procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ланероси

Ланероси е италијански текстилен бренд, основан во 19 век од Ланифицио Роси. Од 1987 година, брендот припаѓа на италијанската групација Марцото, која го користи за дизајн, производство и маркетинг на текстил.
1 Историја
Во 1817 година, Франческо Роси ја основал волната Ланифицио Роси во Скио.
Во 1849 година, Алесандро Роси, синот на Франческо Роси, ја наследил фабриката за волна. Под негово водство, компанијата станала една од главните индустрии во Италија. Во 1873 година, компанијата станала Ланифицио Роси, јавно ограничено друштво котирано на Миланската берза.
Поради проблеми со управувањето, Ланероси доживеал период на криза помеѓу 1955 и 1957 година. Во 1956 година, Џузепе Еугенио Лураги бил повикан да служи како претседател и главен извршен директор за да ја реактивира фабриката за волна и да ја реновира. Лураги успеал да постигне одлични резултати за многу кратко време, достигнувајќи промет од 23 милијарди лири во 1959 година со околу 10.000 вработени.
Во 1987 година, Ланероси бил купен од конкурентот Марцото Group, сегашниот сопственик, со последователно откажување на берзата. Брендот е активен со линија на додатоци и украсни ткаенини. Поради заедничко вложување со групацијата Марцото, Филививи е актуелен носител на лиценцата на брендот.
2 Наводи
Армандо Гало

Армандо Гало (роден на 24 јануари 1944 година) е италијански новинар, фотограф и издавач на книги.
Гало е фото-новинар од 1967 година, кога ги интервјуирал Битлси за италијанскиот магазин „Чао БигC“. Инспириран од ова искуство, ја напуштил кариерата како дизајнер на архитектура за да стане лондонски дописник на италијанскиот музички неделник „ЦИАО 2001“, покривајќи ги настаните во англиската поп/рок сцена.
Во раните 1970-ти Гало го запознал Џенезис пред нивната прва турнеја во Италија и станал добар пријател на бендот. Негово дело е книгата за бендот со наслов ''Џенезис: Еволуција на рок група''. Првично објавено во 1978 година, ги прикажува раните денови на бендот - временски период кој дотогаш никогаш не бил опфатен со ниту еден друг биографски извор, вклучувајќи ги и целосните имиња на членовите на бендот. Еден позначаен обожавател на книгата бил Боб Марли, кој бил забележан како ја чита на скалите од неговиот дом во Кингстон. Книгата била препечатена и проширена во 1980 година со новиот наслов ''Знам што ми се допаѓа''. До почетокот на 1990-тите, откако Генезис го достигнал својот врв на популарност, книгата повеќе не била достапна. Бидејќи немало знаци дека некогаш ќе биде препечатена, ревносните фанови на Генезис го препишале текстот на книгата во раните 1990-ти, но кога биле објавени плановите за повторно печатење, датотеките беа отстранети од Интернет. Во септември 2014 година книгата била објавена на iTunes. Гало, исто така, составил неколку книги за основачкиот член на Генезис, Питер Габриел.
Во 1982 година, со неговиот брат Клаудио, тој го формирал Фратели Гало Едитори во Италија, уредувајќи и објавувајќи над 40 музички книги, како и месечното списание.
Гало го режирал и музичкото видео на U2 „Even Better than the Real Thing“ од албумот ''Achtung Baby''.
Гало работел како фоторепортер во Холивуд во последните 35 години како дописник на италијанското неделно списание Тв Сорриси д Канцони. Тој е член на Здружението за странски новинари во Холивуд и како таков е член со право на глас за Златните глобуси.
Гало моментално соработува со италијанските списанија ''Грација'' и ''Оги (списание)''.
1 Библиографија
*''Битие: Еволуцијата на рок бенд'', Сидгвик и Џексон Лимитед, 1978 година. (хартија) или 0 283 98439 2 (крпа). 145 страници.
*''Битие: Знам што ми се допаѓа'' Книгите Направи сам, Лос Анџелес, 1980 година.ISBN 0-283-98703-0 Издание со тврд повез и кожа. (Новото издание со мек повез објавено во 1987 година, ).
*''Битие: Од еден навивач до друг'', Пмнибус Пресс, 1984 година.ISBN 0-7119-0515-0 . Мек повез,.
*''Питер Габриел'', Омнибус Прес, 1986 година. Мек повез,.
2 Наводи
Пица Јасубен

Јасубен пица е пица во Ахмедабад, град во Гуџарат, држава во Западна Индија. Се наоѓа во областа на градината Ло и била отворена од жена по име ''Јасубен Шах'' (''бен'' е почесна титула која им се дава на жените во Гуџарат) откако таа се омажила и мигрирала од Пуна во Ахмедабад во 1976 година. Откако бизнисот станал успешен, таа и нејзиното семејство се прошириле на шест филијали во градот. Иако самата ''Јасубен'' се преселила во Пуна во 90-тите, нејзиниот деловен партнер Џоравар Синг Рајпут сè уште го води бизнисот во Ахмедабад. Големо медиумско внимание привлекла во 2013 година, откако главниот министер на Гуџарат, Нарендра Моди го нарекол одличен пример за женско претприемништво во неговиот говор на FICCI.
1 Историја
Се известува дека ''Јасубен'' го започнала овој бизнис во 1990-тите со пар по име ''Андарбен'' и Џоравар Синг Рајпут. Откако почнале да прават пици, Јасубан се вратила во Пуна каде што живеела порано, но Андарбен продолжил да го води бизнисот. Токму Андарбен подоцна развил „таен рецепт“ на сосот кој сè уште се користи во нивните пици. Исто така е објавено дека во одреден момент тие веројатно продавале повеќе пици отколку Пица хат и Доминос заедно во градот.
2 Пица
Видот на сервирана пица е индиска верзија на оригиналната италијанска. Прилагоден е на гуџаратскиот вкус. Верзијата што се служи во Јасубен користи ''брашно Маинда'', тенок крцкав индиски леб како основа и е обложен со слатко доматно пире, ситно сечкан кромид и пиперка, прелеан со обилни количини локално сирење и зачинет со црн пипер. Рерната што се користела во нивните различни гранки била исто така дизајнирана и приспособена од Андарбен и произведена локално за да може пиците да се наредат една врз друга. Пицеријата продава 20.000 пици дневно со секое парче по цена од 88 центи.
3 Наводи
Забрането пушење во Сараево

''Забрането пушење во Сараево'' е француски документарен филм од 2016 година на Џанлука Лофредо и Андреа Постиљоне. Документарецот ја истражува историјата на рок групата Забрането пушење преку приказни на тројцата основачи: Сејо Сексон, Неле Карајлиќ и Фудо. Филмот бил објавен на 26 октомври 2016 година во Париз, Франција.
На 21 декември 2016 година, филмот ја имал својата сараевска премиера на Сараевскиот филмски фестивал 2016 година. Филмот ја освоил наградата на жирито за најдобар документарен филм на босанско-херцеговскиот филмски фестивал во 2017 година во Њујорк, Њујорк.
1 Синопсис
Документарецот ја раскажува историјата на југословенскиот рок бенд преку приказните на неговите тројца први членови, Сејо Сексон, Неле Карајлиќ и Фудо. Нивната приказна е симболична за она што се случило во социјалистичка Југославија во последните 30 години. Филмот го навраќа времето на новиот примитивизам, познатото ТВ шоу ''Топ листа Надреалиста'' и старите концерти на Забрањено Пушење.
2 Улоги
* Давор Сучиќ, т.н Сејо Сексон, гитарист и ко-основач на Забрањено Пушење
* Ненад Јанковиќ ака Неле Карајлиќ, вокал и ко-основач на Забрањено Пушење
* Зенит Ѓозиќ ака Фудо, тапанар и ко-основач на Забрањено Пушење
Торта Тре Монти

Торта Тре Монти (|“Torta Tre Monti”) е традиционална самаринска торта која што е направена од слоеви тенки вафли наполитанки прилепени заедно со крем од чоколадо или лешник . Финалниот производство е покриен со чоколаден фондан . Слично е на другите слоевити десерти кои се вообичаени за Сан Марино, овој е претставник и на Трите кули на Сан Марино .
Во Сан Марино, ''тортата'' комерцијално ја произведуваат ''La Serenissima'' од 1942 година. Пекарата продава и торта која е со целосна големина и верзија со големина на закуска, покрај варијацијата која вклучува кафе.
Балдинини

Балдинини е бренд со седиште во Италија, специјализиран за луксузни чевли во производниот округ во провинцијата Рубикон во Форли-Чезена, Италија.
1 Историја
Компанијата започнала да работи во 1910 година, во градот Сан Мауро Пасколи, кој е препознатлив ширум светот по своите висококвалитетни компании за обувки. Во 1970-тите, Гими Балдинини дошол во компанијата. Компанијата има 100 продавници на Балдинини ширум светот и вработува 250 работници.
Во 2001 година, групацијата MBFG преку нејзината подружница Античи Пелетиери купила 50% од компанијата.
Во 2009 година, по повод 120-годишнината од Ајфеловата кула, Балдинини создал женски сандали кои го следат дизајнот на париската архитектура, со златна платформа и вртоглава пета, покриена со црно свилено кадифе.
Во 2016 година, Балдинини потпишал договор со маизонот Висконти од Фиренца за создавање колекција на пенкала потпишана од Балдинини.
2 Библиографија
* Силвија Мартиненги ''Балдинини Le scarpe a modo mio – Shoes my way'' Artestampa
*
Пица Попс

Пица Попс се канадска закуска од типот калцоне произведена од Пилсбури. Пица Попс се продаваат и претходно зготвени и замрзнати. Обично, тие може повторно да се загреат во микробранова печка. Сепак, тие може да се готват и во обична рерна.
1 Историја
Пица Попс ги измислил Пол Фарачи (13 септември 1928 - 6 февруари 2018 година) од Винипег, Манитоба, Канада во 1964 година; тие биле замислени како модификација на традиционалните италијански јадења со сирење како што се калцоне или панцероти. Правата на Пица Попс подоцна биле продадени на Пилсбури.
2 Сорти
Пица Попс доаѓаат во неколку варијанти како што се хавајски, три меса, пеперони, пеперони и сланина, делукс, бургер со сирење, канадски, путин и три сирења. Сите сорти на Пица Попс, освен три сирења, содржат сос за пица, прелив за пица и месо. Тие исто така може да содржат зеленчук, како зелени пиперки или печурки, и вештачки бои и вкусови како што е Тартразин.
Лути Попс и Зеленчукови Попс биле претставени во исто време во 1980-тите, но биле прекинати за неколку години. Лути Попс биле повторно воведени заедно со воведувањето на Фахита Попс во 1990-тите, но и двете биле прекинати за неколку години. Пица Попс се достапни само во Канада.
Масакр во виа деи Георгофили

Масакрот во виа деи Георгофили (италијански: ''Strage di via dei Georgofili'') бил терористички напад извршен од сицилијанската мафија многу рано наутро на 27 мај 1993 година пред Уфици во Фиренца, Италија.
Бомбашкиот напад во виа деи Георгофили бил извршен со Фиат Фиорино полн со експлозиви, паркиран во близина на Торе деи Пулчи, помеѓу музејот Уфици и реката Арно. Од големата експлозија загинале пет лица: Анџела Фиме (36 години), вработена и чуварка во Академијата; нејзиниот сопруг Фабрицио Ненчиони (39 години), полицаец; нивните ќерки Катерина Ненчиони (50 дена); и Надија Ненчиони (девет години); и Дарио Каполикио (22 години), помлад студент по архитектура. Во експлозијата биле повредени уште 48 лица. Кулата и другите згради биле уништени, а други оштетени, вклучително и галеријата Уфици, каде три слики биле тешко оштетени или уништени, вклучувајќи го и ''Обожувањето на овчарите'' (1620) од Жерар ван Хонтхорст (подоцна делумно обновен).
Откако во јануари 1993 година бил фатен шефот на мафијата Корлеонези, Салваторе Рина, мафијата започнала кампања за бомбардирање на италијанското културно наследство. Бројни терористички напади, вклучувајќи го и овој, биле наредени како предупредување до нејзините членови да не сведочат на државата, но и како одговор на италијанската држава да го отфрли затворскиот режим од член 41-бис.
Во јуни 1998 година, пентито Гаспаре Спатуца добил доживотен затвор во врска со бомбашкиот напад.
Во 2000 година, Риина, Џузепе Гравијано, Леолука Багарела и Бернардо Провенцано биле осудени на доживотен затвор поради нарачување на масакрот.
Фалкада

Фалкада е општина во провинцијата Белуно во италијанскиот регион Венето, сместена на 110 километри северозападно од Венеција и околу 35 километри северозападно од Белуно.
Фалкада се граничи со следните општини: Канале д'Агордо, Моена, Рока Пјеторе, Сорага, Тонадико.
Фалкада е на работ на скијачката област Тревали: на падини кои се протегаат помеѓу регионите Венето и Трентино, што пак е дел од областа за супер скијање Доломит.
1 Наводи
Железна круна

Железната крунa е реликвија и можеби е една од најстарите кралски обележја на христијанскиот свет. Направен е во раниот среден век, кој се состоел од круг од злато и накит наместен околу централна сребрена лента, за која традицијата се сметало дека е направена од железо избиено од Клинец на Вистинскиот крст. Во средновековните Кралство Италија, круната почнала да се гледа како реликвија од Кралството Ломбардско и била користена како регалија за крунисувањето на светите римски императори како кралеви на Италија. Се чува во Дуомо во Монцо.
Сеада

Сеада е десерт од Сардинија. Се подготвува со пржењето на големата кнедла од гриз со фил од кисело пекорино сирење и кора од лимон и со маслиново масло или свинска маст. Се служи прелиена со мед, шеќер или сол.
1 Наводи
***
Палацо Строци

Палацо Строци е палата во Фиренца, Италија.
1 Историја
Изградбата на палатата била започната во 1489 година од Бенедето да Мајано, за Филипо Строци Постариот, ривал на Медичи кој се вратил во градот во ноември 1466 година и сакал највеличествениот дворец да ја потврди постојаната важност на неговото семејство и, можеби уште поважно, политичка изјава за неговиот сопствен статус. Голем број други објекти биле набавени во текот на 1470-тите и урнати за да се обезбеди доволно простор за новата градба. Џулијано да Сангало обезбедил дрвен модел на дизајнот. Филипо Строци починал во 1491 година, долго пред завршувањето на изградбата во 1538 година. Војводата Козимо I де Медичи го конфискувал во истата година, а на семејството Строци му го вратил дури триесет години подоцна.
Палатата е свртена кон историската Виа де Торнабуони.
2 Опис
Палацо Строци е пример за цивилна архитектура со својот рустикален камен, инспириран од Палацо Медичи, но со похармонични пропорции. За разлика од палатата Медичи, која се наоѓала на аголна парцела, а со тоа има само две страни, оваа зграда, опкружена од сите четири страни со улици, е слободна градба. Ова вовело нов проблем во ренесансната архитектура, кој, со оглед на новопочувствуваната желба за внатрешна симетрија на симетрија на планирање: како да интегрирало вкрстената оска. Планот на теренот на Палацо Строци бил ригорозно симетричен на неговите две оски, со јасно диференцирани скали на неговите главни простории.''Палатата'' има спарни прозорци (''бифоре''); зрачните вусоари на сводовите се зголемуваат во должина како што се издигнуваат до камениот камен, детал што бил многу копиран за заоблените прозорци поставени во рустикација во ренесансната преродба. Нејзиниот доминантен корниз е типичен за фирентинските палати од тоа време.
Палатата била оставена нецелосна од Симоне дел Полајоло (''ил Кронака''), кој бил задолжен за изградбата на палатата до 1504 година. Исто така покрај ''Кронака'' е ''кортилниот'' или централниот двор опкружен со аркада инспириран од Микелоцо.
Познати се предметите од ковано железо познати како феро кои ја красат зградата. Многу од овие состаноци за зградата, како што се штандови за знаме и факел, ковчези, фенери и скали ја украсуваат надворешноста на палатата и нејзините агли, како и исполнување на функционалните потреби на денот. Ферото на зградата е создадено од железар, Николо Гросо, познат како Ил Капара.
Палатата останала седиште на семејството Строци до 1937 година. Големи промени биле направени во зградата а сега е дом на Институтот за хуманистички студии и на Институтот за ренесансни студии исто така ја окупираа зградата од 1940 година. Денес, палатата се користи за меѓународни изложби, како што е сега годишното античко шоу, основано како ''Биеналето на Антиквариато'' во 1959 година, модни ревии и други културни и уметнички настани, како што е „Сезан во Фиренца. Двајца колекционери и изложба на импресионизмот од 1910 година“.
3 Поврзано
* Објекти од ковано железо во Палацо Строци
Марни (модна куќа)

Марни Гроуп Срл, попознат како Марни, е италијанска луксузна модна куќа основана во 1994 година од Консуело Кастиљони во Милано, Италија. Марни бил купен од италијанската модна група ОТБ во 2015 година и Франческо Рисо бил назначен за креативен директор на брендот во 2016 година.
1 Историја
Марни бил основан во Милано, Италија во 1994 година од швајцарскиот дизајнер Консуело Кастиљони, првично како дел од семејниот бизнис со крзно.
Од 2000 година, компанијата започнала да отвора продавници во високи стоковни куќи. Во овој период, Марни започнал и виртуелна продавница.
Во 2012 година, Марни лансирал колекција за H&M, со облека и додатоци и за мажи и за жени.
Семејството Кастиљони продало 60 проценти од компанијата на ОТБ групацијата на Ренцо Росо во 2012 година пред компанијата да биде целосно купена од OTB Group во 2015 година. Во 2016 година, Марни го назначил Франческо Рисо за креативен директор.
Во 2018 година, компанијата го назначила Стефано Биондо за нејзин извршен директор. Тој бил наследен од Барбара Кало во 2019 година.
2 Поврзано
* Италијанска мода
3 Белешки и наводи
Бурида

Бурида е супа или чорба од морска храна во италијанската кујна од Лигурија која е во северна Италија. Некои препарати можат и да се бавно варени, додека другите се готват за релативно кратко време (9–10 минути). Исто така е опишан како и чорба, или како сличен по текстура на чорба.
1 Состојки и подготовка
Примарните состојки на Бурида вклучуваат и морска храна, супа од риба, домат, кромид и лук. Традиционално, супата се служи со суви, тркалезни лепчиња за леб, кои се натопени во неа. Може да содржи неколку видови риби, а дополнителните морски плодови може да вклучуваат јагула, лигњи, школки или шкампи. Едноставните рецепти може да се готват само со сушен бакалар и компир.
2 Сорти
''Бурида ала Џеновезе'' е варијација која се подготвува со истите основни состојки, а може и да вклучуваат и ракчиња и октопод. Опишана е како и „традиционално јадење од Џенова “. Бурида е поврзана и со бурид, рибна супа од Прованса и „Бурида“ од Сардинија, јадење кое е направено од месо од ајкула.
Палацо Наси

Палацо Наси, исто така позната како Палацо Ториџиани или Палацо Скарлати, е палата сместена на Пјаца де Моци 4, по улицата каде Понте але Грацие влегува во Олтрарно, во Фиренца, Тоскана, Италија. Поблиску до реката стои уште една Палацо Ториџиани Дел Неро, со фасада во маниристички или доцноренесансен стил. И двете палати некогаш им припаѓале на Наси. Палатата е на неколку чекори од Палацо Моци.
1 Историја
Областа, пред средината на 14 век, им припаѓала на Барди, Бенчи, Банчи и Наси. Бенчи помеѓу 1460 и 1469 година ги консолидирал своите имоти во една палата. Џорџо Вазари посочувајќи дека палатата била започната под раководство на архитектот Бачо д'Агноло, а довршена од неговиот син Доменико. Во 1552 година, палатата била продадена на семејството Дел Неро. Оваа мала палата била подложна на дополнително обновување од Филипо Баглиони.
Семејството Дел Неро било истакнато семејство во Фиренца од 15 век. Бернардо Дел Неро трипати бил Гонфалониер на правдата и им помагал на војските на државата против Костанцо I Сфорца и Џеновјаните. Сепак, неговата лојалност кон Медичи довела до негово апсење и погубување во 1497 година. Еден извор наведува дека палатата била нарачана од баронот Сербоне Дел Неро на Ториџиани во 1816 година.
Други извори наведуваат дека семејството Дел Неро ја продало на семејството Скарлати. Се чини дека ова последно семејство го вработило Алфонсо Париџи Постариот за реновирањето. Датирањето на фасадата и графитот е нејасно; повеќето извори го датираат околу првата половина на XVII век.
Палатата подоцна била купена од Ториџиани, кои биле сопственици до 1960-тите. Додале уште еден кат. Зградата сега е поделена на повеќе приватни станови.
Семејството Ториџиани се здобило со важност во 18 век. Еден член бил архиепископот на Лука. Друг член, Рафаело, бил прогласен за маркиз во Папските држави во 1712 година. Друг бил кардиналот Лујџи Ториџани, кој бил државен секретар на папата Климент XIII. Тој им ги оставил палатата и својот имот на синот на својата сестра, Пјетро Гуадањи, кој потоа го зел презимето Ториџиани. Пјетро првично бил уапсен од републиканските француски власти, но соработувал со Наполеон, добивајќи назначување во Советот на Одделот за Арно, а подоцна и како барон. Тој станал француски државјанин во 1812 година, но се вратил на тосканско државјанство и бил избран за сенатор во обновеното Големо Војводство. Неговиот брат, Карло, бил посветен на подобрување на образованието и условите на затворениците. Бил познат по неговата добротворна организација, вклучувајќи ја и службата за време на избувнувањето на колера во 1855 година.
Традицијата вели дека во 16 век, Николас Наси спонзорирал забава со танцување за да ја намами сопругата на Лујџи Капони, убавата Луиза Строци, кон која војводата Алесандро де Медичи имал љубовен интерес.
2 Наводи
Голијатско поле

Полето Голијат е морско нафтено поле во норвешкиот сектор на Баренцовото Море . Се наоѓаат 85 километри северозападно од Хамерфест . Лиценцата која е во сопственоста на Vår Energi AS (оператор, 65%) и Equinor ASA (35%).Која е доделена е во 1997 година. Нафтата е откриена во 2000 година. Полето се развива со користењето Goliat FPSO, пловечка единица за складирање и истовар на производство .
Полето Голијат има две главни формации и две помали формации . Повратните резерви се 174 милион буриња. Се очекуваше производството да започне во летото 2015 година на нафтената платформа Голијат, но тоа беше одложено. Производството започнало во април 2016 година. Голијат е најсеверната платформа за морска нафта во моментов. Се проценува дека производството ќе продолжи 10-15 години. Поврзаниот гас повторно ќе се инјектира за да се зголеми обновувањето на нафтата или ќе се транспортира до фабриката за преработка во Мелкоја. Производството се одвива преку подморски систем кој се состои од 22 бунари, а од кои 12 се производители на нафта, 7 инјектори за вода и 3 инјектори што се за гас. Работата што е на платформите е привремено прекината во октомври 2017 година поради дел од електричната опрема не била погодна за опасни подрачја.
Нов резервоар бил откриен во 2018 година на јужниот дел на басенот Хамерфест.
Брускета

Брускета е антипасто (предјадење) од Италија што се состои од печен леб на скара намачкан со лук и прелиен со маслиново масло и сол. Варијациите може да вклучуваат додатоци од домати, зеленчук, грав, суво месо или кашкавал. Во Италија, брускетата често се подготвува со помош на брустолина скара.
1 Видови
Популарно јадење е брускетата со домати; еден рецепт популарен надвор од Италија вклучува босилек, свеж домат, лук и кромид или моцарела. Брускетата обично се служи како закуска или предјадење. Во некои земји, подготвениот прелив се продава како брускети.
Во регионот Абруцо во Италија се служи варијација на брускети направена со салама наречена вентрицина. Суровите свински производи и зачини обвиткани во свински мочен меур стареат и пастата се нанесува на отворени парчиња леб кои понекогаш се печат на скара. Јадењето било развиено како начин за спасување на лебот што застарувал. Во Тоскана се нарекува ''фетунта'' и обично се служи без додатоци, особено во ноември, за да се вкуси првото масло во сезоната.
2 Историја
Брускетата потекнува од Италија во текот на 15 век. Сепак, јадењето може да се проследи наназад во Стариот Рим, кога одгледувачите на маслинки ги носеле своите маслинки во локална преса за маслинки и дегустирале примерок од нивното свежо цедено масло користејќи парче леб.
3 Етимологија
Именката ''bruschetta'' (множина ''bruschette'') доаѓа од глаголот на римскиот дијалект ''bruscare'', еквивалент на италијанскиот збор ''abbrustolire'' што значи „запекува“ или „да се пече на јаглен“. Запекувањето на лебот и натопувањето со свежо цедено маслиново масло е „практика веројатно стара колку и самиот Рим“.
Во Соединетите Држави, зборот понекогаш се користи за да покаже на подготвен прелив, кој се продава во тегли и обично на база на домати, наместо леб, нешто што им е е непознато на италијанците.
4 Белешки и наводи
Фрител

Фрител или фритол се венецијански крофни кои се служат само за време на карневалот. Слично на бомболони, тие се тркалезни, пржени колачи со квасец. Фрител се сервира во повеќе различни форми, како што се ''Фрителе Венециане,'' кои се непополнети и имаат ореви и суво грозје измешани во тестото; како и неколку полнети сорти. Филот вклучува крем за пециво, забаионе и повремено поретки филови како што се крем со крем од јаболка или чоколада.
Во градот Молфета сместен во провинцијата Бари во регионот Апулија, фритела се користи како друго име за панцероти.
Куцидати

Куцидати, исто така познат како Буцелати, ''италијански колачиња од смокви'' или ''сицилијански колачиња со смокви'', се колачиња полнети со смокви кои традиционално се служат за време на Божиќ.
Надворешното колаче е печиво, покриено со глазура и обично прелиено со разнобојни трошки. Филот генерално се состои од некоја комбинација од ореви, урми, смокви, мед, зачини и џем од портокал или кајсија. Пецивото се тркала околу филот, а кифличките се сечат на кратки тубички.
Модерниот рецепт за колачињата потекнува од времето на муслиманското владеење на Сицилија. Сепак, една постара верзија на рецептот за колачиња била снимена уште во времето на римската окупација на Сицилија.
1 Варијации
Кога се во облик на прстен, тие можат да бидат познати како Буцелати, што значи „мали нараквици“ и се помала форма на Буцелато, поголема торта со прстени исполнета со смокви. Состојките се различни како и имињата со кои се нарекуваат колачињата, очигледно во функција на градот или регионот во кој се направени.
Јазли со лук

Јазлите со лук се еден вид на леб со лук кој се наоѓа првенствено во пицериите кои се низ Њујорк и низ околните региони. Тие беа развиени во 1940-тите во Бруклин. Многу пицерии тврдат дека се родоначалници на печивото.
Бидејќи тие се начин да се искористат остатоците, јазлите од лук имаат тенденција и да бидат најевтината ставка која е на менито во пицеријата, често пати обезбедени како комплементарни со поголеми нарачки.
1 Изработка на јазли од лук
Јазлите од лук обично се прават и од тесто за леб. Тестото се рола, а потоа се влече на мали, тесни јазли,а претходно се пече во рерна за пица. Јазлите потоа се потопуваат или изобилно се четкаат со мешавина од масло, пармезан и сечкан лук; варијациите може да вклучуваат ситно сечкан магдонос, сушено оригано или црн пипер . Пред сервирање, јазлите од лук се печат и по втор пат, а може и да бидат придружени со сос од маринара.
Мичета

Мичета или Розета, е италијански леб, познат по неговата испакната форма.
1 Историја
Мичета е варијација на австрискиот ''кајзерсемел'' кој бил донесен во Милано во 19 век за време на Австриското владеење. Функционерите на Австриската империја вовеле голем број прехранбени производи, вклучувајќи го и ''Кајзерсемел.''
'Кифличките мичета се многу киснети со квасец, повеќе од Виенскиот ''Кајзеремел'', така што внатрешноста е речиси шуплива, што дава многу лесен ролат со тврда кора, но тие не се долготрајни и најдобро се јадат кога се свежо печени.
Парозо

Парозо или панрозо е традиционална торта од регионот Абруцо во Италија. Традиционално се служи како Божиќен десерт, но може да се јаде и во текот на целата година.
Парозо е официјална препознаена како традиционален пренхранбен производ на Абруцо.
1 Потекло
Парозо била измислена во 1920 година од Лујци Д'Амико,сопственик на пекара во Пескара.Д'Амико сакал да создаде торта што ќе потсеќа на традиционалниот груб леб којшто го правеле локалните фармери со пченкарно брашно.Parrozzo има иста тркалезна форма како лебот, содржи јајца за да ја имитира жолтата боја на пченката и е покриен со слој на темно чоколадо што потсеќа на изгорената површина на лебот.
Првата личност што ја пробала Парозо бил поетот Габриеле Д'Анузио.Подоцна напишал мадригала наречена "La Canzone del Parrozzo" (Песната на Парозо),напишана на Абруциски дијалект.
2 Состојки и подготовка
Тестото од парозо се прави од гриз (алтернативно жолто или бело брашно со пченкарен скроб), шеќер, јајца, мелени бадеми, екстракт од бадем и кора од портокал или лимон. Сите состојки се мешаат и се печат во кружен алуминиумски плех. Кога колачот ќе се излади, се вади од плехот и се покрива со растопено темно чоколадо.
Мида сос

Мида сос (италијански „alle vongole“) е прелив за тестенини, кој е обично лингвини. Двете најпопуларни сорти се бели обично со мелени школки, маслиново масло, лук, сок од лимон или бело вино исто така и магдонос, или црвен, обично тенок сос од домати со мелени школки. Други варијанти се на цели школки, снегулки од лута пиперка и други состојки. Сокот од мида може и да се користи и за подготовка на сосот од мида.
Споменик на плоштадот Ментана

Споменикот на плоштадот Ментана или Споменикот на паднатите во Битката кај Ментана е бронзена статуа на отворено, кој на почетокот на 20 век била сместена на споменатиот плоштад во Фиренца, Италија. Споменикот е драматична сцена која покажува двајца патриоти, борци од единиците на Гарибалди, од кои едниот е ранет, а другиот се бори.
Комисијата била доделена во 1898 година по натпревар спонзориран од Società dei Reduci Garibaldini. Статуарната група била извајана од Оресте Калзолари, а била инаугурирана на 27 април 1902 година. Наменета е да им оддаде почит на 150 војници, кои борејќи се со Гарибалди против француско-папските сили, загинале во Битката кај Ментана и следниот ден во Монтеротондо. На плочата пишува: „До храбрите што паднаа кај Ментана, посветувајќи го Рим на слободна Италија“.
Бронзената група прикажува двајца војници: едниот држи високо подигната рака и нишани со револвер, додека тој држи ранет придружник кој сè уште крева знаме.
Критичарите ги забележале сличностите на темата на ''Споменикот на браќата Каироли'' (1883) од Ерколе Роза, статуа сместена во близина на Шпанските скали во Рим, која прикажува сличен драматичен настан со двајца војници. (Мазанти). И двете статуи се чини дека ја цитираат добро познатата хеленистичка статуа на Менелај што го поддржува телото на Патрокло, како што се толкува во Лоѓија деи Ланци во Фиренца.
На основата се наоѓаат два бронзени барелјефи кои го прикажуваат повлекувањето од Монтеротондо и Битката кај Ментана. На плочата стои дека тие биле донирани од донатори од Трст и Трентино.
1 Наводи
Музеј Торлонија

Музејот Торлонија бил музеј во Рим, во кој била сместена колекцијата Торлонија (''Collezione Torlonia'') на антички скулптури.
1 Историја
Колекцијата од 620 статуи од мермер и алабастер и саркофази кои датираат од периодот на Римската империја е опишана како „најважниот приватен музеј на скулптурата во светот“ од италијанскиот уметнички критичар Федерико Зери и, според Дејли Телеграф, вели дека им се ривал на [древните скулптури] на Ватикан. Енциклопедијата Британика смета дека најзначајните од делата се релјефот на Херакле кој ги ослободил Тезеј и Пеиритос (IV век п.н.е., припишан на училиштето на Фидијас) и скулптурата на „Хестија Џустиниани“ (5 век п.н.е., припишана на Каламис). Севкупно, колекцијата содржи 20 статуи на Херкулес, околу 30 на Венера и 100 на Цезарите и нивните семејства, меѓу нив и бистата на Јулиј Цезар. Освен тоа, вклучува и скулптури на боговите од римската митологија и римски копии на грчки статуи.
Според весникот Дејли Телеграф, истоименикот на колекцијата, а потоа и музејот, семејството Римски Торлонија, ја добиле сопственоста на колекцијата околу 1800 година или на почетокот на 19 век. Претходните сопственици, семејството Џустиниани, подигнале заем од династијата Торлонија и го обезбедиле со наплата, но потоа не успеале да го вратат заемот. (Според претходните информации на истиот весник, сепак, самиот принц Џовани Торлонија бил основач на колекцијата кога, во 1810 година, „купил некои дела, а другите ги ископал на неговата земја во Портус“.)
Алесандро Торлонија, наследникот на Џовани, ја отворил колекцијата за посетителите во нивната семејна палата на Виа дела Лунгара, во близина на реката Тибар, во 1893 година. Во 1960-тите, музејот бил демонтиран, а палатата со 77 соби била незаконски претворена во станбена зграда со 93 единици. Колекцијата била претворена во складиште и не била јавно прикажана. Во мај 2005 година, владата се обидела да ја купи колекцијата за 1,2 милијарди, но понудата била одбиена.
2 Наводи
Бење

Бење е вид пржено пециво, често направено од тесто од квасец во Франција, но може да се прави и од други видови тесто. Во Франција има најмалку 20 различни верзии. Може да се разликуваат по формата, по брашното што се користи за тестото и според филот. Тие се популарни во Франција, Италија и Америка.
1 Видови
Терминот бење може да се примени на два начина, во зависност од видот на пецивото. Може да се направи и со тесто од квасец, што се однесува на берлинските крофни, на кои им недостасува типична дупка за крофна, исполнета со овошје или џем. На Корзика, бење направено со брашно од костен се познати како ''фрители''. На канадски и француски, крофните се нарекуваат наизменично како ''беињ'' или ''бење''.
2 Луизијана
Бење во стилот на Луизијана се квадратни или правоаголни пржени крофни направени од квасец. Во Њу Орлеанс, тие се најпознати како појадок кој се служи со шеќер во прав одозгора. Традиционално се подготвуваат да се јадат свежи и топли пред конзумирање. Тие биле донесени во Њу Орлеанс во 18 век од француски колонисти. Варијациите често вклучуваат банана.
3 Подготовка
Состојките што се користат за подготовка на бење се:
* млака вода
* гранулиран шеќер
* кондензирано млеко
* брашно
* квасец
* масло или маст, за пржење
* преработен шеќер
4 Галерија
Кродино

Кродино е безалкохолен горчлив аперитив, произведен е од 1964 година Од 1995 година е дел од Групо Кампари. Станува збор за пијалак кој е со портокалова боја направен од билни екстракти и шеќер и се продава во 10 центилитри шишиња. Примарно се консумира и во Италија и во многу други европски земји.
1 Име
Името ''Кродино'' потекнува од комуна во провинцијата Вербано-Кузио-Осола, Кродо, Италија, каде што се флашираат од 1964 година.
2 Коктели
Се користи и за правење рум, коктел од Пиемонт.
3 Наводи
Пепато

Пепато е полутврдо сирење од овчо млеко со зрна бибер. Пепато има главно потекло од Сицилија каде што е дел и од регионалното готвење. Обично се користи и како сирење старо 2-4 месеци, но благата помлада верзија (10 дена) лесно може и да се најде во италијанските продавници. За време на одземањето на сурутката се додаваат зрна бибер.
Венецијана

Венецијана е слатко од ломбардската кујна покриена со шеќерни зрна или пак шлаг од бадем. Се служи во две верзии: поголемата многу се консумира за време на Божиќ, како панетоне; помалиот се јаде и како појадок, заедно и со капучино, а како кроасани. Венецијана е на база на путер и брашно и користи кисело тесто како квасец; помалата верзија е обично обична, понекогаш е исполнета со крем, додека поголемата содржи многу захаросан портокал.
Историјата на Венецијана е многу слична со историјата на панетоне, која била создадена околу XV век. Ова слатко некогаш се јадело и за време на прослави како што се свадби или Божиќ, додека од крајот на Втората светска војна се смета и за храна за појадок. Buondì, популарната закуска во Италија, е индустриската верзија на veneziana.
Чамбота

''Чамбота'' или ''џамбота'' е летна чорба од зеленчук од јужната италијанска кујна.
Чамбота е популарно низ јужна Италија, од југот на Неапол. Постојат многу поединечни и регионални варијации на чамбота, но сите имаат летен зеленчук.<ref>Diane Darrow & Tom Maresca, '''' (Atlantic Monthly Press, 1994), pp. 198-99. Италијански модар патлиџан, тиквички, бабура пиперка, компир, кромид, домати, лук, босилек и маслиново масло се вообичаените состојки. Чамбота најчесто се служи како главно јадење, или заедно со месо на скара, како што се колбаси или сабјарка. Понекогаш се служи со тестенини, палента или ориз.
Чамбота „е член на таа категорија на италијанска храна која тешко може да се дефинира, позната како ''минестре'', генерално е некаде помеѓу густа супа и чорба“. Често се споредува со францускиот ''рататуј''; и двете се дел од поширокото семејство на чорби од западно медитерански зеленчук.
1 Наводи
Витербо (аеродром)

Аеродромот Витербо (италијански: ''Aeroporto di Viterbo'' е цивилен, комерцијален и воен аеродром на околу 80 километри северно од Рим, Италија.
Првично отворен како воен аеродром во 1936 година, аеродромот бил посветен на Томазо Фабри и се наоѓал на 3 км северозападно од градот Витербо во регионот Лацио.
На 26 ноември 2007 година, италијанскиот министер за транспорт Алесандро Бјанки објавил дека Витербо бил избран од италијанското Министерство за транспорт како место на следниот аеродром што ќе го опслужува Рим, заедно со аеродромот Леонардо да Винчи и аеродромот Чампино во Рим. Бил избран наместо алтернативни локации во Латина, Фрозиноне и Гвидонија. Сепак, овие планови оттогаш се се оставени.
1 Превоз на земја
Во октомври 2008 година, владата на регионот Лацио претставила план за подобрување на железничките врски Витербо до Рим за да понуди 70-минутно време на патување и да управува со воз на секои 15 минути. Владата соопштила дека услугата ќе се оперира со нови 10 гарнитури.
2 Навигациски помагала и шифри
Моментално е место на ненасочен светилник означен VIB, но неговиот аеродромски код сè уште не е одреден.
Тврдина Тре Саси

Тврдината Тре Саси (италијанска Форте Тре Саси или Форте Тра и Саси; Ладино Форт Интра и Сас) е тврдина и музеј на патот кон Пасо ди Валпарола, во рамките на ''општината'' Кортина д'Ампецо во јужните (доломитски) Алпи на регионот Венето во Северна Италија. Скриена меѓу долината Ампецо и високата Вал Бадија, била изграден од Австријците помеѓу 1897 и 1901 година како утврдување против нападот од Италијанците на Фалзарего и Валпаро. За време на Првата светска војна била омилена цел за Италијанците, и тврдината била уништена бидејќи немало несоодветна артилерија за да ја одбрани.
Тврдината Тре Саси е едно од трите зачувани места што го сочинуваат Големиот воен музеј во Доломитите. Во тврдината има музеј и информативен центар.
1 Историја
Тврдината Тре Саси се наоѓа на надморска височина од 2,197 метри. Изградена е од Австријци во 1897 година за време на австроунгарскиот период на Пасо Валпарола. Сместена помеѓу Сас де Стрија и Пиколо Лагацуои, доминирајќи на преминот помеѓу Пасо Фалцарего и Вал Бадија во Јужен Тирол (Алто Адиџе), била дел од големиот комплекс на австриски утврдувања изградени на италијанската граница кон крајот на 19 и почетокот на 20 век. Станала неупотреблива поради бомбардирањето од страна на Италијанците на 5 јули 1915 година, урнатините останале во лоша состојба до доаѓањето на 21 век, кога тврдината била обновена од локалната администрација на Ампецо, со помош на семејството Ланчедели.
2 Музеј
 
Во тврдината се наоѓа музеј кој содржи реликвии поврзани со Првата светска војна. Музејот е основан на 27 септември 2002 година и отворен за јавноста на 12 август 2003 година. Во него се сместени историските артефакти од Првата светска војна собрани од семејството Ланчедели кои и управуваат со него. Човек облечен како војник од Првата светска војна стои на стража надвор од објектот. Експонатите биле собирани во период од 45 години и се наведува дека музејот има 20.000 посетители годишно. Армиските касарни и ровови се пресоздадени во близина на музејот, а обиколката со чевли на снег им овозможува на посетителите да проценат како изгледал животот во рововите во зима.
3 Наводи
4 Библиографија
*******
Бранкачо

Театро Бранкачо е познат и како Политеама Бранкачо, е театар и кино со 1.300 седишта сместени во Есквилино, Рим, Италија.
Свечено е отворен во 1916 година со името Театро Моргана, а од 1937 година исто така се користи и како кино. По неколку години опаѓање, театарот, е во сопственост на градот Рим, бил обновен и потоа повторно отворен во 1978 година.
Бинго Бонго

''Бинго Бонго'' е италијанска семејна комедија од 1982 година во режија на Пасквале Феста Кампаниле и во која глуми Адријано Челентано како италијански лик Тарзан кој бега низ Милано.
1 Заплет
Филмот започнува со приказната кога Бинго Бонго останал заглавен во африканската џунгла како бебе кога неговиот авион се урнал (на пародичен начин какоТарзан). Тој бил исфрлен со падобран во последен момент и посвоен од шимпанзо.
Години подоцна, како возрасен човек со животинско однесување кој сè уште ја носи својата стара цуцла и падобранскиот ремен, Бинго Бонго е заробен од експедиција, донесен во антрополошка институција во Милано на студии и затворен во кафез. Бинго Бонго докажува дека не само што е исклучително силен и високо интелигентен и перцептивен (со некои непријатни резултати за истражувачите), исто така, развива љубов кон Лора, една од истражувачите, и се поврзува со нејзиното милениче шимпанзо Ренато. Лора, од друга страна, се труди максимално да го интегрира Бинго Бонго во човечкото општество.
Конечно, Бинго Бонго бега и на крајот се крие кај Лора, која продолжува со нејзините напори. На почетокот таа напредува само бавно, но постигнува изненадувачки резултат кога една вечер директорот на институтот паѓа: Бинго Бонго не само што убедливо успева да се покаже како човек, туку има и целосно развиена артикулација на човечкиот јазик, и го бутка режисерот надвор од колосек со тоа што се претставува како љубовник на Лора.
Меѓутоа, Лора продолжува да ги одбива неговите романтични достигнувања, па Бинго одлучува да се врати во Африка, со Ренато во друштво, но неговите напори се безуспешни. Со текот на времето, се открива дека животните ширум светот го гледаат како нивен амбасадор во човештвото кој ќе гарантира похуман третман на животните, благодарение на неговата способност да зборува на животинските јазик, но и на човечки јазик. Се враќа во институтот, каде ја пренесува својата порака на колоквиум на кој присуствува и Лора. Таму таа признава (на мајмунски јазик) дека сепак го сака.
Филмот завршува со тоа што Бинго Бонго ја презема својата работа како амбасадор на животни, особено со смирување на Кинг Конг, кој подоцна присуствува на неговата свадба.
2 Улоги
* Адријано Челентано како Бинго Бонго
* Керол Букет како Лора
* Феличе Андреаси како професор Фортис
* Енцо Робути како доктор Мулер
* Сал Борхезе како доктор
* Танга како Ренато
3 Наводи
Суго Маринети

Маринетов сос или Суго Маринети (италијански: Sugo Marinetti) е сос во италијанската кујна кој е направен од домат, аншоа, пржени артишок, шунка и сецкани ф'стаци, и е именуван по футуристичкиот поборник за готвење Филипо Томазо Маринети. Создаден е од Амедео Петини, поранешен кралски готвач и уредник на ''La Cucina Italiana'', за натпреварот за готвење спонзориран од италијанската компанија за тестенини.
Палацо Беста

Палацо Беста е ренесансна зграда е во Теглио, во провинцијата Сондрио, Ломбардија, во северната страна Италија.
Изградена е од семејството Беста околу 1433 година, можеби над претходно постоечко средновековно здание. Подоцна бил и во сопственост на семејствата Гикиарди, Квадрио и Паравичини. Сега е во сопственост на владата во Ломбардија.
Внатрешноста има правоаголен двор со двоен чардак, фрески ѕидови (околу 1540-1630) и октагонален бунар. На првиот кат, сите соби се фрески со митолошки теми, повеќето се од ''Енеидата'', ''Орландо Фуриозо'' и Библијата. Едниот, од Џузепе Прина, ја прикажуваат кралицата на Шеба која што ја примил кралот Соломон.
Во долниот дел е сместен и музејот „Антиквариум Телинум“, во кој се сместени многу праисториски плочи.
1 Наводи
*
Театро Адријано

Театро Адријано познат и како Политеама Адријано и Кино Адријано, е кино и поранешен театар сместен во Пјаца Кавур, Рим, Италија.
Изграден е од Пио Галас и Ромео Бисини на проектот на архитектот Лујџи Ролан (таткото на Лујџи Морети ) и отворен е на 1 јуни 1898 година со претставата на операта Џоконда на Амилкаре Понкиели под диригентството на Едоардо Машерони.
Битлси имале четири настапи овде во јуни 1965 година за време на нивната европска турнеја.
Николас Стефанели

Николас Стефанели е американски готвач и ресторан во Вашингтон, познат по неговиот италијански ресторан Масерја со Мишелин ѕвезда.
1 Раниот живот
Роден во Мериленд, Стефанели има грчко и италијанско потекло, со семејство од регионот Апулија во јужна Италија. Бил аспирантен бејзбол играч во католичкото средно училиште ДеМата во Вашингтон, додека не го скршил стапалото. По средното училиште, тој заминал во Италија за да продолжи кариера во модата во Милано, но се заинтересирал за храната што ја сретнал во Рим, Фиренца, Асизи и Венеција. Откако ја сфатил својата страст за готвење, се запишал на Академијата за кулинарство во Гајтерсбург, Мериленд и се придружил на кујната на Роберто Дона во италијанскиот ресторан Галилео во Вашингтон. Потоа отишол да работи за Фабио Трабоки во Маестро во Тајсонс Катче, Вирџинија, следејќи го Трабоки до Фиама во Њујорк Сити. По затворањето на Фиама во 2009 година, Стефанели работел на сцената во The French Laundry во Калифорнија.
Во 2009 година, Стефанели бил регрутиран од ресторанот Ашок Бајај за да развие мени и да ја води кујната во новиот италијански ресторан, Бибиана Остериа-Енотека. Бибиана добил многу позитивни критики по отворањето, и бил препознаен како еден од најдобрите нови ресторани во Америка од страна на магазинот ''Esquire''. Стефанели ја освоил титулата „Кулинарска ѕвезда во подем“ на наградите на ресторанската асоцијација на Метрополитен Вашингтон (Реми) во 2010 година.
2 Масериа и Официна
Во 2014 година, Стефанели го напуштил Бибијана за да отвори свој ресторан, наречен Масериа. Именуван по земјоделските имоти во италијанскиот регион Апулија, Масериа бил отворен во август 2015 година и бил првиот самостоен ресторан на Union Market. Во октомври 2016 година, Масериа заработил Мишелин ѕвезда во рамките на првиот водич во градот. Во 2018 година, Масериа ја освоил наградата Реми за Ресторан за формално убаво јадење на годината.
Во октомври 2018 година, Стефанели ја отворил Официна, трикатна италијанска траторија, кафуле и пазар сместени во The Wharf, нов развој на југозападниот брег на Вашингтон. Во ноември 2018 година, Стефанели ги објавил плановите за отворање грчки ресторан во центарот на Вашингтон.
3 Награди
* 2010 Здружение на ресторани на Митрополитот Вашингтон (РАМИ), кулинарска ѕвезда во подем.* Мишелин ѕвезда 2017 година (Масериа), ''Водич Мишелин''.* 2018 Здружение на ресторани на Метрополитен Вашингтон (RAMMY), Ресторан за формално фино јадење на годината (Масериа).
4 Наводи
Рошфорт

Аигуили де Рошфорт (4.001 м) е планина во масивот Мон Блан во Франција и Италија. Врвот лежи на областа Рошфор помеѓу Дент ду Жеант и Грандес Жорас и обично се искачуваат за време на траверс по гребенот.
Првото искачување е на врвот го направи Џејмс Еклс и водичите Алфонс и Мишел Пајо на 14 август 1873 година.
Бомбет

Бомбет се ролни од свежо свинско месо и полнети со сирење, сол и бибер, традиционално распространети низ целата Апулија.
1 Потекло на името
Вистинскиот превод на ''бомбата'' е „бомбици“.
Името се однесува на заоблената форма и малата големина на овие ролни, како и на нивното полнење што создава убав вкус.
2 Подготовка
Бомбетите се подготвуваат со одбрани парчиња свинско капоколо парчињата месо се ставаат на даска за сечење и обично се полнат со пулиско канестрато сирење, сол и бибер, потоа се тркалаат и се затвораат рачно за да не се создаде вистински „сноп“, понекогаш се додава и магдонос. Вака добиените кифлички може и да се готват на скара или во рерна.
3 Варијанти
Постојат многу варијанти на овој специјалитет, чии рецепти се често љубоморно и тајно чувани од поединечните месари. Меѓу најчестите има и некои без фил, некои зачинети со сол и бибер, или некои пак други завиткани со парче сланина, некои содржат и шунка наместо мелено месо или други со зачинет фил кој најчесто се нарекува „мексиканска бомбета“.
4 Наводи