Гверчино

Џовани Франческо Барбиери (8 февруари 1591 - 22 декември 1666 година), познат како Гверчино, бил италијански барокен сликар и цртач од Ченто во регионот Емилија, кој бил активен во Рим и Болоња. Енергичниот натурализам на неговиот ран манир бил во контраст со класичната рамнотежа на неговите подоцнежни дела. Неговите многу цртежи биле забележани по нивната сјајност и живиот стил.
1 Биографија
Џовани Франческо Барбиери бил роден во семејство на селани фармери во Ченто, град во долината По на средината на патот помеѓу Болоња и Ферара. Бидејќи имал страбизам, на рана возраст го добил прекарот по кој бил општо познат, Гверчино (деминутив од италијанската именка гверчио, што значи „свитник“). Главно самоук, на 16-годишна возраст работел како чирак во продавницата на Бенедето Џенари, сликар од Болоњската школа. Рана нарачка била за украсување со фрески (1615–1616 ) на Каза Панини во Ченто, каде што реализмот на неговите пејзажи веќе откривал значителна уметничка независност, како и неговите пејзажи на платно ''Пејзаж со месечина'' и ''Концерт на село'' од истата ера. Во Болоња, тој ги освојувал пофалбите на Лудовико Карачи. Тој секогаш признавал дека неговиот ран стил бил под влијание на проучувањето на Мадона насликана од Лудовико Карачи за црквата Капучина во Ченто, позната како „Ла Карачина“.
Неговата слика ''Во егото на Аркадија'' од околу 1618-1622 ја содржела идејата дека смртта демнела дури и во најидиличниот амбиент. Драматичната композиција на ова платно (поврзана со неговото ''летање на Марсијас од Аполон'' (1617–1618) создадена за Големиот војвода од Тоскана, која го делела истиот пар овчари) била типична за раните дела на Гверчино, кои често биле бурни во зачнувањето. Тој насликал две големи платна, ''Самсон зароберн од Филистејците'' (1619) и ''Илија Фед од Гаврани'' (1620), за кардиналот Сера, папски легат во Ферара. Насликани во време кога било малку веројатно дека Гверчино можел да ги види делата на Караваџо во Рим, овие дела сепак прикажувале строго натуралистички каравагески стил.
2 Рим
Герчино бил препорачан од Маркезе Енцо Бентивољо на новоизбраниот болоњски папа Лудовизи, папата Григориј XV во 1621 година. Годините што ги поминал во Рим, 1621–23, биле многу продуктивни. Од овој период се неговите фрески ''Аурора'' во казиното на вилата Лудовизи, таванот во Сан Крисогоно (1622) на ''Сан Крисогон во слава'', портретот на папата Григориј XV (сега во музејот Гети) и ''олтарот на Свети Петронила'' за Базиликата Свети Петар во Ватикан (сега во Капитолски музеи ).
3 Враќање во Болоња
По смртта на Григориј XV во 1623 година, Герсино се вратил во својот роден град Ченто. Во 1626 година, тој ги започнал своите фрески во Дуомо во Пјаченца. Деталите за неговата кариера по 1629 година биле добро документирани во сметководствената книга, ''Libro dei Conti di Casa Barbieri'', дека Гверчино и неговиот брат Паоло Антонио Барбиери, значаен сликар на мртва природа, биле ажурирани и кој бил зачуван. Помеѓу 1618 и 1631 година, Џовани Батиста Пасквалини направил 67 гравури кои го документирале раното производство на Гверчино, кое не било вклучено во ''Libro dei Conti''. Во 1642 година, по смртта на неговиот комерцијален ривал Гвидо Рени, Гверчино ја преселил својата зафатена работилница во Болоња, каде што сега можел да ја преземел улогата на Рени како водечки градски сликар на свети теми. Некои од неговите подоцнежни дела биле поблиски до стилот на Рени, и биле насликани со многу поголема сјајност и јасност од неговите рани дела со нивната истакната употреба на киароскуро. Во 1655 година, Францисканскиот ред од Реџо му платил 300 дукати за олтарниот дел на ''Свети Лука прикажувајќи слика на Мадона и детето'' (сега во Музејот на уметност Нелсон-Аткинс, Канзас Сити). Корзините му платиле и 300 дукати за ''Христовото знаме'' насликано во 1657 година.
4 Дела и ученици
Гверчино бил извонреден по екстремната брзина при работата: тој завршил не помалку од 106 големи жртвеници за цркви, а неговите други слики изнесувале околу 144. Тој исто така бил плоден цртач. Неговата изработка вклучувала многу цртежи, обично со мастило, или црвена креда. Повеќето од нив биле направени како подготвителни студии за неговите слики, но тој цртал и пејзажи, жанровски теми и карикатури. Цртежите на Гверчино биле познати по нивниот стил во кој „брзите, калиграфски потези со пенкало во комбинација со точки, цртички и паралелни линии ги опишувале формите“.
Гверчино продолжил да сликал и подучувал до неговата смрт во 1666 година, собирајќи забележително богатство. Бидејќи никогаш не се оженил, неговиот имот преминал на неговите внуци и ученици, Бенедето Џенари II и Чезаре Џенари. Други ученици биле Џулио Корали, Џузепе Бонати од Ферара, Кристофоро Сера од Чезена, отец Чезаре Пронти од Ферара Себастиано Геци, Себастиано Бомбели, Лоренцо Бергонзони од, Франческо Паља од Бреша, Бенедето Залоне од Ченто, Бартоломео Каравоља, Џузепе Марија Галепини од Форли и Матео Лавс.
5 Уметнички дела
6 Изложби
Изложбата одржана во Болоња во 1968 година ја дала најкомплетната панорама на работата на Гверчино до денес, вклучувајќи слики од подоцнежните делови од неговата кариера по смртта на папата Григориј XV, кои претходно привлекле релативно мало внимание. За четвртата стогодишнина од раѓањето на уметникот во 1991 година, била организирана проширена изложба од страна на Пинакотека во Болоња, во соработка со институција од Франкфурт и Националната галерија на уметност, Вашингтон. И на двете изложби куратор бил најголемиот познавач на делата на Гверчино, Денис Махон, кој бил одговорен и за каталозите. Во 2011–2012 година, била одржана голема изложба во Палацо Барберини во Рим, посветена на споменот на Махон, кој неодамна починал. Изложбата изложена во Националниот музеј во Варшава во 2013-2014 година понудила уште една опсежна презентација на севкупната работа на уметникот.
7 Библиографија
; Книги и статии за Гверчино
******  .
*******