procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Чудото од Берн

Чудото од Берн е игран филм на режисерот Сонке Вортман од 2003 година, кој го напишал сценариото заедно со Рохус Хан .Се раскажува приказната за неочекуваната победа на Германија на Светскиот куп во 1954 година во Берн (т.н. Чудо од Берн ). Покрај тоа, филмот ги опишува тешкотиите на вратениот воен заробеник, кој веќе не може да го најде својот пат во неговиот стар живот, паралелно со германскиот успех, но повторно поблизу до неговиот син и семејството.
1 Акција
1.1 Преглед
Додека Бергман Ричард од Есен бил војник на фронтот, а подоцна и советски воен заробеник, неговото семејство научило да прави без него. Тој и припаѓа на т.н. одложена повратници, во текот на 12 години, тоа не го видел неговото семејство. По неговото враќање во 1954 година, тој мора да сфати дека неговиот постар син Бруно ја прегледува својата улога за време на нацистичката ера, неговата ќерка Ингрид флертува со британските окупаторски војници (поранешниот непријател) и неговиот единаесетгодишен син Матијас (прекар Метис), кој во отсуство е роден, Хелмут Ран изгледа како модел и татко фигура. Засега тој не успева повторно да се вклопи во своето семејство.
Хелмут Ран и глумците на репрезентацијата стануваат 26-ти. Мај 1954 година во спортското училиште Гренвалд во подготовките за Светскиот куп во фудбал натоварен. Ран е фрустриран затоа што не е обичен играч и го користи националниот тренер Сеп Хербергер во прелиминарното коло само против Унгарија . На турнирот германскиот тим успева да стигне до финалето како аутсајдер.
Полека се подобрува врската меѓу Ричард и синот Метс, а Хелмут Ран ќе биде поставен по прелиминарната рунда во сите игри. Во финалето против Унгарија, тој го шутира решавачкиот гол до 3-2 конечен резултат, кој на 4. Јули 1954 германскиот тим управува со сензација дека, после неколку години депресија во повоениот период, предизвика несомнен бран еуфорија во земјата, но и патриотизам и национален сентимент .
Анастас Петличков

Анастас Димитров Петличков (|Anastas Dimitroff или ''Dimtroff, Petlichkoff'') (Буф, – Барбертон, ) — македонски општественик и револуционер, деец на Внатрешната македоно-одринска револуционерна организација.
1 Животопис
Анастас Петличков е роден во 1882 г. во село Буф, Леринско, тогаш во Отоманското Царство, денес во Грција. Станал член на ВМОРО, и учествувал во Илинденското востание. По востанието емигрирал во САД, каде станал активен деец на Македонско-бугарскиот народен сојуз. Подоцна се населил во Барбертон, Охајо. Бил сопственик на пекара. Во 1914 г. во Чикаго, Петличков ја издал книгата „Маките и тагите на Македонецот под турските ѕверства“.
Во 1938 г. е назначен за ѓакон на православната црква „Св. Илија“ во Акрон, Охајо. Починал на 14 мај 1970 г.
2 Наводи
2.0.1 Забелешки
Рајан Марфи

Рајан Марфи (|Ryan Murphy; Чикаго, 2 јули 1995 година) е американски пливач и репрезентативец. Неговата специјалност била пливање во стил на грб. Тој бил олимписки победник во Рио во 2016 година и светски рекордер во 100-метарскиот настан на грб.
1 Кариера
Првиот голем настап на меѓународната сцена го снимил Марфи во 2011 година, кога го освоил бронзениот медал во пливање на грб од 200 метри (во време од 1: 59,63) на Светското првенство за јуниори во Лима, а подоцна повторно победил во истата дисциплина бронзен медал, овој пат на Пан-американските игри во Гвадалахара (тој пливал 1: 58,50).
Следната година тој учествувал на ЛОИ во 2012 во Лондон, но не успеал да обезбеди место во американскиот олимписки тим. После Олимпијадата, тој се натпреварувал на Светското првенство во Истанбул во мали базени каде освоил злато во штафетата од 4 × 100 медали и бронза во трката на 200 метри.
На висок претставник на СП во големи базени дебитирал во Казањ во 2015 година каде што се натпреварувал во три дисциплини. На грбно пливање од 200 метри се нашол на 5-то место, додека во двете релеи бил во можност да освои медали, злато на 4 × 100.
На американските квалификации во Рио 2016 година тој ги освоил двете трки и со тоа обезбедил место за олимпискиот тим во Америка. Во Рио, Марфи освоил златни медали во сите три дисциплини во кои настапуваше. Во последната пливачка штафетна трка, Марфи испливал за 51,85 секунди, што бил за 9 стотинки побрз од претходниот светски рекорд во таа дисциплина што ја водел друг Американец, Арон Пирсеол . Во финалето на таа штафета трка, пливале и Коди Милер, Мајкл Фелпс и Натан Едриен .
На Светското првенство во 2017 година во Будимпешта Марфи освои три медали, злато во штафетата 4 x 100 м, сребро во грбно пливање на 200 метри и бронза во грбно пливање на 100 метри .
2 Поврзано
* Пливање на Летните олимписки игри 2016 година
* Светско првенство во пливање 2017 година
Сиромавиот Хајнрих

Сиромавиот Хајнрих — средногорногерманска наративна песна од Хартман фон Ауе . Веројатно е напишана во 1190-тите и била втора од последните четири епски дела на Хартман. Комбинирајќи љубезни и религиозни наративни модели кои ја раскажуваат приказната за еден благороден витез, кој бил погоден од Бога со лепра и можел да се излечи само со крвтта од срцето на девица, која доброволно би се жртвувала за неговото спасение.
1 Заплет
Во краткиот пролог, во кој се содржани повеќето познати историски детали за фон Ауе, раскажувачот се именува себеси. Приказната потоа започнува со воведување на Хајнрих, млад Фрејер (барон) од Ове во Швабија . Тој заповедал со големо материјално богатство и највисока општествена почит и ги отелотворувал сите витешки доблести и учтивото однесување, вклучително и вештините во Минанг.
Љубов 47

Љубов 47 е германски долгометражен филм од 1949 година, заснован на претставата на Волфганг Борхерт, ''надвор од вратата'' (1947). Во режија на Волфганг Либенајнер .
1 Дело
Филмот е по името на кралот Бекаман, кој сфаќа дека неговата сопруга се свртила кон друг маж во годините на сибирското заробеништво, а неговиот син е мртов. Очајно гледа само излез за себе, затоа што „не може да стори повеќе“ - но таму се среќава на бреговите на Елбе Ана Герке, млада вдовица која повеќе не „сака“, и двајцата меѓу себеси раскажуваат .
2 Заднина
Моделот на Борхерт се смета за таканаречена литература за урнатините, во која авторите се обидоа да ги обработат настаните и последиците од Втората светска војна. Авторите на книжевноста за урнатините како и режисерите на филмовите за урнатините се занимаваа со своите дела со проблемите на повратниците од војната, гладот, нула час, Новиот почеток, Сиромаштијата, Страдањето, Бината и Помирувањето, Воените штети, остатоците и траумата на војна. Со овие проблеми, луѓето сакаа да постигнат просветлување во народот или да го образоваат народот кон демократија.
Филмот е снимен во Ателје Гетинген со надворешни снимки од Хамбург и околината, како и од Готинген . За разлика од сценската игра на Борхер, филмот не имаше голем успех.
3 Добитник е на наградите
* 1949 година:Најдобра глумица на Меѓународниот филмски фестивал во Локарно за Хилде Крал
* Државата Северна Рајна-Вестфалија го оцени филмот како ''уметнички висок'' .
Ди Ерзте

Ди Ерзте е името на германски јазик бенд од Берлин . Таа е до групата Диселдорф Die Toten Hosen до најкомерцијално успешните германски музички групи со корени во панк-рок .
Бендот е основан во 1982 година, од 1988 година беше одвоен. Од 1993 година ја сочинуваат Фарин Урлауб (буржоаскиот Јан Ветер), Бела Б (буржоаскиот Дирк Фелзенхајмер) и Родриго Гонсалес .
Хајнрих Штајнхевел

Хајнрих Штајнхевел познат и како ''Steinhäuel'' или Штајнхајл (* 1410 / 1411 во Вајл дер Штат, † 1. март 1479 во Улм ) бил германски ран хуманист преведувач и писател .
1 Живот
Штајнхаел е роден по неодамнешните откритија во 1410 или 1411 година. Дипломирал во медицината уште од 1429 година во Виена, каде што беше во 1436 година Мајстор. Потоа, студирал од 1438 година во Падова и докторирал таму во 1443 година станувајќи доктор по медицина. Веќе во 1442 година тој бил ректорски уметник во Падова.
Од 1444 година предавал медицина на Универзитетот во Хајделберг . Од 1446 година работелл во родниот град Вајл, а во 1449 година бил градски лекар во Еслингијан Некар .
Во преодниот период од доцниот среден век до ренесансната се зголеми интересот за класична римска и грчка култура. Штајнхуел беше најдоцна од основањето во центарот на Улм, во кругот на хуманистички ум мажи во Швабија како ( Никлас од Вајл или Антониј фон Фор ) и исто така работел како преведувач од латински и издавач на антички текстови. Во овај период тесно се оработувал со печатарот од Улм Јохан Заин, кој веројатно во 1472 година кој ја основал првата печатница во Улм со финансиска поддршка на Штајнхавелс. Штајнхуел меѓу другото ја превел и метричката адаптација на античкиот роман Аполон од Тир од Готфрид од Витербо и дела од Петрарка . Во 1470-тите особено се истакнал како уредник и преведувач на делата на Бокачо .
2 Дела
*''Историја на крстарење на војводата Готфрид.'' (Превод на Р. Монахус, авторство е сомнително), 1461 година.
*''Аполониј од Тир.'' Аугсбург, Гинтер Заинтер, 1471 година.*''Tütsche Cronica.'' 1473.
*''Брошура за редот на штетници.'' ( ''Regimen Pestilentiae'' ), J. Zainer, Ulm 1473
** Факсимил во: Арнолд Клебс, Карл Судхоф ( еди .): ''Прво печатено чудо.'' Минхен 1926 година.
*''Griselda .'' (Превод на Бокакио по латинскиот третман на Петрарка), Аугсбург 1471 година и подоцна.
*''Од synnrychs wyben.'' (по Boccaccios ''De mulieribus cleis'' ), објавено од Јохан Заин, Улм, непосредно пред 1474 година. Со 81 уметнички значаен резба од непознат уметник од Улм, делото е едно од првите софистицирани илустрирани печатарски дела на времето на инзунакулум *''Огледало на животот на човекот.'' (по Родригес Санчес де Аревало ), 1475 година.
*''Книга и живот на славниот fabulist Aesopi'' во издавачката куќа Јохан Заин, Улм 1476 година. Факсимил и коментар на П. Амелунг (издание Либри Илустри). [Обем и печатење на коментарите]. Грац 1992 година.
Макс Грегер

Макс Грегер (* 2). Април 1926 година во Минхен ; 15 Август 2015 година) бил германски џез музичар, саксофонист, водач на голем бенд и диригент. Тој снимил повеќе од 150 записи, настапил во стотици концертни сали, вклучувајќи Луис Амстронг, Дјук Елингтон и Ела Фицџералд и продуцирал околу 3000 парчиња музика. Музички придружници на Грегерс ги вклучиле Пол Кун, Хуго Штрасер и Џејмс Ласт.
Во 1948 година го основал својот прв секстет со познати музичари, меѓу кои и Хуго Штрасер. Во 1959 година тој бил првиот западен оркестар на турнеја низ Советскиот Сојуз. Во 1963 година го составил врвниот оркестар за ЗДФ, кој со години ги поддржувал сите големи ТВ емисии.
Неговиот син Макс Грегер Помладиот и внук Макс Грегер Помладиот Помладиот се музичари.
Царска палата

Царска палата или кралска палата се однесува на голем број на замоци и палати низ Светото Римско Царство кое служело како привремено, секундарно место на моќ за светиот римски цар во раниот и средниот век . Терминот исто така се користи поретко за владика, кој, како територијален господар ''(Landesherr),'' морал на царот и неговата придружба да им обезбеди сместување и исхрана, должност која се нарекувала ''Gastungspflicht.''
1 Потекло на името
''Кајсерфалц'' е германски збор што е комбинација на ''Кајзер'', што значи „император“, кој е изведен од „ цезар “; и ''Пфалц'', што значи „палата“, а самиот потекнува од латинскиот ''палатиум'', што значи исто (види палата ). Исто така, ''Конигсфалц'' е комбинација на ''Кониг'', „крал“ и ''Пфалц'', што значи „кралска палата“.
2 Опис и намена
Како и нивните врсници во Франција и Англија, средновековните императори на Светото Римско Царство не владееле од главниот град, туку морале да одржуваат личен контакт со нивните вазали на теренот. Ова било таканареченото „итентативно царство“; еден вид „патувачко царство“ ( ''Reisekönigtum'' ). Бидејќи палатите биле изградени и користени од страна на кралот како владетел во рамките на Светото Римско Царство ( ''rex Romanorum (Römischer König)'' ), точен историски термин е "кралска палата". Терминот ''Кајсперфалц'' е апелација од 19 век што не се осврнува на фактот дека кралот не ја носел титулата римски цар (доделен од папата ) сè до неговото царско крунисување. За разлика од ''pfalz'', каде патувачкиот владетел ги донесувал своите суверени должности, кралскиот имот или ''Кунигшоф'' е само економски имот во сопственост на кралот, кој кралот само повремено го користел на својата рута.
За разлика од вообичаената претстава за „палатата“, царската палата не била постојан престој, туку место каде царот престојувал одредено време, обично помалку од една година. Маршрутите сугерираат дека монархот ретко би останал подолго од неколку недели. Покрај тоа, тие не биле секогаш големи палати во прифатена смисла. Некои биле мали замоци или зајакнати ловишта, како што е Бодфелд во Харц . Но, претежно тие биле големи куќи за манор ( ''Гутшифе'' ), кои нуделе угостителство и сместување за кралот и неговите многумина приврзаници, честопати тргнувајќи до стотици вработени, како и бројни гости и нивните коњи. На латино, таквиот кралски манор бил познат како ''вила регија'' или ''завеса регија.'' Тие се наоѓале или во близина на епископските резиденции, во близина на важни опатија, во близина на градовите што ги држел кралот или на селата во средината на кралските имоти. Царските палати обично биле градени во интервали од 30 километри, што претставувало дневно патување со коњ во тоа време.
Ханси Хинтерзеер

Јохан Ернст „Ханси“ Хинтерсеер (* 2. Февруари 1954 година во Кицбехел) е австриски поп- пејач, глумец, презентер и поранешен скијач. Хинтерсер е специјализиран за дисциплини на гигантски слалом и слалом . Тој освоил шест трки на Светскиот куп, медал на Светскиот куп и пласман на Светскиот куп во џиновскиот слалом во сезоната 1972/73. Двапати станал светски шампион на „Про Тур“. Од 1994 година е успешен како пејач во областа на народната музика и издаде над триесетина рекорди.
Мусе Т.

Мус Т. (* 2. октомври 1966 година, со родено име Мустафа Гундгду, роден во Хаген ) е германско - турски музички продуцент . „Мусе Т.“ е изговор на прекарот „Мусти“ (потекнува од Мустафа) на француски („Мус“) или англиски правопис („Т“).
Кралски плоштад (Минхен)

Königsplatz (''Кралски Плоштад'') е плоштад во Минхен, Германија.Изграден е во стилот на европскиот неокласицизам во 19 век, и е центар на културниот живот. Областа околу Кралскиот плоштад денес е дом на Кунстареал, галерија и музеј во Минхен.
1 Архитектура
Плоштадот бил дизајниран како дел од претставителниот булевар Бринер Страјче од Карл фон Фишер, кој работел за престолонаследникот Лудвиг од Баварија, а го поставил Лео фон Клензе. Фишер го моделирала Кралскиот плоштад на Акрополата во Атина. Концептот бил класична ригорозност вградена во живо зелена, и како таков, израз на урбанистички идеи на Лудвиг I. кој сакал да го види културниот живот, граѓанските идеали, католичкото христијанство, кралската администрација и војската сите заедно, вметнати во зелена боја.
Клензе го враменил плоштадот со јонската ''Глиптотека'' и дорскиот ''Пропилеј'' (создаден како спомен за пристапување кон Ото во Грција). Коринтскиот ''музеј за класична уметност во'' Коринтијан го подигнал Георг Фридрих Зибланд, а на задниот дел се наоѓа игуменот на Свети Бонифациј. Глиптотек е изграден од 1816 година, Пропилеј биле завршени во 1862 година.
2 Превоз
На Кралскиот плоштад се користи станица У Бан со исто име .
3 Поврзано
* Нацистичка архитектура
Бродот на лудите (сатира)

Бродот на лудите ( Современ германски : ''Das Narrenschiff'', латински : ''Stultifera Navis'', оригинален средновековен германски наслов: ''Daß Narrenschyff ad Narragoniam'' ) — сатирична алегорија во германски стих објавена во 1494 година во Базел, Швајцарија, од хуманист и теолог Себастијан Брант . Тоа е најпознатиот третман на бродот на будали кои тропаат и кружат во бројни преводи.
1 Преглед
Книгите се составени од пролог, 112 кратки сатири и епилог, сите илустрирани со резници. Брент го зазема бродот на будали, популарен во тоа време, удирајќи ги со ненадмината моќ на слабостите и пороците од своето време. Тука тој го создал Свети Гробијан, за кого замислувал дека е покровител на вулгарен и груб народ.
Концептот за глупавост бил често користен троп во периодот пред реформска постапка за легитимирање на критиката, како што исто така го користел Еразмус во неговата ''Пофалба на Фоли'' и Мартин Лутер во неговиот „ ''An den christlichen Adel deutscher Nation von des christlichen Standes Besserung'' “ ( ''Обраќање до христијанското благородништво'' ). На судските будали им било дозволено да кажат што сакаат; пишувајќи ја својата работа на глас на будала, Брант можел да ги легитимира своите критики кон црквата.
Петер Шилинг

Пјер Мајкл „Питер“ Шилинг (* 28 Јануари 1956 година во Штутгарт ) е германски пејач и автор. Тој е еден од најкомерцијално успешните уметници на Новиот германски бран . На почетокот, неговите песни честопати се занимавале со теми од научна фантастика, како што е иднината на планетата Земја или патувањето во вселената, а подоцна и на личните теми.
Владлена Бобровникова

Владлена Едуардовна Бобровникова (родена на 24 октомври 1987) — руска ракометарка која игра на позицијата лев бек за Ростов-Дон и за руската репрезентација.
1 Кариера
1.1 Клупска кариера
Бобровникова започнала да се занимава со ракомет на 11 години, а овој спорт го избрала благодарение на баба и. Својата кариера ја започнала во екипата на Кубањ Краснодар, за која го направила своето деби во натпревар од руското првенство против екипата на Университет Ижевск. Со Кубањ стигнала до четвртфиналето на Купот на ЕХФ во сезоната 2008-2009. Во 2009 година, таа ја напуштила Русија и заминала во странство: најпрво играјќи во српската Кикинда, а потоа во јануари 2010 година се преселила во италијанското првенство во екипата на Сасари, со која го освоила Купот на Италија во 2010 и 2011 година. Во октомври 2011 година се преселила во Терамо (поради спонзорски причини клубот бил познат и како Лидеркуп) со кого го освоила италијанското првенство во сезоната 2011-2012.
Во 2012 година, Владлена се вратила во Русија и до денес настапува за екипата на Ростов-Дон; со нив двапати стигнала до полуфиналето на Купот на победниците на куповите во 2012-2013 и 2013-2014. Во сезоната 2014-2015, за првпат во својата кариера го освоила руското првенство. Подоцна со клубот освоила уште три шампионски титули на Русија: во сезоните 2016-2017, 2017-2018 и 2018-2019. Во сезоната 2016-2017, била во составот на Ростов-Дон кој го освоил Купот на ЕХФ со победа над Витигхајм во финалето. Исто така играла во финалето на Лигата на шампионите во сезоната 2018-2019 и постигнала еден гол во поразот од Ѓер со 25-24.
1.2 Репрезентативна кариера
Владлена учествувала на Европското првенство 2014 година, каде одиграла четири натпревари (руската репрезентација тогаш го освоила само 14-тото место). Исто така добила повик и за Светското првенство 2015 во Данска,, каде во првиот натпревар против бранителот на титулата Норвешка постигнала два гола (Русија победила со 26-25). Следната година настапила на Олимписките игри 2016 во Рио де Жанеиро, каде Русија го освоила златниот медал, а Бобровникова била една од најважните ракометарки на репрезентацијата.
2 Титули
2.1 Клупски
2.1.0.1 Сасари
*Куп на Италија (2) : 2010, 2011
2.1.0.2 Терамо
*Италијанско првенство (1) : 2011-2012
2.1.0.3 Ростов-Дон
*Суперлига на Русија (4) : 2014-2015, 2016-2017, 2017-2018, 2018-2019
*Куп на Русија (5) : 2015, 2016, 2017, 2018, 2019
*Суперкуп на Русија (4) : 2015, 2016, 2017, 2018
*Куп на ЕХФ (1) : 2016-2017
2.2 Репрезентација
2.2.1 Русија
*Олимписки игри (1) : 2016
Војцек

''Војцек'' е сценска претстава напишана од Георг Бахнер. Тој ја оставил работата нецелосна по неговата смрт, но таа посмртно била „завршена“ од најразлични автори, уредници и преведувачи. ''Војцек'' станала една од најисполнетите и највлијателните претстави во германскиот театарски репертоар.
Бахнер веројатно започнал со пишување на претставата помеѓу јуни и септември 1836 година. Таа останала во фрагментарна состојба за време на неговата рана смрт во 1837 година. ''Војцек за'' првпат била објавена во 1879 година во силно преработената верзија на Карл Емил Францос . Не се изведувала сè до 8 ноември 1913 година во Резидензетер, Минхен, каде што ја продуцирал Макс Рајнхард .
''Војцек се'' занимава со дехуманизирачките ефекти на лекарите и војската врз животот на еден млад човек. Честопати се смета како трагедија за „работничката класа“, иако може да се смета дека има друга димензија, прикажувајќи ја „повеќегодишната трагедија на човечката љубомора“. На претставата и се восхитувал и германскиот натуралист Герхарт Хауптман, како и експресионистичките драматурзи. Таа на е главно заснована на вистинската приказна за Јохан Кристијан Војкек, волшебник од Лајпциг, кој подоцна станал војник. Во 1821 година, Војкек, во склоп на љубомора, ја убил Кристијана Воуст, вдовица со која живеел. Подоцна бил јавно обезглавен .
Светилиштето на Батјани

Светилиштето на Батјани се наоѓа на аголот од улицата Биторија и улицата Холд во Липтварос, Будимпешта, Унгарија. Се наоѓа на некогашната локација на дворот на Новата зграда, каде грофот Лајош Батјани (1807–1849), првиот премиер на Унгарија, бил погубен на 6 октомври 1849 година.
Во 1905 година бил избран дизајнот на архитектот Марик Пожни, голем фенер, иако изградбата била одложена од Првата светска војна . Церемонијата се случила на 6 октомври 1926 година, во присуство на Истин Леба, последната жива армија ПФЦ, која служеше за време на унгарската револуција од 1848 година.
Овој споменик е место на повеќе улични демонстрации, во 1941, 1943 и 1988 година.
Мудриот Натан

''Мудриот Натан'' (оригинален германски наслов: ''de'' ) е претстава објавена од Готхолд Ефраим Лесинг во 1779 година. Тоа е жалосна молба за верска толеранција. Никогаш не била изведена за време на животот на Лесинг. За првпат била изведена во 1783 година во театарот „Даббелинш“ во Берлин.
Сместена во Ерусалим за време на Третата крстоносна војна, таа опишува како мудриот еврејски трговец Натан, просветлениот султан Саладин и (првично анонимниот) Темплар, ги надминувале празнините меѓу јудаизмот, исламот и христијанството . Нејзини главни теми се пријателството, толеранцијата, релативизмот на Бога, отфрлањето на чудата и потребата за комуникација.
1 Парабола на прстенот
Централниот дел од делото е „Параболата на прстенот“, раскажано од Натан, кога го прашале Саладин која религија е вистинита : наследен прстен со магична способност да го направи својот сопственик пријатен во очите на Бога и човештвото кое било пренесено од татко на син кој најмногу го сакал. Кога станува збор за татко на три сина кого ги сакал подеднакво, тој го ветил тоа (во „побожна слабост“) на секој од нив. Барајќи начин да го одржи ветувањето, тој имал направено две реплики, кои не можеле да се разликуваат од оригиналот, и пред смртта, им дал прстен на секој од нив.
Берлинска филхармонија

Берлинската филхармонија во улицата Херберт фон Карајан 1 во Берлин во областа на зоолошката градина е еден од Концертен Дом на Gendarmenmarkt големи концертни сали во Берлин и е дом на Берлинската филхармонија .
1 Историја и претходници
1.1 Старата филхармонија на улицата Бернбургер
Првите концерти на Берлинската филхармоника, основани во пролетта 1882 година, се случија во градинскиот ресторан Шарлоттенбург „Флора“. Првиот постојан дом на оркестарот беше од летото 1882 година, изградено од Густав Кноблаук за Лудовико Сацеротин во 1876 година, некогашно лизгалиште на Бернбургер Страже 22а / 23 во Кројцберг . Во 1888 година на изградба на зградата службеник Франц Хајнрих Швехтен на филхармонија, концертна сала bestuhlten без маси изградена. Правоаголна соба, "но со малтер беше потпомогната од нешто и позлата", беше пофален за неговата одлична акустика. Околу 1898 година, салата започна да биде премала, а Филхармонијата што ја остави Швехтен во дворот зад неа ( патот Костентер 32) подигнете ја ''салата'' за ''светларници и салата''''Бетовен'' за да имате алтернативни области. За време на Втората светска војна, овој градежен комплекс бил изграден на 30. Јануари 1944 година уништен во напад на сојузничките војници.
2 Архитектура
2.1 Уметност на градба
* Подот во фоајето беше дизајниран од Ерих Фриц Насочувач (1911-1997).
* Витражните стаклени прозорци од северозападната страна ги дизајнирал Александар Камаро (1901-1992).
* Познатата „филхармонија I“ во фоајето ја дизајнираше Гинтер Симсманк (1919-2009).
* Дизајнот на градината го презеде Херман Маттер (1902-1971).
Петер Розегер

Петер Роузгер (всушност ''Рожегер'', роден * 31. 31 јули 1843 во Алпл, Штаерска, Австрија - 26 јуни 1918 во Криглах, Австроунгарија ) бил австриски писател и поет . Правописот на неговото име ''Рожегер го'' смени во ''Розгер'' кога се појавија неговите први публикации затоа што во неговиот дом имало пет Петер Рожегер, од кои некои не биле поврзани со него и со кого не сакал да се меша. До околу 1893 година го објавил под името П. К Розргер, дури од тогаш се чини дека го претпочитал прекарот ''Петер'' . Еднаш го искористи и псевдонимот ''Ханс Малсер'' .
1 Живот
1.1 Селското шумарче
Петер Розегер беше на Клупенгерхоф во Алпл како најстариот од седумте деца на шумскиот земјоделец Лоренц Рожегер и неговата сопруга Марија. Бидејќи немаше задолжително школување во Алпл, имаше многу неписмени. Дури и неговиот татко беше неписмен, па момчето научи многу од мајката. Тој доби само ограничено образование. Учител, кој беше избркан од училиште од страна на конзервативниот пастор заради неговите симпатии за мартската револуција, беше примен од сиромашните селани и поучуваше некои селански деца, меѓу кои и Питер Розeгер.
Иако родителите сакаа да го направат синот пастор, но студијата се чинеше премногу скапа. Бидејќи бил физички премногу слаб за да стане земјоделец, тој започнал како 17-годишен приправник со прилагодена патничка во Санкт Катреин на Хауенштајн . . Јакоб Едуард Шмалцер го охрабри младиот Розeгер да напише главно народни песни, кои тој ги слушaл. Многу од усните традиционални песни и приказни би можеле да се сочуваат до денес. Розегер, ученик од есетра, имал само мал приход за да започне да купува книги, претежно селски приказни. Набргу потоа, Розегер започнал да пишува за себе.
1.2 Кариера и семејство
На 13-ти Во мај 1873 година се оженил со Ана Пичлер, ќерка на производителот капа во Грац Mariagrüner црква во Грац. На 20-ти Синот Јозеф е роден на маж и жена на 18 февруари 1874 година. Март 1875 година, се роди и ќерката Ана. Неговата сопруга само го преживеала раѓањето и за неколку дена починала (16-ти. Март 1875 година.)
За тоа време, Розегер веќе беше познат како писател.
Палатата Наѓтетењ

Палатата Наѓтетењ денес е музеј за мебел на Музејот за применета уметност во Будимпешта основана во 1949 година. Се наоѓа на улицата 9-11 Кастелипарк, на 22-ри округ на Будимпешта.
1 Историја на зградата
Еден од најдобрите споменици на барокната архитектура во Унгарија, некогашната палата „Шараз-Руднињски“ беше дизајниран од Андрис Мајерхофер и е изградена од Барон Јазеф Руднињски помеѓу 1743 и 1751 година. Оригиналната готска палата е изградена во 13 век за семејството Тетени, кое било поврзано со династијата Арпен
Во текот на сто педесет години Отоманска окупација (1541-1686), палатата Наѓтетењ беше дом на високи османлиски офицери. Подоцна хипотекарниот имот го откупил Ѓирги Шараз. Барон Ѓирги Шараз се преселил во палатата во 1716 година и започнал да ја реконструира и проширува зградата.
По смртта на Јулијана Шараз-Руднињски (1798), палатата била поделена на три дела за наследници. Во 1904 година палатата изгорела, ништо не останало од нејзиниот ентериер. За време на Втората светска војна, зградата била тешко оштетена. Министерството за земјоделство ја пренесе палатата во музејски цели во 1948 година. Неговата реконструкција започна во 1951 година, а првата изложба на мебел беше отворена во истата година. Во 1989 година - заради влошување на зградата, палатата мораше да биде затворена. Откако започнаа реставраторските работи во 1997 година, музејот Палас беше отворен повторно за јавноста во 2000 година.
Терасата на палатата првично достигна до брегот на Дунав, но подоцна беше поделена со железничката линија и главниот пат.
2 Изложбата
Изложбата за применета уметност претставува артефакти од изработката на унгарски и странски мебел во историски контекст со современи теписи, печки и керамика. Околу 300 предмети се претставени во повеќе од дваесетина простории.
3 Наводи
***
Ана Голејшка

Ана Голејшка Џикова (р. ) — македонска писателка.
1 Животопис
Дипломирала на Катедрата за општа и компаративна книжевност на Филолошкиот факултет при Скопскиот универзитет.
2 Активизам
Веќе три години е посветен социјален активист како дел од иницијативата #ретвитниоброк.
3 Личен живот
Голејшка сака да пее и да изведува, ужива во храната и во готвењето.
4 Дела
Во септември 2013 година ја издаде својата прва книга, „Љубов на улица“, поезија за ритамот на нејзиниот живот.
Со свои песни е преведена на српски, турски и англиски јазик.
Јозеф фон Штернберг

Јозеф фон Стернберг, всушност ''Јонас Штернберг'' (* 29. Мај 1894 година во Виена, Австроунгарија ; † 22. Декември 1969 година во Лос Анџелес ), бил американски режисер со Австриско потекло. Тој стана познат главно преку неговите седум филмови со Марлен Дајтрих, вклучувајќи ги ''Синиот ангел'' и ''Мароко'' .
1 Живот
1.1 Почеток на кариерата
Штернберг беше син на австриско-еврејскиот стопанственик Мојсеј Стернберг и неговата сопруга Серафин. Поради деловните активности на таткото, семејството живеело од 1901 година или во Виена и Њујорк . Семејството се преселило во Соединетите американски држави во 1908 година. По првиот работен во филмска работилница под псевдонимот Јозеф фон Штернберг, тој се пресели во Холивуд во 1923 година, каде што за првпат работел како помошник-режисер на филмот ''Божје право.'' Во 1924 година, преку посредникот на Чарлс Чаплин и Мери Пикфорд, тој се запознал со германскиот писател и сценарист Карл Густав Фолмолер, кој го поканил во Венеција и Берлин во 1925 година и го запознал со глумецот Емил Јанингс . Со глумецот Georgeорџ К. Артур во 1925 година тој застрелал само 50.000 УСД ''„Ловец на спасување“'', кој бил одведен на голем багер со пареа во мочуриштата во близина на заливот Сан Педро. Филмот го привлече вниманието на некои критичари кои ја пофалија иновативната употреба на Штернберг на светлината и сенката во драматургијата на една сцена. Иако последователно ги сруши плановите за снимање филм со Мери Пикфорд, но на крајот доби од Штернберг договор со МГМ . Сепак, соработката со менаџерите во студиото и theвездите не беше лесна. На пример, за време на снимањето на „ ''The Masked Bride“'', автократски злогласниот Штернберг со недели се бореше насилно со водечката глумица Меи Мареј . Конечно, договорот беше распуштен со меѓусебна согласност. Кратко време подоцна тој ја доби понудата, за Една Пурјанце, поранешна глумица на Чаплин, да го снима филмот жената ''од морето'' (исто така: ''Море галеб)'' . Сепак, Чаплин реши да не го дистрибуира готовиот филм затоа што тој сметаше дека е премногу интелектуален за масовен вкус. Во 1930-тите години Чаплин ја уништи негативата со цел да ги реши трошоците за данокот на ротација. Малкумина луѓе кои ја видоа лентата тврдеа дека тоа е едно од најубавите и визуелно зачудувачки дела во американското кино.
Северна Грција

Северна Грција (грчки: ''Βόρεια Ελλάδα'') е еден од четирите грчки NUTS региони создадени за статистички цели без административни функции.
Сместен е северно од централна Грција и историски - од линијата Арта-Волос. Ги опфаќа Егејска Македонија, Тесалија и Западна Тракија.
Њујорк палата

Њујорк палата е луксузен хотел на Големиот булевар на Будимпешта ,Ершебетскиот дел од градот.
Дел од Антологијата „Дедика“ и претходно познат како Босколо Будимпешта од 2006 до 2017 година, зградата е изградена во 1894. Тој беше дизајниран од архитектот Алајос Хаузман, заедно со Флерис Корб и Калман Гергл. Зградата е отворена на 23 октомври 1894 година. Познатото Њујорк кафе е долгогодишен центар за унгарската литература и поезија. Статуите и другите украси на фасадата на зградата, како и 16 ѓаволски фауни, се дела на Короли Сении.
Зградата беше национализирана за време на комунистичката ера. Втората светска војна уништи голем дел од зградите на Будимпешта: во 1957 година унгарските вајари Сендор Болдогфаи Фаркас,и Јанош Совори направија поправки во Њујорк кафе на оштетените алегориски скулптури на Трифт и Богатството, Америка и Унгарија. По распадот на комунизмот, структурата беше купена од италијанскиот ланец „Хотели Босколо“ во февруари 2001 година. Зградата е тотално реновирана и повторно отворена на 5.05.2006 година како луксузен хотел со 107 соби, со кафулето, исто така тотално реновиран, на својата приземје.
1 Галерија
Варнеѓед

Варнеѓед (четвртина замок) е областа околу замокот Буда на Вергеј во областа Веркерлет во Будимпешта
Центарот на кварталот е областа помеѓу замокот и црквата Матиас.
1 Главни глетки
1.0.1 Бечи Капу (порта на Беси)
Бечи Капу е една од средновековните порти на Буда, денес служи како влез во областа.
1.0.2 Замокот Буда
Првата тврдина на Вареги била изградена во 13 век . После уништувањето за време на турската окупација, бил реконструиран целиот комплекс за грабеж. Сега е домаќин на неколку значајни музеи и други споменици, меѓу нив и на националната библиотека.
1.0.3 Црквата Матија
Таа е најпознатата црква во земјата. Неговата изградба започна околу исто време како и замокот. Во рамките на зградата може да се види саркофагот на Бела III од Унгарија. Плоштадот пред црквата се вика плоштад на Светото Тројство.
1.0.4 Бастион на рибарот
Подрумот е изграден во почетокот на минатиот век, 20 век . Неговата тераса обезбедува панорамски поглед на градот.
2 Галерија
3 Наводи
Палата Капела

Средновековната палата Капела во замокот Буда е изградена во 15 век од кралот Сигизмунд како долна капела на некогашната црковна црква. Готската капела, која го преживеала уништувањето на опсадата во 1686 година, била закопана под барокната тераса со векови. По нејзината реконструкција во 1963 година станала дел од изложбата на Музејот за историја во Будимпешта .
1 Историја
Првата капела во замокот Буда е изградена во 14 век за време на владеењето на Луј I од Унгарија . Капелата се споменува во Хрониката на Еберхард Виндке . Виндке тврдел дека Карло II Унгарски бил нападнат од неговите убијци во 1386 година во просторијата од која можело да се види кралската капела.. Параклисот бил споменат и во Летописот на Лоренцо де Монакис, напишан околу 1390 година.
Кралот Сигизмунд темелно ја изградил старата палата Анѓу во текот на првите децении на 15 век. Тој поставил прекрасна готска црква на местото на некогашната параклис. Канцелата е изградена на пониска црква, што било неопходно поради недостаток на простор. Двокатните кралски параклиси не биле невообичаени во средновековна Европа.
Археолошкото истражување го докажало датирањето на црквата, затоа што слоевите од 15 век биле откриени под непроменетиот подот од тули на долната црква.
Шамија

Шамија — тенка марама со која жените ја покривале главата или ја прицврстувале косата. Таа најчесто е направена од маркизета. Исто така, шамијата може да биде и украсна капа која се носи вообичаено за време на свечени прилики.
1 Потекло
Шамиите се составен дел од облеката на муслиманките и под нивното влијание, во времето на турската власт во Србија и Македонија, станале дел и од српските и македонските народни носии. Во многу краишта во Србија и Македонија марамата се носела секојдневно, биле во различни бои и различно украсени, сè во зависност од тоа за која прилика биле носени. Во селските средини и ден денес постарите жени носат марами, вообичаено се во потемни бои со многу цветови. Црната шамија се носи во знак на жалост и обично се носи година дена од смртта на покојникот.
Марамите и денес се многу популарни, но повеќе како моден детал него како задолжителен дел од гардеробата. Се прават од различни материјали, во различни облици и дизајни, а освен на глава се носат и околу вратот.
2 Поврзано
* Марама
* Македонска народна носија
Памела Андерсон

Памела Дениз Андерсон (|Pamela Denise Anderson; родена на 1 јули 1967) — канадско-американска глумица, фото-модел, продуцент. Најпозанатата улога ја имала во американската серија „Чувари на плажа“ во која го играла ликот Си Џеј Паркер. Андерсон според некои важи за секс симбол за деведесеттите. Има американско и канадско државјанство.
Птици тркачи

Птици тркачи ( лат. ) претставуваат надред на птици кои не летаат (со исклучок на редот на тинамуи ( лат. ). Тие се најголемите птици што живеат на земјата денес. Иако имаат пердуви и закржлавени остатоци од крила, тие не можат да летаат затоа што се многу тешки и немаат доволно развиена "летна" мускулатура на.
1 Особености
Птиците тркачи имаат на задните рабови на ребрата кукасти продолжетоци кое се протегаат до горниот раб на следното ребро, што значително придонесува за јачината на нивниот граден кош. Колку е птицата подобар летач, толку структурата подобро ѝ е развиена. Меѓутоа, оваа особина кај птиците скоро па да исчезнала. Поради оваа одлика тие така се нарекуваат, а името им потекнува од латинскиот збор ''ratis'' што значи ''сплав, чун'' .
И пердувите на овие птици се малку различно градени од другите птици. Пердувите од првиот и вториот ред не се доволно поврзани со куките, така што нивните пердуви се лабави, не се доволно затегнати и се многу помеки од пердувите на другите птици.
Ниту еден вид од редот казаруи (Casuariiformes), кивиј (Apterygiformes), ноеви(Struthioniformes) и нандуи(Rheiformes) не може да летаат. Ноевите и нанудите сè уште имаат крилја кои пред сè имаат ритуална улога, кај другите крилјата се значително намалени , додека некои немаат крилја воопшто. Додека летачките птици не можат да надминат одредена големина затоа што не би можеле да полетаат, птиците тркачки немаат такво ограничување. Зголемувањето на нивната големина ја зголемува безбедноста од грабливците. Подолгите нозе им даваат поголема брзина, а долгиот врат им овозможува да стигнат до храна од високите грмушки и дрвја. Телото може да прифати поголеми количини на храна затоа што нема потреба да одржува одредена телесна тежина заради летот. Ова значи дека варењето е побавно и затоа е поефикасно.
Мажјаците лежат на јајца. Гнездото може да содржи јајца од една или повеќе женки. Само со ноеви и со голем пегав кивиј, женката исто така лежи на јајца.
2 Еволуција
На многу прашања во врска со овие птици сè уште нема одговор. Се воделе многу расправии за тоа дали овие птици, заради нивната неспособност да летаат, се попримитивни од другите птици. Нивниот мал мозок е едвај различен од оној на летачките. И редокуванито костур крилото ја следи истата шема како и со летачките. Сепак, тркачи во долгите коски немаат празнини исполнети со воздух, карактеристични за летачките. Денес, многу експерти веруваат дека тркачките птици потекнувале од птици што би можеле да летаат.
Првите тркачи живееја во времето на плеистоцен . Тие биле Lithornithiformes, ред птици што личеле на тинами. Нандусите се познати од еоцен, казуари од оилигоцена, мое тинамуи од миоценот,а слоновке и кивиј од плеистоцена.
3 Систематика
Во птици тркачи спаѓаат:
* Африка
** Ноеви
** Слоновка
* Австралија
** Казаруи
*** Ему (семејство, дел од ред или посебен ред)
* Нов Зеланд
** Кивис
** Moe †
* Јужна Америка
** Нандуи
** Тинамуи
Аугуст Кунт

Аугуст Адолф Едуард Еберхард Кунт (јазик германски|August Adolf Eduard Eberhard Kundt; Шверин, 18 ноември 1839 — Израелсдорф, 21 мај 1894) бил германски физичар.
Кунт е роден во Шверин во Мекленбург. Своите научни студии ги започнал во Лајпциг, но после отишол на Универзитетот во Берлин. На почетокот се посветил на астрономијата, но под влијанието на Хајнрих Густав Магнус, се окренал на физика и дипломирал во 1864 година со тезата за деполаризацијата на светлост.
Во 1867 година, станал приватдоцент на берлинскиот универзитет, а наредната година е избран за професор по физика во Циришка политехничка школа; потоа, после година или две проведени во Вирцбург, бил повикан во 1872 година во Стразбур, каде играл голема улога во организацијата на новиот универзитет, а учествувал и во подигањето на физичкиот институт. Конечно, 1888 година, отишол во Берлин како Хелмхолцов наследник на местото кое било за председавање за експериментална физика и директор на берлинскиот физички институт. Умрел после одлеганата болест во Израелсдорф, блиску до Либек, 21 мај 1894 година.
Како истражувач, Кунт бил особено успешен во областите на звук и светлост. Во 1866 година, развил вреден метод за проучавање на ваздушните таласи во цевките, заснован на фактот дека фино распоредена пудра, на пример ликоподиум, кога е расипан во внатрешноста на цевка во која се успоставува вибрирајќи столб во ваздух, кој натежнува да се собира на купчиња кај јазлите, па со тоа е мошно да се најде растојание помеѓу тие јазли. Воопштувањето на тој метод омозвожува одредување на брзината на звук во различни гасови. Во област на светлоста, Кунтовото име е најпознато по неговите истражувања на полето на аномалична дисперзија, не само во течности и гасови, туку и во металите. Исто така направил многу огледи во магнето-оптиката и успеал да го покаже она што Мајкл Фарадеј не успеал да примети - ротација на рамна поларизација кај одредени гасови под влијание на магнетна сила.
Ќулав

Ќулав е полукружна капа од валана бела волна, која се носи под фес.
Ќулавот се смета за една од најстаријите српски народни капи, која настанала во народна средина, од домашните материјали. Под влијание на други несловенски народи, оваа капа претрпела доста промени, како во изгледот, така и во името. Ќулав е име кое преовладало и тоа е со турско-персиско потекло. Ќулавот бил носен и од христијанското и од муслиманското население.
Оваа капа ја изработувале мајсторите ќулавџии главно од бела, а од 1912 година се сретнуваат и ќулави од црна волна. Таа била во купест облик, со длабочина од околу 10 см и со пречник од околу 20 см. Во зима и по постудено време околу ќулавите се обавиткувале бели шалови, кои на едниот крај имале ресички. Се обавиткувал трипати околу капата и ушите, а потоа, на четири еднакви дела, уште двапати преку челото и окципутот, тако да ресичките се закачувале одзади.
Ќулавот е носен на подрачјето на Сеничко-пештерската висорамнина, во Поморавието, Рашка, Косово и Метохија. Ќулавот со рамно дно се носел во Старата Црна Гора и во црногорските ридови, и тоа под различни имиња.
Носијата во Србија од ослободувањето од Турција во 1912 година значително се менува, така да од овој период ќулавот полека го снемувало од употреба, а првата промена се гледа со замената на белата волна со црна. Од овој период Србите почесто ќе почнат да носат Шајкача.
1 Поврзано
* Кече
*Фес
* Шајкача
Марама

Марама – парче ткаенина, обично свилена или од друг лесен материјал, што се користи за покривање на главата, на вратот, често како моден додаток. Се користи за разни цели: за заштита од ладно, како моден детаљ, да се сокрие ќелавост, од скромност, или други облици на општествените конвенции.
1 Видови
Сите марами пред сè можат да се поделат спрема материјалот од кој се изработени. Најчесто се користи: волна, лен, памук, свила и др. Зависно од материјалот од кој е изработена марамата се носи во различен годишен период.
2 Намена
Марамите имаат исклучително религиско значење. Во христијанството пред сè е присутно во православните цркви и во помали традиционални католички заедници. Незаобиколен дел е и во муслиманската вера, па скоро сите жени во земјите на Блискиот Исток ги носат како секојдневен предмет за облекување . Еден од стандардните предмети за облекување за жени и на нашите простори. Тоа се посебно однесува на жените од старите времиња како и за селските краеви .
Изразена е примената на марама и како моден детаљ пред сè во зимските месеци. Сепак иако е супериорна намера за покривањето на главата, марамите се користат и како детаљ преку друга облека , но и во летните месеци.
Црната марама, позната и како шамија (со големина 105 х 105 см), жените во Македонија и Србија ја носеле, а и ден денес носат во некои краеви во знак на жалост за изгубени блиски личности, најмалку 40 дена од денот на смртта на покојникот, а старите жени и до крајот на животот.
3 Галерија
Титовка

Титовка е име за војничка капа која ја носеле партизаните, а подоцна и пионирите и припадниците на ЈНА. Добила име по југословенскиот претседател Тито. Војничката била маслинесто зелена, додека пионерската била прво бела, а подоцна ја смениле во сина боја.
На предниот дел од капата стоела црвена ѕвезда (метална или зашиена од црвена тканина).
1 Поврзано
* Триглавка
* Буденовка
Арнолд Цвајг

Арнолд Звајг (Глогау, Шлеска, 10 ноември 1887 - Источен Берлин, 26 ноември 1968) — германски писател.
1 Животопис
1.1 1887-1918
Арнолд Цвејг е син на еврејски Сатлер активен во ционистичкото движење (Тој не е поврзан со Штефан Цвајг). Откако го посетувал средното училиште во Катовице во 1907 година, започнал да студира германска филологија, филозофија, психологија, историја на уметност и економија на Универзитетот во Вроцлав. Подоцна се преселил во Минхен, Берлин, Гетинген, Росток и Тибинген. За тоа време, тој бил под влијание на неокантијанизмот и филозофијата на Ниче.
Неговото книжевно деби во 1912 година во групата ''раскази за Клаудија''. Во 1915 година ја добил Клеистичката награда за трагедијата ''Ритуално убиство во Унгарија''. Во 1915 година Звеиг бил избран во воена служба. Тој претходно бил јасно руско-национален ум, се претвори себеси под впечаток на Првата светска војна, каде што бил користен, меѓу другото, во Србија, Белгија и Верден, пацифист. Од 1917 година Цвајг беше член на одделот за печат на Главниот командант Исток, каде беше одговорен за цензура. Таму, секуларниот Евреин Звег стапи во контакт со Источно Евреин, оставајќи траен впечаток врз него.
1.2 1918-1933
По Првата светска војна, Цвајг се смести како хонорарен писател на езерото Старберг. Тоа развило пријателство со Лав Фјухтвангер и Зигмунд Фројд (на кое му го посветил и неговото ''поставување крал''). Во есеи, претстави и кратка проза, Цвајг ги дизајнирал своите воени искуства и соочувањето со јудаизмот. Звеиг сега признал дека е хуманистички социјализам .
По Хитлеровиот пуч во 1923 година, Цвајг морал да го напушти Старберг. Се преселил во Берлин, каде работел како уредник на ''Еврејскиот Рундшау''. Контактот со Мартин Бубер, кој веќе започна за време на војната, го доведе во близина на ционизмот, со кој остана тесно поврзан во следните години.
Во 1927 година, објавено е најпознатото дело на Цвајг, романот ''Дер Стрит за наредникот Гриша''. Книгата се однесувала на воено судско убиство кон крајот на Првата светска војна. Романот, стилски припаѓа помеѓу експресионизмот и новата објективност, го оформува судирот помеѓу секуларизираниот јудаизам и источно-еврејската побожност, помеѓу просветлената пруска традиција и покорноста на калверот Вилхелмин - против позадината на распадот на Империјата. Романот е дел од циклусот „Големата бела машка војна на Првата светска војна“, другите делови на ''Младата жена од 1914 година'' (1931), ''Образованието пред Верден'' (1935), ''Кинг'' (1937), ''Оган'' (1954) и ''Умре Зеит зрело'' (1957) се.
Прва македонска кошаркарска лига 2019/20 - Прва лига

Првата македонска кошаркарска лига 2019/20 - Прва лига започнала на 12 октомври 2019 година, а играчки завршила на 8 март 2020 година. Вкупно десет екипи се натпреваруваат во првиот дел за да ги одлучат шесте места кои воделе во Супер лигата на Првата македонска кошаркарска лига 2019/20.
Поради ширењето на заразата COVID-19 од вирусот SARS-CoV-2, Кошаркарската федерација на Македонија на 12 март 2020 (после 17 одиграни кола) одлучила, поради безбедноста на кошаркарските работници, привремено да ја суспендира Првата лига и останатите натпреварувања организирани од Федерацијата.
На 14 мај 2020, Федерацијата одлучила сезоната да се прекине, односно да нема победник и никој да не отпадне.
1 Табела
Екипи кои требале да продолжат во Супер лигата
Екипи кои требале да продолжат во Плеј-аутот
#, Екипа, Победи, Порази, ПостигнатиКошеви, ПримениКошеви, КошРазлика, Бодови, Забелешка
1., МЗТ Аеродром, 14, 3, 1427, 1244, + 183, 31
2., Работнички, 12, 5, 1469, 1331, + 138, 29
3., Гостивар, 12, 5, 1429, 1302, + 127, 29
4., Кожув, 11, 6, 1436, 1259, + 177, 28
5., Еуро Никел 2005, 11, 6, 1370, 1302, + 68, 28
6., Куманово 2009, 10, 7, 1340, 1298, + 42, 27
7., Пелистер, 8, 9, 1391, 1396, - 5, 25
8., Академија ФМП, 4, 13, 1239, 1369, - 130, 21
9., Вардар, 3, 14, 1240, 1475, - 235, 20
10., МЗТ Уни Банка, 0, 17, 1216, 1581, - 365, 17
Извор:
2 Резултати