procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Роналд Ли Буч

Роналд Ли Буч (роден на 20 септември 1965 година) — судија на даночниот суд на Соединетите држави.
1 Биографија
1.1 Ран живот и образование
Роналд Буч е роден на 20 септември 1965 година во Флинт, Мичиген. Тој се здобил со диплома за бизнис и администрација во 1987 година, на Универзитетот Нортвуд. Докторирал на Јурис во 1993 година, на Правниот колеџ на Универзитетот во Мичиген. Тој добил звање магистер по закони во 1994 година, од Правната школа на Универзитетот Капитал. Двете дипломски студии по право биле изработени со концентрација на оданочувањето. Тој работел како уредник на истражувањето на Детроитскиот колеџ за правни науки од 1992 до 1993 година. Тој бил соработник на даночниот преглед во Охајо од 1993 до 1994 година.
1.2 Професионална кариера
Буч служел како консултант во Националната даночна канцеларија на KPMG LLP во Вашингтон како консултант од 1995 до 1997 година. Тој работел во Службата за внатрешни приходи како адвокатски советник од 1997 до 2000 година и како виш правен советник од 2000 до 2001 година. За време на неговата служба со IRS, тој ја претставувал IRS во случаи пред даночниот суд на Соединетите држави. Неговиот фокус во приватната пракса бил поврзан со прашањата околу даночната контроверзија. За време на неговата приватна пракса, тој исто така работел како дополнителен професор по право во Правниот центар на Универзитетот Џорџтаун, предавајќи часови поврзани со даночното право.
2 Услуги за даночниот суд
На 15 септември 2011 година, претседателот Барак Обама го номинирал Буч да работи како судија на даночниот суд на Соединетите држави, на местото што го напуштил судијата Дејвид Ларо, чиј мандат истекол. Неговата номинација имала сослушување пред Комисијата за финансии на Сенатот на Соединетите држави на 11 декември 2012 година и била позитивно приватена на 21 декември 2012 година. Неговата номинација била потврдена од Сенатот на Соединетите држави на 1 јануари 2013 година. Тој ја добил својата комисија на 14 јануари 2013 година. Неговата комисија ќе истече на 13 јануари 2028 година, во тоа време ќе заврши и неговиот петнаесетгодишен мандат.
Касаба

Касаба - помало провинциско муслиманско место од отворен тип, чие население главно се занимавало со градската стопанство. Во нашите краеви, денес е историско име за многу мала населба од градски вид во поранешното Отоманско Царство.
1 Потекло на името
Зборот ''касаба'' е од турско потекло, што значи: ''мал град, гратче''. Меѓутоа, зборот е преземен од арапскиот јазик, со значење ''тврдина, утврдена населба'', па затоа е близу до поимот средновековен град.
2 Објаснување на поимот
За да може населба во Отоманското Царство да го добие називот касаба, потребно било да има џамија, мектеб, амам, а понекогаш и ан, или карвансарај.
3 Поврзано
* Паланка
Карвансарај

Карвансарај — гостилница со преноќиште, за одмор на патниците што патуваат со караван и со голем двор за сместување на коњите и стоката при нивното долго патување. Главно се наоѓале во Азија, Северна Африка и Југоисточна Европа. Карвансараите значително придонеле за создавање на Патот на свилата.
Караванските станици биле сместени на места што обезбедувале одмор и сместување за луѓето и товарните животни, складишта за стоката и заштита на учесниците во караванот. Овие места се наоѓале покрај патиштата. Застанувањето на караванот значело можност за понуда на сместување за луѓе и стоки, закрепнување, замена на коњи, но и размена на стоки (купување и продавање), така што многу каравански станици на крајот прераснале во трговишта.
Ким Браун (музичар)

Ким Браун (2 мај 1945 -11 октомври 2011) бил музичар кои престојувал во Британија, Финска и Италија, најпознат е како основач, главен пејач и гитарист на групата The Renegades, со што го достигнал својот најголем успех во 1960 -тите.
1 Живот и кариера
Браун е роден во Бирмингем, Англија, но живеел голем дел од својот живот во Финска од 1964 година, каде што направил кариера во рок музиката. Од 1966 до 1970 година живеел во Италија. Во подоцнежните години, тој свирел со музичари како Хасе Вали и Маркус Раивио. The Renegades снимиле четири албуми во Финска. Албумот за почит, ''Моменти со Ким Браун'' (2005), бил направен откако Браун го загубил гласот во операција за рак.
Браун напишал многу од песните #1 за The Renegades, свирел гитара и бил главен вокал на групата. Тој се преселил во Италија во 1966 година со The Renegades, а од 1975 година натаму, тој создал класичен рокенрол комбо, стилизиран во 1950-тите години, наречен Kim &amp;amp; The Cadillacs, во кој учествувале германскиот гитарист Trutz Viking Groth и поранешниот член на групата Renegade, Mick Webley, кој стигнал до лудило кон крајот на седумдесеттите години од 1950 -те, најавувана во емисии како ''Среќни денови'' и филмот ''Брилјантин''. Kim и The Cadillacs имале редовни успеси на топ листите во Италија помеѓу 1976 и 1982 година, и биле редовни на сите видови национални телевизиски емисии таму, вклучувајќи ги и ''Дискоринг'' и ''Фестивалот во Санремо'', за брзо да се заборават кога се појавиле нови музички тенденции во раните 1980 -ти, конечно се разделиле во 1988 година. Ким Браун потоа се вратил во Финска, иако ја посетувал Италија повремено за гостувања во ''стари'' емисии или свирки во сали за танцување во туристичките градови. Музиката на Renegades била силно прикажана во финскиот филм од 1994 година „ Грижете се за шамијата“, Татјана во режија на Аки Каурисмаки; ова исто така вклучувало исечоци од некои од нивните настапи во живо од 1960 -тите.
Ким Браун починал од рак на хранопроводот во Хелсинки, Финска, на возраст од 66 години, на 11 октомври 2011 година.
2 Дискографија
2.1 Ренегадите
Албумите снимени во Финска.*''Ренегатите'' - 1965 година
*''Ренегатите'' - 1965 година
*''Кадилак'' - 1965 година
*''Земи срце'' - 1965 година
2.2 Ким и Кадилаците
*''Рокенрол'' - 1977 година
*''Ким и Кадилак'' - 1978 година
*''На карпите'' - 1978 година
*''Рок дното'' - 1980 година
*''Пченката на Кадилак'' - 1981 година
*''Буги'' - 1982 година
*''Танц на Кадилак Елдорадо'' - 1982 година
*''Големина 50'' - 1984 година
*''На карпите'' - 1985 година
*''1986'' - 1986
Подмолна гулапка

Подмолна гулапка (Russula badia) — неотровна но луѓето сепак ја избегнуваат оваа печурка поради нејзината лутина.
1 Шапка
Светла окер боја со големина од 5–12 cm, благо испупчена, скоро рамна, во средината вдлабена како јама или чинија. Ивицата е тапо заоблена, ребреста помеѓу 0,5 и 1 сантиметар. Кожичката во свежа состојба е набабрена,леплива и со мрсен сјај. Често на себе носи прилепени остатоци: иглички, листовии земја. Свежата кожа се симнува до половина. Загаситоцрвена, смеѓоцрвена и скоро црна, посебно на темето потемна и црна, често со костенлив тон, понекогаш и бледа и тогаш е црвенкасторазмачкана, месната до кожната основа.
2 Жабри
Бело во нијанси на плодот на бадемот, потоа жолти, и на крај во староста светло окер. Скоро опаѓачки се жабрите, најшироки се на работ, 1,2 см. Работ е лесен, но често е кафеав или црвен на страната на работ. Многу е кревка.
3 Боја
Од 5-10 / 1,5-3,5 сантиметри, цилиндричен, стомак или задебелен во клуп, заоблен на врвот или малку зашилен. Површината прво е заматена, потоа сјајна, надолжно ребрести, особено на горниот дел. Бела, но претежно кафеава или кармин розова во долната половина. Кора густа и тврда, јадрото помеко. подоцна сунѓересто-порозно.
4 Дршка
Имаме прилично ретка красница, почесто во близина на дабови и слатки костени отколку кај борови. Го има повеќе во Медитеранот отколку во континенталните области.
5 Месо
Цврсто или круто, суво и бело. Вкусот на почетокот е благ, но по една или две минути пеколно луто. Лутината трае долго откако ќе ја пробате. Мирисот на исечени лисја е слаб или во долниот дел од дршката, особено ако е предизвикан од црви, се чувствува малку како мирис на бор.
6 Хемиски реакции
На месото, се јавуваат посветли месесто-виолетови,или по листовите како црвеникава мравка. На површината на дршката бојата е од лимон жолта, до месото бледо окер боја. На СВ, кожата станува посветла и посјајна, површината на дршката е одвоена розова, а месото, и во клобукот и во дршката, е црвено како кармин.
7 Микроскопија
Спорите се кружни, 8-10 / 7,5-10 милји, со зашилени, не густи брадавици, изолирани или делумно поврзанисо ребра. Базидиумот 38-56 / 7,5-10,5 милји. 60-80 / 9-13 милји, со прачкасти приврзоци или гроздести.
8 Живеалиште
Кај нас поретка гулабка. Расте најчесто покрај даб и питоми костени. Најчесто ја има во средоземните подрачја а поретко во континенталните, не се јаде заради неподносливата лутина. Расте во месеците: јуни, јули, септември и октомври.
9 Јадливост
Не е јадлива поради неподносливата лутина.
10 Слични видови
Иако е ретка, тука ви е прикажано за да се осигурате од изгореници во устата. Кога ќе наидете на темно црвена гулабка, пред да се решиме да ја пробаме, треба да ја смачкаме и да го намирисаме дното на дршката. Ако мирисот наликува на четинарно дрво, не гризете или не го проверувајте вкусот во устата. Најмногу наликува на црно виолетовата гулапка која се јаде, привремено е лута, но ливчињата имаат побела боја и листовите на шапката немаат мирис.
Црква „Св. Димитриј“ - Вешје

Свети Димитриј — помала селска црква во неготинското село Вешје, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа надвор од селото, во рамки на самото археолошко наоѓалиште Ракита Црква. Храмот се наоѓа на местото на некогашното селиште Ракето (или Ракито).
2 Поврзано
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Демиркаписка парохија
* Вешје
Панче Васков

Панче Васков со псевдоним Жапон (, Велес - 1951, Велес) е македонски револуционер, деец на Македонската револуционерна организација.
1 Биографија
Панче Васков е роден во Велес, негови родители биле Никола Васков и Марија Коробар. Никола Васков со семејството живеел во куќата на Михајле Коробар. Родителите Никола и Марија имале уште три сина и две ќерки а Панче Васков е второто родено дете. Неговиот постар брат Милан бил посинет во семејството Мартулкови.
Основно училиште завршил во родниот град Велес, а гимназија во Солун со одличен успех. Како солиден ученик успеал да добие стипендија од општината Велес и да се запише на цивилниот Медицински факултет во Цариград, веројатно во 1888/89 година. Панче знаел добро француски и руски јазик па покрај турските медицински учебници учел и од француски учебници. Во текот на студиите посебно внимание посветувал на хируршките гранки и во неговата диплома е запишано „Д-р на медицина и на хирургија“. Студирал до 1896 година.
Тогаш во Османската империја како четврто дете на Никола Васков. Брат е на ПетарВасков, Иван и Јордан. Тој како и семејството Васкови немале своја куќа, живееле во куќата на вујкото на Панче, Андреј Корабаров, еден од организаторите на ВМОРО во градовите.
Васков започнал да се занимава со медицина во Костур, Коња и на други места. Во Костур бил еден од основачите на комитетот на ИМРО. Во 1896 година бил уапсен од турските власти и осуден на доживотен затвор и испратен во затворот Кој Џааз во Мала Азија. Му било дозволено да го лечи населението во Мала Азија, и тие го прогласиле за народен лекар. Во 1900 година, тој бил амнестиран од султанот за неговите услуги во затворот и се вратил во Велес, каде бил назначен за егзархиски лекар и ги лечел пациентите во тој период најмногу од маларија и туберкулоза.
Панче Васков бил близок со водачот на локалните социјалисти, Петар Алчев. За време на Илинденското востание им помагал на ранетите бунтовници. Водачите на ВМОРО Гоце Делчев, Даме Груев, Петар Попарсов, Ѓорче Петров често престојувале во куќата на Коробарови, каде што живеел Васков. Во оваа куќа, по иницијатива на д-р Васков, била формирана Првата македонска учителска општина, во која членуваат Христо Крастев од Радовиш, Димитар Битраков од Охрид и Димитар Хаџидинев од Дојран.
По Младотурската револуција во 1909 година, тој бил избран од Велес за еден од 25-те бугарски пратеници за албанската конференција во Цариград. Васков исто така имал големи заслуги за време на големата епидемија на колера и тифус во Велес од 1910 до 1914 година. Тој раководел со две болници и неговите напори спасиле многу луѓе. Носител е на Орден за заслуги, доделен од бугарската држава за време на Првата светска војна.
После војната Васков продолжил да биде директор на болницата и останал на тоа место и во годините на Втората светска војна и после неа.
Д-р Панче Васков сепак доживеал длабока старост и починал на 81 година, во неговиот роден град Велес во 1951 година.
Неговиот син Благој Васков е виден ветеринарен лекар.
Црква „Св. Никола“ - Стрмашево

Свети Никола — главна селска црква во демиркапиското село Стрмашево, Македонија.
Денес, црквата е во урнатини.
1 Историја
Црквата била подигната во 1885 година.
2 Архитектура
Црквата претставува трикорабна градба.
2.1 Фрескоживопис
Црквата не била фрескоживописана.
3 Поврзано
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Демиркаписка парохија
* Стрмашево
Емил Крстески

Емил Крстески - новинар, и актуелен амбасадор во Чешка.
1 Биографија
Емил Крстески дипломирал на Интердисциплинарни студии по новинарство (политичка насока) на Правниот факултет „Јустинијан Први“ при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. На истиот Универзитет станал магистер на меѓународна политика и се здобил со научната титула – доктор на политички науки.
Емил Крстески бил еден од основачите и уредник на неделникот „Пулс“ (1990-1997), а пред тоа и надворешнополитички новинар во „Нова Македонија“, во МТВ – Скопје и во Македонската редакција на агенцијата ТАНЈУГ. Од јануари 1998 година до јануари 2009 година бил државен советник и самостоен советник за меѓународни односи во Кабинетот на претседателот на Собранието на Република Македонија.
Од 2017 година до јули 2019 година како консултант соработувал со неколку владини и невладини организации на проекти од областа на изборниот систем во РСМ, човековите права и слободата на медиумите, како и со Агенцијата за промоција и поддршка на туризмот.
Од јули 2019 година до 31 јануари 2024 година бил директор на Државниот архив.
Од 1 февруари 2024 година бил назначен за македонски амбасадор во Чешка.
Досега имал реализирано студиски престои: на покана на Стејт департментот (1992) во САД, на Академијата за меѓународно право во Хаг (1993), во Собранието на НАТО во Брисел (1996), на Харвардскиот Универзитет во Бостон (1999), и повторно на покана на Стејт департментот во САД (2000) при што учествувал во дебати на теми поврзани со американската надворешна и безбедносна политика и со американскиот изборен систем.
Учествувал на повеќе семинари и конференции од областа на меѓународното право и меѓународната политика: Конференција на ОБСЕ во Москва (1991), Конференција на ООН за миграции во Виена (1992), Интербалкански семинар во Велико Трново (1993), на семинар на Институтот за меѓународни односи во Луксембург (1999), во Европскиот центар за стратегиски и безбедносни студии „Џорџ Маршал“ во Гармишпартенкирхен (2000, 2001 и 2007), како и на семинари посветени на безбедноста и развојот на односите меѓу земјите од Југоисточна Европа, одржани во Атина (2000, 2002 и 2007) и во Анкара (2007). Учествувал на конференции на тема „Градењето на иднината на Македонија“, одржани во Берлин во 2009 и 2013 година, во организација на германската Асоцијација за Југоисточна Европа.
2 Дела
Објавил текстови за нашата надворешна политика и за меѓународните односи во домашни и странски весници и списанија. Автор е на шест книги од областа на надворешната политика и меѓународните односи: „Десет години потоа“ (2001), „Ново поврзување на Европа“ (2008), „Европската унија и Медитеранот“ (2009), „Македонска Масада“ (2010), „Америка одблиску“ (2013) и „Политиката на САД, Медитеранот и Арапската пролет“ („Три“, 2015). Објавил и збирка раскази: „Три дена во Париз“ („Или-Или“, 2017).
Соавтор и уредник е на книгата: „Финансирање на политички кампањи“ (2010).
Кајо Жорж

Кајо Жорж Пинто Рамос (роден на 26 декември 2000 во Олинда) или само Кајо Жорж — бразилски фудбалер, напаѓач на .
1 Биографија
Тој е син на Жорж Рамос, бразилски тренер и поранешен фудбалер.
2 Технички карактeристики
Напаѓач познат по своето движење, кој може да се користи по целиот офанзивен фронт. Агилен и елегантен во движењата, има многу прецизен удар и добра визија за играта. Тој е спореден со неговиот сонародник Нејмар.
3 Клупска кариера
3.1 Сантос
Израснат во младинскиот сектор на , на 30 септември 2018 го направил своето професионално деби за време на поразот со 2-1 против Атлетико Паранаенсе од бразилската Серија А; тоа појавување го направило шестиот најмлад дебитант во историјата на клубот со 16 години, 8 месеци и 6 дена. Во 2019 година одиграл уште три натпревари, сите во бразилското првенството.
Следната година тој бил промовиран во постојан член на првиот тим. На 3 март 2020 година, тој го постигнал својот прв гол во кариерата против аргентинската екипа Дефенса и Хустисија, во Копа Либертадорес. Првиот негов гол во Серија А дошол, на 30 октомври, против Коритиба. На 30 јануари 2021 година, тој го одиграл, како стартер, финалето на Копа Либертадорес, загубено со 1-0 од Палмеирас, завршувајќи ја сезоната со 9 гола во вкупно 48 настапи.
Во 2021 година тој станал редовен стартер, што му помогнало за првпат во кариерата да постигне два гола во еден натпревар против Палмеирас на 7 мај во Кампеонато Паулиста. Потоа, на 16 јули, го постигнал голот што го решил првиот натпревар од првото нокаут коло на Копа Судамерикана против аргентинскиот Индепендиенте (1-0). Тој бил прецизен и во реваншот, отворајќи го резултатот натпреварот што завршил 1-1.
3.2 Јувентус
На 2 август 2021, и Сантос постигнале договор за трансфер на Кајо Жорж во Италија; на 17 истиот месец бил официјализиран неговиот трансфер во клубот од Торино. Тој го имал своето деби за Јувентус на 2 октомври, во градското дерби против добиено со 0-1 во првенството, влегувајќи како замена во последните минути на местото на Федерико Кјеза.
4 Клупска статистика
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2018, А+А1/СП, 0+1, 0, КБ, 0, 0, -, -, -, -, 1, 0
2019, А+А1/СП, 4+3, 0, КБ, 0, 0, КЛ, 0, 0, -, -, 7, 0
2020, А+А1/СП, 7+28, 0+4, КБ, 1, 0, КЛ, 12, 5, -, -, 48, 9
2021, А+А1/СП, 7+10, 3+1, КБ, 2, 1, КЛ+КС, 7+2, 1+2, -, -, 28, 8
Вкупно Сантос 60 8 3 1 21 8 - - 84 17
2021-2022, А, 1, 0, КИ, 0, 0, ЛШ, -, -, СИ, 0, 0, 1, 0
Вкупно во кариерата 61 8 3 1 21 8 - - 85 17
Црква „Св. Илија“ - Вешје

Свети Илија — главна селска црква во неготинското село Вешје, Македонија.
Црквата се наоѓа надвор од самото село, со срушен покрив и целосно во разрушена состојба. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на височинка над селото, до која се пристапува по земјен пат од самото село.
2 Историја
Нема податоци кога точно е подигната црквата, но се претпоставува дека е во втората половина на век.
3 Архитектура
Црквата претставува трикорабна градба. Има отворени тремови на јужната и западната страна, а од истите тремови има и влезови за во црквата.
3.1 Фрескоживопис
Црквата е целосно фрескоживописана.
3.2 Иконостас
На парапетната табла од иконостасот има запис на кој пишува „Из руки Глигур Петревич зог/раф/дебрели се/ло/Тресанче 1878“. Овој запис веројатно се однесува на авторството на иконите на иконостасот, а исто така и на фреските во црквата. Според други извори, иконите потекнуваат од 1879 година насликани од Петре Пачаров, ученик на Дичо Зограф.
Иконите од црквата се водат како културно наследство според Националниот конзерваторски центар. По разрушувањето на црквата, иконите биле чувани во старото училиште во селото, а во 2019 година биле преземени од страна на Музејот на град Неготино.
4 Галерија
5 Поврзано
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Демиркаписка парохија
* Вешје
Ганаш

Ганаш (фра: ''ganache'') е прелив, глазура, сос или фил за колачи, направено од чоколадо и слатка павлака.
Ганашот најчесто се прави со загревање на подеднакви количини од слатка павлака и сецкано чоколадо. Прво се загрева павлаката, па се турива врз чоколадото. Смесата се меша или се блендира додека не се изедначи. По желба може да се додаде ликер, а понекогаш и рум, ванила, портокал, итн. Путерот, во основа, се додава за да му даде сјаен изглед и глатка текстура на ганашот. Односот меѓу количините на чоколадо и слатка павлака е различен во зависност од видот на чоколадо што се користи, целта за која е наменет ганашот и температурата на која ќе се сервира. За филување на колачи или за правење чоколадни тартуфи односот меѓу чоколадото и павлаката е два спрема еден, а за прелив или глазура односот е еден спрема еден. Ако се користи бело чоколадо, соодносот е 3 дела чоколадо на 1 дел слатка павлака. Се претпочита павлака со поголема масленост за да се добие погуст ганаш. За ганаш со идеална цврстина и интензивна боја треба да се користи чоколадо со повеќе од 60% какао.
За да се добие поголем волумен на смесата, изладениот ганаш се мати и се мачка како глазура на торта. Со ладење тој згуснува. Додека е топол ганашот може да се стави во калап и да се остави да сцврсне и да остине. Откако ќе се излади, може да се извади од калапот и да се сецка на ситни парчиња.
1 Историјат
Рецептот за ганаш за прв пат е објавен во 1869 од страна на парискиот драматург (кој подоцна станал слаткар) Пол Сираудин, а на почетокот се сметаше за вид чоколаден тартуф. Сираудин слатката ја нарекол по популарната комедија од неговиот современик Викториен Сарду наречена ''Les Ganaches'' ("Шутраци").
2 Галерија
Акшехир

Акшехир (|Akşehir) — град округ во покраината Конија на регионот Средна Анадолија, Турција. Во 2012 г. округот броел 94.575 жители, од кои 62.054 живееле во самиот град. Познат е како градот во кој живеел Насредин Оџа
Градот е сместен во крајниот дел на плодна низина, на северниот дел од планината Султандаг.
1 Историја
Во антиката тука постоело населеното место ''Филомелион'', сместено долж големиот грчко-римски пат од Ефес на исток. Познато е дека во него престојувал Цицерон на пат за Киликија бидејќи одовде напишал неколку писма. Гратчето е споменато и во врска со мачеништвото на апостолскиот отец Поликарп Смирнски. Подоцна местото одиграло важна улога во пограничните војни помеѓу Византија и Иконискиот Султанат.
Филомелион станал важен град на Селџуците, а кон крајот на XIV век им припаднал на Османлиите. Се смета дека тука загинал султанот Бајазит I по неговото учество во Битката кај Ангора.
2 Знаменитости и култура
Меѓу знаменитостите во градот се врбојуваат следниве:
* Турбе (гробница) на Насредин Оџа, чија автентичност е оспорена
* Турбе на Сејди Махмут, ученик на славниот суфија Руми
* Куќата во која бил сместен генералштабот во последната етапа на Грчко-турскаta војна (1919 - 1922)
Секоја година од 5 до 10 јули се одржуваат настани во чест на Насредин Оџа.
Поради богатото архитектонско наследство, Акшехир е член на Европското здружение на историски градови и подрачја.
3 Поврзано
* Догруѓоз
Песната на Бернадет (филм)

„Песната на Бернадет“ (англиски: ''The Song of Bernadette'') - американски филм од 1943 година, во режија на Хенри Кинг (Henry King) по сценариото на Џорџ Ситон (George Seaton), засновано врз истоимениот роман на Франц Верфел (Franz Werfel). Главните улоги ги толкуваат: Џенифер Џоунс (Jennifer Jones), Чарлс Бикфорд (Charles Bickford), Вилијам Ејт (William Eythe), Винсент Прајс (Vincent Price). Ова е биографски филм за Бернадет Субирус на која во 1858 година 18 пати ѝ се прикажала Богородица, а која подоцна, во 1933 година, била прогласена за светица. Филмот постигнал голем успех кај критиката и кај публиката, а освоил четири награди „Оскар“: за најдобра главна глумица (Џоунс), за надобра сценографија во црно-бел филм, за најдобра фотографија во црно-бел филм и за најдобра оригинална музика. Исто така, на првото доделување на наградите „Златен глобус“, кое се одржало во 1944 година, филмот победил во три категории: режија, најдобар игран филм и најдобра глумица (Џоунс).
Црква „Вознесение Христово“ - Градешница

Вознесение Христово – црква во селото Градешница.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на неколку стотина метри источно од селото во близина на месноста Темнички Вир.
2 Историја
Бранислав Ристески од Институтот за старословенска култура во Прилеп во склоп на опсежни археолошки истражувања во периодот од 1990 до 1998 година открил дека на местото на коешто се наоѓаат денешните цркви „Св. Антониј“, „Св. Ѓорѓи“ и „Вознесение Христово“ од средината на II до крајот на III век постоел комплекс на римски вили. Местото на коешто се наоѓа црквата „Вознесение Христово“ имала производен карактер, а во вдлабените делови од карпите кои се јасно видливи и денес се произведувало вино.
3 Архитектура
Градбата на црквата е со правоаголна основа без апсида. Влезот се наоѓа на западната страна и во црквата се влегува преку дрвена врата. Над влезот има празна ниша. Внатрешноста на црквата не е зографисана и во неа се сместени бројни икони.
Во дворот на црквата се се сместени два помошни објекти, од кои едниот е изграден од дрво, а другиот од бетонски тули.
4 Галерија
5 Поврзано
* Бренски манастир
* Црква „Св. Илија“ - Градешница
* Црква „Св. Димитриј“ - Градешница
* Црква „Св. Атанасиј“ - Градешница
* Црква „Св. Никола“ - Градешница
* Црква „Св. Антониј“ - Градешница
* Црква „Св. Ѓорѓи“ - Градешница
* Градешница
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
* Старавинска парохија
Црква „Св. Антониј“ - Градешница

Свети Антониј – црква во селото Градешница.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во пошумен предел на околу стотина метри источно од селото.
2 Историја
Бранислав Ристески од Институтот за старословенска култура во Прилеп во склоп на опсежни археолошки истражувања во периодот од 1990 до 1998 година открил дека на местото на коешто се наоѓаат денешните цркви „Св. Антониј“, „Св. Ѓорѓи“ и „Вознесение Христово“ од средината на II до крајот на III век постоел комплекс на римски вили. Местото на коешто денес се наоѓа црквата „Св. Антониј“ се користел за престој и бил наменет за уживање. Црквата настанала откако вилата којашто се наоѓала на нејзиното место во IV век била претворена во ранохристијански храм, а остатоците се забележителни и денес. Во денешниот облик, црквата била изградена во текот на 1980-тите.
3 Архитектура
Градбата на црквата е со правоаголна основа без апсида. Влезот се наоѓа на западната страна и во црквата се влегува преку дрвена врата. Десно од влезната врата има натпис на грчки јазик. Внарешноста на црквата не е зогафисана и во неа има бројни икони.
Во дворот на црквата, непосредно пред влезот има надгробен споменик.
4 Галерија
5 Поврзано
* Бренски манастир
* Црква „Св. Илија“ - Градешница
* Црква „Св. Димитриј“ - Градешница
* Црква „Св. Атанасиј“ - Градешница
* Црква „Св. Никола“ - Градешница
* Црква „Вознесение Христово“ - Градешница
* Црква „Св. Ѓорѓи“ - Градешница
* Градешница
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
* Старавинска парохија
Мавзолеј на првиот цар Чјин

Мавзолејот на првиот цар Чин ,(Qin Shi Huang) се наоѓа во Област Линтонг од 210 година пред нашата ера, е една од најголемите гробници во светот и е најпозната по својата колекција од преку 7.000 реални фигури на војници и коњи од теракота, т.н. '' Воини од теракота ''. Мавзолеј се наоѓа 36 километри североисточно од градот Сиан, Шанси во централниот дел Кина.
1 Историја
Чин Ши Хуанг беше првиот Кинески цар што ја обединил Кина 221. пред новата ера. Во истата година, тој започнал да го гради својот мегаломански мавзолеј, а научниците проценуваат дека околу 700.000 работници учествувале во изградбата.
Мавзолејот беше откриен сосема случајно во март 1974 година. години кога селаните од блиското село се обиделе да ископаат бунар за да се спасат од суша. На длабочина од 4 метри пронашле флејти, под од тули и бронза самострел со стрели. Археолошките ископувања започнаа кратко време по откривањето и „Музејот на првиот цар од династијата Чин“ бил отворен за јавноста 1979 година. години . Во 1980 година. откриени дв две кочии од [Бронзена | бронзена], 20 метри западно од кралската гробница. Кочиите биле со четири тркала, составени од 3.000 различни парчиња (од кои 1.720 парчиња накит биле со3.033 грама злато и 4.342 грама сребро).
Од 1987 година, Мавзолејот на Првиот кинески император бил запишан на списокот на УНЕСКО и Светско наследство во Азија и Океанија.
2 Одлики
Мавзолејот е опкружен со надворешни sидови во форма на квадрат, со пречник 2.000 x 900 метри, а внатре има внатрешни sидови 1.200 x 550 m. Меѓу нив биле плевни, куќи на службеници и чувари, пештери со ретки животни, пештери со танчери и акробати и пештери каде што биле пронајдени шлемови. На внатрешниот плоштад доминира гробница во форма на пирамида. На врвот биле придружните згради: живеалиште со сала, објекти за државни службеници и квадратна јама од 3.025 м2 во која беа пронајдени бронзени вагони.
Околу 310 метри источно од надворешните sидови се наоѓаат две ископини, едната со гробници, а другата со фигури од теракота и коњи. Само 300 метри источно од нив има уште четири ископини, од кои две се истражени. Во првата, со големина од 14.260 м2, има армија од војници од теракота со природна големина од 6000 војници и 40 фигури од бронзени и глинени вагони на четири тркала. Следната ископина има ист број војници и 89 вагони. Се на се, мавзолејот се протега на повеќе од 56 км². Важна одлика на овие фигури е исклучителната индивидуализација на секој лик, секоја фигура е различна од другите..
Целиот музеј на првиот император од династијата Чин беше истражен во 1994 година. година и во него посетителите можат да видат 1.087 војници од теракота и коњи, што е бројот на реконструирани бројки досега.
3 Наводи
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Градешница

Свети Ѓорѓи – гробјанска црква во селото Градешница.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во источниот дел од селото.
2 Историја
Бранислав Ристески од Институтот за старословенска култура во Прилеп во склоп на опсежни археолошки истражувања во периодот од 1990 до 1998 година открил дека на местото на коешто се наоѓаат денешните цркви „Св. Антониј“, „Св. Ѓорѓи“ и „Св. Спас“ од средината на II до крајот на III век постоел комплекс на римски вили. Местото на коешто денес се наоѓа црквата „Св. Ѓорѓи“ постоеле простории наменети за престој и производство. Од керамиката украсена со спирали којашто е вградена во фасадата на црквата се заклучува дека во селото Градешница има континуитет на живеење од праисториско време.
3 Архитектура
Градбата на црквата е со правоаголна основа без апсида. Влезот се наоѓа на западната страна и во црквата се влегува преку дрвена врата. Десно од влезната врата, во самиот ѕид е вградена керамика којашто е украсена со спирали. Внатрешноста на црквата не е зографисана и во неа се наоѓаат бројни икони. Објектот е изграден од камен и од тули, а покриен е со кров од ќерамиди.
Во дворот на црквата има помошен објект и гробишта.
4 Галерија
5 Поврзано
* Бренски манастир
* Црква „Св. Илија“ - Градешница
* Црква „Св. Димитриј“ - Градешница
* Црква „Св. Атанасиј“ - Градешница
* Црква „Св. Никола“ - Градешница
* Црква „Вознесение Христово“ - Градешница
* Црква „Св. Антониј“ - Градешница
* Градешница
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
* Старавинска парохија
Црква „Св. Атанасиј“ - Градешница

Свети Атанасиј – црква во селото Градешница. Се среќава и како манастирска црква.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на неколку километри северно од селото, на ридот Атанасица којшто ѝ дава доминантна положба во однос на селото.
2 Историја
Црквата била изградена во 1980-тите години и долги години била во лоша состојба. Во периодот 2011-2012 била препокриена и ставена во заштита на Општина Новаци.
3 Архитектура
Градбата на црквата е со правоаголна основа и полукружна апсида на источната страна. Главниот влез се наоѓа на западната страна и над него има празна ниша, а црквата има и спореден влез на јужната страна над којшто исто така има празна ниша. До северниот ѕид е доградена затворена припрата со дрвени ѕидови. Внатрешноста на црквата не е зографисана, а иконоастасот е во изработка. Објектот е изграден од варовник и во целост е покриен со кров од ќерамиди.
4 Галерија
5 Поврзано
* Бренски манастир
* Црква „Св. Илија“ - Градешница
* Црква „Св. Димитриј“ - Градешница
* Црква „Св. Ѓорѓи“ - Градешница
* Црква „Св. Никола“ - Градешница
* Црква „Вознесение Христово“ - Градешница
* Црква „Св. Антониј“ - Градешница
* Градешница
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
* Старавинска парохија
Бренски манастир

Бренски манастир — манастир во јужниот дел на Македонија, на северозападните падини на планината Ниџе, во месноста Брен во близина на селото Градешница.
1 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конак, чешма, помошен објект и трпезарии.
1.1 Конак
Конакот на црквата бил изграден и осветен на 1 август 2000 година.
1.2 Чешма
Манастирската чешма била изградена во 1919 година, а била обновена во 1990 година. На нејзино место се наоѓа извор којшто е познат по бистрата и лековита вода. Во врска со изворот се поврзани две верувања кај месното население. Според првото, водата од Брен не се носи дома. Според второто, со водата од изворот се снабдувала тврдината Пешта. Ова сознание го имале мештаните, но не и отоманските власти кои долго време не можеле да ја освојат тврдината, а тоа им успеало дури по откривањето на подземните канали преку кои тврдината се снабдувала со вода.
1.3 Црква „Свети Илија“
Градбата на црквата е со правоаголна основа и полукружна апсида на источната страна. Внатрешноста на црквата не е зографисана, со исклучок на иконостасот којшто наместо икони содржи фрески.
2 Настани
Во чест на благденот Илинден, на 1 и 2 август секоја година манастирот го посетуваат неколку илјади гости од целата област Мариово.
3 Галерија
Црква „Св. Илија“ - Градешница

Свети Илија – манастирска црква на Бренскиот манастир.
1 Архитектура
Градбата на црквата е со правоаголна основа и полукружна апсида на источната страна. Главниот влез на црквата се наоѓа на западната страна и над него има ниша со застаклен дрворез, а црквата има и спореден влез на јужната страна над којшто има ниша со празна застаклена дрвена рамка. Објектот е изграден од варовник и во целост е покриен со кров од ќерамиди. Внатрешноста на црквата не е зографисана, со исклучок на иконостасот којшто наместо икони содржи фрески. На ѕидовите во храмот се закачени бројни икони. Во црквата има и мермерна плоча на којашто е запишан датумот на изградба и осветување на манастирскиот конак.
2 Галерија
3 Поврзано
* Бренски манастир
* Црква „Св. Димитриј“ - Градешница
* Црква „Вознесение Христово“ - Градешница
* Црква „Св. Атанасиј“ - Градешница
* Црква „Св. Никола“ - Градешница
* Црква „Св. Антониј“ - Градешница
* Црква „Св. Ѓорѓи“ - Градешница
* Градешница
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
* Старавинска парохија
Ламберт Италијански

Ламберт или Ламберт II Сполетски (о. 880-15 октомври 898) ― крал на Италија од 891 година, франкиски император, совладеел со неговиот татко од 892 година, и војвода од Сполето и Камерино (како Ламберт II) од смртта на неговиот татко во 894. Тој бил син на Гвидо III Сполетски и Агелтруда, роден во Сан Руфино. Тој бил последниот владетел што издал капитулар според каролиншката традиција.
Десетте заповеди (филм од 1923)

„Десетте заповеди“ (англиски: ''The Ten Commandments'') — американски филм од 1923 година, во режија на Сесил Б. Демил (Cecil B. DeMille) по сценариото на Џини Мекферсон (Jeanie MacPherson). Главните улоги ги толкуваат: Теодор Робертс (Theodore Roberts), Чарлс де Роше (Charles de Roche), Естел Тејлор (Estelle Taylor), Едит Чепмен, Род Ла Рок, Летрис Џој и Нита Налди. Ова е првиот дел од библиската трилогија на Сесил Б. Демил, кој подоцна ги снимил и филмовите „Кралот на кралевите“ (1927) и „Знакот на крстот“ (1932).
1 Синопсис
Филмот е поделен на два дела. Во првиот дел се прикажува тешкиот живот на Евреите во Египет и нивното заминување во Ветената земја, предводени од Мојсеј (го игра Робертс). Тој ги добива од бога десетте заповеди кои ги запишува на камена плоча, но неговите сонародници ја губат верата и го обожаваат златното теле. Дејствието во вториот дел од филмот се одвива во современото општество и ја прикажува приказната за едно семејство од Сан Франциско. Браќата Џон (го игра Дикс) и Ден (го игра Ла Рок) Мектавиш живеат со мајка им Марта (ја игра Чепмен), која е голем верник. Џон е дрводелец и води скромен живот, почитувајќи ги десетте божји заповеди, додека Ден е атеист подготовен да ги прекрши заповедите само за да стигне на врвот од оптшеството. Марта го брка Ден од дома и тој и Џон влегуваат во една гостилница. Таму, сиромашната девојка Мери (ја игра Џој) краде дел од сендвичот на Ден, а потоа се крие во работилницата на Џон. Тој ја носи Мери дома, а Ден веднаш ја освојува. Поради непочитување на строгите верски обичаи, Марта ги брка Ден и Мери од куќата. Три години подоцна, Ден е богат градежник, кој ја гради катедралата, но прави малверзации со цел да заработи пари. Истовремено, иако е оженет со Мери, тој ја изневерува со ориенталната девојка Сали (ја игра Налди). Еден ден, Марта го посетува градилиштето и тогаш паѓа еден ѕид кој ѝ нанесува смртоносни повреди и таа умира. Еден таблоид ги открива малверзациите на Ден и го уценува, но Ден нема пари за да го подмити списанието. Затоа, тој оди кај Сали за да си го земе скапиот накит кој ѝ го поклонил, но таа го одбива. Освен тоа, таа му соопштува дека е заразена од лепра, па најверојатно го заразила и него. Во налет на бес, Ден ја убива Сали и се обидува да побегне во Мексико со моторен чамец, но поради силното невреме, чамецот удира во карпа и така умира Ден. Мери, која е исплашена дека и таа е зарзена од лепра, оди да се збогува со Џон, но тој ѝ чита делови од Новиот завет, нејзините лузни на рацете исчезнуваат.
Трајче Иваноски

Трајче Иваноски (р. Прилеп, - , ) - македонски театарски, филмски и телевизиски глумец. Од 1965 година сè до пензионирањето во 2007 година работел во Народниот театар „Војдан Чернодрински“ во Прилеп. Тој и по пензионирањето продолжува да биде активен во театарот. Покрај неговиот матичен театар тој гостувал и во други театри во Македонскиот народен театар, Драмски театар - Скопје и Народен театар Битола.
1 Филмографија
Иваноски има остварено бројни филмски улоги:
Година, Филм, Улога
1971, Македонскиот дел од пеколот ТВ-филм
1975, Волшебното самарче ТВ-серија
1977, Итар Пејо ТВ-серија
1979, Наши години ТВ-серија, Железничарот
1980, Оловна бригада ТВ-филм
1982, Едно лето ТВ-серија, Економот
1982, Илинден ТВ-серија
1982, Слана во цутот на бадемите ТВ-филм
1984, Белото Циганче ТВ-серија
1984, Јуначко колено ТВ-серија
1985, Трговецот од Солун ТВ-филм
1986, Солунски патрдии ТВ-серија, Аџи Јанкула
1988, Втора смена ТВ-серија
1989, Собирен центар ТВ-филм
1989-1991, Еурека ТВ-серија
1992, Чудовиштата во нашиот град ТВ-филм
1993, Бог да ги убие шпионите ТВ-филм, Затвореник
1994, Прекалени ТВ-серија, Дедото Марко
1995, Во светот на бајките ТВ-серија
2001, Прашина ТВ-филм, Овчар
2003, Лото, лото ТВ-серија
2004, Неверство во зимска ноќ ТВ-филм
2006, Тајната книга ТВ-филм, Прв гостин
2007-2009, Збогум Румелија ТВ-серија
2008, Куќен совет ТВ-серија
2010, Царската е последна ТВ-филм
2012-2014, Тврдокорни ТВ-серија, Мајстор Јонче
2013-2014, Авантурите на Итар Пејо ТВ-серија, Кметот
2014, Македонски народни приказни ТВ-серија
2015, Три во едно ТВ-филм
2015, Последниот Македонец ТВ-филм, Таткото
2 Награди
* Прва награда на театарскиот Фестивал „Војдан Чернодрински“ за млад глумец во улогата на Златан во претставата „''Робот и Агата''“.
* Награда за најдобра машка главна улога за ликот на Горчин во претставата „''Скок преку кожа''“ во режија на Бранко Гапо на Фестивал „Војдан Чернодрински“.
* Во 2003 година на меѓународниот Фестивал на комедија во Корча, Албанија, ја добил главната награда за најдобро глумечко остварување за улогата на професор Павлович во претставата „''Собирен Центар''“.
* Во 2011 година ја добиваа наградата за животно дело на фестивалот „Војдан Чернодрински“ - Прилеп.
* Добитник е и на наградата „3 Ноември“ што ја доделува Собранието на Општина Прилеп.
* Награда за главна машка улога за ликот Протасов во претставата „''Деца на сонцето''“ во режија на Илија Милчин.
* Во 2016 година повторно на Фестивалот „Корча“ добил награда за монодрамата „''Јас Илија Шаторот''“.
Арнулф Корушки

Арнулф Корушки ( 850 - 8 декември 899) ― војвода на Корушка кој го соборил неговиот вујко, императорот Карло Дебелиот, станал каролиншки крал на Источна Франкија од 887 година, спорниот крал на Италија од 894 година и оспорен франкиски император од 22 февруари 896 година до неговата смрт во Регенсбург, Баварија.
1 Поврзано
* Семејно стебло на кралевите на Германија
* Список на франкиски кралеви
Табард

Табард — вид на кратко палто што најчесто го носеле мажите во доцниот среден век и раниот модерен период во Европа. Обично се носи на отворено, палтото било без ракави или имало кратки ракави или парчиња за рамо. Во поразвиена форма бил отворен од страните и можел да се носи со или без појас. Иако повеќето биле обична облека, често работна облека, табардите може да бидат украсени напред и назад со грб, и во оваа форма тие преживуваат како карактеристична облека на грбовните службеници .
Табард (од францускиот ''tabarde'') првично бил скромна надворешна облека од туника, генерално без ракави, носена од селани, монаси и пешаци. Во оваа смисла, најраниот цитат запишан во ''Оксфордскиот англиски речник'' датира од 1300 година.
Многу скапа, но обична облека, опишана како табард, ја носи Џовани Арнолфини во портретот Арнолфини во 1434 година (Национална галерија, Лондон). Може да биде направено од свила и или кадифе, и е исечено и целосно обложено со крзно, евентуално самур.
Преостаната облека слична на средновековниот табард е епитрахилот. Ова е широка лента од ткаенина која се носи предниот дел од телото, со отвор за главата и без ракави. Може да има качулка, и може да се носи под или над појас.
1 Галерија
Лотар I

Лотар I (средновековен латински и холандски: ''Lotharius''; германски: ''Lothar'' ; француски: ''Lothaire''; италијански: ''Lotario'') (795-29 септември 855) ― император (817–855, совладеел со својот татко до 840 година), и управник на Баварија (815-817), крал на Италија (818-855) и Средна Франција (840-855).
Лотар бил најстариот син на каролиншкиот император Лудвиг Побожниот и неговата сопруга Ерменгарде Есбајеска, ќерка на Ингерман, војводата на Есбаје. Во неколку наврати, Лотар ги повел своите полноправни браќа Пипин I Аквитански и Лудвиг Германски во бунт против нивниот татко за да протестираат против обидите да го направат нивниот полубрат Карло Ќелавиот сонаследник на франкиските поседи. По смртта на таткото, Карло и Лудвиг ги здружиле силите против Лотар во тригодишна граѓанска војна (840-843). Борбите меѓу браќата ја децентрализирале Франкиската Империја, составена од нивниот дедо Карло Велики, и преку власта во своите земји, ги поставиле темелите за развој на современа Франција и Германија.
1 Смрт и последици
Во 855 година, тој сериозно се разболел, и очајувајќи се да се опорави, се откажа од престолот, ги поделил своите земјишта на тројцата синови и на 23 септември влезе во манастирот Прим, каде што починал шест дена подоцна. Тој бил погребан во Прим, каде што биле пронајдени неговите останки во 1860 година. Токму во Прим, Лотар најмногу бил е запаметен.
Истата година, Лотаровото кралство било административно поделено меѓу неговите тројца синови во договор наречен Примски договор: најстариот, Лудвиг II, ја добил Италија и титулата император; вториот, Лотар II, ја примил Лотарингија; најмладиот, Карло, ја доби Прованса. 
2 Наводи
Данчо Бањански

Данчо Бањански (р. во Кавадарци) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец. Во 1962 година како глумец аматер почнал да игра претстави во Театарот во Кавадарци, во 1972 година се вработил и останал сè до неговото пензионирање во Театар Кавадарци.
1 Филмографија
Бањански има остварено бројни филмски улоги:
Година, Филм, Улога
1984, Јуначко колено ТВ-серија
1985, Од зад грб ТВ-филм
1997, Македонски народни приказни ТВ-серија
1999, Каца ТВ-филм, Димо
2000, Погрешно време ТВ-серија
2005, Лудомарини лакардии ТВ-серија
2013, Тиквешко востание ТВ-серија
2014, Женски итроштини ТВ-филм
2015-2016, Кавадаречки народни приказни ТВ-серија
2017, Македонски народни приказни ТВ-серија
2020-2024, Кавадаречки народни приказни ТВ-серија
2023, Фениксот од Кавадарци ТВ-филм
2 Награди
* Прва награда за епизодна улоги за ликот Буки во претставата „''Венчаница''“ на републичкиот натпревар „Аматерски смотри“ во Битола (1962)
* Прва награда за машка улога за улогата Тој во претставата „''Бумеранг''“ на југословенскиот натпревар на Драмски смотри (1970)
* Прва награда за изведбата на „''Очи''“ од Ацо Шопов Републички натпревар во Србија (1976)
* Прва награда за машка улога за претставата „''Незакопани мртовци''“ од Жан Пол Сартр
* Награда за најдобра машка улога „''Свадба''“ од Васил Иљоски од жирито на републичкиот натпревар во Струмица
* Прва награда за најдобра машка улога за ликот Давид Штрбац од претставата „''Јазовец пред суд''“ на републичките Драмски смотри во Битола
* Награда „7 Септември“ на Општина Кавадарци (2022)
Централен државен архив (Италија)

Централниот државен архив (|Archivio centrale dello Stato) — главниот државен архив на Италија кој ги чува архивите и документите произведени по обединувањето на Италија (1861) од централните органи на Кралството Италија и на сегашната Италијанска Република, како и од јавните тела од национално значење и од избрани приватни лица.
Седиштето на Централниот државен архив се наоѓа во ЕУР, Рим и покрај тоа што организацијата е под покровителство на Министерството за култура, има значителна оперативна автономија. Создаден е во 1875 година под името Кралски архив, а било преименуван во 1953 година.
Документите на италијанските држави пред обединувањето, нотарските документи и документите по 1861 година, но создадени локално, се зачувани во системот на Државни архиви дистрибуирани низ Италија, кој вклучува 103 архиви по една за секоја италијанска покраина, како што се Државниот архив на Фиренца, Државниот архив на Милано и Државниот архив на Венеција, заедно со неколку дополнителни локални подгранки.
1 Дополнителна литература
; Архиви
*''Archivio Centrale dello Stato'', a cura di Paola Carucci, in ''Guida Generale degli Archivi di Stato Italiani'', vol. I, pp. 33–295, Roma 1981 година.
*''L'Archivio Centrale dello Stato: 1953/1993'', cura di Mario Serio, Roma, 1993, стр. XVI, 611, (Pubblicazioni degli archivi di Stato. Saggi, 27).
*''EUR, Guida degli Istituti culturali'', a cura dell'Archivio Centrale dello Stato e dell'Ente EUR, Milano, 1995, pp. 185.
* Paola Carrucci, ''Gli Archive di Stato'', во ''Storia d'Italia nel secolo ventesimo.''''Strumenti e fonti'', a cura di Claudio Pavone, vol. II, pp. 55–129, Roma, 2006 (Pubblicazioni degli archivi di Stato, Saggi, 88).
; Библиотека
* Renato Grispo, ''La biblioteca dell'Archivio Centrale dello Stato.''''Storia, funzioni, organizzazione'', in ''Rassegna degli Archivi di Stato'', 1962, 1, стр. 33-46.
* Vittorio Stella, ''La biblioteca dell'Archivio Centrale dello Stato.''''Natura e prospettive di sviluppo'', in ''Rassegna degli Archivi di Stato'', 1962, 1, стр. 47–61.
* Giovanni Paoloni, ''La biblioteca dell'Archivio Centrale dello Stato'', in ''Rivista trimestrale di diritto pubblico'', 1986, 3, стр. 914-923 година.
* Eugenia Nieddu, ''La biblioteca dell'Archivio Centrale dello Stato'', in ''Le biblioteche dell'amministrazione centrale dello Stato'', a cura di Madel Crasta, Sandro Bulgarelli, Patrizia Valentini, pp. 93–100, Roma, 1990 година.
* Amadeo Benedetti, La Biblioteca dell'Archivio Centrale dello Stato, во "Culture del testo e del documento", a. 11, n. 31, 2010, стр. 93-98.
Ирена Илиевска

Ирена Илиевска (р. , Скопје) — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица.
Дипломирала на Факултетот за драмски уметности во Скопје, на отсекот за актерска игра во класата на професорот Владимир Милчин во 2013 година.
1 Филмографија
Илиевска ги остварила филмските улоги:
Година, Филм, Улога
2012, Душан ТВ-филм
2014-2017, Македонски приказни ТВ-серија
2015, Бела ноќ ТВ-филм, Темјана
2016, Вистинска љубов ТВ-филм, Наде
2016, Болка на душата ТВ-серија, Секретарка
2018, Преспав ТВ-серија, Милена
2018, Заразената област Мара и Жарко ТВ-филм, Климентина
2018, Ругање со Христос ТВ-филм, Невестата
2022-2023, Бистра вода ТВ-серија, Ана
2024, Буг ТВ-филм
2025, Утре наутро ТВ-филм, Аида
2026, Утре наутро ТВ-серија, Аида