Хумболтов пингвин

Хумболтовиот пингвин (''Spheniscus humboldti'') ― јужноамерикански пингвин кој живее главно во Националниот резерват Пингуино де Хумболт на северот на Чиле, иако неговото живеалиште го сочинува најголемиот дел од крајбрежното Перу. Негови најблиски роднини се африканскиот пингвин, магеланскиот пингвин и галапагоскиот пингвин. Хумболтовиот пингвин и струјата на ладна вода што плива во неа, обете се именувани според истражувачот Александер фон Хумболт. Видовите се наведени како ранливи од IUCN без воспоставен план за обновување на населението. Сегашното население е составено од 32.000 зрели поединци и опаѓа. Тоа е преселнички вид.
Хумболтовите пингвини се средноголеми пингвини, растејќи на 56-70 см високи и тежат 3,6-5,9 кг. Тие имаат црна глава со бела граница што тече од зад окото, околу црните обвивки и брадата, и се спојуваат на грлото. Тие имаат црно-сиви горни делови и белузлави подземни делови, со црна лента на градите што се протега по крилјата до бутот. Тие имаат месесто-розова основа на клунот. Малолетниците имаат темни глави и немаат црно обоен граден појас. Тие имаат боцки на нивниот јазик што ги користат за да го држат пленот.
Хумболтовите пингвини се гнездат на островите и карпестите крајбрежја, дупчејќи дупки во гваноата и понекогаш користат гребење или пештери. Во Јужна Америка, хумболтовиот пингвин се наоѓа само по должината на брегот на Тихиот Океан, и опсегот на хумболтовиот пингвин се преклопува со оној на магеланскиот пингвин, на средишниот чилеански брег. Повремен е во Еквадор и Колумбија. Познато е дека хумболтовиот пингвин живее во колонии на мешани видови со магеланскиот пингвин на најмалку две различни места на југот на Чиле.
Хумболтовиот пингвин станал фокус на екотуризмот во последните децении.
1 Етимологија
И хумболтовиот пингвин и хумболтовата струја биле именувани по Александер фон Хумболт. Во Перу е познат како „пахаро-нињо“, што во превод значи „птица-бебе“, поради одењето и оддалечените крилја на летањето, што укажува на сликата на новороденче на плажа.
2 Раширеност и живеалиште
Хумболтовиот пингвин е најголем грабливец ендемичен на западниот брег на Јужна Америка.
Раширеноста на размножување на хумболтовиот пингвин се движи од јужно Чиле долж сувите крајбрежни региони на пустината Атакама до суптропскиот остров Фока на северот на Перу. Неговиот опсег е ограничен на крајбрежјето и крајбрежните острови погодени од хумболтовата струја, што обезбедува постојано снабдување со храна, со што се поддржува огромни населенија на морски птици. Во Чиле, најважната колонија за размножување е во островот Чањарал.
3 Екологија
3.1 Исхрана
Хумболтовиот пингвин претежно се храни со пелагични јата на риби. Потрошувачката на главонози и ракови варира помеѓу населенијата. Северните колонии консумираат примарно риба гар, додека јужните населенија првенствено консумираат сардела, арауканска харинга и сребреностранична риба. Постојат сезонски разлики во исхраната на хумболтовиот пингвин кои ги одразуваат промените во достапноста на видовите риби низ годишните времиња.
3.2 Поведение при потрага по храна
Хумболтовиот пингвин е гледачки ловец. Хумболтовите пингвини ги напуштаат своите острови за да бараат храна по изгрејсонцето и различно населенија имаат различно претпочитано барање храна од колонијата. Нивниот ритам на потрага зависи од интензитетот на светлината. Тие поминуваат повеќе време во потрага по храна за време на ноќните патувања. Рибите најмногу се запленуваат одоздола преку кратки, плитки нуркања.
Опсегот при потрага на хумболтовите пингвини е помеѓу 2 и 92 км од Пан де Азукар, со 90% од потрагата по храна од опсег од 35 км околу островот и 50% од опсегот од 5 км. Максималната достигната длабочина е 54 м.
Неуспешните одгледувачи земаат подолги патувања за потрага по храна со подолги и подлабоки нуркања. Тие исто така нуркаат поретко отколку одгледуваните пингвини.
3.3 Вокализација
Хумболтовиот пингвин има различни повици што ги користи за комуникација на различни начини. Функцијата на нејзините повици е конзистентна кај видовите ''Spheniscus.''
Ако поединец е премногу близу до возрасен хумболтов пингвин, „јел“ е предупредувачки повик, по што следи клукање или бркање доколку игнорира. Поголема густина на пингвини доведува до повеќе територијално и агресивно поведение, што доведува до повеќе извици.
„Троб“ е мек повик помеѓу парови во гнездото, што се користи со инкубирање на птици кога нивните партнери се враќаат во гнездото.
„Хау“ е краток повик даден од малолетници сами во вода и од спарени птици кога едниот е на вода, а другиот е на копно. Има значителна поединечна варијација во времетраењето и честотата.
„Бреј“ е долг повик што се користи за привлекување партнер и рекламирање на територија за време на периодите пред поставување и пред ведење. Тоа е засебно различен повик во сите променливи: слогови по повик, времетраење, меѓусложни интервали, времетраење на слоговите и честота. Кога повикува, птицата ја покажува главата нагоре и полека ги мавта перките при повик.
„Додворувачки бреј“ е сличен на „бреј“, сепак се претпоставува поинакво држење на телото и се дава синхроно по парови за време на периодот пред положување: птиците стојат заедно покажувајќи го вратот и главата нагоре, со влечки настрана.
„Пип“ го даваат пилиња кои молат за храна.
3.4 Митарење
Повеќето пингвини се митарат помеѓу средината на јануари и средината на февруари, сепак иницијацијата варира со географска ширина и поволни услови, како што е изобилството на храна. Хумболтовите пингвини се ограничени на копно сè додека не завршат со митарење. Тие стануваат хиперфагични за време на периодот пред митарење. Пердувите се губат и се заменуваат во рок од 2 недели.
3.5 Половен диморфизам
Полот на хумболтовиот пингвин не може да се препознае преку разлики во перјето, бидејќи тие се мономорфни. Мажјакот е потежок и поголем од женките. Нивниот пол може да се одреди преку ширината на главата и должината на сметката; мажјакот има подолг клун од женката.
3.6 Додворување
За време на додворувањето, хумболтовите пингвини ја наведнуваат главата едни кон други и разменуваат меѓусебни погледи со секое око, алтернативно. На екстатичниот приказ за привлекување партнер, птицата ја протега главата вертикално, се спушта градите, ги размавта крилјата и испушта силен повик налик на икање на магаре. Меѓусебното прикажување се состои од пар што стои рамо до рамо и ги повторува дејствата на екстатичкиот приказ.
3.7 Размножување
Хумболтовиот пингвин се гнезди во незбиени колонии, при што повеќето парови положуваат две јајца со иста големина, оддалечени 4 дена, за што е потребно 41 дена инкубација. Нивниот распоред за размножување е прилагоден во зависност од изобилството на храна. Тие се размножуваат веднаш по митарењето, кога храната изобилува и сончевото зрачење се намалува.
Хумболтовиот пингвин несе јајца од март до декември, но исто така и несе во април и август – септември, поради поединци кои имаат второ квачење. Половина од женките успешно имаат две квачења годишно, а повеќето биле двојни потомства. Ако паровите ги загубат своите јајца во текот на првата сезона на размножување, тие несат за нова квачење во рок од 1-4 месеци. Инкубацијата се менува во просек, 2,5 дена, пред едниот родител да го преземе и дозволи другиот да се хранат. Нема никакви разлики во придонесот за обезбедување средства од машки и женски родители.
Пилињата се изведуваат главно со разлика од 2 дена. Пилињате се полунегувачки и вгнездени и чувани од еден родител, додека другите бара храна. Пилињата се хранат само еднаш на ден. Пилињата остануваат без надзор на местото на гнездото по одредена возраст и двајцата родители хранат истовремено.
3.8 Места за размножување
Историските места за размножување на овој вид се јами на гуанови слоеви. Гнезда на хумболтовиот пингвин може да се најде и во пештери, вдлабнатини, врвови на карпи, плажи и површини покриени со вегетација. Тие исто така се гнездат на неколку перуански острови каде може да се најде вистинска почва за копање. Поголемиот дел од пингвините се размножуваат на врвовите на карпите.
3.9 Преселба
Хумболтовите пингвини се седечки за време на сезоната на размножување, остануваат во близина на нивните гнезда и покажуваат верност на местото на размножување. Тие можат да покриваат големи растојанија, особено како одговор на недостаток на храна или промени во условите на животната средина. Тие се вистински преселници меѓу Перу и Чиле.
4 Галерија