procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Северен рис

Северен рис
Северен рис во Зоо Скопје
Научна класификација
Царство:, Животни
Колено:, Хордови
Класа:, Цицачи
Ред:, Ѕверови
Подред:, Мачковидни
Семејство:, Мачки
Подсемејство:, Мали мачки
Род:, ''Рис''
Вид:, ''Евроазиски рис''
Подвид:, ''L. l. lynx''
Тројно име
''Lynx lynx lynx''(Линеј, 1758)
Северниот рис (''Lynx lynx lynx'') - средноголем подвид на евроазискиот рис (''Lynx lynx'').
1 Опсег и живеалиште
Северниот рис се наоѓа во Феноскандија, Балтичките држави, северниот и средишниот дел на Полска (вклучително и Бјаловјешката Шума и Националниот парк Кампинос), Белорусија, европскиот дел на западна, северна, средишна и источна Русија, Урал и Западен Сибир источно до реката Енисеј.
2 Плен на северниот рис
Северниот рис плени во голема мера врз мали до прилично големи цицачи и птици. Меѓу заведените животни како плен се европските диви зајаци и аплскиот диви зајаци, црвените верверички, сибирските летачки верверички, сонливците и други глодачи, куни (како обичната куна), тетреби, црвени лисици, ракуноливи кучиња, диви свињи, лосови, срни, обични елени и други копитари со средна големина. Полудомашните ирваси (''Rangifer tarandus'') се главниот плен за северниот рис во северна Скандинавија.
3 Грабливци и непријатели на северниот рис
Во руските шуми, најважниот грабливец на евроазискиот рис е сивиот волк. Волците убиваат и јадат рисови кои не успеваат да избегаат во дрвјата. Населението на рисот се намалува кога волците ќе се појават во некој регион и веројатно ќе земат помал плен таму каде што волците се активни.
Лакомците се можеби најпознатите најдобри од конкурентите за ловење, честопати крадејќи пленови на рисовите. Рисовите имаат намера активно да избегнуваат средби со лакомци, но понекогаш можат да се борат против нив ако бранат мачиња. Може да се појават случаи на грабливост врз рисови од лакомци, дури и можеби кај возрасните, но за разлика од нападите на лакомците врз рисови се исклучително ретки, ако тие навистина се случуваат. Едно истражување во Шведска открило дека од 33 смртни случаи на рисови од едно набљудувано население, една е ''веројатно'' убиена од лакомец. Наводно, во областа на реката Печора била забележана друго познато пленење на возрасен лакомец врз возрасен рис, иако се чинело дека ова е само анегдотско тврдење. Не се познати примери кога рисот плени лакомец.
Кафеавите мечки, иако не се (колку што е познато) грабливци на евроазискиот рис, во некои области се полувообичаени узурпатори на закопани пленови на рисови, не ретко пред мачката да има шанса да го доизеде своето плен.
4 Поврзано
* Евроазиски рис
* Сибирски рис
* Карпатски рис
Рафаел Охеда Рохас

Рафаел Охеда Рохас (Севиља, 1978), попознат како Фалете, е фламенко пејач од Севиља, Шпанија.
Неговиот татко бил еден од членовите и основачите на музичката група Канторес де Хиспалис, а го имал својот прв настап во театарот Лопе де Вега во Севиља кога имал 15 години, посветувајќи му го својот настап на Ла Чунга. Во 1990-тите години, тој учествувал на неколку настани во различни градови низ целиот свет.
Тој е промовиран од разни познати личности, како новинарот Квинтеро и во неговата дискографија, тој прави верзии на познати песни на пејачи како Бамбино, Росио, Чавела Варгас и Пако Ибањез.
Според Квинтеро, Фалете „се чувствува како уметник, сонува како уметник, сака како уметник и страда исто како уметник. Тој живее за уметност, тој не гледа никакви граници помеѓу животот и уметноста.“
0.1 Дискографија
* Sin censura", 2012
* ¿Quién te crees tú?, 2008
* Coplas que nos han matao, 2007
* Puta Mentira, 2006
* Amar duele, 2004
1 Наводи
Јован Пејковски

Јован Пејковски — македонски политичар и поранешен градоначалник на Општина Чучер-Сандево.
1 Животопис
Пејковски е роден на 25 јануари 1969 година во село Бразда. Основното образование стекнал во ОУ „Александар Урдаревски“ во село Мирковци, додека средното образование го стекнал во АСУЦ „Боро Петрушевски“ во Скопје. Оженет е и татко на три деца.
Во 2009 година, на локалните избори, тој бил избран за градоначалник на Општина Чучер-Сандево како независен кандидат поддржан од група избирачи. Втор мандат добил во 2013, а трет во 2017 година.
2 Поврзано
* Бошко Пејковски
* Пеце Пејковски
Роналд Ли

Роналд Ли (1934 година-26 јануари 2020 година) бил ромски канадски писател, лингвист и активист.
1 Ран живот и образование
Роналд Ли е роден во Монтреал, Канада во 1934 година. Таткото на Ли бил музичар од Калдераши од Европа кој емигрирал во Канада, каде што се оженил и го земал презимето на неговата сопруга Ли.
Во 1939 година, неговото семејство заминало на посета во Велика Британија, но не можело да се врати во Канада неколку години поради избувнувањето на Втората светска војна. Конечно успеале да се вратат во Канада во 1945 година.
По враќањето во Канада, Ли работел во текот на летото со неговиот вујко за саемите и забавните паркови. Во есенските, зимските и пролетните сезони, тој посетувал ноќно училиште во Монтреал во 1950-тите и 1960-тите. Кога Ли имал 18 години, тој започнал да патува со семејство кое припаѓало на групата Калдераши од Европа и работел на позлатување чинии и правење други ковачки уметности и необични работи. Подоцна, тој поминал курсеви за новинарство и творечко пишување.
2 Возрасни години
Ли започнал да работи со канадските Роми како активист во 1965 година, преку ''Крис Романи'' (внатрешно собрание на Ромите). Тој се обидувал да поттикне подобро разбирање меѓу Ромите и не-Ромите, да се бори со предрасудите и дезинформациите во весниците и да им помогне на Ромите да се претставуват себеси. Во 1970-тите, тој се вклучил во помагањето на ромските бегалци од Комунистичкиот источен блок и екс - Југославија. Тој отишол заедно со Јул Бринер, Јан Ханкок и Џон Тене во Обединетите нации на 5 јули 1978 година за да презентира петиција за Ромите со која побарале статус на НВО. Овој статус бил доделен една година подоцна.
Од 1989 до 1990 година им помагал на оние кои барале азил и биле прогонувани како Роми во нивните поранешни земји. Во 1997 година, тој започнал и бил еден од основачите на ''Ромската заедница и Центарот за застапување на Ромите'' (со седиште во Торонто) и ''Западната канадска ромска алијанса'', во Ванкувер, во 1998 година.
Роналд Ли држел курс за ромската дијаспора на Универзитетот во Торонто од 2003 до 2008 година.
Во 2014 година, Роналд Ли бил почестен од Универзитетот Квинс, Кингстон, Онтарио, со почесен докторат на правни науки .
3 Писанија
*''Годам Ром''(1971), популарен автобиографски белетристички роман преведен на шпански, германски, италијански, српски, чешки, руски и други јазици. Објавено од ''Tundra Books of Montreal'' и ''McClelland and Stewart'', Торонто, Канада
*''Живиот оган (Е Zhивинди Јаг)'' (2009 г.), републиката на ''Годам Ром'' (горе) под првично замислениот наслов на авторот, од Магорија Букс во 2009 година.*''Ромски речник: Калдераш-англиски'', Магорија Книги, 2010 година.
4 Наводи
Горан Паскаљевиќ

Горан Паскаљевиќ (, — , ) – српски филмски режисер, сценарист и продуцент.
1 Кариера
Дипломирал на Факултетот за филм и телевизија на Академијата за сценски уметности (|Akademie múzických umění) во Прага. Режирал многу документарни филмови и ТВ-драми за ТВ Белград, а првиот долгометражен филм — ''Чувар на плажата во зимски период'', го снимил во 1976 година. Неговото дело брои 30 документарни и 13 играни филмови.
Во текот на април 2016 година, во Виена била одржана ретроспектива на неговите филмови.
Починал на 25 септември 2020 година во Париз. После кремирањето во Париз на гробиштата Пер Лашез неговите посмртни останки, на 10 октомври биле пренесени во Белград на „Ново гробље“.
2 Награди и признанија
Добитник е на многу престижни награди: Награда од критичарите за најдобар европски филм во 1998 година за ''Буре барут''; Награда од критичарите во Сан Себастијан во 1990 година за ''Време на чуда''. Магазинот ''Варајати'' (Variety), во 2001 година го рангирал во петте најдобри режисери на година (покрај Ласе Халстром, Нил Џордан, Стивен Содерберг и Едвард Јанг). Тој е првиот филмски режисер кој во 2002 година во Минхен ја добил наградата „Бернард Вики Мост“ за хуманизам во своите дела. Во ноември 2007 година, Паскаљевиќ бил одликуван со францускиот Орден за уметност и книжевност кој свечено му е врачен на 9 мај 2008 година во Белград.
Не го заобиколувале ниту наградите на домашните фестивали на играни филмови:
*''Голема бронзена арена за најдобар филм'' на Филмскиот фестивал во Пула, за играниот филм Земските денови течат, во 1979 година.
* Најголемо признание на Југословенската кинотека ''Златен печат'', во 2019 година.
* Лесковачки меѓународен фестивал за филмска режија LIFFE 2020: Награда ''Живојин Жика Павловиќ'' за афирмација на регионалната филмска уметност во светот, во 2020 година.
3 Филмски режии
Година, Име на филмот
1970-ти
1972, Легенда за лапота
1973, Слуга
1976, Чувар на плажа во зимски период
1977, Кучето што ги сакаше возовите
1979, Земските денови течат
1980-ти
1980, Посебен третман
1982, Самрак
1984, Лажливо лето '68
1987, Ангел чувар
1989, Време на чуда
1990-ти
1992, Танго аргентино
1995, Туѓа Америка
1998, Буре барут
2000-ти
2002, Како Хари стана дрво
2004, Сон на зимската ноќ
2006, Оптимисти
2009, Меден месец
2010-ти
2012, Кога ќе осамне ден
2016, Земја на боговите
2019, И покрај маглата
4 Филмски сценарија
Година, Име на филмот
1973, Слуга
1979, Земските денови течат
1982, Самрак
1987, Ангел чувар
1989, Време на чуда
1998, Буре барут
Џеронимо (филм од 2014)

„Џеронимо“ е француски драмски филм од 2014 година, режиран од Тони Гатлиф. Премиерно е прикажан во секцијата за посебните проекции на Филмскиот фестивал во Кан на 20 мај 2014 година.
1 Кратка содржина
Џеронимо е млада жена од триесет години, специјализирана воспитачка со интегритет која со години била почитувана од младите луѓе од нејзиното соседство, во град на југот на Франција. Нејзиниот живот се менува кога Нил Терзи, шеснаесетгодишно девојче, успева да побегне од договорениот брак и го пронаоѓа љубовникот Лука Молина. Нивниот подвиг ќе го запали огнот помеѓу семејствата на двајцата љубовници од турска емиграција во светот на Ромите, а Џеронимо ќе биде единствена која ќе сака да се бори да го запре лудилото кое се случува.
Кралот на циганите

Кралот на циганите е американски драма филм на Парамаунт пикчрс од 1978 година во кој играат Ерик Робертс (во неговото филмско деби), Стерлинг Хејден, Шели Винтерс, Сузан Сарандон, Брук Шилдс, Анет О'Тул и Џад Хирш .
Филмот, во режија на Френк Пирсон, кој исто така се потпишува и како сценарист, е адаптација на книгата ''Кралот на циганите'' од Питер Мас, објавена во 1975 година. Ја раскажува животната приказната за Стив Тене и неговата фамилија.
Неколкумина од техничките советници, епизодисти и статисти кои работеле на филмот биле вистински роми. Дејвид Гризман ја компонирал музиката, во која многу истакната улога имаше легендарниот џез-виолинист Стефан Грапели, исто така двајцата се појавиле во кратките улоги на ромски музичари. Идната глумица Рејчел Тикотин играла една од ромските танчерки.
Ерик Робертс бил номиниран за Златен глобус во 1979 година во категоријата „Најдобра дебитантска улога во филм &#x2013; мажи“ за неговата изведба како Дејв.
1 Резиме на заплетот
Филмот се занимава со криминалните и бурни животи на група роми во раните 1960-ти во Њујорк. На својатa смртна постела нивниот „крал“, Жарко Степановиц (Стерлинг Хејден) го именува неговиот внук, Дејв (Ерик Робертс) за негов наследник. И покрај колебливоста на Дејв да стане новиот водач на ромите, таткото на Дејв, Грофо (Џад Хирш), огорчен што тој не е назначен за водач, се обидува да го убие Дејв. Грофо е манипулативен, непредвидлив и користи насилни методи и закани да го уцени кланот да го извршат убиството. На крај ова доведува до голема конфронтација со неговиот син и филмот завршува сугерирајќи дека Дејв конечно го прифатил неговото наследство; преку неговата нарација разгледувајќи ја можноста тој да ги одведе традиционално-врзаните роми кон начинот на живот и обичаите на 20тиот век.
2 Улоги
* Ерик Робертс како Дејв Степановиц
* Стерлинг Хејден како кралот Жарко Степановиц
* Џад Хирш како Грофо Степановиц
* Шели Винтерс како кралицата Рејчел Степановиц
* Сузан Сарандон како Роуз Џорџо Степановиц
* Брук Шилдс како Тита Степановиц
* Анет О'Тул како Шарон
* Ени Потс како Перса
* Мајкл В. Газо како Спиро Џорџо
* Антонија Реј како Даница Џорџо
* Метју Лаборто како средниот Дејв Степановиц
* Даниел Брисебоа како младата Тита Степановиц
3 Продукција
Питер Богданович беше првично најавен како режисер.
4 Додатни белешки
Сестрата на Дејв, Тита, ја игра Брук Шилдс, а неговата девојка Шерон ја игра Анет О'Тул . Ова бил втор последователен филм во кој Сузан Сарандон и Брук Шилдс глумат мајка и ќерка, после ''Прити Бејби'' . Пет и пол години после премиерата на филмот, на 20 јуни 1984 година, Шели Винтерс и Ени Потс гостуваа во ''Вечерното шоу'' на Џони Карсон. Винтерс воопшто не се сеќавал на соработката со Потс во филмот и тој коментар бил урнебесно прифатен од публиката. Дел од овој сегмент бил репризиран на неколку специјални прослави за годишнината на ''Вечерното шоу.''
5 Исто така
**
Ла Чунга

Микаела Флорес Амаја, попозната како Ла Чунга (|Micaela Flores Amaya, La Chunga, 'Тешка жена''; – ) — шпанска фламенко танчерка и сликарка на наивна уметност.
1 Биографија
Микаела Флорес Амаја е родена во Марсеј во 1938 година, иако точниот датум на нејзиното раѓање останува непознат. Нејзините родители биле андалусиски Роми кои емигрирале во Франција за време на шпанската граѓанска војна. Кога имала неполна година, семејството на Микаела се преселило во Барселона.
Почнала да танцува кога имала шест години во „Ca La Rosita“, позната бакалница на ромската заедница во Ел Побл-Сек, Барселона. Во тоа време, ја открил сликарот по име Пако Ребес, кој подоцна станал нејзин кум и заштитник, за време на еден од нејзините импровизирани улични претстави и ја зема под свое туторство. Микаела Флорес Амаја станала муза на неколку писатели како Блас де Отер, Рафаел Албертија, Хосe Мануел Кабалер Боналда, Леон Фелипе и неколку сликари, вклучувајќи ги Пикасо, Дали и Франциско Ребес, кои ја направиле привлечен лик за интелектуалци и ја охрабриле да слика. На фотографијата од 1958 година Салвадор Дали ја поканува да се занимава со уметност танцувајќи на празно платно. За време на интервалот, Дали ги сликал нејзините нозе. Таа била позната по својот стил на босоного танцување на фламенко и била опишана како „Боса танчерка“. Пикасо и се восхитувал како на „брилијантна наивност“. Исто така имала изложби и во неколку галерии во Париз и Мадрид.
Пастора Империо потпишала договор со неа во 1956 година и благодарение на Ава Гарднер учествувала во два холивудски филма. Стопанственикот Саливан ја претставил во Лас Вегас и учествувала во разни ТВ-програми во САД и Мексико.
Оттогаш учествувала на многу турнеи и на некои филмови. Таа се омажила за филмскиот режисер Хосе Луис Гонзалво со кого ја добиле ќерката Пилар.
2 Филмографија
* ''Совет за мртов џокеј'' (1957), во режија на Ричард Торп.
* ''Назад кон вратата'' (1959), во режија на Хосе Марија.
* ''El último verano'' (Последното лето) (1961), во режија на Хуан Бош.
* ''Хуан Педро Скитер'' (1969), во режија на Хосе Луис Гонзалво.
* ''Cierto reflejos: La Chunga'' (1978), во режија на Марио Гомес Мартин.
* ''Вампир во Венеција'' (1988), во режија на Аугусто Каминито.
* ''Papa Piquillo'' ''(Папа Пикуиљо)'' (1998), во режија на Алваро Саенз де Хередија.
3 Награди
** Медаља Oro del Círculo de Bellas Artes de Madrid,
** Медаља Oro de la Asociación de la Prensa de Sevilla
** Trofeo Delfín de Alicante
** Premio del Ayuntamiento de Alicante
** Premio Cidale de los Almendros.
Менкаухор Каиу

Менкаухор Каиу (исто така познат како Икаухор и на грчки како Менчерес, Μεγχερῆς) бил антички египетски фараон од периодот на Старото Кралство. Тој бил седмиот владетел на Петтата династија на крајот од 25 век п.н.е. или почетокот на 24 век п.н.е. (околу 2399–2390 п.н.е.).
Менкаухор владеел осум или девет години, како наследник на кралот Ниусере Ини, а него го наследил Џедкаре Исеси. Иако Менкаухор е добро потврден од историските извори, преживеале само неколку артефакти од неговото владеење. Следствено, не е јасна неговата семејна врска со неговиот претходник и наследник, и не се идентификувани негови потомци. Кенткаус III можеби била мајка на Менкаухор, како што укажуваат доказите откриени во нејзината гробница во 2015 година.
Покрај изградбата на споменици, единствената позната активност датирана од времето на владеењето на Менкаухор е експедиција во рудниците за бакар и тиркиз во Синај. Менкаухор наредил изградба на сончев храм, наречен „Ахет-Ра“, што значи „Хоризонтот на Ра“. За овој сончев храм се знае од натписите пронајдени во гробниците на неговите свештеници, сè уште не се знае каде е. Менкаухор бил погребан во мала пирамида во Сакара, која Старите Египќани ја нарекле ''Нетјер-Исут Менкаухор'', „Божествените места на Менкаухор“. Позната денес како Безглава пирамида, урнатината била изгубена под песокот сè до нејзиното откривање во 2008 година.
0.1 Име
Името на Менкаухор е различно од оние на другите кралеви од Петтата династија. Менкаухор, чие име значи „Вечни се Ка на Хорус“, е првиот фараон во последните 80 години чие име не се однесува на богот на сонцето Ра. Името на Менкаухор е слично со имињата на принцовите од Петтата династија, на пример, со принцот Кентикаухор „Силите на Хорус се во прв план“, син на Ниусере Ини, и принцот Несеркаухор, син на Џедкаре Исеси.
Бреза (филм од 1967)

„Бреза“ — југословенски филм од 1967 година, во режија на Анте Бабаја, кој е автор на сценариото, заедно со Божидар Виолиќ, засновано врз новелата на Славко Колар. Главните улоги ги толкуваат: Манца Кошир, Велимир Бата Живоиновиќ, Фабијан Шоваговиќ, Нела Ержишник, Стане Север, Мартин Сагнер, Драго Бахун, Хермина Пипиниќ и Ангел Палашев. „Бреза“ е вториот игран филм на Анте Бабаја, а во сите анкети се вбројува меѓу најдобрите хрватски филмови. Директор на фотографијата е Томислав Пинтер, а автор на музиката е Анѓелко Клобучар. На Пулскиот филмски фестивал, филмот ја освоил „Бронзената арена“, додека Пинтер и Живојиновиќ биле наградени со „Златна арена“.
1 Синопсис
Убавата селска девојка Марица (ја игра Кошир) се мажи за шумарот Марко (го игра Живојиновиќ), кој е познат како селски заводник. И по свадбата, тој продолжува со своите љубовни авантури, а деновите ги минува во меаните. Кога Јаница се разболува, семејството на Марко одбива да повикаат лекар и набргу таа умира. Домашните се собираат крај неа и слават, се шегуваат, пијат и пеат весели песни, а само селскиот чудак (го игра Шоваговиќ) жали по неа и ги осудува присутните. Утредента, на патот до гробиштата и за време на погребот, Марко се сеќава на својот живот со Јаница: запознавањето со неа, свадбата, смртта на нивното бебе, грубиот однос на неговите родители кон неа итн. Истовремено, селскиот чудак се сеќава на својата голема љубов кон Марица, а по погребот, на нејзиниот гроб тој ја остава дрвената фигура на ангел која ја направил според нејзиниот лик. По погребот, утредента Марко заминува на свадба каде ја игра улогата на бајрактар. Вечерта, за време на свадбената прослава, тој се обидува да заведе една жена, но нејзиниот сопруг си неговите пријатели го претепуваат Марко. На патот кон дома, пијаниот Марко здогледува млада бреза, ја прегрнува и почнува да плаче, зашто таа го потсетува на мртвата сопруга, која отсекогаш ја споредувал со бреза.
Црква „Св. Павле“ - Ерџелија

Свети Павле — главна селска црква во изградба во светиниколското село Ерџелија, Македонија.
Црквата се наоѓа во самото село, во близина на поштата.
1 Историја
Камен-темелникот на црквата бил поставен на 11 ноември 2006 година од страна на митрополитот Брегалнички г. Иларион.
2 Галерија
3 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Втора светиниколска парохија
* Ерџелија
Сотис Воланис

Сотис Воланис (грчки: Σώτης Βολάνης, роден на 20 февруари 1971 година) е грчки пејач. Роден е во Саудиска Арабија од родители Роми. Неговите родители биле од Саудиска Арабија. Кога Сотис бил мало дете, се доселиле во Грција.
Најпознат е по успехот во 2002 година ''Poso Mou Leipei''''(i zesti ankalia sou)'' (грчки: Πόσο μου λείπει η ζεστή αγκαλιά σου), на англиски ''How much I miss your warm hug, на македонски''''Колку ми недостига твојата топла прегратка'' .
Поради неговиот голем успех, дел од неговите песни се препеани од пејачи на различни јазици:
* на арапски од Инез Атили под наслов Љубов ''моја'' објавена во 2020 година
* на левантски арапски јазик од Фадел Чакер под наслов Ја гајеб
* на хебрејски јазик од Шломи Саранга и Мошик Афија под наслов ''Халом Маток'' (Сладок сон)
* на турски јазик од Сердар Ортач како ''Заборави ме мене''* на српски јазик од Фанки Г како ''Где си ти'' и Јелена Карлеуша како ''Не си во право''* на бугарски јазик од Азис како ''Обичам Те.''
Во 2010 година Воланис признал дека страда од алкохолизам. Поради неговата интровертна личност, тој започнал да пие, но изјавил дека ќе се обиде да го надмине алкохолизмот. Во 2014 година Воланис изјавил дека не можел да разбере како успеал да се доведе до тој степен.
1 Дискографија
1.1 Албуми
* 2001 година - ''Сотис Воланис''* 2002 година - ''Сотис Воланис'' 2
* 2003 година - ''Оркој Агапис''* 2004 година - ''Сотис во живо''* 2005 година - ''Так Так''* 2007 година - ''На М 'Агапас''* 2009 година - ''Панселинос''* 2010 година - ''По! По! По!''* 2013 година - ''Епистрефо Аневасменос''* 2017 година - ''Емеис Ама Колисум Де Та Ксеколисум''
1.2 Синглови
* 2011 година - ''Сексокорицо''* 2012 година - ''Агаписе ме''* 2012 година - ''Та То Кано Ола Путана''* 2014 година - ''Ден Се Тело Хана''* 2015 година - ''Матија Мо Латремена''* 2015 година - ''Венцини''* 2016 година - ''Кафулиња''* 2018 година - ''Поу Каи Поу Матанионо''* 2019 година - ''На Ме Просехеис''* 2019 година - ''Симера Агапаеи''* 2019 година - ''Крата Ме Сфихта''* 2020 година - ''Ехо Вуркосеи''* 2020 година - ''Цигара Гкоменес Пота''* 2020 година - ''Мегала Салонија Енфант Гејт''
1.3 Дуети
* 2020 година - ''Гиати На Ми Борум На Синеноитум'' (Фули Целепи)
Хотел рај (филм)

''Хотел рај'' (бугарски: ''Хотел Рай'') - бугарски документарен филм во 2010 година во режија на Софија Ѕавела. Тој ги отсликува животите на Ромите кои живеат во станбен блок во село во Јамболската Област, Бугарија.
Филмот ја добил наградата на ИФФЦ за филм во меѓународниот избор на 13-от Солунски меѓународен филмски фестивал.
Тони Гатлиф

Тони Гатлиф (роден како Мишел Дахмани на 10 септември 1948 година во Алжир) е француски филмски режисер од ромска националност, кој исто така работи како сценарист, композитор, актер и продуцент.
1 Биографија
Гатлиф е роден во Алжир и припаѓа во група на оние луѓе на француско и друго европско потекло кои се родени во Алжир во текот на периодот на француското владеење 1830-1962. По неговото детство таму, Гатлиф пристигнал во Франција во 1960 година по Алжирската војна за независност.
2 Кариера
Гатлиф со години се борел да влезе во филмската индустрија, играјќи во неколку театарски продукции сè додека не го режирал својот прв филм „ Главата во урнатини“ (''La Tête en ruine)'', во 1975 година. По него следувал филмот (''La Terre au ventre)'' во 1979 година, приказна за Алжирската војна за независност.
Од 1981 година во филмот „Трчај циганко“ (''Corre, gitano)'', работата на Гатлиф е насочена кон ромскиот народ во Европа, од кого тој делумно го следи потеклото.
Откако ги направил „''Гаспард и Робинсон“'' (''Gaspard et Robinson)'' во 1990 година, Гатлиф ги поминал 1992 и 1993 година во снимањето на „''Лачо Дром“ (Latco Drom)'',кој бил награден со бројни награди. Овој долгометражен музички филм, честопати лошо обележан како документарен филм, се занимавал со циганската култура низ целиот свет околу темата на нивната музика и танц. За Винсент Остриа, тогашен новинар во Кахиер ду Синема, тој бил „најоригиналниот филм на годината (белешка за уредникот од 1993 година)“. Една година подоцна, Гатлиф го екранизирал авторот Ж.М.Г Ле Клезио во ''Мондо'' (1994).
Неговиот филм „''Прогнаници“ (Exils) од'' 2004 година, ја освоил наградата за најдобар режисер на Канскиот филмски фестивал 2004 година. Неговиот филм „''Трансилванија“'' (Transylvania) исто така, имал премиера во Кан во мај 2006 година.
3 Филмографија
3.1 Сценарист
*''Бес во тупаница'' (1975)
3.2 Режисер и сценарист
*''Главата во урнатини'' (1975)
* Земјата во стомакот1978)
*''Трчај циганко'' (1981)
*''Пејте Цигани'' (1981)
*''Кнезовите'' (1982)
*''Почеток на улицата'' (1985)
*''Не плачи љубов моја'' (1989)
*''Гаспард и Робинсон'' (1990)
*''Лачо Дром'' (1993)
*''Мондо'' (1995)
*''Лудиот странец'' (1997)
*''Роден сум од штрк'' (1998)
*''Дојди'' (2000)
*''Замав'' (2001)
*''Прогонства'' (2004)
*''Трансилванија'' (2006)
*''Коркоро'' (2009)
*''Индигнадос'' (2012)
*''Жеронимо'' (2014)
*''Djam'' (2017)
*''Том Медина''
Саша Барбул

Саша Барбул е роден во 1981 година. во Жабаљ, Србија. Тој е дипломиран машински инженер, глумец, ромски активист и режисер. Студирал и студии по право и новинарство во Нови Сад .
1 Кариера
Во 2001 година, настапил во неговата прва претстава ''Рома, а потоа'' која била изведена во Жабаљ, и која исто така ја режирал. Од 2001 година, Барбул работи на проекти за ромската заедница во Србија и Австрија. Во 2005 година заминал во Виена, каде што глумел во различни сценски настапи: ''Futur Roma'' со Никола Радин и ''Liebesforschung'' со Тина Леиќ (2006); Во 2013 година, тој учествувал во претставата ''Österreicher, integriert euch!'' (Божја партија), ''Neue Bohemian Gastarbeiteroper'' (Александар Николиќ), како и во драмите ''Botschaft von Astoria'' (Сандра Селимовиќ) и ''Die Irre von Chaillot'' (Манфред Михалке).
Од 2007 до 2011 година, Барбул повторно живеел во Србија поради проблеми со дозволата за престој во Австрија. Таму го направил својот прв документарен филм „ ''Газела - привремено засолниште за 100-500 години'' 2009 година“. заедно со Владан Јеремиќ. Следувале филмовите ''Bitte nicht vergessen'', ''Amaro Drom - Unser Weg'' и ''Roma Boulevard'' . Во 2012 година се оженил со Матилда Леко, која сега живее во Виена. Тој моментално работи со Филомена Грас на семеен портрет во една српска ромска населба.
Своето прво кинематско искуство Барбул го остварил во ''играниот филм на Харалд Сичерик, „Bad Fucking“.'' Неговата прва истакната улога бил во австро-германскиот криминален филм ''Das ewige Leben во'' режија на Волфганг Мурнбергер. Потоа гостувал во австриската телевизиска серија ''4 Frauen und 1 Todesfall'' (Волфганг Мурнбергер).
Од февруари до мај 2015 година година, тој го организирашл првиот фестивал на ромски филм во Виена
Саша Барбул е член на ИРФЦ (Меѓународна комисија за ромски филмови) и „Mindj Panther Roma Armee Fraktion“.
Clostridioides difficile

''Clostridioides difficile'' (син. ''Clostridium difficile''), исто така позната како ''C. difficile'', или ''C. diff'', е Грам-позитивен вид на спороформни бактерии.''Clostridioides'' spp. се анаеробни, подвижни бактерии, сеприсутни во природата и особено во почвата. Нејзините вегетативни клетки се стапчести, плеоморфни, и се појавуваат во парови или кратки ланци. ''C. difficile'' е каталаза- и супероксид дизмутаза-негативна, и создава два типа на токсини: ентеротоксин A и цитотоксин B, кои ја нарушуваат цитоскелетната сигнална трансдукција кај домаќинот. Под стресни услови, бактеријата создава спори кои се способни да толерираат екстремни услови.''C. difficile'' е важен хуман патоген; според CDC, во 2017 имало 223,900 случаи на хоспитализирани пациенти и 12,800 смртни случаи во САД. Иако ''C. difficile'' е позната како хоспитален и антибиотски асоциран патоген, најмногу една третина од инфекциите може да бидат следени на ниво трансмисија од инфициран пациент во болница, и само мал број на антибиотици се директно поврзани со зголемен ризик за разој на ''C. difficile'' инфекција (CDI), имено клиндамицин, флуорокинолони и цефалоспорини. Поголемиот дел од инфекциите се стекнуваат надвор од болниците, и повеќето од антибиотиците имаат слично ниво на зголемен ризик од инфекција како и многу неантибиотски ризик-фактори, како што се употребата на лаксативи и клизми.''C. difficile'' исто така може да биде дел од нормалната цревна флора без да предизвика заболување. Иако раните проценки индицирале дека ''C. difficile'' е присутна кај 2–5% од возрасното население, неодамнешно истражување покажало дека колонизацијата на дебелото црево е тесно поврзана со историја на друго неповрзано дијароично заболување, како труење со храна или злоупотреба на лаксативи. Поединци без историја на гастроинтестинални нарушувања, малку е веројатно да станат асимптоматски носители. За асимптоматските носители се смета дека се главен резервоар на инфекцијата.
Бетонски фараони

''Бетонски фараони'', во режија на Јордан Тодоров, е бугарски документарен филм од 2010 година, кој го истражува начинот на живот на Ромите Калдераш - затворена заедница со не повеќе од 1 милион луѓе низ целиот свет.
1 Синопсис
Добредојдовте во живописниот свет на Ромите Калдераш - затворена заедница со не повеќе од 1 милион луѓе низ целиот свет. ''Бетонски фараони го'' прикажува начинот на живот и традиции на најскриените и најинтригирачки ромски заедници. Харизматичен цигански барон ќе не прошета во неговиот нов дом и ќе ни раскaже за неговите лични животни искуства. Ќе ги научиме најновите трендови за дизајн на надгробни споменици кај Ромите. Ќе се спуштиме во подземните домови на африкански гранит, опремени со кревети, гардероби, стерео и наполнет мобилен телефон - директна линија кон надворешниот свет. Цела една прослава на животот и задгробниот живот во сите негови облици.
*
Гурбетски јазик

Гурбетскиот јазик (Курбетча или Гурбетча) ― креолски јазик кој се чини дека има претежно ромски речник и кипарско-турска граматика, зборуван од Гурбетите (муслимански Роми) од Кипар. Гурбетите/Курбетите традиционално зборувале и турски. Некои од нив се населиле на крајот на 19 век во османлискиот Балкан. Мнозинството се населила на север по 1974 година, но многу од нив се вратиле на југ (т.е. областите под делотворна контрола на Република Кипар) во последните неколку години.
Гурбетскиот е многу малку проучен. Децата не учат јазик; тоа е заменето со турски на север и грчки на југ.
1 Поврзано
* Јазици во Кипар
* Параромски јазик
Роза Тајкон

Роза Тајкон (30 јули 1926 година - 1 јуни 2017 година) ― шведска ромска сребренарка и глумица од калдерашката каста. Таа е сестра на Катарина Тајкон.
Нејзиниот сребрен накит е изложен во многу галерии и музеи, како што се Националниот музеј за ликовни уметности и Музејот Рохска.
1 Награди и признанија
Во 2010 година и бил доделен медалот Илис кворум (Illis quorum).
Во 2013 година и била доделена наградата „Олоф Палме“ за нејзината доживотна борба за човекови права.
2 Филмографија
* 1953 - Маријан
* 1950 - Кавалер на мотоцикл
* 1950 - Бакнеж на крст
* 1949 - Ковачи во воздух
3 Наводи
3.1 Библиографија
**
Џипси (2011)

Џипси( |Cigán ) е словачки драма филм во режија на Мартин Шулик од 2011 година. Филмот беше избран како словачки претставник за најдобар странски филм на 84-то доделување на Оскарите, но не успеа да влезе во последниот потесен избор.
1 Улоги
* Мирослав Гулјас како чичкото
* Мартина Котларова како Јулка
* Јан Мизигар како Адам
* Атила Мокос како свештеникот
2 Прикажувања, награди и номинации
Во јули 2011 година, филмот за прв пат беше прилажан на 46-от Меѓународен филмски фестивал во Карлови Вари, каде беше номиниран за Кристален глобус и ја освои специјалната награда на жирито, наградата Дон Кихоте, наградата на Етикета Европа киносалите, а Јан Мизигар доби Специјално споменување за неговата улога во филмот. Потоа, освои уште 6 награди и 9 номинации на разни меѓународни филмски фестивали.
Виолетовозелена гулапка

''Виолетовозелена гулапка'', (''Russula cyanoxantha''), попозната како горилник за јаглен, е габа базидиомицет, која се разликува од повеќето други членови на родот ''Гулапка'' со тоа што ливчињата не се разделуваат, тие се меки нееднакво долги флексибилни и разгранети. Таа е еден од најчестите видови на ''Гулапка'' во Европа.
Таа е печурка за јадење. Таа била прогласена за „Печурка на годината“ во 1997 година од Германското здружение на миколози.
1 Опис
Најистакната одлика се слабите ливчиња, кои се чувствуваат мрсни на допир, тие се флексибилни и не се кршат. Шапката е 4–15 см (1,5–6 инчи) широка, во младоста е тркалезна потоа полутопчеста и на крај раширена и вдлабната, по боја може да се појави во следниве комбинации: виолетовосина, виолетовоцрна, зеленикава до светло-кафеава (шапката има извонредно променлива боја). Дршките се чисто бели, малку конвексни под шапката, до 10 см во висина и 1,5-2,5 см (0,5–1 инчи) во пречник. Спорите се чисто бели. Месото ќе даде зелена реакција кога ќе се нанесат соли на железо (железен сулфат). Повеќето други (но не сите) видови русули се одликуваат со розеникава реакција. Заедно со флексибилноста на жабрите, ова е добра дијагностичка трага за нивото на видовите.
2 Распространетост и живеалиште
''Виолетовозелена гулапка'' расте во малку кисела, но богата со хранливи материи почва. Како и сите ''Гулапки'', таа е микоризална габа. Најчесто се наоѓа во букови шуми, а често и во листопадни или мешани шуми, расте од мај до ноември, со најголема концентрација во јули до септември. Расте групно или поединечно.
3 Во исхраната
Печурката е извонредна за јадење таа е погодна за многу видови подготовки; месото не е толку тешко како на многу други Гулапка кои се јадат. Месото е бело, кревко,без мирис, вкусот е сладникав и потсетува на лешници.
4 Слични видови
Шапката на сиво-зелената (Russula grisea) е повеќе сино-сиво, но има виолетови или зелени нијанси со светли кремасти жабри. Оваа габа расте и во мешани шуми, особено под бука, и поретко во четинари.
5 Наводи
2. Е.Гарнвајднер. ''Печурки и жабокреци на Велика Британија и Европа'' . Колинс. 1994 година
Мењхерт Лакатош

Мењхерт Лакатош (|Menyhért Lakatos), (, - , ) — унгарски ромски писател.
1 Животопис
Роден е на 11 април 1926 година во Весте, Унгарија. Од 1988 година бил претседател на унгарската ромска културна асоцијација (|Magyarországi Cigányok Kulturális Szövetsége).
Неговата најпозната книга ''Füstös képek'' (''Слики во чад'', на англиски и француски јазик преведена како ''Бојата на чадот'') е роман заснован на лично искуство, сместен во Втората светска војна. Претставува образовен роман кој го прикажува животот во ромско село на североисток на Унгарија, од 1940 до германската окупација на земјата во 1944 година, кога Ромите биле сместени во логори на смртта. Иако е исполнет со анегдоти, ситен криминален заплет и адолесцентна еротика, ја прикажува дехуманизацијата на Ромите во општеството.
Во Будимпешта постои училиште „Мењхерт Лакатош“. Починал на 21 август 2007 година.
2 Книги
* 1975: ''Füstös képek''** Бугарски: ''Окадени картини'', 1977
** Германски: ''Bitterer Rauch.'' Verlag Volk und Welt. Берлин 1978, 1979, 1980, 1982.
** Француски: ''Couleur de fumée : une épopée tzigane'', Париз, Actes Sud, 1986.
** Англиски: ''The Color of Smoke: An Epic Novel of the Roma'', 2015,
* 1975: ''Angárka és Busladarfi''* 1979: ''A hét szakállas farkas''* 1979: ''A paramisák ivadékai''* 1981: ''Az öreg fazék titka''* 1981: ''Csandra szekere''** Германски: ''Csandras Karren''. Zigeunergeschichten. Volk und Welt, Берлин 1984.
* 1982: ''Akik élni akarta''* 1995: ''Hosszú éjszakák meséi''** Германски: ''Märchen der langen Nächte''. Ромска бајка. Wieser Verlag, Клагенфурт 2004, 1999.
* 1998: ''A titok''* 1999: ''Tenyérből mondtál jövendőt''
3 Награди
Значајни награди:* 2000: Национална награда за ромско самоуправување за животно дело
* 1999: Награда на унгарскиот лаворов венец
* 1995: Награда за книга на годината
* 1993: Награда Атила Јожеф
* 1976: Награда Атила Јожеф
* 1976: Награда Милан Фуст
Дејмијан Ле Бас (писател)

Дамијан Џејмс Ле Бас (роден на 11 мај 1985 година) - британски писател и новинар од Западен Сасекс во Англија, најпознат по својата книга ''„Постојките: Патување низ циганска Британија“'' .
1 Живот
Ле Бас е син на уметниците Дејмијан Ле Бас и Делејн Ле Бас. Тој пораснал во Вортинг, одел во училиштето „Христова болница“ и потоа читал теологија на Светијовановиот колеџ, Оксфорд. Неговата работа како новинар вклучувал уредништво на „''Travellers Times“'' .
Во 2018 година тој го претставил документарецот на БиБиСи ''„Многу британска историја: Ромските Цигани“''.
Во 2019 година, тој бил дел од панелна дискусија на темата идентитет на алпското друштво.
2 Библиографија
Во 2018 година, Ле Бас го објавил „''Постојки: Патување низ циганска Британија''“, мешавина од мемоари, патопиштво и истражување на историјата на Ромите во Британија. Во јуни 2018 година, книгата била прикажана на „BBC Radio 4“ како книга на неделата.
Пред нејзиноото објавување, „''Постојки''“ ''ја'' освоила Џервудовата наградата во 2016 година која ги поддржува авторите што го пишуваат своето прво големо нарачано нефантастично дело.
Документациски и културен центар на германските Синти и Роми

Документациски и културен центар на германските Синти и Роми (|Dokumentations- und Kulturzentrum Deutscher Sinti und Roma) — меморијален центар посветен на Синтите и Ромите кои биле убиени од страна на нацистите, основан во раните во 1990-тите во Хајдечберг. По неколкугодишен труд во собирање приказни од жртвите, истражувачка и заштитна дејност, градбата била свечено отворена во јавноста на 16 март 1997 година и на настанот присуствувале многу преживеани Синти и Роми. Центарот е првата постојана изложба во светот којашто го прикажува геноцидот извршен над Синтите и Ромите од страна на нацистите. Документацискиот центар има три ката и зафаќа површина од скоро 700 м<sup>2</sup>. Установата е надгледувана од Централниот совет на германските Синти и Роми, поддржан од градската управа на Хајделберг, и е корисник на средства од посебни фондови доделени од Федералната влада на Германија и од онаа на сојузната држава Баден-Виртемберг.
Коркоро

''Коркоро'' („Сам“ на ромски) — француски драмски филм од 2009 година во режија и по сценарио на Тони Гатлиф, во којшто главните улоги ги толкуваат Марк Лавуан, Мари Жозе Кроз и Џејмс Тјери. Глумечкиот состав го сочинувале глумци од бројни националности, како албанска, грузиска, српска, француска, норвешка, но и девет Роми кои Гатлиф ги пронашол во Тансилванија.
Филмот се заснова на анегдота за Втората светска војна од ромскиот историчар Жак Сиго и е инспириран од Ромите кои побегнале од нацистите со помош на француските селани. Тој го отсликува ромскиот геноцид како слабо документирана тема. Освен на група Роми, филмот има лик кој се заснова на Ивет Лунди — француска учителка којашто била активна во францускиот отпор и била депортирана во концентрационен логор за фалсификување патни исправи за Роми. Гатлиф имал намера да сними документарен филм, но недостигот на документи го предомислило да го претстави како драма.
Праизведбата на филмот се одржала на Филмскиот фестивал во Монтреал, на којшто меѓу другите награди ја освоил Големата награда на Америка. Во Франција, филмот бил пуштен под насловот „Слобода“ (|Liberté) во февруари 2010 година, каде што заработил 601.252 долари, а со приходите од Белгија и САД износот достигнал 627.088 долари. Музиката во филмот, која ја компонирале Тони Гатлиф и Делфин Мантулет, добила номинација за „Најдобра филмска музика“ на 36. доделување на наградата „Сезар“ во 2011 година.
''Коркоро'' бил опишан како „ретка филмско сеќавање на оние убиени во ромскиот геноцид. Во основа, филмот добил позитивни мислења од критичарите, а бил и пофален за невооничаено опуштениот тек на еден филм за холокаустот. Критичарите го сметаат филмот за едно од најдобрите остварувања на режисерот и, заедно со ''Лачо дром'', за „најдостапен“ негов филм. Филмот се смета дека ги прикажува Ромите на нестереотипичен начин, далеку од нивните клиширани прикази како музичари.
Диего ел Сигала

Диего Рамон Хименес Салазар (роден во Мадрид, 27 декември 1968 година), познат како Ел Сигала (кастиљски за „скампа“), ― познат ромскои фламенкопејач. Како што и самиот рекол, прекарот му го дале тројца гитаристи, „Лос Лосада“, за неговиот моќен глас, а не Камарон де ла Исла, како што обично се верува.
Диего Ел Сигала има и доминиканско државјанство.
Еден од неговите одлични албуми е „Lágrimas Negras“ од 2003 година, соработка со тогаш 85-годишниот кубански пијанист Бебо Валдес. Доброто спојување на кубанските ритми и вокалите на фламенко ја направиле оваа снимка меѓународен успех.
Роден во семејство на ромски уметници и интелектуалци во Мадрид, Ел Сигала започнал да пее во фламенкови собири (клубови на ентузијасти) и таблаови, сè додека неговиот одлична мерка и способност да го забележи ритамот не го привлекле вниманието на играчите од светска класа како Марио Маја, Фаико, Фаруко, Ел Гуито, Мануела Караско, Кристобал Рејес, Кармен Кортес, Хоакин Кортес и тој започна да патувал како дел од нивните дружби. До крајот на деведесеттите, соработувајќи на снимања од Камарон, Томатито, Херардо Нуњес и Висенте Амиго, тој бил подготвен да сними свое ЦД. Со успехот на „Undebel“ тој ја започнал својата кариера како соло-пејач. Сега има снимено 8 ЦД-а и има освоено две Греми награди и пет номинации за Латинско греми.
Неговата сопруга Ампаро Фернандес починала во 2015 година од рак во Пунта Кана.
1 Дискографија
** 1998 – Undebel
** 2000 – Entre vareta y Canasta
** 2001 – Corren tiempos de alegría
** 2002 – Teatro Real (Диего Ел Сигала со Нињо Хоселе)
** 2003 – Blanco y Negro en vivo (Бебо и Сигала)
** 2003 – Lágrimas negras
** 2005 – Picasso en mis ojos
** 2008 – Dos lágrimas
** 2010 – Cigala & Tango
** 2013 – Romance de la luna Tucumana
** 2016 – Indestructible
Европски центар за права на Ромите

Европски центар за правата на Ромите (скратено: ЕЦПР) — меѓународна организација предводена од Роми којашто е вклучена во бројни активности во насока на борба против ромофобијата и злоупотребата на човековите права на Ромите. Пристапот на ЕЦПР во суштина вклучува стратешко вештачење, меѓународно застапување, истражување и развој на политики, објавување вести за правата на Ромите и обучување ромски активисти. ЕЦПР е членка на Хелсиншкиот комитет за човекови права, а има советодавен статус во Советот на Европа, како и на Економскиот и социјален совет на ООН. Организацијата била основана во 1996 година во Будимпешта, а нејзиното седиште е сместено во Брисел.
Анџело, љубов моја

''Анџело, љубов моја'' е американски драмски филм од 1983 година во режија на Роберт Дувал, во кој игра Анџело Еванс. Сценариото е за ромите од Њујорк сити. Беше прикажан надвор од конкуренција на Канскиот филмски фестивал во 1983 година .
1 Улоги
* Анџело Еванс како самиот себе
* Мајкл Еванс како самиот себе
* Рути Еванс како самата себе
* Тони Еванс како самиот себе
* Деби Еванс како самата себе
* Стив Цигоноф како самиот себе
* Мили Цигоноф како самата себе
* Френки Вилијамс како самиот себе
* Џорџ Николас како самиот себе
* Катерина Рибрака како Патриша
* Тимоти Филипс како наставник во училиште
* Лахлан Јангс како студентски новинар
* Џенифер Јангс како студентски читател
2 Продукција
Роберт Дувал прв пат го видел главниот глумец Анџело во 1977 година кога имал 8 години, како се расправа со постара жена на Колумбо авенија која „звучела како љубовна расправија“. Сценариото за ''Анџело, љубов моја'' го напиша г-дин Дувал, а дел од дијалогот беше импровизиран од страна на ромските глумци, кои повеќето од нив се глумат себеси.
Покрај Анџело, игра неговиот постар брат Мајкл, неговата мајка гатачка, неговата сестра Деби, неговата девојка Патриша (Катерина Рибрака) и неговиот татко Тони Еванс, кој се појавува во неколку сцени.
3 Прием
„Анџело е еден вид идеализиран збир од вкупно сите деца израснати на улица во Њујорк, без оглед на нивната етничка припадност. Тој е физички мал, но има голема, остро дефинирана личност што ни оддава впечаток на дете кое ја поседува интелегенцијата и искуството на еден маж измамник во своите 20-тите години. Потоа, како што продолжува филмот, гледаме како само во рок од неколку секунди, емоциите на Анџело од тотална самоувереност и истрајност нагло преминуваат во детски плач и се враќаат пак назад. Ова, исто така, може да е самодел од измамата на Анџело, но исто така истовремено делува неочекувано трогателно и смешно. Анџело, меѓу другото, се плаши од духови “.''„Варајети“'' објави дека г-дин Дувал потрошил пет години и повеќе од еден милион долари на филмот и дека многумина од глумечката екипа, вклучувајќи го и Анџело, не знаеле да читаат англиски.
Документирани беа комерцијалните проекции од Сан Франциско, Њујорк и Лос Анџелес, и презентирани на кабелската телевизија Синемакс во 1985 година.
Европски сојуз на градови и региони за вклученост на Ромите

Европски сојуз на градови и региони за вклученост на Ромите — иницијатива на Конгресот на локални и регионални власти на Советот на Европа којашто има за цел поддршка на проекти и политики за вклученост на Ромите на локално и регионално ниво преку градовите и регионите коишто членуваат во иницијативата и во координација со нивните влади. Во таа насока, од страна на Конгресното биро во Стразбур на 8 септември 2014 година бил усвоен стратешки документ за периодот 2014-2020 година. Сојузот вклучува 130 градови и регионални власти од 29 земји.
1 Историја
Во последните неколку години, забележителен е заначителен развој во европското законодавство и националните законски рамки за вклученост на Ромите. Со оглед на тоа што мерките на локално и регионално ниво се одлучни за подобрување на општествената вклученост на Ромите, Конгресот на локални и регионални власти на Советот на Европа одлучил да создаде платформа за споделување знаење за делотворно справување со ромофобијата врз основа на Стразбуршката декларација за Ромите усвоена од страна на Одборот на министри на Советот на Европа во 2010 година.
Концептот на сојузот бил утврден на градоначалничкиот состанок за Ромите во септември 2011 година. По овој состанок била создадена јадрена група на градови и региони коишто доброволно учествувале во основањето на сојузот и подготвиле општа рамка на цели и работни методи. Откако во 2012 година бил спроведено темелно советување, коешто вклучувало обемна анкета за испитување на локалните и регионалните власти во земјите членки на Советот на Европа и советувачки состаноци по нејзиното спроведување, главните потреби и интереси на градовите и регионите биле утврдени. Сојузот службено започнал со работа за време на 24. седница на конгресот на 20 март 2013 година.