Нора Вин

Елеанора „Нора“ Мери Сузана Вин (31 октомври 1857 – 18 февруари 1914 година) била британски романописец и политички активист. Таа била водечки член на Слободата за одбрана на трудот кој се залагала за еднакви права на жените на работното место.
1 Живот
Вин била родена во Кенингтон во 1857 година. Таа поминала дел од своето детство во Рикерби во Лејк Дистрикт каде што се школувала дома.
Нејзината прва работа била во висорамнините на Шкотска каде што била учителка во Питерхед во Абердиншир. Во 1881 година нејзиниот татко, Чарлс Вин, починал и таа се преселила во Лондон. Нејзината мајка, Сара Ен Вин (родена Кларк) сè уште живеела. Во Лондон таа почнала да пишува кратки дела за списанија, вклучувајќи го и Винтерс Викли (анг: ''Winter's Weekly).'' Спсанието го уредувал Џон Стрејнџ Винтер, кој бил именик на Хенриета Станард и токму нему (неа) ја посветил својата прва книга, ''Слики на слепиот уметник и други приказни'', во 1893 година. Станард ги вклучил нејзините приказни во првите изданија на списанието и ја ставил сликата на Вин на насловната страница на едно издание. Расказите на Вин биле успешни и ЈМ Бери ги опишува како „најдобрите“. Таа објавила уште една збирка следната година и во 1895 година објави ''Маж и неговата жена,'' што бил нејзиниот прв роман.
Во 1896 година таа можела да ги искористи своите учителски вештини и нејзината репутација како писател за да основа училиште за пишување кое работеле по пошта и преку страниците на списанието „''Аталанта“.'' Претплатниците плаќале десет шилинзи годишно за да испраќаат приказни што ги читала и оценувала Вин. На крајот на годината на најдобриот писател му била доделена стипендија од 20 фунти.
Таа била водечки член на Слободата за одбрана на трудот кој се залагала за еднакви права на жените на работното место.
Во 1903 година, нејзината не-фикциска соработка со Хелен Блекбурн се однесува на ''Жените под законот за фабрика''. Тие ги критикуваат законодавците дека ги третираат жените како да немаат интелигенција и како да секогаш треба да се грижат за да ги заштитат. Тие тврделе дека на жените треба да им се дозволи да преземаат ризици со своето здравје на работното место или може да се најдат секогаш во потреба од заштита како да се неспособни. Книгата била забележана по својата точност, но Економски журнал ги препознал нејзините автори како членови на „Слободата на трудот за одбрана“ и се сомневале дека можеби се расправа за „еднаквоста на мажите и жените“.
Вин го создала списанието ''Жени и напредок'' од остатоците на ''Женската трибина'' на Кристијана Херингем, кое започнало и завршило со објавување во 1906 година. Новата публикација на Вин ја имало таа и добро поврзанатата суфражетка Лејди Френсис Балфур како заеднички уредници. Списанието било посветено на постигнување еднакви граѓански права на мажите и жените. Тие биле среќни да видат помлади жени исклучени од гласањето сè додека тоа важи подеднакво и за младите мажи. Се чинело дека списанието ќе биде успешно кога недостигот на средства го натерало да се преклопи во јуни 1914 година. Денес, списанието служи како добар извор на раната историја на суфражетите.
Откако починала, станало очигледно дека Вин многу лажела за нејзината возраст.
2 Работи
*''Слики и други приказни на слепиот уметник'', 1893 година.
*''Мед од алое и други приказни'', 1894 година.
*''Маж и неговата жена'', 1895 година.
*''Комедија на честа'', 1895 година.
*''Приказната за една будала и неговата глупост,'' 1896 година.
*''Свадбата на свештеникот'', 1899 година.*''Жените под Фабричкиот акт'', напишана со Хелен Блекбурн, 1903 година.*''Парчињата сребро'' (1911) *''Така е и со Девојката'' (1913)
*''Свадбата на свештеникот'' (1899; 1911)
3 Наводи