Воени прогонства на Германците (1944–1950)

Во подоцнежните фази на Втората светска војна и повоениот период, германските граѓани и лицата од германското потекло често биле цел на протерување или бегање од разни земји од Источна Европа и Средна Европа и испраќани на преостанатите територии на Германија и Австрија. По 1950 година, некои од нив емигрирале во САД, Австралија и други земји. Населените области ги опфаќаат поранешните Источни територии на Германија, кои биле припоени кон Полска и Советскиот Сојуз по војната, како и од Германците кои живееле во предвоените граници на Полска , Чехословачка, Унгарија, Романија, Југославија и балтичките држави. Нацистите направиле планови да отстранат голем број на луѓе од словенско и еврејско потекло од Источна Европа и да ја населат областа со Германци. Повоеното протерување на Германците формирало голем дел од геополитичката и етничката реконфигурација на Источна Европа по Втората светска војна, која се обидела да создаде етнички хомогени нации во рамките на редефинираните граници. Помеѓу 1944 и 1948 година, околу 31 милиони луѓе, вклучително и етнички Германци, како и германски државјани, биле трајно или привремено протерани од Средна и Источна Европа.
До 1950 година, вкупно околу 12 милиони Германци избегале или биле протерани од Источна и Средна Европа во Западна Германија и Австрија. Западната германска влада бројките ги проценува на 14 милиони, вклучувајќи етнички германски мигранти во Германија по 1950 година и децата родени со протераните нивни родители. Најголемиот број доаѓале од постоечките германски територии што се предале на Полска и Советскиот Сојуз (околу 7 милиони) и од Чехословачка (околу 3 милиони).
Бројот на жртвите е спорен, со проценки кои се движат од 500.000, до демографска проценка на Западна Германија од 1950-тите години од над 2 милиони. Неодамнешните проценки од страна на некои историчари содржат бројка од 500-600.000 потврдени смртни случаи. Тие тврдат дека луѓето на западногерманските власти немале соодветна поддршка и дека за време на Студената војна повисоките бројки се користеле за политичка пропаганда. Германскиот историски музеј ја става оваа бројка на 600.000, тврдејќи дека бројката од 2 милиони смртни случаи во претходните владини студии не може да биде поддржана. Сегашната официјална позиција на германската влада е дека бројот на жртвите се движи од 2 до 2,5 милиони цивили.
Отстранувањата се случиле во три фази кои се преклопуваат, од кои првата била организирана евакуација на етничките Германци од страна на нацистичката влада во пресрет на напредната Црвена армија, од средината на 1944 до почетокот на 1945 година. Втората фаза била неорганизираното бегство на етничките Германци веднаш по поразот на Вермахтот. Третата фаза била поорганизирано протерување по Потсдамскиот договор на сојузничките водачи, кој ги редефинирал границите на Средна Европа и ги одобрил протерувањата на етничките Германци од Полска, Чехословачка и Унгарија. Многу германски цивили биле испратени во логори на принудна работа како дел од германските репарации во земјите во источна Европа. Големите протерувања биле завршени во 1950 година. Проценките за вкупниот број на лица од германско потекло кои сè уште живеат во Средна и Источна Европа во 1950 година се движат од 700.000 до 2,7 милиони.