Генетска историја на Централна Африка

Генетската историја на Централна Африка ја опфаќа генетската историја на луѓето од Централна Африка. Сахара служела како задрегионален премин и место на живеење за луѓето во Африка за време на различни фази и периоди низ историјата на Африка.
1 Архаична човечка ДНК
Архаичните особини пронајдени во човечки фосили во Западна Африка (на пр., фосилите на Ихо Елеру, кои датираат од 13.000 п.с. луѓето и современите луѓе или може да бидат доказ за доцна опстојување на раните современи луѓе. Додека денисовското и неандерталското потекло кај неафриканците надвор од Африка се посигурни, архаичното човечко потекло кај Африканците е помалку сигурно и е премногу рано за со сигурност да се утврди.
2 Античка ДНК
Во 4000 п.н.е. (или дури и порано за време на мезолитот), можеби имало население кое поминувало од Африка (на пример, Западна Африка или Западно-Централна Африка), преку Гибралтарскиот Проток, во Пиринејскиот Полуостров, каде што се мешало меѓу Африканците и се појавиле Ибери (на пример, од северна Португалија, од јужна Шпанија). Врз основа на мало присуство на потсахарски африкански компоненти во одбрани примероци од Иберија и откривање на митогеном L2a1 пронајден кај една единка, додека сите други припаѓаат на европските митохондриски хаплогрупи.
2.1 Камерун
Западноафриканските ловци-собирачи, во регионот на западна Централна Африка (на пр., Шум Лака, Камерун), особено помеѓу 8000 п.с. и 3000 п.с., било откриено дека се поврзани со современите централноафрикански ловци-собирачи (на пр. Бака, Бакола, Биака, Беџан).
2.2 Демократска Република Конго
Во Киндоки, во Демократска Република Конго, имало три лица, датирани во протоисторискиот период (230 п.с., 150 п.с., 230 п.с.); првото лице ја поседувало хаплогрупата E1b1a1a1d1a2 (E-CTS99, E-CTS99) и L1c3a1b, другата ја имало хаплогрупата Е (E-M96, E-PF1620), а последното хаплогрупите R1b1 (R-P25 1, R-M41) и L-M41.
Во Нгонго Мбата, во Демократска Република Конго, поединец, датиран во протоисторискиот период (220 п.с.), поседувал хаплогрупа L1c3a.
Во северозападниот дел на Матангај Туру, во Демократска Република Конго, поединец, датиран во железното време (750 БП), поседувал неодредена хаплогрупа(и).
3 Y-хромозомска ДНК
Хаплогрупата R-V88 можеби потекнува од западна Централна Африка (на пример, Екваторска Гвинеја) и, во средината на холоценот, пристигнала во Северна Африка преку миграција на населението.
4 Митохондриска ДНК
Во 150.000 п.с., Африканците (на пр., Централноафриканците, Источноафриканците) кои ја поседувале хаплогрупата L1 се разидоле. Помеѓу 75.000 п.с. и 60.000 п.с., Африканците кои ја носат хаплогрупата L3 се појавиле во Источна Африка и на крајот мигрирале во и станале присутни кај современите Западноафриканци, Централноафриканци и не-Африканци. Среде холоценот, вклучувајќи го и оптимумот за климата на холоценот во 8000 п.с., Африканците со хаплогрупата L2 се рашириле во Западна Африка и Африканците со хаплогрупата L3 се прошириле во Источна Африка. Како најголема миграција од миграцијата надвор од Африка, се случила миграција од Потсахарска Африка кон Северна Африка, од страна на Западноафриканците, Централноафриканците и Источноафриканците, што резултирало со миграции во Европа и Азија; следствено, потсахарска африканска митохондриска ДНК била воведена во Европа и Азија.
Митохондриска хаплогрупа L1c е силно поврзана со пигмеите, особено со групите Бамбенга. Преваленцата на L1c била различно пријавена како: 100% во Ба-Кола, 97% во Ака (Ба-Бензеле) и 77% во Биака, 100% од Беџан (Тикар), 97% и 100% во Бака жителите на Габон и Камерун, соодветно, 97% во Бакоја (97%) и 82% во Ба-Бонго. Митохондриските хаплогрупи L2a и L0a се распространети меѓу Бамбутите.
5 Автосомна ДНК
Генетски, африканските Пигми имаат некоја клучна разлика меѓу нив и Банту-народите.
6 Медицинска ДНК
Доказите сугерираат дека, во споредба со другите потсахарски африкански популации, африканските пигмејски популации покажуваат невообичаено ниски нивоа на изразување на гените кои го кодираат човечкиот хормон за раст и неговиот рецептор поврзани со ниски серумски нивоа на фактор на раст сличен на инсулин-1 и низок раст.
Геномите на Африканците кои обично се подложуваат на адаптација се регулаторна ДНК, а многу случаи на адаптација пронајдени кај Африканците се однесуваат на исхраната, физиологијата и еволутивните притисоци од патогени. Низ цела Потсахарска Африка, генетска адаптација (на пример, мутација rs334, Дафиева крвна група, зголемени стапки на недостаток на G6PD, српеста анемија) на маларија била пронајдена кај Потсахарските Африканци, која можеби првично се развила во 7300 п.с.. Потсахарските Африканци имаат повеќе од 90% од генотипот Дафи-нула . Во прашумите во Централна Африка, генетска адаптација за фактори кои не се поврзани со висината (на пр., имунолошки особини, репродукција, функција на штитната жлезда) и низок раст (на пр., EHB1 и PRDM5 - синтеза на коски; OBSCN и COX10 - мускулен развој; HESX1 и ASB14 – производство/секреција на хормонот за раст на хипофизата) е пронајдена кај ловците-собирачи на дождовни шуми.