Едуар Андре

Едуар Франсоа Андре (роден на година - починал на година) — француски хортикултурист, пејзажен дизајнер, како и водечки пејзажен архитект од крајот на 19 век, познат по дизајнирањето градски паркови и јавни простори во Литванија, Ливерпул, Монте Карло и Монтевидео.
1 Биографија
Роден во семејство на расадничари во Бурж, во департманот Шер (департман), Андре уште како млад му помагал на Жан Пјер Барие Дешан во 1860 година, на возраст од дваесет години.
Тој учествувал во големиот проект за редизајн на градот Париз, во соработка со Адолф Алфан и Жорж-Ежен Осман.
Подоцна бил назначен за главен градинар на Париз.
Во текот на осум години јавна служба, тој проектирал и уредувал многу јавни простори, меѓу кои и Парк Бут Шомон и градините на Тилери (дворец).
Меѓународната кариера на Андре започнала во 1866 година, кога победил на конкурсот за дизајн на Сефтон Парк во Ливерпул.
Во текот на својот живот Андре проектирал околу сто јавни и приватни пејзажни паркови, главно во Европа. Неговата работа се проширила низ Руското Царство, Австроунгарија, Швајцарија, Холандија, Данска и Бугарија, каде што го уредил паркот на палатата Евксиноград.
Меѓу неговите најпознати дела, покрај Сефтон Парк во Ливерпул, се и паркот на замокот во Луксембург, градината во Фуншал на островот Мадејра во Португалија, градината на замокот Велдам во општината Хоф ван Твенте во Холандија, јавниот парк во Коњак во Франција и градините на Боргеската вила во Рим во Италија.
Неговото искуство во дизајнирање паркови е сумирано во делото ''Општ трактат за составот на парковите и градините'' (1879).
Приватните паркови дизајнирани од Андре вклучуваат четири пејзажни паркови во Литванија, кои биле создадени во резиденциите на благородничкото семејство Тишкевич.
Тие се наоѓаат во Лентварис, Траку Воке (денес во општинската област Панерјаи во градската општина Вилнус), Ужутракис (во близина на Тракаи) и Паланга ботанички парк.
Овие паркови имаат многу карактеристики типични за стилот на Андре: хармонично распоредување и естетски уредени вештачки пештери, водопади, камени структури во планински стил, користење на природни водени површини и панорамски погледи.
Едуард Андре го наследи Шарл Антоан Лемер како уредник на ''Хортикултурна илустрација'' во 1870 година.
Андре презел ботаничка експедиција во подножјето на Андите во периодот 1875–1876 година, која резултирала со внесување на бројни издржливи и нежни растенија нови за европското одгледување.
Неговите истражувања довеле до издавање на том за бромелиите, ''Bromeliaceae Andreanae. Опис и историја на бромелиите собрани во Колумбија, Еквадор и Венецуела'', издаден во Париз во 1889 година.
Книгата ги опишува бромелиите собрани во Колумбија, Еквадор и Венецуела.
Неговиот ученик и асистент, Чарлс или Карлос Тејс, отишол во Буенос Аирес во 1889 година и бил одговорен за планирањето на булевари со дрвја и јавни градини, што резултирало со француската атмосфера што често се забележувала во тој град.
Едуар Андре починал во Ла Кроа-ан-Турен и бил погребан на гробиштата Монмартр, Париз.
2 Библиографија
*''Bromeliaceae Andreanae. Description et Histoire des Bromeliacées, récoltées dans la Colombie, l'Ecuador et la Venezuela''. Paris: Librairie Agricole, 1889. Nachdruck: Berkeley CA, USA: Big Bridge Press, 1983
*''L' art des jardins: traité général de la composition des parcs et jardins''. Paris: Masson, 1879. Nachdruck: Marseille: Lafitte Reprints, 1983, ISBN 2-7348-0127-2
3 Поврзано
* Розераи ди Вал де Марн