procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Споменик „Победа“ (Тетово)

Споменик „Победа“, познат и како Споменик на Револуцијата или Споменик „Жена борец“ ― релјефен споменик и статуа во Тетово во чест на паднатите борци во НОВ. Делата претставуваат една композиција и се дело на Тетовчанката Борка Аврамова.
1 Местоположба
Композицијата се наоѓа на бул. „Маршал Тито“/„Илирија“, во непосредна близина на Центарот за култура „Иљо Антески - Смок“.
2 Историја
Споменикот бил изграден во 1961 година. Тој бил изграден по јавен конкурс на кое победило идејното решение на Аврамова, а бил поставен пред тогашната зграда на Општина Тетово (целата зграда на Општината била срушена во 1965 година, за на истото место да биде изграден Домот на Културата, кој бил завршен во 1972 година).
Во мај 2018 година, споменикот бил испрскан со спреј од страна на навивачката група Балисти.
На 4 јули 2018 година, Н.У. Музеј на тетовскиот крај во соработка со Сојузот на борци на Македонија и советничката група на ОО СДСМ Тетово го бојадисале споменикот.
3 Композиција и значење
Споменикот го сочинуваат: женска фигура, леана во бронза во цел раст во стоечки став, поставен на носач од бетон, обложен со мермерни плочи и релјефна композиција од бронза со тематика од НОВ поставена на носач од бетон. Има плато поплочено со мозаични плочи.
Делото е спротивност на дотогашната воспоставена вајарска пракса на Македонија, карактеризирана со масивност, монументалност и романтичност во обликувањето и претставува еден современ облик, без класични анатомски пропорции. Самата пропорционална скромност и едноставност е она што го прави ова дело монументално, како и тоа што е изработено од жена вајар, факт кој говори за движечките процеси на тој период. Доказ за важноста на ова дело е неговото присуство во речиси сите југословенски публикации од областа на вајарството, како и уметнички публикации посветени на Народно ослободителната борба.
4 Галерија
Јужна зора (книга)

'' Јужна зора (книга) '' беше „првата книга некогаш напишана, отпечатена, илустрирана и посветена на Антарктикот“.
1 Библиографски детали
„Јужна зора (книга)“ е напишана за време на британската империјална антарктичка експедиција или Експедиција на Нимрод (1908–09) предводена од Ернест Шеклтон. Целосно посветена од членовите на експедицијата, книгата беше уредена од Шеклтон, илустрирана со литографи и офорт од Џорџ Марстон, отпечатени од Ернест Џојс и Френк Вајлд, и подврзана од Бернард Деј. Печатењето на „Јужна зора“ беше една од културните активности кои Шеклтон и ги охрабруваше додека тимот на експедицијата презимуваше во Кејп Ројдс на Островот Рос во Звукот Мекмердо, за да се осигура дека „сеништето познато како „поларна еннуи“ никогаш не се појавило“.
Бидејќи примероците на ''Јужна зора'' биле безбројни, не е јасно колку точно се испечатени; се верува дека се создадени сто копии, од кои помалку од седумдесет се пријавени. Копии на книгата често се идентификуваат со оригиналните матрици на внатрешната страна на кориците, кои беа направени од штици од дрвени кутии за снабдување.На пример, копијата на Националната библиотека на Австралија е позната како „Путер 267'. Шеклтон можеби првично имал намера да продаде копии од книгата при неговото враќање од Антарктикот, но наместо тоа сите биле дистрибуирани меѓу членовите на експедицијата и дадени на други „пријатели и добродетели на експедицијата“.
2 Делови
Книгата е поделена на 10 дела, од кои секоја е напишана од членовите на екипажот. Деловите се како што следува.
* Искачувањето на Планината Еребус Т. В. Еџворт Дејвид.
* Среднозимска ноќ Никој (Е. Х. Шеклтон)
* Испитувања на Messman A Messman
* Пони часовник Кит (Џорџ Марстон)
* Врска кон југ Јазична ливче
* Интервју со Императорот А. Ф.М.
* Ерубус Никој (Е. Х. Шеклтон)
* Антички ракопис Шелбек (Френк Вајлд)
* Живот под тешкотии Џејмс Мареј
* Батибија Даглас Мосон
Советска Висорамнина

Советска Висорамнина (|Советское плато) е највисокиот дел од ледничката покривка на Источен Антарктик, кој се наоѓа на 75–84° јужна географска ширина и 25–105° источна географска должина. Според Атласот на Антарктикот (1966, стр. XX), централната точка на висорамнината има координати .
Висорамнината има должина од 2.000 км и ширина од приближно 450 км. Висината на периферијата е приближно 3.500 m, зголемувајќи се на околу 4.004 м.
Просечната годишна [[температура на воздухот]
] е под -56 °C; На 21 јули 1983 година, -89,2 °C (-128,56 °F) беше снимен во Станица Восток, најниска температура на Земјата забележана досега. Во исто време, температурата на ледничкото корито е околу 0 °C и езерото се формираат под мразот. Најголемото од овие познати езера е пронајдено во областа на станицата Восток (Езеро Восток). Советски експедиции спроведе пионерско истражување на висорамнината во годините 1957–1959.
Сладок и гаден

„Сладок и гаден“ (англиски: Sweet and Lowdown) – филм на режисерот Вуди Ален (Woody Allen) од 1999 година. Ален е автор и на сценариото, а главните улоги ги играат: Шон Пен (Sean Penn), Саманта Мортон (Samantha Morton), Ума Турман (Uma Thurman), Ентони Ла Паља (Anthony La Paglia), Брајан Маркинсон (Brian Markinson), Џон Вотерс и Гречен Мол (Gretchen Mol). Шон Пен и Саманта Мортон биле номинирани за наградите „Оскар“, „Златен глобус“ и „Златен сателит“ во категориите главна машка улога и епизодна женска улога, соодветно.
1 Синопсис
Филмот ја прикажува биографијата на измислениот џез-гитарист од 1930-тите, Емет Реј (го игра Пен). За време на Големата депресија, тој се обидува да заработи за живот на разни начини: свирејќи, играјќи покер, а исто така и како макро на две проститутки. Емет е надарен гитарист, но воопшто не е дисциплиниран и често не се појавува на закажаните настапи. Исто така, тој има необични страсти: да набљудува возови во движење и да пука со пиштол во стаорци на ѓубриштата. Тој се смета себеси за најдобриот гитарист на светот по Џанго Рајнхарт поради кого чувствува голем комплекс. Во една прилика, тој ја запознава немата девојка Хети (ја игра Мортон) и со неа започнува љубовна врска. Таа е вљубена во Емет, но и тој има симпатии кон неа, иако постојано ја убедува дека меѓу нив нема место за љубов. Така, тој ја напушта и ја запознава убавата девојка Бланш (ја игра Турман) со која набргу се венча. Меѓутоа, тој открива дека Бланш го изневерува, па така пропаѓа и таа врска. Потоа, Емет се враќа кај Хети, канејќи ја да му се придружи, но таа го одбива затоа што е омажена и има деца. Емет заминува во Њујорк со намера да направи успешна музичка кариера, но таму наеднаш му се губи трагата...
Волшебниот лифт

„Волшебниот лифт“ — книга за деца на македонската писателка Славка Манева, првично објавена во 1985 година од издавачката куќа Детска радост, како 40. книга од библиотеката „Другарче“.
1 Содржина
Книгата се состои од два прозни текста: „Волшебниот лифт“ и „Мони и Зуза“.
1.1 Волшебниот лифт
Новелата „Волшебниот лифт“ се состои од следниве делови:* Пролог
* Кај кадифените врапци
* Кај горските самовилчиња
* Кај старата желка
* Големата тага
* Кај гулабите
* Кај орлите
* Кај ветрот
* Во прегратките на мама
1.2 Мони и Зуза
Текстот „Мони и Зуза“ се состои од следниве делови:* Пролог
* На патот кон Соналија
* Средбата со постариот брат на плачко
* Средбата со најстариот брат
* Дедо Мрак
* Во Соналија
* Царицата Данка-Спанка
2 Технички податоци
Книгата, со обем од 72 страници и со димензии од 24 сантиметри, е испечатена во ООЗТ Печатница при РО НИП „Нова Македонија“ во тираж од 2 050 примероци. Автор на илустрациите во книгата е Доне милјановски, ликовното и графичкото уредување го направил Франц Кулеванов, а лектурата — Евтим Манев. Книгата е каталогизирана во НУБ „Климент Охридски“, но не ја поседува меѓународната изнака ISBN.
Центар за култура „Иљо Антески - Смок“ - Тетово

Национална установа Центар за култура „Иљо Антески - Смок“ ― културна установа во Тетово. Центарот за култура е главен носител на културни, уметнички и политички активности во Тетово. Наречена е по македонскиот комунист и партизан Илија Антевски - Смок.
1 Историја
Градбата на установата, тогаш позната под името Дом на култура „Иљо Антески Смок“, била изградена во 1973 година, додека администрацијата званично започнала со работа во 1975 година.
2 Особености и спецификации
Установата располага со голема сала со вкупно 661 место за седење, како и мала сала за камерни концерти и промоции со 100 места. Исто така, сместено е и фоајето на влезот во градбата, соодветно за остварување на разни изложби. Постои и сала за вежби и премиери.
Соодветно е за разни музички концерти, промоции и изложби, концерти на разни ансамбли, одржување на политички конгреси , а во исто време преку сопствена матична продукција, активно дејствува во создавањето на културните вредности. Секоја година во просториите на оваа културна установа својата активност ја вршат десетици уметници од разни професии како глумци, музичари, пејачи и играорци. Само во големата сала секоја година се организираат над 130 активности со над 50.000 посетители.
Оддели на установата се: драмски оддел, книжевен сектор, ликовен оддел, музички сектор, балетски сектор, фолклорен оддел.
Во зградата на Центарот за култура, освен самата матична установа, просторот го користат и установите: Тетовски Театар, Библиотека „Кочо Рацин“, Американско катче и Факултетот zа уметности при Државниот универзите во Тетово.
3 Галерија
4 Поврзано
*Споменик „Победа“
*Споменик на Наим Фрашери
Факултет за уметности (Тетово)

Факултет за уметности ― факултет при Државниот универзитет во Тетово, Тетово. Се наоѓа во зградата на Центарот за култура „Иљо Антески - Смок“.
1 Историја
Факултетот за уметности бил основан на 17 декември 1994 година.
2 Програма
Факултетот нуди три студиски програми:*Ликовна уметност;
*Музика;
*Драмски уметности.
На овој факултет се организирани додипломски студии и втор циклус студии во различни професионални дисциплини, а различен академски кадар се обучува во областа на уметноста. Студиите се компатибилни со кредитниот систем и кредитниот пренос. Дипломираните студенти од овој факултет се носители на активности во сите уметнички области: ликовна уметност, музика и сцена.
3 Галерија
4 Поврзано
* Филозофски факултет
* Филолошки Факултет
* Правен Факултет
* Економски факултет
* Факултет за природно-математички науки
* Факултет за медицински науки
* Факултет за применети науки
* Факултет за прехранбена технологија и исхрана
* Факултет за бизнис администрација
Јелачки Црн Врв

Јелачки Црн Врв ― планински врв во месноста Јелак на Шар Планина, во северозападниот дел на Република Македонија. Неговата височина е 1.890 метри.
1 Местоположба и пристапност
Јелачки Црн Врв се наоѓа на север од Попова Шапка во близина на поранешниот планинарски дом Јелак.
Патеката е со должина од 5 км и се одвива од Планинарскиот дом „Смрека“ преку бандерите до сртот од 2000 мнв кои водат до разрушениот планинарски дом Јелак сè до Јелачки Црн Врв. Патеката е лесна и се движи во живописен предел од пасишта и иглолисен шумски појас сè до врвот кој е поставен на карактеристичен гребен. Искачувањето пред врвот конкретно се одвива по сртот на гребенот, едната страна на врвот е карпа додека другата е со стрмни пасишта, во овој дел е потребно внимателно движење. Од врвот се отвора прекрасен поглед кон средишниот дел од Шар планина. Патеката е добро маркирана и прегледна.
2 Поврзано
*Црн Врв
*Кобилица
Камењански Водопади

Камењански Водопади ― низа на водопади на шарпланинската Камењанска Река, над селото Камењане.
1 Особености
Поконкретно, станува збор за девет поголеми (високи од 3 до 12,5-13 м) и бројни помали водопади кои скалесто се редат еден над друг, во должина од 1,5 км. Осумте водопади на Камењанска Река се различни според височината и широчината. Највисокиот водопад е седмиот, кој изнесува околу 12,5 м.
Водопадите имаат тектонско (раседно) потекло, со оглед на тоа што се протегаат покрај доминантниот расед кој ја одделува Шар Планина од Полошко Поле. Освен раседната предиспозиција, водопадите имаат и ерозивен карактер, со оглед на различната отпорност на мезозојските шкрилци и дијабази кои овде наизменично се сменуваат. Така, реката побрзо ги еродирала шкрилците во однос на дијабазите, создавајќи скокови т.е. водопади.
2 Галерија
Адем баба-теќе

Адем баба-теќе или Зинџирли теќе ― поранешно теќе во Скопје. Градбата е заведена како културно наследство на Македонија.
1 Историја
Се претпоставува дека теќето настанало во XVII век. Се наоѓало во поранешното маало Џами Атик. Припаѓало на дервишкиот ред Халвети (Шабание) Карабаши. Основачот на ова теќе, Адем-баба е роден во Багдад. Кога дошол во Скопје, живеел седум години во близина на Камениот Мост. Подоцна го купил тоа место и го изградил теќето. Бил учен човек, држел вазови во Иса-беговата џамија. Имал хипнотизирачка моќ. Подоцна купил уште еден плац и изградил два дуќана и фурна наменета за теќето. Од оваа фурна Адем-баба ги хранел сиромасите. Фурнаџијата Санџактар Мехмед-ефендија бил и дервиш во теќето. Пред еден Курбан бајрам, Санџактар Мехмед побарал Адем-баба да купи курбан и да го заколе за Бајрам. Тогаш Адем-баба погледнал кон планината и рекол дека курбанот ќе му дојде. До вечер курбанот не дошол, но утредента откако го завршиле „Бајрам намаз“ дошол елен во теќето, шејхот Адем-баба го фатил за роговите со еден синџир, го внел во теќето и го жртвувал како курбан. Тоа се толкувало како посебна милост од Бога кон Адем-баба. Синџирот и еленските рогови се чувале во теќето.
Во време на последниот шејх Мехмед Ферид, теќето од карабашиско станало џерахиско, од истиот халветски ред. Главното седиште на овој ред бил во Константинопол. Уште Адем-баба во дворот на теќето подигнал чешма што ја ѕидал мајстор од Дебар. На влезната врата се наоѓал синџир според што и теќето го добило името „зинџирли“. Теќето било урнато 1971 година, при расчистување на просторот за изградба на Универзитетот.
2 Поврзано
* Културно наследство на Македонија во Општина Центар
Луковичест лилјан

Луковичест лилјан — европски лилјан со подземни луковици, кој припаѓа на лилиаците .
Латинското име ''bulbiferum'' на овој вид, што значи „луковици што носат“, се однесува на секундарните светилки на стеблото на номиналниот подвид.
1 Описот
Lilium bulbiferum достигнува во просек 20-90 сантиметри (7,9-35,4 инчи) висина, со максимум 120 сантиметри (47 инчи). Луковиците се јајцевидни, со белузлави големи и зашилени лушпи и можат да достигнат пречник од околу 1,5 сантиметри (0,59 инчи). Стеблото е исправено, листовите се ланцетни, долги до 10 сантиметри. Цветот има едно до пет цветови со кратки влакна. Тие се хермафродитни и без мирис, имаат шест исправени тепали, надворешните се малку потесни од внатрешните. Цветовите можат да достигнат должина од 4-6 сантиметри и се светло жолто-портокалова со црвеникаво-кафени точки. Стамени се исправени, околу половина од тепалите, со црвени прашници. Стилот е портокалов, со висина од 35 милиметри (1,4 инчи). Цветниот периодот на мај и јули.
Постојат две сорти, ''L. b.'' var. ''croceum'' (Chaix) Бејкер во западниот дел од опсегот, и ''L. b.'' var. ''bulbiferum'' во нејзиниот источен дел. Само последниот секогаш произведува секундарни воздушни светилки ( ''bulbils'' ) во пазувите на горните листови. Овие ''луковици'' паѓаат на земја и созреваат по две до три години. Кога рачно се одвојуваат од стеблото, тие лесно можат да се користат за размножување на растението.
.Џуџестите растенија од Поморските Алпи, порано опишани како var. chaixii (Elwes) Stoker, и големите растенија од регионот на Неапол, порано опишани како var. giganteum N. Terracc., сега се сметаат како локални варијанти на var. кроцеум.
2 Распространетост и живеалиште
''L. булбирефум'' е широко распространет во поголемиот дел од Европа од Шпанија до Финска и Украина . Расте на планински ливади и на ридови. Тие претпочитаат варовнички почви на топли, сончеви места, но растат и на малку кисели почви. Тие можат да се најдат на надморска височина од надморска височина.
3 Во културата
Луковичестиот лилјан одамна е препознаен како симбол на портокаловиот ред во Северна Ирска .
4 Токсичност
4.1 Мачки
Мачките се исклучително чувствителни на токсичност од лилјан и голтањето често е смртоносно; Домаќинствата и градините што ги посетуваат мачките силно се советуваат да не го чуваат ова растение или да не ставаат исушени цветови каде што мачката може да ги четка и да се запраши со полен кој потоа го консумираат додека го чистат. Сомнителните случаи бараат итна ветеринарна помош. Брзиот третман со активен јаглен или индуцирано повраќање може да ја намали количината на апсорбираниот токсин (ова е временски чувствително, така што во некои случаи ветеринарите може да советуваат да го прават тоа дома), а големи количини на течност преку IV може да го намалат оштетувањето на бубрезите за да ги зголемат шансите на преживување.
Ила (коњаница)

Ила ― коњичка формација во македонската војска составена од 150 до 250 тешко вооружени војници.
Посебно значење имала кралската ила, првата од осумте или на хетајрите. Тоа бил ескадрон од 300 коњаници, кои секаде го придружувале македонскиот крал. Од 327 година п.н.е. кралската ''ила'' била наречена ''агема''.
Чешма кај Стара нова бања

Чешма кај Стара нова бања ― чешма кај урнатините на Стара нова бања во Скопје. Градбата е заведена како културно наследство на Македонија.
1 Поврзано
* Културно наследство на Македонија во Општина Центар
Дринов Врв

Дринов Врв (|Дринов връх|Drinov Vrah) — врв кој се издига до 1630 m во Венецот Имеон на островот Смит, Јужните Шетландски Острови. Сместен 3,6 км север-североисточно од врвот Антим, 1,9 км северно од врвот Слатина, 2,91 км источно-југоисточно од точката Јиречек и 1,85 км југозападно од планината Писгах. Со поглед на ледникот Овеч на југоисток, на ледникот Ветрино на север, на ледникот Јабланица на северозапад и на ледникот Чупрене на југозапад. Бугарско рано мапирање во 2009 година. Именуван по бугарскиот научник Марин Дринов (1838–1906), основач на Бугарската академија на науките.
1 Карти
* from the exploration of the sloop Dove in the years 1821 and 1822 by George Powell Commander of the same. Scale ca. 1:200000. London: Laurie, 1822.
* L.L. Ivanov. Antarctica: Livingston Island and Greenwich, Robert, Snow and Smith Islands. Scale 1:120000 topographic map. Troyan: Manfred Wörner Foundation, 2010. (First edition 2009. ISBN 978-954-92032-6-4)
* Scale 1:150000 topographic map No. 13677. British Antarctic Survey, 2009.
* Scale 1:250000 topographic map of Antarctica. Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR). Since 1993, regularly upgraded and updated.
* L.L. Ivanov. Antarctica: Livingston Island and Smith Island. Scale 1:100000 topographic map. Manfred Wörner Foundation, 2017. ISBN 978-619-90008-3-0
Овеч

Овеч — средновековна тврдина сместена источно од денешниот град Провадија. Се наоѓа на платото над градот, кое го носи името „Калето“.
Тврдината е изградена од Римјаните и функционирала од IV до почетокот на VII век, потоа не била активна речиси еден век. Нејзиното населување повторно започнало во 11 век, а завршило на крајот на 17 век. Пред основањето на тврдината е докажано и тракиско присуство. Сепак, својот најголем процут го доживеала за време на Второто Бугарско Царство. Византијците тврдината ја нарекувале ''Проват'' или ''Проватон'', Бугарите - ''Овеч'', а Турците - ''Таш Хисар (камена тврдина)''. Во историските хроники од 12 век арапскиот патник Ал Идриси ја споменува и тврдината со името ''Бурфанто''.
1 Галерија
Севлиевски Врв

Севлиевски Врв (|Севлиевски връх|Sevlievski vrah) — врв покриен со мраз кој се издига до 1740 m во опсегот Имеон на островот Смит, Јужните Шетландски Острови. Се наоѓа 1 km јужно од Дринов Врв и 890 m североисточно од врвот Слатина. Поврзан е со Дринов Врв прку Попова Седловина. Гледа на ледникот Овеч на исток и на ледникот Чупрене на југозапад. Бугарско рано мапирање во 2009 година. Името му е дадено според Мирослав Севлиевски (р. 1965), учесник во бугарската антарктичка експедиција 2002/03 година, за неговата поддршка на Бугарската антарктичка програма.
1 Карти
* from the exploration of the sloop Dove in the years 1821 and 1822 by George Powell Commander of the same. Scale ca. 1:200000. London: Laurie, 1822.
* L.L. Ivanov. Antarctica: Livingston Island and Greenwich, Robert, Snow and Smith Islands. Scale 1:120000 topographic map. Troyan: Manfred Wörner Foundation, 2010. (First edition 2009. ISBN 978-954-92032-6-4)
* Scale 1:150000 topographic map No. 13677. British Antarctic Survey, 2009.
* Scale 1:250000 topographic map of Antarctica. Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR). Since 1993, regularly upgraded and updated.
* L.L. Ivanov. Antarctica: Livingston Island and Smith Island. Scale 1:100000 topographic map. Manfred Wörner Foundation, 2017. ISBN 978-619-90008-3-0
Ледник Овеч

Ледник Овеч (|ледник Овеч|lednik Ovech;) — ледник долг 3,5 km на островот Смит, Јужните Шетландски Острови што ги исцедува југоисточните падини на венецот Имеон југоисточно од Дриновиот Врв и источно од врвовите Попова Седловина и Севлиевски Врв. Се наоѓа југоисточно од ледниците Ветрино и Јабланица и североисточно од ледникот Криводол и се влева исток-југоисток во Николов Залив на Бојдовиот Теснец. Бугарско рано мапирање во 2009 година. Ледникот е именуван по средновековната тврдина Овеч во североисточна Бугарија.
1 Поврзано
* Список на ледници на Антарктикот
* Глациологија
2 Карти
* from the exploration of the sloop Dove in the years 1821 and 1822 by George Powell Commander of the same. Scale ca. 1:200000. London: Laurie, 1822.
* L.L. Ivanov. Antarctica: Livingston Island and Greenwich, Robert, Snow and Smith Islands. Scale 1:120000 topographic map. Troyan: Manfred Wörner Foundation, 2010. (First edition 2009. ISBN 978-954-92032-6-4)
* Scale 1:150000 topographic map No. 13677. British Antarctic Survey, 2009.
* Scale 1:250000 topographic map of Antarctica. Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR). Since 1993, regularly upgraded and updated.
* L.L. Ivanov. Antarctica: Livingston Island and Smith Island. Scale 1:100000 topographic map. Manfred Wörner Foundation, 2017. ISBN 978-619-90008-3-0
Сондерсов Брег

Сондерсов Брег (77°45′ ЈГД 150°0′ ЗГД) — дел од брегот на Земјата на Мери Берд помеѓу 'ртот Колбек и Бренановата Точка, или помеѓу Ширасеовиот Брег на запад и Рупертовиот Брег на исток. Се протега од 158 ° 01'З до 146 ° 31'З. Делот западно од 150 ° З е дел од Росовата Зависност, додека за преостанатата област нема претензии од некоја држава. Овој брег бил истражен од воздух на 5 декември 1929 година, од страна на антарктичката експедиција на Берд (1928-1930) и за прв пат беше мапиран од воздушните фотографии добиени на тој лет од капетанот Харолд Е. Саундерс, УСН, за кого го именува брегот . Геолошкото истражување на Соединетите држави (USGS) целосно го мапираа брегот од копнените истражувања и американските морнарички фотографии од морнарицата, 1959-1965 година.
Сондерсов Басен ( ) е подморски басен во Росовиот Централен Гребен кој го добил името според Сондерсовиот Брег. Името одобрено 6/88 (ACUF 228).
Бојдов Теснец

Бојдов Теснец — 40 километри широк теснец што лежи помеѓу островот Сноу и островот Смит во Јужните Шетландски Острови, Антарктик и го поврзува Дрејковиот Премин и Брансфилдовиот Теснец.
Теснецот бил именуван во 1823 година од британска експедиција под Џејмс Ведел за капетанот Дејвид Бојд, Кралска морнарица.
1 Местоположба
Бојдовиот Теснец се наоѓа на . Британско мапирање е направено во 1823 и 1930-1931 година.
2 Карти
* from the exploration of the sloop Dove in the years 1821 and 1822 by George Powell Commander of the same. Scale ca. 1:200000. London: Laurie, 1822.
* South Shetland Islands : Map 3. Scale 1:200000. Cambridge: British Antarctic Survey, 2008.
Ејтсов Брег

Ејтсов Брег (англиски:''en'') — дел од брегот на Западен Антарктик, во западниот сектор на Елсвортовата Земја, кој се протега помеѓу 73° и 73°50' ЈГШ и 85° и 100° ЗГД. Брегот се наоѓа во западниот дел на Елсвортовата Земја, покрај јужните брегови на Белингсхаузеновото Море, дел од тихоокеанскиот сектор на Јужниот Океан. На запад се граничи со Волгриновиот Брег на Земјата на Мери Берд, а на исток со Брајановиот Брег на Елсвортовата Земја. Неговото крајбрежје е слабо расчленето, целосно зафатено од ледените плочи Пикок и Аботова на запад. Големиот остров Тарстон (планината Хоторн 1036 м) и помалиот Шерман се „заробени“ во Ледениот Плоча Пикок, а островите Џастин, Флечер и другите острови во Аботовата Ледена Плоча. Целосно е покриен со густа ледена покривка, над која стрчат поединечни оголени врвови и нунатаци од планината Џонс, од кои планинските ледници се спуштаат кон ледените плочи.
На поголемиот дел од Ејтсовиот Брег нема претензии ниту една нација. На исток, Ејтсовиот Брег се граничи со сектор за кој Чиле тврди дека е дел од неговата најјужна провинција. За Островот Петар I, 450 километри северно од брегот, Норвешка тврди дека е нејзин протекторат.
Ејтсовиот Брег е откриен во февруари 1940 година од американската експедиција предводена од адмиралот Ричард Берд. Во 1966 година, Советодавниот комитет за номенклатура на Антарктикот на САД го именувал во чест на Џејмс Ејтс (1798 – 1882), американски геолог кој во 1830 година, за време на неговата посета на Антарктикот, ги открил првите фосилни животни на континентот. Брегот бил детално проучен и топографски фотографиран од воздух и од копнени екипи во периодот 1960-1966 година.
Филики Етерија

Филики Етерија или Друштво на Пријатели (|Φιλικὴ Ἑταιρεία ''или'' el) била тајна организација основана во 1814 во Одеса, чија цел била отфрлање на османлиската власт во Грција и воспоставување на независна грчка држава. Членовите на друштвото биле претежно млади Фанариоти од Константинопол и Руската Империја, локални политички и воедни лидери од копнена Грција и од островите, како и други православни лидери кои биле под грчко влијание, како Караѓорѓе од Србија, Тудор Владимиреску од Романија, и Арванитските водачи. Друштвото ја иницирало Грчката војна за независност во пролетта 1821.
Биметалистички стандард

Биметалистички стандард или биметализам — облик на златен стандард во кој вредноста на домашната валута е врзана истовремено и за златото и за среброто. Биметализмот бил најразвиен во Франција, која го напуштила во 1878 година. Тој бил во употреба и Велика Британија до 1816 година, кога парламентот го забранил слободното ковање сребрени пари и дозволил само ковање златни пари. Во САД, биметализмот бил воспоставен со Законот за ковање (''The Coinage Act'') од 1792 година, а со разни прекини се применувал до 1873 година, кога Конгресот го избришал среброто од списокот на монети.
1 Опис и одлики
Во биметализмот, вредноста на домашната валута е утврдена во однос на златото и на среброто. На пример, во САД, пред Граѓанската војна, еден сребрен долар вредел колку 371,25 зрна сребро (едно зрно = 1/48 унци), а еден златен долар вредел колку 23,22 зрна злато. Сето тоа значело дека еден златен долар вредел колку 16 сребрени долари. Притоа, валутата направена од злато и од сребро служела како законско средство за плаќање. Предноста на биметализмот се состоела во тоа што ја намалувала нестабилноста на цените во споредба со ситемот во кој функционираат пари изработени само од еден метал. Имено, ако златото станело ретко, тогаш земјата ковала пари од сребро и тоа спречувало да дојде до намалување на паричната маса и на цените. Меѓутоа, главниот проблем на биметализмот се состоел во тоа што водел кон истиснување на повредниот метал од прометот. На пример, ако пораснела цената на златото во однос на среброто, луѓето го користеле златото за да купат сребро, а потоа, среброто го претворале во пари по службениот курс. Така, златото исчезнувало од прометот во кој останувале само сребрените пари. Обратно се случувало ако дошло до пораст на цената на среброто во однос на златото. Оваа појава е позната како Грешамов закон според кој „лошите“ пари (парите кои ги има во изобилство) ги истиснуваат од прометот „добрите“ пари (парите кои се ретки).
Наиб

Наиб — во османлискиот судски систем, бил заменик и помошник на кадијата (судијата). Кај поголемите кадилаци, кадиите назначувале наиби во седиштето на кадилакот или во седиштата на нахијата. Наибите биле овластени да ги носат сите одлуки што им ги дозволувал кадијата: судски и други, и од опсегот на стварната и територијалната надлежност. Територијата на која наибот имал надлежност и можност за дејствување се нарекувала ''нијабет'' - испостава на кадилакот, односно нижата судско-административна област на кадилакот. Нијабет се нарекува и приход од казни, казни што ги плаќа населението врз основа на осудувањата од кадијата и неговиот заменик наибот.
Нијабет

Нијабет — територијата на која наибот имал надлежност и можности за дејствување се нарекувала ''нијабет'' - испостава на кадилакот, односно нижа судско-административна област на кадилакот. Нијабет се нарекува и приход од казни, казни што ги плаќало населението врз основа на осуди од кадијата и неговиот заменик наибот. Како испостави, нијабети биле основани надвор од градот, во околината и во помалите градови. Со нив раководеле службеници кои му помагале, го застапувале и заменувале кадијата, наиби.
Разговори со еден тигар

„Разговори со еден тигар“ (англиски: ''Talks with a tiger'') — книга за деца на англискиот писател Доналд Бисет од 1967 година.
1 Содржина
Книгата содржи 25 раскази:* „Река од зборови“
* „Анабела“
* „Тигарчето што сакаше да се капе“
* „Станицата што не седеше на едно место“
* „Под килимот“
* „Како се родила морската ѕевзда“
* „Магла“
* „Страница свртена наопаку“
* „Скакулецот и полжавот“
* „Полицаецот Артур и неговиот коњ Хари“
* „Ветерот и кравите“
* „Заборавениот роденден“
* „Трошки од кифла“
* „Трите ура“
* „Ерос и славејчето“
* „Мистер Џонс и ловецот на Еј“
* „Тибетскиот јак“
* „Трите шапки на мистер Хепи“
* „Носорогот и добрата самовила“
* „Петлето ветроказ и сонцето“
* „Добриот змеј“
* „Бам“
* „Орелот и ѕвездата“
* „Бумбарот и булдожерот
* „Слабиот крал и дебелиот готвач“
2 Изданија на македонски јазик
Книгата „Разговори со еден тигар“ доживеала повеќе изданија на македонски јазик:
* Во 1993 година, таа била објавена како заедничко издание на „Мисла“, „Наша книга“, „Култура“, „Македонска книга“ и „Детска радост“, како лектира за второ одделение според наставниот план и програмата за основните училишта во Република Македонија. Преводот го направил Свето Серафимов, автор на корицата е Александар Каевски, нацртот и ликовно-графичкото обликување на корицата го направил Диме Исаиловски, автор на илустрациите е Драган Митровски, а јазичната редакција ја извршил Тодор Димитровски. Книгата, со обем од 64 страници и со димензии од 20 сантиметри, била испечатена во НИП „Нова Македонија“, РЕ Печатница, во Скопје, во 1993 година. Таа е каталогизирана во НУБ „Климент Охридски“, но не ја содржи меѓународната ознака ISBN.
Источноантарктичка ледена покривка

Источноантарктичка ледена покривка (ИАЛП) — една од двете големи ледени плочи на Антарктикот и најголемата на целата планета. ИАЛП се наоѓа помеѓу 45° западен меридијан и 168° источен.
ИАЛП има доволно мраз за да го подигне глобалното ниво на морињата за 53.3 метри и е значително поголема по површина и маса од ледената покривка на Западен Антарктик (ЛПЗА), која е одвоена од ИАЛП со Трансантарктичките Планини. Источноантарктичката ледена покривка е најсувото, најветровито и најстуденото место на Земјата, со температури пријавени до речиси -100 °C. Таа го држи најгустиот мраз на Земјата, со 4800 метри. Источноантарктичката ледена покривка е дом на географскиот Јужен Пол и станицата Амундсен-Скот на Јужниот Пол.
1 Промена на масата
Тековниот меѓународен фокус на прашањата за глобалното затоплување го привлекла вниманието на топењето на поларните ледени капи. Раната анализа на податоците од студиите базирани на GRACE покажале дека источната покривка губи маса со брзина од 57 милијарди тони годишно и дека вкупната ледена покривка на Антарктикот (вклучувајќи ги ЛПЗА и крајбрежните области ИАЛП) ја губи масата со брзина од 152 кубни километри (околу 139 милијарди тони) годишно. Поновата проценка објавена во ноември 2012 година и заснована на податоците на GRACE, како и на подобрен модел на изостатско прилагодување на глацијално, покажува дека Источен Антарктик всушност добил маса од 2002 до 2010 година со брзина од .
Се проценува дека за време на плеистоценот, Источноантарктичката ледена покривка се разредила за најмалку 500 метри, и тоа истенчување од последниот глацијален максимум е помало од 50 метри и веројатно започнало по околу 14 ка.
2 Температурни промени
Ладењето на Источен Антарктик во текот на децениите на 1980-тите и 1990-тите делумно го компензира затоплувањето на ледената покривка на Западен Антарктик, која се загрева за повеќе од 0,1 °C по деценија во последните 50 години. Трендот на просечна површинска температура на Антарктикот ширум континентот е позитивен и статистички значаен на >0,05 °C/деценија од 1957 година.
3 Територијални претензии
Многу земји имаат претензии за делови од Антарктикот. Во рамките на Источен Антарктик, Обединетото Кралство, Франција, Норвешка, Австралија, Чиле и Аргентина, имаат територијални претензии, и нивните претензии во одредени случаи, меѓусебно се преклопуваат.
Настани од 2013 година на Антарктикот

Настани од 2013 година на Антарктикот
1 Настани
1.1 Јануари
*Бил откриен метеорит замрзнат во мраз на леденото поле Нансен од мисијата „Потрага по антарктички метеорити, белгиски пристап (SAMBA).
1.2 Непознат датум
*Една студија објавена во „Геонаука на природа та “ оваа година го идентификувле централниот Западен Антарктик како еден од регионите со најбрзо затоплување на Земјата. Истражувачите презентираат целосен температурен рекорд од станицата Бирд на Антарктикот и тврдат дека „открива линеарно зголемување на годишната температура помеѓу 1958 и 2010 година за 2,4±1,2 °C“.
На 23 јануари 2013 година, радио контактот беше изгубен со DHC6-300 (C-GKBC) кој го управуваше Kenn Borek Air на еден ден позициониран лет без приходи од станицата Јужен Пол до заливот Тера Нова според правилата за визуелен лет (VFR). По напорите за пребарување и спасување врз основа на преносите од ELT, потоа беше откриено дека авионот се урнал додека бил на пат во Инструмент метеоролошки услови (IMC), што резултирало со смрт на тројца патници.
Нунатак

Нунатак (од инуитски: ''nunataq'') — чуковиден врв или срт на планина кој стрчи од ледено поле или ледник кој инаку ја покрива сета планина или срт. Ваквите врвови се наречени и леднички острови. Чести примери се природните пирамидални врвови. Кога ќе станат заоблени од ледничките дејства, овие камени изданоци се нарекуваат роњони.
Зборот е од гренландско потекло и навлегол во Западна Европа во 1870-тите.
1 Опис
Поимот обично се користи на подрачја каде преовладува трајната ледена покривка, а нунатаците се издаваат над неа. Тие претставуваат лесно препознатливи упатно-појдовни точки на ледниците или ледените капи, и затоа најчесто имаат имиња. Некои од нив се изолирани, но неретко се среќаваат во густи групи, како што е случај на Земјата на Кралицата Луиза на Гренланд.
Нунатаците се претежно остри и зашилени, што го спречува нафаќањето на леднички мраз, но не и трупањето на снег. Силно се разликуваат од поблагите контури на леднички еродираните предели што настануваат по повлекување на ледниците.
Тие се единственото место каде растенијата можат да опстанат на ледени покривки и капи, и виреат во уникатни станишта поради нивната изолираност.
2 Поврзано
* Список на нунатаци
Megisto cymela

Мал шумски сатир — вид пеперутка од семејството на шаренците (''Nymphalidae'') кој се среќава во Северна Америка.
1 Опис
; Возрасен
Големината на крилата е 29–48 мм. Предното крило има две црни дамки со жолта обвивка на двете страни. Задното крило има две точки на дорзалната страна, но има помали точки на вентралното. Другата цела боја е светлокафеава. Малиот дрвен сатир е споредливо поголем од сосибија .
; Гасеница
Телото е светло зеленикаво кафеаво со темна грбна пруга и наизменични кафеави и жолтеникави странични ленти. Површината на гасеницата има испакнатини, овие испакнатини носат кратки црвено-кафени влакна. Главата е бела, а влакната од опашката се светло сиви.
Малиот дрвен сатир е дел од типично неотропското потплеме Euptychiina. Може да се забележи во шумите, обично покрај рабовите и во отворите исполнети со четки покрај расчистените шумски патишта. Исто така е видено и во тревни површини обично помеѓу шумски закрпи. Лета во близина на земјата, извртувајќи се низ тревите, малите дрвја и грмушките. На колекционерите често им е тешко да го фатат, иако на прв поглед се чини дека е бавен летач. Оваа пеперутка претпочита живеалиште кое е отворено, содржи листопадни дрвја заедно со мочурливи области и поседува четкаста покривка.
2 Опсег и живеалиште
Тие се забележани во источниот дел на САД и југоисточна Канада, од Нова Шкотска на југ до Флорида, на запад до Тексас, Саскачеван и Вајоминг . Како што имплицира името, малиот дрвен сатир најчесто се гледа во шуми и области со грмушки.
3 Животен циклус
Возрасните во северните делови од нивниот опсег летаат помеѓу јуни и јули, додека нивните јужни популации летаат помеѓу март и септември.Женките несат јајца поединечно на трева, гасениците од четвртата возраст хибернираат.
3.1 Храна за ларви
*''Dactylis glomerata''*''Poa pratensis''*''Eremochloa ophiuroides''
3.2 Храна за возрасни
* Растителен сок
* Медлика од вошка
* Ретко нектар
4 Библиографија
** at Markku Savela's ''Lepidoptera and Some Other Life Forms''*
2002 година на Антарктикот

2002 година на Антарктикот.
1 Настани
Членовите на Антарктичкиот договорен систем официјално усвоија нов амблем, кој ќе продолжи да се користи како знамето што повремено го претставуваше Антарктикот; овој амблем го претставува Антарктичкиот договор, а не самиот континент.
Во 2002 година, НАСА објави драматични снимки на кои се гледа како дел од ледената плоча Ларсен Б на Антарктикот се урива и исчезнува. Сега, вселенската агенција вели дека она што останало од масивната одлика ќе го нема пред крајот на деценијата.
Во првите три месеци од годината, 3.250 квадратни километри (1.250 квадратни милји) Ледник Ларсен Б се распарчил и се срушил.
Масата на ледената покривка на Антарктикот се промени во последните децении. Истражувањата засновани на сателитски податоци покажуваат дека помеѓу 2002 и 2020 година, Антарктикот исфрла просечно 149 милијарди метрички тони мраз годишно, што придонесува за глобалното зголемување на нивото на морето.
Овие слики, создадени од податоците на GRACE и GRACE-FO, покажуваат промени во ледената маса на Антарктикот од 2002 година. Портокаловите и црвените нијанси укажуваат на области кои изгубиле ледена маса, додека светло сините нијанси покажуваат области кои добиле ледена маса. Белата означува области каде што има многу мала или никаква промена на масата на мразот од 2002 година.
Областите на Источен Антарктик доживеаја скромни количини на масовна добивка поради зголемената акумулација на снег. Сепак, оваа добивка е повеќе од неутрализирана со значителна загуба на ледена маса на ледената покривка на Западниот Антарктик (темно црвена) во текот на 19-годишниот период. Пловечките ледени плочи чии масивни промени GRACE и GRACE-FO не ги мерат се обоени во сива боја.
Просечните линии на проток (сиви; создадени од сателитска радарска интерферометрија) на мразот на Антарктикот се спојуваат во локациите на истакнати излезни ледници и се совпаѓаат со областите со најголема загуба на маса (т.е., ледниците Боров Остров и Твејтс на Западен Антарктик). Ова ги поддржува другите набљудувања дека затоплувањето на океанските води околу Антарктикот игра клучна улога во современото губење на ледената маса.
Знак за укажување

Знак за укажување или ознака/симбол за укажување „※“ ― типографска ознака или збор што е користен во кинеското, јапонското и корејското пишување.
Симболот бил користен историски за да се привлече внимание на важна реченица или идеја, како што е пролог или фуснота. Како показател за белешка, ознаката служи за истата цел како и ѕвездичката во меѓународното пишување. Меѓутоа, во јапонската употреба, текстот на белешката се става директно во главниот текст веднаш по симболот „комеџируши“, наместо на дното на страницата или на крајот од поглавјето како што е случајот со меѓународното пишување.
1 Имиња
Јапонското име, ja-Latn (|こめじるし;ja, букв. „оризов знак), се однесува на визуелната сличност на симболот со ja-Latn за „ориз“ (ja).
На корејски, името на симболот, ko-Latn (|参考表; 참고표), едноставно значи „знак за укажување“. Неформално, симболот често е нарекуван ko-Latn (ko; букв. „знак за билијардска сала“), бидејќи често се користи за да укаже на присуство на билијардски сали, поради неговата визуелна сличност со две вкрстени стапови и четири билијардски топки.
На кинески, симболот е наречен zh-Latn-pinyin (кинески: 参考标记; букв.: „знак за укажување“) или zh-Latn-pinyin (кинески: 米星号; букв.: „оризова ѕвездичка“ поради неговата визуелна сличност со zh „ориз“). Не е користен често во кинеското пишување.
2 Уникод
Во Unicode, симболот има кодна точка
3 Поврзано
* Синхронизиран збор – „Преамбула“ на податоците за комуникациските пораки по заглавие, исто така наречен укажувачки сигнал или среден знак во безжичните комуникации.
Астеризам (типографија)

Астеризам ⁂ ― типографски симбол кој се состои од три ѕвездички поставени во триаголник, кој се користи за различни цели. Името потекнува од астрономскиот поим за група ѕвезди.
Астеризмот првично бил користен како вид на динкус во типографијата, иако сè поретко.
Може да се користи и за да значи „ненасловен“ или задржан автор или насловкако што се гледа, на пример, во некои изданија на ''Албум за младите'' од композиторот Роберт Шуман (№ 21, 26 и 30).
Во метеорологијата, астеризам во модел на станица укажува на умерени снежни врнежи.
1 Динкус
Динкус е типографски знак за делење текст, како на пример при поделба на параграф. Неговата цел е „да укаже на мали поделби во текстот“, да привлече внимание на пасус или да издвои под-поглавја во книга. Така, астеризмот што е користен на овој начин е еден вид динкус: во денешно време оваа употреба на симболот е речиси застарена. Почесто употребуваните динкуси се три точки или три ѕвездички во хоризонтален ред. За истата цел може да биде користен мал црно-бел цртеж или флеурон (❧). Во спротивно, користен е дополнителен простор помеѓу параграфите. Динкус може да биде користен заедно со дополнителниот простор за означување на помала подподелба од подпоглавје.
2 Поврзано
* Дингбат
* Три точки
* Ознака за потпис
* Динкус
Цветот што носи среќа

„Цветот што носи среќа“ — поема за деца на македонскиот поет Михо Атанасовски од 1994 година.
1 Содржина
На еден рид, крај бистра река, се наоѓа скромна колиба во која живее вдовица со својот син-единец. Зимата, мајката се разболува и умира, но пред смртта, таа го советува синот да појде на нејзиниот гроб и да го скине цветот што носи среќа. Пролетта, синот решава да замине во светот, но претходно оди на гробот на мајка си и го кине цветот. Патем, тој среќава волк, кој го моли да му го извади трнот од ногата. Момчето му помага на волкот, а тој му дава влакно од своето крзно кое ќе му помогне во случај на неволја. По некое време среќава лисица на која ѝ помага, а таа го кани да преспие кај неа. Притоа, лисицата го советува момчето да појде кај вештерката, давајќи му совети како да постапи таму. Вештерката му дава на момчето работа — да ја пасе нејзината крава. Меѓутоа, кравата му бега на момчето, а тоа го повикува волкот на помош и така успева да ја врати кравата, а на вештерката ѝ ја краде волшебната капа која го прави невидлив. Потоа, момчето бега од вештерката и патем среќава џуџе кое го дави една жаба. Момчето го спасува џуџето и тие заедно пристигаат во пештера во која живеат други џуџиња. Кралот на џуџињата му изразува благодарност и му нуди помош, советувајќи го да оди во Стаклената Гора, каде што живеат три принцези, заробени од еден змеј. Патем, момчето среќава три гуски при што со стрела погаѓа една од нив, а таа се претвора во девојка, една од трите принцези. Со помош на џуџуњата, момчето успева да влезе во дворецот во Стаклена Гора, потоа го убива змејот, ги спасува принцезите и се враќа дома. Таму, тој си ја зема најубавата принцеза за жена и прави голема свадба<, а тогаш волшебниот цвет се претвора во пепел.
2 Технички одлики
Поемата е објавена од „Сано-Мак“, д.о.о., Скопје, Редакција за издавачката дејност „александар & александар“, како втора книга на библиотеката „Нови сончогледи“. Објавувањето на поемата било финансиски помогнато од Министерството за култура на Република Македонија. Таа била испечатена во ЗОП „Нова книга“ во СКопје, во тираж од 1 000 примероци. На корицата е искористен цртеж на ученикот Здраво Георгиевски. Книгата, со димензии од 18 сантиметри и со обем од 45 страници, е каталогизирана во Народната и универзитетска библиотека „Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-49-000-7 и ISBN 9989-49-003-1.
Антарктик: Година на мраз

'' Антарктик: Година на мраз''е првиот долгометражен филм на Нов Зеланд режисер Ентони Б. Пауел. Овој документарец е сместен во Антарктик, поточно во регионот Островот Рос, кој е дом на две истражувачки бази: Станица Мекмердо во Соединетите држави и Базата Скот во Нов Зеланд.
Антарктик: Година на мраз: е визуелно зачудувачки филм кој овозможува да се доживее како е да се живее на Антарктикот цела година, вклучувајќи ги и зимите изолирани од остатокот од светот, додека месеците на темнина се најсуровото место на Земјата. Ентони Пауел долги години работи на Антарктикот со сопругата Кристин. По повеќе од 10 години снимање, неговиот документарец сега е завршен. Имаше кино издание во САД и Нов Зеланд, а се прикажуваше на бројни фестивали низ светот и освои многу награди.
Ентони имаше неговата работа да се појави во бројни филмови, изложби и ТВ емисии. Тој неодамна се појави во серијата на БиБиСи, наградена со Еми, Frozen Planet. Ова е негов прв долгометражен филм.
Тој прикажува една година од времето поминато на овие оддалечени станици; летната сезона (од октомври до февруари) кога сонцето сјае 24 часа на ден и долгата темна зима (февруари до октомври) каде сонцето е зајдено долги месеци и темнината ја обвива околината. Филмот се фокусира на секојдневните работници кои ги одржуваат станиците и опремата во функција за научниците да можат да ја завршат својата работа. Интервјуираните вклучуваат пилот на хеликоптер, пожарникар, диспечер на пожарникари, готвач, механичар, магационер, складиште, финансиско лице, административно лице и оперативен менаџер.
Широката употреба на тајм-лапс фотографија се користи за документирање на променливите годишни времиња и пејзажите на Антарктикот. Пауел мораше да измисли многу свои системи за камера за да ги преживее екстремните услови на длабоката зима на Антарктикот.
Претходната работа на Пауел вклучува снимки за Discovery, National Geographic, и беше прикажана во ''Frozen Planet'' на BBC.
Филмот, исто така, допира и теми како што се Синдром Т3, што е кога хормонот Т3 во мозокот се прераспределува на мускулите на телото во обид да го заштити од екстремниот студ. Филмот, исто така, опишува како заедницата работи и игра заедно, вклучувајќи ја и годишната новогодишна забава „Ice Stock“.
Постпродукцијата на филмот беше завршена во Парк Роуд Пост Продукција во Велингтон, Нов Зеланд.
Филмот бил премиерно прикажан на 2013 година Меѓународен филмски фестивал во Нов Зеланд.
1 Награди
* Победник: Најдобар документарен филм и избор на луѓе. Меѓународен филмски фестивал во Калгари.
* Победник: Награда за откривање најдобар прв филм (категорија документарен филм) и Избор на луѓе. Меѓународен филмски фестивал во Калгари.
* Победник: Најдобар филм и избор на луѓе. Меѓународен филмски фестивал Скотсдејл.
Бакутисов Брег

Бакутисов Брег (|Bakutis Coast) — дел од бреговата линија на Земјата на Мери Берд, Западен Антарктик. Се протега од точка спроти источниот дел на островот Дин, па до ’ртот Херлахер, или пак меѓу Хобсовиот Брег на запад и Волгриновиот Брег на исток. Го опфаќа просторот меѓу 127°05' ЗГД и 114°12' ЗГД. Брегот е обиколен од неколку големи ледени острови и мошне пространиот Гецова Ледена Плоча. За првпат е забележан од посадата на Антарктичката служба на САД (1939–1941) и картографски исцртан со воздушни снимки направени во операијата „Скок во височина“ (1946–1947), обете предводени од адмиралот Ричард Берд. Геолошки топографскиот институт на САД извршил целосно картирање на брегот користејќи теренски земјомер и воздушни снимки на Воената морнарица од 1959 до 1966 г.
Брегот го добил името со одлука на Советодавната комисија за антарктички имиња во чест на контраадмиралот Фред Бакутис, командант на Силите за поморска поддршка на Антарктикот од 1965 до 1967 г.
Во задгрбнината на Бакутисовиот Брег се наоѓала поларната станица „Берд“, сместена 500 км копнено од самиот брег.