Норкринг

Норкринг АС е снабдувач на дигитална копнена телевизија и радио пренос во Норвешка и Белгија. Во Норвешка, Норкринг работи со мрежа за дигитално видео емитување – копнена (ДВБ-Т) за Норгес телевисјон, како и радио Еф-Ем и дигитално аудио емитување (ДАБ). Во Белгија, Норкринг работи со ДВБ-T, ДВБ-T2, Еф-Ем, ДАБ и ДАБ+ мрежа. Таа управувала со ДВБ-T мрежа во Словенија во периодот од 2010 до 2012 година. Норкринг е во сопственост на Теленор; Норкринг Белгија е во сопственост на 75 отсто од Норкринг и 25 отсто од Партиципатиематшапиј Влаандерен.
1 Историја
1.1 Рано емитување на радио
Норвешката телеграфска управа изјавила дека работи на радио емитување во 1922 година. По консултации со други земји, се препорачало владата да ја поседува и да управува со преносната инфраструктура. Норвешка ја укинала забраната за слушање странско радио без дозвола во 1923 година. Во исто време станала неопходна дозвола за работа со предавател. Финансирањето на радиодифузијата се засновало на комбинација од реклами, надоместоци за лиценца за поседување на радио и надоместок за купување на радио. Неколку компании се здружиле во 1922 година за дозволи за управување со радио канали. За да се избегнат слични проблеми како оние што се случиле во Соединетите Држави, администрацијата се обидела да ги ограничи производителите на радија и тие да не поседуваат канали.
На Крингкастинселскапет („Радиодифузна компанија“) му била дадена првата дозвола во 1924 година. Имал повеќе од 2000 акционери, со главни делови кои биле во сопственост на Маркони компани, Телефункен и Вестерн електрик. Имал дозвола да управува со предавател во Осло со досег од 150 км. Бил во сопственост на Крингкастинселскапет, но управуван од Телеграфската управа. Дополнителни пет предаватели биле изградени во Источна Норвешка во текот на 1920-тите. Тие ги вклучуваат Рјукан во 1925 година, Нотоден и Порсгрун во 1926 година и Хамар и Фредрикштад во 1927 година. На Норвешка ѝ биле доделени три AM фреквенции за емитување во 1926 година. Други радио канали биле основани во Берген во 1925 година, Тромсо во 1926 година и Алесунд во 1927 година.
Крингкастинселскапет добил дозволи да работи во поголемиот дел од земјата во 1928 година. Еден скандал ја погодил радиодифузната компанија во 1929 година, во кој нов предавател во Ламберцетер во Осло немал доволно моќ. Вториот скандал бил откривањето на менаџментот кој се збогатил. Првиот бил предизвикан поради тоа што Телеграфската управа не ги разбрала целосно ефектите од радио преносот за време на дизајнот и немало недоволно димензионирање на предавателот. Проблемот бил решен кога производителот, Телефункен, ги презел трошоците за негово претворање од среден бран во краток бран. Нови предаватели биле инсталирани во Кристијансанд, Ставангер, Трондхајм во 1930 година, Бодо во 1931 година, Нарвик во 1934 година и Вигра во 1935 година.
Скандалот резултирал со предлог за нова организација на радиодифузијата. Најпрво, министерот за трговија и индустрија, Ларс Офтедал, предложил модел според кој преносот би бил одговорност на Телеграфската управа, а со кој би се формирала нова, приватна програмска компанија, во сопственост на Осло. На ова се спротивставил министерот за образование и црковни работи, Сигвалд Хасунд, кој не сакал капиталниот печат ориентиран кон сензации да го контролира радиото и сакал владата да има контрола. Наследникот на вториот кабинет на Мовинкел во 1931 година, Кабинетот на Колстад, го поддржал Хасунд и предложил во 1932 година владата да преземе одговорност за содржината. До моментот кога прашањето било изгласано во Парламентот, Третиот кабинет на Мовинкел бил поставен, предлагајќи буџетската одговорност да биде на радиодифузната компанија, а не на Телеграфската управа. Норвешката радиодифузна корпорација била основана во 1933 година како национален радиодифузер во државна сопственост.
НРК ја добил сопственоста на предавателот и студијата, додека Телеграфската управа требала да биде одговорна за техничките операции. Телеграфската управа ја презела целата одговорност за техничката опрема на НРК од 1936 година, во обид да ги рационализира операциите. Сепак, тоа резултирало со намалена холистичка контрола врз НРК, а аранжманот бил напуштен во 1950 година, кога сите технички аспекти освен преносот биле префрлени на НРК. Планот од 1930 година предвидувал национална мрежа од 43 предаватели, која требала да биде инсталирана во три фази. Плановите до 1935 биле намалени на 19 предаватели. Од 1933 до 1940 година, НРК инвестирал 5 милиони норвешки круни во предаватели. Само еден дополнителен главен предавател, во Нарвик, бил завршен. Стратегијата била делумно предизвикана од ниските проценки за раст и приоритизирањето на изградбата на радиодифузен центар во Мариенлист во Осло. Проценките од 1939 година покажале дека 1,5 милиони Норвежани имале стабилен прием на радио, што е речиси половина од населението.
Како контрамерка против она што во тоа време се карактеризирало како "финска опасност", и за да се стигне до населението на Сами и Квен со норвешки јазик и култура, во Вардо бил основан предавател во 1934 година. До 1935 година, програмите од Осло до други предаватели се спроведувале преку редовна телефонска линија. Во 1934 година биле тестирани однапред направени програми дистрибуирани со помош на грамофонски плочи во 1934 година, но квалитетот се покажал премногу низок. Радио преносот со кратки бранови бил тестиран истата година, но не покажал повисок квалитет.
Следната година, Телеграфската управа вовела високофреквентни преносни линии помеѓу Осло и радио предавателите. Тоа било делумно финансирано преку подарок од 2 милиони норвешки круни од државата и 230.000 норвешки круни годишна претплата. НРК протестирал против одлуката, наведувајќи дека Управата за телеграфија ги диктирала условите. Почетната линија, која се протегала на север до Вадсо, била отворена во 1934 година. Потоа биле изградени линии до Алесунд, Берген и преку Кристијансанд до Ставангер, последното отворање три години подоцна. Далноводите биле завршени во 1937 година и останале во употреба 30 години. Нивниот главен недостаток бил тоа што не можеле да пренесуваат во двете насоки истовремено, што придонело Осло да стане центар на производството. Доколку содржината требала да се пренесува од други локации, техничарите ќе морале да ги „вртат“ ресиверите на линијата. Ова било клучно од радио-операторите кои најавиле „Националната програма ќе продолжи од...“ и од 1950-тите „преку...“, во која програмата паузирала десет секунди за техничарите да ја реконфигурираат.
Во текот на германската окупација на Норвешка за време на Втората светска војна (1940–1945 година), Насјонал Самлинг (НС) и германските власти ја презеле контролата над НРК. Независен дел од НРК бил формиран во Лондон и понудил алтернативно емитување. И НРК Лондон и Британската радиодифузна корпорација станале важни радио канали. Од август 1941 година, окупационите сили побарале од сите членови на НС да ги предадат своите радија. Само 110.000 од 538.000 одземени радија биле вратени на нивните сопственици, што резултирало со масовно производство на нови радија. Ова и зголемената пенетрација резултирале во НРК со многу високи приходи во доцните 1940-ти и 1950-тите, што им овозможило да преземат голем ризик, спротивно од Телеграфската администрација, која била многу ограничена со финансии и сакала да го минимизира ризикот. До почетокот на 1950-тите, 93 проценти од населението имало пристап до радио - двојно повеќе од продорот на телефоните. Ова се должело на поголемата политичка поддршка во изградбата на радиодифузната инфраструктура во комбинација со пониските инвестициски трошоци. Во доцните 1940-ти НРК користел големи ресурси за изградба на испраќач со кратки бранови во Фредрикштад кој можел да стигне од Норвешка во странство, а особено до морнарите.
1.2 Еф-Ем и монохроматска телевизија
Во периодот помеѓу 1945 и 1970 година доминирало стратешко несогласување помеѓу НРК и Телеграфската управа. Во 1941 година, НС ја префрлил одговорноста за техничкиот дел од програмирањето на НРК. По војната првично имало консензус да се промени одлуката, но НРК и министерот Кааре Фостервол одлучиле да го поддржат новиот аранжман. Владиниот комитет и Парламентот се согласиле со Фостервол, а транзицијата била завршена во 1950 година. НРК ги заинтересирало многу од помладите инженери на Телеграфската администрација, што ги зајакнало тенденциите за иновативна НРК и конзервативна Телеграфска администрација.
НРК започнал да планира телевизиски преноси во 1950 година и ги избрал меѓународно препорачаните 625 линии. Комисија предводена од Олаф Мое разгледувала три техники на пренос: физичка дистрибуција на филм, коаксијални кабли и микробранов радио пренос. Коаксијалот бил тестиран со изградба на линија од Осло која била завршена 1953 година и до Берген во 1957 година. Војската отворила пренос помеѓу Источна Норвешка и Берген во 1954 година со 24 телефонски линии. Сепак, Телеграфската управа првично останала скептична за технологијата.
На крајот, преносите се сметале за единствениот реален пристап, иако тоа предвидувало многу големи инвестиции. Била предложена заедничка мрежа, која ќе можела да поддржува телевизија во вечерните часови, а преку ден телефони, но Телеграфската управа ја игнорирала поради високите трошоци. Парламентот одобрил пробно емитување во 1953 година за две години, и покрај протестите на Телеграфската управа. Почнувајќи од 12 јануари 1954 година, тие биле испратени само од еден предавател во Осло и не биле објавени. Биле прекинати во 1956 година.
Планот за фреквенција во Копенхаген од 1948 година предвидувал на Норвешка да ѝ биде доделен само еден среден бран и една долга бранова фреквенција. Квалитетот на звукот се намалил бидејќи норвешките предаватели биле принудени да споделуваат фреквенции со странски канали. Ова можело да се надмине само со инсталирање мрежа на Еф-Ем предаватели за емитување. Телеграфската управа го отфрлила Еф-Ем, наведувајќи дека тоа барало целата земја да купи нови радија. Планот од 1949 година предложил нов предавател на долги бранови во Клофта, и национална мрежа на предаватели на средни бранови. НРК го прифатил предавателот во Клофта, но ги отфрлил предавателите на средни бранови. Бидејќи дваесет проценти од населението немало прифатливо радио покривање, НРК одлучил во 1953 година да изгради Еф-Ем предаватели во Западна Норвешка и Агдер за да стигне до овие области. Предноста на изградбата на Еф-Ем предаватели било тоа што можеле да се лоцираат заедно со телевизиски предаватели, намалувајќи ги трошоците за пуштање во употреба.
Затоа НРК предложил преместување на предавателот на долги бранови од Клофта во Западна Норвешка и изградба на Еф-Ем мрежа во Источна Норвешка. Телеграфскиот директор Свер Рининг-Тонесен изјавил дека е неопходно „да се држиме до минатото“ и го отфрлил предлогот. До 1955 година, Телеграфијата предложила радио мрежата да се воспостави со користење на 26 Еф-Ем предаватели. Еден на врвот на Гаустатопен ќе ја покриел централна Источна Норвешка, додека остатокот ќе бил изграден во области без прифатливо покривање на AM. Преносот до Еф-ЕМ предавателите ќе се вршел со помош на телефонски линии. Се проценувало дека изградбата на Еф-Ем и телевизиската преносна мрежа би траеле десет до петнаесет години. НРК го отфрлил планот, и поради долгиот временски период и затоа што сакал да им даде приоритет на Источна Норвешка и Тренделаг, кои имале најконцентрирано население. Телеграфската управа предложила и да се постави кабелско радио, делумно затоа што тоа ја забрзувало изградбата на телефонската мрежа. Кабелското радио било инсталирано во Сетесдал, Рана и Сулитјелма.
Парламентот во 1957 година одлучил да се изгради национална телевизиска мрежа. Главниот проблем биле далноводите до копнените предаватели, за користење на телефонски линии биле потребни 300 линии. Норвешкиот одбранбен истражувачки центар и Нера развиле технологија што го овозможила ова. НАТО финансирал мрежа за радио врска за војската, која таа ѝ ја понудила на НРК. Ова најмногу било користено како преговарачки чип за да се добие согласнот, да се прифати планот во рамките на Телеграфската управа или за да се дозволи НРК да ја преземе контролата врз изградбата на системот за пренос. Тактиката успеала и Телеграфската управа го прифатила предлогот за градење на телевизиска мрежа во февруари 1957 година.
Изградбата на телевизиска мрежа започнала со микробранов радио пренос во супервисок фреквентен опсег. Основата на системот бил двонасочен телефонски канал 960, еднонасочна мрежа на телевизиски канали и дополнителни комуникациски линии во трет канал во Јужна Норвешка. Овие линии можеле да се пренасочат ако една од преносните станици испаднале. Истата била дополнета со непотребна мрежа од 300 телефонски канали. Со планот од 1957 година се предвидувало седумдесет до осумдесет проценти од населението да има телевизија во рок од дванаесет години. Ова чинело 70 милиони норвешки круни, составени од 28 предаватели и 19 фреквентни конвертори. Паралелно би се градела Еф-Ем мрежата со 37 предаватели и 10 фреквентни конвертори.
Преносната мрежа била отворена помеѓу 1960 и 1968 година и ги опфаќала сегментите Осло-Берген, брегот од Осло преку Кристијансунд, Берген, Ставангер и Алесунд до Трондхајм и од Осло преку Трондхајм на север до Киркенес. НРК располагал со четири моно-аналогни програмски канали од 15 kHz. Владата ја забрзала изградбата на предаватели во 1966 година, а до 1971 година седумдесет и девет проценти од населението имало пристап до телевизија. Во 1970 година мрежата се состоела од 39 главни телевизиски предаватели и 266 помали предаватели и фреквентни конвертори. Мрежата Еф-Ем се состоела од 36 главни предаватели и 126 помали предаватели и фреквентни конвертори. Инвестициите чинеле 200 милиони норвешки круни - зголемувањето било предизвикано од комбинација на инфлација и недоволно буџетирање. Оперативните трошоци останале на буџетските нивоа.
1.3 Телевизија во боја и либерализација
Во текот на 1960-тите, НРК активно ги отстранувал информациите за бојата на програмите испратени преку Европската радиодифузна унија. Ова било укинато по наредба на Министерството за образование и црковни работи пред Зимските олимписки игри во 1968 година. Одлуката за започнување на емитување во боја била донесена од Парламентот на 9 декември 1970 година. Церемонијата на доделувањето на Нобеловата награда за мир во 1971 година била снимена во боја, и додека била испратена на Евровизија во боја, таа била емитувана домашно монохроматски. Првото домашно емитување во боја се одржало на 1 јануари 1972 година.
Додавањето на регионални канцеларии резултирало со надградба на микробрановата радио преноси во 1970-тите. Управата за телекомуникации инсистирала да продолжи да користи аналоген пренос, додека НРК наместо тоа сакал да имплементира дигитален пренос. НРК го добил овој договор, и бил инсталиран систем базиран на транзистор со капацитет што одговарал на 960 телефонски линии. Резултирачкиот систем имал два радио канали, еден за пренос на радио од Осло до регионалните канцеларии и еден за пренос помеѓу регионалните канцеларии. Еф-Ем предавателите ги снабдувале своите програми од подрачните канцеларии. Системот имал двонасочен телевизиски канал, кој можел да ги напојува телевизиските програми до предавателите и да овозможува пренос на програмска содржина од регионалните канцеларии во Осло. Системот за пренос на звук имал четири 2-мегабитни канали; едниот се користел за 30 телефонски линии, а другиот за 5 програмски канали. Тие имале стапка на земање примероци од 32 kHz и 14-битна брзина, која била намалена на 11 преку компресија. Ниту еден друг достапен систем не можел да произведе звук со ваков квалитет.
Теленор објавил во 2004 година дека размислува да го продаде својот оддел за радиодифузија, кој покрај Норкринг се состоел од Канал дигитал, Конекс и Теленор сателајт бродкестинг. Поделбата била вреднувана на 9,7 милијарди норвешки круни. Општината Форде побарала даноци на имот за предавателот на Хафстадфјелет. Случајот завршил во Окружниот суд Фјордан, кој во 2005 година утврдил дека Норкринг не бил обврзан да плаќа данок на имот.
1.4 Дигитализација
На Норвешка ѝ биле доделени ДАБ фреквенции во 1995 година, овозможувајќи да започне дигитално радио емитување. Фреквенциите биле поделени помеѓу национален мултиплекс, регионални мултиплекси и локални мултиплекси. НРК и П4 спроведеле пробно емитување и НРК го лансирал првиот радио канал во светот само за ДАБ, НРК Алтид класиск. Следната година, владата изјавила дека не била одговорност на владата да изгради дигитална радиодифузна мрежа и изјавила дека тоа ќе треба да го спроведат радио каналите.
НРК, Групацијата ТВ 2 и Теленор започнале во 2001 година да преговараат за воспоставување дигитална терестријална телевизиска мрежа. Теленор се повлекол и НРК и ТВ 2 го основале Норгес Телевисјон во 2002 година. Владата повикала на тендер за концесија за ДВБ-T мрежа во 2002 година. Норкринг проценил во 2003 година дека инвестициите би чинеле околу 1 милијарда норвешки круни во период од 15 години за одржување на аналогната телевизиска мрежа во функција, што би го ограничило преносот на четири канали. НТВ бил единствениот барател на концесијата, но тендерот бил повторно објавен во 2005 година, откако НТВ сакал да го продолжи траењето од 12 на 15 години. На вториот тендер се пријавил и Теленор. Така двете компании се договориле да соработуваат и Теленор бил поканет како заеднички сопственик на НТВ, која на крајот била единствениот апликант.
Политичката поддршка на копнената дигитална телевизиска мрежа била контроверзна. Противниците изјавиле дека фреквенциите подобро би се примениле за обезбедување безжичен широкопојасен интернет; сепак, бидејќи повеќето други земји ги користеле овие фреквенции за телевизија, мала потрошувачка опрема би имала поддршка за таква употреба. Поддржувачите изјавиле дека дигиталната телевизиска мрежа била најлесниот начин да се изврши транзицијата на дигиталната телевизија и дека му овозможило на населението да добие НРК без да има договор со комерцијална компанија. Долгото време на политичко прецесирање резултирало со тоа што МПЕГ-4 можел да се користи за компресија, овозможувајќи повеќе канали и подобар квалитет и дозволувало сите домашни кутии да поддржуваат висока дефиниција.
Првите области добиле покриеност со ДВБ-T во 2007 година. Кога аналогното исклучување се случило кон крајот на 2009 година, овие фреквенции биле ослободени и искористени за два дополнителни мултиплекси за дигитална телевизија. Во исто време, ТВ 2 од бесплатен телевизиски канал станал шифриран платен телевизиски канал. Поради доцната имплементација, РиксТВ добил значително помала пенетрација од проценетата, бидејќи кабелската и сателитската телевизија најмног го освоиле пазарот за гледачите кои биле подготвени да платат за телевизија. Инсталирањето на мрежата чинело 2 милијарди норвешки круни.
Кога завршила дигитализацијата на телевизијата во Норвешка, Норкринг почнал да бара меѓународна работа, ја купил терестријалната радиодифузна мрежа на белгискиот фламански национален радиодифузер Вламсе Радио ен Телевисиеомроепорганисатие (Vlaamse Radio-en Televisieomroeporganisatie) (ВРТ) во 2008 година. Набавката вклучувала еден мултиплекс, кој се користел за пренос на каналите на ВРТ. Наредната година, Норкринг белгие го добил правото за четири дополнителни мултиплекси, од кои еден бил за мобилна телевизија и лиценца за дигитално радио. Лиценцата била доделена по натпревар за убавина во ''Белгискиот институт за поштенски услуги и телекомуникации''. Главната грижа на органот била да се избегне вертикална интеграција која што можела да ја попречи конкуренцијата и не сакала постоечка програмска компанија или оператор на кабелска или сателитска дистрибутивна компанија да управува со копнената мрежа. Другиот претендент во натпреварот бил француската групација ТДФ.
На Норкринг на 19 декември 2008 година, Агенцијата за пошти и електронски комуникации му доделил десетгодишна концесија за работа на Мултиплекс Би (Мукс Б) во Словенија. Радиотелевизија Словенија (РТВ) управувала со Мултиплекс А (Мукс А). Дозволата прецизирала дека Мукс А ќе се користи само за сопствените канали на РТВ и дека комерцијалните оператори ќе мора да користат Мукс Б. Бидејќи Мукс A профункционирал пред Мукс Б, на РТВ му било дозволено привремено да обезбедува канали во нивниот мултиплекс. Редовното дејствување со Мукс Б започнале на 1 септември 2010 година, а аналогното исклучување се случило на 1 декември. Првично, Пинк СИ бил единствениот канал кој се префрлил на Мукс Б, иако ТВ3 следел во октомври. Пинк СИ повторно се префрлил на Мукс А во 2011 година, кој исто така бил домаќин на комерцијалните канали Поп ТВ и Канал А. Норкринг поднел кривична пријава до Комисијата за спречување на корупцијата на Република Словенија, тврдејќи дека РТВ ги прекршува регулаторните одлуки преку хостирање на комерцијални канали, тврдејќи дека законот на Европската унија забранува комерцијални канали да се емитуваат на национални мултиплекси. Од РТВ изјавиле дека биле обврзани да им наплатат на комерцијалните канали за користење на нивниот мултиплекс.
Од 2010 година, Норкринг изјавил дека се заинтересирани да влезат на пазарот во Валонија, Белгија и Полска. Предавателот Вигра бил затворен во 2011 година, а Рост го следел следната година, оставајќи го Ингој како единствен AM предавател во Норвешка. Парламентот на Норвешка во 2011 година одлучил дека Еф-Ем мрежата ќе била затворена во 2017 или 2019 година, а целосната покриеност ќе била подготвена во 2014 година. Единствената парламентарна партија која се спротивставила на транзицијата била Партијата на напредокот. Одлуката резултирала со големо проширување на мрежата ДАБ во Норвешка. НРК изјавил дека подолгиот период на преклопување, во споредба со оној на телевизијата, би дал значително повисоки трошоци за емитување. По затворањето на ТВ3 во февруари 2012 година и бидејќи сите други канали се емитувале на Мултиплекс А, Норкринг одлучил да ја затвори својата словенечка мрежа. На Норкринг му бил доделен вториот мултиплекс ДАБ на аукција одржана од Норвешката управа за пошта и телекомуникации во 2012 година, каде што компанијата понуди 4 милиони норвешки круни. Мултилексот имал капацитет за петнаесет ДАБ+ канали.
2 Мрежа
2.1 Норвешка
Норкринг АС е подружница во целосна сопственост на Теленор. Освен за локалните радио станици, компанијата била единствениот терестријален пренос на телевизија во Норвешка. Норвешкиот технички центар и канцелариите на Норкринг се наоѓаат во Форнебу. Радиодифузните услуги се под регулација на Норвешката управа за медиуми и Норвешката управа за пошта и телекомуникации.
Мрежата ДВБ-T е во сопственост на ''Норгес телевисјон'', која ја имала концесијата од 2007 до 2022 година. Изградбата и функционирањето на мрежата му ја доделиле на Норкринг со поддоговор. Мрежата се заснова на пренос на ДВБ-T со кодирање МПЕГ-4, користејќи пет мултиплекси. Секој мултиплекс дава капацитет од 20 мегабити дистрибуција на содржина. Телевизиската мрежа покрива 95 отсто од населението; останатите мора да имаат пристап до сателитска телевизија. Се пренесува со помош на 430 предаватели, од кои има вкупно 42 главни предаватели. Од НТВ се бара да опфати 5.200 домови (0,25 проценти) кои се во сенка на сателитот - што значи дека немаат пристап до кабел или сателит поради типографски пречки. Шестотини репетитори се инсталирани за опслужување на областите во сенка, од кои многу ги пренесуваат само каналите на НРК. Сите канали се склопуваат во Осло и потоа се испраќаат преку оптички влакна до предавателите, можеби со додавање локални канали. Преносот ги прима своите сигнали од предавателите во опсегот.
Еф-Ем и ДАБ предавателите се управувани од Норкринг низ целата земја. Концесијата за два национални мултиплекса ДАБ ја има Норкринг, а регионалните блокови се во сопственост на НРК, но инфраструктурата е во сопственост и е управувана од страна на Норкринг. Мрежата Еф-Ем се создава преку 1.700 предаватели, кои овозможуваат покриеност од 99,5 проценти за П1 и значително помалку за сите други станици. Еф-Ем мрежата вклучува поддршка за системот за радио податоци.{ Единствениот AM предавател што сè уште се користи, кој емитува НРК П1 до рибарската флота во Баренцовото Море, е во Ингој. Квитсој останува единствениот предавател со кратки бранови, кој емитува полски радио надворешен сервис и Радио Романија интернешнл. Од 2010 година, НРК емитува П1, П2, П3, мП3, Алтид нихетер, Алтид класиск и Сапми и на ДАБ и на Еф-Ем. Супер, Галеб, Џез, Класиск, Фолкемузик, се емитуваат само на ДАБ. Комерцијалните национални станици, П4 и Радио норг и локалните станици П5, Радио норг, НРЈ, Д војс се емитуваат и на ДАБ и Еф-Ем.
Регионалниот блок ДАБ е предвиден да има пенетрација од 99,89 проценти од населението до 2014 година, што одговара на покриеноста со Еф-Ем на П1. Потребна е голема пенетрација бидејќи П1 функционира како станица за емитување итни случаи. Комерцијалниот Национален блок I дотогаш ќе има пенетрација од 90 проценти. Ова ќе бара мрежа од помеѓу 650 и 1000 предаватели и преноси, вклучувајќи 42 главни предаватели. Кога ќе се изградат сите доделени мултиплекси, може да се понудат седумдесет национални радио канали, со мешавина од музички и гласовни канали и сите да користат ДАБ+. Парламентот одлучил да ја затвори Еф-Ем мрежата во 2017 или 2019 година, во зависност од пенетрацијата на користењето на дигиталното радио во 2015 година. Ова ќе ја направи Норвешка првата земја која има целосно дигитална дистрибутивна мрежа за национално, копнено радио. На локалните радио канали ќе им биде дозволено да продолжат да емитуваат на Еф-Ем. Прашањето за тоа кои станици може да продолжат да користат Еф-Ем, а кои може да емитуваат во ДАБ, се било договорено да се реши во 2015 година.
2.2 Белгија
Норкринг Белгија е во сопственост на 75 отсто од Норкринг и 25 отсто од Партиципатиематшапиј Влаандерен (ПМВ), кој е во сопственост на фламанската влада. Норкринг Белгија управува со 24 локации за предаватели за Еф-Ем, ДАБ, ДАБ+, ДВБ-T и ДВБ-T2 во Фландрија и Брисел, од кои десет се наоѓаат на сопствените јарболи. Тие се состојат од самоносечки јарболи во Шотен, Ооствлетерен и Генк, типични јарболи во Егем и Велтем, јарбол на деловна зграда во Брисел и бетонски јарболи во Синт-Петерс-Лиув, Атенроде вевер и Брусегем. Покрај ДВБ-T мрежата, Норкринг нуди колокација на други антени на осум јарболи. Техничкото седиште на компанијата се наоѓа во Синт-Пиетерс-Лиув. Услугите се под регулатива на белгискиот институт за поштенски услуги и телекомуникации.
Емитувањето ДВБ-T и ДВБ-T2 се состои од три бесплатни канали: Еен, Канвас и Кетнет, сите обезбедени од јавниот ВРТ. Дополнително, емитувањето ДВБ-T се обезбедува како платена телевизија по договор со Теленет. Ги емитува и Вијф, Виер, Ахт, Националниот географски канал, Ем-Ти-Ви, Канаал З, Никелодеон, Нјам!, Студио 100 и МЕНТ ТВ. ВРТ и Теленет плаќаат по 10 милиони евра годишно за емитување.
2.3 Словенија
Помеѓу 1 септември 2010 година и март 2012 година, Норкринг доо, подружница во целосна сопственост на Норкринг АС, управувал со еден од двата мултиплекса во Словенија. Мрежата се состоела од 26 предаватели и покривала 90 отсто од населението. Тоа бил еден од двата мултиплекса кои функционирале на пазарот и два канали ги избрале: Пинк СИ и ТВ 3. Мрежата била под регулација на Агенцијата за пошти и електронски комуникации.
3 Наводи
3.1 Библиографија
**