procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Велико Блато (езеро)

Езерото Велико Блато е природно езеро во Белград . Се наоѓа во населбата Крњача во општина Палилула, во близина на патот за Зрењанин и Панчевачкиот кост, на околу 8,5 километри од центарот на Белград. Езерото Велико Блато е заштитено природно богатство на градот Белград .
1 Одлики на езерото и неговата околина
Езерото е опкружено со земјоделско земјиште и шуми, а еден дел од брегот води до дива населба. На северната страна на езерото се наоѓа рибникот ''Мика Алас'', а до него е дел од рибникот наменет за спортски риболов. Езерото се наоѓа во појас од трски и влажни ливади, а целата област се одликува со богата флора и фауна. Покрај ретките и загрозени растителни видови, езерската област е дом на многу видови птици. Живеалиштето на езерото опфаќа над 15 видови риби ( амур, штука, крап и други), 190 видови растенија, 120 птици и два вида орхидеи кои се под заштита - големото барско кану |Orchis palustris) и барска калуѓерка ( |Epipactis palustris).
2 Поврзано
* Список на езера во Србија
* Градска општина Палилула
* Крњача
Дом на културата „Наум Наумовски – Борче“ (Крушево)

Дом на културата „Наум Наумовски - Борче“ — дом на културата во градот Крушево. Зградата е прогласена за културно наследство на Македонија.
1 Опис
Градбата е сместена на ул. „Коча Миленку“ бр. 72 во Влашкото Маало во јужниот дел на градот. Изградена е во 1950-тите години. Се состои од сутерен, приземје и кат. Изградена е од камен и цела тула, а покривната конструкција е дрвена со ќерамиди. Има мошне малку украсни елементи и пластика.
2 Поврзано
* Културно наследство на Македонија во Општина Крушево
Мала Баланица

Пештерата Мала Баланица е палеоантрополошко и археолошко наоѓалиште во југоисточна Србија во близина на Ниш. Во неа во 2009 година била откриена делумно зачувана вилица на хоминин , која се смета за доказ за присуството на Хајделбершкиот човекот во Европа во текот на средниот плеистоцен.
1 Опис на пештерата
Мала Баланица е долга 25 метри, широка 8 метри и висока 2,80 метри. Се наоѓа на 332 метри надморска височина, односно околу 100 метри над сегашниот тек на реката Нишава, на јужната падина на Сврљишката Планина во близина на излезот од Сиќевачката Клисура. Карпите во кои се наоѓа пештерата се стари од јура и креда, а нејзиното дно е исполнето со неколку различни слоеви кои се состојат од варовник, чакал, глина и песок.
Од влезот во пештерата се пружа поглед на југозападниот дел на клисурата. Во непосредна близина е отворот на пештерата Велика Баланица, која со Мала Баланица гради заеднички пештерски комплекс.
2 Археолошки ископувања
Од 2005 година пештерата е достапна за научни истражувања. Во текот на истражувачките ископувања во западниот дел на пештерата пронајдено е мустеријанско камено орудие од средниот палеолит. Во следните четири години биле пронајдено камено орудие на длабочина до 30 см.
Во истиот слој во кој биле откриени среднопалеолитски артефакти пронајдени се остатоци од јаглен и животински коски и заби, вклучувајќи остатоци од волци, диви мачки, кафеави мечки, црвени лисици, пештерски хиени, елени, срна, дивокоза, дабари и шумски глувци.
3 Фосил БХ-1
Фосилната вилица БХ-1 (Баланица хоминин 1) е откриена на 1,5 метар под моменталниот пештерски под. Понатамошни докази на човечки активности не можат да се детектираат во овој слој, што може да биде последица на релативно мало набљудувано подрачје.
БХ-1 претставува 6,7 сантиметри долг фрагмент од долна вилица. Врз основа на анализата на вилицата може да се заклучи дека припаѓала на возрасен и релативно млад човек, додека нејзиниот пол не може да се утврди. Сепак, недвосмислено може да се каже дека се работи за поединец од родот Хомо. Отпрвин се сметало дека вилицата е стара помеѓу 200 и 300 илјади години. Меѓутоа, во 2013 година, со помош на три техники, било утврдено дека фосилот е стар најмалку 397.000 години и дека најверојатно е постар од 525.000 години, така што пронајдената вилица спаѓа меѓу најстарите европски фосили на средноплеистоценски хоминиди.
Во тоа време, човечките предци во Западна Европа почнале да попримаат неандерталски карактеристикипоради тоа што западноевропските популации во глацијалните периоди биле изолирани. Од друга страна, на подрачјето на денешното Егејско Море постоела широка копнена врска помеѓу Балканскиот Полуостров и Мала Азија, преку која поминале миграциите на првите луѓе. Поради проникнување на населението не дошло до појава на специјализирани видови кои биле карактеристични за одреден регион, така што на еволуцијата на човекот во Југоисточна Европа во значителна мера влијаеле популационите движења.
Џамија (Шемшево)

Џамија (Шемшево) — главна и единствена џамија во селото Шемшево, во Општина Јегуновце, Македонија.
1 Местоположба
Џамијата се наоѓа во средишниот дел на селото Шемшево, во непосредна близина на селската црква.
2 Историја
Џамијата била подигната во 1890 година.
3 Галерија
Абранашки Рид

Арбанашкиот Род (|sr-Cyrl &#x27; Арбанашки рид &#x27; ) е рид во Србија и е во близина на Пеќанци, Старо Село Дединац и Петровиќи. Овој ридот се наоѓа во близина на селото Арбанашка во општина Прокупље, Србија . Просечната кота на ридот е 601 метар (1.972 стапки).
1 Наводи
Бела Карпа

Бела Карпа (|Бела Стена) е едно од островските одморалишта во Дунав, сместено во градот Панчево во Србија .
1 Локација
Бела Карпа се наоѓа 12 километри од центарот на Белград, на западниот крај на островот Форконтумац .
2 Одлики
Името, бела карпа, е описно, што значи ''бела стена'' на српски. Наводно, кога се случил одронот на островот, на далечните рибари од Вишњица и Велико Село тоа се појавило во вид на бели карпи. Бела Карпа е всушност викенд-населба, без жителско население. Има речиси 500 викендици во сопственост на граѓаните на Белград и Панчево, од кои многу се напуштени или ставени на продажба.
Бела Карпа е официјално класифицирана како дива плажа. Тоа значи дека нема спасувачка служба и брза помош. Понатаму, нема струја и вода. Исто така, забранет е и отворен оган, па посетителите палат оган во дупките што ги копаат во песокот на плажата. Постојат четири рибни ресторани кои користат генератори на струја. Една мала плажа го направи популарно одморалиште во 1970-тите и 1980-тите, кога населението порасна на 20.000 за време на викендите. Обично била популарна област за детски туризам. Но, малку е направено за подобрување на условите, особено во однос на пристапноста во сообраќајот. Со брзото проширување и модернизација на Ада Циганлија, блиску до центарот на Белград, и појавата на плажата Лидо кај Земун, Бела Карпа постепено стана помалку популарна, иако се проценува дека околу 7.000 луѓе сè уште ја посетуваат за време на викендите во текот на летната сезона.
Целиот централен и источен дел на Форконтумац е непречена бујна зелена површина. Самата плажа е опкружена со шумичката на канадските тополи .
Чегар

Чегар е една од локациите во Србија каде што се случила Битката кај ридот Чегар . За прв пат бил означен на 4 јули 1878 година со следниот натпис:
:„До војводата Стеван Синѓелиќ и неговите неумрени херои кои ги загубија животите на 19 мај 1809 година во нивниот напад на Ниш . Кнез Милан М. Обреновиќ IV и неговите храбри војници ги откупиле на 27 декември 1877 година со освојување на Ниш .
Денешниот споменик во форма на кула е симбол на утврдувањето на војниците - и е подигнат по повод педесетгодишнината од ослободувањето на Ниш од Турците, на 1 јуни 1927 година. Во 1938 година во полукружната ниша на споменикот била поставена бронзена биста на Стеван Синѓелиќ.
1 Галерија
Лидо (Белград)

Лидо (српски: ''Лидо'') е нестанбена урбана населба во Белград, главниот град на Србија . Се наоѓа во белградската општина Земун .
1 Локација
Лидо се наоѓа на северниот врв на островот Голема војна, на Дунав . Тоа е всушност мала, зашилена песочна плажа без постојани жители, која покрива само мал дел од островот, бидејќи целиот остров Голема војна е заштитен со закон и урбанизацијата не е дозволена.
2 Одлики
Името го добила по Лидо во Венеција и се развила како дива плажа, како алтернатива на многу популарната и официјална плажа и парк Ада Циганлија . И покрај тоа што беше многу популарен меѓу жителите на Земун, никогаш не успеа да се доближи до популарноста на Ада Циганлија. Плажата е мала, без надзор и без речиси никакви сместувања, освен неколку ресторани. До неа можеше да се дојде само со чамци до раните 2000-ти кога југословенската војска секое лето поставуваше понтонски мост . Организацијата на „Ехо фестивал“ на островот во почетокот на 2003 година помина катастрофално поради лошото време и финансиските малверзации на организаторите.
Веќе запуштената плажа Лидо ја доживеа најлошата судбина во 2006 година, за време на катастрофалните поплави . Она малку од инфраструктурата што постоеше таму беше измиено од Дунав. Плажата не беше вратена во претходната состојба, таа година не беше поставен понтонскиот мост и останаа само два брода за превоз на луѓе до островот. Како резултат на сето тоа, наместо 10.000 луѓе кои дневно го посетувале Лидо во претходните години, во 2006 година немало повеќе од 200–300. За летото 2007 година Лидо конечно беше подготвено за посетителите и мостот е повторно поставен. Дополнителни подобрувања претходеа на сезоната 2008 година. Просторот на брегот и зелениот појас околу Лидо беше исчистен и уреден и за прв пат беше поставена спасителна служба на плажата, како и полициска патрола и бродска брза помош . Наместо мост, беше организиран само пристап со брод, од двете страни на Земун и Дорќол (централен Белград).
3 Галерија
4 Наводи
Оскоруша (Смедеревска Паланка)

Оскоруша е еден од ридовите во близина на градот Смедеревска Паланка, Србија . Врвот на ридот е 265 метри надморска височина.
1 Опис
Од врвот на ридот може да се види градот Вршац на север; планинскиот венец Копаоник на југ на оддалеченост од 210 километри ; областа блиску до реката Дрина на запад; и областа во близина на градот Бор на исток на растојание од 180 километри . Врвот на ридот видливи се и планината Ртањ, планината Девица кај градот Ниш, планините Јастребац, Авала, Космај, Букуља, Венчац и Рудник ; и градовите Пожаревац, Ковин, Свилајнац, Велика Плана, Деспотовац, Жабари и Аранѓеловац .
2 Историја
Помалку од една милја подалеку е археолошкиот локалитет Медведњак . Истражувањето било спроведено на Медведњак од Универзитетот во Калифорнија, Лос Анџелес . Се претпоставува дека во областа Оскоруша се наоѓала црква која била уништена во 17 век од лизгање на земјиштето.
3 Наводи
Рамна Гора (висорамнина)

Рамна Гора е една од висорамнините во централна Србија, на планината Сувобор . Познато е како родно место на современото четничко движење под водство на Драгољуб Михаиловиќ во 1941 година.
Рамна Гора била место на прослава по повод 50-годишнината од Денот на VE во 1995 година. Меѓу другите, на прославата присуствувал и мајорот Ричард Фелман од воздухопловните сили на Соединетите Американски Држави, еден од повеќето од 400 американски воздухопловци спасени од четниците за време на Втората светска војна . Според статистичките податоци составени од единицата за спасување на воздухопловните сили на САД, помеѓу 1 јануари и 15 октомври 1944 година, од Југославија биле префрлени вкупно 1.152 американски воздухопловци, 795 со помош на југословенските партизани и 356 со помош на српските четници. .
Тителски Брег

Тителски Брег (српски : Тителски Брег) е висорамнина која се наоѓа во Војводина покраина, Србија . Се наоѓа во југоисточна Бачка ( Шајкашки регион), помеѓу градот Тител на југ, селата Лок, Вилово и Шајкаш на југозапад, селото Мошорин на север и реката Тиса во исток. 18 километри е долга и 7,5 километри широка, со стрмни карпи, високи до 60 метри долж Тиса. Ридот има рамен врв со надморска височина од околу 100 до максимални 128 метри. Карпите и рамниот врв му даваат меса изглед. Ридот е интересна географска одлика бидејќи е единствениот рид во Бачка, од кој повеќето е рамна рамнина . Тоа е формација на лес депонирана за време на плеистоценот, покажувајќи шест различни ленти, видливи во доловите на работ.
Пештера Дегуриќ

Пештерата Дегуриќ претставува најдолгата и најубавата пештера во регионот на ваљевскиот карст. Се наоѓа во близина на Ваљево. Низ главниот канал тече поток кој минува низ шест сифони. Првиот сифон е длабок 6 метри, а шестиот сифон е најдлабок и низ него не се поминува. Влезниот канал е, до првиот сифон, долг 450,8 метри. Вкупната должина на сите канали (од влез до третиот сифон) е 2027,7 метри. Најатрактивен дел од пештерата е местото каде што се спојуваат страничните канали и езерото пред вториот сифон. Истражувањето на пештерата Дегуриќ сè уште не е завршено.
1 Галерија
Ивана Дудиќ

Ивана Дудиќ (Белград, 9 јули 1991) е српска глумица.
1 Биографија
Ивана Дудиќ е родена на 9 јули 1991 година во Белград. Растејќи со нејзиниот татко, магионичар, Ивана уште од мала се заинтересирала за оваа област. Иако првично посакувал да го наследи неговиот син, таткото се согласил да ја научи Ивана на трикови. Веќе на седумгодишна возраст интензивно се занимавала со сценска магија. Таа веќе на девет години за прв пат станала вицешампион на Балканот. За да може цел живот да игра и постојано да ги преиспитува своите граници, решила да се запише на глума на Факултетот за драмски уметности во Белград.
Дипломирала во класата на професорот Владимир Јевтовиќ и асистентот Срѓан Ј. Карановиќ. Со неа учеле Ива Кевра, Јована Гавриловиќ, Јелисавета Караџиќ, Бранкица Себастијановиќ, Анита Стојадиновиќ, Милош Ѓуровиќ, Стефан Радоњиќ, Душан Матејиќ и Богдан Богдановиќ.
Првата улога ја остварила во серијата ''Ургентен центар'' (2014), а следната година се појавува во филмовите ''Ќе бидеме светски прваци'', ''Една летна ноќ'' и ''Чизмаши.'' Во популарната криминална ТВ серија ''Убијците на мојот татко'' од 2016 година го толкува ликот на полицајката Миланка. Во втората сезона на теленовелата ''Вистини и лаги,'' таа го игра ликот на Уна Радовиќ, од 2018 година. И, исто така, синхронизирала за цртани филмови за студиото Ливада Белград и Блу Хаус.
2 Улоги
2.1 Театарски претстави
Претстава, Улога, Текст, Драматургија/адаптација/, Режија, Театар, Премиера
''Што виде собарот ?'', Џо Ортон, Срѓан Ј. Карановиќ, Факултет за драмски уметности, 2013 год.''Арт'', Јасмина Реза, Владан Ѓурковиќ, 14 април 2014 год.''Кога цветаа тиквите'', Драгослав Михаиловиќ, Бобан Скерлиќ, Белградски драмски театар, 24 мај 2014 год.''Меница без покритие'', Катица Радуловиќ, Миа, Милко Штимац, Слаѓана Килибарда, Театар Вук, 13 мај 2016 год.''Не се двоуми!''''Импровизирај!'', Срѓан Ј. Карановиќ, АКУД „Бранко Крсмановиќ“, 1 април 2017 год.''Удавена душа'', Александар Југовиќ, Кристина Ѓуковиќ, Бобан Скерлиќ, Белградски драмски театар, 6 март 2018 год.
2.2 Филмографија
+, Год., Назив, Улога
2010
2014-2018, ''Ургентен центар'', Јелена/Наташа Бајиќ
2015, ''Ќе бидеме светски прваци''(серија), Љиља Шапер
2015, ''Една летна ноќ'' (серија), Споменка
2015, ''Чизмаши'' (серија), Цоца
2016, ''Пар и непар'' (ТВ филм)
2016-2020, ''Убијците на мојот татко'' (серија), Миланка
2018, ''Вистини и лаги'' (серија), Уна Радовиќ
2018, ''Конак кај Хилмија'' (серија), Ана Буцибатина
2019, ''Intigo: Dear Agnes'', студент 3
2019, ''Екипа'', Италјанка
2019, ''Црвена месечина'' (серија), Софија Бауман
2019-2020, ''Сенки над Балканот'' (серија), Лили
2020
2020, ''Југословенка'' (серија), Софија Бауман
2021, ''Игра на судбината'' (серија), Нора Залад
2021, ''The Islander'', Ана
2.3 Улоги во синхронизација
година, Име, Улогата, Студио
2015, ''Мун: Чувар на Месечината'', Глим, Блу хаус
2017, ''Коко'', Тетка Викторија, Ливада Белград
Бисерка Цвејиќ

Бисерка Цвејиќ (родена Катушиќ; Крило, 5 ноември 1923 - Белград, 7 јануари 2021 година) била српска оперска пејачка.
1 Биографија
Бисерка е родена во Далмација, а потоа со родителите се преселила во Белгија. Започнала да пее во црква каде ја советувале да учи пеење. По Втората светска војна се враќа во Југославија. Се запишала на Музичката академија во Белград во класата на професорот Јосип Ријавец, познат тенор. Директорот на белградската опера Оскар Данон и понудил постојан ангажман. Таа го имала своето деби на сцената во 1950 година. Нејзината прва голема улога била Шарлот во операта Вертер (1954). Во следната улога, Ебола во операта Дон Карлос, постигнала голем успех.
Заминала во Виена од Белградската опера во 1961 година, каде што учествувала на снимањето на операта Војна и мир на Сергеј Прокофјев. На аудицијата во Виена таа во судницата пеела сцена од Аида и аријата Ебола. Шест месеци подоцна, таа добила покана од Државната опера во Виена да ја замени Џулиет Симионато. Таа доживеал голем успех на сцената на оваа оперска куќа. Била ангажирана од Херберт фон Карајан, а нивната соработка траела до 1979 година. Дваесет години настапувала во Виенската државна опера како водечки мецосопран. Интерпретирала 25 улоги и имала околу 370 изведби.
На нејзината посета на Сплит диригирал Курт Адлер од Метрополитен операта. Била поканета да го посети Митрополитен, а со оваа куќа соработувала од 1961 до 1968 година. Настапувала во Минхен, Берлин, Барселона, Неапол, Верона, Москва, Лондон, Токио, Буенос Аирес... Дебитирала на Миланската скала во јануари 1970 година со улогата на Далила во операта Самсон и Далила. Нејзини најважни улоги биле: Кармен, Амнерис, Еболи, Акучена, Бранген, Фрика и Далила.
Бисерка Цвејиќ била позната и како ораториумска пејачка и интерпретатор на соло песни. Критичарите ја опишувале како мецосопран од Верди, суверена пејачка со униформа, младешки свеж глас. Нејзините толкувања се опишани како префинети. Таа одлично го совладала и јазикот на француските оперски ликови.
Се повлекла од оперската сцена со полна сила во 1978 година. Таа има изведено вкупно 77 мецосопрански улоги во речиси 1.800 изведби на сцените ширум светот. Следните дваесет години работела како педагог, односно професор по соло пеење на Факултетот за музичка уметност во Белград, а подоцна и на Академијата за уметности во Нови Сад. Еден од нејзините ученици е Жељко Лучиќ, еден од најдобрите баритони во светот.
Заедно со сопругот Душан Цвејиќ е автор на книгата „Уметноста на пеењето“.
Највисокото француско одликување, Легијата на честа, и било доделено во 2001 година. По повод нејзиниот 90-ти роденден, Музејот на Народниот театар во Белград организирал изложба и концерт во декември 2013 година. По повод нејзиниот 95 роденден. На нејзиниот роденден била отворена изложбата „Бисерка Цвејиќ – од светска дива до врвен педагог“.
На крајот на 2014 година и била доделена наградата за животно дело Доситеј Обрадовиќ во февруари 2015 година. Починала на 7 јануари 2021 година. и била погребана на Новите гробишта во Белград.
Фестивал на улични музичари

Фестивалот на улични музичари е неконкурентен фестивал на кој се собираат изведувачи и музичари на улична уметност. Се одржува секоја година во почетокот на септември во центарот на Нови Сад, во Србија. Фестивалот е основан од Центарот за културна анимација, а спонзориран од Градот Нови Сад.
На фестивалот учествуваат изведувачи од различни музички жанрови кои често свират на необични инструменти во серија улични претстави, танци и акробации. Првиот фестивал се одржал во 2001 година, на иницијатива на Роберт Колар, поранешниот министер за култура. Фестивалот од самиот почеток има не само меѓународен карактер, туку вклучува уметници од Нови Сад кои штотуку почнуваат.
Туристичката организација на Србија на Фестивалот му ја додели наградата Туристички цвет, во категоријата ''Културно-туристичка манифестација со придонес во туризмот''.
Во 2012 година фестивалот добил средства од Европската Унија и како таков се здобил со статус на Европски фестивал. Настапиле преку 150 светски уметници.
Ние не сме ангели (трилогија)

''Ние не сме ангели'' е југословенска и српска филмска трилогија.
1 Филм
1.1 Ние не сме ангели
Никола, 20-годишен студент по книжевност, има два проблеми: редовна утринска амнезија придружена со мамурлак и будење во креветите на непознати девојки. Проблемите започнуваат кога бременоста и љубовта се мешаат во неговиот живот. Имено, матурантката Марина, една од многуте „еднократни“ авантури на Никола, забременила и се заљубила во него. За жал, Никола не се сеќава добро на сите околности. Најдобрата пријателка на Марина решава да ги земе работите во свои раце. Бидејќи Марина одбива да ја прекине бременоста, таа планира преку луди стратегии засновани на нејзините омилени романи со среќен крај, така што „суровиот љубовник“ Никола ќе се заљуби во Марина...
1.2 Ние не сме ангели 2
Никола и понатаму останува заводвик низ годините. Безгрижната рутина на белгратскиот љубовник драматично ја прекинува неговата ќерќа Софија која наполнила 16 години а „напалените'' тинејцери почнуваат да чукаат на нивната врата.
До неодамна, Софија е класичен човек кој оди на натпревари со својот татко и пука во пејнтбол арената (татко и е сопственик на пејнтбол клубот „Малиот Сталинград“). Потоа, за 15 роденден, неговата поранешна сопруга Марина и нејзината пријателка Виолета Зубиќ ангажираат модни и козметички експерти кои од „грдото пајче“ ќе го претворат во „секси лебед“.
Сепак, вистинскиот пекол за Никола доаѓа дури кога Марина и Виолета ќе заминат во Рим на една недела и ќе му ја препуштат грижата за Софија. Притиснат од еден куп додворувачи на Софија, Никола почнува да полудува , со насилство и психотерапија за да ја одбрани Софија од додворувачи.
1.3 А3 - Рокенролот го возвраќа ударот
Борко Павиќ Доријан ја продава душата на Ѓаволот во средината на 1970-тите за да стане рок ѕвезда во Социјалистичка Федеративна Република Југославија и да се здобие со богатство и слава. Но, во денешна Србија, успехот и славата повеќе не живеат во рокенролот.
Ова најдобро го знае Марко, поранешен фан на Доријан, кој се откажува од него кога неговиот идол преминува во турбо фолк. Како што Ангелот и Ѓаволот се секогаш во акција, така и големата желба на Марко да добие гитара „Телекастер“ го наведува да му ја продаде душата на Ѓаволот.
2 Улоги
Лик, Филм
''Ние не сме ангели''(1992), ''Ние не сме ангели 2''(2005), ''А3 - Рокенролот го возвраќа ударот'' (2006)
Никола, Никола Којо
Марина, Милена Павловиќ
Буба, Бранка Катиќ
Ѓавол, Срѓан Тодоровиќ
Ангел, Урош Ѓуриќ
Марта, Соња Савиќ
Ѓура, Зоран Цвијановиќ
Милан, Мики Манојловиќ
Виолета Зубиќ, Весна Тривалиќ
Софија, Мирка Васиљевиќ
Марко, Лука Кнежевиќ, Златко Ракоњац
Андрија, Горан Јевтиќ
Божидар, Ненад Стојменовиќ
Борко Павиќ Доријан, Никола Пејаковиќ
Сара, Нада Мацанковиќ
Момчило, Зоран Цвијановиќ
Смоквица, Сека Алексиќ
Мајор, Милорад Мандиќ
Бели, Борис Миливојевиќ
Кокс, Горан Јевтиќ
Клопа, Мира Ѓурѓевиќ
3 Поврзано
* Ние не сме ангели
* Ние не сме ангели 2
* Ние не сме ангели 3
Битолски лакрдии

Битолски лакрдии — македонска телевизиска серија од 2003 година, сценарио на Иван Карадак во режија на Зоран Крстевски.
1 Улоги
Глумец, Улога
Благоја Чоревски, Директорот Гаврил
Борис Чоревски
Владимир Ангеловски-Дади
Катерина Крстева, Мими
Ванчо Петрушевски, Кондураџијата
Гоце Тодоровски, Подглаварот
Ѓокица Лукаревски, Пишувачот на графити
Емин Унѓел
Тања Кочовска
Јужна Србија (1919–1922)

Јужна Србија ― покраина на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците, која постоела помеѓу 1919 и 1922 година. Покраината Јужна Србија опфаќала територии во денешна јужна и југозападна Србија, мал дел од Црна Гора), Косово и Македонија. Поимот „Стара Србија“, историски бил користен во српската политика, книжевност и наука за териториите на покраината. Поимот продолжил да биде користен за подоцнежните административни единици Вардарска Бановина и Зетска Бановина по нејзиното укинување.
1 Историја
Покраината била основана во 1919 година, по создавањето на Кралството СХС на 1 декември 1918 година. Србија во голема мера ги проширила своите граници за време на Балканските војни. Покраината била укината во 1922 година и нејзините територии биле преорганизирани во 8 области. Поимот тогаш разговорично бил користен за тие територии.
2 Економија
Покраината Јужна Србија, како претежно планински регион, имала поволни услови за развој на сточарството како што е илустрирано со статистиката за зголемување на бројот на добиток. Бројот на добиток надмина 13% од вкупниот број на цела Југославија. Обновувањето на сточарството, кое било уништено во воените години, била главна цел на Министерството за економија.
3 Демографија
Во 1921 година, покраината имала 1,7 милиони жители. По Првата светска војна, во вардарскиот дел на Македонија, и таканаречените Западни покраини, месното македонско население не било признавано како посебна народност, и заедно со Бугарите, и станало предмет на државната политика на србизација.
Горноџумајски партизански одред „Никола Калапчиев“

Горноџумајски партизански одред „Никола Калапчиев“ ― партизанска единица формирана од партизаните на Горноџумајската партизанска чета од 1941 година, како и од новопристигнати борци од Горноџумајско (околу 50 борци) - Пиринска Македонија, со командант Арсо Пандурски и политички комесар Стојне Лисијски.
1 Дејствија и акции
Дејствувал во реонот на планините Рила и Пирин. Кон крајот на 1943 година, бил поделен на два дела: едниот дел дејствувал на десната страна на реката Струма за да воспостави врски со партизанските единици од Вардарскиот дел на Македонија. Во борбата на 29 јануари 1944 година кај селото Лисија, претрпел тешки загуби. Пролетта, 1944 година, извршил бројни оружени акции и кон средината на август (1944 година) влегол во составот на Рилско-пиринскиот одред. Како доброволечка единица влегол во регуларната армија на Отечественофронтовска Бугарија. Во битката против германските сили кај селото Ѕвегор (Делчевско) загинал речиси целиот раководен кадар. Борците зеле учество во борбите за ослободување на Македонија и Југославија.
2 Поврзано
* Никола Калапчиев
* Арсо Пандурски
Баќевац

Баќевац е една од приградските населби на Белград, Србија . Баќевац се наоѓа во општина Бараево . Нејзиното население во 2011 година изнесувало 1.942.
Баќевац се наоѓа западно од општинскиот центар Бараево, четири километри источно од главниот пат во западна Србија, Ибарска магистрала ( автопат на Ибар ) и тоа е едната регионална раскрсница.Баќевац е рурална населба. Благодарение на близината на автопатот и самиот град Белград, порасна за една третина меѓу пописите од 1991 до 2002 година (1.220 и 1.624 жители, соодветно). Во 2011 година населбата броела 705 домаќинства со просечни 2,75 членови. Имало 584 семејства, при што 84% од населението се возрасни и просечна возраст од 44,9 години.
1 Место за кампување
Ова е еден од само трите официјално назначени кампови во Белград до 2018 година кој се наоѓа во Баќевац. Тоа е сместено е во рамките на комплексот на етнодомаќинството „Куќа на Зорниќ“.
Арнајево

Арнајево — една од приградските населби на Белград, главниот град на Србија. Арнајево се наоѓа во општина Бараево. Населението во 2011 година било 753.
Арнајево се наоѓа во северозападниот крај на општината, источно од селото Степоевац. Во 1956–57 година, Арнајево било дел од општината Бељина, која во 1957 година се споила во општина Бараево.
1 Демографски податоци
Тоа е мала селска населба која што се населува. Во 2011 година селото имало 239 домаќинства со просечни 3,15 членови. Имало 212 семејства, при што 82% од населението се возрасни и просечна возраст од 44,4 години. Имало население од 853 според пописот од 2002 година. Во 1991 година населбата броела 1.005 жители.
Кожара

Кожара (српски : Кожара) е речен остров (ада) во Србија, кој се наоѓа на левиот брег на Дунав . Кожара е дел од самиот град Белград и припаѓа на белградската општина Палилула.
1 Опис
Кожара се наоѓа во Банат делот на општина Палилула меѓу Дунав и канал ''Jojkićev Dunavac,'' завршувајќи дел од Vizelj поток во Pančevački Рит ''(Малку Дунав Jojkić,'' наречен така по поранешниот градоначалник на Белград, Ѓурица Јојкиќ ). Кожара зафаќа површина од 0,44 kм² .
Островот е поплавен, целосно покриен со шума и без постојано население. На ''устието на Јојкиќев Дунавац'' во Дунав, преку Кожара, се наоѓа викенд-населбата Мика Алас . На островот се наоѓаат неколку постојани издолжени мочуришта.
Кожара претставува оаза на ненарушен природен живот, иако е оддалечен само 600 метри од старото јадро на Белград (населбата Дорќол, веднаш преку Дунав). И покрај ова, во 2005 година, градската влада на Белград објави дека Кожара е најверојатната локација на идниот многу зголемен полувештачки остров замислен како близнак на Велико Ратно Острво, исто така на Дунав, но на околу 800 метри југозападно. За разлика од Велико Ратно Острво кое е заштитено со закон и е забрането какво било човечко мешање, идната Кожара (најверојатно со сменето име; привременото име засега е Чапља ) се проектира како остров- аква парк и главна туристичка атракција. Сепак, од август 2006 година не е започната работа на овој проект.
*''Белград – план града'' ; M@gic M@p, 2006;
*''Beograd – plan i vodič'' ; Геокарта, 1999 година;
2 Наводи
Обележувачка секира

Обележувачката секира или секирата за обележување ― мала секира што ја користат шумските работници за обележување на дрвјата наменети за сеча или за разредување. Овие секири биле користени и за обележување на патеки или за обележување на краевите на исечените трупци за идентификација на сопственикот (секира за печат).
1 Употреба
Со секирата најпрво се сече дупка во кората, а потоа чеканниот дел се удира на самото место и крената матрица на главата би создала печат на ознаката. Чеканот ќе создаде препознатлива ознака за да го покаже сопственикот или купувачот на дрвото. По означување на сите дрвја на штандот ќе биде подготвен за сечење. Сечените трупци можеа да се означат и со чекан за означување на трупците кој се користеше на крајот од трупците. Во денешно време ознаките на стоечките дрвја најчесто се прават со боја.
Бељина

Бељина — една од приградските населби на Белград, Србија. Се наоѓа во општина Бараево. Бељина е мала селска населба со 775 жители, сместена на североисточниот врв на планината Космај, 12 километри јужно од општинското седиште Бараево. Во 1956 година била создадена општина Бељина, која ги сочинувала селата Бељина, Арнаево, Маниќ и Рожанци, но веќе во 1957 година општината била распуштена и припоена кон општината Бараево.
Стариот дел од селото, познат како „Чаршија во Бељина“, е ставен под заштита на државата како просторна културно-историска целина.
1 Демографски податоци
Во 2011 година населбата имала 270 домаќинства со просечни 2,87 членови. Имало 228 семејства, при што 87% од населението се возрасни и просечна возраст од 46,2 години.
2 Дивиот свет
До 21 век, бројот на миграциски европски ролки во Србија е намален на околу 20 парови за гнездење, каде што само неколку биле забележани во Централна Србија и ниту еден во централниот регион Шумадија. Видот бил доста широко распространет до средината на 20 век, но тогаш бил заштитен од државата во 1993 година. Со цел да се обидат повторно да го населат видот, орнитолозите поставија куќички за птици на врвот на дрвјата во Белина во 2015 година, но обидот бил неуспешен. Во 2017 година, куќичките за птици биле преместени на столбовите за комунални услуги во селото, а ролерите повторно почнаа да се гнездат, почнувајќи од 2018 година, полека бројот растел секоја година.
Буровац (Србија)

Буровац е едно од селата сместени во општина Петровац на Млави , округ Браничево во Србија .
Компактна селска населба од збиен тип, од (196 метри) страни на Буровачка река, лева притока на Бушура, од двете страни на патот за Свилајнац, 16 километри југозападно од Петровац на Млави. Површината на атара е 1.569 хектари . На патот кон Ѓурица се наоѓа изворот Немања. Според легендата, името потекнува од времето на основањето на селото, кога се обновувало земјиштето што ја загрозувало населбата. Обединува три „маала“: Горња, Доња и Радојевска.
Се смета дека е основан во првата половина на 18 век, за време на австриската окупација на Србија. Низ историјата неколку пати ја менувала топографската положба (Стари Буровац, Селиште и др.). Се споменува во 1820 година, кога имало 37 куќи (1859 - 83 куќи, 1928 - 197 куќи и 1.545 жители итн.).
Бусур

Бусур — село сместено во општина Петровац на Млави, Браничевски Округ во Србија.
Земјоделска селска населба од збиен тип, на (218 метри) страни од горниот тек на Бусура (27 километри), лева притока на Млава, 25 километри југозападно од Петровац на Млави. Површината на атарата е 1.873 хектари. Во 60-тите години на XX век во Атар се формирани две помали вештачки езера - Кореница (12 хектари) и Бусурско (6,5 хектари). Името на селото доаѓа од речната вода, која рикаше за време на обилните дождови. Таа е поделена на две „маала“: Горна и Долна.
Во селото има неколку извори (Васиљев кладенац, бунари кај училиштето, кај Гичиља поток, кај Цигански поток, на ридот Станчило и извор Бабин Поток).
Траги од порано населување се откриени на теренот покрај Кореничка река (римски монети, прстени, тули и др.) и во Црвеначко поле (гробишта „Јелина“ со камени плочи без натписи). Во 1467 година во Атар се наоѓало селото Врбе, каде што живееле само војници. Според легендата, бусурот некогаш бил во Палилула и се нарекувал Честобродица (Чисти чамци), од каде што поради честите поплави (од 1910 година) на почетокот на 20 век бил преместен на (повисокиот терен) на денешната локација.
Се споменува во 1820 година, кога имало 65 куќи (1961 - 128 куќи, 1928 - 310 куќи и 1 400 жители итн.). Населението е Влашко (слави Св. Јован, Петковица, Свети Никола, Михољдан, Св. Алимпија, Св. Аранѓела, Велика и Мала Господина, Митровден и др.
Селото е мнозински влашко.
;Етнички состав на населението (815 жители)
Везичево

Везичево претставува село сместено во општина Петровац на Млави во Србија .
1 Опис
Компактна селска населба, на страните на потокот Клисура и на падините на ридовите Парлози и Јоргован, 21 километри јужно од Петровац на Млави. Површината на атарата е 1.604 хектари. Во околината се наоѓа изворот Трмчиште, од кој извира истоимениот поток, притока на Клисура, а во самото село има три извори: Бојага, Кладенац (се смета за лековит) и Чешма.
Според легендата, географското име на селото потекнува од црквата Везиље. Обединува неколку „маaлa“ со презимиња (Ериќска, Шарунска, Швапска, Ѓуровска, Грујовска, Мутавииќска, Бабиќ, Јовчиќ, Станкиќ, Васојевиќ, Подиќ итн.).
2 Записи во Везичево
Даб, 150 метри од лева страна на патот Бусур-Везичево, околу 500 м од границата со Бусур.
Бистрица (Петровац)

Бистрица претставува село сместено во општина Петровац на Млави , округ Браничево во Србија .
1 Опис
Земјоделско село од збиен тип, на (205 m) брегови (најмногу лево) на реката Бистрица, десна притока на Млава 12 km ЈИ од Петровац на Млави. Површината на атарата е 2.072 хектари. Името го добила по чистата изворска вода. Има кружен облик. Обединува две „маала“: Горно и Долно Маало.
Еден дел од селото - рурална целина со воденици и валалници - е прогласен за просторна, културна и историска целина од големо значење. Тоа е едно од старите српски села.
Вања Милинковиќ-Савиќ

Вања Милинковиќ Савиќ (роден на 20 февруари 1997, во Оуренсе) е српски фудбалер, голман на Наполи и на српската репрезентација.
1 Биографија
Неговиот постар брат Сергеј, исто така, е фудбалер.
2 Клупска кариера
2.1 Почетоци на кариера
Вања Милинковиќ Савиќ е роден во шпанскиот град Оуренсе, каде што неговиот татко во тоа време играл фудбал. Татко му подоцна се преселил во австрискиот тим на ГАК од Грац, каде Вања почнал да тренира фудбал. Откако семејството се вратило во Нови Сад во 2006 година, Вања настапувал за помладите категории на екипата на Војводина. Својот прв професионален договор со составот на Војводина го потпишал на 2 април 2014 година. На 17 мај истата година потпишал договор со екипата на Манчестер Јунајтед и како дел од договорот требало да остане на позајмица во екипата на Војводина уште една година. Вања во сезоната 2014/15 бранел на 17 натпревари за екипата на Војводина во српската Суперлига, а одиграл и два натпревари во Купот на Србија. По завршувањето на сезоната во Војводина, тој преминал во тимот на Манчестер Јунајтед, но сепак не успеал да добие работна дозвола, па договорот морало да биде раскинат.
2.2 Лехија
Во ноември 2015 година Вања потпишал договор со полската екипа Лехија. Тој за овој клуб во текот на вториот дел од сезоната 2015/16 и првиот дел од сезоната 2016/17 одиграл вкупно 29 првенствени натпревари.
2.3 Торино и третманот како позајмен играч
Во јануари 2017 година, тој потпишал петгодишен договор со екипата на Торино од Италија. Договорот стапил на сила на 1 јули 2017 година. Тој за составот на Торино во сезоната 2017/18 одиграл само четири натпревари (1 во првенството и три во купот). Во јуни 2018 година, клубот на Торино го испратил како позајмен играч во екипата на СПАЛ. Во текот на првиот дел од сезоната 2018/19 бранел само на два натпревари во Серија А, а одиграл и еден натпревар во Купот. Тој го напуштил тимот на СПАЛ во декември 2018 година, а на крајот на јануари 2019 година заминал на нова дестинација исто како позајмен играч, овој пат во второлигашот Асколи. Вања за новиот клуб во текот на пролетниот дел од сезоната 2018/19 одиграл осум натпревари во Серија Б. Во јуни 2019 година заминал на едногодишна позајмица во екипата на Стандард.
3 Репрезентација
Милинковиќ-Савиќ станал светски шампион со репрезентацијата на Србија до 20 години во 2015 година на Светското првенство во Нов Зеланд. Во тоа време тој бил замена за соиграчот Предраг Рајковиќ.
Во мај 2017 година, селекторот на српската репрезентација до 21 година, Ненад Лалатовиќ го вклучил Милинковиќ Савиќ на конечниот список на играчи за ЕП 2017 во Полска. Србија го завршила натпреварувањето во групната фаза откако претрпеле два порази и еден нерешен резултат во трите натпревари. Милинковиќ Савиќ бранел по 90 во првите два натпревари на првенството, против репрезентациите на Португалија и Македонија, додека третиот натпревар против Шпанија го гледал од клупата за резервни играчи.
За сениорската репрезентација на Србија прв пат настапил на 11 ноември 2021 година, на пријателски натпревар против репрезентацијата на Катар.
4 Трофеи
* Србија
** Освоен е Светското првенство за играчи до 20 години во 2015 година.
Летрозол

Летрозол е ароматаза-инхибитор е лек кој се користи во третманот на хормон-рецептор-позитивен рак на дојка.
Бил патентиран во 1986 и одобрен за медицинска употреба во 1996 година.
1 Контраиндикации
Летрозолот е контраиндициран кај жени со пре-менопаузален хормонски статус, за време на бременост и доење.
Голем Поповац

Голем Поповац е село сместено во општина Петровац на Млави во Србија .
1 Опис
Земјоделска селска населба од збиен тип, на (188 метри) рид - крак на Сопотската греда и на страните на Васички поток, 12 километри северозападно од Петровац на Млави. Површината на атарата е 1.541 Велики Поповац ха. Во селото во околината има повеќе извори (Точурак, Бучура, Жедна вода, Трахил, Чајник, Бкурани, Стублове, Бабина глава, Бакаличина чешма, Васиќски, Милошевачки и Влашки кладенац, Точак, Чукаре и др.), последниот од кој според традицијата лечи очни болести.
Населението е српско (слави Св. Трифун, Јован, Ѓурѓовден, Лазар, Ѓурѓовден, Петковица и др.)
Драгана Дујовиќ

Драгана Дуjoвиќ (Нови Са), 22 октомври 1984 година) е српско-американски модел и моден дизајнер. Таа ги претставуваше Србија и Црна Гора на изборот за Мис Универзум во 2004 година.
1 Биографија
Драгана е родена во главниот град на покраината Војводина, каде што и пораснала. Нејзиниот татко е од Црна Гора, а нејзината мајка е од Босна и Херцеговина. Растејќи без татко во семејство од работничка класа, таа морала да се бори посилно од нејзините врсници за да ги оствари своите соништа. Завршила Хемиско-технолошко училиште и на Факултетот за менаџмент во Нови Сад. Во едно интервју во 2004 година објавено по повод учеството на изборот за Мис Универзум, таа открива дека откако татко и починал кога таа имала само две години, мајка и и постариот брат и помогнале да има нормално детство и како посебност од својот живот ја издвојува хуманитарна работа на бездомните деца и други хуманитарни акции.
1.1 Манекенсто
Уште во раните нејзини години, почнала да се занимава со моделинг. Кога имала тринаесет години, ја прифатила понудата да оди на курс во локална модна агенција. Подоцна станала детски инструктор и ги учела помладите како да позираат пред камера и како да се однесуваат на модната писта. На шеснаесет години за прв пат учествувала на натпревар за убавина и била првата придружничка на тинејџерката Мис Југославија. Не само нејзиниот физички изглед, туку и нејзиниот талент и одлучност и помагнале да ги претставува Србија и Црна Гора на осумнаесетгодишна возраст на изборот за Мис Универзум во Еквадор. Тамошните медиуми пишувале за неа како фаворит меѓу осумдесет учеснички, а онлајн анкетите покажале дека шансите Драгана да победи се дури 92 отсто. Таа исто така ги бранела боите на Србија и Црна Гора на меѓународно ниво на ''Miss Model of the World'' 2009 година и ''Top Model of the World'' 2010 година.
1.2 Заминување во САД
По патувањето низ Европа, таа почнала да живее во САД во 2012 година за да го усоврши своето образование и кариера. Две години подоцна потпишала договор со престижната модна агенција „Wilhelmina Models“, а во 2016 година дипломирала во областа на дизајнирање аксесоари на Универзитетот за уметност и дизајн во Мајами. Во јуни 2021 година објавила автобиографија „Драгана: Моето патување од Србија во Америка“.
Денес, таа е успешен претприемач кој дизајнира чанти и додатоци со ознаката на брендот што го носи нејзиното име. Таа е во брак со светски познатиот хирург Брет Болтон со кој има три деца, синовите Нико и Лука и ќерката Ники. Живее и работи во Мајами, на брегот на Бискејн.
1.3 Интересни факти
Драгана Дујовиќ се испробала и во глумата, појавувајќи се во краткиот филм „Гавран“, снимен во 2013 година базиран на познатата поема на Едгар Алан По.
Филип Касалица

Филип Касалица (Титовско Ужице, 17 декември 1988) е црногорски фудбалер. Играл на позицијата напаѓач, а моментално настапува за Раднички од Ниш.
1 Кариера
Кариерата ја започнал во Слобода од Ужице, од каде заминал во ОФК Београд. По една неуспешна епизода во тој клуб, од каде што заминал на неколку позајмици, од Кула преминал во Хајдук. По три сезони минати во првата лига од Кула се врaтил дома во Слобода. По одличната полусезона потпишал договор со Црвена ѕвезда.
Филип Касалица е играчот кој го постигнал најбрзиот гол како дебитант во дресот на Црвена ѕвезда бидејќи настапил на натпреварот со Смедерево на 14 март 2012 година ја затресол противничката мрежа по една минута и тринаесет секунди поминати на теренот.
2 Трофеи
2.1 Црвена ѕвезда
* Српска Суперлига (1): 2013/14.
* Куп на Србија (1): 2011/12 .
Камион за сеча

Камионот за сеча или камион за дрва ― голем камион што е користен за носење трупци. Некои имаат интегрирани рамни кревети, некои се дискретни влекачи, а некои се конфигурирани да шират товар помеѓу влекачот и влечната приколка зад неа. Честопати се прикачуваат повеќе од една приколка.
1 Историја
Најпогодни дрвја за сечење биле оние во близина на водните патишта за лесен превоз. Бидејќи залихите се намалувале и дрвосечачите морале да одат подалеку од водата, тие користеле групи волови или коњи за влечење. Тие биле заменети со магариња и локомотиви на пареа. Конечниот развој бил камионот за сеча.
Камион бил користен за сеча во Ковингтон, Вашингтон, во 1913 година. Доаѓањето на Првата светска војна и како резултат на тоа побарувачката на тихоокенаската северозападна ситска смрека за авиони „воспоставила превозување на дрва во Вашингтон“. Војската на Соединетите Држави назначила илјадници мажи во Одделот за производство на смрека да изградат патишта до западен Вашингтон за да ги соберат распространетите насади од најдобрите дрвја. По завршувањето на војната, изобилството од вишок воени камиони го направиле нивното преземање привлечно за друштвата за сеча, особено за помалите друштва кои не можеле да си дозволат скапи локомотиви.
Примитивните камиони биле подобрени во 1920-тите и 1930-тите, со помоќни мотори и подобри системи за сопирање. Старите „тесни, полни гумени — понекогаш челични — гуми без гази“ биле заменети со пошироки пневматски со гази. Патиштата од штици им отстапиле место на квасираните земјени. До средината на 1930-тите, камионите носеле исто толку дрва од Тихоокенскиот Северозападн, колку и железничките пруги.
Втората светска војна забележала подобрени дизајни на камиони, и повторно тие биле пренесени на компаниите за сеча преку продажба на вишок воени возила по завршувањето на војната.
2 Конфигурација
Постојат два главни вида на современи камиони за сеча &#x2014; оние што се користат на груба почва и патеки во шумата каде што се сечат и оние што се користат за превоз на нормални автопати и патишта. Бидејќи патиштата во шумите се груби и често привремени, суспензијата и гумите на теренски камион се особено значајни. Користени се цврсти гуми со низок притисок и висок притисок. Може да се користат дури девет оски за да се обезбеди низок притисок на земјата и добра влечна сила.
Дрвото најчесто е одгледувано во ридско место кое е несоодветно за земјоделство и затоа способноста на камионот со дрвени трупци да се искачи на наклон е значајна. Стрмноста зависи од квалитетот на површината - калта и снегот потешко се искачуваат од чакалот и почвата. За податлив градиент, брзината потоа ќе зависи од моќноста на камионот. Законските ограничувања на тежината ќе варираат во зависност од јурисдикцијата, но, на пример, во јужните држави на САД, тие се движат од 36,300 до 39,900 кг &#x2014; околу 36.3 тони.
За натоварување на трупците, камионот може да биде опремен со еден или повеќе макари или дигалки. Трупците вообичаено се растовараат така што им се остава да се тркалаат настрана.
3 Галерија
Индустрискиот индекс на Доу Џонс

Индустрискиот индекс на Доу Џонс (англ. Dow Jones Industrial Average, скр. DJIA; NYSE: DJI) е најстар од постоечките американски пазарни индекси. Индексот бил создаден од страна на уредникот на весникот Wall Street Journal Чарлс Доу во 1884 година за следење на развојот на индустриската компонента на американските фондовски пазари. Ниту едно од првите индустриски претпријатија не останало во индексот.
И покрај тоа што DJIA е еден од најстарите и најпопуларните индекси на акциите, многумина професионалци сметаат дека Dow Jones несоодветно го прикажува вкупниот фондовски пазар на САД во споредба со пошироките пазарни индекси како што се S&P 500 или индексот Russell 2000.
Најголемиот пад на индексот се счучил во „црниот понеделник“ во 1987 година, кога Доу Џонс изгубил 22,6 %.
1 Пресметка и критериуми за избор
Индексот ги опфаќа 30-те најголеми компании во САД. Одредницата „индустриски“ претставува само историско наследство: сега многу од овие компании не припаѓаат во наведената гранка.
Отпрвин индексот се пресметувал како аритметичка средина на цените на акциите на опфатените компании. Сега за пресметка на износот цените на сите 30 акции се делат со коефициентот на Доу Џонс. Од 4 ноември 2021 година коефициентот на Доу-Џонс изнесува 0,15172752595384. Коефициентот се менува секогаш кога компанијата основач е изложена на делење на акциите, така што разделувањето на акциите не влијае на вредноста на индексот.
2 Методы инвестирования
Инвестирањето во индексот Доу-Џонс е можно преку индексните фондови како и преку изведените инструменти како што се опционите договори и фјучерсните договори.
Чикашката берза на опции емитува врши емисија на опциони договори на Dow преку кореновиот симбол DJX.
ETF, кој ги повторува показателите на индексот го емитува State Street Corporation.
Јован Хаџи-Васиљевиќ

Јован Хаџи-Васиљевиќ (|Јован Хаџи-Васиљевић; Врање, — Белград, ) — српски историчар, етнограф и книжевник.
1 Биографија
Основна школа завршил во Врање, гимназија во Врање и Ниш, а Велика школа (историско-филолошки отсек) во Белград. Докторат од областа на филозофијата положил во Виена во 1898 година. Како чиновник на Министарството за надворешни работи бил во служба од 1898 до 1904 во Битола, Скопје и Белград.
Државната служба ја напуштил во 1904. Од тогаш па до 1940 година бил секретар на Друштвото Свети Сава. Цело време работел на националното просветлување на Србите во Турција. Бил учесник во Балканските војни и Првата светска војна.
Јован Хаџи-Васиљевиќ напишал голем број на трудови од областа на историјата, географијата и етнологијата. Вредноста на неговите дела е во тоа што се засновани на теренски истражувања, а посебно на просторот на Стара Србија и Македонија. Бил уредник на списанието ''Браство'', билтен на Друштвото Свети Сава.
2 Дела
Најзначајни дела на Јован Хаџи-Васиљевиќ се:
* , Београд, 1902;
* Јужна Стара Србија, историјска, етнографска и политичка истраживања I–II, Београд, 1909, 1913;
* Бугарска зверства у Врању и околини 1915-1918 , Нови Сад, 1922;
* Четничка акција у Старој Србији и Маћедонији, Београд, 1928;
** Аутобиографија, Врање, б. г.