procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кириц

Кириц (|Kyritz) — град во округот Источен Пригниц-Рупин, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа 28 километри западно од Нојрупин и 28 километри југоисточно од Прицвалк.
1 Преглед
Градот се наоѓа близу Кирицкиот езерски синџир на езера. Градот го има добиено прекарот „крколивиот Кириц“ (''Kyritz an der Knatter''). Бучавата на бројните воденици долж потокот, паралелен на реката Јеглиц била причината за овој прекар. Овој речен канал денес не постои.
Градот е составен од следниве единици: Берлит, Борк, Древен, Гантиков, Ганц, Холцхаузен, Кецлин, Лелихов, Мехов, Рефелд и Тец.
2 Историја
* Во 946 Кириц бил првпат споменат во документите.
* Во 1225 бил основан францискански манастир (укинат во 1552)
* Во 1237, Кириц (првично Хорици („Chorizi“)) ги добил градските права. Градот се наоѓа во областа Пригниц, словенски ''pregynica'' (што означува „непристапни дрвја“).
* Во 14 век, Кириц станал член на Ханза. Во тоа време биле изградени градските ѕидини и парохиската црква Св. Богородица. Црквата и остатоците од градските ѕидини постојат и денес.
* Во 1488 било произведено првото пиво наречено „Mord und Totschlag“ (Смрт и убиство). Пивото сè уште се произведува во селото Десов.
* Во 1600 е роден грофот Ханс Кристоф фон Кенигсмарк, водечки шведски генерал во Триесетгодишната војна.
* Во 1626, 800 жители на градот умреле поради чума.
* Во XVII и XVIII век биле градени фахверк куќи, кои и денес се зачувани во центарот на градот.
* Од 1806 до 1814 бил окупиран од Франција. Во 1814 бил засаден „мировен даб“, кој и денес се наоѓа пред градското собрание.
3 Галерија
Аеродром Ница Азурен Брег

Аеродромот Ница Азурен Брег (|Aéroport Nice Côte d'Azur) е аеродром сместен на 3,2 километри југозападно од Ница, во департманот Поморски Алпи, во Франција. Аеродромот е оддалечен 7 километри на запад од центарот на градот и е главен аеродром за пристигнување на патниците на Азурниот Брег. Тој е третиот најпрометен аеродром во Франција по двата аеродроми во Париз, Шарл де Гол и Орли. Се наоѓа на западниот крај на Англиското шеталиште, близу Аренас и има два терминали. Поради близината до Кнежевството Монако, исто така служи како аеродром на оваа град-држава, со хеликоптерска врска помеѓу кнежевството и аеродромот. Некои авиопревозници го рекламираат Монако како одредиште преку аеродромот Ница.
Трговската комора и индустријата од Ница Азурен Брег управуваат со аеродромот од 2008.
Доминик Тило е претседателот на Аеродроми Азурен Брег (ACA), каде е приклучен и аеродромот Кан-Манделе. Во 2010 патувале скоро 10 милиони патници преку аеродромот, а бројот се зголемил за половина милион патници во 2011. Аеродромот Ница Азурен исто така служи како јазол на Air France и оперативна база за easyJet.
Aéroports de la Côte d'Azur (ACA) објавиле на 26 јули 2013 дека ги поседуваат 99,9% од акциите на AGST (Аеродром Сен Тропе), претходно поседуван од групата Ребје во изминатите 15 години.
Енеко Тур 2013

Енеко Тур 2013 било деветто издание на велосипедската етапна трка Енеко Тур. Започнала на 12 август во Коксејде и завршила на 18 август во Герардсберген, Белгија, по седум одржани етапи. Била 21. трка во сезоната на Светската турнеја и била освоена од Здењек Штибар.
1 Екипи
Сите 19 UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да испратат екипа. Дополнително две професионални континентални екипи биле исто така повикани.
†: Поканети професионални континентални екипи
2 Распоред
Трката се состоела од седум етапи, вклучувајќи еден поединечен хронометар. Како претходните сезони, трката имала завршница на Мур ван Герардсберген, кој е познат од еднодневната трка Трка околу Фландрија.
Етапа, Датум, Движење, Растојание, Вид, Победник
1, 12 август, Коксејде (Белгија) до Ардоја (Белгија), 175,3 км, рамна етапа
2, 13 август, Ардоја (Белгија) до Ворст (Белгија), 176,9 км, рамна етапа
3, 14 август, Остерхут (Холандија) до Бруверсдам (Холандија), 187,3 км, рамна етапа
4, 15 август, Есен (Белгија) до Влејмен (Холандија), 169,6 км, рамна етапа
5, 16 август, Ситард-Гелен (Холандија) до Ситард-Гелен (Холандија), 13,2 км, поединечен хронометар
6, 17 август, Римст (Белгија) до Ла Редут (Белгија), 150 км, среднопланинска етапа
7, 18 август, Тинен (Белгија) до Герардсберген (Белгија), 208 км, среднопланинска етапа
3 Етапи
3.1 Етапа 1
;12 август 2013 — Коксејде (Белгија) до Ардоја (Белгија), 175,3 км
3.2 Етапа 2
;13 август 2013 — Ардоја (Белгија) до Ворст (Белгија), 176,9 км
3.3 Етапа 3
;14 август 2013 — Остерхут (Холандија) до Бруверсдам (Холандија), 187,3 км
3.4 Етапа 4
;15 август 2013 — Есен (Белгија) до Влејмен (Холандија), 169,6 км
3.5 Етапа 5
;16 август 2013 — Ситард-Гелен (Холандија) до Ситард-Гелен (Холандија), 13,2 км, поединечен хронометар (ITT)
3.6 Етапа 6
;17 август 2013 — Римст (Белгија) до Ла Редут (Белгија), 150 км
3.7 Етапа 7
;18 август 2013 — Тинен (Белгија) до Герардсберген (Белгија), 208 км
4 Поредок
Етапа, Победник, Генерален пласман, Бодовен пласман, Борбен пласман, Екипен пласман
1, Марк Реншо, Марк Реншо, Марк Реншо, Лауренс де Вресе
2, Арно Демар, Арно Демар, Тејлор Фини
3, Здењек Штибар, Андре Грајпел
4, Андре Грајпел, Ларс Бом
5, Силвен Шаванел
6, Давид Лопес, Том Димулен
7, Здењек Штибар, Здењек Штибар, Ларс Бом
На крај, Здењек Штибар, Ларс Бом, Лауренс де Вресе,
Витшток

Витшток или службено Витшток/Досе (|Wittstock/Dosse) — град во округот Источен Пригниц-Рупин, во сојузната покраина Бранденбург, Германија.
1 Географија
Се наоѓа во областа источен Пригниц на реката Досе близу вливот со нејзината притока Глинце, околу 20 километри источно од Прицвалк и 95 километри северозападно од Берлин.
1.1 Градски единици
По припојувањето на неколку села во декемвтир 1993 и повторно во октомвру 2003, Вишток станал шестиот најголем град во Германија по површина. Меѓутоа, поранешните општини Херцшпрунг и Кенигсберг, кои биле приморани да се припојат во 2003, ја постигнале својата независност повторно во 2004. Обете општини сè уште се под надзор на Витшток. Од 2005, Херцшпрунг и Кенигсберг се дел од општината Хајлигенграбен, па така големината на градот била намалена.
Моментални градски единици на Витшток се:
2 Историја
Витшток настанал од словенска населба и првпат бил споменат во декрет на Бискупијата Хафелберг во 946. Името веројатно потекнува од ''vysoka'' („високо“) на јазикот на локалните полапски племиња, кое подоцна било герминизирано во Вицток (''Wiztok'') (1271), Вицшток (''Witzstock'') (1284) и Витшток ''Witstock'' (1441), прифаќајќи го народниот изговор на долногерманскиот ''witt'' („бел“) и ''stock'' („расад“).
Градските права ги добил на 13 септември 1248 од рацете на принц-бискупот Хајнрих Први од Хафелберг, со што бил еден од најстарите градови во Бранденбург. Во 1251, Витшток го добил својот градски грб, кој бил еден од најстарите во Бранденбург. Замокот Витшток, кој бил граден од 1244 на словенски темели, служел како резиденција на бискупите од Хафелберг од 1271; исто така бил нарекуван и како Стар замок на бискупот (''Alte Bischofsburg''). Областа Хафелберг ја прифатила реформацијата по смртта на католичкиот бискуп во 1548.
До Триесетгодишната војна, тврдината била сигурно упориште, додека не се нашла во средиштето на Битката кај Витшток во 1636, кога трупите на Шведска под водство на фелдмаршалите Јохан Банер и Александер Лесли ги поразиле обединетите царски и саксонски сили под водство на кнезот Јохан Георг Први. Две години подоцна се појавила и епидемија на чума со што Витшток останал уништен и загубил половина од своето население.
Повторниот развој на градот бил започнат од Фридрих Вилхелм во 1658. Околу 1750, бројни доселеници се доселиле од Виртемберг и Пфалц.
3 Збратимени градови
Витшток е збратимен со:
* Хеганес, Шведска ''(од 2004)''
4 Знаменитости
Главна знаменитост во градот е црквата Св. Богородица изграден од тули во готски стил, која потекнува од околу 1240 година. Значително проширена како соборна црква кон крајот на 13 век и збогатена со резбан олтар од Клаус Берг, поради што била користена како катедрала од бискупите од Хафелберг.
Замокот на бискупот бил обновен во 1990-тите и денес е дом на музеј посветен на Триесетгодишната војна. Голем дел од средновековните бедеми сè го опкружуваат стариот град, вклучувајќи ја портата од 13 век, северно од градот и 2,5 километри долгите ѕидини. Височината на ѕидот, првично биле 11 метри, додека денес се од 4 до 7 метри.
5 Галерија
Линдов (амт)

Линдов (Марк) (|Lindow (Mark) — општинска заедница во округот Источен Пригниц-Рупин, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште е во Линдов.
Општинската заедница Линдов (Марк) се состои од следниве општини:
# Херцберг
# Линдов
# Ритник
# Филицзе
Природни ресурси

Природни ресурси — елементи на животната околина што опстојуваат релативно недопрени од човекот во природен облик. Се одликуваат со извесен степен на биоразновидност и георазновидност што постојат во дадениот екосистем.
Некои од природните ресурси се од суштинско значење за опстанокот на човекот, додека пак други се користат за задоволување на некакви потреби.
Експлоатацијата на ресурси подразбира нивно вадење од природата и, честопати, понатамошна преработка за да се добијат суровини. Оваа дејност претставува значаен чинител во стопанството на една земја.
Ресурсите претставуваат материјали и суровини кои се вадат или добиваат, но може да бидат сосем самостојни и целовити, како што се водата, и воздухот. Може да бидат биолошки и небиолошки, и да се користат непосредно или со претходна обработка.
Извесни ресурси како сончевата светлина се присутни низ целата планета, но највеќето се јавуваат на мали и расеани подрачја. Највеќето имаат ограничена количина, но постојат и такви кои се неограничени (сонце, воздух, геотермална енергија). Најголемиот дел од ресурсите се конечни, што значи дека можат да секнат ако не се постапува внимателно.
1 Класификација
Постојат различни начини на класификација на ресурсите: според потекло, состојба, обновливост итн.
Според потеклото, ресурсите де делат на:
* биолошки ресурси — со потекло од биосферата (жив и органски материјал). Такви се шумите и животните и материјалите што се добиваат од нив. Тука се вбројуваат и фосилните горива како јагленот и нафтата бидејќи настануваат со разградувањето на органски материи.
* небиолошки ресурси — сочинети од нежив и неоргански материјал: земјиште, питка вода, воздух, тешки метали и руди како златото, железото, бакарот, среброто итн.
Според состојбата, можат да бидат:
* потенцијални ресурси — за кои се знае дека постојат и можат да се користат во иднина. Се смета дека Македонија има значителни потенцијални ресурси.* расположливи ресурси — оние кои се истражени, утврден квалитет и количина и чија експлоатација е во тек.
* ресурси во залиха — дел од расположливите ресурси што можат да се користат во иднина.
* заробени ресурси — истражени, но не постои можност за нивна експлоатација поради немањето на соодветна технологија за нивно делотворно или стопански опревдано користење. Таков ресурс е водородот.
Актуелна тема во денешницата е обновливоста на ресурсите — дали се конечно исцрпливи или се надоместуваат (или постојно исти). Според ова, постојат:
* обновливи ресурси — оние што се надоместуваат самите. Посебен случај се ресурсите што се постојано присутни и количински незасегнати (сонце, воздух и ветер). Обичните обновливи ресурси се надоместуваат бавно и постепено, што значи дека се во опасност да исчезнат поради прекумерна екплоатација, т.е. кога не се дава време за обнова.
* необновливи ресурси — оние што не се повраќаат или се надоместуваат крајно бавно. Вакви се минералите и фосилните горива. Некои од нив можат да се пренаменуваат со рециклажа (на пр. металите), додека пак други, како нафтата, се согорливи и исчезнуваат.
2 Поврзано
* Ресурс
* Екологија
* Водни ресурси
* Човечки ресурси
* Суровина
* Енергетика
Хајлигенграбе

Хајлигенграбе (|Heiligengrabe) — општина во округот Источен Пригниц-Рупин, во Бранденбург, Германија.
1 Географија
Општината се состои од 13 единици: Бладиков, Блезендорф, Блументал, Грабов кај Блументал, Херцшпрунг, Јабел, Кенигсберг, Либентал, Маулбервалде, Папенбрух, Розенвинкел, Верников и Цацке.
2 Архитектура
2.1 Опатија
Опатијата „Хајлигенграбе“ (Светиот Гроб; порано наречена „Техов“) била основана како цистецијански манастир во 1289 од Хајнрих, бискуп на Хафелберг и маркгрофот Отон, првично за 12 калуѓерки.
Опатијата се здобила со значително богатство и имот во областа, делумно преку приходот од поклонението и делумно преку парични прилози од благородничките семејства од областа, особено кога една од нивните ќерки ќе влегла во опатијата. Помеѓу калуѓерките биле членови и на семејствата Ганс цу Путлиц, Фон Квицов, Фон Рор, Фон Винтерфелд и Фон Блументал. Опатицата Хенриета фон Винтерфелт имала караница со војводата на Мекленбург, кој одбил да го плати долгот кон опатијата. Така, таа позајмила артилерија и му објавила војна на Мекленбург, напаѓајќи го преку блиската граница. Во време на Реформација, опатицата Ана фон Квицов не ја прифатила новата деноминација и одбила да плаќа данок.
По реформацијата, претходната функција на опатијата, обезбедување засолниште за немажените жени од локалните благороднички семејства, не прекинала со неговата секуларизација. Така, поранешната римокатоличка опатија станала лутерански женски манастир.
2.2 Друга инфраструктура
Во Хајлигенграбе е кулата за набљудување Блументал, потполно изградена од дрво и отворена за јавноста во 2004.
3 Галерија
Фербелин

Фербелин (|Fehrbellin) — општина во округот Источен Пригниц-Рупин, во Бранденбург, Германија. Се наоѓа на 60 километри северозападно од Берлин.
1 Историја
Во 1675 тука се водела Битката кај Фербелин, во која трупите на Бранденбург ги поразиле оние на Шведска. Во 1758 во текот на Седумгодишната војна, пруските и шведските сили повторно се борела во уште една битка кај Фербелин.
Едно од најважните места за падобранство во Германија се наоѓа на локалниот аеродром.
2 Општински единици
* Фербелин
* Бецин
* Бруне
* Дехтов
* Дојчхоф
* Хакенберг
* Карвезе
* Кенигсхорст
* Ланген
* Ленцке
* Линум
* Манкер
* Процен
* Тармов
* Валхов
* Вал
* Вустрау-Алтфризак
Вустрау и Алтфризак биле споени во 1970. Со 1.200 жители, споената општинска единица е најголемата во општината. Алтфризак се наоѓа помеѓу Рупинското Езеро и Бицското Езеро и припаѓал на Алт Рупин до 1872.
3 Знаменитости
* Победничка кула Хакенберг
* Замок во Вустрау
* Музеј за Бранденбург-Прусија
4 Луѓе
* Ханс Јоахим фон Цитен (1699–1786), пруски генерал
5 Галерија
Линдов

Линдов или службено Линдов (Марк) (|Lindow (Mark)) — град во округот Источен Пригниц-Рупин, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа 14 километри североисточно од Нојрупин и 29 километри северозападно од Ораниенбург. Градот е сместен на теснец помеѓу езерата Гуделакско и Вуцско.
1 Градски единици
Денес, Линдов е составен од поранешните независни општини:
* Банцендорф
* Хинденберг
* Келер кај Гранзе
* Клостерхајде
* Шенберг во Марк/Шенберг (Марк)
2 Галерија
Дурмитор

Дурмитор — планински масив и национален парк во северозападна Црна Гора. Највисок врв е Боботов Кук (2.522 м).
Масивот се граничи со кањонот на Тара на север, кањонот на Пива на запад и кањонот на Комарница на југ. На исток се протега висорамнината Језерска Површ, на надморска височина од 1.500 м. Источно од висорамнината се наоѓа планината Сињаевина. Речиси сиот Дурмитор влегува во состав на Општина Жабљак.
Има 48 врва над 2.000 м. Највисок е Боботов Кук, со 2.522 м. По масивот и висорамнината Језерска Површ се расположени 18 леднички езера наречени „горски очи“. Најголемо од нив е Црното Езеро, поделено на Големо и Мало Црно Езеро.
1 Потекло на поимот
Името „Дурмитор“ веројатно е од источнороманско (можеби влашко) потекло, и значи „заспан“.
2 Национален парк
Националниот парк Дурмитор е создаден во 1952 г. и зафаќа површина од 390 км<sup>2</sup>. Го опфаќа Дурмитор заедно со кањоните на Тара, Сушица и Драга, како и повисоките делови од Комарница. Во 1980 г. е прогласен за светско наследство на УНЕСКО. Со должина од 80 км и длабочина од 1.300 м, кањонот на реката Тара во НП Дурмитор е еден од најголемите во светот.
3 Туризам
Дурмитор е центар на планинскиот туризам во земјата, а главните капацитети се наоѓаат во гратчето Жабљак.
Во зима, најзастапени активности се скијање и скијање на даска, а на лето тоа се планинарството, алпинизмот. Особено популарно е Црното Езеро.
4 Поврзано
* Тара (река)
* Национални паркови во Црна Гора
Зрзеско четвороевангелие

Зрзеско четвороевангелие, српска редакција, од крајот на XVI и почетокот на XVII век.
Хартија: 29,5 х 19 см., 228 листови. Во почетокот недостасуваат повеќе листови. На л. 1 недостасува долниот лев агол. По л. 1 недостасува 1 лист (искинат поради знаменцето во почетокот на Евангелието од Марко). По л. 227 недостасува 1 лист. На крајот недостасуваат 2 листа.
Писмо: По 23 реда, калиграфски полуустав со облици од XVI век. Српска редакција со траги од ресавски правопис: ъ во предлозите и претставките, ь на крајот од зборот. Употребува ѕ (ѕѣло, мнѡѕїи, кнеѕь). Од надредните знаци употребен е акцент доследен во целиот ракопис и кендема. Интерпункцијата е изразена со точка и запирка. Насловите и почетните букви се црвени, но има на некои места измешано црвена и сина боја.
Водени знаци: „Сидро во круг со тролист одозгора“ и контрамарка I-C со тролист во средина, „сидро во круг со тролист одозгора“ со контрамарка З-Р со тролист во средина.
Орнаментика: На л. 100: Големо квадратно знаменце со исплетени гранчиња и други флорални елементи внатре и со три цветни елементи надвор од рамките на квадратот на горната страна, со црвена, жолто-златна и сина боја. Во ист стил и колорит се наоѓа голем плетен иницијал од буквата „П“. На л. 202: Големо квадратно знаменце со испреплетени гранчиња и цветчиња внатре и со флорални елементи надвор од рамките на квадратот, со црвена, жолто-златна и сина боја. Во ист стил и колорит се наоѓа голем плетен иницијал од буквата „В“.
Повез: Сочуван е во оригинална форма, само предната корица - даска завиткана со орнаментирана кафена кожа на која има втиснат натпис „ТРИФОЛОГИОН“. Има остатоци од копчиња за закопчување. Задната корица е додадена од друга книга, исто така даска завиткана со кафена орнаментирана кожа со многу црвојадини по неа.
Содржина: Четвороевангелие.
Потекло: Ракописот е најден во градот Велес.
Поречки октоих петтогласник

Поречки октоих петтогласник, македонска безјусова редакција, од средината на XVI век со дополнение од средината на XVI век, т.е. од 1574 година.
Хартија: 29,5 х 19 см.; 178 листови. Основниот ракопис од л. 31-56, 60-110, 117-143 и од 147-175 е од средината на XV век. Дополнението е направено во средината на XVI век, веројатно на изгубените листови. Размер на текстовното поле во основниот ракопис е 23 х 15 см., а во дополнението 22,3 х 13 см. Тетратки по 8 листа, нумерирани во почетокот и на крајот од секоја свеска со кирилски букви, но доста пореметено поради дополнението. Ракописот со дополнението е комплетен со мали пропусти. Во 1758 година ракописот е укоричен и обновен. Листовите 1-3 и 176-178 што се додадени при укоричувањето во XVIII век не се испишани. Листот 123 при укоричувањето обратно е ставен.
Писмо: Во основниот ракопис од средината на XV век има по 13 реда убаво полууставно писмо во две колони. Правописот е едноеров, само малиот ер, без траги од ресавскиот правопис. Акцентот се употребува доста ретко, а кендемата почесто. Од интерпункцијата употребена е точката, а поретко и запирката.
Вториот ракопис, т.е. дополнението од средината на XVI век содржи по 29-30 реда покрупно полууставно писмо во две колони. Правописот е двоеров под влијание на ресавската правописна школа. Големиот ер обично се употребува во предлозите и претставките, а малиот ер на крајот од зборот. Употребува ѕ (ѕѣлѡ) и др. Од надредните знаци употребен е акцентот, но недоследно, и кендемата за означување на должината. Интерпункцијата е означена со точка и запирка. Насловите и почетните букви во двата ракописа се со црвено мастило, а останатиот текст со кафено мастило. Водени знаци: I (основен ракопис). Непознат тип „змеј со крилја од двете страни“. „Полумесечина“.
II (дополнение). „Сидро во круг“ со контрамарка.
Орнаментика: Нема. Во почетокот на л. 4 има тесно примитивно знаменце со кафено и црвено мастило. Насловите и почетните букви се поголеми и со извесна доза на првичност.
Повез: Две штички завиткани во орнаментирана кафена кожа со остатоци од копчиња за закопчување. Подврзието е направено во XVIII век.
Содржина: Октоих од V-VIII глас.
Потекло: Ракописот е најден во с. Бенче - Македонски Брод, во 1988 година.
Струшки зборник со творба од Св. Климент Охридски

Опис: Струшки зборник со творба од Св. Климент Охридски, српска редакција, од средината на XVI век.
Хартија: 21 х 15 см. (22 х 16 см. со повез), 265 листови без почеток и крај. Ракописот е тешко оштетен. Во почетокот од л. 1-7, сочувани се само фрагменти. Од л. 7 до крајот сите листови се оштетени. На ракописот извршена е реставрација во 1983 година во лабораторијата на НУБ „Св. Климент Охридски“ - Скопје. Поради тешката оштетеност од вода, употребата на ракописот е отежната.
Писмо: Ракописот е напишан од три раце. Прва рака од л. 1-50 и од 65-248, втора рака од л. 51-58 и од 249-256 и трета рака од л. 59-64. Кај првата рака испишани се по 20 реда во полна страница, кај втората рака по 21 ред и кај третата рака по 23-24 реда. писмото кај трите раце е убаво полууставно од XVI век. Правописот е ресавски, се среќаваат двата ера, големиот обично во предлозите и претставките, а малиот на крајот од зборот. Се употребува десетерично ї и широко є. На повеќе места се среќаваат носовките ѫ и ѧ што покажува дека предлошката му била македонска. Од надредните знаци се среќаваат точка и запирка. Насловите и почетните букви се напишани со црвено, а останатиот текст со црно мастило.
Водени знаци: „Сидро во круг со ѕвезда одозгора“.
Орнаментика: На л. 162 првична буква „М“. На л. 217 правоаголно знаменце со плетеница во сина, црвена и кафена боја. Под знаменцето првична буква „Ч“. На л. 227‛ на левата маргина има иницијал во вид на цвет со црвена боја.
Повез: Нов, кожа.
Содржина: Зборник на слово и поученија
Потекло: Ракописот е најден во Струга.
Нојштат (амт)

Нојштат (Досе) (|Neustadt (Dosse)) — општинска заедница во округот Источен Пригниц-Рупин, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште е Нојштат (Досе).
Општинската заедница Нојштат (Досе) се состои од следниве општини:
# Бредин
# Дрец
# Нојштат (Досе)
# Зиверсдорф-Хоенофен
# Штидениц-Шенермарк
# Церниц-Лом
Нова Земја

Нова Земја (|Новая Земля) — архипелаг во Северноледениот Океан во северна Русија, чиј ’рт Флисингски е најисточната точка во Европа. Архипелагот претставува реон во состав на Архангелската област и урбан округ на општинско ниво. Населението брои 2.429 жители (2010), од кои 1.972 живеат во административниот центар Белушја Губа.
Домородното население се состоело од 50–300 Ненци, што се занимавале претежно со риболов, лов со стапици, чување ирваси и лов на бели мечки и фоки. Живееле на островите од 1872 до 1950-тите, по што биле преселени на копното поради атомските проби.
Архипелагот се состои од два главни острова (Северен и Јужен) одделени со тесниот Маточкинов Проток и повеќе мали островчиња. Зафаќа вкупна површина од 90.650 км<sup>2</sup> и ги двои Баренцовото и Карското Море.
За време на Студената војна, на овие острови се изведувале разни значајни воени вежби и проби, командувани од базата во Рогачево. Војската е присутна и денес. На 30 октомври 1961 г. тука е фрлена познатата „Цар-бомба“ — најсилната пукната атомска бомба во историјата.
1 Природна околина
Нова Земја е продолжеток на северниот дел на Урал, па затоа внатрешноста на островите е сосем планинска. Меѓу Јужниот Остров и копното се протега протокот Карска Врата. Планините достигнуваат надморска височина од 1.547 м. На Северниот Остров има поголем број на ледници, додека пак јужниот се одликува со тундра. Природните ресурси се застапени со бакар, олово и цинк.
Екологијата е ограничена од суровата клима, но сепак подрачјето има разновиден жив свет. Меѓу позабележителните жители на островите е белата мечка, чија популација околу Баренцовото Море е генетски различна од оние на други места.
2 Поврзано
* Вајгач
* Баренцово Море
* Архангелска област
* Цар-бомба
* Земја на Франц Јосиф
* Список на острови во Русија
3 Наводи
**
Струшко четвороевангелие

Опис: Струшко четвороевангелие, српска редакција од почетокот на XVII век
Хартија: 30 х 20 см., 276 листа. По л. 248 недостасува 1 лист, т.е. од зачало M до зачало МБ; по л. 250 недостасуваат повеќе листови, т.е. од зачало МГ до зачало НГ; по л. 251 недостасуваат повеќе листови, т.е. од зачало НГ до начало НЅ. На л. 22 оштетени се долните два агли од маргините. На л. 250 оштетени се горниот десен агол и долниот лев агол на маргините. На л. 251 недостасува горниот десен агол. Од л. 252 има само мал остаток.
Писмо: По 21 ред, во една колона, освен во почетокот во предсловието по 28 реда, т.е. 23 реда на првата страница. На л. 4, 81‛ и 132‛ има текст од друга рака. Текстот е пишуван на празните страници од истиот ракопис само подоцна. Ракописот е пишуван со прекрасен крупен полуустав од XVI век. Српска редакција, ресавски правопис, големиот ер (ъ) во предлозите и претставките, а малиот ер (ь) обично на крајот од зборот, но недоследно. Се употребува ѕ на пр. кнеѕе, ѕвѣзда, ѕѣло, смїе и др. Има акценти, спиритуси и кендема. Од интерпункцијата има точка. Заглавијата и позначајните места во текстот напишани се со црвено мастило, а останатиот текст со црно.
Водени знаци: „Сидро во еден потег во круг со тролист одозгоре“ со контрамарка С-В ор последната четвртина на XVI век. „Сидро во еден потег во круг со тролист одозгоре“ со контрамарка Ѕ-I на тролистот.
Орнаментика: Богата. На л. 1: плетенка со чашка во средината и листови од страните. Плетенката е цртана со црвена, сина, кафена и зелена боја. На л. 5: широко знаменце со плетеници и четири квадрати секој поделен на четири триаголници, од страните со форми од растителни елементи со црвена, сина, златна и зелена боја. Почетната буква К на истата страница богато илустрирана т.е. првична. На л. 82: широко знаменце од балкански тип со плетени кругови, нацртано со црвена, сина, златна и зелена боја. На л. 133: широко знаменце од балкански тип, испреплетени кругови, нацртано со црвена, сина, златна и зелена боја. Првата почетна буква П на истата страница е богато илустрирана. На л. 214: големо знаменце од балкански тип на правоаголна форма врамено, внатре плетеница со црвена, сина, златна и зелена боја. На истата страница почетна буква В богато илустрирана. Заглавијата на четирите евангелија се напишани со големи букви со доза на првичност.
Поз: Оригинален, штица обложена со темнокафена кожа. Во кожата има втиснат орнамент во форма на правоаголник со разни украсни мотиви и со крст во средината.
Содржина: Четвороевангелие.
Потекло: Ракописот е најден во Струга.
ЕОНИА

ЕОНИА (|Euro OverNight Index Average) е делотворна каматна стапка наменета за кредитите преку ноќ пресметувана како пондериран просек на сите необезбедени кредитни трансакции преку ноќ на меѓубанкарскиот пазар во евра. Била воспоставена во рамките на еврозоната од страна на повеќе банки. Таа е една од двете одредници за пазарите на пари и капитал во рамките на еврозоната (другата е ЕУРИБОР). Банките кои придонесуваат кон ЕОНИА се истите оние кои се вклучени во ЕУРИБОР.
Каматните стапки на ЕОНИА се пресметувани од Европската централна банка врз основа на сите создадени меѓубанкарски средства преку ноќ пред затворањето на системите RTGS во 18 часот по средноевропско време и објавени преку Ројтерс секој ден пред 19 часот.
1 Поврзано
* Европска банкарска федерација
* Меѓубанкарски пазар
Темниц

Темниц (|Temnitz) — општинска заедница во округот Источен Пригниц-Рупин, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште е во Валслебен.
Општинската заедница Темниц се состои од следниве општини:
# Дабергоц
# Меркиш Линден
# Шторбек-Франкендорф
# Темницквел
# Темництал
# Валслебен
Клешта

Клешта — рачен алат што служи за фаќање, стегање, виткање или вадење. Се состојат од два вкрстени метални дела (лостови) споени во стожер. Спојката е поблиску до едниот крај, и така образува „челуст“. Подолгиот дел служи како рачки. Ваквата поставеност дава механичка предност, зголемувајќи ја сила на зафатот и задржувајќи ја во едно место.
Постојат многу видови клешти за поединечни намени. Некои се предвидени за сечење и извлекување, додека пак други се погодни за стегање и фаќање.
1 Историја
Ова орудие е мошне прост изум, и веројатно настанало независно на повеќе места. Го користеле ковачите и леарите неколку милениуми пред нашата ера. Почнаел да се изработуваат од бронза веројатно околу 3000 г. п.н.е. Во античката митолгија, богот Хефест е претставен како ковач што користи клешти во работата. Со развојот на технологијата се појавиле разни видови клешти: потковичарски, за жици, водоводџиски, електричарски, филигрански итн.
2 Изглед и материјали
Основниот изглед на клештата се нема изменето уште од самите почетоци: две рачки, стожер (нитна) и глава со „челуст“ за стегање или сечење.
Денес клештите се изработуваат претежно од челик и легури со ванадиум или хром за да се зајакнат и да се спречи корозија. Рачките се облагаат со гума или пластика за добар фат и изолирани за заштита од струен удар. Челуста во голема мера се разликува по облик и големина, од мали шилести и тенки за фина електроника до најгломазни за стегање на големи цевки. Обично е назабена со црти за да нема пролизгување.
Посебен вид на клешти се клештите-секачи што служат исклучиво за пресекување на жици, тенки плочки, ламинат и др. Помали сечила редовно се среќаваат и кај мотоцанглите. Други наменски вид на клешта е соголувачот, кој е наменет за отстранување на изолација од жици.
Во јувелирскиот занает и изработката на музички инструменти, клештите се направени од помек материјал (алуминиум, месинг, пластика во челуста) за да не се општетува предметот.
3 Видови клешти
4 Поврзано
* Пинцета
* Штипалка
* Фаќалка
* Лост
* Ножици
Штепениц (Елба)

Штепениц (|Stepenitz) — река во округот Пригниц, во Бранденбург, Германија. Таа е десна притока на Елба и е долга околу 84 километри. Демниц е лева притока на Штепениц.
Изворот на Штепениц е околу 5 километри југоисточно од Мајенбург. Заедно со Картане, Штепениц се влева во Елба кај Витенберге.
Гускина патека („Gänsetour“) е велосипедска патека долга 70 километри долж Штепениц. Именувана е во чест на семејството Ганс цу Путлиц, едно од најстарите благороднички семејства во Бранденбург.
Места низ кои поминува Штепениц:
* Мајенбург
* Маринфлис
* Путлиц
* Волфсхаген
* Перлеберг
* Витенберге
Прицвалк

Прицвалк (|Pritzwalk) — град во округот Пригниц, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа на 20 километри западно од Витшток и 33 километри североисточно од Витенберге. Реката Демниц тече низ градот.
1 Меѓународни односи
Прицвалк е збратимен со:
* Винзен, Германија
Национални паркови во Црна Гора

Црна Гора има пет национални парка, што зафаќаат околу 10 отсто од површината на земјата. Со нив раководи службата Национални паркови на Црна Гора (''Nacionalni parkovi Crne Gore'').
Покрај ова, во план е и прогласувањето на планината Орјен и нејзиното подрачје за шести национален парк.
Парковите се следниве:
Име, Слика, Подрачје (општини), Површина (ха), Прогласен
Дурмитор, северозападна Црна Гора (Жабљак, Шавник, Плужине, Плевља и Мојковац), 39.000, 1952
Биоградска Гора, североисточна Црна Гора (Колашин, Мојковац, Беране и Андриевица), 5.650, 1952
Ловќен, јужна Црна Гора (Цетиње и Будва), 6.220, 1952
Скадарско Езеро, југоисточна Црна Гора (Подгорица, Бар и Цетиње), 40.000, 1983
Проклетие, источна Црна Гора (Плав), 16.630, 2009
1 Поврзано
* Географија на Црна Гора
Драган Спасов - Дац

Драган Спасов-Дац (роден на во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
1 Животопис
Роден е во Скопје. Дипломирал на Факултетот за драмски уметности во Скопје, Универзитет „Св. Кирил и Методиј“, во класата на проф. Слободан Унковски. Од 1992 до 2016 г. работел како глумец во Драмски театар - Скопје. До сега има остварено бројни и значајни улоги во театарски претстави, филмски и телевизиски проекти. Во 2016 г. преминал во ансамблот на Македонскиот народен театар како директор.
Во 2018 година повторно се враќа во Драмски театар - Скопје.
Дац во 2019 година, ја започнува својата музичка кариера, формирајќи го дуото "Дац и Александар" со Александар Митески.
2 Филмографија
Година, Филм, Улога
1985, Бушава азбука ТВ-серија
1987, Случки од животот ТВ-серија
1987, Трето доба ТВ-серија
1987, За трошка среќа ТВ-филм, Данчо
1987, Ѕвездите на 42-та ТВ-филм
1991, Македонија може ТВ-серија, Кирца
1992, Време живот ТВ-филм
1993, Крик на немиот индијанец ТВ-филм, Оливер
1993, Грев или шприцер ТВ-филм, Тони Џанго
1998, Салон Хармони ТВ-серија, Здравко
1999, Хихирику ТВ-серија
2000, Северо, источно од југозапад ТВ-филм
2002, Наше маало ТВ-серија, Доктор
2003, Време за плачење ТВ-филм, Тино
2004, Хихирику ТВ-серија
2005, Обични луѓе ТВ-серија, Ванчо
2007, Цимери ТВ-серија
2009, Тркало на среќата ТВ-серија
2009, Народни приказни ТВ-серија
2013, Тврдокорни ТВ-серија
2014, До балчак ТВ-филм, Шиле
2017, Инсајдер ТВ-серија, Пеачот
2017-2019, Фамилија Марковски ТВ-серија, проф. Горан
3 Награди и признанија
*1993 - Награда за најдобро актерско остварување на МТФ "Војдан Чернодрински" - Прилеп за улогата на "Тони Џанго" во претставата "Грев или шприцер"
*1994 - Награда од уметничкиот совет на ДТС која гласи: Награда за најдобар актер на Драмски театар - Скопје во 1994 година
*1995 - Награда за најдобро актерско остварување на МТФ "Војдан Чернодрински" - Прилеп за улогата на Розенкранц во "Розенкрец и Гилденстерн се мртви"
*1996 - Награда "Димче Трајковски" за улогата на "Тимчо" во "Ни ќар - ни зијан на МТФ Војдан Чернодрински - Прилеп
*1996 - "Златна маска" од весникот "Вечер" за улогата на "Моцарт" во "Амадеус" на фестивалот "Охридско лето"
*1996 - Награда 13-ти ноември
*2001 - Награда за најдобро актерско остварување на МТФ "Војдан Чернодрински" - Прилеп за улогата на "Симон" во претставата "Диво месо"
*2013 - Златна бубамара на популарноста за актер на годината
*2013 - награда „Петре Прличко“*2022 - Награда св. "Јоаким Осоговски"
Демавенд

Демавенд (| دماوند) — највисока планина во Иран, од особено значење во персиската митологија и фолклор. Се наоѓа во средината на венецот Алборз и претставува највисок вулкан во Азија.
Се смета за потенцијално активен поради фумаролите близу кратерот на врвот од кои излегува сулфур.
Планината е сместена недалеку од јужниот брег на Каспиското Езеро, во округот Амол, Мазендеран. Оддалечена е 66 км од Техеран.
1 Симболика и митолгија
Планината има особен статус во персиската митологија, а во персиската книжевност претставува симбол на отпорот против ненародните угнетувања на туѓите сили. Според зороастриските преданија, во некоја пештера на Демаванд живеела Аждајата (Зехак), која била заробена во пранги сè до крајот на светот. Подоцнежна варијанта на легендата вели дека неа ја заробиле јунаците Каве и Ферејдун, откако ја победиле. Поетот Фирдоуси ја опшува случката во епското ремек-дело „Шахнаме“ (Книга за царевите), каде се вели дека самата планина има волшебна моќ.
Демавенд е претставен на банкнотата од 10.000 ријали.
2 Поврзано
* Список на планини во Иран
* Алборз (планина)
* Иранска Висорамнина
Бруто-општествен производ

Бруто-општествен производ или БОП (наречен и „бруто-национален производ“, од |Gross national product, ''GNP'') — пазарната вредност на сите стоки и услуги во дадена година произведени (или пружени) со трудот и средствата на државјаните на една земја. За разлика од бруто-домашниот производ (БДП), што го опишува производството според тоа каде географски се одвива, БОП ја изразува произведената вредност според сопственоста.
БОП не прави разлика помеѓу квалитетивното подобрување во техниката (на пр. побрза обработка кај сметачи) и квантитативните зголемувања во производството (на пр. повеќе произведени сметачи). Обете ги става под рубриката „економски раст“.
Во основа, БОП претставува вкупната вредност на сите конечни произведени стоки и пружени услуги во дадена година, заедно со заработениот доход на нејзините државјани (вклучувајќи ги оние сместени во странство), а без доходот на оние без државјанство или постојан престој во земјата. Како таква, ова е мерка за вредноста на производите и услугите на државјаните на земјата, без оглед на тоа каде се наоѓаат. Ова е еден од показателите за економската благосостојба на земјата, под претпоставката дека поголем БОП дава повисок квалитет на живот.
1 БОП наспроти БДП
Бруто-општествениот производ (БОП) честопати се поставува наспроти бруто-домашниот производ (БДП). Додека БОП го изразува производството во претпријатијата на една земја (било да работат дома или во странство), БДП е мерка за произведеното во границите на земјата (било од домашни или странски претпријатија). Овие два показтела највеќе се разликуваат кога земјата има средства во странство (погони, фабрики, претпријатија) во облик на инвестиции, учество и др.
2 Список на десет најсилни земји по БОП (БНД)
Ова е список на десет земји со највисок бруто-општествен производ, т.е. општествен доход во 2012 г., изразено номинално, со методот „Атлас“ во милиони долари
Место, 2011, 2010, 2009
1, 15.097.089
2, 6.628.086, 5.717.592, 4.822.913
3, 5.774.376, 5.359.236, 4.793.538
4, 3.594.303, 3.513.807, 3.472.823
5, 2.775.664, 2.745.670, 2.742.735
6, 2.366.544, 2.373.636, 2.532.124
7, 2.246.998, 2.149.222, 2.141.109
8, 2.107.628, 1.859.414, 1.575.897
9, 1.746.481, 1.539.419, 1.469.901
10, 1.570.886, 1.475.865, 1.412.899
3 Поврзано
* Бруто-домашен производ (БДП)
* Бруто-општествен доход (БНД)
Алборз

Алборз или „Елбурс“ (|البرز) — планински венец во северен Иран што се протега од границите со Азербејџан и Ерменија на северозапад до јужниот крај на Каспиското Езеро, па завршува на запад кај границата со Туркменистан и Авганистан. Највисока планина во венецот е Демавенд (5.610 м), сместена во округот Амол во покраината Мазендеран.
Венецот претставува препрека помеѓу Јужнокасписката и Казвинско-техеранската Висорамнина. Широк е само 60–130 км и се состои од седиментна низа со потекло од горен девон до олигоцен. Составен е претежно од јурски варовници врз гранитна основа. Повисоките краишта во екорегионот Елбруска лесостепа, се суви и без многу дрва. Северните падини припаѓаат на каспискиот херцински мешан шумски екорегион и се мошне богати со шуми и вегетација.
Според зороастриските преданија, на овие планини живее вечниот мудрец Пашутан, додека пак зороастриската секта Илмехашнум смета дека венецот е дом на т.н. „Господари на срцето“ (''Сехеб е Дилан''). Во минатото, ова име го давал на разни подалечни планини: така, имаме Елбрус на Кавказ и Елбариз (Џебал Барез) во подрачјето Керман над Ормускиот Проток.
По планината е наречена и покраината Алборз, сместена веднаш јужно од венецот.
Поради погодните услови, на Алборз има неколку скијачки центри што се вбројуваат меѓу најдобрите на светот. Поважни се Дизин, Шемшак, Точал и Дарбанд.
1 Поврзано
* Демавенд
* Аламут
* Иранска Висорамнина
* Алборз (покраина)
* Алборз (округ)
* Список на планини во Иран
2 Наводи
* North, S.J.R., Guide to Biblical Iran, Rome 1956, стр. 50
Сан Бенедето дел Тронто

Сан Бенедето дел Тронто (|San Benedetto del Tronto; ''Sammenedèttë'' на локалниот дијалект) е град и општина во покраината Асколи Пичено, во регионот Марке, Италија. Со население од над 50.000 жители, тој е вториот најнаселен град во покраината. Се наоѓа на брегот на Јадранското Море и е активно рибарско пристаниште и едно од главните морски одморалиште во средишниот јадрански брег. Сместен на устието на реката Албула, неговата територија се протега до реката Тронто на југ.
1 Главни знаменитости
Торионе е кула сместена на највисокиот и најстариот дел од градот, познат како Сан Бенедето Алта. Кулата е висока 15 метри и обезбедува целосно поглед на градот.
1.1 Ривиера деле Палме
„Ривиера деле Палме“ (''Riviera delle Palme'') е плажа во Сан Бенедето дел Тронто. Плажата ја добива наградата сино знаме од 1998. Сино знаме е сертификат кој се доделува на плажи и марини од Фондацијата за образование на животната средина, која ги практикува стандарди за животната средина.
2 Спорт и култура
Сан Бенедето дел Тронто е дом на фудбалскиот клуб УС Самбенедетезе. Екипата играла во Серија Б и моментално се игра во Серија Д. Во март, во градот се одржува завршницата на последната етапа на велосипедската трка Тирено-Адријатико.
Во февруари, градот е домаќин на карневал на неговите главни улици.
3 Меѓународни односи
3.1 Збратимени градови
Сан Бенедето дел Тронто е збратимен со:
* Мар дел Плата, Аргентина
* Алба Јулија, Романија
* Чикаго Хајтс, САД
* Алфортвил, Франција
* Тринидад, Куба
* Поџо Бустоне, Италија
* Штајр, Австрија
* Шибеник, Хрватска
4 Поврзано
* Тирено-Адријатико
Перлеберг

Перлеберг (|Perleberg) — град и административно седиште на округот Пригниц, сместен во северозападниот дел на сојузната покраина Бранденбург, во Германија. Градот ги добил градските права во 1239. Сместен во главно земјоделска област, градот има долга историја на војници кои биле сместени тука (најмногу од Прусија) и како административно седиште на локалната власт.
1 Географија
Перлеберг се наоѓа во срцето на округот Пригниц, на половина пат помеѓу двата најголеми германски града Берлин и Хамбург. Се граничи со општините Карштет на северозапад, Грос Панков (Пригниц) на североисток, Платенбург на југоисток; општинските заедници Бад Вилснак/Вајзен на југ, Ленцен-Елбталауе на запад; градот Витенберге на југозапад.
Штепениц тече од североисток кон југозапад низ Перлеберг. Историскиот центар на градот е изграден на острови помеѓу два ракави на реката.
2 Историја
Една од најстарите градби во градот е црквата Св. Јаков (''Jakobikirche''). Првпат спомената во 1294, била често обновувана и целосно изменета во 1850-тите.
Во 14 век го достигнал својот врв како дел од Ханза. Во 1523 бил средиште на армијата на изборниот кнез Јоахим Први како поддршка на неговиот зет Кристијан Втори во обидот да се врати на неговиот престол. Триесетгодишната војна предизвикала сериозни оштетувања на градот; од 3.500 жители, само 300 преживеале.
На 25 ноември 1809, грофот Бенџамин Батерст исчезнал во Перлеберг. Подоцна на сметка на исчезнувањето се појавиле тврдење дека станува збор за паранормална појава.
3 Луѓе
* Ернст Еренбаум
* Лоте Леман
* Дерте фон Вестернхаген
4 Ризница-врска
*
Пригниц

Пригниц (|Prignitz) — округ во северозападниот дел на сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се граничи со (од север надесно) округот Лудвигслуст-Пархим во Мекленбург-Западна Померанија, округот Источен Пригниц-Рупин во Бранденбург, округот Штендал во Саксонија-Анхалт и округот Лихов-Даненберг во Долна Саксонија.
1 Географија
Терминот Пригниц првично ја означувал областа северно од вливот на реките Елба и Хафел. Така областа е поголема отколку самиот округ. Исто така го вклучува градот Хафелберг во Саксонија-Анхалт и големи делови од соседниот округ Источен Пригниц-Рупин.
Реката Елба ја создава југозападната граница на округот.
2 Историја
Историската област Пригниц се состоела од следниве единаесет окрузи основани во 13 век: Витенберге, Ленцен, Перлеберг, Путлиц, Кириц, Ницов, Витшток, Прицвалк, Хафелберг, Вустерхаузен и Грабов.
Денешниот округ Пригниц бил создаден во 1993 со спојување на претходните окрузи Прицвалк и Перлеберг и неколку општини од округот Кириц. Најзападниот дел од округот бил претходно дел од Мекленбург-Западна Померанија, но станал дел од Бранденбург на 1 август 1992.
Претходниот округ Пригниц бил меѓузона помеѓу Бранденбург и Мекленбург. Била повторно населена од Германци, особено од областа на Бремен, по Првата крстоносна војна против Словените во 1147. Бројот на германски населби се зголемил со текот на годините. Источната половина била доминирана од прогерманскиот гроф Фон Плото, кој донел свои вазали како Фон Блументал и Фон Грабов. Западната половина била доминирана од разбојници, особено од семејството Ганс зу Путлиц и нивните вазали, Фон Квицов. Кога Фридрих, гроф на Цолерн, бил назначен за маркгроф во 1411, се соочил со побуна на вендското благородништво, поддржани од вендскиот војвода на Мекленбург. Меѓутоа, успеал да воспостави контрола на побуната со Битката кај Кремер Дам, со поддршка на германското благородништво. Семејствата кои останале лојални биле наградени. На пример, Ото фон Блументал станал капетал на Пригниц 1415–1422 и на Ленцен од 1420.
3 Грб
Грбот покажува гуска која се подготвува за борба, симбол на семејството Ганс цу Путлиц („Ганс“ (''Gans'') на германски значи гуска), кои во 12 век биле едни од семејствата (како Фон Плото, Фон Блументал и Фон Арним) кои го донеле христијанството и германската култура во Пригниц. Бисерите околу гуската го покажуваат Перлеберг (што буквално значи ''Планина на Бисерот''). Волкот во долниот дел е за поранешното административно седиште Прицвалк, бидејќи „валк“ (''walk'') потекнува од словенскиот збор „волк“ (''wolk''). Брановитата линија помеѓу двата дела ја симболизира реката Елба, додека црвената и белата боја се истите оние на Бранденбург.
4 Градови и општини
Слободни градови, Општински заедници,
<sup>1</sup>седиште на општинската заедница;<sup>2</sup>град
Размена на пораки

Размена на пораки е збирка раскази од македонските писатели Влада и Тања Урошевиќ. Книгата е објавена во јуни 2013 година од издавачката куќа "Магор".
''Размена на пораки'' е книга составена од два раскази, напишани од два автора. Притоа, книгата има две лица со истиот наслов, т.е. на едната страна стои името на Влада Урошевиќ, додека на другата страна е наведено името на Тања Урошевиќ. На почетокот од двете лица на книгата е испечатено заедничко објаснување, каде во писмото до читателите се објаснува поводот за настанувањето на книгата. Имено, двајцата автори, за време на летниот одмор, кој неколку години го поминувале на истото место, постојано биле засегнати од таинствената ненаселеност на една запуштена вила крај брегот. Оттука, тие се договориле да напишат по едне расказ за чудната вила, користејќи два-три заеднички мотива.
Влада Урошевиќ напишал расказ во жанрот на стравот и ужасот, во кој се мешаат реалноста и измисленото, исполнети со проколнета љубов, мистериозна смрт, тајни пораки итн. Тој го сместува својот расказ во блиското минато, во еден анахрон аналоген свет.
Тања Урошевиќ, пак, одбрала сличен мотив - неразјаснета смрт, мешање на световите, но сето тоа дадено како заднина, додека во преден план е современ љубовен триаголник. Нејзиниот расказ е сместен во модерното време, во ерата на мобилните телефони и преносните компјутери, кои не можат да помогнат човекот да се извлече од комуникациската изолираност и осаменост. Во расказот се кажува за љубовта помеѓу возрасни маж и жена кои споделуваат иста професија. Станува збор за женска приказна за исчекувањето, за неисполнувањето на љубовта, за млакоста на машките карактери и нивната лицемерна слабост да го зграпчат животот во сета негова исполнетост.
Кемијоки

Кемијоки (|Kemijoki, |Kemi älv, |Giemajohka = „''Кемска Река''“) — најдолга река во Финска, со должина од 550 км. Тече низ градовите Кемијарви и Рованиеми, па се влева во Ботнискиот Залив кај Кеми.
Кај Рованиеми, на реката ѝ се придружува притоката Оунасјоки.
Денес на реката има 21 хидроелектрана, во сопственост на претпријатијата „Кемијоки“ и „Похјолан“. Во 2003 г. електраните произвеле вкпно 4,3 TWh или 34,5% од хидроенергијата во земјата.
1 Поврзано
* Оунасјоки
* Торнио — најполноводна река во Финска
* Список на реки во Финска
Крчин

Крчин — планина во Западна Македонија и Албанија, којашто се протега во продолжение на планината Дешат и е дел од поголемиот венец Шара-Кораб-Дешат-Крчин-Стогово-Караорман, односно таа го претставува најјужниот дел од веригата на планинскиот масив Кораб-Дешат-Крчин.
1 Местоположба
Се протега од Сува Бара (2.080 м) на север, до дното на Дебарската Котлина на југ во должина од 13 км. Има изразено било, од кое се издаваат повеќе врвови преку 2.000 м. Највисок е Голем Крчин (2.341 м), по што следат Рудина 2.238 м, Дели Сеница 2.174 м и Црвена Плоча (2.107 м).
2 Геологија
Планината се состои од флишни седименти. Кај бањата Косоврасти, варовниците преоѓаат во гипс, анхидрит и сулфурни наслаги. Во околината на бањата Бањиште, тлото се состои од сивобели варовници со дебелина од 300–400 м.
Крчин има најголеми резерви на гипс на Балканот, поради што има и фабрика за негова преработка.
3 Растителност
На Крчин расте ендемскиот македонски каранфил (''Dianthus macedonicus''), што може да се најде само на оваа планина.
4 Галерија
5 Поврзано
* Дешат
* Дебарско Езеро
* Општина Дебар
* Дебар — округ во Албанија