procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Прилози за словенечката национална програма

Прилози за словенечката национална програма (словенечки: ''Prispevki za slovenski nacionalni program''), исто така познат како Nova revija 57, бил специјален број на списанието ''Нова ревија'', објавен во јануари 1987 година. Овој број содржи 16 статии од не-комунистички и анти-комунистичка дисиденти од Социјалистичка Република Словенија. Изданието се смета за реакција на Меморандумот на Српската академија на науките и уметностите.
Aвторите на Прилозите анализираат различни аспекти на политичките и социјалните услови во Словенија, особено во нејзините односи на Југославија. Повеќето од авторите повикувале за создавање на суверена, демократска и плуралистичка словенечката држава, иако директни барањата за независност не биле спомнати.
Објавувањето предизвикало скандал низ СФРЈ. Уредниците на ''Нова ревија'' биле повикани да се бранат во од држава организирана јавната расправа - организирана од страна на Социјалистичкиот сојуз на работниот народ на Словенија. Уредувачкиот одбор бил принуден поднесе оставки, но јавен прогон не бил спроведен, а некој од авторите и списанието можеле да продолжат да работат без ограничувања.
Оваа публикација обично се смета за директен претходник на т.н. Словенечка пролет - масовно политичко движење за демократизација, која започна во следната година по протестите за судењето на Јанез Јанша, Иван Борштнер, Давид Тасиќ и Франци Заври.
Во години по настанот многу од авторите на Прилозите станале активни во политичките партии на демократската коалиција, особено на словенечката Демократска унија.
1 Автори на содржините
* Тине Хрибар: Словенечка државност
* Иван Урбанчич: Југословенската „националистички криза“ и Словенците во перспективата на крајот на нацијата;
* Димитриј Рупел: Одговор на словенечкото национално прашање;
* Споменка Хрибар: Анангардна омраза и усогласување;
* Вељко Наморш: За користењето на словенечкиот јазик во Југословенската Народна Армија;
* Аленка Голјавшчек: Архаичното и граѓанското;
* Јоже Пучник: Политичкиот систем на граѓанското општество;
* Грегор Томц: Граѓанското општество во словенечки социјализмот;
* Франција Бучар: Правниот поредок на Словенците како нација;
* Петар Јамбрек: Правото на самоопределување на словенечката нација;
* Јанез Јеровшек: Словенечкиот универзитет вчера, денес и утре;
* Велјко Рус: Словенците и интегративната социјална политика;
* Марјан Розанци: Некои ирационални димензии;
* Јоже Сној: Модерните христијани и апсурдноста на словенечки идентитет;
* Драго Јанчар: Словенечка изгонетост;
* Нико Графенауер: Форми на словенечко самоубиство.
2 Слични содржини
*Меморандум на Српската академија на науките и уметностите
Infinity Ward

''Infinity Ward'' (се чита: ''инфинити ворд'') е американска компанија за изработка на видеоигри со седиште во Енсино, Калифорнија, основана во 2002 година од 22 поранешни вработени во ''2015, Inc.'', вклучувајќи ги водачите на проектите кои работеле на ''Medal of Honor: Allied Assault''. Компанијата е купена од ''Activision'' во октомври 2003 и во јуни 2010 се состоела од околу 60 вработени.
''Infinity Ward'' е одговорна за изработката на видеоигри како ''„Call of Duty“'' и три други игри од серијалот ''Call of Duty''. Во мај 2010 беше откриено дека моментално се работи на седмиот наслов од серијалот.
Жеден

Жеден — средновисок планински масив во северозападна Македонија.
1 Местоположба и одлики
Планината се протега помеѓу Скопската Котлина на исток и Полошката Котлина на запад. На север и североисток е одделена со лак на реката Вардар од ограноците на Шар Планина и Скопска Црна Гора; од југоисток со Бојанско и Копаничко Поле – делови на Скопската Котлина, а од југ е преграбенската долина Тетовска Суводолица. Планината Жеден се протега во правец југозапад–североисток и зазема вкупна површина од . Билото е заоблено и од него се издигаат неколку врвови меѓу кои највисок е Водени Камен (1.264 м).
На Жеден има многу планинсκи чај што љуѓето од селата оκолу Жеден го наρеκуват „Жеденсκи чај“.
Планината нема многу дрва и нема вода κаκо што κажува и името на планината Жеден - „без вода“.
Планината Жеден има две пештери Дона Дуκа и Бојансκа Пештера.
Планината има фауна κаκо што се: зајаκ, волк и дρуги животни.
2 Искачување
Планината може да се исκачува многу полесно од другите планини во западна Маκедонија за 1-2 часа до Водени Κамен (Голем Жеден).
3 Врвови
Планината Жеден има 4 врвови: Водени Κамен (1.264 метρи), Врвот на Жеден (1.225 метρи), Висоκа (1.209) и Ушајна (1.118).
Голем Жеден е во северниот дел на планината и може да се исκачува од селата Ρашче и од Ρадуша, има планинсκа κлима со многу снег во зима.
Врвот на Жеден е во средишниот дел на планината Жеден и може да се исκачува од Κопаница и од Κопанце, има κонтинентална κлима со многу вρнежи од дожд и многу снег во зима.
Висоκа е вρв на југ на планината Жеден и може да се исκачува од Бојане, има континенталена κлима со повеќе вρнежи од дожд и снег во зима.
Ушајна е на југ на планината Жеден и може да се исκачува од Бојане, има медитерансκа κлима до κонтинентална κлима со помалκу врнежи од двата други врвови на Жеден.
4 Геологија
Геолошкиот состав е претставен со масивни мермеризирани варовници кои лежат преку кристалести шкрилци.
5 Вода
Како што укажува самото име, Жеден е безводна планина, но во подножјето има неколку извори. Најзначаен меѓу нив е изворот Рашче со истек од 6 м<sup>3</sup>/с, од кој градот Скопје се снабдува со вода.
6 Поврзано
* Дона Дука — пештера на планината
* Јасен (резерват)
Езера во Македонија

Во Македонија има над 160 езера. Од нив по природен пат се настанати повеќе од 50, а другите претставуваат вештачки акумулации.
Според ''начинот на настанокот'' на езерските базени, тие се делат на:
* тектонски,
* урниски,
* крајбрежноизворски,
* постглацијални,
* карстни,
* органогени и
* вештачки акумулации.
По своето значење се истакнуваат ''тектонските езера'', како што се:
* Охридското,
* Преспанското и
* Дојранското Езеро.
Природните ''постглацијални езераезера'' се делат на:
* ерозивни,
* акумулативни и
* комбинирани.
Од нив позначајни се:
* Боговинското Езеро,.
* Големото и Малото Пелистерско Езеро,
* Црното Езеро,
* Караниколичкото Езеро,
* Подгоречкото Езеро и др.
Најниското планинско езеро се наоѓа на височина од 1.565 м (езерото Локув на планината Дешат), а највисокото на 2.470 м (езерото Голем Кораб на планината Кораб).
Засега единствен пример на ''урниски тип езера'' во Македонија е Моклишкото Езеро, кое е настанато во долината на Ваташка Река, со урнување на една од долинските страни и со преградување на речната долина.
Единствен пример на ''крајбрежно-изворски тип езера'' во Македонија е езерото Острово кај манастирот „Свети Наум“.
''Органогените езера'' се зачувани на мали и ограничени површини во мочуришните терени. Тие се настанати со седиментација на органска материја при уништување на некогашните езера. Нив во минатото ги имало повеќе, а денес позначајни се:
* Сини Вирој,
* Новоселски Вир 1,
* Новоселски Вир 2 (во сливот на р. Сатеска), во Дебрца и на други места.
''Вештачките езера'' претставуваат посебен тип езера кои ги гради човекот и нивната вода се користи за повеќе намени.
1 Галерија
;Тектонски езера
;Леднички езера
;Природни езера од вулканско потекло
2 Поврзано
* Список на езера во Македонија
* Список на реки во Македонија
* Реки во Македонија
* Хидрографија на Македонија
Знаме на Гвајана

Знамето на Гвајана е официјалното знаме во државата кое било усвоено во 1966 година. Знамето било дизајнирано од Витни Смит. Знамето е составено од зелена позадина на која се наоѓаат два триаголника во различни диманезии, поголемиот е жолта боја со бели рабови, додека помалиот е во црвена боја со црни рабови. Зелената боја го претставува земјоделството и шумите, белата реките, златната минералните ресурси, црната издржливоста и црвената ги претставува ентузијазмот и динамиката на народот.
1 Поврзано
* Гвајана
* Грб на Гвајана
Знаме на Суринам

Знамето на Суринам е официјалното знаме во државата кое е составено од пет хоризонтални ленти, од кои средната е најголема и е во црвена боја. Над и под црвената лента има две бели мали ленти кои пак се веднаш до две поголеми зелени ленти. Во средината на знамето се наоѓа голема жолта петокрака.
Знамето било усвоено на 25 ноември 1975 година, веднаш по независноста на Суринам. Ѕвездата го симболизира единството на етничките групи во државата, црвената боја претставува напредок и љубов, зелената надеж и плодност и белата мир и правда.
1 Останати знамиња
2 Поврзано
* Грб на Суринам
* Суринам
Азиз Кељменди

Азиз Кељменди (албански: Aziz Kelmendi, во Липљане — година во Параќин) — војник на ЈНА, од албанска националност позна по тоа што на 3 септември 1987 година, вооружени со автоматска пушка убил четири регрути на ЈНА, Сафет Дудаковиќ, Хазим Џенановиќ, Горан Бегиќ и Срѓан Симиќ. Овој настан е познат како Масакрот во Параќин.
Опсада на Корон

Опсадата на Корон од 1532-1534 година претставува дел од Османлиско-хабсбуршките војни. Корони бил дел од Венецијанската Република од 1209 година, но султанот Бајазиt I го окупирал во 1500 година и го зазел. Во 1532 година, императорот Карло V му наредил на адмиралот Андреа Дорија да се упати кон Корон и да го зазеде. Во пролетта 1533 година, османлискиот султан Сулејман I испратил 60 галии со цел повторно да воспостави контрола над Корон. Османлиските сили го блокирале пристаништето, но и покрај тоа тие биле поразени од страна на Ест. Следната година Османлиите повторно спровеле опсада на Корон, но овој пат истата била успешна. Така на 1 април 1534 година, шпанските сили го напуштиле Корон.
Битка кај Петроварадин

Битката кај Петроварадин се одвила помеѓу Османлиското Царство од една и силите на хабсбуршката монархија од друга страна, на 5 август 1716 година кај Петроварадин, денеска во Србија. Битката е дел од Османлиско-австриска војна. Во битката, сојузничките христијански сили им нанеле пораз на Османлиите.
Освојување на Тунис (1534)

Освојувањето на Тунис од страна на Османлиското Царство се случил на 16 август 1534 година, кога Хајредин Барбароса го освоил градот од страна на тогашниот владетел Хафсид Мули Хасан.
Во 1533 година, Сулејман I му наредил на Барбароса, кој се наоѓал во Алжир, да дојде во Цариград и заедно со големата припремена флота да отпатува кон нови освојувања. Вкупно 70 галии биле изградени за време на зимата од 1533-1534 година, од страна на робовите кои биле донесени од новите освоени земји. Од нив, околу 1.200 биле христијани.. Така, заедно со овие бродови, Барбароса спровел неколку акции по должината на брегот на денешна Италија, сè додека не се упатил кон Тунис на 16 август 1534 година, успевајќи да му нанесе пораз на локалниот владетел Хафсид Мули Хасан, кој бил под директива на Шпанија.
Во Тунис, Барбароса изградил голема поморска база, која се користела за различни акции и упади во регионот, како и во Малта. Тунис претставувал важна стратешка локација, бидејќи низ него минувал морскиот премин од запад кон исток во Медитеранот.
Во 1535 година, по молба на Мули Хасан, императорот Карло V издал дозвола за нов поход кон Тунис.
Битка кај Сланкамен

Битката кај Сланкамен се одвила помеѓу Османлиското Царство од една и силите на Австрија и Светото Римско Царство од друга страна, на 19 август 1691 година кај Сланкамен, денеска во Србија. Битката е дел од Големата турска војна.
Претходно Османлиите во 1683 година не успеале да ја заземат Виена. По ова следувала и Мохачката битка од 1687 година, каде повторно биле поразени. Во следните години започнала кампања за ослободување на цела Унгарија и Србија, до границата кон Македонија. Но, во 1690 година, Османлиите повторно забележиле голема победа, заземајќи го градот Белград.
Големата војна била одлучувачка во Битката кај Сланкамен на 19 август 1691 година, во која христијанските сојузници издвојувале важна победа. Според некои извори, војската на христијаните броела околу 50,000, наспроти османлиската која броела 80,000.
Османлиите имале загуба од околу 20.000 војници, наспроти 8.000 на христијаните.
Салис Таџер

Салис Таџер е македонски и израелски кардиохирург. Тој е син на проф. д-р Исак Таџер, кој е еден од основоположниците на Медицинскиот факултет во Скопје и на Македонската академија на науките и уметностите. Салис, како кардиохирург во Израел работел дваесетина години. Таџер во Скопје завршил гимназија, а од Македонија заминал на 19-годишна возраст. Работел како кардиохирург во Тел Авив, Израел сè до 2005, каде се повторно се вратил во Македонија. Моментално работи како главен кардиохирург во кардиолошкиот оддел на болницата Систина во Скопје.
Битка кај Сента

Битка кај Сента — воен судир помеѓу Османлиското Царство од една и силите на Австрија и Светото Римско Царство од друга страна, на 11 септември 1697 година кај Сента, денеска во Србија. Битката е дел од Големата турска војна. Австриската војска, која била под команда на Евгениј Савојски им нанела тежок пораз на Османлиите кои биле под команда на султан Мустафа II.
Битката кај Сента претставува пресвртна точка во вековната борба против Османлиите во Централна и Југоисточна Европа. Благодарение на победата дошло до Договорот од Карловци (1699), со кој биле поразени еднаш засекогаш османлиските амбиции за освојувањето на Виена и преку неа и на Средна Европа. Како резултат на битката се променил за првпат билансот на силите во Југоисточна Европа во корист на христијанските држави против Османлиското Царство, која им овозможила на европските монархии своите амбиции да ги насочат кон југоисток односно Балканот, Цариград, Црно Море. За првпат од времето на крстоносните војни, насоката на освојувања трајно се насочила повторно од запад кон исток, а не обратно. Сепак, победата сама по себе не била доволна. Потребно било да се развие иницијативата за делување, а кое било овозможено преку Австриско-турската војна (1716-1718). По оваа битка во дипломатијата се поставуил терминот "''источно прашање''".
Во 90-тите години на XVII век, Османлиите закрепнале од големиот пораз кај Виена. Главна заслуга за тоа имала француско-австриската војна. Во 1697 година султанот проценил дека среќата е повторно на нивна страна по кое следувало влегување на унгарска територија.
Во текот на воената кампања во 1697 година, османлиската армија одлучила да се префрли за призимуване на исток преку Тиса во Темишвар, немајќи податоци дека во близина се наоѓа австриската војска. Австрискиот принц решил да нападне. По 167 години, Унгарија повторно поминала трајно под христијанска власт по Мохачката битка од 1526 година. На страната на Австрија имало загинато околу 500 војници наспроти 30 000 османлиски војници заедно со 87 топови и богатства во неговиот камп. По оваа битка Австријците изненадувачки преминале во Босна и го запалиле градот Сараево.
Битка кај Ѓаково

Битката кај Ѓаково се одвила на 9 октомври 1537 година како дел од Османлиско-хабсбуршката војна (1526-1552).
По неуспешната опсада на Виена, во 1533 година бил потпишан договор според кој Џон Саполај бил признат за крал на Унгарија како вазал на Османлиското Царство, од страна на Хабсбуршката монархија. Од друга страна, Османлиите пак ја признале хабсбуршката власт над Краство унгарија.
Сепак, ова не ги задоволило посакувањата на Фердинанд I, чии војсководачи започнале чести престрелки по должината на границата. Главно поради ова, Фердинанд одлучил да зададе одлучувачки удар во 1537 година кога испратил околу 24.000 војници составени од Австријци, Унгарци, Германци, Италијанци и Хрвати, под команда на Јохан Кацианер, да го заземат градот Осиек, а со тоа и да го прекршат договорот.
Лошите подготовки и лошата организација не дала големи резултати. Опсадата била неуспешна и христијанската армија се повлекла. По повлекувањето, Османлиите извршиле противнапад каде биле престигнати кај Ѓаково. Околу 200.000 луѓе биле или заробени или убиени, вклучувајќи ги и генералите Лудвиг Лодрон и Павел Бакиц.
Оваа кампања на христијаните претставува една од најголемите неуспеси, често споредувана со Мохачката битка. По оваа војна, во 1538 година бил потпишан нов договор.
Битка кај Гроцка

Битка кај Гроцка — битка кој се одвила помеѓу Хабсбуршка Австрија и Отоманското Царство од 21 јули до 22 јули 1739 година кај Гроцка, во близина на Белград, Србија. Османлиите издвојувале победа, а по ова го освоиле и Белград. Битката претставува дел од Отоманско-хабсбуршките војни.
Мануил Ивец

Мануил Ивец (11 век) — македонски благородник од познатата фамилија Ивец, роднина на прочуениот Самуилов војсководец Ивец, војсководец на Петар Делјан.
Направил кариера на византискиот дворец, припаѓал на кругот на најдоверливите луѓе на царот Михаил IV (1034–1041). За време на востанието на Петар Делјан (1040–1041), пребегал од Солун и им се придружил на востаниците. Имал видна улога во востаничкото движење и во одбраната на ослободените македонски територии. При крајот на востанието, ја организаирал одбраната на Пелагонија, на Плетвар подигнал дема (дрвена пречка) за да го спречи напредувањето на Византијците. Демата била разурната, а тој бил заробен.
Жупа (Македонија)

Жупа — предел во Дебарско, Македонија. Се простира на западните падини на планината Стогово, почнувајќи
од селото Горенци на север, па сè до селата Елевци и Долгаш на југ. Источната граница на пределот води по сртот на планината Стогово, а западната по источниот брег на Дебарското Езеро, односно десната страна од долината и течението на реката Црн Дрим. Теренот е планинско-долински со езерски површини. Тој е составен од шкрилци и пластови од варовници. Климата е умереноконтинентална. Земјиштето е испресечено со долини и силно се нагласени ерозивните процеси. Жупа се дели на Горна и Долна Жупа. Во неа постојат 18 села, во кои живеат 6.300 жители (попис 2002 год.). Во минатото голема населба со значајни функции била Коџаџик, а денеска тоа е Центар Жупа (Вапа), која има 800 жители и е седиште на истоимената општина.
Населението во однос на етничката и верската припадност е со мешан состав. Овде живеат Македонци – православни и муслимани, потоа Албанци и Турци. Најголемо село населено со Албанци е Баланци, а со Турци Коџаџик. Главно се занимаваат со сточарство, а во поново време масовно заминуваат на работа во странство, и тоа најмногу во Италија.
1 Галерија
Ивец (војсководец)

Ивец (X–XI в.) — македонски благородник, истакнат војсководец од времето на Самуиловото Царство.
Есента 1015 година ја уништил византиската војска во Пелагонија, намамувајќи ја во заседа. По смртта на царот Јован Владислав, кога царицата Марија и другите великодостојници му се предале на Василиј II, тој се засолнил на планината Брохот, каде што го изградил дворецот Проништа и продолжил да им дава отпор на Византијците. На денот на домашната слава Голема Богородица во 1018 година со измама бил фатен од охридскиот архонт Евстатиј Дафномил и предаден на царот Василиј II, кој му го одзел целиот имот и го испратил во затвор.
1 Ивец како тема во уметноста
* „Ивец“ - песна на македонскиот писател Славко Јаневски од 1966 година.
Илинден (иселеничка организација)

:''За други значења на поимот Илинден видете на појаснителната страница''
Илинден — македонска иселеничка организација која дејствувала во Њујорк, САД. Основана била во 1922 година како огранок на МПО. Членувале македонски доселеници во градот Њујорк, дејствувала во рамките на МПО.
Илинден (иселеничко друштво)

:''За други значења на поимот Илинден видете на појаснителната страница''
Илинден е друштво на македонски доселеници во државата Мичиген од селото Рогачево, Тетовско (само во Детроит има триесетина семејства). Основано е во 1979 година во Детроит. Друштвото го слави верскиот и национален празник Илинден и селската слава Свети Спас во село Рогачево.
Лексикологија

Лексикологија (од грчки: lexis = збор + logos = учење) е делот од науката за јазикот што го проучува составот на зборовите на еден јазик.
1 Поддисциплини
Семантика (наука за внатрешната страна на зборовите)
Етимологија (наука за настанувањето за зборовите)
Лексикографија (наука за принципот за составување речници)
Фразеологија (наука за постојаните зборовни состави)
2 Збор
- Зборот е најмала јазична целина што во говорната низа се остварува како посебна целост
- Зборот претставува низа од гласови кои означуваат некој поим
- Зборот е двостран знак;
Разликува:
а)Форма (надворешна звучна страна)
б)Содржина ( внатрешна значенска страна)
Кај зборовите се разликуваат два вида значење:
лексичко (основно) врската на еден збор со некој предмет
граматичко(споредно) се изразува со наставки за род,број, лице
Полнозначните зборови се носители на двете значења
Службените немаат лексичко значење
Пукачка игра

Пукачки игри (|Shooter games) или пукачи се поджанр на акциони игри, во кои играчот треба брзо и правилно да дејствува со оружје. Бидејќи мнозинството видеоигри се пукачки, овој поджанр е прилично обемен. Содржи многу поджанрови, кои се вртат околу „контролирање на ликот користејќи некој вид на оружје. Обично се работи за огнени оружја или друг вид на стрелачки оружја.“. Најчеста залиха потребна на играчите во пукачките игри е муниција.
1 Својства на пукачите
Постојат многу критериуми што го одредуваат типот на пукачката игра. Подолу се наброени некои од поважните гледишта.
1.1 Перспектива
Играчот обично ја следи ситуацијата преку очите на ликот (пукач од прво лице или преку камера што го следи ликот, еден или два метри позади него (пукач од трето лице). Постојат и други перспективи, како на пример неподвижни дводимензионални, во помалите игри.
1.2 Веродостојност
Игри што се стремат кон симулирање на веродостојна балистика и повреди на ликот се тактичките пукачи. Повеќето пукачки игри имаат променливи рамништа на веродостојност, а некои дури и се граничат со целосна фантастика.
1.3 Број на ликови
Додека повеќето пукачи играчот ги игра сам, постојат некои игри каде што играчот може да управува со тим од ликови, обично директно управувајќи еден од нив, а другите преку наредби. Игри со неиграчки ликови кои се борат заедно со играчот, но не можат да се управуваат директно (дали преку префрлање на контролата или преку наредби) не се сметаат за такви игри.
1.4 Групна игра
Ако пукачката игра е достапна за играње преку интернет, постојат уште неколку други поделби. Тимски игри се оние каде што играчите се делат во два (многу ретко и повеќе) тимови кои се натпреваруваат меѓу себе. Здружените игри имаат неколку играчи на истата страна кои се борат против компјутерски ликови, без присуство на човечки противници. Детмеч (или „секој за себе“) е тип на групна игра каде што сите играчи се натпреваруваат меѓу себе.
2 Поджанрови
2.1 Пукачи од прво лице
Во пукачките игри од прво лице дејството се гледа преку очите на ликот. Позначајни примери од овој жанр се ''Doom'', ''Quake'', ''Half-Life'', ''Counter-Strike'', ''Medal of Honor'', ''Call of Duty'', ''Halo'' и други.
2.2 Пукачи од трето лице
Во пукачките игри од трето лице играчот го гледа целиот лик од позади. Меѓу позначајните примери се ''Max Payne'', ''Metal Gear'' и други.
2.3 Тактички пукачи
Тактичките пукачки игри се карактеристични по тоа што симулираат веродостојни борби. Значајни примери од овој жанр се ''Tom Clancy's Rainbow Six'' и серијалите ''Ghost Recon'' и ''Operation Flashpoint''.
Покрај овие, понекогаш и артилериските игри се сметаат за „пукачки игри“, но почесто се сместуваат во стратегиски игри.
3 Наводи
id:Shoot'em up
Извор (рудник)

:''За други значења на поимот Извор, видете на појаснителната страница''
Рудник „Извор“ — рудник на талк, кој се наоѓа околу 25 километри јужно од градот Велес, во атарот на селото Извор.
1 Местоположба
Рудникот се наоѓа јужно од селото Извор, сместен покрај регионалниот пат 1312.
2 Опис
Оруднувањето се јавува по должината на главната тектонска руптура во тесен издолжен појас од околу 3–4 километри, широк околу 150 метри на контактот Вардарска зона и Пелагонискиот хорст антиклинориум. Оруднувањето се јавува на повеќе места, има слоевита форма со различна должина на протегање и дебелина до 5 метри. Просторно талкот се наоѓа во талкшистите.
Хемискиот состав на рудата е: SiO<sub>2</sub> 43%, Al<sub>2</sub>O<sub>3</sub> 13,6%, MgO 18–23% и Fe<sub>2</sub>O<sub>3</sub> 7,46%. Рудните резерви се околу 100.000 тони, а најголемиот дел е експлоатиран за потребите на фабриката за талк „Димче Мирчев“ во Велес. Генетски наоѓалиштето е од контактно-метаморфен тип.
3 Поврзано
* Талк
* Извор
Илинден (весник 1907-1908)

:''За други значења на поимот Илинден видете на појаснителната страница''
Илинден (|Илинденъ) бил нелегален орган на Македонската револуционерна организација.
Излегувал двапати неделно, во среда и во сабота, во периодот од 27 ноември 1907 до 12 септември 1908 година во Софија.
Покрај уредникот и издавач Васил Пасков, редакцијата ја сочинувале и Григор Василев, Пејо Јаворов, Данаил Крапчев, Никола Милев и Петко Пенчев.
Биле објавени вкупно 64 броја.
Политички биле против раководството на ВМОРО кое било избрано на Рилскиот конгрес во 1905 година.
Битка кај Ихтиман

Битката кај Ихтиман — се случила во 1355 година помеѓу Османликсата империја и Бугарија. Битката завршила со победа на бугарските сили. Точното местп на битката не е сосема позната, но во една анонимна бугарска хроника пишува дека силите на Михаил Асен се судриле со Османлиите пред истите да престигнат во Софија.
1 Причини
По заземањето на првата тврдина на Балканот во 1352 година, Османлиите постигнале многу победи и кон внатрешноста на Европа. Од 1354 година била зазамена Тракија, Пловдив и Стара Загора. По ова, тие се упатиле кон денешна Софија.
2 Битка
Синот на бугрскиот цар Јован Александар, Михаил Асен, успеал да собере армија која би требало да и се спротивстави на Османлиското Царство. Сепак, во тоа не успеал бидејќи Бугарите доживеале голем пораз, а нивниот водач бил убиен. По битката Османлиите се повлекле за некое време. Битката попречила на Османлиите да ја заземат Софија, која по 30 години паднала.
Опсада на Трново (1393)

Опсадата на Трново се одвила во пролетта на 1393 година помеѓу Османлиското Царство и Бугарија. Битката резултирала со заземање на градот од страна на Османлиите. Со падот на престолнината, територијата на Трновското царство се ограничила на само неколку тврдини по Дунав.
Трново како престолнина на Второто Бугарско Царство бил најголем град во државата. Освен тоа, тој бил и економски најразвиен град. Во пролетта на 1393 година, Бајазит I му наредил на својот син Челеби, да поведе воен поход за освојување на престолнината на Бугарија. По престигнувањето пред портите на градот, тој бил обиколен од своите четири страни. Османлиите наредиле на бранителите на градот да се предадат. Сепак, населението не се согласило со ова, по кое започнале нападите.
По тримесечната војна и опсада, градот бил предаден. Црквата “Воскресение Христово“ била претворена во џамија, а останатите биле срушени до темел. Голем дел од месното население било или убиено или продадено како робови.
Востанија во Бугарија (1833-1841)

Востанијата кои се случиле во Бугарија во периодот од 1833-1841 година претставуваат дел од востанијата кои избвнале против Османлиското Царство, чија цел била протерување на Османлиите и создавање на нова држава на Балканот.
Џо Кол

Џозеф Џон „Џо“ Кол (|Joseph John "Joe" Cole; роден на , во Лондон) — англиски поранешен фудбалер, играч од средниот ред.
1 Клупска кариера
Кол ја започна својата кариера во Вест Хем Јунајтед, каде што, по влегувањето во првиот тим во јануари 1999 година, одигра повеќе од 120 натпревари во текот на пет сезони. Тој беше еден од големиот број на играчи кој го напушти Вест Хем во текот на летото 2003 година, откако клубот испадна во Чемпионшип лигата, па поради тоа Кол потпиша за Челси. Тој помина седум сезони во Челси, играјќи повеќе од 280 натпревари во сите натпреварувања и освои десет трофеи, вклучувајќи и три титули во Премиер лигата, две во ФА Куп и две во Лига купот. Тој го напушти Челзи во слободен трансфер во јули 2010 година, за да се приклучат наЛиверпул, кој една година подоцна го позајми на Лил. По една сезона во Франција, тој се врати во Ливерпул пред повторно да се приклучи на Вест Хем во јануари 2013 година.За Вест Хем во сезоната 2013-2015 одигра 31 натпревар и постигна 5 голови. По завршувањето на сезоната со Вест хем тој потпиша за Астон Вила во јуни 2014 година, но само после една сезона замина на позајмица во Ковентри Сити каде што во октомври 2015 година, се приклучи на тимот со договор до јануари 2016 година. Од 2016 до 2018 година настапувал за американскиот Тампа Беј Роудајс, каде што на 11 неомври 2018 година, објавил дека се повлекува од активно играње фудбал.
2 Репрезентација
Кол настапи за повеќе англиски млади селекции на Англија како што е Англија под 16 години , Англија под-18 фудбалски тим и фудбалска репрезентација на Англија до 21 година. Периодот помеѓу 2001 и 2010 година, Кол настапуваше за сениорската репрезентација на Англија на 56 натпревари, постигнувајќи 10 гола. Тој беше избран во тимот на Англија за ФИФА Светското Првенство во 2002 година одржано во Јужна Кореја и Јапонија, како и ФИФА Светско Првенство во фудбал 2006 и ФИФА Светско Првенство во фудбал 2010 во Јужна Африка и беше дел од европското првенство во фудбал УЕФА Евро 2004.
Востание на Константин и Фружин

Востанието на Константин и Фружин избувнало во 1408 година. Неговата цел била ослободување на христијаните од Османлиското Царство. Се смета дека востанието целосно било задушено во 1413 година. Денеска постојат многу малку податоци околу текот на востанието, па главно поради ова, востанието продолжува да биде предмет на дискусии меѓу историчарите.
На почетокот од 15 век, победничките воени походи на Османлиите биле накратко прекинати. Во 1402 година силите на Бајазит I биле поразени од Монголците во Битката кај Ангора, денешна Анкара. Во таа битка бил заробен и самиот султан, каде подоцна бил убиен. Во следните години настапиле меѓусебни војни околу наследникот на престолот, кое дополнително довело до слабеење на империјата. Владетелите на Србија, Влашка и Унгарија склучиле сојуз. Во таа унија се приклучил и Константин Асен II, син на бугарскиот цар Јован Страцимир и неговиот роднина кнезот Фружин кој пак бил син на Иван Шишман. Така, искористувајќи ги слабостите во империјата, тие во 1408 година дигнале востание. Според некои податоци, Константин Асен II управувал до 1422 година.
Востанието многу брзо се проширило во северозападна Бугарија и Темска. Двајцата водачи биле поддржани од српскиот кнез Стефан Лазаревиќ и влашкиот војвода Мирчо Стариот. По тешки борби востанието било задушено од бројните турски сили под команда на Сулејман. Константин и Фружин успеале да побегнат. Константин се засолнил во Србија а Фружин во Унгарија.
Обуда

Обуда или Стар Будим (унгарски: ''Óbuda'') претставува поранешен историски град во Унгарија. Се обединил со Будим и Пешта во 1873 година и сега е дел на од третиот Будимпештански округ.
Неговиот центар е ''Fő tér'' (Главен плоштад) и е поврзан со друг помал плоштад на кого има скулпутра на луѓе кои чекаат да престане да врне дожд.
1 Историја
Првите населби датираат од каменото време. На ова место Римјаните ја изградиле населбата Аквинкум (Aquincum) која била главен град на панонската провинција.
Унгарците дошле на оваа територија после 900 година и Обуда во тоа време служел како престол на племенските водичи, а подоцна и на кралевите. Бела IV на ова место изградил престолнина веднаш после инвазијата на Монголите на Будим која се случила во 1241-1242 година. На 1 јануари 1873 год. се обединил со Будим и Пешта кој заедно ја формирале денешната престолнина на модерната унгарска држава - Будимпешта.
Пешта

:''Оваа статија е за поранешниот самостоен град, денеска дел од Будимпешта. За округот видете Пешта (округ).''
Пешта (унгарски: ''Pest'') претставува поранешен самостоен град во Унгарија кој во 1873 година заедно со Будим се обединиле во еден град - денешната престолнина на модерната унгарска држава Будимпешта. Пешта се наоѓала источно од Будим, на левиот брег на реката Дунав која ги разделувала двата града. Површински Пешта зафаќа две третини од целата површина на Будимпешта. Мостовите кои денеска ги спојуваат Будим и Пешта се едни од најубавите европски мостови.
Пешта со векови била политички и културен центар на Унгарија. Исто така Пешта низ историјата долго време била главен град на Унгарија.
На територијата на Пешта се наоѓаат: унгарскиот парламент, Плоштадот на хероите како и булеварот Андраси.
1 Поврзано
* Будимпешта
* Будим
* Обуда
2 Дополнителна литература
* Gustáv, Beksics: Magyarosodás és magyarositás. Különös tekintettel városainkra. Budapest, 1883
* A Pallas nagy lexikon.
Будим

Будим или Буда (унгарски: ''Buda''; германски: ''Ofen'') е западниот дел на унгарската престолнина Будимпешта, сместен на западниот брег на Дунав. Името Буда го има добиено од Бледа, хунски водач, чие име е исто ''Буда'' на унгарски. Римското име за Буда било Аквинкум (Aquincum) („aqua“ значи „вода“ на латински.)
Буда зафаќа околу една третина од целосната територија на Будимпешта и е богата со дрва, а и доста ридеста. Најчесто е поврзувана со високи стандарди на живеење, иако тоа зависи од областа на живеење. Познати атракции кои се наоѓаат на нејзина територија се Замокот Буда и Цитаделата.
1 Будим како тема во уметноста
* „Будимскиот крал и кралицата“ (''Будимски краљ и краљица'') - српска народна песна.* „Што се саит под Будима града“ - македонска народна песна.
2 Поврзано
* Будимпешта
* Пешта
* Обуда
Принцот Каспијан

''Принцот Каспијан: Враќањето во Нарнија'' (|Prince Caspian: The Return to Narnia) е фантастичаен роман за млади напишан од страна на К. С. Луис во 1949 и издаден во 1951. Ова е втората книга во серијалот, иако според внатрешната хронологија е четврта.
1 Синопсис
По 1300 години Питер, Едмонд, Сузан и Луси се враќаат во Нарнија. Го разгледуваат Кар Паравел разурнат. Така сфаќаат дека во Нарниа имало војна, Нарниа паднала во ропство Талмаринците. Тие си ги наоѓаат своите работи. Во меѓувреме Каспијан Х се среќава со старите Нарнијананци и се здружуваат. По некулку дена Питер, Едмонд, Сузан, Луси и нивниот пријател џуџето се среќаваат со Каспијан Х и другите Нарнианци. Тие одат кон камениот замок. Приготвуваат планови како да влезат во замокот на талмаринецот Мираз. Планот се одвива во ноќ. Но, планот не успева. Половина од војската е убиена, а половина се враќа. Меѓувреме Мираз станува Крал на Нарнија и ја испраќа својата војска кај замокот на Старите нарнијанци. Питер за да ја тргне Талмаринската војска од Нарнија го предизвикува Мираз на борба до смрт, а тоа Мираз го прифаќа. Во таа борба победува Питер. Но, Талмаринците не остануваат на зборот приготвуваат измама така започнува некулку часовна борба. Бидејќи Луси ќе биде испратена да оди што подалеку од војното поле налетува на Аслан додека Тамарински војник ја следи. Војната завршува на реката каде што ќе се појави Аслан со Луси. Талмаринските војници се предаваат. Каспијан станува крал, а четворицата се враќаат во нормалнит свет.
Плоштад на хероите

Плоштадот на хероите (унгарски: ''Hősök tere'') претставува еден од главните плоштади во Будимпешта, Унгарија. Се наоѓа во XIV-от округ. Лежи на крајот на булеварот Андраси (кој е дел од светското наследство на УНЕСКО), веднаш до градскиот парк.
Околу градскиот парк се наоѓаат две важни градби, Музејот на убавите уметности од левата страна и Палатата на уметностите од десната. Другит крај на плоштадот продолжува булеварот Андраси чиј почеток го означуваат две градби кој го затвораат плоштадот - едната е станбена зграда, а другата е српската амбасада.
Споменикот милениум е централен дел на плоштадот и обележје на Будимпешта, со статуи на водачите на седум племиња кои ја основале Унгарија, а тука исто така има и статуи на важни личности од унгарската историја. Изградбата на меморијалот започнала во 1896 година, но завршена е во 1929 кога и го добил своето име.
Плоштадот претставува и станица на Будимпештанското метро на линија М1.
1 Милениумски споменик
Ова е лист на важните личности од унгарската историја чии статуи се наредени во полукружна аркада околу споменикот:
* Иштван I
* Свети Ладислав I
* Коломан Унгарски
* Андре II Унгарски
* Бела IV
* Карло Роберт
* Лудовик I Анжујски
* Јанош Хуњади
* Матија Хуњади
* Стефан Бочкај
* Габор Бетлен
* Имре Токољи
* Ференц II Ракоци
* Лајош Кошут
2 Галеријата
Априлско востание

Априлското востание е востание кое било организирано од страна на бугарските русофили во Османлиското Царство на 20 април 1876 година и објави во Копривштица.. Востанието индиректно довело до создавање на новата бугарска држава, кое се случило по две години, во 1878 година. За време на востанието, се проценува дека биле убиени околу 1.000 муслимани.
1 Заднина
Во текот на XVIII век, класичните држави или империи како што била Османлиското Царство, била раководена од страна на султан. Населението на империјата се состоелo од голем број на етнички групи кои зборувале на различни јазици. Идејата за создавање на т.н. една држава-една нација, започнала да се јавува во текот на XIX век. Во текот на истиот век, Османлиите заостанувале во скоро сите погледи и технологии до европските. Поради постојаното слебеење на Османлиското Царство, властите им испорачувале тешки даноци на христијанското население. Во 1875 година избувнало Босанското востание.
2 Подготовки
Востанието било подготвено во време од два месеци. Одлуката за кревање на востание била донесена од страна на одделни активисти на Бугарскиот револуционерен централен комитет, и истото не било поддржано од ниту една надворешна сила. Така, територијата на востаниците била поделена во пет регион: Враца, Велико Трново, Сливен, Пловдив и Софија.
3 Текот на востанието
Востанието избувнало во Копривштица, каде било нападнато седиштето на локалната полиција. Во текот на две недели, востанието се проширило и во поголемиот дел од Бугарија. Околу 1.000 муслимани биле убиени, а многу повеќе протерени од своите домови. Ова довело до многу брза реакција на османлиските власти.
Уште од првиот ден на востанието (20 април) Високата порта и турското воено министерство дало наредба за мобилизација на армијата. За задушување на востанието бил формиран штаб во состав: Митхад паша, воен министер, Хусеин Авни паша и командант Абдул Керим паша. Кон територијата на Бугарија се упатила војска од околу 10.000 војници. Многу бргу Османлиите постигнале големи успеси. Селата кои ги зазимале биле изложени на ограбување или палење. Според Николај Овчаров, вкупниот број на загинати изнесувал околу 30.000 војници и цивили.
Знаме на Француска Гвајана

Знамето на Француска Гвајана, која е департман во рамките на Француската Република, било бело знаме каде се наоѓа лого. Логото е претставено од една жолта петокрака на сина лента. Под сината лента има зелена лента на која има претставено жолт брод над две портокалови брановидни ленти. Над сината лента има напишано ''GUYANE'', а под портокаловите ленти има напишано ''LA RÉGION''.
На 29 јануари 2010 година, Генералниот совет на Француска Гвајана усвоил ново знаме. Знамето е составено од два триаголника во зелена и жолта боја со црвена петокрака во средината. Зелената ги претставува шумите на регионот, додека жолтата златото и минералните ресурси. Црвената петокрака претставува социјализам.
1 Поврзано
* Француска Гвајана
* Знаме на Франција
Знаме на Есватини

Знамето на Есватини било усвоено на 1 октомври 1968 г.. како знаме на Свазиленд, како што се нарекувала државата до 2018 г. Составено е од една средишна голема лента во црвена боја, две мали жолти ленти и две поголеми сини ленти. Црвената боја ги симболизира минатите борби на народот, сината за мир и стабилност и жолтата за природните ресурси. Во средината има штит и две копја кои ја симболизира безбедноста на државата. Штитот е во бела и црна боја кои ја претставува хармонијата помеѓу белите и црните луѓе. Знамето е засновано на знамето предложено од кралот Собхуза II во 1941 година.
1 Поврзано
* Грб на Есватини
Вавилонија

Вавилонија — семитска држава и културен регион во Месопотамија, денешен Ирак. Градот Вавилон бил мал град во склоп на оваа држава, а за време на Хамураби, во првата половина на 18 век п.н.е., станува голем главен град.During the reign of Hammurabi and afterwards, Babylonia was called Mât Akkadî "the country of Akkad" in Akkadian.
Пропаѓањето на империјата на Ур, околу 2004 година пред н.е., претставува крај на историјата на Сумерите: во тој период во Месопотамија навлегуваат номадските народи Аморити и Семити од исток, кои се населиле на оваа територија и создале свои династии во повеќе градови, меѓу кои и во Вавилон, додека на север првпат создава држава еден друг Семитски народ, Асирците. По краткотрајната превласт на Асирците, настапило владеењето на шестиот крал од династијата во Вавилон, Хамураби (1792 — 1750 г. пред н.е.), кој ќе го објави познатиот Хамурабиев законик, пронајден во една гробница што денес се чува во музејот Лувр: оттогаш Вавилон станал средиште на Месопотамија, и покрај тоа што во него наизменично владееле Каситите, Асирците и Халдејците. Халдејците ја создале новата Вавилонска Империја, која ќе го достигне врвот на својата моќ и раскош за време на владеењето на Набукодоносор Втори (605 —562 г. п.н.е.), но подоцна ќе падне во рацете на Персиската Империја. Остатоците зачувани од Вавилон се токму од овој период, меѓу кои и прекрасната Порта на Иштар и една импозантна палата на чии тераси можеби се наоѓале познатите Висечки градини; во центарот на градот се наоѓало местото посветено на богот на Вавилон, Мардук, со зигуратот — Вавилонската кула од која, за жал, денес ништо не е зачувано.
0.1 Зигурат
Зигуратот бил храм што го сочинувале скалести тераси (три или седум) поврзани со рамнинки и скалила. Терасите биле направени од тули од непечена глина; ѕидовите биле направени од печени тули, а меѓу нив имало битумен. Традицијата на градење на вакви храмови ја зачувале сите народи кои потпаднале под власт на Месопотамија по Сумерите.
0.2 Хамурабиевиот законик
Текстот на Хамурабиевиот законик е напишан на надгробен споменик од црн базалт, висок 2,25 м. Над 49 реда текст, е прикажана сцена што го претставува разговорот меѓу Хамураби и Шамаш — богот на правдата, кој седи на престол. Записот се состои од 282 закона.
0.3 Портата на Иштар
Низ Портата на Иштар минувала процесијата при славењето на големиот празник - Нова година. Од оваа позната порта се зачувани најстарите делови, изградени од непечени тули, со релјефни декорации кои прикажуваат бикови и змејови.
0.4 Висечките градини
Висечките градини во Вавилон се едно од седумте светски чуда: според една легенда, ги изградилa кралицата Семирамида, но се смета дека, тие, веројатно, се дело на кралот Набукодоносор кој се оженил со Амити, ќерка на кралот на Меди Астијаге. За да ја потсетува кралицата на планини и шуми, Набукодоносор наредил во еден агол на кралската палата да се изградат скалести тераси со што била изградена градина со повеќе рамништа.
Регент

Регент (од |regens - „оној кој владее“) е личност избрана за водач на државата наместо монархот, поради неговата малолетност, отсутност или онеспособеност. Личноста која ја врши должноста на регент и ''де факто'' владее, иако формално монархот е на чело на државата.
Потребата од регентство се должи на потребата некој да управува со државата по смртта на неприкосновениот монарх и прекинување на предвидената наследна линија, во тој случај парламент одредува регент кој ја врши должноста шеф на државата сè додека не се избере нов монарх од некоја од споредните наследни линии или сè додека малолетниот монарх не стане полнолетен. За регент начјесто се бираат членови на потесното семејство на претходниот владетел или членови на кралскиот двор од повисок ранг.
Илинденски кајак слалом

:''За други значења на поимот Илинден воидете на појаснителната страница''
Илинденскиот кајак слалом или ИКАС е меѓународен кајакарски натпревар на диви води кој се одржува во Македонија. Кајакарските работници во Скопје во 1969 година формирале Иницијативен одбор од 9 члена на чело со Мемед Шакир за основање на традиционални меѓународни кајакарски натпревари на диви води на реката Треска посветени на Илинден, националниот празник на Македонија. Благодарение на квалитетните материјални и кадровски услови, овој меѓународен натпревар е прифатен во годишниот календар на Меѓународната кајакарска федерација (ИЦФ). Овие натпревари се одржани 42 пати (до 2010), со учество на кајакари од југословенските републики, од балканските и од европските држави.
Илинденци (организација)

:''За други значења на поимот Илинден видете на појаснителната страница''
Илинденци била организација формирана од бугарската окупаторска власт од учесници во Илинденското востание од 1903 на територијата на целиот македонски регион. Се залагала за спроведување на бугарската политика во окупирана Македонија и за прикажување на Македонците како дел од бугарскиот народ. Нивната активност најмногу доаѓала до израз во време на прославите по повод Илинденското востание и на други значајни историски настани од поблиското и подалечното минато на Бугарија. Дејствувала во периодот од 1941 до 1944 година.
Илинденски пат

:''За други значења на поимот Илинден видете на појаснителната страница''
Илинденски пат бил орган на Народноослободителниот фронт на Македонија, прво месечно централно списание од времето на НОБ. Се печател во Дебрца, с. Ехлоец, Кичевско и Штип од март до август 1944 година. Било покренато од ЦК на КПМ и Главниот штаб на НОВ и ПОМ во Дебрца, кон крајот на 1943 година, но излегувањето било спречено од германската офанзива. Првиот троброј бил отпечатен во Дебрца, бр. 4 и двобројот 5 и 6 (од кој не е зачуван примерок) во с. Ехловец, Кичевско, а двобројот 7 и 8 (јули и август 1944) во печатницата „Илинден“ во Штип. Првите шест броја биле умножени во мал број примероци на циклостилната техника на Главниот штаб на НОВ и ПОМ, а потоа, според потребите, биле препечатувани од техниките на обласните комитети на КПМ.
Редакцијата ја сочинувале Страхил Гигов, Васил Ивановски и Веселинка Малинска, а кратко време и Кочо Рацин. Автори на текстовите биле Бане Андреев-Ронката, Љупчо Арсов, Диме Бојановски-Дизе, Васил Ивановски, Перо Ивановски-Тиквар, Венко Марковски, д-р Кирил Миљовски, Мара Нацева, Лилјана Чаловска, Емануил Чучков и други.
Илинденски денови

:''За други значења на поимот Илинден видете на појаснителната страница''
Илинденски денови — македонски фестивал на народни песни и игри кој се одржува во Битола. Покровител на фестивалот е Собранието на Македонија, но и Министерството за култура кое учествува со финансиска поддршка. Фестивалот досега се одржал 39 пати (2009). Фестивалот има 4 фестивалски денови од кои на последниот се доделуваат награди од страна на стручно жири во повеќе категории. Традиционално фестивалот започнува на 29 јули, а завршува на 1 август.
1 Галерија
Илица

:''За истоименото поранешно бугарско село видете тука''
Илица (10 - 11 век) — македонски благородник, архонт (управник) на Мегленската област во времето на царот Гаврил Радомир. Кога византискиот цар Василиј II го освоил градот Меглен во 1015година, Илица бил заробен заедно со голем број благородници и војници и бил испратен во заточеништво во Ерменија.
Старозагорско востание

Старозагорското востание претставува неуспешен обид на бугарските востаници за ослободување на Бугарија од османлиска власт. На 12 август 1875 година од страна на БРКЦ било земено решение за кревање на востание. За раководител на востанието бил избран Стефан Стамболов и Никола Обретенов, а за центар на востанието - Стара Загора.
Востанието било закажано за 16 септември истата година, но било собрано многу мал број на востаници. Востанието во крајна сметка не било успешно. Неколку востаници успеале да побегнат, но имало и такви кои се предале на Османлиите.
И покрај тоа што Старозагорското востание имало мал зафат и било доста неуспешно, сепак тоа било претходница на Априлското востание, по кое се создала новата бугарска држава на Балканот.
Хаџиставрева буна

Хаџиставревата буна претставува неуспешен обид на бугарските востаници за ослободување на Бугарија од османлиска власт. Востанието било дел од планот на Георги Раковски за ослободување на Бугарија и создавањето на Првата легија во Блеград. Но по нејзиното и реформирање, во 1862 година Хаџи Ставри Којнов создал чета од околу 100-150 војници и тргнал кон Трновско. По неколку битки, неговата чета била разбиена помеѓу селата Трјавна и Габрово.
bg:Старозагорско въстание
Илинден (австралиска иселеничка организација)

:''За други значења на поимот Илинден видете на појаснителната страница''
Илинден е иселеничка организација на македонски иселеници, повеќето иселени од времето на НРМ. Основана е во Перт, Австралија во 1956 година. Се застапувала за национално обединување на македонските иселеници. Организацијата во 1956 година објавила ''Декларација за дејствување за обединување на македонскиот народ и за создавање „слободна и независна македонска држава“''.