procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Муавија II

Муавија II ибн Јазид бил третиот калиф на Омејадската династија, владеел многу кратко (683–684) и останал запаметен како млад и слаб владетел кој не успеал да ја стабилизира империјата во време на граѓанска војна.
1 Ран живот
Муавија II е роден околу 664 година во Сирија, како син на Јазид I и внук на Муавија I, основачот на Омејадскиот калифат. На престолот се искачил по смртта на неговиот татко Јазид I во 683 година, но бил многу млад, околу 19 години, и без политичко искуство. Неговото владеење се совпаднало со периодот познат како Втора фитна, голема граѓанска војна во исламскиот свет, кога легитимитетот на Омејадите бил жестоко оспоруван.
2 Владеење
Муавија II имал власт само во Дамаск и делови од јужна Сирија, додека големи делови од империјата биле под контрола на неговите противници. Најсилен ривал му бил Абдула ибн ал-Зубејр, кој се прогласил за калиф во Мека и добил широка поддршка во Хиџаз и други региони. Муавија II бил болен и слаб, па не можел да води активна политика или воени кампањи. Се вели дека дури и одбил да ја преземе целосната одговорност за калифатот, признавајќи дека не е способен да владее.
Неговото владеење траело само неколку месеци, а тој починал во 684 година во Дамаск, на возраст од околу 19–20 години. Со неговата смрт завршила Суфијанидската гранка на Омејадите (потомци на Муавија I), а власт ја презел Марван I, кој ја основал новата Марванидска линија на Омејадската династија.
Пат кон југот

''Пат кон југот'' (|Southbound) — американски антологиски филм на ужасите од 2015 г. во режија на Radio Silence, Роксана Бенџамин, Дејвид Брукнер и Патрик Хорват. Продуценти на филмот се Бред Миска и Роксана Бенџамин. Филмот премиерно бил прикажан на Меѓународниот кинофестивал во Торонто на 16 септември 2015 г., а на 5 февруари 2016 г. започнал со ограничено прикажување во кината низ САД.
Филмот бил вклучен на бројни списоци за најдобри филмови на ужасите во 2016 г., вклучувајќи ги и оние на списанијата и порталите ''Rolling Stone'', BuzzFeed и Thrillist.
1 Содржина
На еден пуст дел од автопатот низ пустината, преморени патници — двајца мажи што бегаат од сопственото минато, музичка група на пат кон својот следен настап, човек што се обидува да стигне дома, брат во потрага по својата одамна изгубена сестра и семејство на годишен одмор — се принудени да се соочат со своите најголеми стравови и најмрачни тајни во низа меѓусебно поврзани приказни на ужас и каење на отворениот пат.
2 Улоги
Чад Вилела, Мич
Мет Бетинели-Олпин, Џек
Фабијан Терес, Сејди
Хана Маркс, Ева
Натали Лав, Ким
Кејт Бихан, Кејт
Дејви Џонсон, Дејл
Сузан Берк, Бети
Марван I

Марван I ибн ал-Хакам бил четвртиот калиф на Омејадската династија (684–685) и основач на новата „Марванидска“ гранка на Омејадите. Неговото владеење било кратко, но пресудно за опстанокот на династијата во време на Втората фитна (граѓанска војна).
1 Ран живот
Марван I е роден околу 623 или 626 година во Мека, во влијателното семејство на Омејадите. Тој бил внук на Умеја ибн Абд Шамс и припадник на истата линија што ја дала и Муавија I. Во младоста служел како администратор и војсководец, а за време на владеењето на неговиот братучед калифот Усман (644–656) учествувал во походи против Византијците во Северна Африка, каде стекнал богатство и углед.
2 Владеење
По смртта на Муавија II во 684 година, Омејадската власт била во криза. Многу региони го признавале Абдула ибн ал-Зубејр како калиф, а Сирија и Ирак биле во немири. На собирот во Џабија, сириските племиња го избрале Марван за калиф, со што започнала нова династичка линија – Марванидите. Неговата задача била да ја консолидира власта и да ја спаси династијата од распад.
Најважниот настан од неговото владеење е битката кај Марџ Рајт (684), каде што силите на Марван ги поразиле приврзаниците на ибн ал-Зубејр и племињата што му се спротивставиле. Со оваа победа тој ја обезбедил контролата врз Сирија и ја зацврстил позицијата на Омејадите. Сепак, неговата власт останала ограничена, бидејќи Хиџаз и Ирак сè уште биле под контрола на противниците.
Марван I владеел помалку од една година и починал во април или мај 685 година, на возраст меѓу 59 и 63 години, најверојатно во Дамаск или во ал-Синабра. По него престолот го наследил неговиот син Абд ал-Малик ибн Марван, кој станал еден од најзначајните калифи на Омејадската династија и ја претворил во силна империја.
Марван I останува запаметен како владетел кој ја спасил династијата од колапс и поставил темели за нејзиното продолжено владеење. Иако неговото време било кратко, неговата улога била клучна за трансформацијата на Омејадите од нестабилна власт кон централизирана и моќна држава.
Ал-Валид I

Ал-Валид I ибн Абд ал-Малик бил шестиот калиф на Омејадската династија (705–715) и еден од најуспешните владетели, познат по големата експанзија на исламската империја и по значајни архитектонски проекти.
1 Владеење
Роден е околу 668 година како син на Абд ал-Малик ибн Марван. На престолот се искачил во 705 година, наследувајќи го својот татко. Неговото владеење се смета за златно време на Омејадите, бидејќи империјата достигнала најголема територијална ширина. Под негово водство, муслиманските армии ја освоиле Северна Африка, стигнувајќи до Атлантикот, а од таму започнало освојувањето на Иберискиот Полуостров (711), што довело до создавање на Ал-Андалус во Шпанија. Истовремено, на исток, муслиманските сили навлегле длабоко во Централна Азија, стигнувајќи до границите на Индија.
Ал-Валид бил познат и по големи градителски проекти. Тој ја проширил и украсил Џамијата во Дамаск (Омајадската џамија), една од најимпресивните градби на исламската архитектура. Исто така, вложил во инфраструктура – патишта, болници, и системи за помош на сиромашните и инвалидите, што ја зацврстило неговата репутација како владетел кој се грижел за благосостојбата на своите поданици.
Неговото владеење било обележано со стабилност и економски просперитет, благодарение на силната администрација што ја наследил од татко му и на ефикасното управување со новите територии. Ал-Валид починал во 715 година, а по него престолот го наследил неговиот брат Сулејман ибн Абд ал-Малик.
Ал-Валид I останува запаметен како владетел кој ја проширил исламската империја до најголеми граници и оставил трајно наследство преку архитектурата и институциите што ги изградил.
Абд ел-Малик ибн Марван

Абд ел-Малик ибн Марван бил петтиот калиф на Омејадската династија (685–705) и еден од најзначајните владетели, познат по тоа што ја консолидирал империјата, ја централизирал администрацијата и го вовел арапскиот како официјален јазик на управата.
1 Ран живот
Абд ел-Малик е роден околу 646/647 година во Медина, во семејството на Марван I. Тој бил добро образован, познат како ученик во исламските науки и хадиси, пред да стане калиф. На престолот се искачил по смртта на неговиот татко во 685 година, во време на голема нестабилност – Втората фитна. Голем дел од империјата бил под контрола на неговиот ривал Абдула ибн ел-Зубејр, кој владеел од Мека.
2 Владеење
Во првите години од владеењето, Абд ел-Малик се соочил со востанија и поделби. Клучна улога во неговата консолидација имал неговиот генерал Ал-Хаџџај ибн Јусуф, кој со сурови методи ја зацврстил Омејадската власт во Ирак и ја поразил опозицијата. Во 692 година, Абд ел-Малик конечно го победил ибн ел-Зубејр во Мека, со што ја обединил империјата под своја власт.
Една од неговите најважни реформи била арабизацијата на администрацијата – тој го вовел арапскиот јазик како официјален во управата и финансиските документи, заменувајќи ги грчкиот и персискиот. Ова ја зацврстило културната и политичката идентичност на исламската држава. Дополнително, тој вовел нов систем на монети, со арапски натписи и исламски симболи, што ја означило независноста на калифатот од Византија.
Абд ел-Малик е познат и по изградбата на Куполата на Карпата во Ерусалим околу 691–692 година, еден од најстарите и најзначајни исламски споменици. Овој архитектонски проект имал и политичка цел – да ја зацврсти легитимноста на Омејадите и да создаде исламски центар наспроти Мека, која тогаш била под контрола на неговиот ривал.
Неговото владеење траело дваесет години, до неговата смрт во октомври 705 година во Дамаск. По него престолот го наследил неговиот син Ел-Валид I, кој ја продолжил политиката на експанзија и стабилизација.
Абд ел-Малик останува запаметен како владетел кој ја претворил Омејадската држава од нестабилна во силна и централизирана империја. Неговите реформи во администрацијата, јазикот и монетарниот систем имале трајно влијание врз исламската цивилизација.
Умар ибн Абд ал-Азиз

Умар II ибн Абд ал-Азиз бил осмиот калиф на Омејадската династија (717–720) и еден од најпочитуваните владетели, често нарекуван „''праведниот Омејад''“ поради неговата побожност, скромност и реформаторски дух.
1 Ран живот
Роден е околу 682 година во Медина, во семејство поврзано со Омејадите. Бил внук на Марван I и оженет со ќерката на Абд ал-Малик, што го поврзувало со двете главни линии на династијата. Познат уште од младоста како учен и побожен човек, Умар II се истакнувал со својата наклонетост кон исламските науки и со својата скромност.
2 Владеење
На престолот се искачил во 717 година, по смртта на неговиот братучед Сулејман ибн Абд ал-Малик, кој го назначил за наследник. За разлика од многу други Омејадски калифи, Умар II се обидел да ја води државата во духот на праведност и исламски морал. Тој ја намалил раскошната потрошувачка на дворот, ја ограничил моќта на гувернерите и се грижел за сиромашните и слабите.
Една од неговите најзначајни реформи била во однос на џизијата (данокот за немуслиманите). Умар II наредил дека новите муслимански преобратеници не треба да плаќаат џизја, со што ја охрабрил искрената исламизација на империјата. Оваа политика имала големо влијание врз ширењето на исламот, особено во Персија и Централна Азија.
Неговото владеење било кратко, само околу две години, но оставило силен впечаток. Починал во 720 година, на возраст од околу 38 години, најверојатно во Дамаск. Некои извори дури тврдат дека бил отруен поради неговите реформи, кои не им одговарале на влијателните кругови во династијата.
Умар II останува запаметен како исклучок меѓу Омејадските калифи – владетел кој се стремел кон праведност, побожност и морална чистота. Во исламската традиција, особено кај сунитите, тој често се смета за еден од „праведните калифи“ и се издвојува од останатите Омејади по својата репутација.
Сулејман ибн Абд ел-Малик

Сулејман ибн Абд ел-Малик бил седмиот калиф на Омејадската династија (715–717), познат како владетел што ја продолжил моќта на империјата, но и како човек што ја насочил кон нови предизвици.
1 Владеење
Роден е околу 674 година како син на Абд ел-Малик ибн Марван и брат на неговиот претходник Ел-Валид I. На престолот се искачил во 715 година, веднаш по смртта на Ал-Валид. За разлика од својот брат, кој бил енергичен и амбициозен, Сулејман бил повеќе внимателен и религиозно наклонет владетел.
За време на неговото владеење, империјата продолжила да се шири. Најзначајниот настан бил опсадата на Константинопол (717–718), која започнала под негово водство. Иако оваа опсада завршила неуспешно, таа претставувала еден од најголемите обиди на муслиманските армии да го освојат византискиот главен град. Сулејман исто така ја зајакнал контролата над Ирак и Хиџаз, а неговиот генерал Ал-Хаџџај ибн Јусуф останал влијателна фигура во управата.
Сулејман бил познат по тоа што се грижел за праведност и за религиозните обврски. Се вели дека бил побожен и скромен, и дека настојувал да ја води државата во согласност со исламските принципи.
Неговото владеење било кратко – починал во 717 година, на возраст од околу 43 години. Пред смртта, тој го назначил Умар II ибн Абд ел-Азиз за свој наследник, човек познат по својата побожност и реформи, што покажува дека Сулејман сакал да ја насочи династијата кон поумерено и праведно владеење.
Ибрахим ибн ал-Валид

Ибрахим ибн ал-Валид бил тринаесеттиот калиф на Омејадската династија (744), но неговото владеење било исклучително кратко и речиси без значајни дела, бидејќи империјата тогаш веќе била во длабока криза.
1 Владеење
Роден е како син на Ал-Валид I и брат на Јазид III. На престолот се искачил во 744 година, веднаш по смртта на својот брат, но неговата власт не била широко прифатена. Повеќето племиња и гувернери не го признавале, а империјата била во состојба на хаос и поделби.
Ибрахим владеел само неколку месеци. Неговата позиција била слабa, бидејќи немал доволна поддршка ниту во Сирија, ниту во другите региони. Брзо бил соборен од Марван II ибн Мухаммад, кој ја презел власта и станал нов калиф.
По соборувањето, Ибрахим бил принуден да се повлече од политиката. За неговиот живот по падот има малку информации, но се знае дека не играл значајна улога во понатамошните настани.
Ибрахим ибн ал-Валид останува запаметен како еден од најкраткотрајните и најслабите Омејадски калифи, симбол на нестабилноста што ја зафатила династијата во последните години пред нејзиниот пад.
Хишам ибн Абд ал-Малик

Хишам ибн Абд ал-Малик бил десеттиот калиф на Омејадската династија (724–743) и еден од најдолговечните владетели, владеејќи речиси дваесет години. Неговото владеење се смета за период на стабилност, економски развој и културен напредок, но истовремено и за време на големи воени предизвици.
1 Владеење
Роден е околу 691 година како син на Абд ал-Малик ибн Марван и брат на претходните калифи Ал-Валид I, Сулејман и Јазид II. На престолот се искачил во 724 година, наследувајќи го својот брат Јазид II. Хишам бил познат како строг, дисциплиниран и побожен владетел, кој настојувал да ја води империјата со ред и праведност.
За време на неговото владеење, Омејадската империја достигнала голема стабилност. Тој ја зајакнал администрацијата, го подобрил даночниот систем и се грижел за економскиот развој. Хишам бил познат по тоа што поддржувал земјоделството и инфраструктурата, а исто така вложувал во културни и архитектонски проекти.
Воените походи за време на неговото владеење биле значајни, но не секогаш успешни. На запад, муслиманските армии продолжиле со освојувања во Франција, каде што во 732 година биле поразени во битката кај Поатје (Тур) од Карло Мартел – настан што го означил крајот на муслиманската експанзија во Западна Европа. На исток, неговите генерали воделе кампањи во Кавказ и Централна Азија, но се соочувале со силен отпор.
Хишам бил познат и по својата побожност и скромност. Се вели дека живеел релативно едноставно и настојувал да ја води државата во согласност со исламските принципи. Сепак, неговата строгост понекогаш предизвикувала незадоволство кај племињата и гувернерите.
Починал во 743 година, на возраст од околу 52 години, во Дамаск. По него престолот го наследил неговиот братучед Ал-Валид II, чијо владеење било многу пократко и контроверзно.
Јазид III

Јазид III ибн ал-Валид бил дванаесеттиот калиф на Омејадската династија (744), чие владеење било исклучително кратко и обележано со обид за враќање на моралната строгост и побожноста во калифатот.
1 Владеење
Роден е околу 701 година како син на Ал-Валид I и братучед на Ал-Валид II. На престолот се искачил во 744 година, откако неговиот братучед Ал-Валид II бил убиен во заговор. Јазид III се претставувал како побожен и скромен владетел, кој сакал да ја поправи репутацијата на династијата поради раскошниот и непопуларен стил на Ал-Валид II.
Неговото владеење било обележано со обиди за реформи и враќање кон исламските принципи. Тој настојувал да ја намали раскошната потрошувачка на дворот и да ја зајакне праведноста во управата. Сепак, неговата власт била многу ограничена, бидејќи империјата веќе била во длабока криза, со силни племенски поделби и ривалства.
Јазид III владеел само околу шест месеци. Починал во истата година, 744, најверојатно од болест, и бил наследен од неговиот брат Ибрахим ибн ал-Валид, чијо владеење било уште пократко и нестабилно.
Јазид III останува запаметен како владетел кој се обидел да ја врати побожноста и моралната строгост во Омејадската династија, но неговото кратко владеење не оставило трајни резултати. Тој е дел од периодот на голема нестабилност што постепено довела до падот на Омејадите во 750 година.
Јазид II

Јазид II ибн Абд ал-Малик бил деветтиот калиф на Омејадската династија (720–724), познат како побожен владетел, но и како човек чија политика понекогаш предизвикувала контроверзии.
1 Владеење
Роден е околу 687 година, син на Абд ал-Малик ибн Марван и брат на претходните калифи Ал-Валид I и Сулејман. На престолот се искачил во 720 година, по смртта на Умар II, кој бил негов братучед. За разлика од Умар II, кој се истакнувал со реформи и праведност, Јазид II бил повеќе традиционален владетел, но сепак со силна побожност.
Еден од најпознатите настани од неговото владеење е неговата забрана на иконите и религиозните слики во црквите и јавните места, што претставува рана форма на иконоборство. Тој наредил уништување на христијанските икони и мозаици, што предизвикало големи реакции кај христијанското население во империјата. Оваа политика се смета за една од првите систематски акции против религиозната уметност во исламската држава.
Во политичка смисла, неговото владеење било релативно мирно, но не толку енергично како кај неговите претходници. Империјата останала стабилна, а администрацијата продолжила да функционира врз основа на реформите воведени од неговиот татко и брат.
Јазид II починал во 724 година, на возраст од околу 37 години, во Дамаск. По него престолот го наследил неговиот брат Хишам ибн Абд ал-Малик, кој ќе владее речиси две децении и ќе биде еден од најзначајните Омејадски калифи.
Јазид II останува запаметен како владетел кој ја одржал стабилноста на империјата, но неговата политика против иконите го издвојува како фигура што оставила специфичен белег во историјата на односите меѓу исламот и христијанството.
Ал-Валид II

Ал-Валид II ибн Јазид бил единаесеттиот калиф на Омејадската династија (743–744), познат како контроверзен владетел чијо кратко владеење ја ослабило династијата и ја довело во уште поголема нестабилност.
1 Владеење
Роден е околу 706 година, син на Јазид II и внук на Абд ал-Малик ибн Марван. На престолот се искачил во 743 година, наследувајќи го својот чичко Хишам ибн Абд ал-Малик. За разлика од Хишам, кој бил строг и побожен, Ал-Валид II бил познат по раскошен и хедонистички животен стил.
Историските извори го опишуваат како човек кој се занимавал повеќе со забава, поезија и раскош отколку со управување на државата. Неговата репутација како „''непобожен''“ владетел предизвикала големо незадоволство меѓу религиозните кругови и племињата. Се вели дека дури и отворено се потсмевал на исламските обичаи, што дополнително ја нарушило неговата легитимност.
Политички, неговото владеење било кратко и исполнето со конфликти. Многу племиња и гувернери одбиле да го признаат, а неговата непопуларност довела до заговори против него. Во 744 година, само една година по неговото доаѓање на власт, Ал-Валид II бил убиен во заговор организиран од негови противници, со што неговото владеење завршило нагло и насилно.
Со неговата смрт започнал период на голема нестабилност во Омејадската империја, бидејќи различни фракции се бореле за престолот. Оваа криза постепено ја ослабила династијата и ја подготвила почвата за нејзиниот пад во 750 година.
Димче Величковски-Еребица

Димче Јовчев Величковски-Еребица ''(прекар Барутана)'' ( во — во ) — учесник во НОВ на Македонија, столар, комунистички деец и првоборец.
1 Животопис
Станал член на Синдикалната подружница на дрводелските работници и член на СКОЈ (1924), а потоа и член на МК на СКОЈ во Куманово (1925). Во партиската провала на членовите на КПЈ во Куманово (1929), заедно со други 14 активисти, бил уапсен на отслужување на воениот рок во Крушевац и спроведен во Куманово, а на судењето во Белград (јануари, 1930) бил осуден на 7 години. Пресудата ја издржувал во Казнениот завод во Сремска Митровица заедно со поголема група истакнати македонски револуционери, каде што учествувал во 16-дневниот штрајк со глад. Таму бил близок со Моша Пијаде. По враќањето пак продолжил со партиската активност, поради што, заедно со 20 други кумановски комунисти, бил интерниран во Меѓуречје кај Ивањица (1940). По Априлската војна (1941) се вратил во Куманово и станал борец на Козјачкиот НОПО (12-17. Ⅹ 1941). При разбивањето на Одредот од бугарската војска и полиција, бил заробен и при спроведувањето убиен.''„Да се стрела тој џган, што го лаже и злосторствува народот"''''-'' реакција на Димче за теророт кој го спроведувала бугарската окуапциона војска.
1.1 Во чест на Димче Еребица
Во Куманово една фабрика и едек ракоменте клуб се именувани по него.
Народот ја има испеано и народна песна ''(Битка се бие кумановско поле)'' во негова чест.
Ванчо Балевски

Ванчо Балевски — македонски фудбалер и тренер. Играл како играч од средниот ред за ФК Вардар. Исто така, играл во странство за „Карлсруер“ во Бундеслигата, како и за „Торонто Метрос-Кроација“ во Северноамериканската фудбалска лига.
1 Кариера како играч
Ванчо е роден во Скопјe на 3 јули 1947 година како син на Тодор Балевски, кој играл за „Вардар“ во текот на доцните 1940-ти и 1950-тите. Вдахновен од својот татко и под менторство на својот соиграч Урош Петровски, Ванчо се искачувал во рангот и ги добивал пофалбите на играчи како Миљан Миљаниќ и Анте Младиниќ, а потоа почнал да игра во младинската репрезентација на Македонија. Тој постигнал понатамошен успех достигнувајќи до младинската репрезентација на Југославија заедно со Михајло Чаршафски и Лазар Мојсов. И покрај првичните успеси во фудбалската кариера, тогашниот тренер на „Вардар“, Хуго Рушевљанин, сметал дека Балевски не е доволно добар за да игра за првиот тим. Разочаран, Балевски преминал во месниот ривал Работнички, каде што играл заедно со Томче Филиповски, Јосиф Сребров, Миди Каратошев и Панде Наков. За Работнички играл две сезони, сè до доаѓањето на новиот тренер на „Вардар“, Душан Варагиќ, кој му понудил на Балевски да се врати во својот матичен тим.
По краток престој во задолжителната воена служба, тој го имал својот прв настап во сезоната 1968-69 во Првата југословенска лига, каде што настапил само шестпати поради неговото доцно пристигнување. Следната сезона, 1969-70, тој бил поприсутен во текот на сезоната и имал 27 настапи. И покрај ова, клубот испаднал од највисоката лига на југословенскиот фудбал. За среќа на Балевски и неговите соиграчи, тренерот Кирил Симоновски веднаш го вратил клубот од Втората лига, а Балевски бил вториот најдобар стрелец за клубот со девет гола, по 16-те на Крсто Врбица. Следната сезона 1971-72 ја виде една од најдобрите сезони на Балевски, бидејќи тој бил најдобар стрелец со 8 гола во 34 настапи. До неговата последна сезона во сезоната 1974-75, Балевски имал 379 настапи за „Вардар“ и постигнал 128 гола, вбројувајќи се меѓу десетте најдобри стрелци на клубот.
По неговата успешна кариера во „Вардар“, Балевски потпишал договор со Хајдук Сплит во втората половина од сезоната 1974-75, каде што одиграл само 16 натпревари и постигнал три гола. Откако клубот ја освоил титулата и останал во Прва лига на Југославија во сезоната 1975-76, Балевски заминал во Германија, каде играл за Карлсруер, во сезоната 1976-77. Таму останал во првата половина од сезоната 1977-78, сè додека не го привлекол вниманието на тренерот на Торонто Метрос-Кроација, Домагој Капетановиќ, и одиграл 14 натпревари и постигнал 7 гола. Последната сезона пред да се пензионира, ја поминал во „Олимпија Љубљана“ во сезоната 1978-79.
2 Кариера како менаџер
Балевски го наследил Добре Димовски како селектор на женската фудбалска репрезентација на Македонија од 2014 до 2016 година.
Самсон

Самсон (|שִׁמְשׁוֹן) — старозаветен судија херој, кој се прославил со своите подвизи во борбата против Филистејците.
Најпознатиот мотив е оној за неговата љубов кон лукавата Далила, која ја дознала тајната на неговата натчовечка сила — неговата долга коса. Таа му ја потстрижала косата и го предала во заробеништво на Филистејците.
1 Раѓање
Според Библијата, Самсон живеел во времиња на постојани судири меѓу Израел и Филистеја, при што Бог повеќепати ги предавал Израилците во рацете на Филистејците за да ги дисциплинира. Таткото на Самсон бил Маној — човек од Дановото племе, чија жена првично била неротка. Еден ден пред неа се појавил ангел Господов, кој ѝ кажал дека Бог ќе ја дарува со син што ќе го поведе израилскиот народ против Филистејците. За таа цел, таа требало да се воздржува од алкохол и да не ја потстрижува или сече косата на своето дете. Тоа ќе биде Назореј уште од своето раѓање. Жената на Маној му поверувала на ангелот, а самиот тој му се молел на Бога неговиот пратеник да се појави уште еднаш за да ги научи како да се грижат за момчето што ќе им се роди.
Откако ангелот Господов се вратил, Маној го прашал за неговото име, но тој одговорил: „''Зошто прашуваш за името мое? Тоа е чудесно''“. Тогаш Маној подготвил жртва за него, но ангелот ја одбил и рекол дека таа може да биде принесена само за Бога. Ангелот ги допрел жртвите и тие се запалиле, а тој се вознел кон небото. Овој настан оставил голем впечаток кај Маној и тој се плашел за својот живот поради верувањето дека никој не преживува откако ќе го види Бога. Жена му, пак, го успокоила велејќи му дека Бог нема намера да ги убие штом им открил такви нешта. Подоцна им се родил синот и бил одгледан според дадените насоки.
2 Во христијанството
Христијанските богослови, толкувајќи ја Книгата на судиите, преку примерот со Далила го нагласуваат значењето на борбата против телесните страсти:
Толку потешка е борбата со похотта отколку подвигот во воените редови! Оној што беше толку славно храбар и се прослави со чудни подвизи, сластољубието го направи заробеник. Тоа го лиши и од Божествената благодат. Теодорит Кирски, ''Толкување на Книгата на судиите''
Јован Златоуст во однесувањето на Далила гледал вмешаност на ѓаволот:
''Од дамнина во рајот ѓаволот го рани Адама преку жена... преку жена го ослепи и најхрабриот Самсон...'' Јован Златоуст, ''Слово на свети Јован Златоуст за денот на отсекувањето на главата на Светиот Претеча Господов Јован''
Истовремено, самоубиството на Самсон („Умри, душо моја, со Филистејците“) со векови ги збунувало богословите, убедени во грешноста на самоубиството. Свети Августин изнел мислење дека смртта на Самсон не може да се смета ниту за убиство, ниту за самоубиство, бидејќи тој не бил воден од сопствената волја, туку од Светиот Дух. Џон Дон во трактатот „Бијатанатос“ (1608) не само што ја навел смртта на Самсон како аргумент во одбрана на самоубиството, туку и маките на Христос на крстот ги толкувал како самоубиство, особено што според традиционалната богословска доктрина, Самсон со својата жртва за народот е предвесник и симбол на Христос.
Марван II

Марван II ибн Мухамед бил четиринаесеттиот и последен калиф на Омејадската династија (744–750), чие владеење завршило со падот на Омејадите и воспоставувањето на Абасидскиот калифат.
1 Ран живот
Роден е околу 688 година, потекнувал од гранката на Омејадите во северна Сирија. Пред да стане калиф, служел како гувернер на Ерменија и Азербејџан, каде што стекнал воено искуство и репутација како способен командант. По соборувањето на Ибрахим ибн ал-Валид во 744 година, Марван II ја презел власта и се обидел да ја стабилизира империјата, која тогаш била во длабока криза.
2 Владеење
За време на неговото владеење, империјата била зафатена од постојани востанија и племенски конфликти. Најголем предизвик бил подемот на Абасидите, кои добиле широка поддршка во Хорасан и Ирак. Марван II се обидел да ја зацврсти својата власт со воени походи и административни реформи, но неговата позиција била ослабена од непопуларноста на Омејадите и од внатрешните поделби.
Клучниот момент бил битката кај Голаб (750), каде што силите на Марван II биле решително поразени од Абасидите. По поразот, тој побегнал во Египет, но бил фатен и убиен истата година. Со неговата смрт завршила владејачката историја на Омејадите во источниот исламски свет.
Сепак, дел од Омејадското семејство успеало да избега во Ал-Андалус (Шпанија), каде што во 756 година Абд ар-Рахман I ја основал Омејадската династија во Кордоба, која ќе владее неколку векови.
Марван II останува запаметен како последниот Омејадски калиф во Дамаск, чие владеење било обележано со постојани војни и пад на династијата. Тој е симбол на крајот на една ера и на преминот кон новата власт на Абасидите.
Jeepers Creepers (песна)

''Jeepers Creepers'' (македонски: ''Џиперс Криперс'') — популарна песна и џез-стандард. Музиката е напишана од Хари Ворен, а текстот од Џони Мерсер за филмот ''Going Places'' од 1938 г. Песната за првпат била изведена од Луис Армстронг, а подоцна била препеана од многу други музичари.
Во 1938 г., песната била номинирана за „Оскар“ за најдобра оригинална песна, но изгубила од песната ''Thanks for the Memory''. ''Jeepers Creepers'' била вклучена во колекцијата на Смитсонијан од 1984 г., ''American Popular Song: Six Decades of Songwriters and Singers'', како и во албумот ''The Songs of Harry Warren'' од 1998 г.
1 Преглед
Оваа песна за првпат се појавува во филмот од 1938 г., ''Going Places'', во кој главните улоги ги толкуваат Дик Пауел, Анита Луиз и Роналд Реган. Ја изведува Луис Армстронг, кој ја игра улогата на Гејбриел, дресер на тркачки коњ по име Џиперс Криперс (Jeepers Creepers). Џиперс Криперс е многу див коњ што се смирува и дозволува да биде оседлан само кога Гејбриел му ја свири оваа песна на својата труба или му ја пее. Името на коњот е еуфемизам за залудно спомнување на името на Исус Христос; во најмала рака, зборот „jeepers“ се појавува во англискиот јазик најдоцна до 1929 г.
Текстот на песната е заштитен со авторски права; најпознати се првите два стиха:
„Jeepers Creepers, where’d ya get those peepers?Jeepers Creepers, where’d ya get those eyes?“ ''(Џиперс Криперс, од каде ти се тие очиња?''''Џиперс Криперс, од каде ти се тие очи?)''
Велика Јоновска

Велика Јоновска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Пред војната била симпатизер на напредното работничко движење, а од 1941 година активно учествувала во заднината на НОД. Одржувала врска и била курир меѓу селата на Преспа и пренесувала илегален материјал и разни пораки. Во селото служела за врска на куририте и илеrалците.
Софија Јовковска

Софија Јовковска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од летото 1943 година подготвувала храна и облека за борците во НОВ и ПОМ. Во зимата 1944 година чувала илегалци во својот дом
и се грижела за нивната безбедност. Нејзината активност била откриена од буrарската полиција, поради што била затворена и изложена на терор.
2 Поврзано
* Божана Јовковска
* Васил Јовковски
Jasminum fruticans

Jasminum ffruticans e зимзелен вид на хризојасмини. Грмушката е со раст до 3 метри. Вирее околу Средоземното море и Блискиот Исток. Ја има и во Македонија.
1 Опис
Зимзелена или полузимзелена разгранета грмушка, 1–2 (3) м висока, со тенки, четириаголни, зелени или жолтеникаво-зелени, голи, вертикални или стрчести гранчиња. Листовите се наизменични, со 3 ливчиња,
ретко со 1 или 2 ливчиња. Ливчињата се издолжено-елиптични, елиптични или издолжено- братнојајцевидни, (7) 10–25 (32) мм долги, (3) 5–10 мм широки, во основата клиновидно стеснети или поретко со широка основа. Во врвниот дел затапени или поретко слабо заострени со кусо врвче, од двете страни голи, по рабовите со куси цилии, со куса дршка. Средното ливче е обично поголемо од страничните. Таа се наоѓа на термофилни места, во појасот на псевдомакијата, во шуми од бел габер, каменливи места, клисури, покрај патишта и железнички пруги, до 900 м. Во Македонија ја има во скопскиот регион, кумановскиот, велешкиот, Повардарие (до Гевгелија-Валандово-Богданци), како и струмичко.
2 Цветови
Цветовите се развиваат по 2–5 по врвовите на страничните гранчиња. Чашката е со куса ѕвончевидна трубичка и со 5 линејно-шиловидни запци со еднаква должина или подолги од трубичката. Венчето жолто со тесна издолжена венечна трубичка, двапати подолга од чашката и со 5 елиптични или јајцевидни венечни
сегменти со дијаметар до 15 (20) мм.
3 Плод
Плодот е црна и сјајна топчеста бобинка, со ширина 6–9 мм.
Весела Јорданова

Весела Коцева Јорданова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Станала член на СКОЈ од јуни 1941 година. Во текот на втората половина на 1941 година работела како член на скоевска група за проучување илегален материјал. Повремено собирала храна и растурала летоци. Во август 1943 година водела женска младинска
група. Во мај 1944 година бугарската полиција ја затворила и ја држела еден месец во затвор. Поради немање докази била пуштена на слобода.
Блага Јоргаќиевска

Блага Томова Јоргаќиевска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била монополска работннчка. Во 1942 година била опфатена во младинската воспитна група во монополот. Била аткивна во извршувањето на поставените задачи, а особено во собирање на народна помош, плетење на топла облека, префрлување на илегален материјал. Во нејзиниот дом повремено престојувале илегалци и се одржувале состаноци на скоевски и партиски групи. Во пролетта 1944 година била примена за член на КПМ. Во април истата година била уапсена од балистите и изложена на терор.
Вера Јорданова

Вера Јорданова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Членувала во НОД во Велес од јули 1941 година како член на воспитна група. Од јуни 1942 година станала член на СКОЈ. Заедно со својата група собирала народна помош, санитетски и воен материјал.
Зоран Даноски

Зоран Даноски (роден на 20 октомври 1990) — македонски професионален фудбалер што игра за Брегалница 2008.
1 Клупска кариера
Тој ја започнал својата кариера во Кожуф. Во 2009 година потпишал за чешкиот фудбалски клуб Баник Мост, каде што ги поминал следните три сезони. Потоа се преселил во Прибрам и ги одиграл следните 3 сезони, од кои во зимата 2015 година ќе биде префрлен на позајмица во Баник.
Во 2015 година се преселил во Македонија и од Скопје се сели во Металург. На 4 јули 2016 година се преселил во Првата хрватска лига во Интер Запрешиќ, каде што одиграл само пет натпревари. Во 2017 година повторно се преселил во Прибрам, но дури по половина сезона се вратил во Македонија и потпишал за клубот од неговиот роден град Победа.
По полусезона во Победа, во летото 2018 година, тој потпишал двегодишен договор со Радник Сурдулица. Тој дебитирал за Радник во 12-тиот натпревар од сезоната 2018–19 во српската Суперлига против Напредак, одигран на 20 октомври 2018 година. Тој бил прогласен за најдобар играч од 21-то коло од Суперлигата во победата против ОФК Бачка во Сурдулица, постигнал гол и асистирал 2 пати.
На 22 септември 2021 година потпишал со Младост Лучани.
Александра Јорданова

Александра Капчева Јорданова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Делувала во родниот град од април 1941 година. Била опфатена е во еден аткив на жени кој прераснал во пододбор на реонот ''„Црна Џамија“''. Бидејќи по занает била плетачка, плетела топла облека за борците во НОВ. Собирала народна помош и подготвувала зимница за илегалците од градот. Наскоро била примена за член на КПЈ. На 11 мај 1942 година учествувала во антифашистичката демонстрација на жените. Кај неа се одржувале илегални состаноци.
Коца Јорданова

Коца Р. Јорданова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била монополска работничка. Учествувала во заднината на НОД од октомври 1941година како член на СКОЈ. Собирала народна помош од монополските работнички и растурала летоци. Бидејќи работела во монополот систематски земала тутун за борците.
Делувала во селата Чашка и Ораовец, Велешко. На собирите со селаните растурала илегален материјал и летоци. Чувала илегалци од разбиениот Кумановски партизански одред и носела храна на политичките затвореници во Велес.
Панда Јорданова

Панда Заркова Јорданова ( во — во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Таа била работничка. Симпатизер на напредното работничко движење била пред војната. Со почнувањето на вооруженото востание, веќе кон половината на 1941 година, го ставила својот дом на располагање на партиската организација и во него често престојувале илегалци. Повремено била ползувана и за одржување на врски меѓу илегалците во градот. Во текот на 1943 година била затварана и малтретирана од бугарската полиција. Есента 1944 година била ангажирана во НОФ и АФЖ.
Александар Дамчевски

Александар Дамчевски (роден на 21 ноември 1992) — професионален фудбалер кој игра како централен одбранбен играч за италијанскиот клуб Тутокуоио од Серија Д. Роден во Франција, тој одиграл четири натпревари за репрезентацијата на Македонија во 2014 година.
1 Клупска кариера
Во јануари 2014 година, Дамчевски се приклучил на бугарскиот клуб Черноморец Бургас. Тој го имал своето деби на 24 февруари во поразот од 2–1 на домашен терен против ЦСКА Софија, влегувајќи како замена во првото полувреме. Тој одиграл 14 натпревари за клубот, но Черноморец испаднал на крајот од сезоната и неговиот договор бил раскинат по меѓусебна согласност.
По неговото ослободување од Черноморец, Дамчевски бил однесен на проба од холандскиот тим НАК Бреда. По импресивен пробен период, тој потпишал договор на 14 јули 2014 година.
По неговото ослободување од НАК Бреда, Дамчевски бил однесен на судење од страна на српскиот тим Партизан.
Во февруари 2016 година, Дамчевски потпишал за ФК Атирау од Премиер лигата на Казахстан.
Во февруари 2017 година, Дамчевски се приклучил на Мезоковесд.
На 12 јули 2023 година, Дамчевски се приклучил на клубот од Премиер лигата на Хонг Конг, Кичи.
2 Меѓународна кариера
Дамчевски го имал своето деби за сениорската репрезентација на Македонија на пријателски натпревар против Катар во мај 2014 година, а од март 2020 година, има вкупно четири настапи, без да постигне гол. Неговиот последен меѓународен настап билквалификацискиот натпревар за Европското првенство во октомври 2014 година против Украина.
3 Почести
Арарат-Ерменија
* Ерменска Премиер лига: 2018–19, 2019–20 * Ерменски Суперкуп: 2019
Василка Јордановска

Василка Јордановска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД во Неготино од 1942 година. Во нејзиниот дом било сокриено оружје, муниција и војничка опрема, од 1943 година повремено чувала илегалци, меѓу кои и Ленка Џунова, нeгyвaлa болен илегалец и се грижела за неговата лекарска помош. По заминувањето на нејзиниот сопруr во партизани, мај 1943 година, Василка била изложена на терор од бугарската полиција, а вo летото 1943 година скоро секој ден била сослушувана во полицијата, бидејќи при еден претрес во нејзиниот дом била пронајдена машина за пишување. Учествувала и во изработка на топла облека за борците во НОВ. Во почетокот на 1945 година била примена за член на КПМ.
Зорка Јордановска

Зорка Јордановска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
За времето на окупацијата живеела во Скопје. Нејзините двајца синови и ќерка ѝ Олга биле активни учесници во НОД. Во нејзината куќа од 1941 година се одржувале илегални состаноци и престојувале илегалци, шиела петокраки и знамиња, навлаки за бомби и други потреби за Скопскиот партизански одред. Кај неа доаѓале и куририте на Одредот. Во 1944 година, била евакуирана во селото Раштак. Оттаму секоја недела одела во селото Љyбaнци, каде била сместена партизанската болница и пренесувала ранети и болни борци.
Илчо Боров

Илчо Боров (роден на 25 јули 1966 година) — македонски поранешен фудбалски напаѓач.
1 Меѓународна кариера
Тој дебитирал за сениорската репрезентација на Македонија на пријателскиот натпревар против Албанија во мај 1994 година во Тетово и имал вкупно 5 настапи, без да постигне гол. Неговиот последен меѓународен натпревар бил квалификацискиот натпревар за Светското првенство во фудбал во јуни 1996 година на гостински терен против Исланд.
Добрица Јорданова

Добрица Трајкова Јорданова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија и е носител е на Партизанска споменица 1941.
1 Животопис
Таа била монополска работничка. Станала член на КПЈ во 1941 година. Раководела со неколку воспитни групи, со кои собирала народна помош и растурала летоци. Чувала илегалци и својот дом го отстапувала за одржување илегални состаноци. Во 1942 година работела и во партиската техника. Во септември 1942 година била затворена од бугарската полиција. Окупаторот применил многу драстични мерки за да извлече признание за нејзиното учество во НОД, но таа ништо не признала. Немајќи докази за да ѝ суди била интернирана во концентрациониот логор за жени „Свети Никола“ кај Асеновград, Бугарија. Во логорот се приклучила кон партискиот актив. Во ноември 1943 година била ослободена. По враќањето во Прилеп раководела со група напредни жени. Во тоа време делувала како член на Градскиот одбор на АФЖ. Носител е на Партизанска споменица 1941 година и повеќе одликувања.
Големо Братиндолско Езеро

Големо Братиндолско Езеро — вештачко езеро во близина на битолското село Братин Дол, Македонија. Езерото влегува во групата на оформени акумулации.
1 Местоположба
Селото се наоѓа западно од битолското село Братин Дол. Иако се наоѓа најблиску до селото Братин Дол, катастарски припаѓа на селото Ротино. Над ова езеро се наоѓа помало езеро, а во непосредна близина на ова езеро се наоѓа мотокрос патека.
2 Галерија
Хари Е. Алес

Хари Е. Алес (1924–1981) — американски ботаничар.
1 Биографија
Хари Алс бил роден во 1924 година. Иако немал формално образование по завршувањето на средното училиште, неговото длабоко ботаничко знаење му овозможило да влезе во ботаничката професија како куратор на хербариуми на Иланојскиот универзитет.
Подоцна го следел Ричи Бел во Северна Каролина за да ја проучува флората на таа држава, станувајќи кустос на хербариумот на Севернокаролинскиот универзитет во Чапел Хил во 1956 година. Алберт Е. Радфорд, Алс и Бел го објавиле ''Прирачникот за васкуларната флора на Каролините'' во 1968 година како резултат на овие истражувања. Алс го напуштил Чапел Хил во 1966 година, делумно поради тоа што не му се допаѓало вметнувањето на климатизација во хербариумот. Тој се вработил на Масачусетскиот универзитет во Амхерст.
Алс собрал над 200.000 примероци додека бил во Чапел Хил, а бил и сличен активен во Амхерст, каде што изградил дрвена колиба на врвот на планината Хорс за свој дом. Починал во 1981 година.
Честер Реј Бенџамин

Честер Реј Бенџамин (23 јануари 1923 година - 20 април 2002 година) — американски миколог. Неговото истражување се фокусирало на таксономијата на габичните мувли кои припаѓаат на редовите ''Eurotiales'' и ''Mucorales''. Роден и израснат во Охајо, Бенџамин го стекнал своето додипломско образование на колеџот Маунт Јунион во Алајанс откако служел во морнарицата четири години за време на Втората светска војна. Бенџамин станал доктор на науки (наслов на дисертација: „Аскокарпи на ''Aspergillus'' и ''Penicillium''“) во 1955 година на Ајовашкиот универзитет под менторство на Џорџ Вилард Мартин.
Во 1960 година, Бенџамин започнал 11-годишна позиција како главен миколог во Одделот за истражување на заштита на земјоделски култури на Службата за земјоделски истражувања во Белтсвил. Во 1967 година, Бенџамин бил претседател на Американското миколошко друштво. Од 1971 година до пензионирањето, тој имал разни позиции во Министерството за земјоделство. Бенџамин починал од срцев удар во својот дом во Силвер Спринг, Мериленд, на 79-годишна возраст.
Родот ''Benjaminia'' бил именуван во негова чест.
Ристо Божинов

Ристо Божинов (р. 10 април 1969 година) — македонски поранешен професионален фудбалер кој играл како напаѓач.
1 Меѓународна кариера
Божинов дебитирал за сениорската репрезентација на Македонија во квалификацискиот натпревар за Европското првенство во септември 1998 година против Малта, во кој веднаш постигнал два гола. Вкупно одиграл пет натпревари, постигнувајќи три гола. Неговиот последен меѓународен настап бил квалификацискиот натпревар за Европското првенство во јуни 1999 година против Хрватска.
2 Статистика за кариера
:#, Датум, Место на одржување, Противник, Постигнати голови, Краен резултат, Натпревар
1, 6 септември 1998 година, Градски стадион, Скопје, Македонија, 1–0, 4–0, Квалификации за европското првенство во 2000 година
2, 2–0
3, 5 јуни 1999 година, Градски стадион, Скопје, Македонија, 1–1, 1–1, Квалификации за европското првенство во 2000 година
Дејан Стојановиќ

Дејан Стојановиќ (роден на 19 јули 1993 година, во Фелдкирх) — австриско-македонски фудбалер, голман на .
1 Биографија
Роден е и израснат во Австрија од родители со македонско потекло. Неговиот татко Ацо, исто така бил фудбалер, како и брат му Стефан.
2 Клупска кариера
Стојановиќ ја започнал својата кариера во австрискиот клуб Лустенау 07, правејќи 23 настапи во сезоната 2010–2011. Иако ја започнал сезоната како резерва, тој застанал на голот во 13-тото коло и бранел се до претпоследното коло во Ерсте лигата, добивајќи одмор во последното коло.
Во јули 2011 година, кога наполнил 18 години, тој бил купен од италијанскиот Серија А клуб, , за износ од околу 260.000 евра.
Во сезоната 2011-2012 одиграл 20 натпревари за Примавера тимот на Болоња, а само во неколку наврати се приклучил на првиот тим како трет голман. Своето деби за првиот тим го направил во осминафиналето на Купот на Италија против , придонесувајќи за победата на Болоња на гости од 1-2 и елиминацијата на Наполи од натпреварувањето. Неговото деби во Серија А се случило на 5 мај 2013 година, кога на стадионот Олимпико во Рим го започнал натпреварот против , кој завршил со резултат 6-0 во корист на ''„бјанкочелестите“''. Сезоната ја затворил со 5 настапи.
Во сезоната 2013-2014, покрај тоа што се здобил со скршеница на третиот метакарпал на левата рака, бил промовиран во втор голман на тимот (кој испаднал на крајот на сезоната), играјќи само во еден натпревар во последното коло против Лацио. Во следната сезона, тој имал 5 настапи за Болоња во Серија Б во првиот дел од сезоната, пред да биде позајмен на во истата лига.
На 31 август 2016, Стојановиќ потпишал за швајцарскиот клуб Санкт Гален. Таму поминал три ипол години, играјќи 69 првенствени натпревари, пред да биде продаден на англискиот клуб Мидлсбро со кој потпишал тригодишен договор на 16 јануари 2020. Своето деби во Чемпионшип го имал на 7 март 2020, забележувајќи сува мрежа во победата со 0-1 на гости над .
Откако забележал 8 настапи за Мидлсбро во неговата прва сезона, во втората настапил само еднаш (против Шрузбери Таун во Лига купот) по што следеле две позајмици во Германија во 2. Бундеслига, прво во Санкт Паули (19 настапи во сезоната 2020-2021), а потоа во Инголштат (9 настапи во сезоната 2021-2022).
На 1 јули 2022 година, Стојановиќ потпишал за друг германски второлигаш, Јан Регенсбург.
На 1 јули 2023 година, после 12 години играње во странство, Стојановиќ се вратил во Австрија потпишувајќи договор со екипата на Рајндорф Алтах.
3 Репрезентативна кариера
Стојановиќ ја претставувал Македонија во репрезентацијата под 21 година, правејќи го своето деби во натпревар против Црна Гора во 2011.
Благоја Гешоски

Благоја Гешоски (р. 28 април 1981 година) — поранешен македонски професионален фудбалер кој играл како напаѓач за клубови во Македонија, Грција и Албанија. Сега работи како генерален директор на фудбалскиот тим Победа.
1 Кариера
Роден во Прилеп, Гешоски играл за локалниот тим ФК Победа, трипати бил лидер во Македонската лига по број на постигнати голови и ги освоил првенствата во сезоните 2003-04 и 2006-07. По десет сезони со Победа, тој им се придружил на македонските екипи ФК Милано Куманово и ФК Металург од Скопско за кратки периоди.
Гешоски се приклучил на грчкиот второлигаш Дијагорас ФК со шестмесечен договор во јануари 2010 година.
Гешоски се приклучил на реформираната Победа во јуни 2013 година, каде што играл речиси 7 години и му помогна на клубот да се врати во Првата македонска лига.
Гешоски се пензионирал како играч на крајот од првата половина од сезоната 2020-21.
Чиленија

Чиленија ― древен микроконтинент или теран чија историја влијаела на многу од постарите карпи на средишно Чиле и западна Аргентина. Некогаш била одвоена со океанската кора од теранот Кујанија на кој се насобрала на ~420-390 милиони години кога Кујанија веќе била споена со Гондвана.
1 Поврзано
* .
2 Општи извори
*
Филип Глигоров

Филип Глигоров (роден на 31 јули 1993 година) — македонски професионален фудбалер кој игра како одбранбен играч за косовскиот тим Феризај.
1 Меѓународна кариера
Глигоров одиграл три натпревари за фудбалската репрезентација на Македонија под 19 години, против Швајцарија, Украина и Казахстан.
Димитар Капинковски

Димитар Капинковски (р. 27 мај 1975 година) — пензиониран македонски фудбалер и моментален тренер, кој неодамна го водел ФК Пелистер како привремен тренер.
1 Меѓународна кариера
Тој дебитирал за сениорската репрезентација на Македонија на пријателски натпревар против Катар во јули 2001 година и имал вкупно 9 настапи, без да постигне гол. Неговиот последен меѓународен натпревар бил пријателскиот против Украина во октомври 2003 година.