински бил првиот што го поврзал Подага со полскиот збор ''potęga'' „моќ“. Според него, коренот ''-dag-'' одговара на прасловенскиот ''*tǫgъ'' „силен, цврст“, а целата латинска нотација ''Podaga'' одговара на прасловенскиот ''*Potǫga'', а божеството би била обожествена моќ, моќ (идентична со придавката ''*potǫga'' „моќ“). Кшиштоф Томаш Вичак позитивно коментираше за ова толкување во својата статија за толкувањето на латинското име ''Dagome'' од Dagome iudex. Тој го чита ''Dag-'' во ''Dagome'' и како полски ''Tęg-'' (''PS *Tǫg-''), а целото име како ''Tęgomir'', или кратенката од ова име, ''Tęgom'' (''PS''''*Tǫgomirъ'', ''*Tǫgomъ''). Тој се повикува на примерите за транскрипција на назалното o (полски ą) со буквата a во германските записи, на пр. ''Dabe'' ← полски ''Dąbie'', како и на флуктуациите помеѓу d и t при пишување на словенски ⟨d⟩, на пр. името ''Oda'' е забележано и како ''Ote''.
Оваа етимологија ја поддржа Михал Лучински. Тој нè потсетува на забелешката на Брукнер дека теонимот даден од Хелмолд мора да се однесува на машко божество, а не на женско, бидејќи во спротивно би го нарекол божеството ''dea'' („божица“), а не само ''idolum'', и тоа значи дека последното -a во ''Podaga'' бара објаснување. Последната самогласка -a понекогаш се појавувала по претходната согласка ⟨k⟩, на пр., латински ''Misaca'', ''Misica'', ''Misuka'' ← полски ''Mieszek'', латински ''*Licica'' ← полски ''*Leszek'', од што може да се заклучи дека -a можеби се појавувала и по согласката ⟨g⟩. Имајќи го ова предвид, и земајќи го предвид и поддржувајќи го толкувањето на латинскиот ''-dag-'' како ''-tęg-/*-tǫg-'', Лучински ја чита прасловенската форма на теонимот како ''*Potǫgъ''. Ова е поткрепено од старополското лично име *Потаг, реконструирано врз основа на селото Потегово, како и личното име *Ниетаг (име со негација) од 13 век.
Според Хенрик Ловмијански, култот на Подага бил култ организиран од принцот Круто, а не племенски култ, бидејќи создавањето независно божество, подигањето храм и негова статуа би ги надминале можностите на мала територијална единица. Според Лучински, новиот храм (веројатно посветен на нов бог) требало да го подигне авторитетот на моќта на принцот. Според него, Потаг затоа треба да се смета за епитет на Перун, што би имало руска аналогија во форма на создавање официјален државен култ основан во Киев од Владимир Велики. Така, Потаг првично би бил дадено име, а како придавка на божеството на крајот било препознаено како посебен теоним, прво како алтернативно име за Перун.
1 Наводи