R.E.M.

R.E.M. (на македонски се изговара како: ''Ар-и-ем'') ― американска рок-група основана во 1980 г. во Атина, Џорџија. Групата ја основале тапанарот Бил Бери, гитаристот Питер Бак, басистот Мајк Милс и главниот вокал Мајкл Стајп; сите биле студенти на Универзитетот во Џорџија. Како една од првите алтернативни рок-групи, R.E.M се истакнувала по арпеџо-стилот на свирење гитара од страна на Бак; карактеристичниот гласовен квалитет, уникатното сценско присуство и загадочниот текст на песните од страна на Стајп; мелодичниот придружен вокал на Милс; и економичниот стил што го практикувал Бери на тапаните. На почетокот од 1990-тите, другите алтернативни рок-групи како Нирвана и Pavement сметале дека R.E.M. се пионери во жанрот. Откако во 1997 година Бери ја напуштил групата, другите членови ја продолжиле својата кариера во 2000-тите со мешан критички и комерцијален успех. Групата пријателски се распаднал во 2011 година, а членовите почнале да се бават со соло-кариера. R.E.M. продала преку 90 милиони албуми и е една од најпродаваните музички изведувачи во светот.
1 Историја
Во јануари 1980 година, Питер Бак се запознал со Мајкл Стајп и забележале дека имаат сличен вкус за музика. Преку заедничката пријателка Кетлин О'Брајан, Стајп и Бак потоа се запознале со колегите студенти од Универзитетот во Џорџија, Бил Бери и Мајк Милс, кои свиреле заедно уште од средношколските денови и живееле во Џорџија. Се согласиле да соработуваат на неколку песни. Нивната сè уште неименувана група вежбала во осветената епископска црква Света Марија на улицата Оконе во Атина, а прв настап имале на 5 април 1980 година при што изведувале мешавина од оригинали и преработки од 1960-тите и 1970-тите. Групата го одбрала името „R.E.M.“, по случаен избор од речник.''R.E.M.'' е кратенка за брзо движење на очите, фаза на сон.
Во текот на април 1981 година, R.E.M. го снимиле својот прв сингл, „Radio Free Europe“ со независната издавачка куќа Hib-Tone. Прво бил издаден во 1.000 примероци - од кои 600 биле испратени како промотивни копии. Синглот брзо се распродал, па биле објавени уште 6.000 примероци. И покрај ограничениот тираж, синглот бил пофален од критиката, а ''Њујорк Тајмс'' го сврстил во десетте најдобри синглови на годината.
Во 1982 година го објавиле ЕП-то на ''Chronic Town'', прво издание на групата за IRS Records. Во 1983 година, групата го издала својот деби-албум „''Murmur“'' кој бил пофален од критичарите, а групата преку објавување слични изданија секоја година од 1984 до 1988 година: ''Reckoning'', ''Fables of the Reconstruction'', ''Lifes Rich Pageant'', ''Document'' и ''Green'', вклучувајќи ја и наизменичната компилација од б-страна ''Dead Letter Office'' кои биле подеднакво фалени од критиката ја изградила својата репутација. Дон Диксон и Мич Истер ги продуцирале нивните први два албума, Џо Бојд бил продуцент на ''Fables of the Reconstruction, а'' Дон Геман на ''Lifes Rich Pageant.'' Потоа, за следните 10години, во текот на најуспешниот период на групата, R.E.M. решила да го ангажира Скот Лит како продуцент. Тие, исто така, започнале со копродукција на нивниот материјал и свиреле на други инструменти во студио. Постојаните турнеи и поддршката од студентското радио придонеле песната на R.E.M. „The One I Love“ во 1987 година да стане мејнстрим хит сингл. Групата во 1988 година потпишала со Warner Bros. и почнала со своите политички и еколошки мотивирани песни да ги полни арените ширум светот.
Комерцијално најуспешните албуми на R.E.M., ''Out of Time'' (1991) и ''Automatic for the People'' (1992), ги ставиле во авангардата на алтернативниот рок токму кога тој станувал мејнстрим. На 34тите годишни награди Греми, ''Out of Time'' имал седум номинации, а песната од тој албум „Losing My Religion“ била нивна најуспешна и најпродавана песна. Албумот ''Monster'' (1994) ја продолжил низата на успешни албуми. Групата за да го промовира албумот тргнала на својата прва турнеја по шест години; турнејата била нарушена со медицински итни случаи за потребите на три члена од групата. Во 1996 година, за 80 милиони американски долари R.E.M. повторно потпишал со Warner Bros., дотогаш најскап договор за снимање. Турнејата била успешна и бендот го снимил следниот албум, ''New Adventures in Hi-Fi'' (1996). Овој албум се смета како последен одличен албум на групата и е омилен на членовите, кој со текот на годините се здобил со култен статус. Следната година Бери го напуштил бендот, а Стајп, Бак и Милс продолжиле како музичко трио, одвреме навреме дополнувани со студиски музичари, како што се мултиинструменталистите Скот Мекохи и Кен Стрингфелоу и тапанарите Џои Воронкер и Бил Рифлин. Тие ја прекинале соработката и со нивниот долгогодишен менаџер Џеферсон Холт, а адвокатот на бендот Бертис Даунс ги презел менаџерските должности. Групата престанала да работи со Скот Лит, кој бил копродуцент и соработник на шест нивни студиски албуми и како копродуцент го ангажирала Пет Мекарти, кој претходно ги миксал нивните последни два албума.
По нивниот есперимент во електронската музика со албумот ''Up'' (1998) кој не се продавал според плановите, со албумот ''Reveal'' (2001) „свесно се вратиле на нивниот класичен звук“ и албумот добил општи пофалби. Во 2007 година, бендот бил примен во Куќата на славните на рокенролот; првата година во која ги исполнувале условите. Истата година Бери се вратил во групата за учествува на церемонијата за прием и за со групата да ја сними преработката на песната од Џон Ленон „ #9 Dream “ за компилацискиот албум. ''Instant Karma: The Amnesty International Campaign to Save Darfur'' кој пак имал за цел да му помогне на Амнести интернешнал за смирување на војната во Дарфур. По слабиот прием од публиката на албумот ''Around the Sun'' (2004), групата сватила дека треба да ја промени својата музика и за нивните два последни студиски албуми соработувала со копродуцентот Џекниф Ли. Албумите ''Accelerate'' (2008) и ''Collapse into Now'' (2011) биле добро прифатени од публиката, исто како како и нивните први албуми во живо по децениските турнеи. R.E.M. спогодбено се распаднала во септември 2011 година, а нејзините членови продолжиле со различни музички проекти. По распадот биле објавени неколку албуми во живо и архивски албуми. Во неколку интервјуа, членовите од групата изјавиле дека најверојатно нема повторно да се обединат.
2 Наследство
R.E.M. имала клучна улога во создавањето и развојот на музичкиот жанр алтернативен рок. AllMusic навел: „R.E.M. ја означува точката кога постпанкот се претвори во алтернативен рок“. Во раните 1980-ти, музичкиот стил на R.E.M. бил во контраст на постпанк и њу-вејв жанровите кои му претходеле. Со објавувањето на албум ''Murmur'', R.E.M. имал најголемо музичко и комерцијално влијание врз првите групи од алтернативниот рок-жанр во развој.
Првичниот успех на R.E.M. бил вдахновение за други алтернативни бендови. Во текот на својата кариера, групата продала преку 85 милиони плочи ширум светот.
Алтернативни групи како Nirvana, Pavement, Radiohead, Coldplay, Pearl Jam (вокалистот на бендот Еди Ведер ги внел R.E.M. во Rock and Roll Hall of Fame), Live, Stone Temple Pilots, Collective Soul, Alice in Chains, Hootie and the Blowfish и Pwr Bttm биле инспирирани од музиката на R.E.M.. Блек Френсис од Pixies рекол дека ''Murmur'' има „огромно влијание“ врз неговото пишување песни. Курт Кобејн од Нирвана бил обожавател на R.E.M. и имал неисполнети планови да соработува на музички проект со Стајп. Кобејн во интервју ''за Ролинг Стоун'' претходно истата година изјавил: „Не знам како таа група го прави тоа што го прави. Боже, тие се најдобри. Тие се носат со нивниот успех како светци и продолжуваат да создаваат одлична музика.“
Клиф Бартон, од Металика, во средината на 1980-тите ги навел како еден од неговите омилени бендови: „Многу ги слушав R.E.M.. Навистина ми се допаѓаат поради некоја причина. Сметам дека се навистина добри.“
3 Членови
3.1 Главни членови
* Бил Бери ― тапани, перкусии, придружни вокали, повремено бас и клавијатури (1980 ― 1997; повремени концертни настапи со групата 2003 ― 2007)
* Питер Бак ― Гитара, мандолина, бенџо, повремено бас, клавијатури и тапани (1980 ― 2011)
* Мајк Милс ― бас, клавијатури, придружни вокали, повремено главен вокал и гитара (1980 ― 2011)
* Мајкл Стајп ― фронтмен, повремено хармоника, перкусии и гитара (1980 ― 2011)
3.2 Музичари за турнеи и сесии
* Бурен Фаулер ― ритам гитара (1986 ― 1987 година; починал во 2014 година)
* Питер Холсапл ― ритам гитара, бас, клавијатури (1989 ― 1991)
* Скот Мекохи ― ритам гитара, клавијатури, придружни вокали, повремени водечки гитара и бас (1994 ― 2011)
* Нејтан Декември― ритам и главна гитара, перкусии (1994 ― 1995)
* Џои Воронкер ― тапани, перкусии (1998 ― 2002)
* Берет Мартин ― перкусии (1998)
* Кен Стрингфелоу ― клавијатури, бас, придружни вокали, повремена ритам гитара (1998 ― 2005)
* Бил Рифлин ― тапани, перкусии, повремени клавијатури и гитара (2003 ― 2011; починати 2020 година)
4 Дискографија
Студиски албуми
* Murmur (1983)
* Reckoning (1984)
* Fables of the Reconstruction (1985)
* Lifes Rich Pageant (1986)
* Document (1987)
* Green (1988)
* Out of Time (1991)
* Automatic for the People (1992)
* Monster (1994)
* New Adventures in Hi-Fi (1996)
* Up (1998)
* Reveal (2001)
* Around the Sun (2004)
* Accelerate (2008)
* Collapse into Now (2011)
5 Концертни тури
* 1981: Rapid.Eye.Movement.Tour * 1982: Chronic Town Tour
* 1983: Murmur Tour
* 1984: Little America Tour
* 1985: Reconstruction Tour
* 1986: Pageantry Tour
* 1987: Work Tour
* 1989: Green World Tour
* 1995: Monster World Tour
* 1998/99: Up World Tour
* 2001: Reveal World Tour
* 2003: In Time World Tour
* 2004/05: Around the Sun World Tour
* 2008: Accelerate World Tour