Зигфрид Сасун

Зигфрид Лорејн Сасон (роден на 8 септември 1886 година – починал на 1 септември 1967 година) — англиски воен поет, писател и војник. Тој бил одликуван за храброст на Западниот фронт, и станал еден од водечките поети од Првата светска војна. Неговата поезија ги опишува ужасите од рововите и ги сатиризира патриотските претензии на оние кои, според Сасун, биле одговорни за војна поттикната од џингоизам. Сасун станал фокусна точка за несогласување во вооружените сили кога изнел осамен протест против продолжувањето на војната со неговата „''Декларација на војникот''“ од јули 1917 година, што резултирало со негово испраќање во Воената болница во Крејглокхарт. Во овој период, Сасун се запознал и се спријателил со Вилфред Овен, кој бил многу под негово влијание. Сасун подоцна добил признание за неговото прозно дело, особено за неговата тритомна, фикционализирана автобиографија, колективно позната како трилогијата Шерстон.
1 Ран живот
Зигфрид Сасун е роден од татко евреин и мајка англо-католичка, и пораснал во неоготската вила наречена Вајрли (по нејзиниот градител Харисон Вир) во Матфилд, Кент. Неговиот татко, Алфред Езра Сасун (1861–1895), син на Сасун Дејвид Сасун, бил член на богатото сасунско трговско семејство Багдади. Мајката на Зигфрид, Тереза, припаѓала на семејството Торникрофт, скулптори одговорни за многу од најпознатите статуи во Лондон; меѓу нив и нејзиниот брат, Сер Амо Торникрофт.
Во семејството на Сасун немало германско потекло; неговата мајка го крстила Зигфрид поради нејзината љубов кон оперите на Вагнер. Неговото средно име, Лорејн, било презиме на свештеник кого таа го почитувала.
Зигфрид бил втор од три сина, другите биле Мајкл и Амо. Кога имал четири години, неговите родители се развеле. За време на неделните посети на неговиот татко кај момчињата, Тереза се заклучувала во дневната соба. Во 1895 година, Алфред Сасун починал од туберкулоза.
Сасун се школувал во училиштето „Њу Бикон“ во Севеноукс, Кент; на колеџот „Марлборо“ во Вилтшир; и на колеџот „Клер“ во Кембриџ, каде во периодот од 1905 до 1907 година студирал историја. Го напуштил Кембриџ без диплома и ги поминал годините по 1907 година ловејќи, играјќи крикет и пишувајќи песни, од кои некои ги објавил приватно.
Иако неговиот татко бил лишен од наследството на неговото богато семејство бидејќи се оженил со жена која не била Еврејка, Зигфрид имал мал приватен приход кој му овозможувал да живее скромно без да мора да заработува за живот. Подоцна, тетка му, Рејчел Бир, му оставила големо наследство, дозволувајќи му да го купи големиот имот Хејтсбери Хаус во Вилтшир.
Неговиот прв објавен успех, „''Нарциски убиец''“ (1913), претставува пародија на ''„Вечната милост“'' од Џон Мејсфилд. Роберт Грејвс, во ''„Збогум на се“'', го опишува како „''пародија на Мејсфилд која, на средина од тоа, заборавила да биде пародија и се претворила во прилично добар Мејсфилд''“.
1.1 Крикет
Сасун настапувал за крикет екипата на своето село уште од млада возраст, а неговите браќа и тројца од неговите тутори биле ентузијасти за крикет. Семејството Маршант биле соседни земјопоседници, а Френк Маршант бил капитен на окружниот тим помеѓу 1890 и 1897 година. Сасун играл за својата куќа во Марлборо, еднаш освојувајќи 7 викети за 18 поени, а во тоа време напишал и три песни за списанието ''Крикет''.
Неколку години околу 1910 година, тој често играл за крикет клубот „Блумантлс“, на стадионот „Невил Граунд“, во Танбриџ Велс, понекогаш заедно со Артур Конан Дојл. Подоцна настапувал за тимот на „''Даунсајд Аби''“ наречен „''Гавраните''“, продолжувајќи да игра добро до своите седумдесетти години.
2 Воена служба
2.1 Западно боиште: Воен крст
Сасун се приклучил кон Британската армија во времето кога била препознаена заканата од нова европска војна и бил во служба со Сасекс на 4 август 1914 година, денот кога Обединетото Кралство објавило војна против Германија. Тој тешко ја скршил раката во несреќа при јавање и бил отпуштен од работа пред да ја напушти Англија, поминувајќи ја пролетта 1915 година закрепнувајќи се. Тој бил распореден во 3-от баталјон (специјална резерва), Кралски велшки фузилиери, како втор поручник на 29 мај 1915 година.
На 1 ноември, неговиот помлад брат Амо бил убиен во Галиполската кампања, умирајќи на бродот Килдонан Кастл откако му била ампутирана ногата. Истиот месец, Зигфрид бил испратен во 1-виот баталјон, Кралски Велшки Фузилиери, во Франција, каде што го запознал Роберт Грејвс, и тие станале блиски пријатели. Обединети преку нивната поетска страна, тие често ги читале и разговарале за делата еден за друг. Иако ова немало многу забележливо влијание врз поезијата на Грејвс, ставовите на Грејвс за она што може да се нарече „''груб реализам''“ длабоко влијаеле врз концептот на Сасун за тоа што претставува поезија.
Многу бргу се згрозил од реалноста на војната, а тонот на неговото пишување целосно се променил. Додека неговите рани песни покажуваат романтична, дилетантска нежност, неговата воена поезија се движи кон сè понедискорантна песна, наменета да ги пренесе грдите вистини од рововите на публиката дотогаш занесувана од патриотската пропаганда. Детали како што се скапани трупови, осакатени екстремитети, нечистотија, кукавичлук и самоубиство се сите заштитни знаци на неговото дело во тоа време, а оваа филозофија на „''ниту една вистина не е несоодветна''“ имала значаен ефект врз движењето кон модернистичката поезија.
Периодите на должност на Сасун на Западното боиште биле обележани со исклучително храбри акции, вклучувајќи го и самостојното освојување на германски ров. Вооружен со гранати, тој расфрлил шеесет германски војници:
:Тој помина со бомби на дневна светлина, под закрилен оган од неколку пушки, и ги исплаши патниците. Бесмислен подвиг, бидејќи наместо да сигнализира за засилување, седна во германскиот ров и почна да чита книга со песни што ја донесе со себе. Кога се врати, дури и не се јави. Полковник Стоквел, тогаш командант, беснееше над него. Нападот врз шумата Мамец беше одложен за два часа бидејќи сè уште се известуваше дека британските патроли се надвор. „Британски патроли“ беа Зигфрид и неговата книга со песни. „Ќе ти набавев DSO, само да беше покажал повеќе разум“, се нафрли Стоквел.
Храброста на Сасун била толку инспиративна што војниците од неговата чета кажале дека се чувствувале самоуверено единствено кога биле придружувани од него. Тој често заминувал во ноќни напади и бомбардирачки патроли, и покажувал безмилосна ефикасност како командант на чета.
Продлабочувањето на депресијата поради ужасот и бедата кои војниците биле принудени да ја издржат, во Сасун создало парадоксална манична храброст, а неговите луѓе започнале да го нарекуваат „Лудиот Џек“ поради неговите речиси самоубиствени подвизи. На 27 јули 1916 година бил одликуван со Воен крст; цитатот гласел:
:Втор поручник Зигфрид Лорејн Сасун, 3-ти (во водство 1-ви), Р.В. Фус.
:За впечатлива храброст за време на нападот врз непријателските ровови. Тој остана 1½ часа под оган од пушки и бомби собирајќи и доведувајќи ги нашите ранети. Благодарение на неговата храброст и решителност, сите убиени и ранети беа донесени.
.
Роберт Грејвс го опишал Сасун како вмешан во самоубиствени подвизи на храброст. Сасун подоцна бил препорачан и за Викторијански крст.
2.2 Воено спротивставување и Крејглокхарт
И покрај неговите одликувања и углед, во 1917 година Сасун одлучил да заземе став против водењето на војната. Една од причините за неговото насилно антивоено чувство била смртта на неговиот пријател Дејвид Катберт Томас, кој се појавува како „Дик Тилтвуд“ во трилогијата Шерстон. Сасун поминал години обидувајќи се да ја надмине својата тага.
Во август 1916 година, Сасун пристигнал на Сомервилскиот колеџ, Оксфорд, кој се користел како болница за офицери во фаза на опоравување, со гастрична треска. Тој напишал: „''Да се лежи во мала соба со бели ѕидови, гледајќи низ прозорецот кон тревникот на колеџот, првите неколку дена беше како рај''“. Грејвс исто така завршил во Сомервил. „''Колку си различен што ја омаловажуваш мојата идеја да одам на Женскиот колеџ во Оксфорд''“, му напишал Сасун во 1917 година.
На крајот од периодот на опоравувачко отсуство, Сасун одбил да се врати на должноста; охрабрен од пацифистички пријатели како Бертран Расел и Лејди Отолин Морел, тој испратил писмо до својот командант насловено како ''„Завршивме со војната: Изјава на еден војник“''. Проследено до печатот и прочитано на глас во Долниот дом од страна на член на Парламентот, писмото од некои било оценето како велепредавство („''Ја давам оваа изјава како чин на намерен пркос на воената власт''“) или во најдобар случај како осуда на мотивите на воената влада („''Верувам дека војната во која влегов како војна за одбрана и ослободување сега стана војна на агресија и освојување''“ ).
Наместо да го испрати Сасун пред воен суд, заменик-државниот секретар за војна, Ијан Мекферсон, одлучил дека е неспособен за служба и го испратил во воената болница Крејглокхарт во близина на Единбург, каде што официјално бил лекуван од неврастенија („шок од гранати“).
На крајот на 1917 година, Сасун бил преместен во Лимерик, Ирска, каде што помагал во обуката на нови регрути. Тој напишал дека тоа бил период на одмор за него и му овозможил да се препушти на својата љубов кон ловот. Размислувајќи за тој период години подоцна, тој спомнал како се кревале проблеми во Ирска во тоа време, во неколкуте години пред Ирската војна за независност. По само краток период во Лимерик, тој бил преместен во Египет.
Пред да одбие да се врати во активна служба, Сасун ја фрлил својата лента за Воен Крст во морето на плажата Формби; некои луѓе погрешно го протолкувале овој инцидент во ''„Мемоарите на еден пешадиски офицер“'' и верувале дека тој го фрлил самиот медал, но тој бил зачуван и предаден на грижа на неговото семејство. Тој изјавил дека не го сторил ова како симболично отфрлање на милитаристичките вредности, туку едноставно од потреба да изврши некаков деструктивен чин како катарза. Неговиот извештај наведува дека еден од неговите предвоени спортски трофеи, доколку имал еден при рака, би му ја служел неговата цел подеднакво добро. Вистинското одликување било повторно откриено по смртта на единствениот син на Сасун, Џорџ, и последователно станало предмет на спор меѓу наследниците на Сасун.
Во Крејглокхарт, Сасун го запознал Вилфред Овен, друг поет. Благодарение на Сасун, Овен истрајал во својата амбиција да пишува подобра поезија. Ракопис од ''„Химна за осудената младост''“ на Овен, кој ги содржи рачно напишаните амандмани на Сасун, е зачуван како сведоштво за степенот на неговото влијание и моментално е изложен во Царскиот воен музеј во Лондон.
Сасун за Овен станал „Китс и Христос и Илија“, според едно зачувано писмо кое ја покажува длабочината на љубовта и восхитот на Овен кон него. И двајцата мажи се вратиле во активна служба во Франција, но Овен бил убиен во 1918 година, една недела пред примирјето. Сасун бил унапреден во поручник и, откако поминал некое време во Палестина, на крајот се вратил во Франција кон 20 јуни 1918 година.
Сасун бил повторно ранет на 13 јули 1918 година - наводно од пријателски оган кога бил повреден од истрел во главата од страна на друг британски војник кој очигледно го помешал со Германец, во близина на Арас, Франција (според сторија од 2018 година објавена од британски онлајн таблоид, се сугерирало дека инцидентот со пријателски оган не бил случаен, но веродостојноста на ова тврдење е доведена во прашање ). Како резултат на оваа повреда, тој го поминал остатокот од војната во Британија. Дотогаш, бил унапреден во вршител на должноста капетан. Тој се откажал од својата должност од здравствени причини на 12 март 1919 година, но го задржал чинот капетан.
По војната, Сасун одиграл клучна улога во привлекувањето на вниманието на пошироката публика кон делото на Овен. Нивната врска е тема на претставата ''„Не за хероите“'' на Стивен Мекдоналд.
3 Повоен живот
3.1 Уредник и романописец
Откако живеел извесен период во Оксфорд, каде што поминувал повеќе време посетувајќи ги своите книжевни пријатели отколку студирајќи, Сасун накратко се вклучил во политиката на работничкото движење. Во ноември 1918 година, тој заминал во Блекбурн за да го поддржи кандидатот на лабуристите на општите избори, Филип Сноуден, кој бил пацифист за време на војната.
Иако самопрогласен политички почетник, Сасун држел предизборни говори за Сноуден, подоцна пишувајќи дека се чувствувал благодарен за антивоениот став на Сноуден во британскиот парламентот и дека бил налутен од навредите што му биле упатени. „''Сите мои политички симпатии беа со него''“.
Иако неговата посветеност кон политиката се намалила по тој период, тој останал поддржувач на Лабуристичката партија и во 1929 година „''се радуваше што [тие] освоија места на британските општи избори''“. Слично на тоа, „''веста за огромната победа на Лабуристите во 1945 година го израдува, бидејќи многу ториевци од класата што ја мразеше за време на Првата светска војна си заминаа''“.
Во 1919 година, Сасун ја презел функцијата книжевен уредник во социјалистичкиот ''весник „Дејли Хералд“''. Тој живеел на улицата Тафтон број 54, Вестминстер, од 1919 до 1925 година; куќата повеќе не постои, но местополобата на неговиот поранешен дом е означена со спомен-плоча.
За време на неговиот работен период во ''„Дејли Хералд“'', Сасун бил одговорен за вработување на неколку еминентни имиња како рецензенти, вклучувајќи ги Едвард Форстер и Шарлот Мју, и нарачал оригинален материјал од писатели како Арнолд Бенет и Осберт Ситвел. Неговите уметнички интереси се протегале и до музиката.
Додека престојувал во Оксфорд, тој се запознал со младиот композитор Вилијам Волтон, на кого му станал пријател и покровител. Волтон подоцна ја посветил својата увертира ''„Портсмут Поинт“'' на Сасун во знак на признание за неговата финансиска помош и морална поддршка.
Сасун подоцна заминал на предавања низ САД, како и патувал низ Европа и низ цела Британија. Тој набавил автомобил, подарок од издавачот Френки Шустер, и станал познат меѓу своите пријатели поради недостатокот на возачки вештини, но тоа не го спречило целосно да ја искористи мобилноста што им ја придавал.
Сасун го изразил своето зголемено чувство на самоидентификација со германските војници во песни како што е „''Помирување''“ (1918), а по војната, тој многу патувал низ Германија, посетувајќи ја земјата неколку пати во текот на следната деценија.
Во 1921 година, Сасун пристигнал во Рим, каде што се запознал со внукот на Кајзерот, принцот Филип од Хесен. Двајцата станале љубовници некое време, а подоцна заедно биле на одмор во Минхен. Тие се отуѓиле до средината на 1920-тите, делумно поради географската оддалеченост, а делумно, како што забележал Џин Муркрофт Вилсон, поради растечкиот интерес на Филип за десничарската политика.
Сасун продолжил да ја посетува Германија и во следниот период. Во 1927 година патувал во Берлин и Дрезден со Осберт и Сачеверел Ситвел, а во 1929 година го придружувал Стивен Тенант на патување до санаториум во баварската природа.
Сасун бил голем обожавател на велшкиот поет Хенри Вон. При посетата на Велс во 1924 година, тој направил поклонение на гробот на Вон во Лансантфрејд, Повис, и таму ја напишал „''На гробот на Хенри Вон''“, една од неговите попознати песни пишувани во мирно време. Смртта во краток временски период на тројца од неговите најблиски пријатели - Едмунд Гос, Томас Харди и Френки Шустер - дошла како пречка за неговата лична среќа.
Во исто време, Сасун се подготвувал да замине во нов правец. Додека бил во Америка, експериментирал со пишување на роман. Во 1928 година, се префрлил на проза, со ''„Мемоарите на еден ловец на лисици“'', анонимно објавениот прв том од фикционализирана автобиографија, која речиси веднаш била прифатена како класика, носејќи му на авторот нова слава како прозаист.
Мемоарите, чиј мирен главен лик е задоволен само да биде мрзлив селски господин, играјќи крикет, јавајќи и ловејќи лисици, често се хумористични, откривајќи ја страната на Сасун што ретко се гледала во неговите дела за време на воените години.
Книгата ја освоила наградата „Џејмс Тејт Блек“ за фикција во 1928 година. Потоа Сасун ги објавил ''„Мемоарите на еден пешадиски офицер“'' (1930) и ''„Напредокот на Шерстон“'' (1936). Во подоцнежните години, тој се навратил на својата младост и рана зрелост со три тома вистинска автобиографија, кои биле пофалени. Тоа биле ''„Стариот век“'', ''„The Weald of Youth“'' и ''„Патувањето на Зигфрид“''.
4 Личен живот
4.1 Хомосексуалност и афери
Во Крејглокхарт, Сасун се сретнал со Вилфред Овен, друг воен поет. Бројни зачувани документи јасно ја покажуваат длабочината на љубовта и восхитот на Овен кон него. Пишувајќи години по смртта на Овен, Сасун напишал дека „''смртта на В. беше неизлечена рана и болката за мене оттогаш. Го сакав назад него - не неговите песни''.“ И покрај чувствата изразени во бројни писма меѓу Сасун и Овен, нема поткрепа за физичка врска меѓу нив. Двајцата мажи се вратиле во активна служба во Франција, каде што Овен бил убиен во 1918 година.
Се верува дека по војната имал неколку љубовни врски со мажи, вклучувајќи:
* Вилијам Парк „Габриел“ Аткин, пејзажен архитектонски и фигурински сликар, цртач и илустратор * Ивор Новело, глумец * Глен Бајам Шо, глумец и поранешен љубовник на Новело
* Принцот Филип од Хесен, германски аристократ * Беверли Николс, писател * Стивен Тенант, аристократ
Иако Бајам Шо останал близок пријател на Сасун во текот на целиот свој живот, единствено Тенант оставил траен впечаток.
Воведени од страна на семејството Ситвелови во 1927 година, Сасун и Стивен Тенант започнале врска која траела речиси шест години. Сепак, Тенант имал повторлива туберкулоза, а напнатоста што тоа ја предизвикало во нивната врска почнала да се гледа до почетокот на 1930-тите. Во мај 1933 година, Тенант, кој тогаш се лекувал во санаториум во Кент, ненадејно го известил Сасун преку писмо напишано од неговиот лекар дека никогаш повеќе не сака да го види. Сасун од писмото останал скршен.
Кога ја запознал својата идна сопруга Хестер Гати неколку месеци подоцна, Сасун сè уште се мачел од раскинувањето на врската со Тенант. Чувствувајќи симпатична природа, Сасун ѝ се доверил на Хестер за нивната врска и, по нејзин предлог, му напишал писмо на Тенант за да го остави минатото зад себе. Иако тој и Тенант разменувале писма, телефонски повици и ретки посети во годините што доаѓале, тие никогаш не ја обновиле претходната врска.
4.2 Брак и подоцнежен живот
Во септември 1931 година, Сасун ја изнајмил Фиц Хаус, Тефонт Магна, Вилтшир, и започнал да живее таму. Во декември 1933 година, тој се оженил со Хестер Гати (ќерка на Сер Стивен Гати), која била 20 години помлада од него, и набргу потоа се преселиле во куќата Хејтсбери.
Бракот довел до раѓање на нивното единствено дете, нешто за кое Сасун наводно долго копнеел. Синот на Зигфрид, Џорџ Сасун (1936–2006), станал научник, лингвист и автор, и бил обожаван од Зигфрид, кој напишал неколку песни упатени до него. Бракот на Зигфрид се распаднал по крајот на Втората светска војна, при што Сасун очигледно не можел да пронајде компромис помеѓу осаменоста што ја уживал и друштвото што му било потребно.
Разделен од сопругата во 1945 година, Сасун живеел во изолација во Хејтсбери во Вилтшир, но одржувал контакт со круг во кој биле вклучени Едвард Морган Форстер и Џо Рендолф Екерли. Еден од неговите поблиски пријатели бил крикет играчот Денис Силк, кој подоцна станал директор на колеџот Радли. Тој, исто така, создал блиско платонско пријателство со Вивиен Хенкок, тогашна директорка на училиштето „Гринвејс“ во Ештон Гифорд Хаус, Вилтшир, каде што неговиот син Џорџ бил ученик. Врската ја натерала Хестер да упати силни обвинувања дека Хенкок се впушта во сомнително однесување, вклучително и алкохолизам. Хенкок одговорил со закана со судска постапка.
4.3 Религија
По цел живот справување со прашања поврзани околу религијата и духовноста, Сасун донел одлука да се преобрати во католицизам во 1957 година. Неговата мотивација за ова преобраќање била предмет на многу шпекулации и анализи. Интелектуалното истражување, естетската привлечност, духовното барање и влијанието на личности како Роналд Нокс биле фактори за одлуката на Сасун да се преобрати.
5 Смрт и награди
Сасун бил назначен за командант на Редот на Британското Царство на новогодишните почести во 1951 година. Починал од рак на желудник на 1 септември 1967 година, една недела пред неговиот 81-ви роденден.
Тој е погребан во црквата „Свети Андреј“ во Мелс, Сомерсет, недалеку од гробот на отец Роналд Нокс, кого толку го почитувал. Неговите медали од редот на Британското Царство и Воен Крст се изложени во Музејот на велшките кралски фузилиери во замокот Карнарфон.
6 Наследство
На 11 ноември 1985 година, Сасун станал еден од 16-те поети од Првата светска војна кои биле одбележани на камен од шкрилец откриен во Поетскиот агол на Вестминстерската опатијаНатписот на каменот е преземен од „''Предговорот''“ на Вилфред Овен кон неговите песни и гласи: „''Мојата тема е војната и сожалувањето на војната. Поезијата е во сожалувањето''.“
Во 2003 година била објавена „Спомен-плоча“, аудио компактен диск со читања од Сасун снимени кон крајот на 1950-тите. Тие вклучувале извадоци од „''Мемоарите на еден пешадиски офицер''“ и „''The Weald of Youth''“, како и неколку воени песни, вклучувајќи ги „''Напад''“, „''Ископувањето''“, „''Кај Карној''“ и „''Умрен од рани''“, како и повоени дела. Компактниот диск, исто така, содржел коментари за Сасун од тројца негови современици од Првата светска војна: Едмунд Блунден, Еџел Рикворд и Хенри Вилијамсон.
Единственото дете на Зигфрид Сасун, Џорџ Сасун, починал од рак во 2006 година. Џорџ имал три деца, од кои две загинале во сообраќајна несреќа во 1996 година. Неговата ќерка од неговиот прв брак, Кендал Сасун, е главен покровител на здружението „''Зигфрид Сасун''“, основано во 2001 година
Воениот Крст на Сасун бил повторно откриен од неговото семејство во мај 2007 година и бил ставен на продажба. Го купиле Кралските велшки фузилиери за да го изложат во нивниот музеј во Карнарфон. Другите воени медали на Сасун останале небарани сè до 1985 година, кога неговиот син Џорџ ги добил од Канцеларијата за воени медали, тогаш со седиште во Дројтвич. Медалите што се состоеле од Ѕвезда од 1914–1915, Медал за победа и Британски воен медал, заедно со РБЦ на Сасун и Налогот за назначување, биле продадени на аукција од ''Sotheby's'' во 2008 година.
Во јуни 2009 година, Кембричкиот универзитет објавил планови за купување на архива од документите на Сасун од неговото семејство, која ќе биде додадена во колекцијата на Сасун на универзитетската библиотека. На 4 ноември 2009 година, било објавено дека оваа набавка ќе биде поддржана со 550.000 фунти од Меморијалниот фонд на националното наследство што значи дека Универзитетот сè уште треба да собере дополнителни 110.000 фунти покрај веќе добиените пари за да ги покрие сите 1,25 милиони фунти.
Средствата биле собрани и во декември 2009 година било објавено дека Универзитетот ги примил документите. Во збирката се вклучени воени дневници што ги водел Сасун додека служел на Западното боиште и во Палестина, нацрт на „''Декларацијата на еден војник''“ (1917), тетратки од неговите училишни денови и повоени дневници.
Други предмети во колекцијата вклучуваат љубовни писма до неговата сопруга Хестер и фотографии и писма од други писатели. Сасун бил студент на универзитетот, а воедно бил и почесен член на колескиот колеџот Клер; колекцијата се наоѓа во Кембричката универзитетска библиотека. Освен од приватни лица, финансирањето дошло и од Фондацијата „Монумент“, Фондацијата „ЏП Гети Џуниор“ и Доброволната на Сер Зигмунд Варбург.
Во 2010 година, на Кембричкиот универзитет се одржала голема изложба за животот и архивата на Сасун „''Гласови на соништата: Зигфрид Сасун, Сеќавање и војна''“.Неколку од песните на Сасун биле музикализирани, некои за време на неговиот живот, од страна на Сирил Рутам, кој соработувал со авторот.
Откривањето во 2013 година на рана верзија на една од најпознатите антивоени песни на Сасун ја натерало биографката да каже дека ќе преработи делови од своето дело за поетот. Во песната „''Злосторства''“, која се однесува на убивањето германски воени заробеници од страна на сојузничките трупи, раната верзија покажува дека некои стихови биле скратени, а други разредени. Издавачот на поетот бил нервозен околу објавувањето на песната и ја чувал за објавување во избришана верзија подоцна. Биографката на Сасун, Џин Муркрофт Вилсон, изјавила: „''Ова е многу возбудлив материјал. Сакам да ја препишам мојата биографија и веројатно ќе можам да внесам дел од неа. Тоа е вистинско богатство''“. На почетокот на 2019 година, во „''Гардијан''“ било објавено дека студент од Ворвиковиот универзитет, додека ги пребарувал записите на Глен Бајам Шо во Фондот за Шекспир, случајно открил песна од Сасун упатена до поетот, која не била објавена во целост.
7 Книги
7.1 Збирки поезија
colwidth=30em|
*''Убиецот од нарциси'' (Џон Ричмонд: 1913)
*''Стариот ловџија'' (Хајнеман: 1917)
*''Генералот'' (Болница Денмарк Хил, април 1917)
*''Дали е важно?'' (напишано: 1917)
*''Контранапад и други песни'' (Хајнеман: 1918)
*''Херојот'' [Хенри Холт, 1918]
*''Сликовито шоу'' (Хајнеман: 1919)
*''Воени песни'' (Хајнеман: 1919)
*''Последици'' (Хајнеман: 1920)
*''Рекреации'' (приватно печатено: 1923)
* „Лингвални вежби за напредни вокабуларци“ (приватно печатено: 1925)
* „Избрани песни“ (Хајнеман: 1925)
* „Сатирични песни“ (Хајнеман: 1926)
* „Патувањето на срцето“ (Хајнеман: 1928)
* „Песни од Пинчбек Лира“ (Дакворт: 1931)
* „Патот до пропаст“ (Фабер и Фабер: 1933)
* „Бдеења“ (Хајнеман: 1935)
* „Римувани размислувања“ (Фабер и Фабер: 1940)
* „Новоизбрани песни“ (Фабер и Фабер: 1940)
* „Собрани песни“ (Фабер и Фабер: 1947)
* „Заеднички акорди“ (приватно печатено: 1950/1951)
* „Емблеми на искуство“ (приватно печатено: 1951)
* „Задачата“ (приватно печатено: 1954)
* „Секвенци“ (Фабер и Фабер: 1956)
* „Илуминации за време на Велигденскиот пост“ (Downside Abbey: 1959)
* „Патот кон мирот“ (Stanbrook Abbey Press: 1960)
* „Собрани песни 1908–1956“ (Фабер и Фабер: 1961)
* „Воени песни“ изд. Руперт Харт-Дејвис (Фабер и Фабер: 1983)
7.2 Прозни книги
*''Мемоарите на еден ловец на лисици'' (Фабер и Гвајер: 1928)
*''Мемоарите на еден пешадиски офицер'' (Фабер и Фабер: 1930)
*''Напредокот на Шерстон'' (Фабер и Фабер: 1936)
*''Комплетни мемоари на Џорџ Шерстон'' (Фабер и Фабер: 1937)
* ​​''Стариот век и уште седум години'' (Фабер и Фабер: 1938)
*''За поезијата'' (Универзитетска издавачка куќа во Бристол: 1939)
* „The Weald of Youth“ (Фабер и Фабер: 1942)
* „Патувањето на Зигфрид, 1916–1920“ (Фабер и Фабер: 1945)
* „Мередит“ (Констабл: 1948) – биографија на Џорџ Мередит
* „Дневниците на Зигфрид Сасун“ издание од Руперт Харт-Дејвис
** „Дневници 1915-1918“ (Фабер и Фабер: 1983)
** „Дневници 1920-1922“ (Фабер и Фабер: 1981)
** „Дневници 1923-1925“ (Фабер и Фабер: 1985)
8 Во популарната култура
Во дел од „''The Wednesday Play''“ од 1970 година, насловен како „''Лудиот Џек''“, базиран на воените искуства на Сасун и нивните последици што довеле до неговото откажување од неговиот Воен Крст, глумел Мајкл Џејстон како Сасун.
Романот „''Регенерација''“ од Пет Баркер е фикционализиран приказ на овој период од животот на Сасун, и бил снимен во филм во кој глумат Џејмс Вилби како Сасун и Џонатан Прајс како В. Х. Р. Риверс, психијатарот одговорен за третманот на Сасун. Риверс станал еден вид сурогат татко на проблематичниот млад човек, а неговата ненадејна смрт во 1922 година преттавувала голем удар за Сасун.
Во 2014 година, Џон Херт го играл постариот Сасун, а Морган Воткинс младиот Сасун во „''The Pity of War''“, драматизиран документарец на Би-Би-Си.
Филмот насловен „''The Burying Party''“ (објавен во август 2018 година) ја прикажува последната година на Вилфред Овен од болницата Крејглокхарт до Битката кај Самбра (1918), вклучувајќи ја и неговата средба со Сасун во болницата. Метју Стејт ги игра улогите на Овен, а Сид Феникс како Сасун.
Питер Капалди и Џек Лоуден го играат Сасун во филмот „''Благодарение''“ на Теренс Дејвис од 2021 година.
Тимоти Ренуф го игра Сасун во „''Лауреатот''“, биографски филм од 2021 година за Роберт Грејвс.
Стивен Римкус го игра Сасун во епизодата „''Хрониките на младиот Индијана Џонс''“ од Сома, во почетокот на август 1916 година..
Сасун послужил како инспирација за романот „''Во спомен''“ на Алис Вин, поточно ликот Сидни Елвуд.