Пожар на море

''Пожар на море'' е италијански документарен филм од 2016 година во режија на Џанфранко Рози. Овој филм ја освоил Златната мечка на 66. Меѓународен филмски фестивал во Берлин. Филмот бил номиниран за Оскар за најдобар документарен филм на 89-тото доделување на Оскарите. Бил избран и како италијански кандидат за најдобар странски филм на наградите, но не бил номиниран во таа категорија.
1 Преглед
Филмот бил снимен на сицилијанскиот остров Лампедуза за време на европската мигрантска криза и го ставал опасниот средоземен премин на мигрантите во позадина на обичниот живот на островјаните. Главни ликови во филмот биле дванаесетгодишно момче од локалното рибарско семејство и лекар кој ги лекувал мигрантите при нивното пристигнување. Во својот говор кога јаподигал наградата Златна мечка, Роси изјавил дека неговата намера е да ја зголеми свеста за ситуацијата со мигрантите, велејќи: „Не е прифатливо луѓето да умираат поминувајќи преку морето, за да избегаат од трагедии“.
2 Синопсис
Младото момче, Самуел Пучило, сечело чаталесто гранче од бор за да направи прашка . Со својот пријател Матијас Кучина, тој уживал да резба очи и уста на некои лопати од бодликава круша и да фрла камења со прашка, како игра против непријателска војска. Ова се случувало на островот Лампедуза, додека луѓето од окружната канцеларија на италијанската морнарица, повикани преку радио барање за помош, ја активирале потрагата на море со поморски единици и хеликоптери на крајбрежната стража . Во меѓувреме, животот на островот продолжил. Домаќинката, Марија Сињорело, додека подготвувала ручек, ја слушала локалната радио станица предводена од Пипо Фрагапане, која емитувала музика и песни, а исто така емитувала и вести за погледите и спасувањата во морето.
Бегалците и мигрантите од Северна Африка на преполни чамци се носеле на бродовите на крајбрежната стража, а потоа, претоварени на патролни чамци, се пренесувале на брегот. Овде го сретнале Пјетро Бартоло, докторот кој раководел со амбулантата во Лампедуза и кој со години го прегледувал секој мигрант што се симнувал на островот. Тие потоа биле префрлани со автобус до прифатниот центар за имигранти во Лампедуза прегледувани и фотографирани. Семјуел разговарал со Франческо Манино, роднина кој бил рибар и му раскажал за времето кога бил морнар на трговски бродови и живеел шест, седум месеци на бродот помеѓу небото и морето. Нуркачот Франческо Патерна, нуркал за да лови морски ежови и покрај разбрануваното море.
Кога имало грмотевици, Самуел дома учел и ја слушал својата баба Марија Коста, која му раскажувала како за време на Втората светска војна, ноќно време поминувале воените бродови, фрлајќи лесни ракети во воздухот и како морето станувало црвено. Изгледало исто како да има „пожар во морето“. Марија Сињорело се јавувала на радио за да му посака весел замав ''Фуокоамар'' на нејзиниот син рибар, посакувајќи лошото време да заврши наскоро за да може да излезе да работи на чамецот. Во меѓувреме тоа одело во етерот, во прифатниот центар за имигранти, група бегалци пееле срдечна песна придружена со приказната за нивните перипетии.
Д-р Бартоло, покажувајќи ја фотографијата од брод со 860 луѓе, раскажувал за оние кои не успевале, особено оние кои пловеле под палубата со денови, уморни, гладни, дехидрирани, натопени и изгорени од гориво. Трогнат и вознемирен, докторот раскажувал колкумина можел да лекува и на колкумина пак морал да им ги прегледа телата извлечени на море, вклучувајќи и многу жени и деца, што го отежнувало неговото навикнување. Така, додека Самуел растел и се соочувал со тешкотиите да стане морнар, трагедијата на мигрантите и посветеноста на спасувачите на море продолжувала .
3 Прием
Филмот имал оцена од 95% од Rotten Tomatoes, врз основа на 93 критики со просечна оцена од 7,82 од 10. Критичкиот консензус на веб-страницата велел: Филмот„ ''Пожар на море,,'' нуди јасни очи, но емпатичен поглед на аголот на светот, чиј терен можеби е непознат за многумина, но чија приказна на луѓето останува универзална“. Исто така, имал оценка од 87% од 100 на Metacritic, врз основа на 20 критичари, што укажува на „универзално признание“.
Мерил Стрип, претседателката на берлинското жири, го нарекла филмот ,,Храбар хибрид на снимки и намерно раскажување приказни што ни овозможува да размислиме што може да направи документарецот. Тоа е ургентно, имагинативно и неопходно снимање филм.“ Ендрју Пулвер, пишувајќи за ''„Гардијан“'', го опишал документарецот како „препознатлив, хуман кинематографски стил“ и дека е „збирка на ситни детали, кои се претвораат со осмоза, во шокантно ископување на механиката на кризата“. Тој го фалел што индиректно и пристапил на трагедијата, преку жителите на Лампедуза. Филмот бил ценет и од италијанскиот премиер Матео Ренци, кој изјавил дека со себе ќе носи 27 ДВД-а од филмот на седница на Европскиот совет . Секоја од копиите била дадвана на шеф на држава или влада на Европската унија.''„Економист'' “ сметал дека филмот има „убава кинематографија и застрашувачки слики, но има и чудни избори и матни приоритети“ и тој се спротивставил на недостатокот на врска на филмот помеѓу бегалската криза и влијанието што го имал врз животите на интервјуираните жители на островот.
Во 2019 година, ''Гардијан'' го рангирал ''Fire at Sea'' на 53-то место во својата листа 100 најдобри филмови на 21-от век.
4 Поврзано
* Список на пријавени за 89-то Оскари за најдобар странски филм
* Список на италијански пријавени за Оскар за најдобар странски филм