Крвава гулапка

''Крвава гулапка''
Научна класификација
Царство:, Fungi
Колено:, Basidiomycota
Класа:, Agaricomycetes
Ред:, Russulales
Семејство:, Russulaceae
Род:, ''Russula''
Вид:, ''R. sanguinaria''
Биномен назив
''Russula sanguinaria''(Schumach.) Rauschert. (1989)
Синоними
0.1
''Крвава гулапка'' Миколошки одлики
, жабри на химениум
, шапката е конвексна или вдлабната
, химениумот
, дршката е гола
, отпечаток од спори е крем боја
, јадливост: нејадлива
''Крвава гулапка'' (латински Russula sanguinaria), позната и како крвава кршлива печурка, е впечатливо обоена габа од родот ''Гулапка.''Таа е светло-крвавоцрвена, не се јаде и расте во симбиоза со четинари. Претходно била нашироко позната под името ''Russula sanguinea.''
1 Таксономија
Крвава гулапка за прв пат била опишана како ''Agaricus sanguinarius'' од Хајнрих Кристијан Фридрих Шумахер во 1803 година, и повторно опишана под нејзиното сегашно биномно име од микологот Стефан Раушерт во 1989 година. ''Agaricus sanguinea'' била опишана и од Булијард и преименувана во ''Russula sanguinea'' од Елиас Магнус Фрис.
И специфичните епитети ''sanguinaria'' и ''sanguinea'' се изведени од латинскиот збор ''sanguis'' („крв“), референца за бојата на печурката. Според Дејвид Арора во 1986 година, не е јасно дали овој европски вид е ист како американскиот вид ''Russula rosacea''. Според теренскиот водич од 2012 година, тие се исти.
2 Опис
Цврстата шапка расте до 10 см во пречник. Отпрвин е конвексна, но подоцна се израмнува, а понекогаш станува во облик на чинија кога ќе созрее. На почетокот има светло-крвоцрвена или розова боја, малку бледнее со возраста и често има побледи области. Кожата на шапката се лупи само на рабовите.
Ливчињата се прилично густи, тесни прираснати или благо се спуштаат низ дршката, бели или малку жолтеникаво нафрлани.
Дршката е цврста валчеста, прилично набрчкана отпрвин полна, потоа преградесто шуплива повремено бела, но почесто зацрвенета како бојата на шапката.Нараснува висока од 3-7 см. и дебела од 0,5 до 2,5 см.
Месото е тврдо, подоцна кревко, бледо, има склоност да пожолтува, мирисот е овошен благ, вкусот многу лут или горчлив на јазикот.
Спорите се тркалезни, шилесто брадавичести, 7,5 -10 x 6,5-8,5 микрометри. Отпечатокот од спорите е исто така крем до бледо окер.
Хемиски реакции, месото со железен сулфат станува црвено како месо, со фенол станува кафеаво, со феноланилин и месото и ливчињата стануваат отпрвин винско црвени, потоа виолетови и најнакрај пурпурноцрни, додека со алфанафтол месото посинува.
2.1 Слични видови
*''Russula helodes'' е макроскопски идентичен, но има тенденција да го фаворизира Sphagnum мов во четинарни шуми и е многу поредок.
*''Бесна гулапка'' (Schaeff.) Pers. расте во истото живеалиште и има светло црвена шапка. Многу е ронлива и кревка.
Повеќето од другите вообичаени светло-црвени видови ''Гулапка'' растат со листопадни дрвја.
3 Распространетост и живеалиште
''Крвава гулапка'' се појавува во лето и есен, по четинарни шуми, често со бор, на песочни почви.
4 Јадливост
Оваа печурка не може да се јаде, има „пиперкаст“ вкус, а понекогаш е и прилично горчлив. Многу Гулапка со сличен вкус се отровни кога се јадат сирови. Симптомите се главно гастроинтестинални по природа, дијареа, повраќање и колични стомачни грчеви. Активниот агенс не е идентификуван, но се смета дека се состои од сесквитерпени, кои се изолирани од ''Russula sardonia'', и сродниот род ''Lactarius''.
Галерија