Вработување бегалци

Добивањето пристап до легално платена работа може да биде услов за статус на азил или државјанство во земјата домаќин и може да се направи со или без помош од невладини организации. Во некои специфични случаи, на бегалците може да им се даде работа и од невладини организации додека се на пат до нивната наменета дестинација (така да работат земја помеѓу планираната дестинација и земјата на потекло). Последново може да се случи, ако земјата на која е наменета дестинација ги затворила своите граници за мигрантите, и ако престојот во земјата на потекло не е опција (т.е. поради недостаток на економски можности, влијанието на климатските промени или несигурноста во земјата на потекло).
1 Интеграција на работната сила на бегалците
Бегалците често се соочуваат со недоволно вработување, невработеност и вработување во неформалната економија. Во оваа смисла, многу истражувачи и практичари бараат не само едноставно вработување на бегалците, туку и успешна интеграција на работната сила на бегалците. Интеграцијата на работната сила на бегалците се подразбира како процес во кој бегалците се вклучуваат во економски активности (вработување или самовработување), кои се сразмерни на професионалните цели на поединците и претходните квалификации и искуство, и обезбедуваат соодветна економска сигурност и изгледи за напредување во кариерата.
2 Меѓународно прилагодување на бегалците
Меѓународното прилагодување е процес на постигнување „соодветност помеѓу [поединците] и новата средина и во работниот и во неработниот домен“.
3 Договори за вработување на бегалци
145 земји ја потпишале Конвенцијата за статусот на бегалците. Во земјите што ја потпишале Конвенцијата за статусот на бегалците, бегалците имаат право на профитабилна работа според Поглавје 3. Три члена во Поглавје 3 се однесуваат на вработување на бегалци.
* Членот 17 бара земјите да им дадат на бегалците исти права на вработување како и граѓаните и да ги ослободат бегалците од ограничувањата што се применуваат за странци доколку исполнуваат еден од следниве услови:
* Има завршено тригодишен престој во земјава;
* Има брачен другар кој поседува националност на земјата на живеење. Бегалецот не може да се повика на придобивките од оваа одредба ако го напуштил својот брачен другар;
* Има едно или повеќе деца кои имаат државјанство на земјата на живеење.
* Членот 18 вели дека на бегалците им се дозволуваат истите права на самовработување како и на странците во земјата.
* Членот 19 дозволува бегалците со дипломи кои се признати од државните власти да имаат ист третман како и странците во земјата.
Различни земји, исто така, може да имаат дополнителни барања или закони за да добијат вработување. Сè уште може да биде тешко за бегалците да добијат легално вработување дури и во земјите што ја потпишале конвенцијата.
Поединците обично треба да имаат статус на бегалци пред да им биде дозволено да се вработат. Земјите обично имаат свои процеси за азил за да дадат статус на бегалец. Во САД, ова значи добивање одобрение од Програмата за прием на бегалци на САД. Во неколку земји, статусот на бегалец го одредува УНХЦР.
Некои земји како Обединетото Кралство, Австралија, Канада, Чиле, Грција, Мексико, Норвешка и Шведска, исто така, им дозволуваат на барателите на азил да добијат пристап до вработување пред да добијат статус на бегалец доколку исполнуваат одредени услови. Други земји како Германија, исто така, им дозволуваат на поединци чии барања за бегалци се одбиени, но не се во можност да се вратат дома за да добијат легално вработување.
Некои земји како Малезија кои не се потписнички на Конвенцијата за статусот на бегалците покажале подготвеност да дозволат вработување на бегалците. Меѓутоа, во повеќето земји кои не се потписнички на Конвенцијата за статусот на бегалците, а особено во земјите во развој, на бегалците не им е дозволено да работат легално. Многу бегалци во овие земји сè уште работат, но тоа го прават во неформалната економија.
4 Аргументи
4.1 Бенефиции
Вработувањето на бегалците се смета за еден од начините да им се помогне на бегалците да се интегрираат во земјата каде престојуваат. Вработувањето помага да се зголеми самодовербата и зависноста на бегалците од социјалните услуги. Вработувањето, исто така, би помогнало да се зголеми пристапот до други основни услуги како што се здравствената заштита и образованието. Генерално, тоа ќе доведе до подобрување на животниот стандард.
Вработувањето бегалци може да биде од корист и за бизнисите. Бегалците имаат тенденција да имаат пониски стапки на промет од локалното население и помага да се намалат деловните трошоци за повторно вработување.
Земјата домаќин обично има корист бидејќи бегалците добиваат легално вработување, помага да се развие економијата и да се зголеми даночната основа. Студиите го проценуваат влијанието на легализирањето на вработувањето имигранти врз економскиот раст на САД на 0,8% или околу 15,2 милијарди долари годишно. Слична студија во Малезија проценува дека влијанието на легализацијата на вработувањето за бегалците ќе биде 3 милијарди во растот на БДП до 2024 година и зголемување од 50 милиони во даночните приходи. Ова се случува преку различни механизми, вклучително и зголемена потрошувачка од бегалците кои имаат подобрени приходи.
Соодветно, се очекува растот на економијата да отвори и нови работни места. Ова е особено затоа што бегалците имаат тенденција да пополнат работни места со пониска вредност, кои обично се и работни места што локалното население ги избегнува во развиените земји. Ова ги прави бизнисите попродуктивни и создава раст на индустријата. Исто така, ги охрабрува локалните жители да се специјализираат и да се надополнат на работни места со повисока вредност. Онаму каде што на бегалците им е дозволено да започнат бизнис, тие исто така создаваат работни места кои вработуваат локални жители. Една студија во Турција проценува дека сириските претприемачи вработуваат 9,4 вработени, од кои повеќето се турски домородци.
4.2 Предизвици
Извештајот на УНХЦР-ОЦЕД ги идентификува предизвиците во однос на вработувањето на бегалците. Бегалците често не можат да најдат вработување поради недостаток на информации за можностите во земјата домаќин. За да им се помогне на бегалците да се вработат, обично се бара усогласување на работа и помош за барање работа.
Културни бариери често постојат во работната средина и во општеството. Бегалците често се соочуваат со дискриминација и отпор во земјите домаќини и вработувањето на бегалците има тенденција да се гледа како конкуренција за граѓаните.
Вработените бегалци се изложени на ризик од експлоатација, особено во земјите каде што немаат легален пристап до вработување. Ова има тенденција да се влошува делумно затоа што немаат познавање на законите на матичната земја и нивните права. Ова се движи од тоа што работодавците го задржуваат пристапот до социјално осигурување и искористувањето на детскиот труд. Како одговор, комесарот за човекови права на Обединетите нации ги повикал земјите да ги третираат бегалците како носители на правата.
Работодавците, исто така, може да се двоумат дали да вработат бегалци затоа што не им се јасни законите за вработување бегалци во нивните земји и, следствено, го преземаат конзервативниот пристап да не вработуваат бегалци. Други предизвици вклучуваат недостиг на јасност на времетраењето на престојот на бегалците и неусогласеност на вештините на работодавачот и бегалците.
Компаниите често, исто така, не гледаат деловен случај за ангажирање бегалци. Многумина сметаат дека ангажирањето бегалци е обврска за корпоративна општествена одговорност, наместо да биде корисно за бизнисот.