procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Меру (митологија)

Меру (|मेरु) или Сумеру („Великиот Меру“) — света планина во хиндуистичката и будистичката космологија, која се смета за центар на сите материјални и духовни светови. Световите расположени на оваа планина, позната како Сварга, се сметаат за живеалиште на Брахма и другите деви. Пураните ја опишуваат планината како висока 80.000 јоџани (1.106.000 км) и сместена во Џамбудвипа — една од континентите на Земјата. Многу хиндуистички храмови, како што е Ангкор Ват во Камбоџа, биле изградени како симболична претстава на планината Меру. Според едно толкување, планината Меру е во финиот свет над Северниот Пол, други ја сместуваат на Хималаите.
Љубовите на Кармен

„Љубовите на Кармен“ (англиски: ''The Loves of Carmen'') — американски филм од 1948 година, во режија на Чарлс Видор по сценариото на Хелен Дојч, кое е засновано врз новелата „Кармен“ на Проспер Мериме. Главните улоги ги толкуваат: Рита Хејворт, Глен Форд и Рон Рендел. Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ за најдобра фотографија (Вилијам Е. Снајдер).
1 Содржина
Една преубава, но неморална девојка наведува еден војник да ја предаде својата чест. Него го отпуштаат од војската, а поради неа тој наскоро навлегува во криминални активности...
Палестински исламски џихад

Палестински исламски џихад (|حركة الجهاد الإسلامي في فلسطين) или ПИЏ — воена група, која на многу места во светот се смета за терористичка организација. Нејзината цел е уништување на израелската држава и создавање исламска држава за палестинските Арапи.
Нотна глава

Нотна глава (|tête [de la note], |[note]head, |test[in]a, |Notenkopf) — елипсовиден дел од нотата.
Нотните глави можат да бидат целосно ''црни'' или ''бели'', што ја означува нотната вредност (т.е. времетраењето на нотата), додека положбата на нотата во линискиот систем ја означува ''нотната висина'' и ѝ го дава ''називот''.
За помали нотни вредности (почнувајќи од половина нота), на нотната глава ѝ се додава врат, а за уште пократки нотни вредности (почнувајќи од осмина нота), се додава барјаче.
* На долната слика е прикажано систематско намалување на ''нотните вредности'', а со тоа и различните ''нотни глави'', додавањето на ''нотниот врат'' и зголемувањето на бројот на ''барјачиња'':
1 Историја
Денешните облици на нотите поминале низ многу фази на развој. Главите за белешки доаѓаат од неум (|знак), првите музички ноти од пред повеќе од 1000 години, кои биле користени за бележење на грегоријанскиот корал.
Наједноставниот облик е претставен со ''пунктум'' (''видете ја сликата на десната страна''), што јасно укажува на современата глава на ноти. Познатиот средновековен музички теоретичар Гвидо од Арецо (995 — 1050) ги поставил темелите на системот на нотација со тоа што утврдил дека невумите се пишуваат на 4 реда. На нивниот почеток, тој ги напишал клучовите, така што положбата на главата на нотата го означува тонот.
Со текот на времето, немите прераснуваат во ''хорска нотација''; го промениле обликот и станале црни квадрати.
Композиторот и музички теоретичар Франко од Келн околу 1280 година ги објаснил постојните правила на мензурална нотација во неговото дело ''Уметноста на мензуралното пеење'', каде должината на нотата е означена со нејзиниот облик. Нотните глави биле правоаголници, квадрати или ромбоиди. Овој систем бил проширен за време на Арс нова.
За време на ренесансата, композиторите додале пократко нотно траење со пополнување на нотните глави.
Кон крајот на XVI век, квадратниот и ромбоидниот облик на нотите бил заменет со кружните глави што се користат и денес.
2 Поврзано
* Нотни скратеници
* Нотна вредност
* Помошни линии
Петар Сариќ

Петар Сариќ (српски: ''Петар Сарић'', 1937, Горњи Тупан, Бањани, Кралство Југославија - 2023, Косовска Митровица, Косово) — српски писател.
1 Животопис
Петар Сариќ е роден во 1937 година во селото Горњи Тупан, во Бањани, во околината на Никшиќ, Црна Гора. Работниот век, од 1958 година, го минал на Косово и Метохија, работејќи како уредник, а потоа и директор на издавачкото претпријатие „Јединство“ во Приштина. Тој е еден од потписниците на Отвореното писмо на Друштвото на книжевниците на Косово од 1985 година во кое се укажува на тешката состојба на Србите на Косово и Метохија. Живеел во Брезовица, во близината на Штрбац. Умрел во Косовска Митровица, а бил погребан на 7 октомври 2023 година во Брезовица.
2 Творештво
Од 1964 година, Сариќ oбјавил је пет збирки песни, осум романи, една драма и публицистичката книга „ И на времето му се загуби трагата“ (''И времену се затурио траг''). Неговите дела се преведени на повеќе јазици, а исто така, тој е застапен во периодиката и во неколку антологии. Добитник е на неколку книжевни награди, како: „Меша Селимовиќ“ (2009), Вуковата награда (2012) и „Златниот крст на Кнезот Лазар“ (2016). Книжевната критика го оценила неговто творештво како „стожер на српската книжевност на Косово и Метохија“. Тој се смета за најзначајниот српски прозен писател во Косово и Метохија, како и еден од најважните современи српски писатели.
Адријано Кореја де Оливеира

Адријано Марија Кореја Гомес де Оливеира, или само Адријано (9 април 1942 - 16 октомври 1982) бил португалски музичар, роден во конзервативно римокатоличко семејство во Порто. Неговото семејство се преселило во Авинтес по неговото раѓање. Тој заминал во Коимбра да студира на Универзитетот во Коимбра, и на крајот го напуштил, иако бил вклучен во студентскиот активизам и музиката на Коимбра фадо.
Адријано бил дел од генерацијата композитори и пејачи на политички песни кои користеле музика и текстови за да се борат против диктаторскиот режим ''Естадо Ново''. За тоа се прославил меѓу продемократскиот отпор и бил прогонуван од политичката полиција ПИДЕ поради неговите антидиктаторски постапки. Адријано бил личен пријател на музичарите Зека Афонсо, Падре Фанхаис, Серџо Годињо и Луиза Басто, со кои соработувал при снимањето на многу албуми.
Неговата прва снимка, ''Фадо де Коимбра'', била објавена во 1963 година, придружена од Антонио Португал и Руи Пато. Во оваа плоча тој ја изведува првата изведба на ''Трова до венто ке паса'', со поезија на Мануел Алегре, која станала еден вид химна на отпорот кон диктатурата. Во 1967 година го снимил албумот ''Адријано Кореја де Оливеира''.
По револуцијата на каранфилите, бил објавен сингл со песни од Мануел да Фонсека. Записот, во режија и продукција на Фаусто Бордало Диас, вклучува ретко учество на гитаристот Карлос Паредес. Таа година, тој бил номиниран за уметник на годината.
Адријано исто така бил член на португалската комунистичка партија и многупати учествувал на фестивалот Аванте! Тој бил близок пријател на социјалистот Мануел Алегре, кој напишал многу од неговите стихови. Починал во Авинтес на 40-годишна возраст поради несреќа.
Плачот на Еремија

„Плачот на Еремија“ — книга од Стариот завет.
1 Содржина
Ерусалим тагува и ја оплакува својата судбина: градот е опустошен како казна за гревовите и беззаконието, поголемиот дел од народот е одведен во ропство, а оние што останале се бедни и гладни, храмот божји е опустошен, а свештениците не ја извршуваат божјата служба. Пророкот Еремија ја оплакува својата судбина и судбината на народот, но се надева на спас во божјата милост и бара казна за неговите непријатели. Исто така, тој упатува молитва кон Бога да стави крај на страдањата на Јудејците.
Северо Бонини

Северо Бонини (23 декември 1582 – 5 декември 1663) ― тоскански композитор, оргулар и писател на музика.
Роден е во Фиренца и станал бенедиктински монах. Студирал пеење кај Џулио Качини. Служел како оргулар во Форли од 1613 година и имал голем број други функции пред да се врати во Фиренца во 1640 година, каде што бил капелски мајстор (''maestro di cappella'') и оргулар во црквата „Св. Троица“ до неговата смрт. Починал во Фиренца.
Објавил неколку музички книги, вклучувајќи мотети и мадригали. Пишувал музика во новиот монодичен стил. Неговиот трактат „''Прв дел од говорите и правилата за музиката''“ (изворно: ''Prima parte de' discorsi e regole sovra la musica'') (1649–1650) е важен извор на информации за современите композитори и подемот на монодијата и операта.
Пјетро Понтио

Пјетро Понтио (италијански: Pietro Pontio; или Понцјо (Ponzio); 25 март 1532 - 27 декември 1596) ― италијански теоретичар и композитор.
Понтио е роден и умрел во Парма. Тој е најпознат по неговата расправа од 1588 година, „''Музичко расудување''“ (изворно: ''Ragionamento di Musica''), која се смета дека влијаела врз Клаудио Монтеверди.
1 Дополнителна литература
* Расел Јуџин Мареј Помладиот, 1989 година.
*
Филистејци

Филистејци (еднина: Филистеец, ж. р. Филистејка; |פְּלִשְׁתִּים|; |Φιλισταίοι; |Philistaei) — древен народ што го населувал крајбрежниот дел на Палестина (од денешниот Тел Авив до Газа). Филистејците навлегле кон Египет, каде фараонот Рамзес III ги отфрлил од границата, а потоа ги населил на крајбрежните области и ги користел како платеници. Со текот на времето тие се осамостоиле и се смешале со месното население, основајќи неколку градови како Газа, Ашкелон, Ашдод и други.
Најмал заеднички содржател

Во аритметиката, најмалиот заеднички содржател (НЗС) од два цели броја е најмалиот природен број што е делив со двата без остаток. Ако еден од дадените броеви е нула, нивниот најмал заеднички содржател по дефиниција е нула. Аналогно на тоа се дефинира и најмалиот заеднички содржател на повеќе цели броеви.
Најмалиот заеднички содржател, на пример, дозволува собирање дропки со различни именители. Пример: најмал заеднички содржател за броевите 5 и 3 би бил бројот 15. Најмалиот заеднички содржател е неопходен и при одземање на дропки, бидејќи поинаку не може да се одземаат.
1 Поврзано
* Најголем заеднички делител
* Најмал заеднички именител
Слепа октава

Во музиката, слепа октава е алтернативно удвојување над и под последователна скала или трилски ноти: „преминот што е свирен...наизменично во повисоката и долната октава“. Според ''Grove's Dictionary of Music and Musicians'', уредот не треба да се воведува во делата на „постарите композитори“ (најверојатно оние кои претходат на Лист).
Наизменично, слепа октава може да се појави „во брз октавен премин кога една нота од секоја алтернативна октава е испуштена“. Ефектот е да се симулира удвојување на октавата со помош на самостоен инструмент.
Вилијам Холдер (свештеник и музички теоретичар)

Вилијам Холдер Член на Кралското друштво (1616 – 24 јануари 1698) ― англиски свештеник и музички теоретичар од 17 век. Неговото најзабележително дело било неговата надалеку позната публикација од 1694 година ''„Трактат за природните основи и начелата на хармонијата“'' (''A Treatise on the Natural Grounds and Principles of Harmony'').
1 Живот
Студирал во Пемброк Хол, Кембриџ, каде што станал предавач во 1640 година. Тој се оженил со Сузана Рен, сестрата на Кристофер Рен, во 1643 година. Во 1662 година станал Богословски доктор (Doctor Divinitatis) на Оксфорд (Oxon.), и бил член на Кралското друштво во 1663 година. Тој ја добил титулата канон во Соборната црква „Св. Павле“ во 1672 година и служел како потдекан на Кралската капела од 1674 до 1689 година кога тој поднесол оставка. Во 1687 година тој бил претпочитан пред ректоратот на Терфилд. Неколку од неговите музички композиции преживеале во Британската библиотека во Harleian MSS 7338 и 7339.
Во 1660 година во Блечингдон го научил глувонемиот Алекзендр Попам да зборува „јасно и јасно, и со добар и грациозен тон“. Поделбата на заслугот за ова помеѓу Холдер и Џон Волис станало предмет на спор во Кралското друштво.
2 Поврзано
* Холдерова запирка
3 Наводи
; Фусноти
; Извори
* Холдер, Вилијам, ''A Treatise on the Natural Grounds, and Principles of Harmony'', факсимил на изданието од 1694 година, Broude Brothers, Њујорк, 1967 година.
* Стенли, Џером, „William Holder And His Position in Seventeenth-Century Philosophy and Music Theory, #Edwin Mellen Press, Луистон, Њујорк, 2002 година.
Црква „Св. Петка“ - Воденско

Света Петка (|Αγίας Παρασκευής) — доцносредновековна црква во селото Воденско, Гребенско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гребенската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1600 г. Во внатрешноста е зачуван исклучително вреден камен иконостас од крајот на XVIII век.
1 Поврзано
* Гребенска епархија
2 Наводи
Јохан Георг Сулцер

Јохан Георг Сулцер (германски: Johann Georg Sulzer; 16 октомври 1720 година во Винтертур – 27 февруари 1779 година во Берлин) ― швајцарски професор по математика, кој подоцна се префрлил на полето на електрична енергија. Тој бил волфски филозоф и директор на филозофскиот оддел на Берлинската академија на науките и преведувач на делото „''Истражување во врска со начелата на моралот''“ одДејвид Хјум, на германски јазик во 1755 година.
Сулцер е најпознат како предмет на анегдота во историјата на развојот на батеријата. Во 1752 година, Сулцер случајно го ставил врвот на јазикот помеѓу парчиња од два различни метали чии рабови биле во допир. Тој извикал: „луто чувство, ме потсетува на вкусот на зелениот витриол кога го ставив јазикот меѓу овие метали“. Тој мислел дека металите поставуваат вибрационо движење во нивните честички што ги возбудува нервите на вкусот. Настанот станал познат како „батериски тест на јазик“: плунката служи како електролит што ја носи струјата помеѓу две метални електроди.
Неговата ''Општа теорија за ликовните уметности'' (''General Theory of the Fine Arts'') е наречена „веројатно највлијателниот естетски збир на завршните години на XVIII век“. Во него, тој го „проширил пристапот на Баумгартен во уште попсихолошка теорија дека првостепен предмет на уживање во естетското искуство е состојбата на сопствената когнитивна состојба“. Кант со почит не се согласувал со метафизичките надежи на Сулцер. Кант напишал: „Не можам да го споделам мислењето толку често изразено од одличните и внимателни луѓе (на пример Сулцер), кои, целосно свесни за слабоста на дотогаш изведените докази, се препуштаат на надежта дека иднината ќе ни обезбеди очигледни демонстрации на двете кардинални предлози на чистиот разум, имено, дека постои Бог и дека постои иден живот. Сигурен сум, напротив, дека тоа никогаш нема да биде случај&#x2026;“
1 Библиографија
*''Unterredungen über die Schönheit der Natur'' (1750)
*''Gedanken über den Ursprung der Wissenschaften und schönen Künste'' (1762)
*''Allgemeine Theorie der schönen Künste'' (1771–74)
*''Vermischte philosophische Schriften'' (1773/81)
Половина нота

Половина или половина нота — нотна вредност претставена со јајцевиднанотна глава во бела боја, на која се надоврзува врат. Положбата на нотната глава во петолинието ја означува нејзината висина.
Времетраењето на половината е еднакво на половина од цела нота, двојно од четвртина, четиркратно од осмина, осумкратно од шеснаесетина, итн.
Во такт нумериран 4/4, половина нота вреди две отчукувања, или половина од тактот.
1 Половина пауза
Пауза со исто времетраење како и половината нота е половина пауза.
1.1 Поврзано
* Нотна вредност
* Ритам
Елијас Магнус Фрис

Елијас Магнус Фрис (|Elias Magnus Fries; – ) — шведски миколог и ботаничар, наречен „Линеј на микологијата“. Опишал стотици видови габи и лишаи, и им ги дал нивните научни имиња.
1 Живот
Роден е во селото Фемше, Смоланд како син на тамошниот свештеник. Посетувал училиште во Векше.
Благодарение на татко му се стекнал со огромно познавање на цветните растенија. Во 1811 г. се запишал на Лундскиот универзитет и во 1814 г. ги завршил докторските студии. Истата година станал доцент по ботаника. Бил избран за член на Кралска шведска академија на науките, а во 1824 г. станал професор. Во 1834 г. ја презел Боргстремовата катедра (''Borgströmianska professuren'') по применета економија на Упсалскиот универзитет (од 1851 г. „професор по ботаника и применета економија“). Во 1849 г. Бил избран за странски почесен член на Американската академија на уметностите и науките. Истата година бил назначен и за директор на of Ботаничката градина на Упсалскиот универзитет. Во 1853 г. станал ректор на универизтетот.
Најважни негови дела се тритомниот „Миколошки систем“ (''Systema mycologicum'', 1821–1832), „Попис на габите“ (''Elenchus fungorum'', 1828), двотомната „Монографија за опнестите габи на Шведска“ (''Monographia hymenomycetum Sueciae'', 1857 и 1863) и „Опнести габи на Европа“ (''Hymenomycetes Europaei'', 1874).
Фрис заедно со Кристијан Хендрик Персон се смета за основоположник на современата таксономија на печурките. Во неа бил повлијаен од Гете и германските романтичари. Се водел според бојата на спорите и распоредот на хименосфорот (пори, реси, запци итн.) како главна таксономска особина.
Починал во Упсала на 8 февруари 1878 г.
2 Дела
*''Monographia Pyrenomycetum Sueciae'' (1816)
*''Systema mycologicum'' (1821)
*''Systema orbis vegetabilis'' (1825)
*''Elenchus fungorim'' (1828)
*''Lichenographia europaea reformata'' (1831)
*''Epicrisis systematis mycologici: seu synopsis hymenomycetum'' (1838)
3 Семејство
Син му Теодор Магнус Фрис се истакнал како ботаничар, лихенолог и арктички истражувач. Внуците Теодор Кристијан Елијас Фрис и Роберт Елијас Фрис станале значајни ботаничари.
Петула Кларк

Петула Кларк (англиски: ''Petula Clark;'' родена на 15 ноември 1932 година) ― англиска пејачка, глумица и текстописец. Нејзината кариера се протега преку седум децении.
Петула Кларк, професионалната кариера ја започнала за време на Втората светска војна кога работела како водител на детски емисии на радио Би-Би-Си. Во 1954 година, нејзината песна „The Little Shoemaker“ се нашла на британските топ листи; оваа песна била прв нејзин голем хит во Велика Британија. Две години подоцна почнала да пее песни на француски јазик. Нејзини поуспешни песни од овој период биле: „Prends mon coeur“, „Sailor“ (прво место во Велика Британија), „Romeo“ и „Chariot“. Следеле хитови на германски, италијански и шпански јазик. Во 1964 година, Петула успеала да се пробие и во САД, каде што со низа оптимистички песни била на врвот на топ-листите во следните четири години. Нејзина најпозната песна од овој период е „Downtown“, а други популарни песни ѝ биле „I Know a Place“, „My Love“, „Colour My World“, „A Sign of the Times“, „I Couldn't Live Without Your Love“, „Who Am I“, „This Is My Song“ (од Чарлс Чаплин), Don't Sleep in the Subway“, „The Other Man's Grass Is Always Greener“ и „Kiss Me Goodbye“. Во САД, Кларк понекогаш се нарекувала „Прва дама на британската инвазија“.
Петула има продадено преку 68 милиони плочи. Таа, исто така, (меѓу другите) глумела во филмскиот мјузикл ''Фајнијановото виножито'' и во сценските мјузикли ''Звукот на музиката'', ''Браќата Блад'', ''Сансет булевар'' и ''Мери Попинс''.
Броител

Броител — дел од дропката што е запишан над дробната линија и ја претставува количината на некој дел од целината што учествува во пресметката. Овој дел од целината се определува со именителот.
1 Пример
Следната дропка може да послужи како пример:
:<math>\frac{2}{7}</math> .
Во дадениот пример, бројот ''2'' е броител, а ''7'' е именителот. Со зборови дропката се пишува како ''две седмини''.
Броителот го добил своето име затоа што го означува бројот на делови (2, два), додека именителот го именува делот (7, седум).
2 Поврзано
* Именител
* Дропка
* Рационален број
Афранчи

Афранчи - поранешен француски правен термин што означува ослободен или еманципиран роб. Исто така бил термин што се користел со пејоративно значење и се однесувал на мулатите. Се користи во англискиот јазик за да се опише општествената класа на слободни луѓе во Сан-Доминго и други француски територии кои држат робови, и кои имале законски права меѓу оние на слободните белци и поробените Африканци. Во Сан-Доминго, приближно половина од ''афранчите'' биле мулати, слободни обоени луѓе, а другата половина африкански робови.
Воена состојба

Воена состојба — посебен, високоограничен режим на правни односи воведен во одредена земја или дел од нејзината територија, кој е наменет да обезбеди живост на државата и заштита на граѓаните во одредени прекумерни услови. Најчестата причина за воведување на оваа мерка е надворешна агресија или граѓанска војна. Во повеќето современи земји, шефот на државата е одговорен за воведување воена состојба. Сепак, за неговиот чин треба задолжително одобрение од парламентот. Во некои случаи, законодавецот целосно презема иницијатива за воведување таков посебен режим.
Воената состојба може да ја користи владата за да ја потврди својата моќ над општеството. Ова може да се случи по државен удар, под закана од народни протести, за да се потисне политичката опозиција или да се стабилизираат бунтовите. Воената состојба може да се применува и за време на вооружени судири и за време на окупација, кога отсуството на каква било граѓанска влада доведува до нестабилност меѓу населението. Честопати, воведувањето воена состојба е придружено со полициски час, ограничувања на граѓанските права, а непослушните граѓани можат да се соочат со воен суд.
Четвртина (музика)

Четвртина или четвртина нота — нотна вредност претставена со црна јајцевидна нотна глава, на која се надоврзува врат. Положбата на нотната глава во петолинието ја означува нејзината висина.
Времетраењето на четвртината е еднакво на половина од времетраењето на половина нота, четвртина од цела нота, двократно подолго од осмината, четирикратно од шеснаесетината, итн.
Во такт нумериран 4/4, четвртина нота вреди едно отчукување, или четвртина од тактот.
1 Воздишка
Пауза со исто времетраење како и четвртината е воздишка.
Воздишката понекогаш се претставува во друг облик: облик на полувоздишка, но со куката десно. Се претпочита да не се користи овој древен симбол, за да не се меша со оној на модерната полувоздишка.
2 Поврзано
* Нотна вредност
* Ритам
Ерколе Ботригари

Ерколе Ботригари (1531–1612) бил папски изучувач, математичар, поет, музички теоретичар, архитект и композитор. Како вонбрачен син на Џовани Батиста Ботригари, тој бил легитимиран во 1538 година и израснат во неговото домаќинство во Болоња. Тој се истакнал со рецитирање поезија на судска функција и бил награден да биде Витез на Светата столица и Латеран во 1542 година.
1 Живот и дела
Ботригари објавил книги за мадригали, вклучувајќи ги „''Прва книга со четиригласни мадригали''“ (''Il primo libro di madrigali a quattro voci'';Венеција, 1558) и „''Трета книга мадригали за пет гласови''“ (''Libro terzo de madrigali a cinque voci''; Венеција, 1583). Во 1546 година со помош на неговиот татко Ботригари основал мала приватна преса, но многу малку дела од неа преживеале. Во 1551 година се оженил со Лукрецја Усберти (починал во 1591 година). Во 1576 година побегнал во Ферара, каде што го запознал Торквато Тасо и каде собрал информации за неговата расправа од 1594 година „Десидериј, или концерти на различни музички инструменти“ (''Il Desiderio, overo de'concerti di varii strumenti musicali''). Во 1586 година се вратил во Болоња, каде што бил во допир со интелектуалци како Џозефо Зарлино и Анибале Мелоне. Неговиот прв музички трактат, „''Патрикиј''“ (''Il Patricio'') (1593), се занимавал со класични теми и бил напишан во облик на дијалог. Делото„''Mascara, overo della fabbrica de' teatri''“ (1598), кое никогаш не било објавено, е важно дело за современите изучувачи, опишувајќи ги театарските структури и практиката.
2 Наводи
*
3 Врски
Изданието на Масимо Редаели на ракописните дела на Ерколе Ботригари и нивните англиски преводи се достапни на интернет на www.mimtt.co.uk. Делото „''Тримерон''“ (''Il Trimerone'') било објавено во „saggi musicali italiani“.
Именител

Именител — дел од дропката што е напишан под дробната црта и покажува на колку еднакви делови е поделена целината.
Вредноста на именителот се користи во името на дропката, ги именува деловите на целината, од кои е изведено нејзиното име: ''половини'', ''третини'', ''четвртини'', ''петтини'' ,... Ако вредноста на именителот е еднаква на вредноста на броителот, дропката е еднаква на еден.
Ако именителот на дропката е бројот 100, може да се напише дропката во облик на процент, односно да се напише само броителот, проследено со знак %, што го заменува зборот ''процент''.
1 Пример
Нека е дадена дропката <math> \frac{2}{3}</math> .
Во овој пример, ''3'' е именителот, ''2'' е броителот. Со зборови дропката би била напишана како ''две третини''.
2 Дозволени вредности на именителот
Дропката е дефинирана ако нејзиниот именител е различен од нула, бидејќи делењето со нула нема смисла во алгебрата и аритметиката.
Сведена дропка што означува рационален број мора да има целоброен именител.
3 Негативни дропки
Во случај на негативни дропки, по договор, именителот се претпоставува дека е позитивен. Секоја негативна дропка може да се запише така што нејзиниот именител е позитивен бидејќи важи следнава низа на еднаквости:
:<math>\frac{a}{-b} = 1 \times \frac{a}{-b} = \frac{-1}{-1} \times \frac{a}{-b} = \frac{-1 \times a}{-1 \times -b} = \frac{-a}{b}.</math>
4 Поврзано
* Броител
* Дропка
* Рационален број
* Делење со нула
Варух (библиска книга)

„Книга на пророкот Варух“ — книга од Стариот завет.
1 Содржина
Во петтата година по освојувањето на Ерусалим, во Вавилон, пророкот Варух им ја пренесува божјата порака на Јехониј, синот на јудејскиот цар Јоаким, и на Јудејците. Притоа, големците и насобраниот народ собираат сребро и им го испраќаат на свештенциите во Ерусалим. Посланието на пророкот Варух содржи молитва до Бога да им ги прости гревовите и да ги избави од ропството, како и пофалба на божјата мудрост, со уверување дека Господ ќе ги врати Јудејците во татковината, а Ерусалим повторно ќе доживее слава.
Народен фронт за ослободување на Палестина

Народен фронт за ослободување на Палестина (НФОП, |Popular Front for the Liberation of Palestine; |الجبهة الشعبية لتحرير فلسطين) — левичарска радикална марксистичка военизирана организација, која се залага за создавање независна палестинска држава. Основана е во 1967 г. од спојувањето на три палестински групи: Палестинскиот ослободителен фронт на Ахмед Џибрил (создаден во 1961 г.), групата „Херои на возвраќањето“ и групата „Одмаздничка младина“. Групата е позната и како „Група на црвените орли“ и „Група Халхул“. НФОП е признат како терористичка организација во САД, Канада, ЕУ, Обединетото Кралство и Израел.
Црква „Св. Димитриј Икономски“

Свети Димитриј Икономски (|Άγιος Δημήτριος Οικονόμου) — црква во градот Костур, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Местоположба
Црквата е сместена во Икономската парохија, во близина на Првата костурска гимназија, од внатрешната страна на ѕидовите на Костурската тврдина.
2 Историја
Црквата е изградена во X или во XII – XIII век.
Фреските во храмот се од два периода. Првиот дел е од времето на изградбата на храмот и е во лоша состојба, а вториот, кои покрива дел од првиот, е завршен на почетокот на XV век.
Во 1924 г. црквата е прогласена за заштитен споменик.
3 Поврзано
* Костурска епархија
4 Наводи
По планината Коњух

„По планината Коњух“ (српскохрватски: ''Коњух планином'') — филм на режисерот Фадил Хаџиќ од 1966 година, кој е автор и на сценариото, заедно со Меша Селимовиќ. Главните улоги ги играат: Коле Ангеловски, Душан Булајиќ, Борис Дворник и Павле Вуисиќ.
1 Синопсис
Филмот е посветен на легендарната партизанска чета од босанското село Хусино за која е испеана една од најубавите партизански песни, „По планината Коњух“ (''Коњух планином''). Во филмот се прикажани борбите во кои учествувала четата, како и портретите на бестрашните нејзини борци...
Демократски фронт за ослободување на Палестина

Демократски фронт за ослободување на Палестина (ДФОП, |The Democratic Front for the Liberation of Palestine; |الجبهة الديموقراطية لتحرير فلسطين) — палестинска марксистичко-ленинистичка политичка и воена организација (до 1999 г. била признаена како терористичка од ООН и САД). Нејзиното име често се скратува на „Демократски фронт“ (|الجبهة الديموقراطية). Таа е член на Ослободителната организација на Палестина.
Осмина (музика)

Осмина или осмина нота — нотна вредност претставена со црна јајцевидна нотна глава, на која се надоврзува врат со барјаче. Положбата на нотната глава во петолинието ја означува нејзината висина.
Барјачето може да се умножи за да се подели времетраењето на нотата: на тој начин се конструираат шеснаесетини, триесетидвоини и шеесестчетвртини.
Времетраењето на осмината е еднакво на половина од четвртината, четвртина од половина и осмина од цела нота. Спротивно на тоа, вреди двојно повеќе од шеснаесетината, четири пати повеќе од триесетидвоината и сл.
На пример, во такт нумериран 4/4, осмината нота вреди половина отчукување, или осмина од тактот.
Паузата која трае исто како и осмината нота е полувоздишка.
1 Нотација
Вратот е ориентиран или нагоре или надолу поради естетски причини и леснотија на читање. Генерално е ориентиран нагоре кога нотата е на дното на петолинието и обратно, за да се ограничи излегувањето од рамките. Во полифоните дела, ориентацијата на вратовите може да се користи за да се разликуваат различните гласови.
За визуелно групирање на неколку осмини ноти, лентите ги заменуваат барјачињата: тоа е лигатура.
::''Лигатура на четири осмини''
Лигатура може да ги поврзе нотите кои припаѓаат на ист такт.
Во вокалната музика, се користат осмини кога на секоја нота ѝ е доделен различен слог (и се користи лигатура кога истиот слог е доделен на неколку ноти).
::''Поврзување на ноти со барјачиња.''
1.1 Поврзано
* Нотна вредност
* Ритам
Нотно знаменце

Нотно знаменце (|cod[att]a, |crochet [de la note], |flag, tail, |Notenfahne) — третиот дел нотата, покрај нотната глава и нотниот врат, што се додава на осмината нота и на помалите нотни вредности.
* На долната слика прикажано е систематското намалување ''нотните вредности''. Додавањето на едно ''знаменце'' на ''вратот'' започнува со осминската нотна вредност, две знаменца добива шеснаесетинската нотна вредност, три знаменца триесетидвоинската нотна вредност, четири знаменца шеесетичетвртинската нота итн. :
1 Правилно пишување на нотното знаменце
Нотното знаменце ''секогаш се запишува на десната страна и на крајот од нотниот врат''. Се бележи:
: 1. Надолу
кога нотниот врат е свртен ''нагоре''.
: 2. Нагоре
кога нотниот врат е свртен ''надолу''.
2 Групирање на различни нотни вредности
Во современата нотација, замена за ''знаменцата'' се ребрата (споени нотни знаменца). Бројот на ребра одговара на бројот на знаменца. Едно знаменце - едно ребро, две знаменца - две ребра итн.
За прегледност и побрзо пишување, се спојуваат повеќе ноти, т.е. се групираат со т.н. ''со црта'', ''ребро'' или ''греда''.
3 Поврзано
* Нотна вредност
* Нотна глава
* Нотен врат
* Тонски систем
Белци

Белци или бели луѓе се расен класификатор кој, во контекст од контекстот, се однесува на луѓе со европско потекло. Модерната употреба терминот „бел човек“ или „бела раса“ како голема (првенствено европска) популациона група наспроти „црните“, американските Индијанци, „обените“ или небелите датираат од 17 век. век . Денес се користи како расен класификатор во мултирасни општества, како што се Соединетите Држави ( Бели Американци ), Обединетото Кралство ( Бели Британци ), Бразил ( Бели Бразилци ) и Јужна Африка ( Бели Јужноафриканци ). Различните општествени конструкции можат да бидат релевантни за националниот идентитет, јавната политика, религијата, пописот, расната сегрегација, афирмативната акција, привилегијата на резултатот, евгениката, расната маргинализација и расните кво .
Термините „бела раса“ или „бел народ“ влегле во други европски јазици кон крајот на 17 век. век, во контекст на расното ропство и нерамноправната положба во европските колонии. На описот на населението како „бело“ во однос на бојата на кожата му претходеше термин кој се наоѓа во грчко-римската етнографија и други античките извори.
Кибуц

Кибуц (|קִבּוּץ) — земјоделска комуна во Израел што се одликува со заедница на сопственост и еднаквост во трудот и потрошувачката. Кибуците одиграле важна улога во создавањето на Израел и во ционистичкото движење, и првично биле под силно влијание на социјалистичките идеи. Денес, земјоделското производство во кибуците е надополнето со други стопански гранки, од индустриски плантажи до високотехнолошко производство. Помалку од пет проценти од Израелците живеат во кибуци.
Пролетни авантури

„''Пролетни авантури''“ — книга за деца (сказни) на македонскиот писател Велко Неделковски од 1985 година. Книгата е објавена од издавачката куќа „Детска радост“, како 31. книга во библиотеката „Другарче“. Книгата, со обем од 153 страници, е испечатена во РО НИП „Нова Македонија“, ООЗТ Печатница, во тираж од 2 050 примероци. Автор на корицата е Владо Јоциќ, додека илустрациите во книгата ги нацртал Мишо Рогановиќ. Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“ — Скопје. На конкурсот распишан по повод 40-годишнината на детскиот печат во СР Македонија, книгата ја освоила првата награда за сказни.
1 Содржина
Книгата има 13 глави во кои се раскажува за доживувањата на мачорот Манилко.
Ицхак Херцок

Ицхак Херцок (|יצחק "בוז׳י" הרצוג|) — израелски политичар и државник, поддржувач на мирно решавање на Палестинско-израелскиот судир на принципот „две држави за два народи“. Тој бил претседател на Лабуристичката партија, водач на опозицијата во Кнесетот и министер за социјална заштита. На 2 јуни 2021 г., тој бил избран за претседател на Израел и ја презел должноста на 7 јули.
Нотен врат

Нота (лат: Nota = ''знак'') — знак за бележење тонови во линиски систем.
* Нотата се состои од:
# тркалезни или овални ''нотни глави'' кои во зависност од вредноста на нотата може да се поцрнат.
# вертикални линии, т.н. ''нотен врат'' кој, во зависност од нотната вредност и нејзиното место во петолинието, се додава на десната или левата страна на нотната глава:
#''знаменце'' на нотниот вратот (или повеќе, во зависност од вредноста на нотата).
1 Нотен врат
За помали нотни вредности (почнувајќи од половина ноти), на нотната глава се додава нотен врат.
* Нотен врат (|gambo, |hampe, |stem,|Notenhals) се пипува (''видете го музичкиот пример десно''):
# на нотата a<sup>1</sup>''на десната страна'' на нотната глава - ''нагоре'',
# од нотата h<sup>1</sup> па нагоре, ''од левата страна на'' нотната глава - ''надолу''.
2 Случаи во кои се отстапува од даденото правило
* Ако нотите се спојуваат со ребра, тогаш се отстапува од горенаведеното правило. Имено, положбата на нотните црти и ребрата диктира поголем бројот на ноти во горниот или долниот дел од линискиот систем (''видете го нотниот пример десно'').
* Во случаите кога на еден линиски систем се наоѓаат два гласа, тогаш нотните црти за ''горниот глас'' се свртуваат ''нагоре'', а за ''долниот глас - надолу'', без оглед на положбата на нотите во линискиот систем (''видете го нотниот пример подолу'').
3 Поврзано
* Нотна вредност
* Нотна глава
* Тонски систем
Веди

Веди (|वेदः) — голем број религиозни текстови што потекнуваат од Стара Индија. Составени на ведски санскрит, текстовите го сочинуваат најстариот слој на санскритската книжевност и најстарите списи на хиндуизмот.
Постојат четири Веди: Ригведа, Јаџурведа, Самаведа и Атарваведа. Секоја Веда има четири поделби — Самхити (мантри и благодети), Аранјака (текст за ритуали, церемонии, жртви и симболични жртви), Брахмани (коментари на ритуали, церемонии и жртви) и Упанишади (текстови за медитација, филозофија и духовно знаење). Некои научници додаваат и петта категорија — Упасана (обожување). Текстовите на Упанишадите расправаат за идеи слични на хетеродоксните традиции ''срамана''.
Ведите се ''шрути'' („она што се слуша“), разликувајќи ги од другите религиозни текстови, кои се нарекуваат ''смрити'' („она што се памети“). Хиндусите ги сметаат Ведите за натчовечки и „безлични, без автор“, откровенија на свети звуци и текстови слушнати од древните мудреци по засилена медитација.
Ведите се пренесуваат усно од вториот милениум пр. н. е. со помош на разработени мнемонички техники. Мантрите, најстариот дел од Ведите, се рецитираат во современото време поради нивната фонологија наместо семантиката, и се сметаат за „исконски ритми на создавањето“, кои претходат на формите на кои се однесуваат. Со нивно рецитирање, космосот се обновува, „со оживување и потхранување на формите на создавање во нивната основа“.
Различните индиски филозофии заземале различни положби за Ведите. Училиштата за индиска филозофија што ја признаваат важноста или примарниот авторитет на Ведите ја сочинуваат конкретно хинду-филозофијата и заедно се класифицирани како шест „православни“ училишта. Сепак, традициите како што се чарвака, аџивика, будизам и џаинизам, кои не ги сметале Ведите како авторитетни, се нарекуваат „хетеродоксни“ или „неортодоксни“ школи.
Ришон Лецион

ar|rtl=yes|settlement_type=Град (од 1950)|translit_lang1=|translit_lang1_type1=|translit_lang1_info1=|translit_lang1_type2=|translit_lang1_info2=|translit_lang1_type3=|translit_lang1_info3=|image_skyline=|image_caption=|image_flag=Flag of Rishon LeZion.svg|image_blank_emblem=|blank_emblem_type=Грб|pushpin_map_alt=|pushpin_map=Israel center ta#Israel|pushpin_mapsize=250|pushpin_label_position=left|pushpin_relief=1|pushpin_map_caption=|coordinates=|subdivision_type=Држава|subdivision_name=|subdivision_type1=|subdivision_name1=|subdivision_type2=|subdivision_name2=Централен|established_title=Основан|established_date=|leader_title=Градоначалник|leader_name=Раз Кинстлих|unit_pref=|area_total_dunam=|population_footnotes=|population_total=|population_as_of=2022|population_density_km2=o|blank_name_sec1=|blank_info_sec1=|population=257.128|area_total_km2=Ришон Лецион (|רִאשׁוֹן לְצִיּוֹן) — град во Израел со население од 257.128 (од 2022 г.), што го прави 4-ти најнаселен град во Израел. Има површина од 61.914 квадратни километри. Основан е во 1882 г. и се наоѓа на 12 километри јужно од градот Тел Авив.
Музеј на Никола Пусен

Музејот на Никола Пусен се наоѓа во Лез Андели во Франција. Сместен е во куќа од 18 век и именуван по сликарот Никола Пусен, кој е роден во селото Вилер, во близина на Лез Андели, во 1594 година. Во неговите колекции се вбројува мебел од 18 век, религиозни предмети, прозорско стакло, гало-римски мозаик од 3 век, слики од 19 и 20 век и слика на Кориолан од самиот Пусин.
Гласам за љубовта

„Гласам за љубовта“ (српскохрватски: ''Гласам за љубав'') — филм на режисерот Тома Јаниќ од 1965 година. Главните улоги ги играат: Вукосава Круниќ, Слободанка Марковиќ и Хермина Пипиниќ.
1 Синопсис
Слободан е момче со добро срце кое често се заљубува. Со своето размислување и однесување тој сака да докаже дека луѓето треба да престанат да живеат криејќи ги своите вистински чувства, слабости и желби. Единствената негова утеха во средината во која живее е Рашида, неговата девојка и пријателка која секогаш му дава патоказ во животот...
Данило Клен

Данило Клен ( во — во ) — историчар, правник, архивист, академик, член-соработник на Југословенската академија на науките и уметностите и раководител на Историскиот архив во Риека. Посмртно бил именуван како архивски советник во 1990 година.
Wolfenstein: The New Order

''Wolfenstein: The New Order'' (|Волфенштајн: Новиот поредок) — пукачка игра од прво лице развиена од шведската компанија MachineGames и објавена од Bethesda Softworks во 2014 г. на платформите Windows, PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360 и Xbox One. Дел е од серијата компјутерски игри ''Wolfenstein''. Настаните во ''The New Order'' се случуваат во алтернативен универзум во кој Нацистичка Германија, откако направила технолошки скок, успеала да победи во Втората светска војна. Играта започнува во 1946 г., кога главниот лик, капетанот Вилијам „Би-Џеј“ Блазковиц, се здобива со повреда на главата за време на напад над германска крепост. По 14 години поминати во вегетативна состојба, јунакот се вразумува во 1960 г. и гледа дистописки свет строго управуван од нацистичкиот режим. Играта е пукачка од прво лице во која играчот мора да се бори со нацистички војници и роботи на различни места низ светот.
Предел со две нимфи

''Предел со две нимфи'' ― слика со масло на платно од околу 1659 година, од францускиот уметник Никола Пусен. Како доцно дело, се чини дека е насликана за Шарл Ле Брун, друг сликар. Била продадена од Раџивиловата збирка во 1866 година на Фредерик Резе, кустос во Лувр. Резе ја продал, со остатокот од својата збирка, на Анри д'Орлеан, војводата на Омал во 1879 година и така делото сега се наоѓа во Музејот Конде во Шантији.
1 Поврзано
* Список на слики од Никола Пусен
Блокада на појасот Газа

Блокада на појасот Газа — египетско-израелска блокада на појасот Газа, започната од Израелската влада на 19 септември 2007 г. како одговор на бранот од постојани ракетни и минофрлачки напади на израелска територија од појасот Газа. Опстрелувањето значително се засилило по целосното повлекување на Израел од појасот во август 2005 г. и откако Хамас дошол на власт во појасот во февруари 2007 г., а само од јануари до 19 септември 2007 г. довело со убиство на 2 Израелци и ранети 122 Израелци.
Блокадата била критикувана од генералниот секретар на ОН — Бан Ки Мун, Советот за човекови права на ОН и други организации за човекови права. Блокадата е официјално поддржана од американската влада, но во јуни 2010 г., американската државна секретарка Хилари Клинтон ја нарекла ситуацијата во Газа „неприфатлива“. Британскиот премиер Дејвид Камерон, за време на неговата посета на Турција во јули 2010 г., ги споредил жителите на блокираната Газа со „затвореници“.
Три (филм од 1965)

„Три“ — филм на режисерот Александар Петровиќ од 1965 година. Главните улоги ги играат: Велимир Бата Живоиновиќ, Слободан Перовиќ, Сенка Велентанлиќ, Воја Мириќ и Коле Ангеловски. Филмот, кој припаѓа на „црниот бран“ во југословенската кинематографија, е снимен според збирката раскази „Папрат и оган“ на Антоније Исаковиќ, кој е автор и на сценариото.
1 Синопсис
Во април 1941 година, Третиот Рајх го напаѓа Кралството Југославија. Додека се распаѓа југословенската војска, голема група луѓе чекаат да дојде возот на една мала железничка станица. Меѓу нив е и студентот Милош Бојаниќ (го игра Живоиновиќ), кој присуствува на стрелањето на еден невин човек (го игра Перовиќ) кого го убиваат југословенските војници, неправедно обвинувајќи го дека е шпион. Во втората приказна, група германски војници го брка Милош, кој доаѓа до едни гробишта, каде се среќава со друг партизан (го игра Мириќ). Двајцата доаѓаат до едно мочуриште, но германската војска повторно ги пронаоѓа. Затоа, двајцата се разделуваат, но војниците го заробуваат другиот партизан и потоа го стрелаат, а Милош го набљудува сето тоа. Во третата приказна, тој е офицер во партизанската војска. Во неговата чета пристига група заробеници меѓу кои се наоѓа и една девојка (ја игра Велетанлиќ) која соработувала со германската војска. Иако девојката му е симпатична на Милош, сепак таа е осудена на смрт со стрелање.
Карим Финди

Карим Финди (1946, Духок, Курдистански регион, Ирак) - автор и курдски писател.
Во 1974 година дипломирал на Катедрата за англиски јазик на Универзитетот во Мосул.
Има објавено повеќе од 20 книги на многу теми, вклучително и (политика, географија, јазик, литература и историја) на различни јазици како англиски, курдски, арапски.
Бил еден од основачите на Синдикатот на новинари од Курдистан.
Во 1997 година бил главен уредник на списанието Карван, кое го издавало Министерството за култура, Влада на регионот Курдистан. Работел како главен уредник на списанието Дијла кое било првото списание на римско-азбука (латиница) курдски јазик издадено од Министерството за култура, Влада на регионот Курдистан.
1 Објавени книги
* Збирка од песни на Бакир торба Ал-Аризе, собрани и анализирани, 1982 година, (на курдски јазик).
* Маиро, транслитерирана од латински букви (курдски) на арапски букви (курдски), 1985 година, (на курдски јазик).
* Гулчин, транслитерирана од Аклерики (курдски) на арапски букви (курдски), 1988 година, (на курдски јазик).
* Поглавја од револуцијата Ејлул во Курдистан - Ирак напишани, 1995 година (на арапски јазик).
* Водич на губернијата Духок, 1997. (на арапски и англиски јазик).
* Курдски племиња во северниот дел на државата Мосел, 1996. преведен од англиски на курдски. (на курдски јазик).
* Кани фестивал, подготвен, 1996 година, (на курдски јазик).
* Амеди во различни епохи, критики и анализи, 1997 година, (на арапски јазик).
* (Демократска партија Курдистан) За време на отсуството на Барзани (1946-1958), 1998 година, (на курдски јазик).
* Златниот јубилеј на Пешмарџ. 1999. Транслитериран од јужен на северен (кирмањски) дијалект и од арапски на латински букви, (на курдски јазик).
* Барзани никогаш не се откажува, 2001. транслитерирана од арапски букви од јужно кирмањи на латински букви северни кирмањи. (на курдски јазик).
* Замокот Бадинан и некои од неговите историски места, 2012 година, (на арапски јазик).
* Замокот Бадинан, 2012 година, (на арапски јазик).
* Курдски јазик во регионот Бадинан, 2012 година, (на арапски и курдски јазик).
Парнас (Пусен)

''Парнас'' или ''Аполон и музите'' — слика од 1631–1633 година на Никола Пусен, вдахновена од ''Парнас'' на Рафаел во Станца дела Сегнатура која сега се наоѓа во музејот Прадо во Мадрид. Меѓу прикажаните фигури се Аполон и Хомер. За прв пат се споменува во Шпанија во пописот на палатата Ла Грања де Сан Илдефонсо од 1746 година.
Победата на Исус Навин над Аморејците

''Победата на Исус Навин над Аморејците'' — слика масло на платно од Никола Пусен помеѓу 1624 и 1626 година. Таа е пандан на ''Победата на Исус Навин над Амалекитјаните.'' Двете слики ги претставуваат најголемите воени подвизи на библискиот херој Исус Навин.
1 Опис
Битката се одвива на нерамен терен и на карпест издан во позадина. Аморејската војска главно се појавува на десната страна, воините преплашени од нивен колеж. Еврејскиот кондотиер, кој штотуку обезглавил млад Амореец чија глава се прпела во прашината, напредува со меч во рака, поттикнувајќи ја својата коњаница да се соочи со сè уште живите непријатели. Двајца од нив, паднати на земја по пад, се обидуваат да ги покријат лицата (првиот со рацете, другиот, забележителен по неговиот огромен раст и неговата блескава воена облека, со штитот) иако свесни дека не можат да избегаат далеку од еврејските воини вооружени со ками кои се во миг пред да прободат.
2 Анализа
На сликата има два извора на светлина: еден, прилично слаб, е оној на Mесечината што заоѓа, во горниот десен агол, додека спротивно е сјајот на Сонцето (моќен и покрај самракот), директна еманација на Бога, што речиси целосно ја зрачи сцената, но оставајќи го лицето и добар дел од торзото на Исус Навин во придушено светло. Зракот ја открива младата возраст на обезглавениот Амореец, што јасно се гледа во мазната кожа на лицето и по сè уште нежната брада, која изгледа речиси поврзана со многу густата црна коса. И другите Аморејци имаат младешки изглед, додека Исус Навин и неговите луѓе се видно зрели мажи, како Пусен да сака да покаже дека поголемото искуство е одлучувачко за судбината на битката.
Колеж на витлеемските младенци (Пусен)

Колеж на витлеемските младенци или Колежот на невините — слика од 1625-1632 година на Никола Пусен, која го прикажува Колежот на витлеемските младенци. Веројатно сликата била нарачана од римскиот колекционер Винченцо Џустиниани, веројатно во спомен на трагичната судбина на неговите деца земени како заложници од Отоманското Царство во 1564 година. Останала во Палацо Џустиниани до 1804 година, кога ја купил Лисјен Бонапарт. Потоа поминала низ неколку други раце пред да биде купена во Лондон од Хенри д'Орлеанс, војводата од Омал. Сега е во Музејот Конде во Шантили, Франција.