Дубровнички ѕидини

Дубровничките ѕидини (|Dubrovačke gradske zidine) се низа одбранбени камени ѕидови што го опкружуваат градот Дубровник во јужна Хрватска.
Ѕидовите биле изградени во периферните области на градот, вклучувајќи ги и планинските падини како дел од збир статуи од 1272 година. Постојните градски ѕидини биле изградени главно во текот на 13 век па се до 17 век и се протегаат по непрекинат тек од приближно 1,940м во должина, опкружувајќи го поголемиот дел од стариот град и достигнувајќи максимална висина од околу 25м.
Бегалците од уништените градови како што бил Епидаурус, избегале во она што подоцна станало одбранбена населба Дубровник (подоцна познат и како Рагуза), која станала засолниште на многумина со изградбата на градските ѕидини.
Ѕидовите биле зајакнати со три кружни и 14 четириаголни кули, како и пет бастиони (бедеми), две аголни утврдувања и големата тврдина Свети Јован. Копнените ѕидови биле дополнително зајакнати со еден поголем бастион и девет помали полукружни, како што е казематната тврдина Бокар, најстарата зачувана тврдина од тој вид во Европа.
Ровот што се протегал околу надворешниот дел од градските ѕидини, кои биле вооружени со повеќе од 120 топови, обезбедувал одлични одбранбени способности на градот.
Во 1979 година, стариот град Дубровник, кој вклучува значителен дел од старите ѕидини на Дубровник, се приклучи на списокот на светско наследство на УНЕСКО, а денес, ѕидините на Дубровник се една од најпопуларните туристички атракции во Хрватска, со повеќе од 1,2 милиони посетители само во 2019 година.
1 Поранешни градски ѕидини
Изградбата на првите варовнички тврдини околу градот започнала во раниот среден век, кон крајот на 8 век. Но, „старите хроники“ велат дека на полуостровот Лаве сигурно постоел некаков замок доста долго пред тоа.
Градот прво се проширил кон ненаселениот источен дел од островчето, што објаснувало зошто сегашното име за југоисточниот дел од градот, во близина на тврдината Свети Јован, се нарекувал ''Пустијерна''. Самото името „Пустијерна“ доаѓа од латинската изјава „post terra“, што значело „надвор од градот“.
Во 9 и 10 век, одбранбениот ѕид го затворил источниот дел од градот. Кога морскиот канал што го одделувал градот од копното бил исполнет со земја во 11 век, градот се споил со населбата на копно, и наскоро, бил изграден еден ѕид околу областа на денешното градско јадро.
Во истиот овој временски период, Дубровник и околината биле опишани како дел од хрватскиот (''Грвасија'') ентитет, во едно од делата на познатиот арапски географ Мухамед а л-Идриси.
Во својата книга ''„Нузхат ал-Мушатак фи ихтирак ал-афак“'' (анг. „Радост за оние кои сакаат да пловат низ светот“) од 1154 година, тој го споменува Дубровник како најјужниот град на „земјата Хрватска и Далмација“.
2 Современи градски ѕидини
Градските ѕидини се за среќа сеуште зачувани до ден-денес, не само поради знаењето на квалификуваните градежни работници и постојаната грижа што ја обезбедувале жителите на градот кои ги одржувале и обновувале структурите по потреба, туку и поради брилијантно реномираната дипломатија во Рагуза, која во многу наврати успеала да избегне опасни мерки преземени од непријателите против Дубровачка Република.
Сегашниот облик на ѕидините е дизајниран според основен градски план кој датирал од 1292 година, кога пристанишниот град бил повторно изграден по пожарот и кога Дубровник бил под Венецијанска Република;
Врвот на изградбата траел од почетокот на 15 век па се до втората половина на 16 век, а за време на ерата на независната Дубровачка Република бил ренесансно дело на италијански и хрватски архитекти и градители.
Бидејќи се изградени многу цврсто, ѕидините генерално не биле погодени од силен земјотрес што се случил во 1667 година. Најголемиот стимул за континуиран развој и итни поправки и работи на рагузанските тврдини дошол како резултат на опасноста од неочекуваниот напад од турските воени сили, особено откако го освоиле Цариград во 1453 година.
Градот бил исто така под латентна опасност од напад од страна на Венецијанците. Со векови жителите на Дубровник биле во можност да го зачуваат својот град-република со вешто маневрирање помеѓу Исток и Запад . Стратешкиот договор со Турција ја заштитил слободата на Рагуза и ја одржал можноста за голема трговска улога меѓу Отоманската империја и Европа.
Неправилниот паралелограм што го опкружувал Дубровник се состоел од четири силни тврдини на неговите најзначајни точки, така на север се наоѓала силната кружна кула Минчета, а на источната страна од градското пристаниште се наоѓала тврдината Ревелин, додека западниот влез во градот е заштитен од силната и убаво обликувана тврдина Бокар, а силната, самостојна тврдина Свети Лаврентиј (исто така позната како Ловријенац) ја штитела западната страна на градот од можни копнени и морски напади, како и големата и комплексна тврдина Свети Јован која се наоѓала на југоисточната страна од градот.
2.1 Копнени ѕидови
Главниот ѕид на копното е околу 4м до 6м дебелина, а на одредени локации, ѕидовите достигнувале и до 25м во висина, а ѕидовите се протегале од тврдината Бокар на запад до одвоената тврдина Ревелин на исток.
На копнената страна, ѕидот е заштитен со дополнителен низ од коси потпорни ѕидови како одбрана од артилериски оган, особено од можни отомански напади.
2.3.1 Порти
Градот имал четири градски порти: две што воделе до пристаништето и две (со подвижни мостови) што воделе до копното, а во периодот кога Австриската империја ја заземала контролата врз градот, во ѕидот биле отворени уште две порти.
Комуникацијата со надворешниот свет од копнената страна се одржувал со градот преку две главни добро заштитени градски порти, од кои едната поставена на западната страна од градот, а другата на источната страна.
Овие влезови биле изградени така што комуникацијата со градот не можела да се врши директно; гласникот морал да влезе низ повеќе врати и да оди по кривулест премин, што е доказ за безбедносните мерки преземени како последна одбрана од можноста за ненадејно пробивање или влегување на неочекувани посетители.
2.1.1.1 Порта на Пил
Пилските порти биле добро утврден комплекс со повеќе врати, бранети од тврдината Бокар и ровот што се протегал околу надворешниот дел од градските ѕидини. На влезната порта во Стариот град, на западната страна од копнените ѕидини, имало камен мост помеѓу два готски лака, кои биле дизајнирани од архитектот Паскоје Миличевиќ во 1471 година и кој се поврзувал со друг дрвен подвижен мост кој можел да се подигне.
За време на републиканската ера, дрвениот подвижен мост до Пиле Гејт се подигнувал секоја вечер со значителна помпезност на церемонија на која клучевите од градот му се предавале на рагузанскиот ректор, а денес, тој се протега на сув ров чија градина нуди одмор од толпите. Над мостовите, над лакот на главната градска порта, има статуа на градскиот патрон Свети Власијиј (|Sveti Vlaho), со модел на ренесансниот град. Откако ќе поминете покрај оригиналната готска внатрешна порта на Пиле Портата, можно е да се стигне до една од трите пристапни точки до градските ѕидини.
2.1.1.2 Портата на Плоче
На источната страна од копнените ѕидини се наоѓал вториот главен влез во градот, познат под името Портата на Плоче. Оваа порта била заштитена од самостојната тврдина Ревелин, која била поврзана со дрвен подвижен мост и камен мост со два распони што се протегал преку заштитен ров.
Надворешната порта на Плоче била дизајнирана и изградена од архитектот Михајло Храњац во 1628 година, додека двата моста до тврдината Ревелин биле изградени во 15 век од Паскоје Миличевиќ, кој воедно и ги дизајнирал мостовите на Пилеската порта, што ги објаснува сличностите меѓу мостовите. Над мостот, исто како и кај Пилеската порта, се наоѓа статуата на Свети Власијиј, светецот-заштитник на Дубровник.
2.1.1.3 Портата на Бужа
Портата Бужа (што во превод значи „дупка“) се наоѓа на северната страна од копнените ѕидини и била релативно нова во споредба со другите порти, бидејќи била изградена во раните 1900 години.
2.2 Морски ѕидови
Главниот ѕид на Дубровник од страната што гледа кон морето се протега од: тврдината Бокар на запад па се до тврдината Свети Јован на југ, како и до тврдината Ревелин на копнената страна.
Овие ѕидови биле од 1.5м до 5м дебели, во зависност од нивната локација и нивното стратешко значење, а целта на овие ѕидови била да помогнат во одбраната на градот од морски напади, особено од Венецијанската Република, која честопати се сметала за закана за безбедноста на Дубровник.
2.3 Градско пристаниште
Како еден од најстарите сектори на Дубровник, пристаништето било изградено околу доцноантички замок покрај морето и кој се протегал малку повеќе кон копното отколку што е денес, а била изграден е на местото на предроманската катедрала и Ректорската палата, со што го опкружува градското пристаниште.
Пристаништето е дизајнирано и изградено од инженерот Паскоје Миличевиќ кон крајот на 15 век и имено пристаништето е забележливо насликано на дланката на Свети Власијиј во триптих насликан од уметникот Никола Божидаревиќ околу 1500 година.
Најистакнатиот дел од пристаништето биле трите огромни лакови, а четвртиот оригинален лак бил заѕидан од голем арсенал изграден кон крајот на 12 век и проширен кон втората половина на 15 век, а воедно пристаништето претставувало и најстарото бродоградилиште во градот и сè уште е во употреба.
Порпорела е изградена во 1873 година, веднаш до тврдината „Свети Јован“. Пристаништето Касе (Каше Брановиште) било изградено во 1485 година, според проектот на Паскоје Миличевиќ, со цел да се одбрани пристаништето и да се заштити од југоисточни ветрови и бранови. Така, брановиштето го скратило гломазниот синџир на пристаништето што се протегал ноќе од тврдината „Свети Јован“ до кулата „Свети Лука“. Било изградено од огромни камени блокови поставени врз дрвени темели без врзивно средство.
Денес, во арсеналот се наоѓаат Градското кафе и кино, додека и пристаништето и Порпорела станале пријатни шеталишта и туристички атракции.
2.3.1 Порти
Во градското пристаниште, една од најзначајните области на поморскиот трговски град, имало два влеза, првиот бил Портата Понте (пристаниште), а вториот Портата Рибниот Пазар, а целиот распоред на улиците на Дубровник, како и низа проширувања, бил наменет за брза и ефикасна комуникација со тврдините на градските ѕидини.
2.3.1.1 Портата на Понте
Портата Понте била изградена во 1476 година и се наоѓа западно од Големиот Арсенал. Градскиот ѕид, изграден во истиот период, води од Портата до тврдината Свети Јован. Денешната улица Дамјан Јуда е формирана во 15 век кога е завршен канализациониот систем, а градењето куќи покрај западниот градски ѕид повеќе не било дозволено.
2.3.1.2 Портата на Рибниот пазар
Портата на Рибниот пазар, изградена во 1381 година, се наоѓа источно од Големиот Арсенал. Трите лакови од Малиот Арсенал од 15 век, каде што се поправале мали чамци, се наоѓаат малку подалеку. Старата кула на Свети Лука го штити пристаништето на исток, а влезот во пристаништето е опкружен и чуван од тврдината Ревелин.
3 Тврдини
3.1 Тврдини во рамките на ѕидините
По Падот на Цариград во 1453 година под Османлиите бил многу јасен знак за претпазливите граѓани на Дубровник дека се потребни итни мерки за одбрана, а зајакнувањето на неговите одбранбени структури бил најважниот проблем.
Така со Падот на Босна, кој следел наскоро во 1463 година, само ги забрзала работите и како резултат на тоа, Републиката го поканила архитектот Микелоцо ди Бартоломео од Фиренца да го води подобрувањето на одбраната на градот. Неговата работа во Дубровник резултирала со изградба и проширување на бројни згради од клучно значење за одбраната на Дубровник.
3.1.1 Кула Минчета
Кулата Минчета била изградена од локален градител по име Никифор Ранџина и италијански инженери испратени од папата Пиј II во 1463 година на врвот на турската закана.
Првично како силна четиристрана тврдина, таа била најистакнатата точка во одбранбениот систем кон копното. Името на кулата потекнувало од името на семејството Менчетиќ, кое го поседувало земјиштето на кое била изградена кулата. Со својата висина и импресивен волумен, кулата доминира во северозападниот висок дел од градот и неговите ѕидини.
Во средината на 15 век, околу претходната четириаголна тврдина, Микелоцо изградил нова кружна кула користејќи нова техника на војување и ја споил со новиот систем на ниски ѕидови. Целосните шестметарски дебели ѕидови на новата кула имале низа заштитени отвори за топови.
Архитектот и скулптор Џорџо да Себенико од Задар ја продолжил работата на кулата Минчета и ја дизајнирал, а воедно и изградил високата тесна кружна кула, додека бедемите се подоцнежен додаток. Кулата била завршена во 1464 година и станала симбол на непобедливиот град Дубровник.
По долго ископување, под кулата Минчета во Горњи угао (Горна кула) е откриена леарница за топови од 16 век. Сега е музеј.
3.1.2 Тврдина Бокар
Тврдината Бокар, честопати наречена „Звјездан“, се сметала за меѓу најубавите примери на функционална тврдинска архитектура.
Изградена како двокатна казематна тврдина од Микелоцо од 1461 до 1463 година, додека градските ѕидини биле реконструирани, таа стоела пред средновековната ѕидина што штрчи во просторот речиси со целиот свој цилиндричен волумен.
Била замислена како клучна точка во одбраната на Пилската порта, западниот утврден влез во градот; а по кулата Минчета, таа е втората клучна точка во одбраната на западниот копнен пристап кон градот.
3.1.3 Тврдина „Св. Јован“
Тврдината Свети Јован (|Sveti Ivan), често нарекувана Кула Муло, е комплексна монументална градба на југоисточната страна од старото градско пристаниште, која го контролирала и заштитувала неговиот влез.
Првата тврдина била изградена во средината на 14 век, но била изменета во неколку наврати во текот на 15 и 16 век, што можело да се види во триптихот направен од сликарот Никола Божидаревиќ во доминиканскиот манастир, слика која го прикажувала Свети Власиј, светецот-заштитник на Дубровник.
Доминантна во пристанишниот амбиент, тврдината Свети Јован го спречувала пристапот на пирати и други непријателски бродови. Секогаш претпазливи при првиот знак на опасност, жителите на Дубровник го затворале влезот во пристаништето со тешки синџири растегнати помеѓу тврдината Свети Јован и пристаништето Касе, а исто така ги заѕидувале и сите пристанишни влезови кон Големиот Арсенал.
Денес, тврдината има аквариум на приземјето, полн со риби од различни делови на Јадранското Море. На горните катови има етнографски и поморски музеј посветен на поморскиот период на Републиката, ерата на пареа, Втората светска војна и делот за техники на едрење и навигација.
3.2 Одвоени тврдини
3.2.1 Тврдина Ревелин
Во периодот на несомнена турска опасност и паѓањето на Босна под турска Власијт, во 1462 година, источно од градот била изградена одвоена тврдина, која обезбедувала дополнителна заштита на копнениот пристап кон источната Плоческа порта.
Името Ревелин потекнувало од ''ривелино'' (равелин), термин во воената архитектура кој се однесува на градба изградена спроти градската порта со цел да се обезбеди подобра заштита од непријателски напад.
Опасноста од венецијански напад одеднаш се зголемила во времето на Првата света лига и било потребно да се зајакне оваа ранлива точка на градските утврдувања со што сенатот го ангажирал Антонио Ферамолино како искусен градител на тврдини во служба на шпанскиот адмирал Дорија, доверлив пријател на Републиката.
Во 1538 година, Сенатот ги одобрил неговите цртежи на новата, многу посилна тврдина Ревелин, а биле потребни 11 години за да се изгради, со што во тој период сите други градежни работи во градот биле запрени се со цел да се завршела оваа тврдина што е можно поскоро.
Новиот Ревелин станал најсилната од градските тврдини, заштитувајќи го источниот копнен пристап кон градот. Бил обликуван во форма на неправилен четириаголник со едната страна што се спушта кон морето и е заштитен со длабок ров од другата страна. Еден мост го преминува заштитниот ров и го поврзува со Плоческата порта, додека друг мост го поврзува со источното предградие. Градежните работи биле изведени толку добро што дури ни разорниот земјотрес од 1667 година не успеал ни малку да го оштетил Ревелин.
Поделен на три големи засводени простории во внатрешноста, Ревелин станал административен центар на Републиката.
3.2.2 Тврдина „Св. Лаврентиј“
Тврдина Свети Лаврентиј (|Lovrijenac), честопати нарекуван и како Дубровнички Гибралтар, се наоѓал надвор од западните градски ѕидини, на 37м надморска височина. Тврдината имала четириаголен двор со моќни лакови и бидејќи нејзината висина била нерамна, имала 3 тераси со моќни парапети, од кои најшироката гледа кон југ кон морето.
Ловриенац бил бранет со 10 големи топови, од кои најголемиот и најпознат се викал „Гуштер“ (|Gušter). Ѕидовите изложени на непријателски оган биле дебели речиси 12м, но големата површина на ѕидот свртена кон градот не надминува 60 сантиметри (2стапки).
Два подвижни моста воделе до тврдината, а над портата стоел натписот ''„Non Bene Pro Toto Libertas Venditur Auro“'' што во превод значело „Слободата не се продава за сите богатства на светот“.
За да се обезбеди лојалност, војниците во тврдината Свети Лоренс се менувале на секои 30 дена, а за да се обезбеди целосна лојалност, им биле давани само 30 дена храна кога влегувале во тврдината. Според старите списи, таа била изградена за само три месеци.
Денес, нејзината внатрешност е една од најдостоинствените сцени во Европа и добро познато место за претставите на „Хамлет“ од Вилијам Шекспир .
4 Утврдувања околу Дубровник
4.1 Ѕидините на Стоун
Ѕидовите на Стоун првично биле серија одбранбени камени ѕидови долги повеќе од 7км, но покрај малата големина, добро заштитената Дубровачка Република одлучила да го користи Пељешац за да изгради уште една одбранбена линија. На најтесната точка на Пељешац, непосредно пред спојувањето со копното, бил изграден ѕид од Стон до Мали Стон.
Денешниот сид долг 5.5км што ги поврзувал овие две мали заедници има форма на петоаголник. Бил завршен во 15 век, заедно со други 40 кули и 5 тврдини. „Ѕидот“ значел заштита на скапоцените солници кои во голема мера придонеле за богатството на Дубровник, на кои сè уште се работи денес.
4.2 Соколска тврдина
Соколската тврдина (|Sokol grad, ) била една од најголемите и најважните тврдини на територијата на Дубровачка Република, поради нејзината положба во планинскиот регион во близина на босанскиот копнен дел.
Изградена е на местото на поранешни илирски и подоцнежни римски утврдувања, што е очигледно од остатоците од керамика и римски тули во нејзините ѕидови.
Во 1391 година, браќата Санковиќ, кои во тоа време биле владетели на Конавле ѝ дале на Дубровачка Република целосна власт над тврдината Сокол, додека таа паднала под конечно поседување на републиката дури во 1423 година.
Поради нејзината стратешка важност, Дубровачка Република постојано инвестирала во одржувањето на тврдината, која содржела цистерна, складиште за барут, вински и прехранбени подруми, стражарски кутии, воени касарни и светилишта за сместување на бегалци од околните села во случај на војна.
4.3 Империјална тврдина
Империјалната тврдина се наоѓала на врвот на планината Срѓ, веднаш над градот Дубровник и била изградена за време на илирските провинции во 1806 година од маршалот Мармонт, наречен Империјален, во чест на царот Наполеон и претставувала од стратешка важност за одбраната на северната страна на градот.
4.4 Тврдина Превлака
Тврдината Превлака се наоѓа во Понта Оштро, на самиот крај од полуостровот Превлака. Изградена во средината на 19 век, помеѓу 1856 и 1862 година, како дел од системот за утврдување на Которскиот Залив во времето на Кралството Далмација на Австриската империја.
Со својата монументалност и единствена структура, таа претставува исклучителен пример за воена архитектура од своето време. Денес, тврдината е надвор од употреба и е тешко оштетена од разни уништувања во текот на историјата.
5 Градски ѕидини за време на опсадите
5.1 Сараценската опсада во 866–867 година
Во 866 година, голем арапски напад по должината на Далмација ги погодил Будва и Котор, а потоа го опсадил Дубровник во 867 година. Градот се обратил кај византискиот цар Василиј I, кој одговорил со испраќање на над сто бродови.
Конечно, опсадата на Дубровник од страна на Сарацените во 866–867 година, која траела една година и 3 месеци, била прекината поради интервенцијата на Василиј I, кој испратил флота под команда на Никит Орифа во помош на градот. По оваа успешна интервенција, византиската морнарица пловела по брегот собирајќи ветувања за лојалност кон империјата од далматинските градови.
5.2 Венецијанската опсада во 948 година
Со слабеењето на Византија, Венеција почнала да ја гледа Рагуза како соперник кој требало да биде под нејзина контрола, но обидот за освојување на градот во 948 година не успеал. Граѓаните на градот го припишувале ова на Свети Власиј, кого го посвоиле за светец-заштитник на градот.
5.3 Опсадата на Немања во 1185 година
По некои територијални спорови, избувнала војна помеѓу Стефан Немања, големиот кнез на Рашка, и градот Дубровник, во тоа време под норманско сузеренство.
Во 1185 година, Немања го нападнал градот и го опсадил, но контранападот на Рагуза ги принудил силите на Немања да се вратат. Според хрониките од Дубровник, кои се прифатени од повеќето историчари, опсадата на крајот пропаднала. Колкава помош добил Дубровник од Норманите додека ја одбивал опсадата, исто така, не било точно познато.
5.4 Венецијанската и Четвртата крстоносна војна во 1205 година
Во 1205 година, Венецијанската Република ја нападнала Далмација со силите на Четвртата крстоносна војна со што Рагуза била принудена да плаќа данок, на крајот станувајќи извор на залихи за Венеција, со што се спасила од ограбување како Задар во опсадата на Задар, која се користела како поморска база на Венеција во јужниот дел на Јадранското Море.
Во 14 век, по ослободувањето од венецијанската супремација, била извршена обемна работа на ѕидините за да се обезбеди слободата на републиката.
5.5 Опсада од Стјепан Вукчиќ Косача во 1451 година
Во 1451 година, многу моќен босански регионален господар Херцег Стјепан Вукчиќ Косача го нападнал Дубровник и го опсадил градот. Претходно бил прогласен за рагузански благородник и следствено рагузанската влада го прогласила за предавник.
Награда од 15.000 дукати, палата во Дубровник вредна 2.000 дукати и годишен приход од 300 дукати била понудена на секој што ќе го убие, заедно со ветување за наследно рагузанско благородништво, што исто така помогнало да се одржи ова ветување на оној што го сторил делото. Стјепан бил толку исплашен од заканата што конечно ја прекинал опсадата.
5.6 Руската опсада во 1806 година
До 1800 година, Републиката имала високо организирана мрежа од конзулати и конзуларни канцеларии во повеќе од осумдесет градови и пристаништа низ целиот свет.
Во 1806 година, силите на Првото француско царство, предводени од генералот Жак Лористон, влегле на територијата на Републиката, кршејќи ја нејзината строга неутралност и барале да им се дозволи одмор, храна и вода во градот пред да продолжат да ги преземат своите новостекнати поседи во Которскиот Залив. Сепак, ова било измама бидејќи штом влегле во градот, тие продолжиле да го окупираат во име на Наполеон. Речиси веднаш по почетокот на француската окупација, руските и црногорските трупи влегле на територијата на Рагуза и почнале да се борат против француската армија, напаѓајќи и ограбувајќи сè по патот и кулминирајќи со опсада на окупираниот град, за време на која врз него паднале 3.000 топовски ѓулиња.
Во 1808 година, маршалот Огист де Мармон ја укинал Дубровачка Република и ја споил нејзината територија со Француските илирски покраини, станувајќи „Војвода од Рагуза“ (''Duc de Raguse'').
5.7 Англо-австриската опсада во 1814 година
Австрија објавила војна на Франција во август 1813 година и до есента Кралската морнарица уживала без конкуренција доминација над Јадранското Море. Работејќи заедно со австриските армии кои сега ги напаѓале илирските покраини и Северна Италија, бродовите на контраадмиралот Томас Фримантл биле во можност брзо да транспортираат британски и австриски трупи од една до друга точка, принудувајќи предавање на стратешките пристаништа едно по друго.
Капетанот Вилијам Хосте со својот брод HMS ''Bacchante'' (38 топови) заедно со HMS ''Saracen'', бригада со 18 топови, пристигнал во Рагуза која веќе била под опсада од страна на рагузанските бунтовнички сили. Рагузанците, Британците и Австријците биле во можност да ја освојат царската тврдина и позициите на островот Локрум. Со влечење топови до ридот Срѓ, тие го бомбардирале градот сè додека францускиот генерал Жозеф де Монтришар не одлучи дека нема друг избор освен да се предаде, особено затоа што се соочил со уште едно востание во самиот град, бидејќи рагузанците сакале да ја обноват Републиката.
Австрискиот генерал Тодор Милутиновиќ, поттикнувајќи ја личната амбиција на еден од привремените гувернери на Републиката, Бјаџо Бернардо Кабога, со ветувања за моќ и влијание (кои подоцна биле прекинати и кој починал во срам, жигосан како предавник од својот народ), успеал да го убеди дека портата кон исток треба да се држи затворена за рагузанските сили и да им се дозволи на австриските и британските сили да влезат во градот од запад, без никакви рагузански војници, откако францускиот гарнизон од 500 војници ќе се предаде, по што Австријците продолжиле да го окупираат градот.
5.8 Опсадата на југословенската армија во 1991–1992 година
Опсадата на Дубровник (|Opsada Dubrovnika) е термин што ја означува битката и опсадата на градот Дубровник и околината во Хрватска како дел од Хрватската војна за независност. Дубровник беше опсаден и нападнат од силите на Југословенската народна армија (ЈНА), кон крајот на 1991 година, а главните борби завршиле на почетокот на 1992 година, а хрватскиот контранапад конечно ја кренла опсадата и ја ослободил областа кон средината на 1992 година.
Во Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија (МКТЈ), обвинителството тврдел дека „целта на српските сили било да ја одвојат оваа област од Хрватска и да ја припојат кон Црна Гора“.
Во 1991 година, Американскиот институт на архитекти го осудил бомбардирањето на градските згради, а институтот за заштита на културни споменици, во соработка со УНЕСКО, открил дека од 824 згради во Стариот град, 563 (или 68,33%) биле погодени од проектили за време на опсадата. Од овие 563, девет згради биле целосно уништени од еден од неколкуте големи пожари што се случиле за време на опсадата.
Во 1993 година, Институтот за рехабилитација на Дубровник и УНЕСКО ги процениле вкупните трошоци за реставрација на јавни, приватни и верски згради, улици, плоштади, фонтани, бедеми, порти и мостови на 9.657.578 долари.
До крајот на 1999 година, за реставрација биле потрошени над 7.000.000 долари. Доказ за отпорноста на античките ѕидини е тоа што повеќе згради во стариот град не биле уништени за време на бомбардирањето. Всушност, античките ѕидини биле поефикасни во отпорот на современото оружје отколку современите структури во периферијата на градот.
6 Поврзано
* Тврдина Ловриенац
* Список на замоци во Хрватска