Ан-Луј Жироде

Ан-Луј Жироде де Руси-Триозон познат и како Ан-Луј Жироде или едноставно Жироде (29 јануари 17679 декември 1824) - француски сликар и ученик на Жак-Луј Давид, кој учествувал во раното романтично движење со вклучување на елементи на еротизам во неговите слики. Жироде е запаметен по неговиот прецизен и јасен стил и по неговите слики на членови на семејството Наполеон.
1 Рана кариера
Жироде е роден во Монтаржи. И двајцата негови родители починале кога тој бил млад. Грижата за неговото наследство и образование паднала на неговиот старател, истакнатиот лекар Беноа-Франсоа Триозон, „''лекар за дами''“ („''médecin-de-mesdames''“), кој подоцна го посвоил. Двајцата останале блиски во текот на нивниот живот и Жироде го зел презимето Триозон во 1812 година. Прво студирал архитектура и продолжил со воена кариера. Се префрлил на сликарство кај учител по име Ликен, а потоа влегол во школата на Жак-Луј Давид. На 22-годишна возраст успешно се натпреварувал за наградата на Рим со слика на ''Приказната за Јосиф и неговите браќа''. Од 1789 до 1793 година живеел во Италија и додека бил во Рим ги насликал неговите ''Хипократ ги одбива подароците на Артаксеркс'' и ''Заспаниот Ендимион'' (сега во Лувр , дело кое му донело големо признание во Салонот од 1793 година и му ја обезбедило репутацијата како водечки сликар на француската школа.
Откако се вратил во Франција, Жироде насликал многу портрети, вклучувајќи и некои од членовите на семејството Бонапарт. Во 1806 година, во конкуренција со ''Сабините'' на Давид, тој ја изложил својата ''Сцена од потопот'' (Лувр), која ја добила десетгодишната награда. Во 1808 година ги насликал продуцираше ''Reddition de Vienne'' и ''Atala au tombeau'', дело кое освои огромна популарност, со својот среќен избор на тема. – Романот ''Атала'' на Франсоа-Рене де Шатобријан, првпат објавен во 1801 година – и неговото извонредно отстапување од театралноста на вообичаениот начин на Жироде. Тој ќе се врати на својот театарски стил во ''La Révolte du Caire'' (1810).
2 Подоцнежен живот
Жироде бил член на Академијата за сликарство и на Францускиот институт, витез од редот на Свети Михаил и витез на Легијата на честа. Помеѓу неговите ученици беа Иасинт Обри-Леконт, Огист ван ден Берге Помладиот, Франсоа Едуар Бертен, Анжелик Бује, Александр-Мари Колен, Мари Филип Купен де ла Купери, Анри Декен, Пол-Емил Детуш, Ашил Девериа, Ежен Девериа, Едм Дибуржал, Жозеф Фердинан Ланкренон, Антонен Мари Моан, Жан Жак Франсоа Монантеј, Анри Бонавантир Моние, Розали Реноден, Јохан Хајнрих Рихтер, Франсоа Едм Рикоа, Жозеф Никола Робер-Флери и Филип Жак ван Бре.
Во неговите четириесетти години, заради неговата навика да работи ноќе и други претерувања неговата снага ослабнала. Во Салонот од 1812 година ја изложил само ''Главата на Богородица'' (''Tête de Vierge),'' во 1819 година ''Пигмалион и Галатеја'' покажала дополнителен пад на неговата снага. Во 1824 година, во годината кога ги изработил портретите на Кателино и Боншан, Жироде починал на 9 декември во Париз. На продажбата на неговите дела по неговата смрт, некои од неговите цртежи постигнале огромни цени.
3 Постхумно објавени дела
Жироде создал огромно количество илустрации, меѓу кои може да се наведат оние за изданијата на Дидо на делата на Вергилиј (1798) и Расин (1801–1805). Педесет и четири негови дизајни за делата на античкиот грчки поет Анакреонт биле изгравирани од М. Шатијон. Жиродет користел голем дел од своето време на книжевни состави. Неговата песна ''Сликарот'' (''Le Peintre)'', заедно со лошите имитации на класичните поети и есеи за ''Генијот'' (''Le Génie)'' и ''Благодарност'' (''La Grâce)'', биле објавени постхумно во 1829 година, со биографска белешка од неговиот пријател Купен де ла Купери Делеклиз, во неговиот ''Луј Давид и неговото време'', исто така има краток опис на животот на Жироде.
4 Анализа на делата
Жироде бил обучен во неокласичниот стил на неговиот учител Жак-Луј Давид, што се гледа во неговиот третман на машкото голо тело и неговото користење на модели од ренесансната и класичната антика. Сепак, на неколку начини отстапувал од овој стил. Особеностите кои ја означуваат позицијата на Жироде како предвесник на романтичното движење се веќе очигледни во неговиот ''Заспаниот Ендимион'' (1791 година, исто таканаречен ''Effet de lune'' или „Ефект на Месечина“). Иако темата и позата се инспирирани од класичните претходници, дифузното осветлување на Жироде е повеќе театрално и атмосферско. Вреди да се забележи и андрогиниот приказ на заспаниот овчар Ендимион. Овие рани романтични ефекти биле уште позабележителни во неговиот ''Осијан'' (''Ossian)'', изложен во 1802 година. Жироде ги прикажува неодамна убиените војници на Наполеон кои биле пречекани во Валхала од измислениот бард Осијан. Сликата е впечатлива поради вклучувањето на фосфоресцентни метеори, пареа сјајност и спектрални протагонисти.
Истиот спој на класични и романтични елементи се забележуваат во Жиродеовите ''Данаја'' (1799) и ''Четири сезони'' (''Quatre Saisons),'' направени за кралот на Шпанија (повторени за Компиењ), и се покажува во многу мала мера во неговата ''Фингал'' (збирка Лојхтенберг, Санкт Петербург) направена за Наполеон во 1802 година. Жироде може да се види овде како ги комбинира аспектите на неговата класична обука и традиционалното образование со нови литературни трендови, популарни научни погледи и целосен интерес за чудното и бизарното. На овој начин неговото дело го најавува подемот на романтичната естетика која ги цени поединечноста, изразот и имагинацијата над придржувањето кон класичните академски претходници.
5 Галерија