procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Езеро (филм од 1950)

„Езеро“ (српскохрватски: ''Језеро'') — филм на режисерот Радивоје Лола Ѓукиќ од 1950 година. Главните улоги ги играат: Мирослав Беловиќ, Карло Булиќ, Драгутин Добричанин и Драгомир Фелба.
1 Синопсис
По завршувањето на Втората светска војна започнува изградбата на хидроцентрала на реката Неретва, но тешките временски услови и селаните, кои се противат на потопувањето на нивните имоти, ја попречуваат градбата. Покрај тоа, некои луѓе, од идеолошки побуди, вршат саботажа. Сето тоа предизвикува низа драматични настани, но по завршувањето на градбата, кога целиот крај добива електрична енергија, сите сфаќаат дека техничкиот напредок им носи корист...
Виолината на Енгр (фотографија)

''Le Violon d'Ingres'' — црно-бела фотографија создадена од американскиот визуелен уметник Мен Реј во 1924 година. Тоа е една од неговите најпознати фотографии и претставува надреалистичка фотографија. Сликата првпат била објавена во надреалистичкото списание ''Littérature'' во јуни 1924 година На неа е прикажана манекенката Кики де Монпарнас од задната страна, гола до половината, со насликани две звучни дупки за да се направи нејзиното тело да личи на виолина.
1 Анализа
Фотографијата го добила своето име од популарниот француски израз, ''le violon d'Ingres'', што значи хоби, во врска со фактот дека францускиот неокласичен сликар Жан-Огист-Доминик Енгр свирел на виолина како забава кога не сликал. Мен Реј се восхитувал на работата на Енгр и за оваа фотографија црпел инспирација од неговата слика ''The Valpinçon Bather'' (1808).
На првата фотографија, ''Étude pour Le Violon d'Ingres'', таа се гледа на профил, со видливо лице и гради. На последната слика, таа е прикажана на сличен начин како женскиот модел на Енгр, гола и седечка, гледајќи благо налево, гледана одзади и со турбан инспириран од ориентално потекло. Рацете не и се гледаат. Откако фотографијата била развиена, тој ги насликал на отпечаток звучните дупки на нејзиниот грб, а отпечатокот бил префотографиран, создавајќи го сегашното уметничко дело.
Насловот на хумористичен начин ја прикажува целта на Реј да го прикаже торзото на манекенката како музички инструмент, и си поигрува со фактот дека таа била модел и љубовница на уметникот во исто време.
Кирстен Ховинг Пауел на фотографијата изјавила: „''Le Violon d'Ingres е сложена фотографија која го демонстрира долгогодишното восхитување на Мен Реј кон Енгр, како и неговата желба да ја исмева традицијата''“. Искривувањето и деформацијата на телото на моделот од страна на Мен Реј ги вклучува надреалистичките концепти за метаморфоза и безобличност, но тие исто така припаѓаат на поголем контекст на фасцинација за манипулациите на анатомијата на Енгр за време на меѓувоениот период, како што се гледа во делата на критичарите како Андре Лоте“.
2 Уметнички пазар
Оригиналниот отпечаток на ''Le Violon d'Ingres'' поставил нов рекорд за најскапа фотографија кога била продадена за 12.400.000 долари, на 14 мај 2022 година, во Њујорк.
3 Јавни збирки
Отпечатоците од фотографијата се наоѓаат во Музејот Национална модерна уметност во Париз и во музејот Џ. Пол Гети во Лос Анџелес.
Оплакување Христово (Св. Пантелејмон, Горно Нерези)

''Оплакување Христово'' — фреска насликана во 1164 година од непознат уметник, за кој се претпоставува дека бил од Цариград, на внатрешните ѕидови на црквата „Св. Пантелејмон“ во Горно Нерези.
На фреската, телото на распнатиот Христос е спуштено од крстот и положено на земја. Неговата глава ја држи Марија, неговата мајка. Апостол Јован ја држи Исусовата рака. Кај нозете, Никодим и Јосиф од Ариматеја чекаат да го подготват телото за положување во гроб.
Но, фреската Оплакувањето Христово во Горно Нерези се разликува од другите слики со иста тема, не толку по иконографските посебности, колку по извесни елементи што се покажуваат како достоинство на непознатиот зограф од Нерези. Во прв ред тоа е нагласеното истакнување на внатрешните чувства на прикажаните личности. Св. Богородица е насликана како мајка која плаче над својот мртов син со расчекорени нозе и тоа е единствена таква нејзина претстава во византиската иконографија. Нејзиното лице покажува болен израз на длабока болка, а погледот е вперен во лицето на мртвиот син кого што го држи во драматична прегратка.
Оваа композиција во црквата Св. Пантелејмон во Горно Нерези се смета за предвесник на ренесансата во Италија и всушност ги има сите потребни елементи што ја одликуваат и Џотовата Богородица, која е претставена како млада силна жена со малку натажено лице. Ова значи дека преобразбата во ликовниот израз својствена за него и раноренесансните дејци во Италија е всушност започната во Македонија, 150 години претходно.
1 Поврзано
* Оплакување Христово
* Оплакување Христово (Џото)
Крвава сабота (фотографија)

''Крвава сабота'' — црно-бела фотографија направена на 28 август 1937 година, неколку минути по јапонскиот воздушен напад врз цивили за време на Битката кај Шангај во Втората кинеско-јапонска војна. Прикажувајќи кинеско бебе кое плаче во бомбардираните урнатини на железничката станица во Јужен Шангај , фотографијата станала позната како културна икона која ги демонстрира јапонските воени злосторства во Кина. Фотографијата била нашироко објавена, а за помалку од еден месец ја виделе повеќе од 136 милиони луѓе. Фотографот, Х.С. Вонг од корпорацијата Херст, познат и како Вонг Хаи-Шенг, не го открил идентитетот, ниту полот на повреденото дете, чија мајка лежела мртва во близина. Бебето се викало Пинг Меј. Една од најнезаборавните воени фотографии некогаш објавени, и можеби најпознатата сцена од вестите од 1930-тите, сликата поттикнала излив на гнев на Западот против јапонското насилство во Кина. Новинарот Харолд Ајзакс ја нарекол иконската слика „едно од најуспешните „пропагандни“ дела на сите времиња.
Вонг направил слика од бомбардираната Јужна станица со својата камера за вести Eyemo и направил неколку неподвижни фотографии со неговата Leica. Познатата неподвижна слика, преземена од Leica, не се нарекува често по име - наместо тоа, се опишани нејзините визуелни елементи. Исто така е позната и как''о Кинеско бебе без мајка'', ''Кинеско бебе'', и ''Бебето во железничката станица во Шангај'' . Фотографијата ја осудиле јапонските националисти кои тврделе дека е исценирана.
Ангелска торта

Ангелска торта е тип на повеќеслојна торта што потекнува од Обединетото Кралство, и првпат станала популарна кон крајот на 19 век.
Направена е од путер, шеќер, јајца, екстракт од ванила, саморастечко брашно, прашок за печиво и црвена и жолта боја за храна. Се состои од два или три слоја кои често се обоени во бела, розова и жолта боја. Традиционално се прелива со тенок слој од бела глазура. За сервирање, обично се сечат долги ленти или мали правоаголни парчиња.
1 Поврзано
* Список на колачи
* Викторија пандишпан
Хоја! Леро!

„Хоја! Леро!“ — југословенски филм од 1952 година, во режија на Вјекослав Африќ. Улогите ги играат: Доротеа Матулиќ, Маријан Ловриќ и Јожа Грегорин.
1 Синопсис
Советот на Старите Словени носи неправедна одлука, доделувајќи му ја Виленка (најубавата девојка во племето) на воинот Кохан, зашто таа сака друго момче — Далибор. Веќе во следната борба со непријателот, Далибор сака да ја покаже својата храброст и така да ги натера племенските водачи да ја променат одлуката и нему да му ја препуштат Виленка...
Мајчина душичка

Мајчина душичка или мајчина душица — вид цветно растение од родот матерка (''Thymus'') на семејството усноцветни (''Lamiaceae''). Природно е распространет во Европа и Северна Африка. Оваа ниска полегната полугрмушка расте до висина од 2 см и има ползечки стебленца долги до 10 см. Листовите се овални и зимзелени, долги 3–8 мм. Цветовите се долги 4–6 мм, распоредени во китки и имаат силен мирис. По боја може да бидат светловиолетови, розово-виолетови, магентни, а ретко и бели. Растението е издржливо и знае да расте на неповолни места. Наоѓа употреба во кулинарството и како билен чај.
1 Опис
Ова е ползечко грмушесто растение со дрвенести стебленца и вретенест корен. Се раскоренува од јазлите на квадратестите млитави дршки. Листовите се во спротивни парови, речиси без дршки, елиптични и заоблени по облик со неназабени рабови. Лете никнуваат исправени цветни фиданки. Цветовите се обично розови или бледорозови, имаат цевчесто чашкино ливче и неправилно правоцевчесто влакнесто венче. Горното венечно ливче има засеци, а долното е поголемо од двете странични ливчиња и има три сплескани резниња кои образуваат устенце. Секој цвет има четири издадени прашници и две сраснати оплодни ливчиња. Плодот е сув четирикоморен шизокарп.
2 Распространетост и живеалиште
Мајчината душичка е домородна во Европа и Азија. Вирее на тенки почви и се среќава на песокливи голети, карпести изданоци, ридови, брегови, крајпатни песта и крајречни песочини.
Со ова растение се хранат ларвите на пеперутките обичен и крупнодамчест синец. Привлечно е и за пчелите.
3 Хемија
Маслото на мајчината душичка содржи тимол, карвакрол, лимонен, парацимен, гама-терпинен и бета-карофилен.
4 Одгледување
Растението се одгледува лесно под услов да има доволно вода и сонце. Се наводнува обилно на секои 1-2 недели. Почвата треба да се одржува рамномерно влажна, но не презаситена за да се избегне гнилеж на коренот. Мајчината душичка најдобро успева на 6-8 часа непосредна или посредна сончева светлина дневно.
5 Етнологија и митологија
Мајчината душичка се среќава во мотивите и обичаите на многу европски народи. Жртвите кои Старите Грци ги принесувале на боговите, биле спалувани со оваа билка. Старите Римјани верувале дека оваа ароматична билка може да ги брка змиите, скорпиите и други отровни животни. Во Тирол се верувало дека таа штити од секое зло, додека пак во Саксонија во неа ги капеле децата за да бидат успешни, како и заштитени од болести и зло.
Капењето деца во вода со матерка се практикувало и кај словенските народи. Оваа билка кај словените има хтонски карактер и е врска со душите на починатите. Кај јужните Словени се поврзувала со култот на древното сесловенско божество Баба. Оваа билка има слично име на повеќето од словенските јазици: мала материнка, ''богородська трава'' (украински), материдушка (''Mateřídouška'' - чешки), бабидушка (''babyduška)'' кај Лужичките Срби, ''мајкина душица'' кај Србите.
6 Галерија
6.1 Ботанички илустрации
7 Поврзано
* Тимјан (''Thymus vulgaris'')
Тур де Романди 2023

Тур де Романди 2023 (именувана и како Трка околу Романди) — 76. издание на велосипедската етапна Тур де Романди, која се одржала помеѓу 25 и 30 април како 20. настан во сезоната на Светската турнеја.
1 Екипи
Бидејќи Тур де Романди е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Воедно, три професионални континентални екипи и националната екипа на Швајцарија биле дополнително поканети, со што на трката имало 22 екипи.
2 Рута
На трката имало еден пролог и пет етапи.
3 Етапи
4 Поредок
+ Водство во пласманите по етапа
Етапа, Победник, Генерален пласман, Бодовен пласман, Планински пласман, Пласман за млад возач, Екипен пласман, Награда за борбеност
П, Јозеф Черни, Јозеф Черни, Јозеф Черни, ''недоделена'', Итан Вернон, ''недоделена''
1, Итан Вернон, Итан Вернон, Итан Вернон, Жилиен Бернар, Жилиен Бернар
2, Итан Хејтер, Итан Хејтер, Итан Хејтер, Хуан Ајусо, Глеб Брусенски
3, Хуан Ајусо, Хуан Ајусо, ''недоделена''
4, Адам Јејтс, Адам Јејтс, Матео Јоргенсон, Томас де Гент
5, Фернандо Гавирија, Александер Камп
На крај, Адам Јејтс, Итан Хејтер, Жилиен Бернар, Матео Јоргенсон, , недоделена
Книжен молец

Книжен молец — израз за инсекти што се кријат или се хранат со стари книги, уништуваат хартија или слични материјали, се хранат со органски остатоци насобрани во прашина или се хранат со габи што растат на влажна хартија. Ова не е систематско име и „книжните молци“ вклучуваат инсекти од различни редови, како што се: домашниот молец, крзнениот молец и обичниот книжен молец. Тука спаѓаат карактеристичните дрвојади, како и инсектите што не се хранат со дрвесина (постапуваат со книгите само како засолниште). Од нив, само крзнениот молец припаѓа на пеперутките, па затоа може да се смета за молец (семејство Molyaceae). Исто така, терминот најчесто се користи за да се опише личност што сака да го поминува целото свое слободно време читајќи книги.
Каиновиот знак (филм)

„Каиновиот знак“ (српскохрватски: ''Kainov znak'') — југословенски тв-филм од 1970 година, во режија на Иван Хетрих (Ivan Hetrich), снимен по сценариото на Федор Видас. Улогите ги играат: Тонко Лонза, Раде Шербеџија, Хермина Пипиниќ, Изет Хајдархоџиќ, Драган Миливојевиќ и Боривој Шембера.
1 Синопсис
Во центарот на Загреб е извршен вооружен грабеж со убиство. Тој настан има важни последици врз необичниот однос меѓу угледниот политичар (го игра Лонза) и младиот бонвиван (го игра Шербеџија), кој е деловно поврзан со ограбеното претпријатие...
Пилотска јакна

Пилотска јакна или бомберка — горна облека, вид јакна создадена за пилотите на ВС на САД за време на Втората светска војна. Со текот на времето, од претежно воена опрема се префрлила на обична облека. Посебноста на пилотските јакни се еластичните ленти на краевите на ракавите и на појасот.
1 Историја
Непосреден предок на современите пилотски јакни бил моделот на јакни МА-1, издаден во 1955 г. по посебна нарачка од Воздухопловните сили на САД, кој бил наречен „јакна за летање“ (англ. ''flight jacket'') или „јакна за бомбардирање“ (англ. ''bomber jacket''), бидејќи го носеле летачи на тешки бомбардери. Подоцна, краткото име „бомберка“ (англ. ''bomber'') било доделено на јакните од овој крој. Во средината на 1950-тите, јакната добила карактеристична портокалова постава. Направена е по иницијатива на Воздухопловната спасувачка служба, која имала потешкотии да најде летач облечен во униформа со незабележлива боја на заднината на земјата. Летачите што принудно слетале или биле принудени да го напуштат авионот со падобран ја свртеле јакната однатре и ја облекле со светлата страна надвор.
Јакната е удобна, лесна за носење, не го ограничува движењето и ја менува бојата кога е свртена однатре, поради што во различни времиња се здобила со популарност меѓу скинхедите, рејверите, модовите и фудбалските навивачи.
Гараш (торта)

Гараш ― чоколадна торта од бугарската кујна. Создаден е од австроунгарецот Коста Гараш во 1885 година, во Русе. За тоа време управувал со големиот хотел ''„Ислах Хане“'', кој се наоѓал веднаш до седиштето на бугарскиот кнез Александар Батенберг. Гости на хотелот биле кралски личности како што се Карол I, Милан I и Оскар II. По повод ваквите високи приеми, Коста Гараш ја создал својата позната торта „Гараш“.
1 Подготовка
Пет кружни кори од 2 мм се направени од течно тесто кое се состои од 200 гр мелени кернели од ореви, 8 белки и 220 гр кристален или шеќер во прав. Откако ќе бидат испечени и изладени, редени се едно врз друго и се матени помеѓу, одозгора, а од страните со слатка павлака и чоколадо. Потоа колачот е прелиен со чоколадна глазура.
2 Поврзано
* Список на десерти
3 Наводи
*
Амандин

* Јадења:
** Амандин (торта), романски чоколаден пандишпан исполнет со чоколадо или крем од бадем
** Амандин (гарнир), француски кулинарски термин за гарнир од бадеми
** Амандин компир, еден вид компир
* Друго:
* Амандин (бенд), шведски музички бенд
* Амандин (дадено име)
* Амандин (брод, 1962), белгиски музејски брод
Божиќен ролат

Божиќен ролат — традиционална божиќна торта во форма на трупец, вообичаена во Франција и поранешните француски колонии. Во суштина, тоа е еден вид ролат. Обичајот за печење на оваа торта датира и е поврзан од средновековниот обичај со палење на бадниковиот трупец.
Најчесто се прави од тесто од бисквити на тој начин што пресекот на колачот наликува на пресек на стебло, а кремот се премачкува така што тој изгледа како кора од дрво. Тие често се украсени со шеќер во прав, што го симболизира снегот, како и фигури од печурки (направени од марципан ) и разни бобинки.
1 Приказна
Потекнува од древниот пагански ритуал на палење на бадникарскиот оган. Почнувајќи од 12 век, во Франција се појавила традиција на Бадник да се направи божиќно дрво од свежо дрво (најчесто тоа било дрво од цреша) во дворот на куќата со целото семејство. Со одредени церемонии тоа било свечено внесувано во куќата. Главата на семејството го полевал со масло и загреано вино, а целото семејство се помолувало. Малите девојчиња го палеле трупецот користејќи дрвени парчиња јаглен останати од трупецот од претходната година (според легендата, пепелта и дрвените парчиња јаглен што останувале од палењето на бадниковиот трупец ја штителе куќата од гром и ѓаволски работи во текот на целата година; затоа, тие биле внимателно собирани и складирани). Се сметало дека е важно сите вклучени во процесот на осветлувањето да имаат чисти раце. Постепено згаснала традицијата на палење трупци, иако денес се уште се практикува во куќите кои имаат камини. Но, повеќето Французи ја украсуваат својата маса со мал модел на божиќен трупец и украсуваат некои од јадењата во форма на божиќен трупец.
Во Германија ролатот од пандишпан се нарекува „ Бизмарк даб“ .
2 Поврзано
* Бадниково гранче
* Јуле
* Штолен
Амигдалопита

Амигдалопита (|Αμυγδαλόπιτα) е торта со бадеми во грчката кујна направена со мелени бадеми, брашно, путер, јајца и крем за пециво. Таа е една од најчестите десертни јадења како пити и леб печени во тави за печење. Други вообичаени десерти од овој стил се галактобуреко, каридопита и кадаиф.
1 Подготовка
За да се направи оваа торта, сувите состојки полека се транцформираат во путер и шеќер, а потоа се матат јајцата. Колачот се пече во плех и по неговото печење се натопува во едноставен сируп и се остава да се излади пред да се исече на поединечни квадратни парчиња.
2 Поврзано
* Раванија
Сурва (фестивал)

Сурва (|Сурва) — меѓународен фестивал на маскенбалски игри од областа Перник во Бугарија, кој секоја година се одржува на 13 и 14 јануари во чест на Новата година според стариот календар. Во 2015 г., овој фестивал бил вклучен во списокот на УНЕСКО за нематеријално културно наследство на светот. Ваков обичај се одржува и во Македонија, односно во селото Ѕвегор, Делчево, наречен Ѕвегорска сурва.
1 Фестивал
Фестивалот го организира општина Перник од 1966 г. Од 1985 г., фестивалот има меѓународен статус. Од 1995 г. Перник е примен како член на Европската федерација на карневалски градови. Од 2008 г., Меѓународниот маскенбалски фестивал се одржува секоја година во последната сабота и недела од јануари.
Неговиот најпривлечен дел е дводневната поворка на маскирани групи од земјата и странство. Во центарот и по градските улици, учесниците се натпреваруваат да ја покажат живописноста на нивните игри и нивните уникатни маски и костими. Мажите во застрашувачки демонски маски со свиткани рогови, долги носеви и испакнати заби се лелеат напред-назад. Нивниот танц по улиците на Перник е проследен со збрканиот звук на ѕвоната што ги носат околу појасот.
На фестивалскиот натпревар учествуваат повеќе од 5.000 луѓе во повеќе од 90 маскенбалски групи од сите етнографски области на Бугарија, како и гости од Европа, Азија и Африка. На првиот фестивал во 1966 г. учествувале 800 луѓе од сите краишта на градот Перник. Фестивалот е проследен со низа настани — претстави, емисии, базари итн.
Карура

Карура (|迦楼羅) — божествено суштество со човечки труп и птичја глава во јапонската будистичка митологија. Името е транслитерација на името на хиндуистичкото птичјо божество Гаруда. Се вели дека Карура е огромна, дише оган, и се храни со змејови и змии, исто како што Гаруда се јавува како проклетството на Нага. Само змеј што поседува будистички талисман, или оној што се преобратил во будистичкото учење, може да избега неповреден од Карура. Се тврди дека нејзиното живеалиште ѝ е Шумисен или планината Меру.
Торта Естерхази

Торта Естерхази — унгарска торта именувана по принцот Пал Антал Естерхази (1786–1866), член на династијата Етерхази и дипломат на Австриското Царство. Ја измислиле будимпештанските слаткари кон крајот на 19 век и набрзо станала една од најпознатите торти во земјите на Австроунгарската Монархија.
Тортата Естерхази се состои од путер-крем зачинет со коњак или ванила, со кој се полнат помеѓу четири и пет слоја тесто од бадеми со целувка (макарон). Тортата е заледена со глазура за фондан и украсена со карактеристична чоколадна шарена шема. Сепак, постојат многу различни варијации на рецепти. Во Унгарија, првичните бадеми се целосно заменети со ореви.
Популарна варијанта, иако не во Унгарија, е обландата Естерхази: додека ''тортата'' е секогаш со тркалезен облик, ''обландите'' се прават во квадратен облик. Постојат и други верзии засновани на пандишпан или украсени со кристализирано овошје. Обландата Естерхази е типично многу слатка торта.
1 Поврзано
* Добош торта
Пикачу

Пикачу (|ピカチュウ, |Pikachu) — суштество од серијата игри, манга и аниме „Покемон“, во сопственост на Nintendo и Game Freak. Пикачу, едно од особените суштества на измислениот универзум na Покемон, бил создаден од јапонскиот дизајнер на игри Кен Сугимори заедно со екипата за развој на Game Freak и најпрво се појавил во компјутерските игри Pokémon Red и Blue, а потоа и во следните продолженија. Пикачу се смета за еден од најпрепознатливите и најпопуларните покемони, како официјална маскота на франшизата, и станал икона на јапонската поп-култура во последниве години.
Торта со јаболка

Торта со јаболка е торта во која јаболката се својствени како главен вкус и состојка. Ваквите торти вклучуваат јаболка во различни форми, вклучително и исечени на коцки, пире, задушени и многу друѓи, и може да вклучуваат вообичаени додатоци како суво грозје, јаткасти плодови и „слатки“ зачини како што се цимет или морско оревче. таа е вообичаен и популарен десерт ширум светот, благодарение на милениумите на одгледување јаболката во Азија и Европа, и нивното широко воведување и ширење низ Америка за време на Колумбиската размена и колонизација на Америка. Како резултат на тоа, десертите од јаболка, вклучително и колачите, имаат огромен број на варијации.
Јаболката се користат и во други колачи за да додадат влага и сладост, често како делумна замена за рафиниран шеќер.
1 Сорти
1.1 Британски и Ирски
Регионите на Велика Британија и Ирска имаат идеална клима за одгледување јаболка,правејќи ја тортата од јаболка вообичаен десерт со многу регионални сорти насекаде.Сепак,токму во традиционално земјоделската Западна Земја на Англија,колачите со јаболка се одгледуваат како кулинарски симболи на нивните окрузи,како што се тортата со јаболка Дорсет, колачот со јаболка Девоншир и тортата со јаболка од Сомерсет. Тие се карактеризираат со употреба на интегрално брашно и често комбинација од десертни јаболка и јаболка Брамли,и обично се служат топло со крем или крем, или поретко,со сирење.
1.2 Полски
Тортата со јаболка наречена ''szarlotka'' или ''jabłecznik'' е вообичаен традиционален десерт во Полска, направен од слатка кора од тесто и зачинет фил од јаболка. Може да се прелие со ''крусонка'' (се распаѓа), меренга или со прашина од шеќер во прав. Понекогаш може да се најде дополнителен слој budyń(полска варијација на крем). Во рестораните и кафулињата обично се служи топло со шлаг и кафе.
1.3 Скандинавски
Во Скандинавија, колачите со јаболка обично се подготвуваат од кисели јаболка и се печат во тесто направено од шеќер, путер, брашно, јајца и прашок за печиво. Колачот потоа се прелива со јаболка, цимет и шеќер, понекогаш и сечкани бадеми. Вообичаена е и питата со јаболко crumble. Во Шведска обично се служи млако со шлаг, крем (сос од ванила) или сладолед од ванила.
1.4 Француска
Тортата со јаболка наречена ''тарте татин'' е превртена пита со јаболка, многу популарна во Франција. Според гастрономскиот Ларус, тој бил создаден од сестрите Татин и демократизиран во нивниот ресторан „Lamotte-Beuvron“ во 19 век.
Оваа пита со јаболка е всушност дериват на стар солоњски специјалитет со јаболка или круши. Постои многу долго време, а рецептот се пренесувал од мајка на ќерка.
Традиционално дното на тавата е обилно обложено со путер и се додава слој од гранулиран или шеќер во прав.
Врз оваа смеса се ставаат клинови од јаболка и се посипува шеќер. Врз јаболката се става кратка кора, тенко наредена пециво. Тортата се служи топла, често со топче сладолед од ванила.
2 Поврзано
* Пита од јаболка
Хрватско шумарско друштво

Хрватско шумарско друштво (|Hrvatsko šumarsko društvo) ― друштво кое потекнува од Хрватско-словенското земјоделско друштво, основано на иницијатива на шумарите во Загреб во 1841 година. Шумарскиот оддел на Друштвото бил создаден на 26 декември 1846 година во Пречец кај Загреб; ова го означува почетокот на Хрватското шумарско друштво.
Шумарското друштво е одговорно за многу од достигнувањата на шумарската практика, образованието и науката во Хрватска, вклучувајќи:
* Донесување на Законот за шумите во 1852 година и неговата строга примена шест години подоцна;
* Основање на Кралскиот земјоделски и шумарски колеџ (денес Колеџ за земјоделство) во Крижевци во 1860 година;* Објавување на првата научна публикација специјализирана за шумарство во југоисточна Европа, ''Šumarski list'' (Шумарски лист), почнувајќи од 1 јануари 1877 година, која оттогаш постојано е објавуван до денес;
* Подготовка и учество на Милениумската изложба во Будимпешта во 1896 година, каде што Кралството Хрватска и Славонија имало свој изложбен салон, а шумарството и преработката на дрво свој посебен павилјон;
* Изградбата на Хрватската шумарска куќа (на денешниот Плоштад „Иван Мажураниќ“, Загреб) во 1898 година, дом на Шумарската академија која започнува на 20 октомври. Шумарската академија била четврта високообразовна установа на Универзитетот во Загреб.
Шумарското друштво сега брои околу 2700 членови и се гордее со продолжение на своето постоење и активност, без оглед на промените на власта, државата, технологијата и условите за живот.
1 Наводи
*''Шуми на Хрватска'', Факултет за шумарство и хрватски шуми, Загреб 1992 година, стр. 291
*
Љубе

Љубе (|Любэ) — рок-група од Русија, чија музика хармонично меша елементи на рокенрол, руска народна музика, воена музика и елементи на рап. Групата е основана на 14 јануари 1989 г. од композиторот Игор Матвиенко и има издадено 17 албуми. Групата ја сочинуваат 6 лица, водач е пејачот Николај Расторгуев, кој е народен изведувач на Русија.
1 Историја
Идејата за создавање на групата „Љубе“ му припаѓа на продуцентот и композитор Игор Матвиенко, кој во тоа време работел во популарното музичко студио „Рекорд“. Во 1987–1988 г., тој ја напишал музиката за дебитантските песни врз основа на песните на поетот Александар Шаганов и Михаил Андреев. Истата година како постојан водач на групата се јавува Николај Расторгуев, кој дошол на идеја за името на групата, кое било поврзано со популарното младинско движење од тие години — Љуберци, чии идеи се одразувале во раните дела на групата.
На 14 јануари 1989 г., во студиото „Звук“ на Московскиот дворец на младоста, тие ги снимиле првите песни на „Љубе“ — „Љуберци“ и „Таткото Махно“. Ова е со учество на Игор Матвиенко, Николај Расторгуев, гитаристот на „Мираж“ Алексеј Горбашов, и уште еден гитарист, Виктор Застров. Во истата година, започнале првите заеднички турнеи и работа со „Божиќни средби“ и Ала Пугачева, во кои Расторгуев, по совет на Ала Борисовна, за време на изведбата на песната „Горе на десно“, носел воена јакна, што станала светла карактеристика на неговата сценска улога во првите десет години на групата. Во следните години, популарноста на групата растела. Според истражувачката компанија ROMIR, по истражувањето во јануари 2006 г., 27 % одговориле дека „Љубе“ е најдобрата поп-група.
2 Дискографија
2.1 Албуми
* 1989 — Атас
* 1992 — Кто сказал, что мы плохо жили...?
* 1993 — Зона Любэ
* 1996 — Комбат
* 1997 — Собрание сочинений (збирка)
* 1997 — Песни о людях
* 1998 — Песни из концертной программы „Песни о людях“ в ККЗ „Пушкинский 24.02.98 (концерт)
* 2000 — Полустаночки
* 2001 — Собрание сочинений. Том 2 (збирка)
* 2002 — Давай за…
* 2002 — Юбилей. Лучшие песни (концерт к 10-летию группы в спорткомплексе „Олимпийский“)
* 2004 — Ребята нашего полка (збирка)
* 2005 — Рассея
* 2007 — В России (концерт к 15-летию группы в ГЦКЗ „Россия“)
* 2008 — Собрание сочинений. Том 3 (збирка)
* 2009 — Свои
* 2014 — За тебя, Родина-мать!
Шумарство во Велс

Шумарство во Велс ― шумарството, односно науката на садење, управување и грижа за шумите во Велс.
1 Историја
Развојот на пошумувањето и производството и снабдувањето со дрва во Велс спаѓаат во рамките на службата Природни ресурси Велс (Natural Resources Wales), како што е наведено во Законот за шумарство од 1967 година.
Во 2013 година, Природни ресурси Велс ја презело одговорноста за шумарството во Велс.
Во 2020 година, владата на Велс започнала долгорочен план за повторно пошумување познат како Национална шума за Велс (|Coedwig Genedlaethol i Gymru).
2 Управување
Природни ресурси Велс е тело спонзорирано од велшката влада, за управување со сите природни ресурси на Велс. Создадена е од спојувањето на Селскиот совет за Велс, Агенцијата за животна средина Велс и Комисијата за шумарство во Велс, а исто така презема и некои други улоги кои порано ги преземала велшката влада. Други организации кои работат во Велс за да го подобрат управувањето со велшките шуми и шуми ја се Конфедерацијата на шумарската индустриија, cy и Woodknowledge Велс.
3 Поврзано
* Келтски широколисни шуми
* Келтска прашума
Катафики

Катафики (|Καταφύκι) — впечатлива клисура во Костурско, Егејска Македонија. Сместена е на 1 км јужно од поранешното село Ветерник.
Клисурата e тесна, сместена на реката Бистрица (тука наречена Белица) меѓу врвовите Скала на југ и Фламбуро на север во планината Грамошта. Ја поврзува котлината во која е сместено селото Грамошта и таа во која се наоѓало селото Загар.
За време на Граѓанската војна во клисурата била сместена болницата на ДАГ.
1 Наводи
Батенбершка торта

Батенберг или Батенбург е лесен пандишпан со различни делови кои се држат заедно со џем. Тортата е покриена со марципан и, кога се сече во пресек, прикажува карактеристична шаховска шема два по два наизменично обоени во розова и жолта боја. Големите карирани шари на возилата за итни случаи во Обединетото Кралство официјално се нарекуваат Батенбершки ознаки поради нивната сличност со тортата.
Чарлс Невин напишал во ''The Independent'' : „Батенбершката торта е примерно британска. Првата торта била направена во 1884 година за да се прослави бракот на принцот Луј од Батенберг со принцезата Викторија, внуката на кралицата Викторија и бабата на принцот Филип. Раните торти имале дури 25 квадрати, а историчарот за храна Иван Деј вели дека поедноставената торта со четири облоги се случила кога големите индустриски пекари како Лион почнале да ја произведуваат.
1 Рецепт
Пекарите ги конструираат колачите така што одделно печат пандишпан со жолти и розови бадеми, а потоа ги сечат и комбинираат парчињата во шаховска шема. Колачот се држи заедно со џем од кајсии и се покрива со марципан.
2 Потекло
Додека колачот потекнува од Англија, неговото точно потекло е нејасно, со раните рецепти, исто така, со алтернативни имиња „Домино торта“ (рецепт од Агнес Берта Маршал, 1898), „Неаполитски ролат“ (рецепт од Роберт Велс, 1898), или „Торта со црковен прозорец“.
Тортата наводно била именувана во чест на бракот на принцезата Викторија, внука на кралицата Викторија, со принцот Луј од Батенберг во 1884 година. Името се однесува на германскиот град Батенберг, Хесен, кој бил седиште на аристократско семејство кое изумрело во раниот среден век и чија титула била пренесена во 1851 година на грофицата Јулија Хауке во име на нејзиниот брак со принцот Александар од Хесен и од Рајна; тогаш првата грофица од Батенберг, потоа принцезата од Батенберг, позната во Британија од 1917 година како Маунтбатен. Историчарот за храна Иван Деј ја отфрлил идејата дека четири панели се однесуваат на четири принцови или куќи бидејќи постарите рецепти покажуваат поголем број на панели (Ден не можел ниту да го потврди ниту да го негира потеклото на името во кралската свадба преку современи извори) и наведува поедноставување на четирите панели - Облажената торта се случила кога „големите индустриски пекари како Лионс “ се вклучиле во играта на Батенберг - „''Претпоставувам дека батенбург со четири панели [обичен правопис од 19 век] е многу полесно да се направи на производна линија''“.
Според ''The Oxford Companion to Food'', името „Battenberg cake“ првпат се појавило во печатење во 1903 година Како и да е, „Батенбершки колач“ се појавил во: Фредерик Вајн, ''Saleable Shop Goods for Counter-Tray and Window …'' (Лондон, Англија: Канцеларија на пекарот и слаткарот, 1898).
Универзитет Париз-Сакле

Универзитет Париз-Сакле (|Université Paris-Saclay, UPSa) — француски универзитет основан во 2015 година и се наоѓа во Жиф сир Ивет.
Од октомври 2023 година, универзитетот е партнер на IPSA за двојни дипломи во воздухопловството.
The Indian Forester

''The Indian Forester'' (во превод Индискиот шумар) ― рецензирано научно списание кое покрива истражувања во шумарството. Тоа е едно од најстарите списанија за шумарство кои сè уште постојат во светот. Основано е во 1875 година и е објавувано од Индискиот совет за шумарско истражување и образование.
1 Историја
''The Indian Forester'' било основано на конференцијата за шумарство одржана во Алахабад во јануари 1874 година. Списанието е основано од сер Дитрих Брандис, со Вилијам Шлих како прв почесен уредник.
2 Поврзано
* Список на списанија за шумарство
Бред Де Лоса

Бред Де Лоса (роден 1979) ― австралиски машинист кој е првак во шумарски спортови како што се цепење дрва и сечење со пила. Во 2015 година, тој поставил нов светски рекорд, пресекувајќи четири стебла за помалку од 58 секунди. Во мај 2017 година, Бред Де Лоса успеал да го освои победничкиот трофеј на Стил Тимберспортс, трета година по ред.
Де Лоса го освоил својот прв натпревар на 16-годишна возраст
Ани Малинкова

Ани Малинкова (р. , ) — македонска фолк пејачка на народни песни.
1 Кариера
Малинкова почнала да се занимава со музика во 1994 година. Првото фестивалско учество и е во: 1995 година каде настапила на Фестивалот "Фолк Фест Валандово". Има настапувано на речиси сите фестивали во Македонија: Фолк Фест Валандово, Цветници, Гоце Фест, Фолк Фест Роса, Филиграни, Лешочки Фолк Фест и други. Таа е препознатлива по изведбата на нејзиниот голем хит: "Со тебе, без тебе" и изведбата на "Ајде да бегаме мори Васе". Ја има изведено и песната "Ми заплакало селото Ваташа" во Емисија "Зајди Зајди" во 2014 година. Покрај овие песни други нејзини авторски песни се: "Само тебе те сакам знај", "Ако те изгубам", "Душа ледена", "Каква е љубовта" и други. Има издадено и неколгу албуми со нејзини авторски песни и стари македонски песни.
Кофукуџи

Кофукуџи (|興福寺) — древен будистички храм во Јапонија во градот Нара. Храмот е заштитен како место на светското наследство на УНЕСКО. Овој храм е главниот храм на школата Хосо (што одговара на индиската филозофска школа Јогачхара, основач на школата е Дошо). Храмот ја продолжува традицијата на Куша и Сарвастивада, сосредоточена на проучувањето на трактатот на Васубандху „Абхидхармакоша“. Храмот е еден од седумте најголеми храмови на југот. Основан е во Кјото, но е преместен во Нара во 710 г.
Храмот бил оштетен и уништен од граѓански војни и пожари многупати, и бил обновен исто толку пати, иако на крајот некои од важните градби, како една од трите златни сали, Нандаимон, Чумон и ходникот никогаш не биле преустроени и денес ги нема.
Тревесто поле

Тревести полиња ― заедници на растенија во кои доминираат зелјести растенија, особено разнотревни растенија и треви. Тие се наоѓаат таму каде што климатските услови не дозволуваат да растат големи дрвенести растенија, како на пример во подантарктичките предели и планинските тундри. Тревните полиња се дефинирани во владиното законодавство на Нов Јужен Велс (Австралија) како автохтона вегетација која претежно не содржи висока или средна вегетација и каде што на земјината покривка доминираат нетревни видови. Одделот за заштита на Нов Зеланд ја опишал вегетацијата на тревести полиња како покривката од растенија во крошната е 20-100%, и во која тревната покривка е поголема од онаа на која било друг облик на растенија или на гола почва.
Различни видови тревести полиња се:
* Планинско високо тревесто поле
* Планинско ниско тревесто поле
* Џбунесто тревесто поле
* Влажно тревесто поле
* Водно тревесто поле
1 Наводи
Одговор (роман на Тибор Дери)

„Одговор“ (унгарски: ''Felelet'') — роман на унгарскиот писател Тибор Дери, објавен во два дела (1950 и 1952 година).
1 Настанување на романот
По успехот на романот „Недовршена реченица“, Дери ја започнал работата на романот „Одговор“, кој бил замислен како епски роман во четири тома за историската улога на унгарската работничка класа. Првата книга се појавила во 1950 година и доживеала огромен успех. Двата главни лика во романот се работникот Балинт Кепе и професорот Зено Фаркаш. Меѓутоа, кога се појавил вториот том во 1952 година, Дери бил немилосрдно критикуван поради запоставувањето на улогата на комунистичката партија во раководењето со револуционерното работничко движење. Имено, режимот на Ракоши очекувал дека ќе биде истакната улогата на партијата, а Дери планирал комунистите да станат главни ликови во книгата дури во дејствието што се одвива по 1945 година. Затоа, власта побарала Дери да напише друга верзија на втората книга, но тој го одбил тоа и престанал со натамошната работа на романот. Подоцна, уште еднаш му било понудено да ја поправи „грешката“ во сценариото за филмот снимен по романот.
Бистрија

Бистрија — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Нестрам во областа Западна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало во областа Нестрамкол, на 27 км југозападно од Костур и на 9 км западно од Нестрам, во северниот дел на планината Грамошта, крај притока на реката Бистрица.
2 Историја
Од селото денес останале само училиштето и црквата „Св. Илија“. Во официјални документи селото често се меша со Личотер.
3 Поврзано
* Нестрамкол
4 Наводи
Бостонско крвопролевање

Бостонско крвопролевање — крвопролевање што се случило кога пет граѓани биле застрелани и убиени од осум британски војници на 5 март 1770 г. Тоа било во Бостон, Масачусетс, кој во тоа време бил британска колонија. Настанот се случил ноќе кога пред Царинарницата се собрала голема толпа. Еден британски војник по име Хју Вајт удрил момче што го навредувало неговиот командант. Момчето побегнало и се вратило со голема толпа гневни луѓе. Повеќе британски војници дошле да помогнат во заштитата на Хју Вајт од народот. Толпата фрлала снежни топки со школки внатре и ги удирала со дрвени палки. Како што толпата станувала сѐ поголема и поголема, сцената станувала сѐ похаотична. Некој од толпата извикал: „Пукајте“. Во збрката, некои од војниците испукале во толпата. Криспус Атакс, Афроамериканец, бил еден од првите убиени луѓе.
Судењето по крвопролевањето се одржало во граѓански суд со порота составена од месни граѓани. Џон Адамс бил адвокатот на војниците. Судот одлучил дека шест војници се невини, а двајца виновни за убиствата. Офицерот Томас Престон, исто така, подоцна бил прогласен за невин, откако поротата не можела да утврди дека им наредил на војниците да пукаат врз граѓаните. Убедувањата на поротата претполагаат дека војниците биле испровоцирани и дека нивната употреба на сила не била сосема неоснована.
Стенфордски затворски експеримент

Стенфордски затворски експеримент, познат и како Стенфордски затворски опит — познат психолошки експеримент што го спровел американскиот психолог Филип Зимбардо во 1971 г. Неговата цел е да ги проучува реакциите на луѓето во состојба на ограничена слобода, во услови на затворски живот и влијанието на наметнатата општествена улога врз однесувањето. Негативната средина што Зимбардо ја избрал за да ги испита своите идеи е затвор. Тој го претворил подрумот на Катедрата за психологија на Стенфордскиот универзитет во подземна зандана, ставајќи врати слични на затвор на трите канцеларии таму, и не оставил ништо друго освен три кревети во „ќелиите“. Како место за казнување на „затворениците“ била одредена мала темна соба наречена „дупка“.
Учесниците во опитот биле студенти собрани со оглас. 24 од нив биле избрани од Зимбардо по тест за проверка на луѓето со можни душевни отстапувања. Тие добиваат 15 долари на ден откако по случаен избор ќе бидат назначени да бидат или „чувари“ или „затвореници“. Учесниците се „уапсени“ со доброволна помош на месната полиција (на барање на Зимбардо за експериментот и за поголема доверливост) и ставени во „затвор“. Сите „чувари“ мораат да носат униформи и сребрени одбивачки сончеви очила. На овој начин нивните очи не се гледаат. Така, Зимбардо верува дека дел од „човечкото“ во нив, од она што ги прави „луѓе“ е изгубено. Неговата цел е да создаде чувство на моќ, бидејќи — смета тој — чуварите се луѓе со моќ над другите, во овој случај — врз затворениците.
Покрај спроведувањето на опитот, Зимбардо ја презел улогата на затворски управник. Неговата народба до чуварите е да го одржуваат законот и редот и ако некој затвореник избега, ќе го прекине експериментот. На „чуварите“ тој не им дозволува да користат сила, туку да најдат секакви начини да создадат чувство на страв и контрола врз нивните животи. Самите „затвореници“ се внесени во занданата со врзани очи за да бидат збунети. Таму се соблечени и исчистени. Веќе во овој миг, Зимбардо известува дека „чуварите“ почнуваат да се потсмеваат и да ги понижуваат „затворениците“, што тој го определува како „почеток на процесот на понижување“, кој се забележува според него не само во затворите, туку исто така и во многу касарни.
Недовршена реченица

„Недовршена реченица“ (унгарски: ''Befejezetlen mondat'') — роман во три тома на унгарскиот писател Тибор Дери. Романот бил напишан во периодот 1934-1937 година, но првпат бил објавен дури во 1946 година.
1 Создавањето на романот
Дери започнал да го пишува романот на Божиќ 1933 година, во ''Café de France'' во Виена. Првата книга ја завршил во Будимпешта во 1934 година, втората книга ја започнал есента 1934 година за време на престојот во Палма де Мајорка и на неа работел една година, додека третиот дел од романот го напишал по враќањето во Будимпешта. Притоа, пишувањето го завршил летото 1937 година, а потоа, една година вршел поправки на ракописот. Подоцна, Дери го опишал создавањето на романот со следниве зборови: „Романот е во три книги, работев на него четири и половина години, дневно просечно по 10-12 часа. За пишувањето е неопходно многу внатрешна подвижност и постојана напнатост, тоа е она што се нарекува инспирација. Не е лесно трајно да се одржува инспирацијата во текот на четири и половина години. На творечкото расположение му е потребна извонредна дисциплина за тоа да биде колку-толку успешно. Ако е тоа успешно, и ако надворешните околности се спојат со оваа внатрешност подготвеност — што е ретка, среќна случајност, особено ако тоа трае четири и половина години, тогаш писателот можеби може да ја оствари својата намера, тогаш може да се надева дека делото делумно ќе му успее.“
2 Осврт кон делото
„Недовршена реченица“ е многу сложен роман, голема семејна фреска со многу ликови, но најважниот тек на романот зборува за паралелниот однос меѓу две класи, односно за бунтот на еден интелектуалец кој сака да ја напушти граѓанската класа и ги бара оние со кои би можел да замине во борба. За да може читателот полесно да се снајде во сложеното ткиво на романот, на почетокот од книгата писателот дава список на ликовите и нивните роднински врски.
Во ова дело, на повеќе од 800 страници, Дери ја опишува револуционерната напнатост во тоа време, создавајќи богата галерија ликови: од работници посветени на класната борба, преку интелектуалци во потрага по егзистенцијалните прашања, до припадниците на буржоазијата кои доживуваат лични трагедии. Според критиката, „овој роман е напишан со „коригирана“ прустовска техника, комбинирана со иронично-есеистичкиот стил на Томас Ман. Романот „Недовршена реченица“ бил објавен дури во 1946 година и веќе тогаш било јасно дека унгарската книжевност добила големо дело.
Здружение (екологија)

Во фитосоциологијата и екологијата на заедницата, здружението е вид на еколошка заедница со предвидлив состав на видови и доследна физиономија (структурен изглед) што се јавува во одреден вид на живеалиште. Поимот првпат бил измислен од Александар фон Хумболти формализиран од Меѓународниот ботанички конгрес во 1910 година.
Здружение може да биде гледано како стварен, интегриран ентитет обликуван или од интеракциите на видовите или од слични барања за живеалиштата, или може да се гледа како само заедничка точка долж континуумот. Поранешното гледиште го поддржувал американскиот еколог Фредерик Клементс, кој го гледал здружението како целина што е повеќе од збирот на нејзините делови, и Јосијас Браун-Бланке, фитосоциолог роден во Швајцарија. На другиот крај на расправијата бил американскиот еколог Хенри Глисон,кој ги гледал овие групирања на растителни видови како случајност произведена од „флуктуацијата и случајното доселување на растенијата и еднакво флуктуирачка и променлива средина“.
1 Поврзано
* Растителна заедница
* Агрегат на видови
* Сојуз (таксономија)
* Фитоценологија
* Зооценологија
* Биом
2 Дополнителна литература
*
Копеш

''Копеш'' — египетски српест меч кој настанал од борбена секира во текот на бронзеното време.
Типичен копеш е долг помеѓу 50 и 60 см, но има и помали примероци. Тапиот раб на врвот на мечот се користел и за удар и како кука за разоружување на противникот. Во почетокот копешот бил изработен од бронза, но подоцна за време на Новото Кралство, кога станал вообичаено и високо ценето оружје, бил изработуван од железо. Најраниот приказ на копеш се наоѓа на Стелата на мршојадецот од средината на III милениум пр. н. е. кој го прикажува кралот Лагашки со ова оружје.
Копешот е наострен само на надворешниот раб на закривениот крај. Бил создаден од епсилонската секира. Копешот бил популарен како оружје и со него се прикажани бројни фараони. Примероци се пронајдени и во кралските гробници, вклучувајќи ја и гробницата на Тутанкамон, во која се пронајдени два копеша со различни големини. Сепак, иако некои примероци пронајдени во гробниците биле наострени, има многу примери каде што биле пронајдени со тапи рабови кои никогаш не биле наострени. Ова навело многу истражувачи да заклучат дека копешите во гробниците на луѓето со повисок статус биле церемонијални.
Копешот престанал да се користи околу 1300 година пр. н. е. кога започнала изработката на традиционалните мечеви.
Марија Севера Онофријана

Марија Севера Онофријана (26 јули 1820 - 30 ноември 1846), познатa и едноставно како А Севера, билa португалскa фадо пејачка и гитаристка. Во својот краток живот, таа се смета за првата фадо пејачка која се прославила, достигнувајќи речиси митски статус по нејзината смрт.
1 Биографија
Марија Севера Онофријана била родена во Лисабон, Португалија, во населбата Мадрагоа во 1820 година. Таа била ќерка на Северо Мануел и Ана Гертрудес. Таткото на Севера имал португалско циганско потекло. Нејзината мајка по потекло е од Овар, мигрирала во Лисабон со оварски рибари, работела како проститутка и станала сопственичка на таверна. Мајката на Севера го имала прекарот ''Барбуда'' („брадестата жена“). Се вели дека Севера била висока и љубезна куртизана или проститутка, и дека пеела фадо во таверните каде што свирела и на португалска гитара. Познато е дека имала неколку љубовници, вклучувајќи го Франциско де Паула Португал е Кастро, 13-тиот гроф од Вимиозо, кој ја одвел на борби со бикови (јавен и важен социјален настан од тоа време).
Таа почина од туберкулоза на 30 ноември 1846 година на Руа до Капелао во Мурарија, Лисабон, на само 26 години и била погребана во општа гробница на гробиштата Алто де Сао Жоао.
2 Во популарната култура
Славата на Марија Севера пораснала и поради романот на Хулио Дантас, насловен ''Севера'', кој потоа беше направен во драма која била донесена на сцената во 1901 година. Во 1931 година, режисерот Леитао де Барос ја претворил драмата во првиот португалски филм со звук, ''А Севера''.
Романтичен мјузикл, ''Марија Севера Онофријана'', бил изведен на 19 јули 2011 година на фестивалот Шо во Нијагара-На-Езеро, Онтарио, со книга, музика и текст од Џеј Турви и Пол Спортели, во режија на Џеки Максвел и со Џули Мартел во главната улога. Марија Севера.
Ненад Шапоња

Ненад Шапоња (Нови Сад, 13 април 1964) — српски поет, есеист и книжевен критичар.
1 Творештво
Шапоња ги објавил следниве збирки поезија: „Ѓоконда“, „Одразите на привиденијата“, „Очевидност“, „Море“, „Слатка смрт“, „Постои ли допирот на твојата душа?“, „Изгледам, значи не сум...“ и „Психологија на гравитацијата“. Покрај тоа, тој е автор на три есеистичко-критички книги и на патеписот „А до Брисел може лесно да се препешачи“. Поезијата му е преведена на дванаесет јазици. Добитник е на неколку награди, како: Бранковата награда, Наградата на Просвета, наградата „Мирослав Антиќ“, наградата „Мома Димиќ“ и наградата „Милан Богдановиќ“. Тој е главен уредник на издавачката куќа „Агора“.