procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Санданизам

Санданизам е идеологија во македонското револуционерно националноослободително движење, формулирана од револуционерот Јане Сандански, заснована врз централизмот на Гоце Делчев и на МРО, сообразена со условите и со состојбите во
Македонија, наметната и со политичките промени со Младотурската револуција, Балканските војни и двете светски војни.
Целта останувала иста: одбрана, односно воспоставување територијална целост на Македонија со оружено дејствување, создавање македонска држава со легално политичко дејствување или со оружена ослободителна борба како крајно средство. Санданизмот трајно се вградил во свеста на македонскиот народ во Пиринскиот дел на Македонија, кој води децениска политичка борба во бугарската држава за остварување на елементарните културно-национални и граѓански политички права .
Берлин/Бранденбург (метрополитенска област)

Метрополитенската област Берлин/Бранденбург (|Metropolregion Berlin/Brandenburg) — една од 11. метрополитенски области во Германија. Во нејзе е вклучен градот Берлин и околните градови и општини во рамките на покраината Бранденбург.
1 Географија
Метрополитенската област е составена од слободните градови Берлин и Потсдам (покраинскиот главен град на Бранденбург) и 67 други градови и општини. Останатите градови и општини се подредени подолу, поделени по округ (''Landkreis''). Градовите се обележани со <sup>(г)</sup>:
* Барним: Аренсфелде, Бернау<sup>(г)</sup>, Вандлиц, Вернојхен<sup>(г)</sup>, Панкетал, Ридниц.
* Горен Хафел: Биркенвердер, Глинике/Нордбан, Кремен<sup>(г)</sup>, Легебрух, Миленбекер Ланд, Ораниенбург<sup>(г)</sup>, Фелтен, Хенигсдорф<sup>(г)</sup>, Хоен Нојендорф<sup>(г)</sup>.
* Даме-Шпревалд: Ајхвалде, Бестензе, Вилдау, Кенигс Вустерхаузен<sup>(г)</sup>, Митенвалде<sup>(г)</sup>, Хајдезе, Цојтен, Шенефелд, Шулцендорф.
* Меркиш-Одерланд: Алтландсберг<sup>(г)</sup>, Нојенхаген, Петерсхаген-Егерсдорф, Ридерсдорф, Фредерсдорф-Фогелсдорф, Хопегартен, Штраусберг<sup>(г)</sup>.
* Одра-Шпре: Волтерсдорф, Гозен-Ној Цитау, Гринхајде, Еркнер<sup>(г)</sup>, Лангевал, Рауен, Фирстенвалде<sup>(г)</sup>, Шенајхе, Шпренхаген.
* Потсдам-Мителмарк: Белиц<sup>(г)</sup>, Боркхајде, Вердер<sup>(г)</sup>, Грос Кројц, Зединер Зе, Клајнмахнов, Михендорф, Нутетал, Телтов<sup>(г)</sup>, Швиловзе, Штансдорф.
* Телтов-Флеминг: Бланкенфелде-Малов, Гросберен, Лудвигсфелде<sup>(г)</sup>, Рангсдорф, Требин<sup>(г)</sup>, Цосен<sup>(г)</sup>.
* Хафеланд: Бризеланг, Вустермарк, Далгов-Дебериц, Кецин<sup>(г)</sup>, Науен<sup>(г)</sup>, Паулиненауе, Песин, Рецов, Фалкензе<sup>(г)</sup>, Шенвалде-Глин.
2 Единици
Областа се дели на три нивоа на единици (''Zentralörtliche Gliederung''): Метропола (''Metropole''), горен центар (''Oberzentrum'') и 17 средни центри (''Mittelzentren'').
;Метропола
* Берлин
;Горен центар
* Потсдам
;Средни центри
* Бернау
* Вердер со Белиц
* Вилдау со Шенефелд
* Еркнер
* Кенигс Вустерхаузен
* Лудвигсфелде
* Науен
* Нојенхаген кај Берлин
* Ораниенбург
* Телтов
* Фалкензе
* Фирстенвалде
* Хенигсдорф
* Цосен
* Штраусберг
3 Демографија
Населението на метрополитенската област е близу 4,5 милиони жители (од вкупно 6 милиони во Берлин и Бранденбург), главно сконцентрирани во Берлин и Потсдам. Другите градови имаат население помало од 50.000 жители, а најмалку населени општини се Песин (654) и Рецов (562). Списокот ги прикажува најмногу населените места во областа:
# Берлин (3.292.365)
# Потсдам (158.902)
# Ораниенбург (41.966)
# Фалкензе (40.900)
# Бернау (36.624)
# Кенигс Вустерхаузен (34.083)
# Фирстенвалде (32.456)
# Штраусберг (26.156)
# Хенигсдорф (25.988)
# Бланкенфелде-Малов (25.934)
# Хоен Нојендорф (24.551)
# Лудвигсфелде (24.150)
# Вердер (23.211)
# Телтов (23.069)
# Вандлиц (21.801)
# Клајнмахнов (20.181)
# Панкетал (19.291)
# Цосен (17.717)
# Нојенхаген (16.972)
# Хопегартен (16.808)
# Науен (16.804)
# Ридерсдорф (15.317)
4 Поврзано
* Метрополитенски области во Германија
Сир Дарја

Сир Дарја (|سيردريا; |Сирдарё; |Сырдария ; |سيحون; |Sirdaryo) — река во Средна Азија. Во антиката се нарекувала Јаксарт (од староперсискиот назив ''Јахша Арта'' = „Голема Бисерна“). Во сите средновековни арапски текстови реката се нарекува Сајхун (ar) и претставува една од четирите реки што извираат од Рајот (другите три се Аму Дарја, Нил и Еуфрат).
1 Географија
Реката настанува од два извора во масивот Тјеншан (Тенгирто) во Киргистан и источен Узбекистан — реките Нарин and и Кара Дарја. Тече во должина од 2.212 км во западен и северозападен Узбекистан и јужен Казахстан, па завршува во Аралското Езеро. Сливното подрачје зафаќа површина од 800.000 км<sup>2</sup>, но удел во снабдувањето на реката имаат највеќе 200.000 км<sup>2</sup>. Сир Дарја има мошне скромен истек од 37 км<sup>2</sup> годишно, што е само половина од оној на Аму Дарја.
По течението рекака ги снабдува со вода најполодните полиња на памук во цела Средна Азија, но и градовите Коканд, Хуџанд, Кизилорда и Туркестан.
2 Историја
Реката Сир Дарја ја бележела северната граница на Македонската империја. По Битката кај Јаксарт (329 п.н.е.), Александар III Македонски го проширил и преименувал тогашен Кирополис, претворајќи го во градот Крајна Алекандрија (Александрија Есхата).
За времето на Кокандскиот ханат во XVIII век е изградена голема каналска мрежа низ пределите кајшто тече реката. Во советскиот период се направени многу крупни потфати во системот за наводнување, на памучните полиња, што подоцна предизвикало големи еколошки оштетувања. По овие прекопи, реката секнува долго пред да стаса до Аралското Езеро, и затоа истото е сведено на мал остаток од некогашното езеро. Во памукопроизводните краишта денес живеат милиони жители, што претставува значајна потешкотија во обидите да се поврати полноводноста на езерото.
3 Поврзано
*Аму Дарја
Ридерсдорф кај Берлин

Ридерсдорф кај Берлин (|Rüdersdorf bei Berlin) — општина во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија.
Општината се наоѓа на 26 километри источно од Берлин. Ридерсдорф е познат по неговиот варовнички рудник. Некои делови од рудникот се користат како музеј. Некои познати градби во Берлин, како Бранденбуршката порта се изградени со варовникот од Ридерсдорф.
Хопегартен

Хопегартен (|Hoppegarten) — општина во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија.
1 Историја
Општината била создадена во 2003, кога поранешните општини Хенов и Минхехофе биле обединети со Далвиц-Хопегартен.
2 Географија
Хопегартен се наоѓа близу источните предградија на Берлин. Други општини со кои се граничи се Аренсфелде (Барним), Вернојхен (Барним), Алтландсберг, Нојенхаген кај Берлин и Шенајхе (Одра-Шпре).
Општината е составена од градот Хопегартен и единиците Хенов (одвоена од остатокот на опшината), Биркенштајн, Валдесру и Минхехофе.
3 Сообраќај
Општината е опслужувана од берлинската С-Железница и има две станици на линијата С5 (Биркенштајн и Хопегартен). Линијата У5 на берлинската У-Железница завршува во Хенов.
Барним-Одербрух

Барним-Одербрух (|Barnim-Oderbruch) — општинска заедница во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште е во Врицен, иако самиот град не е дел од општинската заедница.
Општинската заедница Барним-Одербрух се состои од следниве општини:
# Блисдорф
# Нојлевин
# Нојтребин
# Одерауе
# Прецел
# Рајхенов-Меглин
Тома Дамизо

Тома Дамизо (|Thomas Damuseau; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа .
1 Достигнувања
;2010
: 2. Национално друмско првенство
: 4. Лиеж-Бастон-Лиеж под 23 години
;2013
: 1. Планински пласман Критериум ду Дофине
: 3. Гран при д’Увертир ла Марселеза
: 10. Париз-Бурж
БМГ Универзум

БМГ Универзум — македонска софтверска компанија која започнала со своето делување на домашниот и светскиот пазар во мај 2008 година. БМГ Универзум (|BMG Universe) е кратенка од Бинарен Мулти Грид (''Binary Multy-Grid'').
Компанијата станала меѓународна во 2012 година, со отворањето на претставништво во Република Србија.
1 Галерија
2 Проекти
- МКупони (MKuponi) е електронска продавница за попусти. www.mkuponi.mk
- Зерокс (Zer0x) е мрежно место за вдомување и регистрирање домени од типот: c0m.mk, g0v.mk, 0rg.mk. www.zerox.mk
- G2Shop е мрежно место за принтање на уникатни дизајни на маици, чаши, чинии и капчиња. www.g2shop.mk
Фалкенберг-Хее

Фалкенберг-Хее (|Falkenberg-Höhe) — општинска заедница во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште е во Фалкенберг.
Општинската заедница Фалкенберг-Хее се состои од следниве општини:
# Бајерсдорф-Фројденберг
# Фалкенберг
# Хекелберг-Брунов
# Хеенланд
Голцов (амт)

Голцов (|Golzow) — општинска заедница во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште е во Голцов.
Општинската заедница Голцов се состои од следниве општини:
# Алт Тухебанд
# Блајен-Геншмар
# Голцов
# Кистринер Форланд
# Цехин
Голцов

Голцов може да се однесува на:
* Голцов, општина во округот Меркиш-Одерланд, Бранденбург
* Голцов, општина во округот Потсдам-Мителмарк, Бранденбург
* Голцов, село во општината Хорин, округот Барним, Бранденбург
* Голцов, општинска заедница во округот Меркиш-Одерланд, Бранденбург
* Голчев, село во општината Мислиборж, Полска
Кистринер Форланд

Кистринер Форланд (|Küstriner Vorland, |Kostrzyn) — општина во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија, на границата со Полска.
1 Историја
Општината била основана на 1 јануари 1998 со спојување на Кистрин-Киц со селата Горгаст и Маншнов. Кистринер Форланд е дел од општинската заедница Голцов.
Селото Кистрин-Киц бил западниот дел од Кистрин (денес полскиот град Костшин на Одра) до поделбата и спроведувањето на границата Одра-Ниса во 1945. Градските делови западно од реката Одра припаднале на Источна Германија и биле преименувани во Киц во 1954. Во 1991 жителте изгласале враќање на историското име.
Припоеното село Горгаст (полски: Горгошч), некогаш седиште на Редот на Светиот Јован, поседува историска тврдина завршена во 1889, како дел од системот за утврдување Кистрин и парк направен според плановите на Петер Јозеф Лене.
Управни окрузи во Србија

Управен Округ (служб. |управни округ) — административна единица во Србија, која се состои од општини и/или градови. Уредени се со Законот за државна управа поради вршение работите на државна управа и несу дел на територијалната организација на Србија.
Во земјата има вкупно 29 окрузи (поделени по статистички региони), од кои 7 се во Војводина, 8 во Шумадија и Западна Србија, 9 во Јужна и Источна Србија и 5 на Косово (кои имаат спорен статус). Градот Белград не е дел од ниеден округ, но има посебен статус сличен на окрузите. Најголемиот град во округ е негов административен центар.
Во 2000 г. протекторатската управа на УНМИК ја има изменето територијалната организација на Косово, укинувајќи ги петте окрузи и создавајќи седум нови. Самата Србија не ги признава и ги смета своите за сè уште важечки.
1 Список на окрузи
1.1 Окрузи во Шумадија и Западна Србија
Округ, Админ. центар, Површина (км<sup>2</sup>), Население (2011), Население (жит/км<sup>2</sup>), Општини/градови, Населениместа
Златиборски , Ужице, 6.140, 284.729, 46,4, 438
Колубарски , Валево, 2.474, 174.228, 70,4, 218
Мачвански , Шабац, 3.268, 297.778, 91,1, 228
Моравички , Чачак, 3.016, 212.149, 70,3, 206
Поморавски , Јагодина, 2.614, 212.839, 84,8, 191
Расински , Крушевац, 2.667, 240.463, 90,2, 296
Рашки , Кралево, 3.918, 300.102, 76,6, 359
Шумадиски , Крагуевац, 2.387, 290.900, 121,8, 174
1.2 Окрузи во Јужна и Источна Србија
Округ, Админ. центар, Површина (км<sup>2</sup>), Население (2011), Население (жит/км<sup>2</sup>), Општини/градови, Населениместа
Борски, Бор, 3.507, 123.848, 35,3, 90
Браничевски, Пожаревац, 3.865, 180.480, 46,7, 189
Заечарски, Заечар, 3.623, 118.295, 32,6, 173
Јабланички , Лесковац, 2.769, 215.463, 77,8, 336
Нишавски , Ниш, 2.729, 373.404, 136,8, 285
Пиротски , Пирот, 2.761, 92.277, 33,4, 214
Пчињски , Врање, 3.520, 158.717, 45,1, 363
Подунавски , Смедерево, 1.248, 198.184, 158,8, 58
Топлички , Прокупле, 2.231, 90.600, 40,6, 267
1.3 Окрузи во Војводина
Округ, Админ. центар, Површина (км<sup>2</sup>), Население (2011), Население (жит/км<sup>2</sup>), Општини/градови, Населениместа
Западнобачки , Сомбор, 2.420, 187.581, 77,5, 37
Јужнобанатски , Панчево, 4.245, 291.327, 68,6, 94
Јужнобачки , Нови Сад, 4.016, 607.835, 151,3, 77
Севернобанатски , Кикинда, 2.329, 146.690, 63,0, 50
Севернобачки , Суботица, 1.784, 185.552, 104,0, 45
Среднобанатски , Зрењанин, 3.256, 186.851, 57,4, 55
Сремски , Сремска Митровица, 3.486, 311.053, 89,2, 109
1.4 Окрузи во Косово и Метохија
Србија повеќе нема суверенитет врз Косово, па затоа следниве окрузи имаат чисто формален статус. Денес Косово е поделено на седумте окрузи создадени во 2000 г. од управата на УНМИК.
Округ, Админ. центар, Население (2002), Општини/градови
Косовски , Приштина, 672.292
Косовскопоморавски , Гнилане, 217.726
Косовскомитровички , Косовска Митровица, 275.904
Пеќски , Пеќ, 414.187
Призренски , Призрен, 376.085
2 Поврзано
* Административна поделба на Србија
* Општини во Србија
* Градови во Србија
* Географија на Србија
Меркише Швајц

Меркише Швајц (|Märkische Schweiz) — општинска заедница во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште е во Буков.
Општинската заедница се состои од следниве општини:
# Буков
# Гарцау-Гарцин
# Обербарним
# Рефелде
# Валдзиферсдорф
Лебус

Лебус (|Lebus) или Лубуш (|Lubusz) — град во југоисточниот дел на округот Меркиш-Одерланд, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Бил центар на историската област позната како ''Ланд Лебус''.
1 Географија
1.1 Местоположба
Лебус се наоѓа на реката Одра на германската граница со Полска, 10 километри северно од Франкфурт на Одра. Седиште е на истоимената општинска заедница.
1.2 Градски единици
* Малнов
* Шенфлис
* Вулков
2 Историја
Траги од населба во близина на Лебус се наоѓаат од пред 3000 години. Ридовите обезбедувале природна одбрана, а утврдувањата изградени на нив само дополнително го заштитувале градот. Се верува дека Германите живееле во областа пред нашата ера. По околу 1000 години, областа ја населиле Словените. Земјата на обете страни на Одра станала позната како ''Terra Lebusana''.
Областа била освоена и контролирана од Полска од 966 под власта на војводата Мишко I. Бил изграден граничен замок за контрола. Областа, од која потекнало името на денешното Лубушко Војводство во Полска, била под влијание на војводите од Шлеска. Постоењето на населба позната како ''Лубуш'' на преминот на Одра, близу замокот била првпат забележана во 1109 г.
Бискупијата Лубуш била основана во 1124-25 во текот на владеењето на Болеслав III. Била важен центар на католичките мисионери кои делувале во областа на Одра. Во 1163, императорот Фридрих I ја доделил областа Лебус како феуд на Шлеска. Германското доселување на областа дошло во 13 век и населбата станала позната како ''Лебус''. Војводата Хајнрих I му го доделил статусот на град во 1226. Маркгрофовијата Бранденбург ја припоило областа во 1250.
Во текот на средниот век, Лебус служел како важна станица на трговските патишта од Балтичкото Море до Италија и од Познањ до Фландрија. По уништувањето на градската катедрала од трупите на императорот Карло IV во 1373, седиштето на бискупијата било преместено во Фирстенвалде. Населението станало протестантско во текот на реформацијата, а бискупијата била секуларизирана во 1555 по смртта на последниот бискуп Георг фон Блументал. По пожарите и политичките промени во 16 век ги ослабеле утврдувањата; замокот бил тешко оштетен од удар на гром во 1713. Лебус постепено го губел значењето.
Во 1701, Лебус станал дел од Кралството Прусија. Во 1815, по Наполеоновите војни, бил администриран во рамките на новата пруска покраина Бранденбург.
Во текот на Втората светска војна, Лебус, вклучувајќи го и стариот средновековен град, бил скоро целосно уништен, а деловите источно од Одра станале дел од Полска во 1945 според Потсдамскиот договор. Парохиската црква на Лебус била обновена во 1954.
Желад

Желад — плод на дабот или буката кој обично содржи по една семка (ретко по две) затворена во мошне цврста кожеста лушпа, прицврстена со чашичка. Се движат од 1 до 6 см во должина и 0,8–4 cm во ширина. Узреваат за 6 до 24 месеци, зависно од видот.. Кога станува збор за бука, желадот поточно се нарекува буклинка.
1 Улога во екологијата
Желадот игра важна улога во шумската екологија во дабовите шуми.
Постојат разни животни што зависат од желадите за издршка. Од птиците, со нив се хранат сојките, гулабите, некои видови патки и неколку вида на клукајдрвци. Меѓу малите цицачи, највеќе желади јадат глувците, вервериците и некоку други глодачи.
Големи кочичества на желади јадат и крупните диви животни како дивата свиња, мечката и еленот. Во случајот на еленот, тие можат да сочинуваат до 25% од неговата исхрана во зима. Во Шпанија, Португалија и дел од Англија домашните свињи се пуштаат во природа за да се најадат желади и со тоа подобро да се згојат.
Ларвите на некои молци и чурилкарите се хранат со млади желади.
Желадот е богат со разни состојки корисни за животните. Точниот состав зависи од видот, но сите содржат големи количества на белковини, јаглехидрати и масти, како и калциум, фосфор и калиум и витамин Б<sub>3</sub>. Меѓу другото, содржи и горчлив танин и затоа животните ги претпочитаат оние видови со поблаги желади како белиот даб.
2 Во човековата исхрана
Како храна желадот е мошне ретко застапен, освен во кујната на северноамериканските индијанци и извесни јадења во Кореја.
3 Поврзано
* Плод
* Шишарка
Зелов-Ланд

Зелов-Ланд (|Seelow-Land) — општинска заедница во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште е во Зелов, иако самиот град не е дел од општинската заедница.
Општинската заедница Зелов-Ланд се состои од следниве општини:
# Фалкенхаген
# Фихтенхее
# Лицен
# Линдендорф
# Фирлинден
Буков

Буков (|Buckow) — град во округот Меркиш-Одерланд, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа на Шермицелското Езеро, 8 километри северозападно од Минхеберг и 45 километри источно од Берлин. Буков е административно седиште на општинската заедница Меркише Швајц и се наоѓа во средиште на истоимениот ридски масив, а од 1990 познат како Природен парк Меркише Швајц. Низ градот тече реката Штобер.
1 Меѓународни односи
Буков е збратимен со:
* Брилон, Германија
* Лагув, Полска
2 Галерија
Давид Вејо

Давид Вејо (|David Veilleux; р. ) — поранешен канадски професионален друмски велосипедист, кој настапувал како професионалец од 2011 до 2013. Најголеми достигнувања му се победите на италијанскиот полукласик Тре Вали Варезине во 2012 и освојувањето на првата етапа на Критериум ду Дофине 2013.
1 Професионална кариера
Во 2011 година ја освоил првата победа со знакот на Јуропкар, трката Ла Руе Туранжел. Се одвоил во последните 30 километри со Антони Делаплас од екипата . Двоецот соработувал заедно и издржал пред нападите на групата, а Вејо на крајот го победил Делаплас во спринтот, додека групата стигнала само пет секунди подоцна.
Во пролетта 2012 година, Вејо бил дел од долгото бегство на монументот Париз-Рубе, кое било составено од дузина возачи. Се одвоиле на 70. километар, а биле достигнати по 110 километри. Пред Тур де Франс било објавено дека Вејо бил помеѓу кандидатите за екипата на трката, но на крајот не бил избран.
Во август 2012 година, Вејо настапил на Ми-Аут Бретон. Ја освоил воведната етапа, откако ги напуштил останатите членови на бегството и ги возел последните 15 километри потполно сам. Тој и неговата екипа успешно ја одбраниле водечката маичка на преостанатите три етапи и го освоил генералниот пласман со 57 секунди разлика пред второпласираниот. Истиот месец, Вејо направил голем чекор во неговата кариера со победата на Тре Вали Варезине, италијански полукласик. Вејо бил дел од бегството и се одвоил на 17 километри пред целта, победувајќи сам.
Во 2013 година, Вејо ја освоил првата етапа на Критериум ду Дофине откако бил во бегството, кое се распаднало во текот на етапата. Ја носел водечката маичка до хронометарот на четвртата етапа. Кратко по Дофине, Вејо бил потврден од како учесник на Тур де Франс, со тоа станувајќи првиот возач во историјата роден во Квебек, кој учествувал на трката. Во меѓувреме, Вејо го освоил генералниот пласман на трката Букл де ла Мајен. На 11 септември 2013 година го објавил своето повлекување од професионалниот велосипедизам, тврдејќи дека сака да ги продолжи своите машински студии на Универзитетот Лавал и да основа семејство.
2 Достигнувања
;2005
: 1. Краен пласман Тур де л’Абитиби
;2006
: 1. Национално друмско првенство под 23 години
: 1. Национално хронометарско првенство под 23 години
;2007
: 1. Национално хронометарско првенство под 23 години
;2008
: 1. Национално друмско првенство под 23 години
: 1. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 1. Краен пласман Трка околу Пенсилванија
::1. Етапа 4
::1. Етапа 5
: 1. Краен пласман трка Елк Гроув
: 1. Етапа 5 Гран при Нејчр Вали
;2009
: 1. Национално хронометарско првенство под 23 години
: 1. Бодовен пласман Трка околу Јута
: 6. Дуо Норманд (со Рајан Андерсон)
: 10. Светско хронометарско првенство под 23 години
;2010
: 1. Национално критериум првенство
: 1. Краен пласман Класик Фичбург Лонгсјо
: 2. Краен пласман Трка Елк Гроув
: 3. Гран при Нејчр Вали
;2011
: 1. Ла Руе Туранжел
;2012
: 1. Краен пласман Ми-Аут Бретон
::1. Етапа 1
: 1. Тре Вали Варезине
: 1. Пролог Тур д’Алзас (ТТТ)
;2013
: 1. Краен пласман Букл де ла Мајен
: 1. Етапа 1 Критериум ду Дофине
Линиска топологија

Линиска топологија е мрежна топологија која се состои од главен кабел со прекинувач на секој крај. Сите јазли (опслужувачот за податотеки, работните станици, и периферните уреди) се поврзани со линиски кабел. Ethernet и LocalTalk мрежите користат линиска топологија.
1 Предности
*Лесно е да се поврзете со компјутер или периферна линиска магистрала.
*Бара помалку кабел со должина од Ѕвездеста топологија.
2 Недостатоци
*Целата мрежа се исклучува ако има прекин во главниот кабел.
*Terminators се потребни на двата краја на главниот кабел.
*Тешко е да се идентификува проблемот ако целата мрежа се исклучи.
*Не треба да се користи како самостојно решение во големи згради.
3 Други топологии
*Магистрала
*Прстенеста
*Ѕвездеста
*Решеткаста
*Дрво
*Hypertree
Нојхарденберг

Нојхарденберг (|Neuhardenberg) — општина во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија. Во општината се наоѓа дворецот Нојхарденберг, резиденција на прускиот принц Карл Август фон Харденберг. Општината се состои од селата Харденберг, Алтфридланд, Квапендорф и Вулков. Нојхарденберг е дел и административно седиште на истоимената општинска заедница.
1 Имиња на местото
Најстариот документ за постоење на местото е од 1348 и во него се споменува како Квилиц (''Quilicz''). Подоцна бил изменет начинот на пишување на името (''Quilitz''). Кога во 1814, Карл Август фон Харденберг го добил дворецот, веднаш го преименувал местото во Ној-Харденберг (''Neu-Hardenberg''). На меѓународниот ден на трудот, 1 мај 1949, местото било преименувано во Марксвалде (''Marxwalde'') во чест на Карл Маркс. Ова било вратено на 1 јануари 1991. Оттогаш, местото повторно го носи старото име Нојхарденберг (Neuhardenberg), но со мал изменет начин на пишување.
2 Историја
Изградбата на дворецот Нојхарденберг со внатрешното уредување од Карл Готхард Лангханс потекнува од крајот на 18 век. Во 1763, прускиот генерал Јоаким Бернхард фон Притвиц го добил Квилиц, поранешен посед на благородничкото семејство Пфуел. Историското село било уништено од пожарот во 1801 и обновено во неокласичен стил според плановите на Карл Фридрих Шинкел. Од 1820 Шинкел го обновил дворецот, додека градините биле направени според плановите на принцот Херман фон Пиклер-Мускау и Петер-Јозеф Лене.
Карл-Ханс Граф фон Харденберг држел состаноци за подготовка на Јулската завера, по која бил уапсен и неговиот имот бил запленет од нацистичките власти. Во 1945, Харденберг повторно се соочил со одземање на неговите имоти од советската воена администрација. Дворецот бил претворен во училиште. Од 1957, аеродромот во Марксвалде изграден во 1930-тите бил проширен како база на винг на Источногерманските воени сили.
По повторното обединување на Германија, дворецот бил обновен од семејството Харденберг и припаднал на здружението на банки. По обновувањето бил повторно отворен во 2002 во присуство на тогашниот германски претседател Јоханес Рау. Денес се користи за конференции и културни настани.
3 Збратимени градови
* Мислибуж, Полска
* Хаминкелн, Германија
Означена магистрална мрежа

Означена магистрална мрежа е мрежна имплементација на прстенест протокол преку "виртуелен прстен" на коаксијален кабел. Знакот е раздвоен наоколу на мрежни јазли и само јазолот кој има знак може да пренесува. Ако јазолот не мора да испрати ништо, знакот е пренесен на следниот јазол преку виртуелен прстен. Секој јазол мора да ја знае адресата на својот сосед во прстенот, посебен протокол е потребен за да ги извести другите јазли за врската и дисврската од прстенот.
Означената магистрална мрежа беше стандардизирана од IEEE стандард 802.4. Тоа главно се користи за индустриски апликации. Означената магистрална мрежа беше користена од страна на General Motors за нивните Manufacturing Automation Protocol (MAP) напори за стандардизација. Оваа примена на концепти се користи во прстен мрежите. Главната разлика е во тоа што крајните точки на магистралата не се допираат за да формираат физички прстен.
Поради тешкотиите при ракување со уредот, грешките и додавање на нова станица, означената магистрала има репутација на несигурна и тешко да се надополни.
Со цел да се гарантира доцнењето на пакетите и преносот на протокол, изменета магистрала беше предложена во производство на системи за автоматизација и флексибилен производствен систем (FMS).
Начинот за вршење на Интернет протокол на оваа магистрала беше развиен.
The IEEE 802.4 Working Group е расформирана.
1 Поврзано
* Означен прстен
* IEEE 802
* ARCNET
* Мрежна топологија
* Магистрална мрежа
Мислав Анѓелковиќ

Мислав Анѓелковиќ (роден на 22 април 1988 година во Дубровник) е хрватски фудбалер, кој игра на средни ред. Во моментов игра за Хајдук Сплит во Прва ХНЛ.
1 Клупска кариера
Анѓелковиќ, роден на Мокошица , во близината на Дубровник започна својата кариера во младинските редовите на ФК Дубровник 1919. На 17-годишна возраст, тој требаше да се преселат на ФК Хајдук Сплит младинскиот тим , но и со намера да го продолжи своето образование во гимназија, наместо на средно училиште на економијата, која беше понудена за него од страна на клубот , тој избра да се пресели во Пула и се приклучат во ФК Истра 1961, а потоа наречени ''ФК Пула Старо Чешко'', наместо.
Тој го направи своето првиот тим деби следната сезона , на 8 ноември 2006 година, кои доаѓаат во за Иван Бабиќ во 75 минута од натпреварот против Динамо. Неговиот клуб бил осуден по таа сезона, а Мислав најде еден од клучните играчи за неговиот тим, и тој помогна да се постигне промоција повторно по само 2 сезони во втората лига.
Анѓелковиќ остана со клубот за уште четири сезони, како капитен на тимот, до истекот на неговиот договор во јуни 2013 година, када е потпиша договор со клубот тој има корени за уште од детството, ФК Хајдук Сплит.
Роберт Вречер

Роберт Вречер (|Robert Vrečer; р. ) — поранешен словенечки професионален друмски велосипедист, кој возел професионално од 2006 до 2014 година.
По позитивниот тест на кломифен, Вречер бил суспендиран, на дваесет месеци, на 30 јули 2014 година.
1 Достигнувања
;2008
: 9. Трофео Зсшди
;2009
: 2. ГП Крањ
: 10. Трофео Зсшди
;2010
: 1. Краен пласман Истарски пролетен трофеј
::1. Пролог
::1. Етапа 2
: 1. Краен пласман Трка околу Словачка
::1. Етапа 4
::1. Етапа 5
: 8. Трофео Зсшди
;2011
: 1. Краен пласман Шлакјем Гродув Пјастовскич
: 1. Краен пласман Истарски пролетен трофеј
::1. Пролог
::1. Етапа 2
: 2. Национално хронометарско првенство
: 3. Краен пласман Трка околу Словенија
::1. Пролог
: 7. Национално друмско првенство
;2012
: 1. Трка околу Грција
::1. Етапа 1
: 1. Национално хронометарско првенство
: 2. Гран Премио Нобили Рубинетерие
: 3. Дуо Норман
: 3. Краен пласман Трка околу Австрија
: 7. Национално друмско првенство
;2013
: Тур де Свис
::1. Планински пласман
::1. Спринтерски пласман
Дебелоклун црешар

Дебелоклун црешар е врапчевидна птица од семејството на ѕвингалките (''Fringillidae''). Се размножува низ Европа, вклучувајќи ја и Македонија и умерена Азија. Во Европа таа е претежно постојан жител, но многу азиски птици се селат понајуг зиме.
1 Опис
Дебелоклуниот црешар е долг 16.5-18 см, има распон на крилјата од 29 до 33 см, а тежи 48-62 грама. Женките се обично помали и полесни од мажјаците. Таа е робусна птица со дебел врат, голема топчеста глава, широк, силен конусен клун со метален сјај, кратки розовикави нозе и куса опашка. Очите ѝ се кафеави.
Мажјаците имаат повпечатливи и попривлечни перја од женките. Целокупната боја е светлокафеава, главата има портокалова нијанса, околу очите има црн круг кој се проширува кај клунот. Грлото е сиво, а страните на вратот и тилот се сиви. Горната страна на крилјата се длабокоцрна боја. На средината на крилјата имаат три ленти: бела, кафеава и сина.
2 Поведение
Живеалиштето на дебелоклуниот црешар се листопадните шуми во текот на пролетта, во сезоната на парење, често во дрвјата со плодови, како што се дабовите, на пример. Се населуваат во урбани средини, паркови и градини, како и во борови шуми, ако има извор на вода во близина.
Во текот на есента и зимата тие бараат места со дрвја како што се црешата и сливата за да си обезбедат храна.
Оваа птица е „срамежлива“ и затоа е тешка за набљудување и проучување. Најголемиот дел од денот го поминува на врвот од дрвјата, пред сè за време на сезоната на парење. На земја може да се види само додека е во потрага по семиња или вода за пиење, секогаш во близина на дрвја.
Додека пие и јаде тоа е доста агресивен и доминантен, дури и кон поголемите птици.
Кога пилињата се раѓаат чува сосема мала територија, но кога не се грижат за потомството заштитуваат цела шума.
Нивниот лет е брз, а патеката директна на кратки растојанија. За време на долгите летови имаат периодични бранувања. Летаат на висина од 200 метри, сами или во групи. Кога се на земја потскокнуваат и летнуваат и на најмал шум. Видени се како ловат инсекти во лет.
2.1 Исхрана
Оваа птица се храни со тврди семиња од дрвја, како и семки од овошје кои може да ги скрши со својот силен клун и придружните мускули на вилицата. Тие имаат сила еквивалентна на товар на околу 30-48 кг. Затоа може да го пробие семето на црешите и сливите, како и маслиновите семки. Други вообичаени извори на храна се боровите семиња, плодовите, повремено гасениците и бубачките. Особено зимно време се хранат во групи.
2.2 Размножување
Гнездењето започнува кон крајот на мај и продолжува до средината на јуни. Птиците ги направат своите гнезда во средината и на горното ниво на крошната од дрвјата. Тоа е длабока чаша исткаена однадвор од гранчиња, корења, и сл, а внатре е послано со помеки тревки, влакна и друго.
Леглото има 3-7, обично 4-5 јајца светложолтеникава или сивкавозелена боја со ретки точки и дамки со сива и виолетовосина боја. Обично женката ги инкубира јајцата околу 14 дена, а мажјаците седат врз гнездото само ако таа се храни. Инаку, тој ја храни и го штити гнездото. Пилињата ги одгледуваат обата родитела 11-14 дена додека се во гнездото.
Барним

Барним (|Barnim) — округ во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се граничи со (од исток надесно) Полска, округот Меркиш-Одерланд, сојузната покраина Берлин и окрузите Горен Хафел и Укермарк.
1 Историја
Името „Барним“ се појавило во 13 век и се однесувало на големата шумска област источно од Хафел и северно од Шпре, каде благородниците оделе да ловат. Сегашниот округ е приближно ист, но малку помал, со оваа историска област.
Округот бил основан во 1993 со спојување на поранешните окрузи Бернау и Еберсвалде.
2 Географија
Барним се протега од реката Одра до предградијата на Берлин. Реката Одра ја создава источната граница. Оттука водат Каналот Одра-Хафел (ги поврзува Одра и Хафел) и историскиот Финовски Канал до Еберсвалде и натаму. Деловите северно од овие вештачки водни патишта се наречени Шорфхајде. Ова е шумска област со неколку големи езера, како Вербелинско Езеро (8 км<sup>2</sup>), Гримницско Езеро (8 км<sup>2</sup>) и Парштајнско Езеро (10 км<sup>2</sup>). Шорфхајде е биосферен резерват на УНЕСКО, каде се наоѓаат ретки животни како белоопашестиот орел, големиот орел кликач, орелот-рибар, црниот штрк, дабарот и видрата.
3 Грб
Грбот на округот го прикажува грбот на поранешниот округ Горен Барним. Единствена разлика е што стариот имал две половина, горната сребрена, а долната црвена, додека моменталниот е поделен на четири делови и во десната половина постојат црвената и сребрената боја. Орелот во горната половина е орелот на Бранденбург.
4 Градови и општини
Слободни градови, Општински заедници,
<sup>1</sup>седиште на општинската заедница;<sup>2</sup>град
5 Поврзано
* Барнимска Висорамнина
Масло

Масло — вискозна течна хемиска супстанца, нерастворлива во вода, но растворлива во алкохол и етер. Содржи големо количество на јаглерод и водород, а според физичките особини е запаливо и лизгаво. По потекло маслото може да биде животинско, растително или минерално. Постојат испарливи или неиспарливи масла.
1 Видови масла
1.1 Органски масла
Органските масла се добиваат од најразлични видови растенија, животни и други организми што се лачат со природните метаболични процеси. Научниот поим „липид“ се однесува на масните киселини, стероиди и слични хемиски супстанции што се содржат во маслата и мастите на живите организми, а маслото е поим за општата мешавина од супстанции. Освен липиди, органските масла може да содржат други состојки како белковини, восок и алкалоиди.
Липидите можат да се поделат според начинот на кој се создаваат во организмот, нивната хемиска структура и ограниченоста на растворливостта споредени со масла. Содржат многу јаглерод и водород, со значаен недостаток на кислород во споредба со органските соединенија и минералите.
1.2 Минерални масла
Минералните масла се добиваат со рафинирање на сирова нафта и играат значајна улога во современото стопанство. Самата нафта доаѓа од фосилизирани органски материи, како зоопланктони и алги, кои со текот на долг временски период се претвораат во нафта по геохемиски пат. Овие масла не се буквално минерални — нафтата не се добива од минерали, туку се нарекува така бидејќи органските материи се помешани со и сместени помеѓу минерали во земјата.
2 Примена
2.1 Исхрана
Маслото за јадење (зејтин) се добива од животни (во облик на путер, животинска маст и сл.) или растенија (сончогледово, маслиново, пченкарно, маргарин и многу други).
2.2 Козметика
Во козметиката, маслото се нанесува како омекнувач кожата и косата, поттикнувајќи го нејзиниот раст.
2.3 Религија
Маслото има видно место во религијата, во обредот миропомазание и како гориво за кандила.
2.4 Сликарство
Сликарските пигменти се мешаат со масла за да добивање на трајна боја во масленото сликарство. Најстарите постоечки слики во маслена техника датират од 650 г.
2.5 Разладување
Маслата се користат како разладувачи во електрични строеви како што се трансформаторите.
2.6 Подмачкување
Во индустријата и механиката, маслото има важна улога како мазиво (подмачкувач) за намалување на триењето на деловите. Ова се претежно минерални масла , но има и механизми што се подмачкуваат со растителни масла како што е лененото.
Органските масла се користат во еколошката хемија („зелена хемија“).
3 Поврзано
* Маст
* Моторно масло
* Етерично масло
* Растително масло
* Масло за јадење
* Подмачкување
* Емулзија
* Восок
Липе (река)

Липе (|Lippe) — река во сојузната покраина Северна Рајна-Вестфалија, Германија, десна притока на Рајна. Долга е 255 км.
Извира од пограничниот дел на Тевтобуршката шума во Бад Липшпринге, недалеку од Падерборн. Тече во западен правец низ градот, па низ Липштат и потоа долж северната граница на областа Рур. Таму минува низ Хам, Линен, Халтерн и Дорстен, за на крајот да се влее во Рајна кај Везел.
Реката е во катастрофална еколошка положба поради отпадните води од фабриките и менувањето на коритото. Денес се преземаат извесни мерки за возобнова на фауната по нејзиното течение.
1 Поврзано
* Липе (округ)
Обичен крстоклун

Обичниот крстоклун е мала врапчевидна птица од семејството на ѕвингалките (''Fringillidae''). Специфична е по клунот, односно мандибулите кои се вкрстуваат при врвот што им овозможува лесно да ги отвораат шишарките и другите цврсти семиња. Распространета е низ Европа, вклучувајќи ја и Македонија, потоа во Азија и Северна Америка.
Возрасните птици се често светло обоени, со црвено или портокалово мажјаците и зелено или жолто женките, но постојат многу варијанти во боите и големината и формата на клунот, како и различност во повиците, па некои од нив се сметаат за подвидови.
1 Опис
Обичниот крстоклун е малку поголем од градското врапче, со должина на телото од 17 см и тежина од 43 до 57 грама.
Се одликува со мандибули кои се вкрстуваат на врвот, од каде потекнува и името (крстоклун). Мажјаците се црвени или црвенопортокалови, а долниот дел од стомакот им е сивкавобел. Женките се зеленкавосиви со жолтозелени рабови на пердувите. Имаат голема глева, големи нозе со кои може добро да фаќаат и да ги држат семките, и куса чаталеста опашка. Младенчињата се сивкаво избразденошарени, а првата година машките се портокаловожолти. Крилјата и опашката им се кафеави. Клунот им е малку поиздолжен и понеискривен.
Постојат многу варијанти во обоеноста, но во Северна Америка според големината на клунот и повикот се издвојуваат 9 подвида.
2 Поведение
Оваа птица претежно е постојан жител, но често се сели кога изворот на храна ќе ослабне, па бара друг. Формира јата вон сезоната на парење, често мешани со други крстоклуни.
Обичниот крстоклун е дневна, бучна и подвижна птица. Речиси цело време е на дрвјата. Летаат брзо по права линија, во јато, со постојано чрчорење ''кеп-кеп-кеп''.
Претежно се хранат со семиња од шишарки, разни други семиња, сончоглед, а понекогаш со инсекти.
2.1 Размножување
Крстоклуните може да се размножуваат и лете и зиме, во зависност од количеството семе од четинари, но повеќето гнездења се случуваат во март. Гнездата ги градат многу блиску едни до други.
Мажјакот се додворува така што ќе зафати некоја висока гранка од која многу пее, свирка и чрчори, како и потскокнува и лета во круг. Женката го гради гнездото во густите иглолисни гранки, однадвор со гранчиња, а внатре послано со тенки тревки, мов и пердувчиња. Несе 3-5 белосинкави јајца со кафеави дамки и ги инкубира околу 2 недели. Пилињата остануваат во гнездото уште две недели, а откако ќе се оперјат уште долг период зависат од родителите.
Зимовка

Зимовката е мала врапчевидна птица од семејството на ѕвингалките (''Fringillidae''). Распространета е низ Европа, вклучувајќи ја и Македонија и низ умерена Азија. Таа е претежно постојан жител, но многу од птиците од посеверните краишта се селат понајуг зиме.
1 Подвидови
Зимовката има неколку подвида:*''P. p. pileata'' W. MacGillivray, 1837 – Британските Острови;
*''P. p. europoea'' Vieillot, 1816 – западна и централна Европа;
*''P. p. iberiae'' Voous, 1951 – планините на југозападна Франција, северна Португалија и северна Шпанија;
*''P. p. pyrrhula'' (Linnaeus, 1758) – северна, јужниот дел од централна и источна Европа, низ Сибир и Средна Азија;
*''P. p. rossikowi'' Derjugin & Bianchi, 1900 – Турција, Кавказ и северозападен Иран;
*''P. p. caspica'' Witherby, 1908 – Азербејџан и северен Иран;
*''P. p. cineracea'' Cabanis, 1872 – Сибир, североисточен Казахстан, Монголија и Кина;
*''P. p. cassinii'' S. F. Baird, 1869 – далеку на исток во Русија и североисточна Кина;
*''P. p. griseiventris'' Lafresnaye, 1841 – далеку на исток во Русија, Кина, Кореја и Јапонија.
2 Опис
Зимовката е гломазна, робусна птица, со голема глава, долга 14.5-16 см. Горните делови на телото се сиви; пердувите за летање се црни, како и краткиот дебел клун, капата и лицето (кај возрасните) и опашката. Кај младенчињата овие делови се сивкавокафеави. Бело има на задникот и линија на крилјата, а одоздола, возрасните мажјаци се црвенопортокалови, а женките и младенчињата посветли кремавопортокалови.
Пеењето на оваа ненаметлива птица содржи мешавина од течни свирежи.
3 Поведение
Живеалиштето на зимовката се мешаните шуми со некои иглолисни дрвја за гнездење, како и парковите и градините.
Вон сезоната на парење не формира големи јата, и обично се гледаат во пар или семејна група.
3.1 Исхрана
Зимовката се храни главно со семиња и пупки од овошните дрвја, што може да го направи штетник во овоштарниците. Наесен и зиме ги фаворизира јасенот и глогот.
3.2 Размножување
Оваа птица своето гнездо го гради во грмушка, (по можност повеќе од четири метри висока и широка), голем џбун или дрво (смрека или елка). Сезоната на парење трае од мај до средината на јули кога еден пар може да има и до три легла. Во секое од нив женката несе 4-5 светлосини јајца со ситни темноцрвени точки. Ги инкубира 13-15 дена, а за тоа време мажјакот ја храни. Потоа обата родитела ги хранат пилињата со инсекти и семиња.
Хафел

Хафел (|Havel) — река во североисточниот дел на Германија и поминува низ германските покраини Мекленбург-Западна Померанија, Бранденбург, Берлин и Саксонија-Анхалт. Таа е десна притока на реката Елба, а нејзината должина е 325 километри. Меѓутоа, непосредното растојание помеѓу нејзиниот извор и нејзиниот влив е само 94 километри.
Во голем дел од нејзината должина, Елба е пловна, и обезбедува важна врска во водните врски помеѓу источниот и западниот дел на Германија.
1 Тек
Изворот на Хафел се наоѓа на Езерската област Мекленбург, помеѓу езерото Мириц и градот Нојбранденбург. Не постои вистински видлив извор во форма на врело, туку реката потекнува од езерата близу Анкерсхаген. Оттука, реката првично тече кон југ, за на крај да се влие во Елба, која се влева во Северното Море. Секоја река североисточно од нејзе тече кон Балтичкото Море. Реката влегува во Бранденбург близу градот Фирстенберг. Во нејзиниот горен тек и помеѓу Берлин и Бранденбург на Хафел реката создава неколку езера.
Главната притока на Хафел е реката Шпре, која се влева во Хафел во Шпандау, западен округ на Берлин, и е подолга и носи повеќе вода отколку самиот Хафел за време на нивната утока. Втората најголема притока е Рин, именувана во средниот век од доселениците од долна Рајна. На јужниот крај на Рупинското Езеро, браните можат да ги распределат водите на Рин или кон исток или кон запад.
Областа околу и северно од средниот тек на Хафел е наречена Хафеланд. Се состои од песочни ридови и мочуришта. Неколку километри на реката пред нејзиното влевање во Елба близу Хафелберг се наоѓаат во покраината Саксонија-Анхалт. Поради малиот спуст на реката, таа е подложна на поплави од страна на Елба.
Градови кои се наоѓаат на текот на реката се: Фирстенберг, Цеденик, Ораниенбург, Берлин, Потсдам, Вердер, Кецин, Бранденбург, Премниц, Ратенов и Хафелберг.
2 Историја
Во раните грчки и латински извори, како „Древна Германија“ на Такит, името на реката било пишувано и како ''Хабола, Хабула, Хафела''. Името на реката Хафел е поврзано со германскиот збор ''Haff, habe, hafen, Hafen'' кој означува пристаниште.
Подоцна, Словените кои се населиле долж областа на реката Хафел биле нарекувани Хефелер во германските извори (понекогаш како Хавелјани).
3 Галерија
Леска

Леска — на листопадни дрва и големи грмушки автохтони во умерените предeли на северната полутопка. Припаѓа на то брези (''Betulaceae''), иако некои ботаничари ги ставаат леските (заедно со габерот и сродниците) во посебното семејство лески (''Corylaceae''). Плодот на леската се нарекува лешник, а местото со лески се нарекува „лескарник“.
Леската има прости заоблени листови со двојно назабени рабови. Цветовите излегуваат рано напролет, пред разлистувањето. Дрвото е еднодомно, со еднополови реси. Машките реси се светложолти, долги 5–12 см, додека пак женските се многу мали и скриени во пупките, и видлив им е само крајот. Плодовите (лешници) се оревести, со големина од 1–2,5 см и пречник од 1–2 см. Покриени се делумно или целосно со чашковидна обвивка. Обликот и составот на обвивката се показател за распознавање на видот.
Во Македонија автохтони се обичната леска (''C. avellana'') и дивата леска (''C. colurna'').
1 Видови
Леската има 14–18 вида:
*''Corylus americana'' — американска леска, источна Северна Америка
*''Corylus avellana'' — обична леска, Европа и западна Азија
*''Corylus heterophylla'' — разнолисна леска, Азија
*''Corylus yunnanensis'' — јинанска леска, централна и јужна Кина
*''Corylus colchica'' — колхидска леска, Кавказ
*''Corylus cornuta'' — рогата леска, Северна Америка
*''Corylus maxima'' — цариградска леска, Балкан и југозападна Азија
*''Corylus sieboldiana'' — Зиболдова леска, североисточна Азија и Јапонија (syn. ''C. mandshurica'')
*''Corylus chinensis'' — кинеска леска, западна Кина
*''Corylus colurna'' — дива леска, мечкина леска, турска леска, Балкан, Мала Азија
*''Corylus fargesii'' — Фаржеова леска, западна Кина
*''Corylus jacquemontii'' — Жакмонова леска, Хималаи
*''Corylus wangii'' — Вангова леска, југозападна Кина
*''Corylus ferox'' — хималајска леска, Хималаи, Тибет, југозападна Кина (syn. ''C. tibetica'').
Постојат и неколку хибриди од видови што припаѓаат на разни оддели на родот.
2 Употреба
Обичната леска се одгледува за лешниците, како храна. Постојат повеќе сорти на цариградска леска како украсно растение во градините и парковите, како оние со извиткани стебла (''C. avellana'' 'Contorta'), жални гранки (''C. avellana'' 'Pendula') и виолетови листови (''C. maxima'' 'Purpurea').
Леската е традиционален материјал за правење на кошари, огради за трла и кошници.
3 Леската како мотив во уметноста
* „Лескарник“ - песна на рускиот писател Борис Пастернак од 1919 година.
4 Галерија
Планинска ѕвингалка

Планинската ѕвингалка е мала врапчевидна птица од семејството на ѕвингалките (''Fringillidae'').
Оваа птица е широко распространета низ шумите на северна Европа и Азија. Таа е птица преселница која зимува во јужна Европа, северна Африка, северна Индија, северен Пакистан, Кина и Јапонија. Редовно заскитува во Алјаска, а може да продолжи и кон југ, во западен САД.
1 Опис
Планинската ѕвингалка е слична по големина и облик на обичната ѕвингалка. Мажјаците во сезоната на парење се многу впечатливи, со црна глава, темни горни делови, портокалови гради и бел стомак. Женките и младенчињата не се толку впечатливи и се послични со обичната ѕвингалка.
Мажјакот планинска се разликува од обичната ѕвингалка по: белиот задник, кој кај обичната е сивозелен; градите кои кај планинската се портокалови во контраст со белиот стомак, а кај обичната тој дел е еднобојно розово или портокаловокремаво; слабините кај планинската се темни, а кај обичната бледи и кај планинската недостасува белото на горниот дел од опашката.
Освен овие разлики кои се однесуваат на мажјаците во сезна на парење, овие птици целосно се разликуваат само по бојата на клунот кој е жолт кај планинската, а бледорозов кај обичната ѕвингалка.
2 Поведение
Живеалиштето на планинската ѕвингалка се отворените иглолисни или брезови шуми.
Оваа птица е речиси целосно преселница. Во Европа формира големи јата зиме, понекогаш со иладници, па дури и милиони птици во едно јато. Ваквите огромни јата особено се среќаваат на големи букови дрвја богати со храна. Зимно време, јатото ќе се движи сè додека не го пронајде, и овој начин на преселба можеби е адаптација и избегнување на конкуренцијата од обичната ѕвингалка.
Овие птици се хранат претежно со семиња, но младенчињата ги хранат со инсекти.
Гнездата ги градат на чаталите на дрвјата, а надворешноста ја декорираат со мов и лишаи за да го маскираат. Несат 4-9 јајца.
Белиз (река)

Белиз — река во Белиз и тече долж северните делови на планините Маја низ средниот дел на земјата до морето северно од Белиз. Реката е позната и под името стара река. Реката е пловна до границата со Гватемала и служела како главна врска за трговија и комуникација помеѓу внатрешноста и брегот до крајот на 20 век.
Вернојхен

Вернојхен (|Werneuchen) — град во округот Барним, во сојузната покраина Бранденбург, Германија, североисточно од Берлин, во рамките на метрополитенската област. Поголемиот дел од населението на Вернојхен патува секојдневно кон Берлин.
1 Збратимени градови
Вернојхен е збратимен со:
* Ѓивнув, Полска
Алие (река)

Алје (|Allier, |Alèir) — река во централна Франција, лева притока на Лоара. Извира во Централниот Масив, источно од Манд во департманот Лозер. Тече на север, па се влева во Лоара западно од градот Невер.
1 Департмани и населени места по течението
* Алје: Мулен, Варен на Алје, Виши
* Ардеш (реката ја исцртува границата со департманот Лозер)
* Горна Лоара: Бриуд, Ланжак
* Лозер: Лангоњ
* Њевр
* Пиј де Дом: Брасак ле Мин, Оза ла Комбел, Исоар, Курнон д'Оверњ
* Шер
2 Притоки
* Шапору (Л)
* Сенуир (Д)
* Алањон (Л)
* Анс
* Куз Павен (Л)
* Дор (Д)
* Морж (Л)
* Сјул (Л)
* Вер (Л)
3 Екологија
Реката Алје е едно од ретките места во јужна Европа каде живее липенот (''Thymallus thymallus''). Имаат стопанско значење, но и како плен во спортскиот риболов.