Гент-Вевелгем 2016

Гент-Вевелгем 2016 (службено: Гент-Вевелгем — Во полињата на Фландрија) — еднодневна велосипедска класична трка, која се одржала на 27 март 2016 година. Претставувало 78. издание на трката Гент-Вевелгем и седма трка во сезоната на Светската турнеја. Трката поминала растојание од 243 километри, започнувајќи во Дејнзе и завршувајќи во Вевелгем во Белгија и еден мал дел од трката поминувал низ северниот дел на Франција. Трката имала десет искачувања, неколку од нив со калдрма, кои биле главна потешкотија на трката. Последното и најтешко искачување било Кемелберг. Фаворити на трката биле Александер Кристоф, Фабијан Канчелара и Петер Саган.
Трката била освоена од Саган, кој се издвоил со Канчелара и Сеп Ванмарке на Кемелберг по низа одвојувања кои се случиле во првата половина на трката. Ним им се приклучил Вјачеслав Кузнецов, кој бил во рано бегство и групата од четворица стигнала заедно на целта. Саган го освоил спринтот, додека Ванмарке завршил втор, а Кузнецов трет.
Во текот на францускиот дел на трката, белгискиот возач Антоан Демоатје паднал и подоцна бил удрен од мотор. Починал истата вечер.
1 Рута
Рутата за Гент-Вевелгем 2016 била значително променета од изданието во 2015 година, но и од другите претходни изданија. Биле користени неколку различни искачувања. Главна одлука била одлуката да се користи другата страна на најважното искачување на трката, Кемелберг. Во претходните години, рутата поминувала од страната каде што максималниот наклон изнесува 17%, но во 2016 година се користела страната каде што имало наклони од 23%, опишани од „Сајлинг Викли“ (''Cycling Weekly'') како „болни“. Директорот на трката, Ханс де Клерк, дал три причини за промената: калдрмата била неодамна обновена, изданието во 2016 година ја одбележувало 60-годишнината од вклучувањето на Кемелберг и желбата да се даде рамнотежа помеѓу спринтерите и напаѓачите. Белгиското здружние „Котакол“, кое ги впишува и оценува сите искачувања во земјата, го оценила страната на Кемелберг која ќе се возела во 2016 година како најтешко искачување во Фландрија: со оценка од 183 бода било потешко од Копенберг (172), Мур ван Герардсберген (171) или традиционалното искачување на Кемелберг (152).
Трката започнала во Дејнзе во Источна Фландрија, 20 километри од Гент. Рутата веднаш ги носела возачите кон Западна Фландрија. По 77 километри рамен терен, се приближувале до брегот кај Верне. Тука, рутата ги носела возачите јужно кон северниот дел на Франција; по 119 километри, групата поминувала низ Ворму, потоа јужно од Стенворд, каде биле првите искачувања на трката. Првите осум искачувања дошле брзо, сместени во должина од 32 километри. Првото искачување било Катсберг; потоа следеле Кокерелберг, Верт Мон, Кот ди Равел Пут и Кот де ла Бланшисери. Потоа, возачите се вратиле во Белгија и го искачиле Банеберг, Кемелберг и Монтеберг. Потоа имало поблаг терен. Последните две искачувања биле повторувања на Банеберг-Кемелберг. На врвот на завршното искачувања останувале уште 34 километри рамен терен до целта во Вевелгем.
2 Екипи
25 екипи биле најавени како дел од трката: сите 18 UCI World Tour екипи биле автоматски поканети; седум професионални континентални екипи добиле специјални покани. Во поканетите екипи биле и две белгиски екипи ( и ), две француски екипи ( и ), италијанска екипа, холандска екипа и полска екипа. Секоја екипа можела да настапи со осум возачи. била единствена екипа со седум возачи, но и тројца возачи (возачите на , Ијан Станард; на , Александер Кристоф и на , Алекси Гужар) не ја започнале трката; вкупно 196 возачи тргнале од Дејнзе.
3 Фаворити пред трката
Имало нејаснотии пред трката околу тоа кој ќе биде поголем фаворит на трката, спринтерите или напаѓачите на искачувањата. Помеѓу спринтерите, Александер Кристоф, победник на Трка околу Фландрија 2014, бил фаворит, со Андре Грајпел, Арно Демар, Марк Кевендиш, Елија Вивијани и Фернандо Гавирија исто така се сметале за можни победници. Меѓутоа, Кристоф се откажал од трката поради треска која започнала два дена порано, веднаш по Е3 Харелбеке.
Имало и бројни други возачи кои имале можност за напад порано во трката. Тука биле: Том Бонен (Етикс-Квик-Степ), кој ја освоил трката трипати претходно и неговите колеги Ники Терпстра и Здењек Штибар. Петер Саган, моменталниот светски првак, ја освоил трката во 2013 година со соло напад; исто така, имал вештина за силни спринтови. Не освоил ниедна трка во 2016 година. Други возачи за напад порано во трката биле Фабијан Канчелара, Лук Роу (Скај), Сеп Ванмарке, Грег ван Авермат и победникот од 2009 година, Едвалд Боасон Хаген (Дименжн Дата).
Првакот од 2015 година, Лука Паолини, не бил присутен да ја одбрани својата титула поради неговата суспензија по позитивниот тест за кокаин при Тур де Франс 2015.
4 Извештај од трката
Трката се одржала во ветровити услови. Заедно со падови, овие услови предизвикале главната група да се подели на неколку групи во првиот дел од трката. Првата група било бегство од пет возачи, составено од Ливе Вестра, Павел Брут (Тинкоф), Јозеф Черни (ЦЦЦ-Спранди-Полковице), Јонас Рикерт и Симон Пело. Нивното водство се зголемило на единаесет минути на една точка, но брзо било намалено кога темпото на главната група се зголемило. Ова ја поделило главната група на ешалони. До половина трка, имало група во потера 90 секунди зад нив составена од многу фаворити, вклучувајќи ги Бонен, Боасон Хаген, Канчелара, Саган, Тиш Бенот и Јенс Дебишер (обајцата Лото-Судал) и Ван Авермат. Биле следени од друга група која била предводена од Трек-Сегафредо и ЛотоНЛ-Џамбо; оваа група била една минута зад нив. На 115 километри до целта, првата група го достигнале бегството; по 24 километри, оваа група била достигната од другите групи во потера. Така се создала група од 50 возачи на чело на трката.
Имало смирување во групата, кога останувале уште пет искачувања до целта. Трек-Сегафредо ја контролирале групата преку Баневер и првото искачување на Кемелберг. Меѓутоа, помеѓу двете искачувања, Дебишер паднал и бил присилен да се повлече од трката. На Монтеберг, со 66 километри до целта, пет возачи нападнале. Тоа биле Матео Трентин, кој го започнал нападот, Брут, Бенот, Даниел Ос и Џакомо Ницоло (Трек-Сегафредо). Биле следени од Димежн Дата и ЛотоНЛ-Џамбо, но им одзело 15 километри да ги стигнат. Кога биле стигнати, Вјачеслав Кузнецов (Катјуша) нападнал сам и имал водство од минута до второто искачување на Банеберг.
Ванмарке нападнал на Банеберг, но бил следен од главната група, предводена од Мануел Квинцијато (БМЦ). На второто искачување на Кемелберг, од тешката страна, Канчелара нападнал и бил следен од Ванмарке и Саган. Го стигнале Кузнецов и создале водечка група. Биле следени од групата на Лук Роу, Здењек Штибар и Грег ван Авермат, но успеале да ја зголемат својата предност. Групата во потера била стигната од главната група и четворката напред останала заедно до целта со значајна предност. Имале предност од 40 секунди пред да намалат значително како подготовка за спринтот. Кузнецов бил прв кој го започнал спринтот; меѓутоа, бил следен од Саган, кој го претекнал за победа на трката. Ванмарке завршил пред Кузнецов за второто место, додека Канчелара завршил четврти. Главната група завршила единаесет секунди зад нив, каде што Демар го освоил спринтот за петтото место.
4.1 Смртта на Антоан Демоатје
Трката била нарушена од смртта на Антоан Демоатје. Демоатје паднал со четворица други возачи близу Сент Мари Капел, во северниот дел на Франција, на 115 километри пред целта. По падот, останал да лежи на патот кога бил удрен од мотор, кој ги следел возачите. Демоатје првично бил однесен во болница во Ипс пред да биде пренесен на интензивна нега во универзитетската болница во Лил, поради сериозноста на неговите повреди. Неговата екипа објавила изјава во која кажеле дека неговата состојба е „екстремно сериозна“; неколку часови подоцна, гласноговорникот на локалната полиција потврдил дека починал. Падот бил виден од Жилиен Жирди, спортски директор во екипата , кој изјавил дека Демоатје бил дел од група назад во главната група, која се спуштала со околу 70 км/ч. Изјавил дека, кога возачите паднале, немало време возачот на моторот да застане и веднаш познал дека судирот бил многу сериозен.
5 Резултати
&mdash; Најдобрите десет возачи од вкупно 82, кои ја завршиле трката
6 По трката
6.1 Реакции за смртта на Демоатје
Имало распространета тага помеѓу сите вклучени во професионалниот велосипедизам по смртта на Демоатје, особено откако и уште еден млад белгиски велосипедист, возач на Рубе-Лиле Метропол, Дан Мингер, умрел по срцев удар на Критериум Интернасионал. Сеп Ванмарке твитнал: „наеднаш второто место повеќе не е важно по овие ужасни вести“. Другите возачи, особено во екипата на Демоатје, , исто така, ја изразиле својата тага. Спортскиот директор на екипата, Илер ван дер Ширен, оддал почит на неговиот возач, велејќи дека бил „среќен бидејќи бил велосипедист“. Демоатје го имал својот прв настап на трката од Светската турнеја, Е3 Харелбеке, два дена претходно и бил дел од главното бегствот. Екипата се повлекла од Три дена Де Пане следната недела.
Покрај оддавањето почит на Демоатје, многу возачи повикувале на подобредување на безбедноста на професионалните велосипедски трки. Многу возачи биле вклучени во судири со мотори на трките во претходните неколку години, вклучувајќи ги Петер Саган, Тејлор Фини, Грег ван Авермат, Серхио Паулињо, Јакоб Фуглсанг, Џеси Сарџент, Силвен Шаванел и Стиг Брукс. Алберто Контадор твитнал „одредби за моторите на трките се потребни СЕГА“, додека други возачи повикувале на јасни правила, ограничувања на брзината и испити за возачите на моторите. Марсел Кител ја опишал безбедноста на возачите како проблем кој треба да има ист приорите како антидопингот. Гласноговорникот на Ванти-Груп Гоберт изјавил дека возачот на моторот бил искусен и не е виносен за инцидентот. Претседателот на управното тело на велосипедизмот, Меѓународен велосипедистички сојуз (UCI), изјавил дека ќе има итен состанок на друмската комисија за несреќата; исто така изјавил дека треба да се почекаат резултатите од истрагата и дека е важно да се направат „вистинските одлуки“.
6.2 Реакции по трката
Победата на Петер Саган на трката била прва по освојувањето на виножито-маичката на Светското друмско првенство минатата година. Со тоа се ставило крај на „фрустрирачкото трчање“, како што било наречено од „Сајклинг Викли“, по второто место на Е3 Харелбеке два дена претходно. Изјавил дека бил многу среќен што остварил победа во маичката, особено бидејќи Гент-Вевелгем била важна трка за него. Изјавил дека не сакал да ја направи истата грешка како на претходните трки работејќи силни во завршниот дел на трката; раниот спринт на Кузнецов му дало поттик за неговиот спринт.
Ванмарке изјавил дека бил „задоволен со второто место“ откако имал тешка трка. Бил заробен во вториот ешалон, кога се поделила групата и имал „долга потера“ да се врати до предводниците. Иако не успеал целосно да ги следи Канчелара и Саган на завршното искачување, возел агресивно на спустот и се вратил до нив. Бил многу уморен на крајот на трката и било тешко да ги порази Саган и Канчелара. Канчелара изјавил „сигурно е среќен Велугден, но не е среќен ден на Гент-Вевелгем“ откако завршил четврти од четворица возачи во завршниот спринт. Меѓутоа, бил среќен дека секогаш бил на чело на групата и не паднал. ''Cyclingnews.com'' напишале дека сè уште е главен фаворит за победа на Трката околу Фландрија.
6.3 Поредок во Светската турнеја
По второто место на Е3 Харелбеке и неговата победа на Гент-Вевелгем, Саган го презел водството во сезоната на Светската турнеја, седум бода пред Ричи Порт (BMC). Колегата на Саган, Алберто Контадор, се поместил на третото место по Волта а Каталуња; Тинкоф го презел водството во екипниот поредок. Австралија останала на врвот во националниот пласман.