Пајнајлендов Ледник

Пајнајлендов Ледник — голем ледотек и ледник што најбрзо се топи на Антарктикот, одговорен за околу 25% од загубата на мразот на Антарктикот. Ледените текови на ледникот течат западно-северозападно долж јужната страна на Хадсоновите Планини во Амундсенското Море, Антаркти. Ледникот бил мапиран од Геолошкиот институт на Соединетите држави од истражувања и воздушни фотографии на морнарицата на Соединетите Американски држави (УСН), 1960–66 година, и именуван од Советодавниот комитет за имиња на Антарктикот (US-ACAN) според заливот Боров Остров.
Областа исцедена од ледникот опфаќа околу 10% од ледената покривка на Западен Антарктик. Сателитските мерења покажале дека басенот на ледникот Боров Остров има поголем нето придонес на мраз во морето од кој било друг слив на мраз во светот и тоа се зголемило поради неодамнешното забрзување на ледениот тек.
Ледениот брег околу двапати поголем од Вашингтон, се откинал од ледникот во февруари 2020 година. Брзината на мразот на Пајнајлендовиот Ледник се забрзала на преку 33 стапки дневно.
Ледотекот е исклучително оддалечен, со најблиската постојано окупирана истражувачка станица во Ротера, скоро 1,300 километри подалеку. Областа не е преземена од ниту една нација и Антарктичкиот договор забранува какви било нови побарувања додека е во сила.
 
1 Одводнување на ледената покривка
Ледената покривка на Антарктикот е најголемата маса мраз на земјата, која содржи волумен на вода еквивалентен на 57 метри на глобалното ниво на морето. Ледената покривка се формира од снег кој паѓа на континентот и се набива под сопствената тежина. Мразот потоа се движи под сопствената тежина кон рабовите на континентот. Поголемиот дел од овој пренос до морето е преку ледотеци (побрзо подвижни канали на мраз опкружени со побавно подвижни ''ледени ѕидови'') и излезни ледници. Ледената покривка на Антарктикот се состои од голема, релативно стабилна, ледена покривка на Источен Антарктик и помала, помалку стабилна, ледена покривка на Западен Антарктик. Ледената покривка на Западен Антарктик е исцедена во морето со неколку големи ледотеци, од кои повеќето се влеваат или во Росовата Ледена Плоча или во Филхнер-Ронеовата Ледена Плоча. Пајнајлендовиот и Твејтсовиот Ледник се два главни ледотеци на Западен Антарктиккои не се влеваат во големата ледена плоча. Тие се дел од областа наречена Амундсенов насип. Вкупна површина од , 10 проценти од ледената покривка на Западен Антарктик, се испушта во морето преку Пајнајлендовиот Ледник, оваа област е позната како дренажен басен на Пајнајлендовиот Ледник.
2 Долен дел
Пајнајлендовиот Ледник и Твејтсовиот Ледник се два од петте најголеми ледотеци на Антарктикот. Научниците откриле дека протокот на овие ледотеци е забрзан во последниве години и сугерирале дека ако тие се стопат, глобалното ниво на морињата ќе се зголеми за 1 до 2 метри, дестабилизирајќи ја целата ледена покривка на Западен Антарктик и можеби делови од ледената покривка на Источен Антарктик.
Во 1981 година, Тери Хјуз предложил дека регионот околу Пајнајлендовиот Залив може да биде „''слаб долен дел''“ на ледената покривка на Западниот Антарктик. Ова се заснова на фактот дека, за разлика од поголемиот дел од големите ледени текови на Западен Антарктик, оние што се влеваат во Амундсеновото Море не се заштитени од океанот со големи пловечки ледени плочи. Исто така, иако површината на ледникот е над морското ниво, основата лежи под нивото на морето и се спушта надолу кон внатрешноста, ова сугерира дека не постои геолошка пречка за да се запре повлекувањето на мразот откако ќе започне.
3 Забрзување и разредување
Пајнајлендовиот Ледник започнал да се повлекува во 1940-тите. Пред ова повлекување, линијата за заземјување на Пајнајлендовиот Ледник се наоѓала на истакнат гребен на морското дно. Овој гребен сега делува како пречка, ограничувајќи ја количината на релативно топла кружна длабока вода што може да достигне најгуст мраз.
Брзината на Пајнајлендовиот Ледник се зголемила за 77 проценти од 1974 година до крајот на 2013 година, при што половина од ова зголемување се случило помеѓу 2003 и 2009 година Ова забрзување значело дека до крајот на 2007 ледничкиот систем имал негативен биланс на маса од 46 гигатони годишно, што е еквивалентно на 0,13 милиметри годишно глобално покачување на нивото на морето. Со други зборови, многу повеќе вода се внесувало во морето со Пајнајлендовиот Ледник отколку што се заменува со снежни врнежи. Мерењата долж центарот на ледотекот со ГПС покажале дека ова забрзување е сè уште високо, скоро 200 километри во внатрешноста, околу 4 проценти во однос на 2007 година. Се претпоставува дека ова неодамнешно забрзување би можело да биде предизвикано од топлите океански води на крајот на Пајнајлендовиот Ледник, каде што има пловечки дел (ледена плоча) приближно 50 километри во должина. Исто така, се покажало дека Пајнајлендовиот Ледник претрпел брзо разредување за време на холоценот, и дека овој процес може да продолжи со векови откако ќе биде инициран.
Како што ледотекот се забрзува, тој исто така станува сè поостар. Стапката на разредување во централното стебло е четирикратно зголемена од 1995 до 2006 година. Доколку сегашната брзина продолжи, главното стебло на ледникот би можело да опстане во рок од 100 години.
Ледената предница останала во повеќе или помалку стабилна положба од 1973 до 2014 година, со 10 км повлекување во 2015 година.
4 Подледнички вулкан
Во јануари 2008 година, научниците од Британско антарктичко истражување (БАИ) објавиле дека пред 2.200 години еруптирал вулкан под Ледената покривка на Антарктикот. Ова била најголемата ерупција на Антарктикот во последните 10.000 години. Вулканот се наоѓа во Хадсоновите Планини, блиску до Пајнајлендовиот Ледник. Ерупцијата проширила слој од вулканска пепел и тефра над површината на ледената покривка. Оваа пепел потоа била закопана под снегот и мразот. Датумот на ерупцијата бил проценет од длабочината на закопувањето на пепелта. Овој метод користи датуми пресметани од блиските ледени јадра. Присуството на вулканот ја зголемува можноста дека вулканската активност можела да придонесе, или може да придонесе во иднина, за зголемување на протокот на ледникот. Во 2018 година било откриено дека има значителен вулкански извор на топлина под Пајнајлендовиот Ледник приближно половина поголем од активниот Гримсвотн на Исланд. Истата година била објавена студија во која се заклучува дека основата под ледената покривка на Западен Антарктик била подигната со повисока стапка отколку што се сметало, авторите сугерирале дека ова на крајот може да помогне да се стабилизира ледената покривка.
5 Историја на теренска работа
5.1 На мраз
Поради оддалеченоста на Пајнајлендовиот Ледник, повеќето информации достапни за ледениот тек доаѓаат од воздушни мерења или мерења базирани на сателити.
Првата експедиција што го посетила ледотекот била онаа на Соединетите Американски Држави, која поминала околу една недела во областа во текот на јануари 1961 година. Тие ископале снежни јами за да ја измерат акумулацијата на снегот и спровеле сеизмички истражувања за мерење на дебелината на мразот. Еден од научниците бил Чарлс Р. Бентли, кој рекол „''во тоа време не знаевме дека поминуваме ледник''“. Пајнајлендовиот Ледник е околу 50 километри широк во посетената точка и на ниво на земјата не може визуелно да се разликува од околниот мраз. Оваа експедиција била наречена „Елсворт Хајленд Траверс“.
Во сезоната на теренот 2004 &ndash; 2005 година, тим од девет лица, користејќи авион на британско Антарктичко истражување (БАИ) Twin Otter, опремен со радар што пробива мраз, завршил со воздушно истражување на Пајнајлендовиот Ледник и неговата соседна ледена покривка. Тимот од седум Британци и двајца Американци прелетале 30 км над Пајнајлендовиот Ледник до 5 јануари, мапирајќи го подледничкиот терен на област приближно со големина на Невада.
Поради оддалеченоста на Пајнајлендовиот Ледник и логистичките потешкотии за складирање доволно гориво за експедицијата 2004 &ndash; 05 и идните проекти, БАИ ги користела ресурсите на Антарктичката програма на САД (АПСАД) и нивните авиони LC130 опремени за скијање. По многу недели временски одложувања, првите четворица мажи пристигнале од станицата Мекмердо на 9 ноември 2004 година и почнале да основаат камп и да градат ски-пат за C130s. Останатите членови на тимот пристигнале од истражувачката станица Ротера 10 дена подоцна.
Поради невообичаено доброто време во областа таа сезона, истражувачите го завршиле летањето на нивните мрежи до средината на јануари и потоа тие започнале да прелетуваат на 15 км од Твејтсовиот Ледник за експедиција на АПСАД која имала невообичаено лошо време во нивната област таа година. Летајќи над ледникот на 14 октомври 2011 година во истражувачкиот авион DC-8, научниците кои учествувале во мисијата ''IceBridge'' на НАСА откриле огромна пукнатина долга околу 29 километри преку лебдечкиот јазик на ледникот. Расцепот е широк 80 метри во просек и 50 до 60 метри длабок.
Друг тим од Британското Антарктичко истражување пристигнал на ледотекот на 8 декември 2006 година во првата од двете сезони на теренот. Во втората теренска сезона, тие поминале таму три месеци од ноември 2007 до февруари 2008 година. Работата на ледникот вклучувала радарски мерења и сеизмички истражувања.
Во јануари 2008 година, Боб Биндшадлер од НАСА слетал на пловечкиата ледена плоча, првото слетување на оваа ледена плоча, за извидничка мисија да ја истражи можноста за дупчење на околу 500 метри од мраз, за спуштање на инструментите во океанската празнина подолу. Било одлучено дека малата област без пукнатини е премногу тешка за понатамошни слетувања и затоа понатамошната теренска работа морала да се одложи. Затоа, две единици на Глобалниот систем за позиционирање (ГПС) и една метеоролошка станица биле поставени што е можно поблиску до Пајнајлендовиот Ледник.
Во сезоната на теренот 2011 &ndash; 2012 година, по пет недели одложувања, персоналот на кампот конечно можел да го основа главниот камп непосредно пред Нова Година. Следната недела, Биндшадлер и неговиот тим можеле да пристигнат. Поради дополнителни временски доцнења, хеликоптерите не можеле да пристигнат до договорениот датум и сезоната на терен била откажана. Ограничената наука сè уште била постигната од тимот благодарение на серијата летови на КБА назад кон ледникот; условите драстично се промениле од последните летови на ''Twin Otter''.
Британското Антарктичко истражување распоредил мал тим од четири лица во околината &ndash; летната сезона на теренот 2011-12 за да изврши серија сеизмички и радарски истражувања. Тие исто така инсталирале серија на презимувачки ГПС станици. Во текот на сезоната, посебен тим на БАИ отпатувал до местото на теренската група и инсталирала автономна VLF станица за презимување. Потоа следело радарски премин со помош на моторни санки. Ова истражување ги поврзало претходните радарски линии.
5.2 Од море
Првиот брод што стигнал до Пајнајлендовиот Ледник во истоимениопт залив, ''бил Ледник USS/USCGC'' во 1985 година. Овој брод бил мразокршач со кој управувала американската крајбрежна стража. Мисијата, позната како операција „Длабоко замрзнување“, имала научници кои земале примероци од седимент од дното на океанот.
За време на летната сезона на теренот, повеќе од два месеци од јануари до февруари 2009 година, истражувачите на истражувачкиот брод на Американската програма на Антарктикот ''Натаниел Б. Палмер'' стигнале до ледената плоча. Ова било втор пат ''Палмер'' успешно да стигне до ледникот, по првиот пат во 1994 година. Во соработка со Британците, научниците користеле роботска подморница за да ги истражат каналите издлабени во ледникот на континенталниот праг, како и шуплината под ледената плоча и ледникот. Подморницата, позната како ''Autosub 3'', била развиена и изградена во Националниот центар за океанографија во Обединетото Кралство. Таа завршила шест успешни мисии, патувајќи вкупно 500 километри под ледената плоча. ''Autosub'' може да ја мапира основата на ледената плоча, како и дното на океанот и да зема различни мерења и примероци од водата на патот. Успехот на ''Autosub 3'' бил особено забележлив затоа што неговиот претходник ''Autosub 2'' бил изгубен под Фимбулската Ледена Плоча само на својата втора таква мисија.