procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Студиоло на Франческо I

Студиоло е една мала соба обложена со слики во Палазо Векио, Фиренца, Италија. Нарачана од Франческо I де Медичи, големиот војвода од Тоскана. Била правена од 1570 до 1572 година, од тимови уметници под надзор на Џорџо Вазари и научниците Џовани Батиста Адриани и Винченцо Боргини.
1 Галерија
Статуарски ниши и портрети на родителите на Франческо
, , , , , , , ''Portrait of Cosimo'', ''Bronze by Ammanati'', , ''Portrait of Eleonora of Toledo'', ''Bronze by Giambologna'', ''Vault fresco: Prometheus receives Precious Stone from Nature''
Овали на Студиоло
, , , , , , , ''Atlanta and Hippomenes'', ''Forge of Vulcan'', ''Danae'', ''Ulysses, Mercury, Circe'', ''Ring of Polycrates'', ''Darius’ Family before Alexander'', ''Fall of Icarus'', ''Alexander and Campaspe in Studio of Apelles'', , , , , , , ''Neptune and Amphitrite'', ''Hercules and Omphalus'', ''Sack of a City'', ''Juno takes Girdle of Venus'', ''Hercules slays Dragon'', ''Deucalion and Pyrrha'', ''Jason and Medea'', ''Lavinia at the Altar''
Горни правоаголни платна на Студиоло
, , , , , ''Alchemist's Studio'', ''Jewelry Factory'', ''Gathering Ambergris'', ''Woolmaking Factory'', ''Bronze Foundry'', ''Mining'', , , , , ''Diamond Mines'', ''Pearl Fisherman'', ''Thermal Baths at Pozzuoli'', ''Perseus and Andromeda'', ''Sisters of Phaeton'', ''Moses parting Red Sea''
2 Наводи
****
Гаргано (национален парк)

Националниот парк Гаргано (|Parco nazionale del Gargano) е национален парк во провинцијата Фоџа во јужна Италија. Освен подножјето Гаргано (ги опфаќа и старите шуми на Фореста Умбра) од каде го зема и своето име, тој ги вклучува и архипелагот на островите Тремити и мочуриштата Лаго Салсо. Исто така тоа е најголемиот парк во Апулија.
Националниот парк Гаргано (локалитет на УНЕСКО) е едно од најретките национални заштитени подрачја во кои ефикасно придонесуваат и за проектот „un Bosco per Kyoto“, кој во 2007 година вклучи и неколку училишта во реализацијата на проекти за социјалалниот и одговорен туризам. Тоа е едно од најценетите области, и единствено по намалувањето на пожарите и по политиката на еколошка свест.
Мирта (бајка)

„Мирта“ е италијанска книжевна бајка напишана од Џамбатиста Базиле во неговото дело ''„Пентамерон“'' од 1634 година.
1 Синопсис
Една жена посакувала дете, макар и гранче мирта, и родила такво гранче. Таа и нејзиниот сопруг го ставиле во тенџере и го чувале. Еден принц го видел, му се допаднало и на крајот ја убедил да му го продаде. Го чувал во својата соба и многу се грижел за него.
Една ноќ, една жена дошла во неговиот кревет и доаѓала секоја вечер потоа, но исчезннувала изутрина. По седум ноќи и ја врзал косата на раката. Утрото признала дека е мирта и ја ветиле својата љубов. По некое време морал да лови дива свиња, а ја замолил да стане мирта повторно додека го нема. Таа му рекла да и закачи ѕвонче и да го заѕвони кога сака да се врати. Додека го немало, седум злобни жени дошле и заѕвониле. Гледајќи ја жената, сите освен најмладата ја распарчиле. Собарот, во очај, ги вратил парчињата во тенџерето. Миртата повторно никнала. Кога принцот се вратил и заѕвонил на ѕвончето, таа не се појавила. Ја видел рушевината и очајувал. Гледајќи го тоа, жената повторно се појавила од никулците.
Принцот, со отсуство на татко му, се оженил со неа. На свадбата прашал која е соодветната казна за секој што ќе ја распарчи неговата невеста. Биле предложени многу казни; седумте злобни жени рекле дека криминалецот треба да биде жив закопан. Принцот се согласил и ги закопал шестeмина во зандана. Тој ја омажил најмладата сестра со собарот.
2 Наводи
Домори

Домори е италијанска компанија која произведува чоколадни производи. Домори има седиште во Ноне, Торино, Италија и од 2006 година е дел од Или Група.
1 Историја
Домори е основана во 1997 година од Џанлука Францони. Во 1993 година, по студирањето Бизнис, Џанлука отпатувал во Венецуела, каде што експериментирал со сорти и жетви какао со цел да се зачува биолошката разновидност и да се спречи исчезнувањето на реткото какао, криоло. Криоло се одгледува на плантажата Хациенда Сан Хосе.
Домори произведува шест сорти криоло, вклучувајќи ги Пуертомар и Пуертофино. Компанијата произведува чоколадна лента од 100% криоло, без додаден лецитин или ароми.
Во 2012 година, компанијата Кока-Кола и Иликафе соработувале за да произведат линија ладни чоколадни пијалаци. Како и производите за широка потрошувачка, Домори произведува и чоколадо на големо за употреба од чоколади.
Во 2015 година, Домори го промовирал својот ладен чоколаден пијалак, Крема Какао, на Светската изложба во Милано.
2 Наводи
Бјалети

Бјалети е италијански бренд основан од Алфонсо Бјалети за кафемати, садови за готвење и мали кујнски апарати. Брендот е во сопственост на Бјалети индустрија.
1 Историја
Алфонсо Бјалети најпрво ги стекнал своите вештини за обработка на метал работејќи една деценија во француската алуминиумска индустрија. До 1919 година, тој формирал своја метална и машинска работилница во Крусинало (во неговиот роден Пиемонт) за производство на алуминиумски производи: ова била основата на компанијата Биалети. Тој ја трансформирал својата работилница - Алфонсо Бјалети & Ц. Фондерија во Кончиглија - во студио за дизајн и продукција. Во 1933 година, Бјалети го основал брендот и се фокусирал на производство на мока садови. Компанијата подоцна била управувана од неговиот син Ренато Бјалети.
По период на криза во 1970-тите и 1980-тите, Бјалети се споил со Рондине Италија во 1993 година и основал нова компанија наречена Бјалети Индустрија Сп. А., со седиште во Бреша.
Франческо Ранцони е и претседател и извршен директор на компанијата.
На крајот на 2015 година, билансот на успех на компанијата регистрирал вкупен приход од 172,4 милиони евра, 6,9% повеќе од 2014 година (161,2 милиони евра).
Во 2010 година, една студија пресметала дека 90% од италијанските семејства поседуваат мока тенџере направено од Бјалети.
2 Наводи
Гетонија

Гетонија е културна група со седиште во Калимера, Греца Салентина во јужна Италија, која постои за да ја зачува музиката, поезијата, јазикот и фолклорот на луѓето од Саленто што зборуваат грико преку документирање на различните аспекти на Грција, традиционалниот живот на Салентина, историјата, јазикот и фолклорот, и имаат објавено опширни статии на овие теми. Сепак, Гетонија е најпозната по својата музичка група чии членови ги вклучуваат Роберто Личи, Емилија Отавијано, Салваторе Котардо, Емануел Личи, Анџело Урсо и Франко Нуцо.
1 Историја
Идејата на Роберто Личи се родила во 1992 година, (глас и гитара, член на Canzoniere Grecanico Salentino), Салваторе Котардо (сакс) и Пјеранџело Колучи со цел да се обноват античките локални музички и културни традиции. Од самиот почеток, нивната музика ја вратила и античката културна припадност на Саленто кон Медитеранот, која со децении заборавила да ги следи западните развојни модели кои подоцна се покажале како ефемерни. Благодарение на Колучи и неговото познавање на арапската музика и инструменти, Гетонија биле првите кои ги користеле медитеранските ритми и звуци во нивните аранжмани, правец кој денес е најплоден, но која во раните деведесетти бил апсолутна новина.
Групата има одржано бројни концерти не само во Италија, туку и во странство, особено во Грција, но и на Балканот, Куба и САД каде што биле поканети од Светскиот музички институт.
2 Наводи
Италијански културен институт (Лондон)

Италијански културен институт во Лондон (|Istituto Italiano di Cultura) се наоѓа на плоштадот Белграв бр.39 во Белгравија, Лондон. Институтот ја промовира италијанската култура и организира настани во свои простории, вклучувајќи изложби, концерти и состаноци. Исто така, го поддржува учењето италијански јазик преку поставување на групни часови. Се занимава со многу активности на друго место во ОК. Има библиотека, внатрешно кафуле и други објекти достапни за оние кои се вклучени во нејзините активности. Различни видови на членство се достапни за поединци и организации.
Л’Аквила

Л’Аквила (|L'Aquila) — град во средна Италија, главен град на регионот Абруцо и главен град на истоимената област. Сепак, тоа не е најголемиот град и економски најзначајниот бидејќи тука е крајбрежниот Пескара.
Аквила е познат како највисокиот голем град во централна Италија.
1 Потекло на името
''Л’Аквила'' на италијански значи „орел“.
2 Географија
Л’Аквила се наоѓа во централна Италија. Градот е 120 километри североисточно од главниот град Рим и 200 километри западно од Пескара.
Релјеф: Л’Аквила се развила на многу високо земјиште во централните Апенини . Висината на градот е околу 710–720 м надморска височина. Градот е опкружен со највисоките врвови на Апенините, а на околу 15 километри источно од градот се наоѓа Гран Сасо (2.912 м надморска височина), највисокиот врв на Апенинскиот полуостров.
Клима: Климата во Л’Аквила е умерено континентална поради значителната надморска височина. Соодветно на тоа, климата е многу поостра отколку во околните градови, кои се блиску до морето и на помала надморска височина. Снегот во градот е редовен зимски феномен, кој е многу редок во централна Италија.
Води : Л’Аквила поради високата надморска височина градот нема големи водотеци, но низ градот течат неколку мали потоци.
3 Историја
Населба на ова место првпат се појавила во 13 век. Владетелите на Кралството на двете Сицилии изградиле населба опкружена со масивни ѕидини во обид да обезбедат власт во овие краишта на своето кралство. Градот, како утврдено и безбедно место, набрзо станал важен политички центар на Кралството Двете Сицилии.
Л’Аквила била припоена во 1860 година кон новооснованата Италија. Веднаш станала главен град на провинцијата Абруцо и Молизе, подоцна само на Абруцо.
Низ историјата, градот често бил потресен од земјотреси. Па во 2009 година бил тешко уништен од земјотрес со јачина од 6,3 степени според Рихтеровата скала.
4 Популација
Според резултатите од пописот на населението во 2013 година, во општината живееле 70 967 жители.
+, 1931, 1936, 1951, 1961, 1971, 1981, 1991, 2001, 2011, 2013
51 174, 51 160, 54 633, 56 019, 60 131, 63 678, 66 813, 68 503, 66 964, 70 967
Во 2008 година Л’Аквила имала околу 73.000 жители, 1,5 пати повеќе отколку на почетокот на 20 век.
Денес, во градот има и голем број доселеници.
5 Градови партнери
* Баалбек
* Бистрица
* Берналда
* Сиена
* Фоџа
* Сант Анџело д'Алифе
* Куенка
* Хобарт
* Ротвајл
* Зјелона гора
* Јорк
6 Галерија
Пијадина

''Пијадина'' или ''пиада'' е тенок италијански леб, обично се подготвува во историскиот регион Ромања. Обично се прави со бело брашно, свинска маст или маслиново масло, сол и вода. Тестото традиционално се готвело за теракотно јадење иако во денешно време најчесто се користат рамни тави или електрични решетки.
Вал Гранде (национален парк)

Националниот парк Вал Гранде (|Parco Nazionale della Val Grande) е заштитено подрачје кое е сместено во Пиемонт, на север во Италија, на границата со Швајцарија. Најзабележителен е по убавите пејзажи на Високите Алпи.
1 Географија
Паркот е до провинцијата Вербано-Кузио-Осола и се дели на десет општини: Аурано, Беура-Кардеца, Капрецо, Косоњо, Вале Канобина, Интрања, Малеско, Миазина, Премосело-Киовенда, Сан Бернарџи Вербано, Санта Бернардино . Тронтано и Вогоња.
Паркот целосно лежи во одводниот слив на реката По. Се наоѓа измеѓу долината Вигецо на северот, долината Канобина на северозапад, долината Осола на југозапад и езерото Маџоре на југоисток. Паркот не е населен и е често опишуван како и „најголемата дивина на Алпите“.
Вал Гранде и Вал Погало, две главни долини во паркот, при што првата долина се протега на југоисток, а втората се протега на југ, ги долеваат и двете главните реки во паркот. Овие долини се спојуваат во Торенте Сан Бернардино, притоката на езерото Маџоре. Поголемиот дел од површината на паркот е пошумен.
2 Историја
Овчарите го населувале Вал Гранде од 13 век, а и производството на дрва било активно од 15 век. Меѓутоа, на крајот на Втората светска војна целото население ја напуштило областа, по акциите на германските војници против италијанскиот отпор во областа во јуни 1944 година. Идејата да се создаде национален парк во Вал Гранде почнува од 1953 година. Во 1967 година, областа била означена како строг природен резерват и станала првата област за заштита со овој статус во италијанските Алпи. Во 1974 година, Здружението Италија Ностра направи подетален план за формирање национален парк, а во 1980-тите започна и подготовката. Паркот е основан на 2 март, 1992 година. Во јуни, на 24, 1998 година, површината на паркот била проширена.
3 Туризам
Почнувајќи од 2012 година, паркот имал три центри за посетители (сместени во Санта Марија Маџоре, Косоњо и Премосело-Киовенда), два музеи и многу голем број маршрути за природата, кои требале да бидат проследени со водич.
Гаџа

Гаџа е италијански производител на машини за кафе, за еспресо, како и за мали кујнски апарати. Команијата е во сопственост на Саеко.
1 Историја
Основачот, Џовани Ахил Гаџија (1895–1961), аплицирал за патент (патент број 365726) за првата модерна машина за кафе без пареа на 5 септември 1938 година, која се користела комерцијално во неговото кафуле. Машината ја принудува вода да тече преку талог од кафето под висок притисок, создавајќи „крема“ што е единствена за еспресото.
Компанијата Гаџа е основана во 1947 година, а старувала со работа во 1948 година. Прво произведувала машини за комерцијална употреба, но набргу потоа ја издала Гилда, својата прва домашна машина.
Успехот дошл кога барот Мота & Бифи во Галериа Виторио Емануел, во Милано, ја инсталирал машината Гаџа и имало редица од клиентите. Првично, машините за кафе произведени од Гаџа биле исклучиво за професионална употреба, во 1977 година производството било проширено на машини за кафе за домашна употреба. Синот на Џовани, Камило, со неговиот партнер Армандо Миљорини, го проширил бизнисот на Навигли, но наишол на економски тешкотии. Во 1989 година компанијата, која имала обрт од над 56 милијарди лири, ја сменила сопственоста и била продадена на австро-американскиот стопанственик Герхард Андлинлер.
Гаџа има четири производни линии. Тие продаваат автоматски машини за еспресо, рачни машини за еспресо, додатоци и зрна кафе под името на брендот Гаџа. Компанијата продолува да произведува еспресо машини (како и додатоци) од класични рачни машини до иновативните полуавтоматски и суперавтоматски модели неодамна додадени на линијата.
Во 2007 година, миланската компанија влегла во криза поради падот на продажбата, со ризик од затворање на фабриката на Робеко и префрлање на производството во Романија и Гаџо Монтано. Две години подоцна, Гаџа ја следел судбината на својата матична компанија Саеко, која ја преземала холандската мултинационална Филипс.
Од 2010 година, сите машини за еспресо и кафе Гаџа сè уште се произведуваат во Милано во фабриката Робеко Сул Навиглио. Наместо тоа, Гаџа Класик од 2015 година била изградена во Романија. Њу Гаџа Класик повторно се произведува во Италија и се користи алуминиумски котел.
Гаџа С.п.А компанијата била купена во 1999 година од колегата, италијански конкурент Саеко Интернашнл Груп, која пак била купена од холандскиот производител Филипс во 2009 година. Гаџа сè уште работи со посебна линија, но сега користи дизајни на Саеко во некои од своите домашни машини за еспресо. Пред преземањето од Филипс, повеќето домашни еспресо машини од Гаџаa имаат алуминиумски котли. Сега имаат котли од нерѓосувачки челик.
Во 2017 година Филипс го продал Саеко Интернешнл одделот (исто така со брендот Гаџа) на N&W Global Vending SpA, компанија лидер во италијанска Бергамо во автомати за пијалаци и грицки, родена во 2000 година од интеграцијата на Некта и Витенборг и контролирана од САД. фонд, Lone Star. Домашното одделение за кафемати останува во групацијата Филипс. Во ноември 2017 година N&W го менува своето име во Евока Груп.
2 Наводи
Карневал Фојано дела Киана

Карневалот Фојано дела Киана (|Carnevale di Foiano della Chiana) е карневалски настан кој се одржува секоја година во тосканскиот град Фојано дела Киана, во Тоскана, Италија. Тој е еден од најпознатите карневали во Италија, дури и најстариот, кој датира од 1539 година. Подготовката за овој карневал трае цела година, и за Фојано е исто толку важен како што е Палио за Сиена.
Фестивалот е изведен од средновековните помирувачки ритуали наменети да ги смират жителите на градот и да создадат весела атмосфера за да ја донесат новата година.
Населението на Фојано е поделено на четири ''кантиери'' (области): најстарите се „азурите“ (азурите) и „рустиците“ (рустики), кои се создадени во 1933 година и „Бомболо“ (дебели), која е родена во 1934 година; најмладите ''кантиери'' се „Нотамбули“ (ноќни бувови), кои биле формирани во 1961 година.
Другите три ''кантиери'', „Пацифици“ (мирни), „Кучиоли“ (кученца) и „Вителони“ (големи телиња) исчезнале во текот на 1940-тите-1950-тите.
''Кантиерите'' се натпреваруваат во правење платформиво слободен стил.
Првично, платформите биле градски вагони и ''кари-мати'' кога се фрлале лупин, костени и солена треска за толпата да се почести. Платформите имаат алегориски или политички теми, понекогаш со политички или актуелни настани, познати личности или популарна култура.
Платформите ги оценува жири, составено од скулптор, сликар, новинар, сценограф и уметнички критичар. ''Кантиер'' кој доби најмногу гласови го освои „Копа дел Карневал“ (Куп на карневалот).
Ликот на Џокондо, кралот на карневалот е направен од слама и партали и е запален на главниот плоштад како форма на колективно прочистување за луѓето од Фојано. Пред горењето, гласно се чита тестамент за настаните од годината како епилог за изминатата година и како пролог на новата почетна година.
Прато Невосо

Прато Невосо (или Пратоневосо) е скијачко и одморалиште во северна Италија. Се наоѓа на 1480 метри надморска височина, во провинцијата Кунео, Пиемонт, во општинските граници на ''општината'' Фрабоса Сотана, од која е ''фразионе'', околу четири километри јужно од нејзиниот центар.
1 Историја
Историјата на Прато Невосо како одморалиште датира од раните 1960-ти, кога група лигурски претприемачи одлучиле да создадат одморалиште лесно достапно од Џенова и Торино.
Брзата градба и ниските почетни трошоци на становите го промовирале поттикнатиот туризам, како и присуството на автопатот А6 Торино- Савона (проширен во текот на 1990-тите). Брзата градба не следела ниту еден принцип на органска урбанистичка програма, а зградите се раѓаале во целосна архитектонска анархија.
2 Џиро д'Италија
Покрај зимските спортови, одморалиштето е популарно кај велосипедистите и било финиш на три етапи на Џиро д'Италија:
година, Фаза, Почеток на сцената, Растојание (км), Победник на сцената, Розов дрес
1996 година, 13, Заем, 115, Павел Тонков, Павел Тонков
2000 година, 18, Џенова, 176, Стефано Гарзели, Франческо Казагранде
2018 година, 18, Абијатеграсо, 196, Максимилијан Шахман, Сајмон Јејтс
3 Тур де Франс
На 20 јули 2008 година, градот служел како финиш за етапата на Тур де Франс 2008 година. Финишот е оценет како прва категорија со 11,4 км искачување во просек од 6,9%.
3.1 Завршува етапата на Тур де Франс
година, Фаза, Почеток на сцената, Растојание (км), Категорија на искачување, Победник на сцената, Жолта маичка
2008 година, 15, Ембрун, 183, 1, Сајмон Геранс, Френк Шлек
4 Наводи
Анигони: Портрет на уметник

''„Анигони: Портрет на уметникот“'' е документарен филм од 1995 година за животот и времето на италијанскиот сликар на портрети Пјетро Анигони.
1 Производство
Главното снимање започнало во октомври 1990 година во Фиренца, Италија и траело четири години. ''„Анигони: Портрет на уметник“'' ја имало својата светска премиера на 23 октомври 1995 година, во историското и најголемо кино во Торонто. Потоа следела италијанската премиера во Фиренца, Италија. Телевизиската премиера била на 3 март 1996 г.
2 Синопсис
Филмот започнува со панорамска снимка од темни дождовни облаци кои се собираат над градот Фиренца. Гласот на Пјетро Анигони се слуша од надвор: „Го потпишав моето дело користејќи ја шифрата C проследената со три крста што го претставуваат тешкиот пат до крстот што уметникот мора да го помине“. Приказната која што следи е заснована на дневниците на Анигони, документирање на неговата работа, неговите патувања, неговите љубовни врски, но најмногу е за неговите мисли за животот и уметноста.
3 Главните филмски локации
* Манастир Сан Марко, Фиренца
* Палацо Венероси-Песциолини, Фиренца
* Санто Спирито, Фиренца
* Академијата за уметност во Фиренца
* Катедралата во Санта Марија дел Фиоре, Фиренца
* Катедрала во Сан Антонио, Падова
4 Оригинална музика
Стефано Бурби ја компонирал и диригирал наградуваната музичка партитура за филмот. Неговиот оркестар бил создаден за филмот и сега продолжува како оркестар на г-дин Бурби.
Бурби ја опишал својата инспирација за ''Анигони'' како „музика на сеќавање и носталгија, таа е меланхолична затоа што и ние се сеќаваме, како Анигони, на изгубениот рај“.
5 Награди и почести
* Најдобра музика - Меѓународен филмски фестивал Hot Docs 1996 година * Награда за заслуги - уметност и хуманистички науки - 1996 Меѓународен филмски фестивал во Чикаго
6 Наводи
Гротото на Нептун

Гротото на Нептун е пештера со сталактити во близина на градот Алгеро на островот Сардинија, Италија. Пештерата била откриена од локални рибари во 18 век и оттогаш се развила во популарна туристичка атракција. Гротото го добило името по римскиот бог на морето, Нептун.
1 Преглед
Влезот во Гротото лежи само околу еден метар над нивото на морето во подножјето на карпите ''Капо Кача'' високи 110 метри и затоа пештерата може да се посети само кога водите долу се мирни. Била пресечена собскалила во карпата во 1954 година, таа води од паркингот на врвот на карпата до влезот. Пештерата е исто така достапна преку кратко патување со брод од пристаништето Алгеро, овие патувања се организираат на час во текот на летото, но поретко во текот на пролетта и есента. Во близина се наоѓаат уште две пештери, „Зелената пештера“, која не е отворена за туристи и ''Гротата ди Риками'', до која е достапна само од морето. Под вода наоколу има многу големи подводни морски пештери, рај за љубителите на нуркањето, поголема и најпозната е пештерата Нерео, која секоја година ја посетуваат илјадници нуркачи.
Се проценува дека комбинираната должина на пештерата е околу 4 километри, но само неколку стотици метри се достапни за јавноста. Внатре има пасуси од осветлени сталактитни и сталагмитни формации и 120 метри долго солено езеро, кое е на ниво на морето. Пештерата некогаш била живеалиште за медитеранската монашка фока, која исчезнала во областа.
2 Туризам
На туристите кои го посетуваат Гротото на Нептун им се даваат тури со водичи кои обезбедуваат информации за пештерата на италијански и англиски јазик и се водат во една датотека низ осветлена патека. Посетата трае еден час. Гротото е многу посетено, а за време на шпицот на туристичката сезона во август, може да собере околу 200 луѓе истовремено.
Гротото на Нептун бил искористен како сет за филмот ''Остров на рибите'', снимен во летото 1978 година. Околу два месеци Гротото се трансформирал во џиновски сет. Во научнофанатастичниот филм глумела Барбара Бах, а била под режисерската палка на Серџо Мартино.
Скопело, Трапани

Скопело е крајбрежното село, во општината Кастеламаре дел Голфо во Трапани во Италија.
1 Местоположба
Селото се оформило на 10 километри од Кастеламар дел Голфо . Неговите жители се 118, но во летото тие стануваат околу 2.000. На неколку километри од селото се наоѓа и заливот Гвидалока. Внатре во заливот има големата плажа во облик на лак, формирана од камчиња, долга 400 метри. Западно од заливот се наоѓа и цилиндрична кула која е од 16 век, поставена за да го чува тој дел од брегот.
2 Историја
Првата населба е од хеленистичката ера и продолжила низ римскиот и исламскиот век. За времето на норманскиот период бил имот на круната. Во 13-от век, императорот Фредерик II од Швабија ја доделил земјата на Скопело на Одоне де Камерана, Пиемонтец, и на ломбардните витези кои пристигнале со него на Сицилија. Во 1237 година Одоне ди Камерана и неговите ломбардини витези се преселиле во Корлеоне, а царот и го дал Скопело како и непријателство на градот Монте Сан Џулијано (сега Ерис). Денешното село е од 17 век и е поделено на два дела: баглио, кое е доделено на норманскиот период, но е од 18 век, и е мал плоштад со црквата Санта Марија дел Грацие, парохија од 1961 година, заедно со неколку куќи. Фердинанд II Бурбонски ја избрал областа Скопело, со неговото блиско дрво, како кралски ловечки резерват, посетувајќи ја двапати, во 1830 и 1859 година. По единството на Италија, таа била купена по многу ниски цени од страната на некои членови на мафијата на Кастеламар дел Голфо кои ја поддржаал каузата за обединување и потоа ги продал овие земји по пазарна цена.
2.1 Тонара
Тонарата на Скопело е една од најважните и најстарите на Сицилија: првите градби се дури од 13 век; соодветната тонара била изградена во 15 век од Џовани Санклементе и која е зголемена од семејството Санклементе во текот на 16 век. Подоцна премина во сопственост на Исусовци и конечно на семејството Флорио . Во последните години, Тонара станува многу популарна кај туристите од целиот свет, особено откако локацијата стана позадина на некои меѓународни продукции на многу филмови и ТВ серии.
3 Галерија
Пити Имаџине

Пити Имаџине е италијанска компанија која работи во промоција на модната индустрија и дизајн, активност која потоа се прошири и на секторите за храна и вино и парфеми. Организира саеми, настани за комуникација и културни иницијативи.
1 Пити Имаџине Уомо
Пити Уомо (на англиски, „Pitti Men“), е една од најважните светски платформи за колекции за машка облека и додатоци, како и за лансирање на нови проекти во машка мода. Се одржува двапати годишно во Фиренца, во Фортеца да Басо.
Првото издание на Пити Уомо се одржало во Фиренца во септември 1972 година. Изложбата обезбедила платформа за подигнување на профилот на италијанските дизајнери и постигнала меѓународен статус како водечки моден саем. Пити Уомо е заслужна за тоа што го направила тендиизмот прифатлив за пошироката публика. На 88-то издание на Пити Уомо (Пити 88) во јуни 2015 година била домаќин на вкупно 30.000 посетители. Наградата Пити Имаџине Оумо во 2015 година ја добил Лардини, а наградата Пити Имаџине Кариер била доделена на Нино Черути. Настанот се одржал од 12 до 15 јануари 2016 година со 1.219 излагачи. Пити Уомо 90 се одржал во Фиренца 14-17 јуни 2016 година. Брендовите ги покажале своите машки колекции за есен/зима 2017 година во Пити Уомо 91 на 10-13 јануари 2017 година. Пити Уомо 92 во јуни 2017 година бил домаќин на 30.000 посетители и 1.220 брендови на изложбена површина од 60.000 квадратни метри. Карло Ривети, сопственик на брендот (Stone Island), бил советник на Пити Имаџине.
2 Пити Имаџине Бимбо
Пити Имаџине Бимбо: модни колекции од 0-14 години („бимбо“ е италијански за „бебе“). Меѓу најдолговечните саеми Пити Имаџине, со повеќе од 70 изданија. Во Фиренца, во Фортеца да Басо двапати годишно. Оператори од приватниот сектор.
3 Пити Имаџине Филати
Пити Имаџине Филати: колекции на предиво за плетење („filati“ е италијански за „предива“). Во Фиренца, во Фортеца да Басо, две изданија годишно. Оператори од приватниот сектор.
4 Вкусот
Вкусот ги прикажува производите поврзани со културата и истражувањето на храната. Се одржува во Стационе Леополда во Фиренца, еднаш годишно. Отворен само за професионалци; во одредени периоди е исто така отворен за јавноста.
5 Мода Прима
Модни колекции за мажи, жени и деца за големите трговски ланци. Во Милано, двапати годишно. Оператори од приватниот сектор.
6 Мирис
Колекции на уметнички парфеми и есенцијални масла за телото и за домот. Се одржува во Стационе Леополда во Фиренца еднаш годишно. Оператори од приватниот сектор; во одредени периоди и отворен за јавноста.
7 Супер
Женски готови облеки и додатоци, кои се одржуваат во Милано двапати годишно. Оператори од приватниот сектор. Во текот на трите дена на СУПЕР 8 во септември 2016 година, повеќе од 5.100 купувачи од речиси 50 земји видоа колекции се претставени од 142 брендови. СУПЕР 9 се одржал од 25 до 27 февруари 2017 година во Порта Нуова Варесине, Пјаца Лина Бо Барди, Милано.
8 Поврзано
* Култура на Италија
Поето

Поето е главна плажа на Каљари во Сардинија, Италија. Се протега на околу 8 км, од Села дел Диаволо („Ѓаволско седло“) до крајбрежјето на Кварту Сант Елена. Поето е името на областа во која се наоѓа на западниот дел помеѓу плажата и регионалниот парк Молентаргиус-Салин.
1 Етимологија
Името на оваа плажа наводно потекнува од кулата Арагон наречена „Поетската кула“, која сè уште е видлива над Села дел Диаволо. Друга хипотеза е дека името „Поето“ е поврзано и со каталонскиот ''похует'' („мал бунар“), што се однесува на многуте бројните бунари и резервати кој се расфрлани на Села дел Диаволо за складирање на дождовница. Името може и да потекнува и од шпанскиот збор ''puerto'', бидејќи првиот дел, Марина Пикола, е исто така како пристаниште.
2 Историја
До 1900 година, плажата Поето не била многу популарна кај Каљаританците, кои наместо тоа ја претпочитале западната страна на Голфо дегли Анџели, со плажите ''Са Пердикседа'' ( Сардинија, „мал камен“) и Џорџино. Кој во текот на првите децении на 20 век луѓето почнаа и да ги ценат белите дини на Поето, а беа изградени и првите поморски одморалишта („Лидо“ и „Д'Аквила“), барови, па дури и болницата (Оспедале Марино). Беа изградени голем број ''касоти'' , имитирајќи ја првата „кабина“ (соблекувални) на Лидо. Меѓутоа, ''касотите'' беа целосно отстранети во 1986 година поради санитарни причини. Нивното отстранување, пренатрупаноста и недостатокот на работа за спречување на ерозијата, предизвикаа постепено растурање на песокот и брза ерозија на крајбрежјето во деведесеттите.
За да се избегне и исчезнувањето на плажата, виножитото било испробано на страната на Каљари во 2002 година: песокот бил рекултивиран и испрскан на плажата со помошта на флота од бродови за багер на неколку милји од брегот, во обид да се обнови плажа во нејзината оригинална големина. Сепак, резултатот не бил толку успешен како што се очекувало: белиот, ситнозрнест песок бил заменет со песок со сосема друга боја, големина и конзистентност. Години подоцна состојбата не е подобрена, а квартетскиот потег, кој првично остана недопрен по неколку години, сега почнале да ги има истите проблеми поради отстранувањето на песокот од ветрот, луѓето и морето.
3 Административна поделба
Поето е популарно поделено на ''фермати'' (застанувања), што значи дека и различните делови на плажата се препознаваат и по бројот на автобуската станица или урбаната линија што ја поврзуваат областа во центарот на градот. Најпопуларната е првата станица, во непосредна близина во близина на пристаништето Марина Пикола, веднаш под Села дел Диаволо. Многу познатите и популарни се 2-ри (Д'Аквила), 3 (Лидо), 4-ти и 6-ти, дом на старата болница и на големите настани (првенства во одбојка на плажа, фудбал на плажа, фудбал на плажа и концерти). Околу 10-тата станица започнува и крајбрежјето кое што припаѓа на комуната Кварту Сант'Елена .
4 Ноќен живот
Поето е и забавна област за ноќниот живот на Каљари и ги привлекува многуте туристи. Особено од јуни до септември, може и да се слуша музика во живо, да се оди и во дискотеки, да се учествува на часови по танц или пак караоке или едноставно да се шета по морскиот брег.
Список на земји според стапката на сопственост на домот

Ова е список на земји и територии според стапката на сопственост на домот, што е односот на станбени единици во кои домуваат сопствениците во однос на вкупниот број станбени единици во одредено подрачје.
Држава или територија, Стапка на сопственост на домот (%), Датум на информацијата
96,1, 2019
95,9, 2015
95, 2018
91,3, 2020
90,9, 2019
90,3, 2019
90, 2014
90, 2016
90, 2020
89,7, 2019
89,68, 2018
89, 2018
87,9, 2020
86,6, 2011
85,5, 2014
85, 2011
84,3, 2020
84,2, 2019
84, 2019
83,9, 2010
83,3, 2019
83, 2014
81,4, 2020
80,3, 2019
80,2, 2019
80, 2009
80, 2002
79,8, 2019
78,6, 2019
76,9, 2019
76,2, 2019
76, 2019
76, 2013
75, 2019
74,6, 2020
74,6, 2020
73,9, 2019
73,6, 2018
72,5, 2019
72,4, 2019
72,3, 2018
70,9, 2019
70,7, 2020
69,7, 2021
69,0, 2019
68,9, 2017
68,7, 2019
68,5, 2018
67,9, 2019
64,6, 2019
66,3, 2020
United States, 65,3, 2019
65, 2019
64,5, 2018
64,5, 2020
64,1, 2019
63, 2018
62,08, 2019
61,2, 2017
60,8, 2019
60,5, 2017
58,8, 2019
56,8, 2015
55,3, 2020
51,1, 2019
49,9, 2007
41,6, 2019
28, 2017
25, 2019
22,1, 2021
Пуло ди Алтамура

Пуло ди Алтамура е долина која се наоѓа на висорамнината Мурге (Апулија, Италија). Таа е најголемата долина во тој регион и се наоѓа на околу 6 километри северозападно од градот Алтамура. Го дели локалниот топоним пуло со другите големи долини во регионот, т.е. Пуличио ди Гравина, Пуло ди Молфета и Пуличио ди Торито.
1 Димензии
Периметарот, измерен на работ на долината, е околу 1,800 метри. Поголемиот дијаметар е малку поголем од 500 метри и никогаш не е понизок од 450 метри. Длабочината е околу 70-75 метри.
2 Етимологија
Засега е непозната етимологијата на топонимот ''пуло''. Се користи само во висорамнината Мурге за да означи долина, додека не се користи во другите региони на Апулија. Терминот се користи и за блиските долини Пуло ди Молфета, Пуликио ди Гравина и Пуликио ди Триоте, а е потврдено уште во 17 век.
3 Потекло и еволуција
Биле формулирани неколку хипотези за потеклото на оваа долина, од кои некои се поверодостојни од другите, но скоро сите се засновани на карстни процеси. Некои псевдонаучни теории погрешно го следат потеклото на долината од метеорит.
Потеклото на Пуло ди Алтамура, како и на другите долини во Апулија пуличио ди Гравина, пуло ди Молфета, Гурио Ламана, гробот Тре Падули. Може лесно да се објасни преку карстните процеси, односно двојното дејство дождовница на силно скршената варовничка карпа на висорамнината Мурге.
Самата карпа од варовник е многу непропустлива, но ако скршена, таа покажува висока пропустливост, дозволувајќи им на дождовницата да се инфилтрира, и физички да ја еродира карпата.
Затоа, регионот на висорамнината Мурге е речиси насекаде високопропустлив. Во овој сушен регион, реките и езерата се поретки, заменети со таканаречената лама, многу честа појава во Мурге. Ламите се бразди поради ерозијата на дождовницата и се мешаат со реките. Кај ламите, само мал дел од вкупната количина на дождовница тече врз него, додека преостанатиот дел се инфилтрира и тече под земја како подземна вода, следејќи ја речиси истата насока како ламата.
4 Човечко присуство
На северната страна на долината, речиси вертикална, има многу пукнатини и природни пештери, веројатно населени со хоминиди и праисториски човек . Човекот Алтамура е откриен во област многу блиску до Пуло ди Алтамура.
Доменико Санторо, во својот есеј ''Опис на градот Алтамура'', напишал дека свети Вилијам Монтеверџин живеел како пустиник во една од пештерите на северната страна на долината, иако примарните извори на неговата изјава се моментално непознат.
5 Пештери
Пуло ди Алтамура содржи три пештери, сместени во нејзиниот северен дел.
6 Флора и фауна
Поради посебната форма на нејзините ѕидови и многу посебна микроклима долж нив и во пукнатините на долината, претставуваат живеалиште, идеално за многу видови (животни и растенија), кои вообичаено се невообичаени на висорамнината Мурге . На пример, обичниот гавран е еден од видовите кои се гнездат на стрмните и непропустливи ѕидови на Пуло ди Алтамура.
7 Поврзано
* Карст
Неапол '44

''Неапол '44: Офицер за разузнавање во италијанскиот лавиринт'' се воени мемоари од Втората светска војна напишани од британскиот патеписец и романописец Норман Луис, и првпат објавени во 1978 година.
Книгата е во форма на дневник кој што го водел Луис кога тој бил наредник во Теренската безбедносна служба на Британскиот армиски разузнавачки корпус во јужна Италија од септември 1943 до октомври 1944 година.
Воениот историчар Сер Џон Киган го опишал како „еден од најголемите лични мемоари од Втората светска војна“.
Мемоарите на Луис се значајни по прикажувањето на воените страдања што ги преживеал цивилното население во градот Неапол. Неговиот застрашувачки и трогателен извештај за групата слепи девојчиња сирачиња на кои им била одбиена храна во ресторанот во градот е наведена од неколку други автори:Искуството го промени мојот поглед. Досега се држев за утешното верување дека човечките суштества на крајот ќе се помират со болката и тагата. Сега сфатив дека не сум во право, и како Пол претрпев преобраќање - но во песимизам. Овие мали девојчиња, од кои било која може да биде и моја ќерка, влегоа во ресторанот плачејќи и плачејќи ги одведоа. Знаев дека, осудени се и на вечна темнина, глад и загуба, тие непрестајно ќе плачат. Тие никогаш не би се опоравиле од нивната болка, а јас никогаш не би се опоравил од сеќавањето на тоа.''Неапол '44'' првпат бил објавен од Вилијам Колинс во 1978 година и повторно објавен од Еланд Букс во 1983 година.
Италијански / англиски документарен филм кој е базиран врз ова дело, ''Неапол'44'', во режија на Франческо Патиерно и кој е раскажан од Бенедикт Камбербач, премиерно бил прикажан на Меѓународниот филмски фестивал во Рим во октомври 2016 година.
1 Наводи
Браната Глено

Браната Глено била повеќекратна лачна потпорна брана на потокот Глено во Вале ди Скалве, северна провинција Бергамо, во Италија. Браната била изградена помеѓу 1916 и 1923 година со цел на производство на хидроелектрична енергија. Средниот дел од браната се урна на 1 декември 1923 година, четириесет дена по полнењето на акумулацијата, предизвикувајќи ги големите поплави во кои загинале најмалку 356 луѓе.
1 Градба
Браната била предложена и изградена од компанијата Вигано. Барањето за негова изградба било поднесено во 1907 година, а изградбата започнала во 1916 година. Во 1920 година започнала изградбата на темелите. Во септември истата година, локалните власти беа предупредени дека изведувачите не се користат соодветен цементен малтер. Во 1921 година, поради недостиг на финансии, дизајнот на проектот бил променет од гравитациска брана во повеќекратен тип. Ревидираниот проект бил одобрен: повеќекратната лачна брана ќе биде изградена врз основата на гравитациската брана.
До јануари 1923 година, браната била 80% завршена, а до 23 октомври била целосно завршена и нејзиниот резервоар полн по обилните дождови. Електраната на браната имала инсталирана моќност.
2 Неуспех
Во 6:30 часот наутро на 1 декември 1923 година, потпората на браната пукнала и потоа откажала. За неколку минути, околу 4.500.000 метри кубика вода бликала од резервоарот на надморска височина од 1.535 метри до долината долу. Прво било поплавено селото Буеџо, проследено со делумно поплавување на Дезо, дел од општината Азоне, и целосно поплавување на Децо, област на Колере и Корна ди Дарфо. Надојдените води престанале и стигнале и до езерото Исео, кое се наоѓа на надморска височина од . Во катастрофата загинаа најмалку 356 луѓе.
3 Истражување
Браната првично била дозволена како гравитациска брана со мала искривување, но клиентот ја смени во брана со повеќе заштеди на пари.
Дозволата била ревидирана за оваа промена дури откако била завршена браната. Неуспехот на повеќекратната лачна брана се припишува на многу аспекти од нејзината изградба, на крајот на лошата изработка. Бетонот во сводовите бил со слаб квалитет и потоа бил зајакнат со мрежа против гранати што се користела за време на Првата светска војна.
Имаше и индикации дека браната била слабо споена со нејзиниот темел. Дополнително, се верувало дека бетонот не бил целосно стврднат кога акумулацијата се полнела. Наводно, работниците кои се жалеле на градежните техники добиле отказ.
4 Наследство
Неуспехот на браната бил влијателен во развојот на италијанскиот дизајн на браната и проценката на ризикот. Како резултат на несреќата, и други лачни брани биле критикувани.
Изградена е многу помала брана која што се протега на празнината оставена од уривањето, и сè уште се користи до ден денес, создавајќи мала акумулација. Споменик на локацијата ја одбележува трагедијата.
Вода и сол

Вода и сол е италијанска бајка, може да се најде во збирката ''Италијански популарни приказни'', собрана од Томас Фредерик Крејн.
Во класификацискиот систем Аарне-Томпсон, водата и солта се тип 923.
1 Синопсис
Крал со три прекрасни ќерки ги прашал колку го сакаат својот татко.
* Најстарата рекла: „Те сакам колку светлината на сонцето“.
* Втората ќерка рекла: „Те сакам колку широчината на океанот“.
* Најмладата рекла: „О, татко, те сакам колку вода и сол“.
Таткото, незадоволен од одговорот на најмладата ќерка, ја осудил на смрт. Нејзините две сестри на џелатите им даваат мало куче и облека од најмладата сестра. Тие му го отсекле јазикот на малото куче и му го покажале на кралот, велејќи дека тоа е на најмладата принцеза. Наместо тоа, џелатите ја оставиле во пештера.
Во таа пештера ја нашол волшебник кој ја однел во неговиот замок спроти палатата. Овде, синот на кралот се вљубил во принцезата и набрзо договорил брак. Ден пред свадбата, тие го убиле волшебникот, а крвта го претворила замокот во палата.
На денот на свадбата, девојката им подала сол и вода на сите освен на кралот. На прашањето зошто не јаде, тој објаснил дека не се чувствува добро. По оброкот сите раскажувале приказни.
Кралот и кажал на толпата за ќерка што ја погубил. Тој бил уништен, но потоа принцезата го облекла истиот фустан што го носела кога му кажала дека го сака исто колку водата и солта. Таа му кажала колку е тешко да јаде што било без вода и сол, а тој сфатил колку таа го сакала цело време. Помирени се прегрнале.
Ковиело

Ковиело (француски: ''Covielle'') е лик и маска во италијанската комедија Commedia dell'arte. Тој спаѓа во категоријата на зани. Неговото име е двоен деминутив од името ''Џакомо'' (Јакоб или Џејмс). На англиски, тој може да се вика ''Џими'' или ''Џеки''.
Ликот датира најмалку од 16 век. Бил типично од јужниот дел на Италија, и можел да танцува и да свири на мандолина доста добро.
Неговата маска обично го прикажува со смешно долг нос, налик на клун, често долг колку и целото лице. Неговиот нос и образите обично се обоени во црвено. Понекогаш носи очила и често е прикажан со пердуви во капата. Кало го покажува како танцува со стап и меч на појасот.
Николо Барбиери вели дека Ковиело ја забавува публиката со своите „гримаси и засегнат јазик“. Салватор Роза вели дека Ковиело е „итар, вешт, еластичен и вообразен“. Во „Буржоаскиот господин“ на Молиер го маскира својот господар во Турчин и се преправа дека зборува турски. Очигледно може да биде глупав или умен како актерот и според сценариото.
Исто така, неговиот костим може да варира. Некогаш носи унитард што го стега кожата, други пати го прикажуваат облечен во панталони и дублет. Се чини дека носот и капата со пердуви се неговите најконзистентни одлики.
1 Наводи
*
Страта (храна)

Страта е фамилија на слоевита касерола во американската кујна.
Најраспространета модерна варијанта е оброк за појадок, направен од смеса која главно се состои од леб, јајца и сирење. Може да вклучува и месо или зеленчук. Вообичаената подготовка бара лебот да се раслојува со филот за да се добијат слоеви (слоеви). Таа била популаризирана во ''Книгата за готвење добри јадења на сребра чинија'' од 1984 година од Џули Росо и Шејла Лукинс. Првиот познат рецепт, страта од сирење, датира од 1902 година и содржи леб, бел сос и сирење.
Други рецепти само бараат состојките да се мешаат заедно, како солен пудинг од леб. Потоа врз состојките се прелива смеса од изматени јајца. Јадењето бара одмор од еден час до една ноќ пред да се пече. Се служи топло.
1 Сирење страта
Најраниот познат рецепт за страта е рецепт од 1902 година за ''слоеви од сирење'', гратин од слоеви леб, бел сос и сирење, но без јајца.
2 Поврзано
* Лазања
Аоста

Аоста (|Aosta, |Aoste) е град во северна Италија. Градот е центар на најмалата италијанска провинција Аостанска Долина. Градот е и најмалиот провинциски центар во земјата.
1 Географија
Аоста се наоѓа во крајниот северозападен дел на Италија, блиску до националната граница со Франција и Швајцарија. Градот е оддалечен 780 километри од главниот град Рим и 114 километри од најблискиот поголем град, Торино.
Градот лежи на левиот брег на реката Дора Балтеа, на патот кон превојот Голем и Мал Свети Бернард, кој ја поврзува Италија со Франција и Швајцарија. Во близина на градот и границата со Швајцарија и Франција се највисоките планински врвови во Европа: Монблан, Матерхорн и Монте Роза.
2 Историја
Градот бил основан од римскиот император Октавијан Август во 24 п.н.е., по победата на Теренс Варус над лигурскиот Салас и бил населен од преторијанците на Август Преторија.
Градскиот план сè уште ја има зачувано мрежата на античките улици и дава јасна слика за изгледот на римскиот каструм. Триумфалната капија на август во Аоста е еден од најстарите примери од ваков вид.
3 Популација
Според резултатите од пописот на населението во 2011 година, во општината живееле 34.102 жители.
+Демографија, 1931, 1936, 1951, 1961, 1971, 1981, 1991, 2001, 2011
13.962, 16.130, 24.215, 30.633, 36.906, 37.194, 36.214, 34.062, 34.102
Во Аоста денес има околу 35.000 жители. Околу половина од населението го користи францускиот како мајчин јазик, а половина (најчесто имигрантите од југот) го користат италијанскиот. Во текот на изминатите децении, многу имигранти од странство се преселиле во градот.
4 Економија
Во последните децении, Аоста, како град опкружен со Алпите, се повеќе станува туристичка дестинација, особено во зима. За ова придонесува и близината на највисоките алпски врвови и важни туристички места (на пр. Шамони).
5 Градски знаменитости
Аоста е туристичко, културно, комерцијално и индустриско седиште. Има остатоци од римската ера и други претходни епохи, од кои најпознати се:
* Триумфалната капија на Август
* Катедралата Нотр Дам
* Преторијанската порта
* Антички амфитеатар кој може да прими 4.000 гледачи. Театарот, од кој денес е останата само јужната фасада, е висок 22 метри. Структурата, која датира од доцното владеење на Август, зафаќала површина од 81 на 64 метри.
* Црквата |Sant'Orso/ |Saint-Ours
6 Градови партнери
* Нарбон
* Албервил
* Шамони
* Мартињи
* Синај
* Каолак
* Сан Џорџо Морџето
7 Галерија
Нона Абеларда

Нона Абеларда (буквално: баба Абеларда) — комичен измислен лик создаден од Џован Батиста Карпи.
Абеларда првпат се појавил во 1955 година, како спореден лик во стриповите ''на Волпето''; од 1957 до 1991 година, таа била и главниот фокус на стрип серијата ''Солдино'', во улога на медицинска сестра и телохранител на насловниот лик. Со текот на годините имала слични улоги во други помалку успешни стрипови објавени од Едизиони Бјанкони, како што се ''Бонго'' и ''Проволино'', и била водечки лик на истоимениот стрип, ''Нона Абеларда'', објавен помеѓу 1971 и 1974 година.
Стриповите биле успешно објавени и во Франција, каде што Нона Абеларда била именувана како Тартин Мариол во однос на француската глумица Мартин Керол.
Аудисон

Аудисон е еден од брендовите на италијанската компанија Електромедиа, производител на автомобилски аудио производи. Компанијата била основана во 1979 година, но името Аудисон е регистрирано во 1984 година. Во моментов Аудисон има различни видови мобилни аудио производи: засилувачи, звучни обработувачи, звучници и нискотонци.
Аудисон има освоено бројни награди за квалитет на звукот како и награди за „засилувач“ на годината (награди EISA и CES). Марката, исто така, брои многу „Први“ во својата историја: прв засилувач со прилагодливи контроли за засилување, прв што изградил моноблок засилувач на бас, прв засилувач со 5 канали.