procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Симон Чудотворецот (расказ)

Симон Чудотворецот (српски: ''Симон Чудотворац'') — расказ на српскиот писател Данило Киш, дел од неговата збирка раскази „Енциклопедија на мртвите“ од 1983 година.
1 Содржина
Расказот се состои од два дела во кои се опишани две верзии на еден настан: смртта на Симон Чудотворецот. Дејството се одвива 17 години по смртта на Исус од Назарет, кога неговите апостоли патуваат низ Самарија, раскажувајќи за Исусовите чуда и проповедајќи го христијанството. Во истото време, низ областа патува и Симон, кој изведува разни чуда, а христијанското учење го нарекува лажно, велејќи дека Господ е најголемиот тиранин, затоа што ги осудил луѓето да се мачат во животот. При посета на едно село, заедно со своата придружничка Софија (поранешна проститутка), Симон се среќава со апостолот Петар и со неговите ученици. Тогаш, Симон и Петар почнуваат расправа за бога и за верата при што Симон вели дека може да полета над облаците. Додека придружниците на Петар му се потсмеваат, Симон навистина полетува на небото. Исплашениот Петар го моли бога, кој пак му одговара дека тој му ја дал способноста на Симон и дека ќе направи тој да падне на земјата. И навистина, со голема брзина, Симон паѓа од небото и умира. Плачејќи, Софија заминува во пустината.
Според втората верзија, Симон и Софија лежела во сенката на маслиново дрво, кога крај нив поминале Петар и учениците. Меѓу нив започнала расправа за бога и за верата и Симон го предизвикал Петар, тврдејќи дека и тој ќе стане од гробот три дена откако ќе го закопаат. Тогаш, од блиското село дошле мајстори кои ископале гроб, го ставиле Симон во сандакот и го закопале, а над неговиот гроб Петар му се помолил на бога. Три дена подоцна, кога го откопале гробот, тој бил мртов и телото веќе почнало да му се распаѓа. Плачејќи, Софија заминува во пустината.
2 Осврт кон делото
Во пост-скриптумот кон збирката, Киш дава објаснување во врска со расказот, опишувајќи го како варијација на една тема од гностичките легенди. Исто така, авторот објаснува дека неговите реченици „Каде што лажат сите, никој не лаже. Каде што сè е лага, ништо не е лага.“ сосема случајно се совпаѓаат со еден текст на Борис Суварин од 1938 година во кој тој зборува за лагата како одлика на советското општество.
Славно е да се умре за татковината

Салвно е да се умре за татковината (српски: ''Slavno je za otadžbinu mreti'') - расказ на српскиот писател Данило Киш, дел од збирката раскази „Енциклопедија на мртвите“ од 1983 година.
1 Содржина
Во затворската ќелија влегуваат група офицери и свештеник за да му ја соопштат смртната казна на младиот гроф Естерхази, кој учествувал во побуна против царот. Претходно го посетила неговата мајка, која му ветила дека ќе се обиде да побара прошка од царот, велејќи дека ќе носи бел фустан, ако успее да добие позитивен одговор на молбата. Утрото, младиот гроф се моли, а потоа го изнесуваат на улица, водејќи го до бесилката. Тој ја здогледува својата мајка на балконот, облечена во бел фустан и до самиот крај се надева дека ќе се случи чудо. Подоцна, офицерите кои присуствувале на бесењето сведочеле за храброто држење на грофот.
2 Осврт кон расказот
Во пост-скриптумот кон збирката, Киш објаснува дека расказот е слободна обработка на една граѓанска легенда која претрпела чести варијации.
Приказна за мајсторот и ученикот

Приказна за мајсторот и ученикот (српски: ''Прича о мајстору и ученику'') - расказ на српскиот писател Данило Киш, дел од збирката раскази „Енциклопедија на мртвите“ од 1983 година. Првобитно, расказот бил објавен во еден од летните броеви на списанието ''Књижевне речи'', во 1976 година.
1 Содржина
Дејството на расказот се случува кон крајот на 19 век, во Прага, каде учениот Бен Хаас собрал мала група ученици на кои им ја проповедал својата философија за спротивноста меѓу поезијата и моралот. Во 1892 година, Бен Хаас (наречен Мајсторот) го сретнал момчето Јешуа Крохал, кој почнал да пишува книга, инспириран од неговата философија. Мајсторот се обидел да го наведе момчето на правиот пат и се нафатил да ја прочита и поправи неговата книга. При една нивна подоцнежна средба, Јешуа признал дека бил во заблуда, но Мајсторот го охрабрил да продолжи да пишува. Јешуа отишол во една евтина кафеана, ја довршил својата книга и ја запалил првата верзија со исправките од страна на Мајсторот. Во 1894 година, Јешуа ја објавил книгата, по што станал голем противник на учењето на Мајсторот.
2 Осврт кон расказот
Во пост-скриптумот кон збирката, Киш објаснува дека со текот на времето расказот сè повеќе го губела алегориското значење и нејзиното тежиште се преместувало на реалистички, па дури и документаристички план.
Енциклопедија на мртвите (расказ)

Енциклопедија на мртвите (Цел живот) (српски: ''Енциклопедија мртвих (Читав живот)'') - расказ на српскиот писател Данило Киш, првобитно објавен во белградското списание „Книжевност“ (''Књижевност'') во бројот од мај-јуни 1981 година. а во 1983 година бил отпечатен во збирката раскази „Енциклопедија на мртвите“. Расказот ја носи посветата „За М.“.
1 Содржина
Една жена била во Шведска, на покана на Институтот за театарски истражувања. Еден ден, нејзината домаќинка, Кристина Јохансон, ја оставила гостинката во Кралската библиотека и таа, разгледувајќи ги книгите, се сетила дека станува збор за познатата Енциклопедија на мртвите во која се дадени биографиите на обичните, непознати луѓе. Отворајќи ја книгата под буквата М, жената ја прочитала биографијата на нејзиниот татко Ѓ. М., кој починал пред десетина дена. Во книгата бил опишан целиот живот на татко ѝ, вклучувајќи ги најстините детаљи од неговиот живот: неговото детство, раната смрт на мајка му и преженувањето на татко му Марко, преселбата во Рума, гимназиските денови во Загреб, студиите во Белград, работата како геодет во повеќе места на Србија, средбата со неговата идна жена и свадбата, воената служба во Марибор и првата средба со Јадранското Море, раѓањето на децата, животот за време на Втората светска војна, работата во државниот катастар во повоениот период, раѓањето на внуците, неговото хоби да собира поштенски марки, старечкото незадоволство од животот, патувањето во Трст, како и неговата смртоносна болест и смртта. На крајот од неговата биографија во Енциклопедијата на мртвите било нацртано цвеќе, со забелешката дека Ѓ. М. започнал да црта цвеќиња кога дознал дека боледува од сарком. По враќањето дома, жената му го покажала цртежот на лекарот кој го оперирал татко ѝ, а тој потврдил дека саркомот изгледал токму како на нацртаниот цвет.
2 Осврт кон расказот
Во пост-скриптумот кон збирката, Киш објаснува дека расказот за првпат бил објавен во белградското списание „Книжевност“, во бројот за мај-јуни 1981 година, а на 12 јули 1982 година се појавил и во ''New Yorker'', во превод на Амелија Алкалај. Исто така, авторот наведува дека расказот е посветен на личноста М. која го сонувала кошмарниот сон што е опишан во расказот.
Гизен

Гизен (|Giesen) — село и слободна општина во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 6 километри северозападно од Хилдесхајм и 22 километри југоисточно од Хановер.
1 Географија
1.1 Местоположба
Гизен се наоѓа на реката Инерсте и непосредно северно од Гизенер Берге на височина од 70-100 метри. Општината се граничи почнувајќи од североисток на десно со Харзум, Хилдесхајм, Нордштемен и Зарштет. Местоположбата на Инерсте во октомври 2007 година се покажала како проблематична поради огромните поплави, кои предизвикале штети во местата Гизен и Арберген.
1.2 Општински единици
Општината се состои од пет села:
* Арбергерн (2.134 жит.)
* Емерке (1.732 жит.)
* Гизен (3.481 жит.), составен од Грос Гизен, Клајн Гизен, Зигфрид
* Грос Ферсте (830 жит.)
* Хазеде (1.604 жит.)
2 Личности
* Михаел Вајнер (р. 1969) — фудбалски судија
Харзум

Харзум (|Harsum) — слободна општина во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 6 километри северно од Хилдесхајм и 25 километри југоисточно од Хановер.
1 Географија
1.1 Местоположба
Харзум се наоѓа во близина на вештачкиот канал Хилдесхајм и автопатот А7.
1.2 Општински единици
Харзум има девет населени места: Адлум, Азел, Борзум, Харзум, Хенерзум, Хидесзум, Клајн Ферсте, Махтзум и Раутенберг.
1.3 Соседни општини
Општината почнувајќи од североисток на десно се граничи со Хоенхамелн (Пајне), Шелертен, Хилдесхајм, Гизен, Зарштет и Алгермисен (сите во округот Хилдесхајм).
Дикхолцен

Дикхолцен (|Diekholzen) — село и слободна општина во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 6 километри југозападно од Хилдесхајм, на Бојстер, притока на Инерсте.
Во 1974 година, поранешните села Дикхолцен, Зере, Бариенроде и Егенштет се соединиле за да ја создадат општината Дикхолцен. Секое село има своја историја и посебни знаменитости. Повеќе жители се римокатолици. Најголемо село е Дикхолцен, каде се сместени општината, училиштето, здравствен дом, неколку продавници, супермаркет, ресторани и хотел. Неколкупати на ден, секое село е поврзано со автобус со Хилдесхајм и со Алфелд.
1 Географија
1.1 Местоположба
Дикхолцен се наоѓа јужно од Хилдесхајм во северниот крај на Хилдесхајмската Шума. Низ местото Егенштет тече реката Инерсте. Местата Дикхолцен и Зере се наоѓаат во долината на Бојстер, притока на Инерсте. Хилдесхајмската Шума со Штајнберг на височина од 322,9 метри.
1.2 Соседни општини
На север се граничи со градот Хилдесхајм. Источно и јужно се наоѓа градот Бад Залцдетфурт. Од општинската заедница Зибесе се граничи со Алмштет и Зибесе. Општината Дешпетал од општинската заедница Гронау (Лајне) се граничи на запад со општината.
1.3 Општински единици
Општината Дикхолцен е поделена на Дикхолцен (3.062 жители), Бариенроде (1.720), Зере (1.377) и Егенштет (663).
2 Галерија
3 Личности
* Јохан Фридрих Руте (1788-1859) — предавач, ботаничар и ентомолог
Хоризонт на настани

Хоризонт на настани, наједноставно кажано, претставува границата на црната дупка која ја одделува од останатиот дел од универзумот. Како што знаеме, црната дупка е дефинирана како сингуларност кој е определен со хоризонтот на настани чија „брзина на бегство“ (брзината која е потребна на еден ентитет да ја напушти црната дупка) е еднаква на брзината на светлината. Честопати, хоризонтот на настани е дефиниран како „точка од која нема враќање“.
Генерално кажано, ништо не може да побегне од црната дупка, поточно да го напушти хоризонтот на настани и да премине во останатиот дел од космосот, затоа што според Теоријата на општа релативност, ниту една честица не се движи побрзо од фотонот. Исто така, не постои начин да се набљудуваат случувањата внатре во границите на хоризонтот на настани од надворешната страна на црната дупка, што придонесува да се сомневаме што точно се случува во рамките на хоризонтот. Затоа што хоризонтот на настани не е материјална физичка површина, туку математички дефинирана граница, материјата и зрачењето можат да влезат во црната дупка, но не и да излезат од истата.
0.1 Хоризонт на настани кај вртечки и невртечки црни дупки
Кај невртечките црни дупки, хоризонтот на настани, определен со Шварцшилдовиот полупречник, е сфера, па затоа и црната дупка добива таков облик. Доколку станува збор за вртечка црна дупка, заклучено е дека хоризонтот на настани има некоја неправилна деформирана геометриска форма и е различен за секоја црна дупка. Во двата случаи, Шварцшилдовиот полупречник е пропорционален со масата на црната дупка.
0.2 Хоризонтот на настани во уметноста и популарната култура
* Event Horizon (1997) е британски научнофанатастичен хорор филм на режисерот Paul Anderson
* „Event Horizon“ е популарна дабстеп песна на Xtrullor
Зарштет

Зарштет (|Sarstedt; латински: ''Kertzstadensis''; долногермански: ''Sassti’e'') — мал град во округот Хилдесхајм, сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Има околу 18.500 жители. Зарштет е близу Хановер. Железничката станица во Зарштет се наоѓа на Хановерската јужна железница и е опслужувана од Хановерската С-железница.
Поранешната општина Гифтен станала дел од градот Зарштет на 1 март 1974 година.
1 Географија
Зарштет се наоѓа околу 13 километри северозападно од Хилдесхајм и 21 километар југоисточно од Хановер. Помеѓу 1885 и 1946 година бил единствен и најсеверен град во округот Хилдесхајм. Западно од градот поминува реката Инерсте, во која се влева потокот Брухграбен. Зарштет на исток се граничи со Алгермисен, на југоисток со Харзум, на југ со Гизен и Барнтен (од 1974 година дел од Нордштемен) (сите во округот Хилдесхајм), на северозапад со Патензен и на север со Лацен (обете во регионот Хановер).
Со општинската реформа во 1974 година, кон Зарштет биле придодадени шест општини:
* Гифтен (околу 750 жит.)
* Гедринген (околу 610 жит.)
* Хајзеде (околу 1.000 жит.
* Хотелн (околу 520 жит.)
* Руте (околу 355 жит.)
* Шликум (околу 730 жит.)
Во самиот град Зарштет живеат околу 14.600, додека заедно со останатите градски единици има 18.626 жители (сост. 31 декември 2014 г.)
2 Политика
2.1 Градоначалник
Градоначалничка на Зарштет е Хајке Бренеке (SPD), која била избрана во септември 2014 година. Нејзин претходник бил Карл-Хајнц Вондрачек (SPD).
2.2 Меѓународни односи
Зарштет е збратимен со следниве општини:
* Обвуа, Франција
* Гајон, Франција
3 Личности
* Жан Анри Папе (1789-1875) — германско-француски создавач на пијана
* Валтер Малендорф (р. 1935) — атлетичар
* Рудолф Шенкер (р. 1948) — гитарист
* Харалд Гроскопф (р. 1949) — музичар
* Михаел Шенкер (р. 1955) — брат на Рудолф Шенкер, гитарист
Ирмингерово Море

Ирмингерово Море — рабно море во Северниот Атлантски Океан.
Наречено е по данскиот вицеадмирал Карл Лудвиг Кристијан Ирмингер (1802–1888), по кој е наречена и Ирмингеровата Струја.
1 Географија
Северната граница на морето е Гренландско-исландското Возвишение на дното од Данскиот Проток помеѓу Исланд и источен Гренланд, кој го поврзува со Гренландското Море. На југозапад оди до ’ртот Фарвел (јужниот крај на Гренланд) и тука преоѓа во Лабрадорското Море. Јужно од ова место се протега отворениот Северен Атлатник. Морското дно на Ирмингеровото Море претежно лежи над Ирмингеровата Котлина, североисточниот продолжеток на Лабрадорската Котлина (најг. длаб. 4.600 м), кој на исток се граничи со Рејкјанешкиот Гребен. Ова разграничување е само океанографско и не ги претставува официјалните граници. Ирмингеровото Море е меѓу главните риболовни подрачја на црвениот костреш.
Ирмингеровото Море е долго 480, а широко 290 км во најтесниот дел.
2 Поврзано
* Ирмингерова Струја
* Географија на Гренланд
* Географија на Исланд
Зоран Кардула

Зоран Кардула (влашки: ''Zoran Cardula''; , ) ― македонски графички дизајнер и сликар од влашка народност.
1 Животопис
Кардула е роден во 1967 година во [[Крушево], во влашко семејство. Тој е дипломиран електроинженер кој со графички дизајн се занимавал од 2000<sup>тата</sup> па навака, работи како дизајнер во агенцијата „Публицис“ од Скопје, а напоредно тој бил посветен и на сликарство и тоа од почетокот на 90<sup>тите</sup> години на XX век. Досега учествувал на различни конкурси, меѓу кои на конкурс за дизајн на накит за „Swarovski“ и „INYO“, каде бил и финалист. Во ноември 2017 година имал изложба на постери на тема „Soviet Neo-Constructivist Propaganda“ во Минеаполис, САД. Во јануари 2018 година во Рим ја претставил „Изложба без жири“, поставка на 40 негови дела кои биле редизајн на симболите кои ја одбележале социјалистичката ера на поранешна Југославија. Изложбата била дел од настанот насловен Мондо екс, омаж на големиот европски интелектуалец Предраг Матвејевиќ, по повод една година од неговата смрт. Во 2017 година издал и книга, „Гуш и Бац”, која била создадена од зборовите на неговата аутистична ќерка Ерато. Книгата содржи измислени 47 зборови на Ерато, преведени на 19 јазици, како и 47 илустрации на нејзините зборови создадени од 33 креативци.
Живее и работи во Скопје.
Холе

Холе (|Holle) — село и слободна општина во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 15 километри југоисточно од Хилдесхајм и 15 километри западно од Залцгитер.
1 Географија
Холе се наоѓа помеѓу Форхолц на север, Лихтенберге на исток и Хајнберг на југоисток. Долините на реките Инерсте и Нете и шумските области околу ридските масиви го обликуваат пејзажот на општината.
1.1 Општински единици
Општината Холе се состои од местата Астенбек, Дернебург, Грасдорф, Хакенштет, Херзум, Хенекенроде, Холе, Лутрум, Силиум, Зедер, Зотрум и Волденберг. Најголемо место е Холе.
Место, Жители
Холе, 2.825
Зотрум, 831
Грасдорф, 823
Херзум, 738
Силиум, 711
Дернебург, 570
Хакенштет, 462
Лутрум, 362
Хенекенроде, 58
Зедер, 38
Општина Холе, 7.418
* сост.: 30 ноември 2017
Роберт Просинечки

Роберт Просинечки (|rǒbert prosinětʃki); роден на 12 јануари 1969 година) е  хрватски фудбалски тренер и поранешен играч од средниот ред.
Тој е еден од ретките фудбалери кој играле за двата шпански најголеми клубови Реал Мадрид и Барселона.
По пензионирањето од активниот фудбал тој работел како помошник селектор во хрватската репрезентација во периодот меѓу 2006 година и 2010 година, пред да биде назначен за тренер на Црвена Ѕвезда од Белград во декември 2010 година. Во август 2012 година, Просинечки го презел турскиот клуб Кајзериспор, а потоа бил назначен и за селектор на репрезентацијата на Азербејџан во декември 2014 година. По три години поминати во Азербејџан, Просинечки имал понуда од Азербејџанската фудбалска федерација да го продолжи својот договор на уште две години, но тој одбил да го стори тоа. На 4 јануари 2018, бил именуван за селектор на Босна и Херцеговина.
Црква „Св. Богородица“ - Бојанчиште

Света Богородица — главна селска црква во селото Бојанчиште.
Црквата е сместена на височинка на излезот од селото. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
1 Историја
Црквата е подигната во текот на век, а била фрескоживописана во 1865 година. Ова го пишува во натписот над западната страна од гредата меѓу наосот и припратата. Натписот гласи:
„1865 месец маја на ден 12 мајстор Спасе од Деборската каза и Доне брат Негров од село Гари“
2 Архитектура
Црквата е еднокорабна со изведена рамна дрвена таваница. Има изграден трем од јужната и западната страна.
2.1 Фрескоживопис
Црквата е фрескоживописана од зографите Спасе и Доне, брат Негров од селото Гари - Дебарска каза. Состојбата на фрескоживописот е во состојба на распаѓање, а самата црква дава изглед на запуштен објект.
Фреските од првата зона се во цел раст и се насликани високо над седиштата. Втората зона ја исполнуваат повеќе сцени и композиции од животот на Исус Христос.
3 Галерија
4 Поврзано
* Бојанчиште
* Повардарска епархија
* Кавадаречко архијерејско намесништво
* Ваташка парохија
Бојанчишки манастир

Бојанчишки манастир — нов манастир во кавадаречкото село Бојанчиште.
1 Градби во манастирот
Манастирскиот комплект е составен од: манастирската црква, манастирските конаци, како и други помошни објекти.
1.1 Црква „Свети Илија“
Главната манастирска црква е посветена на Свети Илија, по која е и наречен целиот манастир.
За истата нема кога била подигната, но на местото на кое се наоѓа, селаните секоја година колеле курбан.
2 Галерија
Oenococcus

''Oenococcus'' е род на Грам-позитивни бактерии, од фамилијата Leuconostocaceae. Единствениот познат вид во овој род беше ''Oenococcus oeni'' (кој до 1995 година беше познат како ''Leuconostoc oeni''). Во 2006 година беше идентификуван нов вид - ''Oenococcus kitaharae''. Како што имплицира самото име, ''Oenococcus oeni'' има големо значење во областа на енологијата, каде што оваа бактерија ја игра главната улога во процесот на малолактична ферментација (процес во кој јаболковата киселина се претвора во млечна киселина).
Дуги Оток

Дуги Оток е остров во Јадранското Море. Припаѓа на Хрватска. Тој му припаѓа на групата острови на островите Задар, на северните далматински острови. Површината на островот е 124 квадратни километри, должина 43 км, а максималната ширина е 4,6 км. На островот живеат 2873 жители.
1 Географија на островот
Островот се протега во правец северозапад - југоисток, во низа, во која е северниот остров Молат, а во јужно Корнат. Најголем остров е Вела Стража (338 м, на островот се карпести полиња на Велото Езеро, Арнево Поле, Стивање Поле, Средно Поле, итн;. Постојат бројни пештери (страшна пештера, Козја пештера, Вели Бадањ и Црвени Дупки. На островот нема извори или водотеците. Јужниот дел на островот е карпест, среден и западните делови се покриени со грмушките, а во некои места има шуми. Западниот брег е стрмен и висок, и на брегот се формирани бројни островчиња (Голац, Бршчак, Магарчич, Мал и Голем Планатак, Утра, Мртовњак, Порт, Кркнета, Лагници, Межањ, Катина ...). Населението се занимава со земјоделство, лозарство, одгледување на маслинки, риболов и сточарство.
2 Населени места
На островот се наоѓаат: Сали (најголемото населено место на островот), Заглав, Жман, Лука, Савар, Брбињ, Дравев, Солин, Босава, Голем Рат, Веруниќ (Верона) и Поље.
3 Сообраќај
Дуги Оток има неколку домашни дневни траекти и бродски врски со Задар, и сезонска врска со Анцоном. Поголемите пристаништа се траектни во Брбињ и Заглав, Сали и Божава. Сите населби се поврзани со островот со кој функционира локалната автобуска линија.
4 Знаменитости
Островот има многу природни убавини, особено паркот на природата Телашчица на јужниот дел на островот, големо и мало езеро во близина на Жман, заливот Солинштица и заливот Сахарун. Постојат многу историски остатоци (вклучувајќи ги и праисториските). На островот има 3 езера (две периодично слатки и постојано солени во Телашчица). Во близина на островот има многу помали острови и карпи. Во непосредна близина е Националниот парк Корнати.
Знаменитости на островот се и светилникот Вели Рат кај Велог Рат и црквата Св. Пелегрин во Савар, како и манифестацијата на Товариќ во Салим.
Неодамна е направен обид за заживување на интересот за пештерата Страшна пештера која се наоѓа во близина на селото Савар на надморска височина од 70 метри.
5 Историја
На Дуги Оток се споменува Константин Порфироген во средината на 10 век под името Pizuh . Во 10-11 век островот се викал Инсула Тилагус во документите (име спасен во името на заливот Телаштица). Името Големиот Остров за првпат е забележано од страна на Глаголиците од 1460 година. Истакнатите врвови на островот содржат остатоци од илирските утврдени населби и камени гробници. На котлината Мала бил пространиот римски замок (вила рустика), делумно истражуван и зачуван. Од стариот хрватски период, биле делумно сочувани цркви, стари куќи и гробови.
Едно од поранешните имиња на овој остров е Темпли, наречен така според темпларите кои живееле на островот.
Ведран Ќорлука

Ведран Ќорлука ((|Vedran Ćorluka); р. , во Дервента) — хрватски поранешен фудбалер, играч од одбраната. Најчесто настапувал како централен-дефанзивец, иако тој има играно и на други места низ дефанзивна линија, особено како денес бек. Моментално е асистент на селекторот на хрватската репрезентација, Златко Далиќ.
Ќорлука ја поминал младинската академија на Динамо Загреб, пред да го направи своето професионално деби за сениорскиот тим во 2003 година. Во 2007 година, за 8 милиони фунти се преселил во Манчестер Сити со кој настапувал во Премиер лигата, а една сезона подоцна направил трансфер во екипата на Тотенхем Хотспар, каде веќе настапувал неговиот сонародник Лука Модриќ. Тој поминал четири сезони на Вајт Харт Лејн, пред да се приклучи на Локомотив од Москва. Во овој клуб останал до 2021 година, кога ја завршил својата кариера.
На репрезентативно ниво, Ќорлука ја претставувал Хрватска во разни младински нивоа, пред да го направи своето сениорско деби во август 2006 година, во пријателски натпревар против тогашниот Светски првак, Италија. Од тогаш, тој ја претставувал Хрватска на Европските првенства во 2008, 2012 и 2016 година, како и на Светските првенства во 2014 и 2018 година, освојувајќи сребрен медал на последното, а по него и ја завршил репрезентативната кариера со 103 настапи и 4 гола.
1 Титули
1.1 Клупски
1.1.1 Динамо Загреб
*Прва ХНЛ : 2
:2005–2006, 2006–2007
*Куп на Хрватска : 1
:2006–2007
*Суперкуп на Хрватска : 1
:2006
1.1.2 Локомотив Москва
*Премиер лига на Русија : 1
:2017–2018
*Куп на Русија : 4
:2014–2015, 2016–2017, 2018–2019, 2020–2021
*Суперкуп на Русија : 1
:2019
1.2 Репрезенација
*Светско првенство :
: Вицешампион: Русија 2018
Ламшпринге (општинска заедница)

Ламшпринге (|Lamspringe) — поранешна општинска заедница во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште било во општината Ламшпринге. На 1 ноември 2016 година била распуштена.
Општинската заедница Ламшпринге се состоела од следниве општини:
# Харбарнзен
# Ламшпринге
# Нојхоф
# Зелем
# Волтерсхаузен
Кулен

Кулен е сувомесен производ, вид на колбас, кој традиционално се прави во Војводина (Србија) и Славонија и Барања (Хрватска), каде е познат и под називот ''кулин''. Еден колбас тежи околу 700 до 1000 грама.
1 Кулен во Војводина
Во Војводина постојат различни видови на кулен, кои зависат од местото каде што ги прават. Некои од најпознатите видови се:
*бачки кулен,
*сремски домашен кулен,
*петровечки кулен и други видови на кулен.
Сите овие видови на кулен се произведуваат на релативно слични начини.
1.1 Сремски кулен
Еден од најпознатите е сремскиот кулен, кој прв се произведувал индустриски, па поради тоа бил најпознат вид на кулен во Југославија. Сепак, изгледот и вкусот на индустрискиот производ биле сменети. Денес некои од месните индустрии произведуваат кулен сличен по изглед на домашниот сремски кулен, но вистиснкиот вкус може да се најде само во некои локални месарници низ Војводина.
Постојат бројни рецепти за сремски кулен, бидејќи некогаш секое семејство во Срем имало свој таен рецепт. Според некои рецепти се додава и говедско месо или сланина, а по правило куленот се произведува само од свинско месо.
1.2 Петровечки кулен
Во Бачки Петровец посебно место зазема петровечкиот кулен, кој Словаците го наследиле од своите предци, доселени во Петровец во среината на XVIII век. Се произведува без адитиви и конзерванси, само со свинско месо, лута пиперка, лук, мелен ким, малку шеќер и сол. Месото се мели низ отвори од 8 милиметри, се додаваат зачините, смесата се полни во свинско дебело црево, а потоа се суши и се чади. Чадењето се одвива во текот на две недели со чад од суво дрво.
2 Галерија
Харбарнзен

Харбарнзен (|Harbarnsen) — село и поранешна општина во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 ноември 2016 година е дел од општината Ламшпринге.
1 Географија
Харбарнзен е сместен во земјоделската областа помеѓу Природниот парк Висорамнини Везер Шаумбург-Хамелн и Харц, околу 9 километри југозападно од Бад Залцдетфурт. Околни ридски масиви се Заквалд, Харплаге и Хебер, кои се дел од Долносаксонските ридови.
1.1 Општински единици
Општината Харбарнзен била поделена на две места, Харбарнзен и Ирмензојл.
Ламшпринге

Ламшпринге (|Lamspringe) — село и слободна општина во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа 20 километри јужно од Хилдесхајм.
Од 1 ноември 2016 година, поранешните општини Харбарнзен, Нојхоф, Зелем и Волтерсхаузен се дел од општината Ламшпринге. Сите тие биле дел од поранешната истоимена општинска заедница.
До спојувањето на поранешните општини, Ламшпринге поседувала пазарно право и со тоа имала некои одлики на град, но официјално не ги добила градските права. Сепак, била означена како „флекен“ (''Flecken''), мала населба со локално значење.
1 Географија
1.1 Местоположба
Местото Ламшпринге се наоѓа на изворот на реката Ламе помеѓу Харплаге на североисток, Хебер на југоисток и Заквалд на запад. Се наоѓа помеѓу градовите Алфелд–Бад Залцдетфурт–Бокенем–Бад Гандерсхајм.
Големи градови во близина на Ламшпринге се: Хановер (50 км) и Хилдесхајм (30 км) на север, како и Гетинген (40 км) на југоисток. Друг голем град е Гослар (30 км) на исток.
1.2 Општински единици
* Харбарнзен (со Ирмензојл)
* Ламшпринге (со Гласхите)
* Нојхоф (со Аменхаузен и Велерсхајм)
* Зелем (со Ефензен)
* Волтерсхаузен (со Хорнзен, Грасте и Неце)
2 Историја
Историски била позната како седиште на поранешната Опатија Ламшпринге, од која се останати црквата и други градби.
Црвени марки со ликот на Ленин

Црвени марки со ликот на Ленин (српски: ''Црвене марке с ликом Лењина'') - расказ на српскиот писател Данило Киш, дел од збирката раскази „Енциклопедија на мртвите“ од 1983 година.
1 Содржина
Расказот е напишан во форма на писмо кое една жена му го пишува на предавачот на тема: изгубената преписка на рускиот писател Мандел Осипович. Во писмото, таа ја опишува својата долгогодишна љубовна врска со Осипович и притоа ги негира толкувањата на неговите песни од страна на познатата критичарка Нина Рот-Свансон. Авторката на писмото го сретнала Осипович во ноември 1922 година, во Париз и меѓу нив веднаш се родила љубов. На барање на писателот, таа се вратила во Москва, со цел тие да можат да бидат заедно. Со текот на времето, нивната врска станувала сè посилна, но писателот не можел да се разведе поради тоа што имал болно девојче. Исто така, нивната љубов била бурна и неколкупати тие се разделувале и ја продолжувале врската. Но, еден ден, во 1949 година, љубовницата на Осипович по грешка отворила писмо во кое тој ѝ ја објаснувал својата поезија на друга девојка. Бидејќи писмото било напишано двосмислено, неговата љубовница се налутила и ја искинала целата своја преписка со писателот. Подоцна, Осипович бил уапсен и така останала мистеријата за неговата изгубена преписка.
2 Осврт кон расказот
Во пост-скриптумот кон збирката, Киш објаснува дека, наспроти изобилството од цитати, расказот е фантазија, но притоа тој го цитира Набоков, кој вели: „никогаш не разбрав за што служи да се измислуваат книги... кои, на овој или на оној начин, навистина не се случиле.“ Исто така, авторот наведува дека делот од расказот во кој се споменува „многу материјалистичкиот Дидро“ е инспириран од едно негово писмо до љубовницата Софија.
Sporolactobacillus

''Sporolactobacillus'' е род на стапчести, Грам-позитивни, анаеробни, подвижни бактерии на млечно-киселинско вриење.
Членовите на овој род се каталаза-негативни, не ги редуцираат нитратите во нитрити, и не формираат индол. Млечната киселина ја продуцираат активно, без ослободување на гасови, од гликоза, фруктоза, маноза, сахароза, малтоза, трехалоза, рафиноза, инулин, манитол, сорбитол, и алфа-метилгликозид.
''Sporolactobacillus'' видовите обично виреат на температури меѓу 25 и 40 °C, со оптимална температура за раст околу 35 °C.
Carnobacterium

''Carnobacterium'' е род на Грам-позитивни бактерии во рамките на фамилијата Carnobacteriaceae. Видовите ''C. divergens'' и ''C. maltaromaticum'' се наоѓаат во дивината и во прехранбени производи и можат да растат анаеробно. Припадниците на овој род не се патогени за луѓето, но може да предизвикаат болести кај рибите.
Aerococcus

''Aerococcus'' е род на бактерии кој припаѓа на коленото Firmicutes. Овој род беше првпат идентификуван во 1953 година во примероци од воздух и прашина. Беше утврдено дека станува збор за Грам-позитивни, каталаза-негативни коки кои растат во мали кластери. Подоцна, припадници на овој род беа идентификувани и во други средини. Тие тешко се идентификуваат, бидејќи наликуваат на алфа-хемолитични стрептококи на крвен агар, а тешко се идентификуваат и со биохемиски методи. Секвенционирањето на 16S рРНК стана златен стандард за идентификација, но и други техники, како што е MALDI-TOF, се покажаа како корисни за идентификување на родот и неговите видови.
1 Видови
Родот ги содржи следните видовите:
*''A. christensenii'' Collins ''et al.'', 1999*''A. sanguinicola'' Lawson ''et al.'', 2001*''A. suis'' Vela ''et al.'', 2007*''A. urinae'' Aguirre & Collins, 1992*''A. urinaeequi'' (Garvie, 1988) Felis ''et al.'', 2005*''A. urinaehominis'' Lawson ''et al.'', 2001*''A. viridans'' Williams ''et al.'', 1953
Vagococcus

''Vagococcus'' е род на Грам-позитивни бактерии. Тие се немотилни коки, кои не се формираат ендоспори.
1 Историја
Првиот вид од овој род, ''Vagococcus-luvialis'', беше изолиран од пилешки фекалии во 1974 година. Меѓутоа, родот не беше признаен како посебен сѐ до 1989 година.
Книга на кралевите и будалите

Книга на кралевите и будалите (српски: ''Књига краљева и будала'') - расказ на српскиот писател Данило Киш, дел од збирката раскази „Енциклопедија на мртвите“ од 1983 година.
1 Содржина
Во август 1906 година, во Петроград, главниот уредник на едно списание, А. П. Крушеван го објавил постоењето на еден документ со наслов „Завера или Каде се корените на пропаста на европското општество“, дело на анонимен автор, во кое се кажува дека Антихристот активно делува да ја уништи европската цивилизација. Малку подоцна, Сергеј Александрович Нилус, познат како отец Сергеј, ја вклучил „Заверата“ како дел од својата книга „Антихрист“. Постепено, книгата добивала сè повеќе читатели и, откако е утврдено дека примерок од неа имала и руската царица, за време на граѓанската војна во Русија, офицерите на Белата гарда им читале на војниците извадоци од неа. По Октомвриската револуција, отец Сергеј живеел на југот на Русија сè додека не бил уапсен од НКВД, за да умре во еден логор, во 1930 година.
Меѓутоа, историјата на „Заверата“ продолжила да тече: руските емигранти ја прошириле книгата во Западна Европа, но останала мистеријата за нејзиното потекло. Во 1921 година, во Истанбул, еден анонимен белогардејски офицер ја откупил личната библиотека на друг офицер и во неа случајно пронашол анонимна книга чија содржина била многу слична на „Заверата“. Така било откриено дека „Заверата“ била само фалсификат на книгата „Дијалог во пеколот меѓу Монтескје и Макијавели или Макијавелиевата политика во девентаесеттиот век, напишана од еден Соременик“ во која се критикувала политиката на Наполеон III. Книгата ја напишал Морис Жоли во втората половина на 19 век и тој се обидел тајно да ја пренесе во Франција, но таа била запленета од полицијата и уништена. Сепак, еден примерок останал и кон крајот на 19 век, шефот на руската тајна полиција во Париз, извесен Рачковски извршил фалсификат и ја напишал „Заверата“ која подоцна се раширила низ Русија, Германија и низ цела Европа, претворајќи се во прирачник за современите диктатори.
2 Осврт кон расказот
Во пост-скриптумот кон збирката, Киш објаснува дека првобитно расказот бил замислен како есеј и дека тоа оставило траги врз него, а намерата му била да ја изложи повеста за настанувањето на „Протоколот на Сионските мудреци“, нивното влијание врз читателите и трагичните последици што ги предизвикал. Притоа, расказот претставува разработка на неговата повеќегодишна преокупација со идејата дека книгите не служат само за добро. Меѓутоа, оценувајќи дека не може да продолжи понатаму во истражувањето на таа тема, Киш се откажал од намерата да напише есеј и тогаш го променил насловот од „Протоколи“ во „Завера“.
Шоткиева диода

Шоткиева диода – посебен вид диода која има многу кратко време на вклучување и исклучување (типично 100 ps), како и значително понизок праг на спроведување во однос на обичните силициумови диоди.
1 Изработка
Шоткиевите диоди се изработуваат така што директно на полуспроводник од N-тип се нанесува метал. Електроните од полуспроводникот преминуваат во металот заради дифузијата, па во полуспроводникот се образува просторен електричен полнеж во кој се наоѓаат некомпенизирани позитивни јони. Овој просторен електричен полнеж постои практично само во полуспроводникот, па електричното поле е помало во однос на нормалниот PN-спој. Електроните може да поминуваат од полуспроводникот во металот бидејќи енергијата на електроните во металот е помала, но обратно не можат. На овој начин се добива насочувачки спој меѓу полуспроводникот и металот, а исто така и приклучок за анодата. Другиот контакт се добива така што дополнително образува област со голема концентрација N+ примеси, па се добива N+ област, која е слична на спроводник. На N+ областа се нанесува метал со кој се образува не насочувачки контакт, кој ја формира катодата на диодата.
Кај Шоткиевата диода нема премин на шуплините од P во N областа, како ни електрони од N во P областа, па не постои дифузен капацитет на спојот. Времето на вклучување и исклучување е многу кратко и изнесува типично 100 ps.
2 Особености
Прагот на спроведување на Шоткиевата диода е помал во однос на силициумовите диоди бидејќи потенцијалната бариера е помала. Прагот на спроведување може да се менува со промена на густината на примеси во полуспроводникот. Колку е поголема концентрацијата на примеси, понизок е инверзниот напон и понизок е прагот на спроведување, скоро еднаков на нула, но инверзната струја е релативно голема. На пример кај Сименсовата диода BAS40-03, прагот на спроведување е околу 0,25 V, а инверзниот напон е околу 40 V. Кај диодата BAS70-03 (исто од фирмата Сименс) прагот на спроведување е 0,4 V, а инверзниот напон е околу 70 V.
3 Употреба
Шоткиевите диоди се употребуваат во многу брзи прекинувачки кола. Шоткиевиете диоди со голема концентрација примеси се користат во микробрановата област (10 MHz). Постои посебен вид насочувачки Шоткиеви диоди за струја до неколку десетини ампери (на пример BYS76 од Сименс за струја до 75 А), кои се користат во брзи насочувачки кола или кај импулсни регулатори на напон.
4 Поврзано
*Диода
*Тунелски ефект
*Инверзна диода
*Зенерова диода
*Ганова диода
*Тунелска диода
*Лео Есаки
Емилијано Сапата

Емилијано Сапата Саласар (|Emiliano Zapata Salazar; ; 8 август 1879 - 10 април 1919) — мексикански револуционер, еден од водачите во Мексиканската револуција и водач на револуцијата на селаните во државата Морелос во Мексико. Тој е инспирација за аграрното движење наречено сапатизам.
1 Животопис
Тој е роден во селото Аненекуилко во државата Морелос во Мексико, во фамилија на фармери, поради што имал увид во тешкотиите и проблемите на луѓето кои живеат на село и одработуваат земја. Тој долго протестирал против одземањето на земјата на обичните селани.
Во 1909 година се случила важна средба помеѓу старешините на неговото родно село каде што кметот на селото најавил оставка поради неговите години, но никој не се осмелил да бара нов кмет. Поради тоа, Сапата станал кмет на селото без претходно гласање, а како доверлив и сигурен човек за таква позиција.
Во изборите во 1910 година, Сапата гледал можност за да ги промовира своите предлози за аграрни реформи во Мексико и направил сојуз со кандидатот Францис I Мадеро во кој гледал најдобра шанса за вистински промени во државата. Сепак, Мадеро не ги исполнил реформите и поради тоа Сапато одбил да се покори на новата влада, настојувајќи спроведување на аграрните реформи и конфискација на оние земји кои припаѓаат на непријателите на револуцијата.
Кнез

Кнез или књаз (старосл: кънѧзь; ж. кнегиња) — аристократска титула која во разни историски периоди и во разни краишта имала различно значење.
1 Среден век
На почеток овој израз означувал племенски или селски поглавар меѓу Словените, а подоцна со развојот на феудалното општество, означувал и монарх. Меѓу Источните Словени оваа титула означувала и крал (rex), додека кај Јужните Словени означувала владетел кој бил потчинет на некој крал. Во латинските записи ваквите кнезови обично ја имале титулата ''dux'', што одговара на титулата војвода. Понекогаш им била додавана и титулата ''princeps'', која означава крал.
Кај Источните Словени се развиле кнежевства како независни држави, како што била средновековната Русија-Украина, која на почеток била кнежевство, а потоа и Големо кнежевство. Со распад на големото кнежевство во 13 век, повторно се појавиле повеќе кнежевства.
2 Подоцнежна употреба
Во Московското Царство титулата ''Велики кнез'' била доделувана на синовите и внуците на царот во 18 век, поради што значењето е исто што и ''принц'', а подоцна царот почнал да им ја доделува оваа титула како наследна на заслужните лица. Истата титула ја користеле две кнежевски семејства кои се претопиле со Московското Царство, некои аристократи од Грузија како и некои татарски припадници на аристикратијата.
Во 19 век оваа титула ја користеле полузависните владетели на Кнежевство Србија, Кнежевство Црна Гора и Кнежевство Бугарија, кои откако добиле целосна независност, ја презеле титулата крал.
3 Кнезот како тема во уметноста
* „Кнезот Иван Кнежевиќ“ (српски: ''Кнез Иван Кнежевиһ'') - српска епска песна.* „Кнез“ — кус расказ на австрискиот писател Томас Берхнард од 1978 година.* „Големата кнегина“ — песна на полскиот поет Збигњев Херберт.
4 Поврзано
* Војвода
* Болјарин
* Господар
Зоран Филиповиќ

Зоран Филиповиќ (српска кирилица: Зоран Филиповић; роден на 6 февруари 1953 година) — црногорски фудбалски тренер и поранешен играч, кој играл на позицијата напаѓач.
Најдобро е познат по неговите настапи во Црвена Ѕвезда од Белград и Бенфика од Лисабон.
1 Титули
1.1 Играч
1.2.1 Црвена Ѕвезда
*Првенство на Југославија (3) : 1972–1973, 1976–1977, 1979–1980
*Куп на Југославија (1) : 1970-1971
1.1.2 Бенфика
* Португалско првенство (2): 1982-1983, 1983-1984
* Куп на Португалија (1) : 1982-1983
1.2 Тренер
1.2.1 Црвена Ѕвезда
*Куп на Србија и Црна Гора (1) : 2001-2002
Венцислав Симоновски

Венцеслав Симоновски (Делчево, ) — поранешен македонски фудбалер. Тој во 1987 година бил дел од шампионскиот тим на ФК Вардар кој ја освоил шампионската титула на тогашна Југославија.
1 Животопис
Симоновски е роден во Делчево, на 29 септември 1962 година. Играл за ФК Вардар од Скопје во рамките на југословенската лига во периодот од 1983 до 1988 година. Помеѓу 1988 и 1992 година играл за тимот на Спартак Суботица.
Нутела

Нутела (итал. Nutella) — име на бренд, сладок крем од лешник, создаден од италијанската компанија Фереро.
1 Историја
1.1 Претходници
Иако Nutella влегла на пазарот за првпат во 1964 година, нејзиниот претходник Supercreme постои од 1951 година. Supercrema бил развиен од претходниот производ, Paste Giandiu, создаден во 1946 година од страна на Питер Ферер, основачот на компанијата. Главната состојка, лешник, е типичен производ на провинцијата Пиемонт од која доаѓа од семејството Фереро.
Сите овие производи биле претходник на денешната мешавина на чоколади и лешници развиени во Италија по прекумерните даноци на какао кои го спречуваат нормалното производство на чоколадо.
1.2 Првата Нутела
Во 1963 година, Петровиот син Мишел Фереро решил да го усоврши Supercremu со намера да го шири брендот во Европа. Промрните биле некои негови состојки, имиџот и името на производот ("Нутела" - од англискиот збор "nut " што значи лешник), а неговото лого остана непроменето до денес.
Првата Нутела од фабриката на семејството Фереро во Алба, во Пиемонт, излегла на 20 април 1964 година. Производот му донесе голем успех на семејството и остана до денес популарен.
2 Содржина
Точната содржина на производот е строго чуваната тајна на компанија Фереро. Според пакувањето, главните состојки на Нутела се шеќер, разни растителни масла, лешници и какао (овие состојки сочинуваат само 20% од производот).
Рецептот на Нутела не е ист во сите земји. На пример. Во Италија, содржи помалку шеќер од оној произведен во Франција. Се продава како крем од лешник, бидејќи според италијанскиот закон нема доволно концентрација на какао да биде чоколаден крем.
3 Начини на употреба
* Намаз: Нутела е сладок намаз што може да се користи на многу начини. Традиционалниот италијански начин е да се подмачкува Нутела на парче леб (италијански панел е Нутела - леб и Нутела), иако ова може да се направи и со разни пецива, бисквити ...
* Состојки за печење на бонбони: Често се користи како состојка која дава вкус и арома на разни печени колачи.
* Полнење на колачи и пецива: Во многу француски градови, често се појавува тесто полнето со Нутела, често се служи со исечени овошја, како што се банани и јагоди. Слични деликатси постојат во Италија (без овошје), каде што дури и повеќе популарни Кроасани полнети со Нутела.
* Глазури за колачи: Нутела, исто така, може да служи како состојка за глазура.
4 Успешност во производството
Во Италија, Нутела стана културен и друштвен феномен. Многу книги се напишани за неа, и важна тема во филмот Бјанка, италијански режисер Нанија Морети.
Нутелата е многу популарна во остатокот од Европа, Канада, Австралија, Нов Зеланд, Турција, Сингапур, Бразил и Јужна Африка, особено кај децата и младите. Таа е помалку популарна во САД, каде што овој производ бил само скап увоз до 2000-тите.
Владислав Богиќевиќ

Владислав Богиќевиќ (7 ноември 1950 Белград, Србија, ФНР Југославија), е поранешен југословенски фудбалер и репрезентативец.
1 Кариера
Богиќевиќ почнал да игра фудбал во 1965 година во младинскиот тим на ФК Црвена Звезда од Белград. Тој брзо се појави во изборите на Југославија. Тој стана професионалец во 1968 година во Марибор и најчесто играше во нападот и на позицијата на играч од средниот ред. По завршената сезона од Марибор ќе помине во Црвена Ѕвезда, каде што ќе ги помине следните осум сезони.
Како пионер, тој почна да игра во пониско рангираниот Булбѕер од Белград, од каде што се пресели во екипата на Црвена Звезда. Тој играше 395 натпревари за Црвена ѕвезда, од кои 184 беа за првенства и постигнаа 42 гола, од кои 17 беа први.
Со Звезда освои две титули на национални шампиони 1972/73 и 1976/77 и еден трофеј на Куп во 1977 година.
Тој се преселил во Њујорк во јануари 1978 година, каде што играл осум сезони. Во тоа време, тој освои четири шампионски титули и беше шест пати номиниран за најдобар играч на американската МСЛ лига.
На крајот од неговата кариера, тој беше чест да го стави во домот на познати личности во Америка, првиот Србин на кого успеваше да ги преземе рацете. Од фудбалерите, тој беше четвртиот на кого му беше доделена оваа чест. Пред тоа, Пеле, Бекенбауер и Коби Џонс, американскиот рекордер за бројот на натпревари што се одиграа во репрезентацијата на САД, ја одржаа оваа чест.
2 Репрезентација на Југославија
Богиќевиќ одигра осум натпревари за омладинската, четири натпревари за младинската и 23 натпревари за високата репрезентација на Југославија.
Дебито на Богиќевиќ за постариот репрезентација се одржа на 9 мај 1971 година во Лајпциг, Источна Германија, во квалификациски натпревар за Европското првенство. Во таа Југославија победи со 2: 1.
Богиќевиќ го одигра последниот натпревар за репрезентацијата на 5 октомври 1977 година, во пријателски натпревар против Унгарија во Будимпешта на Нефстајон. Југославија го изгуби овој натпревар со резултат од 4: 3.
Богиќевиќ исто така беше учесник на Светското првенство во 1974 година во Германија. На ова првенство, тој исто така постигна еден гол во натпреварот против тимот на Заира, каде што конечниот резултат беше 9: 0 за Југославија. Тој го постигна својот втор гол во квалификацискиот натпревар за Европското првенство во Осло против Норвешка. На тој натпревар, Југославија освои 3: 1.
Рајко Јањанин

Рајко Јањанин (Карловац, 18 јануари 1957) — поранешен српски фудбалер, југословенски репрезентативец.
1 Играчка кариера
1.1 Клупска кариера
Неговата играчка кариера ја започна во неговиот роден Карловац. За Динамо играше 209 натпревари и постигна 21 гол. Ја продолжи кариерата по Динамо во Црвена Ѕвезда.
Најбрилијантните моменти од неговата клупска кариера беа на 19 септември 1984 година во Купот на европските шампиони, кога постигна хет-трик во втората половина, со што Црвена Ѕвезда го превртуваше натпреварот против Бенфика, кој загуби од 0: 2. Во 1988 се вратил во Карловац и за кратко време играл за НК Карловац во НШЛ-Северното првенство.
1.2 Репрезентативна кариета
Тој играл за тимот на Јуниор и Јужна Југославија, каде што собрал 37 настапи. Тој играше двапати за сениорската А репрезентација.
2 Тренерска кариера
По играчката кариета тој се посвети на тренинг. Тој е долгогодишен тренер во фудбалската академија во Панатинаикос. Тој исто така беше разузнавач и асистент на првиот тренер.
3 Признанија
3.1 Поединечни
* Најдобар играч на младинскиот турнир во Лас Палмас: 1974.
* Најдобриот играч на грчкото првенство: 1985/86.
3.2 Клупски
''Динамо Загреб''* Куп на Маршал Тито: 1979/1980.
''Црвена Ѕвезда''* Југословенско првенство: 1980/1981, 1983/1984
* Куп на Маршал Тито: 1981/1982, 1984/1985.
3.3 Репрезентативни
''Југославија''* VIII. Средоземни игри - Сплит 1979.
Валцер со Башир

''Валцер со Башир'' (|ואלס עם באשיר) — израелски анимиран воен документарен филм од 2008 година, напишан и режиран од Ари Фолман. Филмот го прикажува Фолман и неговата потрага на своите изгубени сеќавања од неговите искуства како војник во израелско-либанската војна од 1982 година.