procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Аеродром Ла Вангардија

Аеродромот Ла Вангардија е аеродром кој му служи на градот Вилавиченсио во департманот Мета во Колумбија. Служи редовни патнички, чартер и карго авиокомпании, како и приватни сектори. Аеродромот е северно од градот.
1 Несреќи и инциденти
* На 6 јуни 1985 година, Даглас C-53D HK-1340 од ЛАКОЛ Колумбија се урнал непосредно по полетувањето откако откажа стариот мотор додека леталото беше на товарен лет. Авионот најверојатно бил преоптоварен и се запалил откако паднал на дрвја. Три од шест лица во авионот биле убиени.* На 28 мај 1993 година, Даглас C-53D HK-2213 од Трансориенте Колумбија се урнал во близина на Вилавиченсио, откако двата мотори откажале кратко време по полетувањето од аеродромот Ла Вангардија со редовен патнички лет. Седум од 29 лица во авионот биле убиени.* На 30 март 1996 година, Даглас C-47B HK-2497 од LANC Колумбија бил непоправливо оштетен при слетување со тркала кон Ла Вангардија. Авионот бил на домашен редовен лет за патници до аеродромот Ла Макарена кога се појавил проблем со моторот и се одлучило да се врати во Ла Вангуардија.* На 3 ноември 2010 година, се случила експлозија во магацинот на аеродромот. Нема извештаи за жртви. Експлозијата била предизвикана од парцела. Како резултат, неколку авиокомпании ги прекинаа летовите од аеродромот.* На 9 март 2019 година, Даглас ДЦ-3 ХК-2494 од ЛАСЕР Аеро Колумбија се урнал на пат од аеродромот Хорхе Енрике Гонсалес Торес, во Сан Хосе дел Гуавијаре, убивајќи ги сите 14 патници.
Летечки брод (приказна)

„Летечки брод“ е трета книга на рускиот писател Андреј Белјанин. Првпат објавена во 2000 година. Во 2001 година, на Меѓународниот фестивал на научна фантастика „Ѕвезден мост“ во Харков, Белјанин за „Летечкиот брод“ бил повторно награден. Првиот пат Белјанин бил награден во 2000 година со наградата на Националниот универзитет Харков со формулација ''„За вистинско размислување со помош на фантазијата работата на службениците за спроведување на законот“''.
1 Заплет
Книгата го претставува новиот случај на помладиот поручник на полицијата ''Никита Иванович Ивашов'', кој, случајно, станал војвода во служба на цар Грашок и неговата ''работна'' група (составена од експерти за судска медицина Баба Јага и помладиот вработен ''Дмитриј Лобов''). Овој пат, од тајниот кралски ковчег биле украдени нацрти на летачки брод. Истрагата стигнала доќорсокак, а болјарите се жалеле, формирајќи алтернативна група за пребарување со учество на ''службеникот Груздев''. И иако цртежите ќе ги најдат приврзаниците на болјарот, само војводата и неговите другари ќе можат да ги отстранат неволјите што се надвиснуваат над Лукошкино.
Во „Летечкиот брод“, главниот јунак за првпат забележува дека тој веќе не брза дома како порано, сфаќајќи дека чудесниот Лукошкино (''каде обичните луѓе се без заштита на својата родна полиција'') нему му е подраго ова, отколку трговската Москва од крајот на XX век.
2 Изданија
Летечкиот брод за првпат е објавен од Алфа Книга во 2000 година. Потоа влегол во колекциите на циклусот на ''тајната истрага на Цар Грашок''.
Во 2006 година, романот бил објавен како аудио книга (во MP3 формат) од Елитајл во серијата ''Сончев ветер''.
Ловозеро (езеро)

Езерото Ловозеро (|Ловозеро, | Luujäuʹrr, |Lujávri, |Luujärvi) се наоѓа на Колскиот Полуостров, во областа Мурманск во сливот на Баренцово Море.
1 Географија
Има површина од , просечна длабочина од 5,7 метри, а максимална 35 м. Годишните флуктуации не надминуваат 1 m, а просечниот период на обновување на водата е околу 10 месеци. Езерото има нерамно крајбрежје и многу полуострови и острови. Областа околу езерото, на пример, Ловозерските тундри е попозната како „Ловозёрье“ на руски јазик (''Ловозерје'', ''Ловожјорие'').
Во 1970 година се изградиле две хидроцентрали на реката Вороња кај Серебрјанск, околу 100 километри низводно од езерото. Браната во електраната создаде резервоар на Вороња со ист водостој како езерото Ловозеро, со што двете водни тела се споија во едно.
Кизи (езеро)

Езерото Кизи (|Кизи или Большое Кизи) е големо слатководно езеро во Хабаровскиот крај, Русија. Има површина од околу 280 км2 во зависност од нивото на водата и максимална длабочина од 3 до 4 метри. Се наоѓа во близина на десниот брег на реката Амур со која е поврзан преку низа канали и блиску е до Татарскиот теснец. Езерото Кизи се користи за риболов.
Три вреќи со трикови (цртан филм)

„Три вреќи трикови“ е советски цртан филм од 1954 година. Филмот е екранизацја на украинска народна приказна, за лукавата лисица која го измамила наивниот еж да влече зрело грозје од градината за неа, но на крајот ја фатиле.
1 Креатори
''Сценарио'', Зинаида Филимонова
''Режисери'', Петар Носов, Олга Ходатаева
''Дизајнер на производство'', Надежда Строганова
''Аниматори:'', Владимир Арбеков, Лев Попов, Фаина Епифанова, Борис Бутаков, Лидија Реццова, Дмитриј Белов, Мстислав Купрач
''Декоратери'', Г. Невзорова, Вера Рогеро
''Композитор'', И. Болдирев
''Оператор'', Е. Ризо
''Инженер за звук'', Георги Мартињук
''Асистент на уметник'', И. Курапова
''Технички асистент'', Г. Бродскаја
''Асистент за инсталација'', И. Фирсова. Улогите ги толкувала: Џулија Јулскаја - Еже.
2 Синхронизација
Во 2001 година, цртаниот филм бил обновен и преозвучен од Студио АС ДОО и Детски Сесија 1 ДОО. Во новата верзија, фонограмот бил целосно заменет, современи глумци биле вклучени во повторното озвучување, податоците за инженерот за звук и гласните глумци биле заменети во најавите. Сихронизацијата била исклучително негативно сфатена и од мнозинството гледачи и од членовите на професионалната заедница..
3 Видео изданија
Цртаниот филм бил објавен на видео во системот ПАЛ. Во средината на 1990-ти години, цртаниот филм бил објавен на видео ленти во колекцијата VHS „Најдобрите советски цртани филмови“ Студио PRO видео. Исто така, во средината на 1990-ти години, цртаниот филм бил објавен на VHS од студиото Сојуз во колекција цртани филмови од студиото Сојузмултфилм.
Лидија Чарска

Лидија Чарска (|Ли́дия Алексе́евна Чар́ская, 31 јануари 1875 - 18 март 1938) — руска писателка.
1 Биографија
Лидија Алексејевна Чурилова (Чарска) е родена во Петроград во Кавказ. Иако била глумица,сепак била признаена како писателка. Нејзините дела биле најчесто читани на почетокот на дваесеттиот век, а некои од нив биле препорачани како задолжително читање. Своето образование го завршила во Царската театарска академија и после тоа се вработила во Александрискиот театар. Во тој период, таа го зела псевдонимот Чарска. Напишала приказни, раскази, стихови, претстави, бајки за деца и романи за возрасни. Нејзините книги се појавиле не само во Русија,туку и во Чешка, Германија, Англија, Франција и многу други земји. Руската православна црква и Друштвото на руски писатели стојат исто така зад проектот „Собрани дела на Лидија Чарска“.
2 Друго
Лидија многу рано ја изгубила својата мајка и не ја прифатила втората сопруга на нејзиниот татко. Таа била омажена за офицерот Борис Курилов, но бракот не траел долго. По разводот, таа се посветила на школување на синот Јуриј.
3 Библиографија
*''Сеќавањето на една девојка'', 2013 година
Лама (езеро)

Езерото Лама (|Лама) е големо слатководно езеро (од тектонско потекло) во Краснојарскиот крај, североцентрален дел на Русија.
1 Географија
Езерото Лама се наоѓа во областа на платото Путоранана , 140 км источно од градот Нориљск, и има површина од 318 км<sup>2</sup> (други извори наведуваат 460 км²). Долго е 80 км, а широко 8 км (според други извори, должината изнесува 100 км, а ширината 20 км) со длабочина од 300 до 600 м. Езерото Лама е поврзано со езерото Мелкоје преку реката Лама.
Езерото беше истражено и опишано за првпат од страна на рускиот научник Николај Урванцев и неговиот колега Базанов за време на експедицијата реализирана во 1921 година.
2 Потекло на името
Хидронимот ''Лама'' потекнува од тунгускиот збор ''laamu'' во кој значи ''море,''''океан,''''голема вода.''
На картата на Руска Азија објавена во 1911 година од страна рускиот Генералштаб немаше езеро со назив ''Лама''. Езерото беше приближно опишани и беше именувано ''Давидово''.
+Слики од езерото, <gallery>
3 Поврзано
* Список на езера на Русија
Владимир Сергеевич Антошин

Владимир Сергеевич Антошин (14 мај 1929 година, Москва - мај 1994 година) - советски шахист, велемајстор (1963). Сениорски тренер на машката национална шаховска репрезентација на СССР (1971 - 1981). Градежен техничар по образование.
Член на голем број првенства во Москва, најдобри резултати - 2-ри 4-ти (1952), 3-ти (1956), РСФСР - 2-6-ти места (1961). Член на 5 првенства на СССР, најдобар резултат - 7-то место (декември 1967 година). Учествувал во Спартакијада на народите на СССР (како дел од репрезентацијата на РСФСР): 1959 година - 4-та, 1963 -та - 1-ви, 1967 година - 2-ри места. Како дел од репрезентацијата на СССР, победник на студентскиото екипно светско првенство (1955).
Најдобри резултати на меѓународни турнири: Улан Батор (1956) - 3-ти, Кинбаум (1958) - 2-4, Москва (1960, турнир ЦСХК) - 5-ти, Сочи (1963 година, турнир во спомен на М.Чигорин) - 3-4, Москва (1963, турнир ЦСХК) - 4-ти, Баку (1964) - 1-ви 2-ри, Улан Батор (1965) - 1-ви, Венеција (1966) - 2-ри, Циновиц (1966) - 1-ви, Хавана (1968 година, спомен на Х.Р. Капабланка) - 4-6-ти, Сараево (1970) - 3-4-ти, Рејкјавик (1976) и Сочи (1979, турнир во спомен на М.Чигорин) - 5-6-ти, Бишкек (1979) - 2-то место.
Мечка - вар нога

„Мечка- вар нога“ е советски цртан филм од Галина Баринова од 1984 година, напишан од Виктор Мережко.
1 Заплет
Мечката се искачила на пчеларникот и, борејќи се со пчелите, со шепата ја погодила кошницата и се заглавила. Бидејќи ниту таа ниту шумските животни не можеле да ги отстранат, морала да оди кај луѓето за помош. Ноќе, мечката дошла во колибата во која живееле мажот и неговата сопруга, сопственици на пчеларниците и почнале да гледаат низ прозорците. Сопствениците се исплашиле и ја блокирале вратата, туркајќи со сиот мебел од домаќинството. Тие излегле во зори, мечката спиела во дворот. Мажот и неговата сопруга го исекле дното на кошницата и ја ослободиле мечката.
2 Креатори
* Сценарист - Виктор Мережко
* Филмски режисер - Галина Баринова
* Дизајнери на сцени - Галина Баринова, Нина Николаева
* Уметници - Ана Атаманова, Људмила Бирјукова, Викторија Макина
* Аниматори - Антонина Аљошина, Јуриј Батанин, Александар Давидов, Сергеј Дежкин, Галина Золотовскаја, Дмитриј Куликов, Џозеф Куројан, Елена Малашенкова, Татјана Померанцева
* Снимател - Михаил Друјан
* Инженер за звук - Владимир Кутузов
* Музички аранжман - Дмитриј Покровски
* Уредник - Елена Белиавскаја
* Асистент на директорот - Л. Морозова
* Уредник - Елена Никиткина
* Директор на филмската екипа - Љубов Бутирина
* Улогите ги искажаа: - Степан Бубнов (Мечка), Анастасија Вертинскаја (Лиза Патрикеевна), Лев Дуров (Зајак), Анатолиј Папанов (Волк)
3 Видео публикации
Цртаниот филм постојано бил издаван на ДВД во колекцијата анимирани филмови „Михал Потапич“ („Сојузмултфилм“, дистрибутер „Крупен план“).
4 Осврти
Главната тема на делата на Галина Баринова биле руски бајки за деца за животни, раскажани ненаметливо, со лесен јазик, хумор и симпатични мелодии. Меѓу успесите - „Жирафа и очила“, „Страшна приказна“, „Лукавата врана“, „Мечка - нога од вар“. Во сите свои филмови, Галина Баринова работи и како дизајнер на продукција. - Сергеј Капков
Владимир Викторович Епишин

Владимир Викторович Епишин (роден на 11 јули 1965 година, Ленинград) - советски и руски шахист, велемајстор (1990 година).
1 Биографија
Ученик на шаховската школа на Ленинградската палата на пионерите. Студирал под водство на Сергеј Владимирович Хавски. Играл за командата на вооружените сили. Господар на спортот на СССР од 1983 година .
Во 1982 година го освоил третото место во СССР првенство кај младинците по Калифман и Наумкин (Јурмала , следната година во Киев го пуштил Даутов да оди напред и станал втор. Како дел од репрезентацијата на СССР, победник на Светското првенство за младинци до 26 години во Бразил (Маринга, 1991 година).
Тој ги освоил 4-те (Павловск и Ленинград, 1985) и 6-ти (Ленинград, 1987) меморијалот на Фурман. Учествувал на неколку првенства во Ленинград . Во 1987 година станал шампион на градот, во 1996 година завршил втор во силна конкуренција. Тој го освоил бронзениот медал во 58-то и последното првенство на ШАС во СССР (Москва, 1991 година). Како дел од тимот од Санкт Петербург, тој го освоил руското клупско првенство во 1992 година.
Најдобри резултати во меѓународни натпревари: Берлин (1988) - 4-6, Њујорк (1989) - 6-15, Кенсингтон (1989) - 1, Брно (1994) - 1, Реџо нел Емилија (1994) - 2 и Реџо нел Емилија (1995) - 3-ти места. Во 1989 година станал меѓународен мајстор, следната година добил титула велемајстор.
Во деведесеттите години се преселил во Германија. Живее во градот Висмар. Активен на отворени турнири, блиц и брз шах. Настапува многу во клупски натпреварувања. Меѓу другото, тој учествувал на првенствата во Германија (ПСВ Дисбург, Либекер СВ фон 1873), Франција (Марсеј Дашамп, Белфорт Ечес Срб) и Шпанија (Еквигома Каса Социјал). Рангиран на првото место во германската Бундес лига со Либекер СВ од 2001 до 2003 година. На Европскиот клупски куп во 1996 година тој го претставувал хрватскиот тим Форина-Мурса Осиек.
Втор Анатолиј Карпов од 1987 до 1996 година .
Во спортскиот бар

во спортскиот бар (италијански: ''Al bar dello sport'') - италијански филм од 1983 година, во режија на Франческо Масаро, а според сценариото на Франко Ферени, Франческо Масаро, Енрико Олдоини и Енрико Ванзина. Главните улоги ги играат: Лино банфи, Jerери Кала и Мара Вениер.
1 Наводи
* IMDb
*
Мајкопски курган

Мајкопскиот курган — археолошко наоѓалиште во Русија. Го ископал Николај Веселовски во 1897 година во близина на Мајкоп, Јужна Русија. Тоа е епоним на културата на раното бронзено време на Северен Кавказ.
Курганот имал висина од околу 10 м и обем од околу 200 м. Откриен е гроб на претпоставен крал свештеник со богати гробни блага со златни и сребрени фигури од бикови како и два гроба на жени. Наодите се зачувани во музејот Ермитаж.
Сергеј Долматов

Сергеј Викторович Долматов (роден на 20 февруари 1959 година, Киселевск) - советски и руски шахист, велемајстор (1982) и тренер. Победник на ХХХ Светска шаховска олимпијада во Манила (1992) како дел од рускиот тим.
1 Биографија
Роден во семејството на рударски инженер, тој се приклучил на шахот под влијание на неговиот татко. Дури и пред да заврши средно училиште, Сергеј го исполнил стандардот на мајстор за спорт.
Се запишал и дипломирал на Економскиот факултет на Државниот универзитет во Москва, каде се сретнал со Марк Дворецки и неговиот студент Артур Јусупов.
Светски младински шампион (1978). На Европското првенство за млади (1977 година / 1978 година и 1978 година / 1979 година) - 2 место. Како дел од тимот на СССР, светски младински шампион (1980, 1981 и 1983 година). Учесник на зонскиот ФИДЕ турнир во Ереван (1982) - 7-8 и 6 првенства на СССР (1979- 1989 година), најдобри резултати: 1980 - 6-9, 1987 - 7 и 1989 - 2-5 места. Победник на Купот на европски клубови (1979) и Куп на СССР (1980 година, како дел од тимот на Буревесник), Спартакијада на народите на СССР (1983 година, како дел од московскиот тим), тимско првенство на СССР (1985 година, како дел од 1-от тим на РСФСР), голем број меѓународни турнири: Залаегерзег (1977), Амстердам (1979, турнир на мајстори), Храдец Кралове (1980), Букурешт (1981), Бишкек и Барселона (1983), Талин (1985). На меѓународниот турнир во Москва (1987 година, 1-ви турнир) - 3-5-ти места. Победник на Светската шаховска олимпијада во 1992 година во Манила како дел од рускиот тим.
Во 1990 година, тој бил избран за меѓузонскиот турнир во Манила и станал кандидат, но веќе во четвртфиналето на натпреварите на кандидатите во 1991 година во Вајк ан Зи, тој загубил во драматична борба од Артур Јусупов во главните игри и мини-меч со скратена контрола на времето (45 минути на 60 потези) со вкупен резултат 5,5: 6,5. Долматов направил уште еден обид за кандидатура во 1999 година на Светското првенство во ФИДЕ во Лас Вегас, одржано според нокаут системот, но загубил од Виктор Корчни во брз шах. Во средината на деведесеттите години на XX век, рејтингот на Долматов опаднал, но веќе во раните 2000-ти тој успеал да се врати на своите поранешни позиции во шаховскиот свет. Шахист со активен положбен стил, тој бил добро упатен во комбинирани компликации.
Сергеј Долматов добил признание како тренер. Тренер на Гари Каспаров на натпреварот на Светското првенство во 1987 година, каде Каспаров го победил Анатолиј Карпов. Подоцна тој бил ментор на друг светски шампион - Владимир Крамник. Тој бил главен тренер на руската машка репрезентација во шах. Под негово водство, руската репрезентација го освоила Светското екипно првенство во шах во 2005 година во Бир Шева (Израел).
Во моментов тој е тренер на група талентирани млади шахисти - Григориј Опарин, Михаил Антипов, Алина Кашлинскаја, Савели Голубов. Часовите се одржуваат во шаховската соба на Дворкович .
2 Публикации
* „Како да си ја вратиш среќата? (Сергеј Долматов одговара на прашањата на читателите) // "64 - Преглед на шах". - 1987. - Бр. 18. - С. 18-19.
Какета (департман)

Департманот Какета (Шпански изговор: [kakeˈta] ) е департман во Колумбија. Сместен во регионот Амазона, Какета се граничи со департманите Каука и Хуила на запад, департманот Мета на север, департманот Гуавиаре на североисток, одделот Ваупес на исток, департманите на Амазонас и Путумајо до југ со вкупна површина од 88.965 км², трет по големина во земјата. Нејзин главен град е градот Флоренсија .
1 Општини
# Албанија
# Белен де Андакиес
# Картагена дел Чаира
# Куријо
# Ел Дончело
# Ел Паухил
# Флоренсија
# Ла Монтањита
# Милан
# Морелија
# Порто Рико
# Сан Хосе де ла Фрагуа
# Сан Виченте дел Кагуан
# Солано
# Солита
# Валпараисо
2 Поврзано
* Територија на Какета
Виталиј Александрович Чеховер

Виталиј Александрович Чеховер (22 декември 1908 година, Санкт Петербург - 11 февруари 1965 година, Ленинград) - советски шахист и шаховски теоретичар, меѓународен мајстор во шах (1950), меѓународен мајстор (1961) и меѓународен судија (1956) во шаховска композиција. Автор е на голем број шаховски книги. Тој исто така бил и пијанист.
Закопан на еврејските гробишта во Преображенски .
1 Книги
* Основи на шахот. Ленинград, 1950.101 стр. (Да му помогнеме на почетникот шахист). Соавтор е со Г. Ј. Левенфиш.
* Шаховски студии од различни автори: (За вежбање шахисти). Ленинград, 1950,66 стр.
* A. A. Tроицки. Москва: Физичка култура и спорт, 1959.184 стр. Во соработка со В. И. Королков ...
* Шаховски студии и завршетоци. Москва: Физичка култура и спорт, 1959,72 стр.
* Чеховер В., Авербах Ј. Сеопфатни шаховски завршетоци: Витешки завршетоци (Англиски) - Батсфорд, 1977 година.
* Чеховер В., Ј. Авербах, В. Кенкин, Авербах, Јуриј, Хенкин, В. Сеопфатни шаховски завршетоци: (Англиски) - Батсфорд, 1978 година.
Чудна приказна за д-р Џекил и господин Хајд (филм, 1985)

Чудна приказна за д-р Џекил и господин Хајд е советски игран филм во режија на Александар Орлов, заснован на истоимениот роман на Роберт Луис Стивенсон.
1 Заплет
Д-р Џекил прави тестамент во корист на енигматичниот г-дин Хајд. Нотарот Утерсон, кој се сомнева дека лекарот е во опасност, се обидува да ја открие вистината. Излегува дека г-дин Хајд ужива неограничена доверба од д-р Џекил, слугите на лекарот ги извршуваат сите негови наредби. И самиот доктор Џекил се однесува сè повеќе и повеќе чудно и сомнително - тој комуницира со нотарот само преку прозорецот, а потоа се заклучува во својата канцеларија неколку дена. Конечно, Утерсон и службеникот на лекарот одлучиле да ја отворат вратата кон неговата канцеларија, но таму го пронашле само телото на Хајд, кој извршил самоубиство. Доктор Џекил исчезнал без трага, оставајќи само писмо со решение за неговата страшна тајна.
2 Улоги
* Инокентиј Смоктуновски - ''д-р Џекил''* Александар Феклистов - ''господин Хајд''* Анатолиј Адоскин - ''Утерсон''* Александар Лазарев - ''Лањон''* Бруно Фројндлих - ''Пул''* Ала Будницкаја - ''Дијана''* Едуард Марцевич - ''Невил''* Леонид Сатановски - ''Новак''* Александар Вокач - ''Керу''* Александар Кирилов - ''гостин''* Татјана Окуневскаја - ''стара жена''* Николај Денисов - Џ''екил во младоста''* Елена Мајорова - ''епизода''* Људмила Ксенофонтова - ''епизода''* Елена Ивочкина - ''епизода''
ХК Автомобилист

ХК Автомобилист (|Автомобилист) е професионален хокеарски клуб од Екатеринбург кој се натпреварува во Континенталната хокеарска лига од 2009 година. Клубот се натпреварува во Источната конференција, во поделбата Харламов.
Тимот игра натпревари на домашен терен во Спортската сала Екатеринбург, со капацитет од 5.570 места.
1 Историја
1.1 Виша лига
Клубот е основан во 2006 година. Тие започнле да играат во Вишата лигата, каде веќе во првата сезона се пласирале во плеј-оф, бидејќи регуларниот дел го завршиле на второто место. Во првото коло успеале да го елиминираат Кристал од Саратов со 3: 0 во победи, но во четвртфиналето загубиле со 3: 1 од екипата Дмитров од истоимениот град.
Следната сезона тие постигнале уште позначаен резултат, откако го освоиле првото место во регуларниот дел од сезоната, стигнале до финалето во плејофот, каде биле поразени од Химик Воскренска со 3: 1. Тие требало да дебитираат во Континенталната хокеарска лига следната сезона, но поради финансиски проблеми, морале да го одложат настапот за следната година. Тие ја завршиле својата последна сезона во ВХЛ лигата со освојување на првото место во регуларниот дел од сезоната, но биле елиминирани во плеј-оф во четвртфиналето од Крила Советов .
1.2 КХЛ лига
Во 2009 година било најавено дека Автомобилист ќе игра во Континенталната хокеарска лига, наместо Химик, кој поради финансиски проблеми морало да го напушти натпреварувањето.
Во својата прва сезона како тренер, Автомобилист го водеше чешкиот тренер Марек Сикора. Поради слабиот старт на почетокот на сезоната, Автомобилист дури со победата во последното коло против СКА, најдобрите екипи на западот го освоија осмото место во Источната конференција и се пласираа во плеј-оф. Во четвртфиналето од плеј-оф, тие беа поразени од Салават Јулајев со 3-1 во победи.
Во следните три сезони, тимот остана без плеј-оф. Во сезоната 2010/11, тие го зазедоа 10-то место во регуларниот дел, а 2011/12 и 2012/13 последното 12-то место.
2 Настапи во КХЛ
Сезона, УТ, Поб, ППр., ППе, ИПе, ИПр, Изг, Бод, Разлика на голови, Плас, Плеј-оф
2009/10 година., 56, 14, 2, 6, 2, 4, 28, 64, 127-159, 19, Прво коло: 1: 3 Салават Јулајев
2010/11 година., 54, 10, 6, 4, 2, 1, 31, 53, 134-184, 20, Не се пласираа
2011/12 година., 54, 9, 3, 4, 5, 3, 30, 49, 108-193, 22, Не се пласираа
2012/13 година., 52, 7, 0, 1, 7, 5, 32, 35, 104-180, 26, Не се пласираа
УТ- одиграни натпревари; Поб - број на победи; ППр - победи по продолженија; ППе - победа по пеналот; ИПе - пораз по пенал; ИПр - пораз по продолженија; Изг - пораз; Бод- освоени бодови во лигата; Плас - позиција по лигашкиот дел.
Страшна приказна

„Страшна приказна“ — советски цртан филм за деца од студиото „Сојузмултфилм“ во 1979 година.
1 Заплет
Гофер и Хамстер си раскажуваат застрашувачки приказни, а потоа не се осмелуваат да заспијат.
2 Креатори
Продуцент, Галина Баринова
Сценарист, Алберт Иванов
Дизајнери на производство, Галина Баринова, Нина Николаева
Уметник, Ана Атаманова
Аниматори, Људмила Лобанова, Владимир Палчиков
Оператор, Михаил Друјан
Композитор, Владимир Кривцов
Инженер за звук, Владимир Кутузов
Улогите беа искажани, Анатолиј Шчукин — ''Хома'', Константин Завалишин — ''Гофер''
Асистент на директор, Л. Морозова
Асистент на операторот, Е. Кунакова
Уредник, Елена Тертичкаја
Уредник, Елена Михаилова
Директор на сликата, Љубов Бутирина
3 ДВД-изданија
Цртаниот филм бил повторно издаден на ДВД во колекции на цртани филмови:
* „Весели авантури“, „Сојузмултфилм“, цртани филмови на дискот:
** Жабата патник (1965)
** „Авантурите на Хома“ (1978)
** „Еден — грашок, два — грашок ...“ (1981),
** „Страшна приказна“ (1979)
** „Тој беше фатен!“ (1981)
** „Имам кој гризе“ (1983)
** „На вода“ (1986)
** Авантура на сплав (1981)
Иванов Алберт. Страшна приказна. — Астрел, 2012. — 50 стр. — (презентира SOIUZMULTFILM). — ISBN 978-5-271-44235-3.
4 Поврзано
Покрај цртаниот филм „Страшна приказна“,различни цртани филмови биле снимени од различни режисери во различни стилови засновани на приказните за Алберт Иванов за хрчакот Хома и неговиот пријател Гофер:
* 1978 година — Авантурите на Хома (режија. Г. Барден)
* 1981 година — Еден — грашок, два — грашок ... (режија Александар Давидов)
* 1989 година — Кејџ (режи. Екатерина Образцова)
* 2005 година — Неверојатните авантури на Хома (анимирана серија)
5 Осврти
Главната тема на делата на Галина Баринова беа руски бајки за деца за животни, раскажани ненаметливо, со лесен јазик, хумор и симпатични мелодии. Меѓу успесите — „Жирафа и очила“, „Страшна приказна“, „Лукав врана“, „Мечка — нога од вар“. Во сите свои филмови, Галина Баринова работи и како дизајнер на продукција.
- Сергеј Капков
Фјодор Алексеев

Фјодор Јаковлевич Алексеев (руски: Фёдор Яковлевич Алексеев; о.1753—1755, Санкт Петербург - 23 ноември 1824, Санкт Петербург) бил руски сликар. Неговите современици честопати го нарекуваа руски Каналето, како признание за неговото маестрално ведуте.
1 Биографија
Тој бил син на чуварот на Империјалната академија на уметностите, каде бил примен во 1764 година по молба од неговиот татко, откако неколку години студирал во гарнизонското училиште. Во 1767 година, тој земал час по украсна скулптура, а подоцна студирал сценско сликарство кај Антонио Пересиноти. Од 1773 до 1777 година, тој живеел во Венеција со стипендија, каде што студирал како театарски уметник. Сепак, ова не му се допадна и тој поминал голем дел од своето време сликајќи пејзажи и копирајќи ги старите мајстори.
Откако предизвикал незадоволството на властите на Академијата, кога се вратил бил ставен да работи како декоратер за Царските театри до 1786 година и не му било дозволено да ги продолжи академските студии. Незаинтересиран, тој продолжил да го слика она што му одговара и полека освоил одредено признание. Во 1794 година, неговиот „Поглед на насипот на палатата од тврдината“ му донел титула Академик.
Во 1800 година, царот Павле I го назначил да создава улици и архитектура во Москва. Од 1803 година, тој предавал на Академијата, но и многу патувал, во посета на Херсон, Миколаев, Бахчисарај, Орел и на други локации на југ кои биле посетени од страна на Катерина Велика, каде што произведувал пленер цртежи и акварели на околните области. Во 1810 година, тој произвел серија дела што го прикажуваат Санкт Петербург.
Во подоцнежните години, неговата слава стабилно опаѓала и умрел во сиромаштија, оставајќи големо семејство зад себе. Академијата ги платила неговите погребни трошоци.
2 Избрани слики
3 Дополнителна литература
* N. Sobko, ''Словарь русских художников со древнейших времён до наших дней (XI — XIX вв)'' (Речник на руски уметници од античко време до денес), 1893
* Алексеј Фјодоров-Давидов, ''Фјдор Яковлевич Алексеев'', Москва, Искусство, 1955 година
* Марис Ивановна Андросова, ''Фёдор Алексеев, 1753—1824'', Санкт Петербург, Художник РСФСР, 1979
Врвови и корени

„Врвови и корени“ е цртан филм создаден во 1974 година од режисерот Леонид Носирев според руската народна приказна „Човекот, мечката и лисицата“.
1 Видео публикации
Овој цртан филм зборува за вреден човек и мрзлива и глупава мечка.
Мечката, барајќи нешто како да добие бесплатен поклон, забележала дека пролетта, вреден селанец отишол на полето - да ја ора почвата. Со заканувачко грчење, се приближила до орачот и му се заканила дека ќе го повреди доколку не ја дели жетвата. Послушниот човек се согласил, ветувајќи дека искрено ќе ги подели садниците: врвови за ѕверовите и корени за себе. Глупавата мечка не знаела дека селанецот сее репка, чекала есен, ја примила ветената реколта и се налутила многу на селанецот што ја измамил.
Следната година Селанецот посеал 'рж. Кога отишол да го ожнее, Мечката се појавила на теренот и ги побарала своите корени. Кога човекот си заминал, Мечката ги пробала корените и, се разбира, повторно била многу несреќна. А човекот си мелел брашно, печел ржани колачи и ги јадел со квас.
2 Креатори
режисер, Леонид Носирев
сценарист, Леонид Носирев
дизајнер на производство, Вера Кудријавцева-Енгаличева
аниматори, Алексеј Букин, Јуриј Кузиурин, Марина Рогова, Владимир Шевченко, Јуриј Батанин, Александар Мазаев
оператор, Михаил Друјан
композитор, Евгениј Ботијаров
инженер за звук, Владимир Кутузов
уредник, Аркадиј Снесарев
уредник, Елена Тертичкаја
раскажува бајка, Валери Золотухин
асистенти, О. Володин, Н. Орлова, Т. Соколскаја
режисер на сликата, Љубов Бутирина
3 Видео изданија
Цртаниот филм бил објавен на ДВД во колекција на цртани филмови: „Михал Потапич“, „Сојузмултфилм“ (дистрибутер „Крупен план“).
Патувањето на мравката

„Патувањето на мравката“ е советски цртан филм во режија на Едуард Назаров, кој исто така го напишал сценариото за овој цртан филм според бајката на Виталиј Бјанка „Како мравката брзаше дома“. Цртаниот филм бил објавен од студиото Сојузмултфилм во 1983 година.
1 Креатори
* Сценарист, режисер и режисер на продукција: Едуард Назаров
* Снимател: Михаил Друјан
* Инженер за звук: Борис Филчиков
* Аниматори: Наталија Богомолова, Галина Зеброва, Владимир Зарубин
* Уметници: Игор Олеиников, Виктор Чугуевски, Генадиј Морозов, Елена Качкова, Р. Панова
* Помошник на директорот: Т. Литко
* Уредник: Маргарита Михаева
* Уредник: Раиса Фричинскаја
* Филмски режисер: Нинел Липницкаја
Сите улоги во цртаниот филм ги изразил еден Едвард Назаров
2 Награди
* 1984 година - VI АКО на анимирани филмови во Загреб - Прва награда во категоријата детски филмови
3 ДВД изданија
Цртаниот филм постојано бил објавуван на ДВД во збирката анимирани филмови „На посета на Мука-Цокотуха“ („Сојузмултфилм“, дистрибутер „Сојуз“).
4 Поврзано
* „Фалбаџиска мравка“ (цртан филм)
Жирафа и очила

"Жирафа и очила" е рачно нацртан анимиран филм објавен од студиото „Сојузмултфилм“ во 1978 година. Времетраење - 8 мин 48 сек.
1 Заплет
Еден ден, жирафата паднала од плакарот и ги скршила очилата. Земајќи ги парите, отишла во аптека за нови. По патот, потрошила се на непотребни работи - капа, шал, чорапи. Како резултат на тоа, немала доволно пари, но дарежливиот фармацевт и ги дал своите.
2 Креатори
продуцент, Галина Баринова
сценарист, Ирина Пивоварова
дизајнер на производство, Галина Баринова,Н. Николаева
оператор, Михаил Друјан
композитор, Људмила Лјадова
инженер за звук, Владимир Кутузов
уредник, Наталија Абрамова
асистент на директор, Л. Морозова
асистент на оператор, Е. Синицкаја
аниматори, Joзеф Куројан,Александар Панов,Олга Орлова,Владимир Палчиков,Татјана Померанцева
улогите беа искажани, Германски Качин - ракун,Михаил Погоржелски - нилски коњ,Всеволод Ларионов - раскажувач, папагал,Татјана Васиyeева - жирафа.
3 Осврти
Главната тема на делата на Галина Баринова беа руските бајки за деца за животни, раскажани ненаметливо, со лесен јазик, хумор и симпатични мелодии. Меѓу успесите - „Жирафа и очила“, „Страшна приказна“, „Лукав врана“, „Мечка - нога од вар“. Во сите свои филмови, Галина Баринова работи и како дизајнер на продукција— Сергеј Капков
Оверосаурус

''Оверосаурус'' (што значи „''гуштер од Оверо''“, по наоѓалиштето Серо Оверо) — род на сауроподски диносаурус, кој содржи само еден вид, ''Overosaurus paradasorum'' . Овој вид живеел пред околу 86-84 милиони години за време на периодот креда во Патагонија, на територијата на денешна јужнаАргентина. ''Overosaurus paradasorum'' бил релативно мал во споредба со другите сауроподи од Патагонија, како солтасауридите и другите аеолосаурини. Оверосаурусот бил тревојад , релативно мал за сауропод, со должина проценета на приближно 10 метри должина.
1 Опис
''Оверосаурусот'' бил опишан и именуван од Родолфо А. Корија, Леонардо С. Филипи, Луис М. Чиапе, Родолфо Гарсија и Андреја Б. Аркучи во 2013 година. Овој вид е познат исклучиво од холотипот MAU-Pv-CO-439 кој се состои од целосно артикулирана ’рбетна серија од 10-тиот вратен до 20-тиот каудален пршлен, ребрата на последните три цервикални пршлени, шест десни дорзални ребра (артикулирани со нивните соодветни дорзални пршлени 2,3,4,5,8,9), пет леви дорзални ребра (артикулирани со нивните соодветни грбни пршлени 2,3,4,5,8), проксималните делови на грбните ребра на двете страни на грбните пршлени 9 и 10, целосна десна илибедрена коска и фрагментиран лев илиум. Поточно, ’рбетниот серијал ги вклучува последните четири цервикални пршлени, десет грбни пршлени, шест сакрални пршлени и дваесет каудални пршлени. Неговата карлица се состои од шест споени сакрални пршлени.
2 Класификација
''Оверосаурусот'' бил диференциран од другите титаносаурусни таксони користејќи единствена комбинација на карактери присутни во бедрената коска и во цервикалните, дорзалните и пршлените на опашката..Филогенетска анализа на Литостротија ''го'' поставува ''Оверосаурусит'' во Аелосауридите, како сестрински таксон на монофилетична група формирана од страна Гондванатитан, Питекунсаурус и Аеолосаурус.
3 Палеоекологија
3.1 Провидност и појава
Единствениот познат примерок од ''Overosaurus paradasorum'' е пронајден во месноста Серо Оверо во Патагонија, Аргентина . Примерокот бил собран во 2002 година од истражувачи од Музејот Кармен Фунес, Музејот Аргентино Урквиза и Природонаучниот музеј на округот Лос Анџелес, во копнени седименти депонирани за време на етапата кампан од доцниот период на Креда, приближно од 84 до 78 милиони години . Овој примерок е сместен во колекцијата на Музејот Аргентино Уркиза во Неукен, Аргентина. Примерокот го пронајделе Карлос Парада и неговото семејството, кои пружиле логистичка поддршка на музејскиот персонал како и помош при теренска работа. Месноста Серо Оверо првично била пријавена како во составот на Анаклото формацијата на групата Неукен но сега се припишува на формацијата Бахо де ла Карпа .
Врвови и корени (албум)

„Врвови и корени“ е трет студиски албум на групата Дабатс. Презентацијата на албумот се одржала на 14 јануари 2010 година во московскиот клуб „Икра“.
1 Осврти
Тој е суштински различен од претходните албуми со својот жив звук. Снимено е во текот на четири години. Непосредно пред официјалното издавање, албумот бил објавен на Интернет без три песни (10-12). Покрај тоа, интересно е да се испреплетат музика во живо и примероци на познати уметници реге
2 Врски
*
Приказна за приказната (цртан филм)

„Приказна за приказната“ (|Meséröl Mesére) е цртан советско-унгарски анимиран филм создаден во 1974 година. Заедничка продукција на „Сојузмултфилм“ (''СССР'') и „Панонија-филм“ (|Pannónia Filmstúdió) (''Унгарија'').
1 Заплет
„Коза и овен“ - заснован на руска бајка.
Некогаш живеел старец со стара жена и имале само коза и овен. Старицата засади зелка во градината, а козата и овенот јаделе се. Старецот почнал да пцуе. Козата и овенот се навредиле и отишле во шумата, каде што нашле глава на волк, а козата го однела со себе.И кога излегле на расчистување,таму ги сретнале волците! Тогаш козата се сетила на главата на волкот, да го фрлиме и да се пофалиме со неговите победи пред волците! Волците се исплашиле и побегнале. И козата и овенот си заминале дома. Дојдоа, а волците стигнале таму! Козата ја фрлила главата од волкот кон волците и галопирајќи и заканувајќи им се со роговите, а овенот ја следеше. И волците избегале. И старецот и старицата се радувале на враќањето на козата и овенот.
„Петар - веселиот измамник“ - заснован на унгарски народни приказни.
Приказната за тоа како обичен, но многу лукав селанец, кого сите го нарекувале Петар Измамникот, со свои пари се расправал со гостилничарот дека ќе може да го качи кралот на коњ. Петар успеал да го измами и надмудри подмолниот и нечесен крал, го возел преку плоштадот и ја добил расправијата.
2 Креатори
2.1 „Коза и овен“
* Сценарист: Арпад Балаз
* Режисер: Золт Рикли
* Сценограф: Ѓорѓи Чонка
* Аниматори: Кети Банки, Јенио Колтај, Едит Салаи (''некредитиран како Е.''''Салан''), Золтан Марос
* Оператор: Ајрин Хенрик
* Инженер за звук: Питер Баршон
* Уредник: Јанош Зипауер
* Уредник: Андраш Ошват
* Режисер на слика: Марта Чилаг
* Текстот го прочита: Вјачеслав Невин
* За заслугите користеа валцер „Музички бурмут“ од Анатолиј Лјадов
2.2 „Петар е весел измамник“
* Сценаристи: Јури Ентин
* Композитор: Евгениј Крилатов
* Режисери: Владимир Пекар, Владимир Попов
* Сценограф: Гелиј Аркадиев
* Аниматори: Анатолиј Абаренов, Наталија Богомолова, Виолета Колесникова, Олег Комаров, Јуриј Мешчеријаков, Александар Мазајев
* Улогите ги озвучил: Олег Анофриев
* Оператор: Н. Климова
* Инженер за звук: Борис Филчиков
* Уредување: Наталија Степанцева
* Уредник: Раиса Фричинскаја
* Режисер на сликата: Фјодор Иванов
Гондванатитан

''Гондванатитан'' (што значи „''џин од Гондвана“'') — род на титаносауруски сауроподски диносаурус . ''Гондванатитан'' бил пронајден во Бразил, во тоа време дел од јужниот суперконтинент Гондвана, во доцниот период на креда (70 мја ). Како и некои други сауроподи, ''Гондванатитан'' бил висок и се хранел од високите дрвја. Најблизок роднина на ''G. faustoi'' бил Еолосаурусот.
Типскиот вид е ''Gondwanatitan faustoi'', формално опишан од Келнер и де Азеведо во 1999 година.
1 Етимологија
''Гондванатитан'' значи „Гондвана Титан“ и е именуван по Гондвана, суперконтинентот во кој некогаш бил дел од опсегот на јужноамериканскиот род и Титаните на класичната старогрчка митологија. Типот и единствено именуван вид, ''G. faustoi'', е покровител во чест на д-р Фаусто Л. де Соуза Куња, кој го водел ископувањето на примерокот од типот.
2 Опис
''Гондванатитан'' бил прилично мал сауропод, долг само 7 метри. Имал релативно грацијални коски на екстремитетите. Средните каудални пршлени се карактеристично „во облик на срце“, што овозможува изолираните каудални пршлени лесно да се разликуваат од оние на Еолосаурусот.
Пршлените од средниот дел на опашката имале издолжена центра. ''Гондванатитан'' имал странични јазли на пршлени кои наликувале на плитки вдлабнатини. Нервните ’рбети на неговите пршлени на средната опашка се аголно напред кога пршлените се порамнети. Овие пршлени личат на оние на ''Сидаросаурусот'', ''Вененосаурусот'' и ''Еолосаурусот'' .
3 Класификација
''Гондванатитан'' е член на кладот Еолосаурини. Тој е тесно поврзан со Питекунсаурусот, ''Еолосаурусот'' и ''Оверосаурусот''.
4 Провидност
Тип примерок од ''Gondwanatitan faustoi'' е пронајден во слоевите на формацијата Адамантина. Друг материјал доделен на родот е пронајден во формацијата Камбабе .
5 Историја
Тип примерок на ''Gondwanatitan faustoi'' бил откриен во 1983 година на фармата Јошитоши Мизобучи во Саун Пауло, Бразил. Примерокот бил ископан помеѓу 1984 и 1986 година, но подготовките за примерокот започнале сериозно дури во 1997 година. Конечно бил опишан како нов род и вид во 1999 година. Во 2001 година, ''G. faustoi'' бил накратко пренесен во родот Еолосаурус, со што го направијле ''Гондванатитан'' помлад синоним за тој род, но оттогаш се смета за одделен.
Итрата врана

„Итрата врана“ е советски цртан филм од 1980 година. Режисерката Галина Баринова создала цртан филм според сценарио на Алберт Иванов. Ансамблот „Интеграл“ во режија на Бари Алибасов учествувал во филмот.
1 Заплет
Итрата врана седнала на гранка на големо дрво и погледнала низ обоените стаклени прозорци на катната зграда во дворот каде што лежело кучето и гризало коска. На прозорецот, била развлечена мека влакнеста мачка, пред која имало чинија со вкусно јадење. Враната гладна, и завидувала на домашната мачка и помислила: „Мачките живеат! Јас би сакал така! „Таа се замислила на местото на мачката пред садот на мачката. Враната долетала до прозорецот и и рекла на мачката: „Не разбирам зошто страдаш? Ќе го земев јадењето и ќе бегав. „Мачката одговорила:„ Жал ми е но не сум гладна. „Враната предложила:„ Дали сакаш да бидам ти? „Мачката се замислила во слобода и се согласила:„ А јас - ти. Нема да ти биде досадно? „Враната рекла:„ Нема да ми здосади! „Мачката скокнала на гранката, а потоа во гнездото, но се распаднало под нејзината тежина, а гранката се наведнала. Враната влетала во отворениот прозорец, ги изела сите јадења од мачката, а потоа почнала да си игра со клопчето и се заплеткала во конците. Домаќинката ја зграпчила метлата и се обидела да ја фрли враната од прозорецот. Враната излетала и ја срушила мачката, заедно паднале врз кучето кое лежело под дрвото. Во исто време, мачката ја зграпчила враната со предните шепи, а кучето со задните нозе. Домаќинката која скокнала се фатила за мачката и ја прегрнала. Враната паднала во локвата и рекла: „Заврши! „Мачката одговорила:„ Мечтаев! „Мачката легнала на познатиот прозорец и рекла:„Најдобро е да си мачка! „Враната го поправила гнездото и сумирала:„ Добро е да се биде врана! Таа никогаш нема да се досадува!"
2 Креатори
* Сценарист - Алберт Иванов
* Директор - Галина Баринова
* Дизајнери на сцени: Галина Баринова, Нина Николаева
* Оператор - Михаил Друјан
* Композитор - Н. Друженков
* Ансамбл „ Интеграл “ n / a Бари Алибасов
* Инженер за звук - Владимир Кутузов
* Асистенти:
** во режија на Л. Морозова
** оператор - Е. Кунакова
* Уредник - Г. Смирнова
* Аниматори: Олга Орлова, Галина Золотовска, Татјана Померанцева, Галина Зеброва, Олег Комаров, Сергеј Дежкин
* Уметници: Л. Лобанова, Ина Заруба, Светлана Давидова
* Улогите ги искажаа: Игор Јасулович (врана), Леонид Белозорович (мачка), Зинаида Наришкина (водителка).
* Уредник - Елена Михаилова
* Директор на сликата - Љубов Бутирина
* Креаторите се дадени со натписите на цртаниот филм.
3 ДВД
Цртаниот филм е постојано објавуван на ДВД во колекции на цртани филмови:
* Сојузмултфилм „Бабини приказни 3“.
4 Преглед на критичарот
Главната тема на делата на Галина Баринова беа руски бајки за деца за животни, раскажани ненаметливо, со лесен јазик, хумор и симпатични мелодии. Меѓу успесите - „Жирафа со очила“, „Страшна приказна“, „Итрата врана“, „Мечка - нога од вар“. Во сите свои филмови, Галина Баринова работи и како дизајнер на продукција''.''— Сергеј Капков
Чичко Миша

"Чичко Миша" - цртан филм на студиото "Сојузмултфилм" во 1970 година за децата на истоимената приказна на Владимир Сутеев. Приказна за мечката која никогаш не завршила ниту една работа.
1 Заплет
Мечката го видела зајакот како вади морков и решила да се снабди за зимата. Ежето минало покрај печурките а мечката му се придружила. Верверичката подготвувала лешници а мечката, оставајќи ги печурките, почнала да се гости со оревите. Мачката тргнала на риболов со прачка а мечката отишла со неа до реката. Лисицата ја убедила мечката да и помогне да ги украде кокошките, а кучињата ја каснале. Како резултат на тоа, Чичко Миша, преземајќи разни случаи, не бил во можност да заврши ниту една од нив.
2 Креатори
Продуцент, Јуриј Притков
Сценарист, Владимир Сутеев
Дизајнер на производство, Александар Волков
Аниматори, Е. Комова, В. Долгих,
Сликари, ИН. Рогов, Е. Таненберг,И. Шер, Л. Модел
Оператор, Михаил Друјан
Композитор, Владимир Кривцов
Инженер за звук, Борис Филчиков
Улогите ги одиграле, Евгениј Кузнецов (мечка),Вјачеслав невин (зајак),Алексеј Грибов (еж),Клара Румјанова (верверица, глушец),Борис Новиков (мачка),Зинаида Наришкина (лисица)
Асистенти, Т. Сазонова, Г. Андреева,Н. Најашкова
Уредник, М. Трусова, Ван Лаиминг
Уредник, З. Павлова
Директор на филмската екипа, Л. Бутирина
* Креаторите се дадени со натписите на цртаниот филм.
3 ДВД изданија
Цртаниот филм постојано се издава на ДВД во компилации на цртани филмови:
* „Бајки за деца. ИН. Сутеев “ (Колекција на цртани филмови засновани на приказните за В. Сутеева), Сојузмултфилм, дистрибутер на Сојуз, карикатури на дискот:
Кораблик (1956), Кој рече Мјау?“(1962), „Мачка-рибар“(1964),„Чичко Миша“(1970),„За каква птица станува збор?"(1955),"Торба со јаболка"(1974),"Петел и бои"(1964),"Габа - терамок"(1958).
* „Михал Потапич“, Сојузмултфилм, дистрибутер „Крупен план“, цртани филмови на дискот:
„Генерал Топтигин“ (1971), „Машенка“ (1992), „Чичко Миша“ (1970), „Врвови и корени“ (1974), „Две алчни мечиња“ (1954), „Мече мечка“ (1955), „Дедо и внука“ (1950), „Мечка - вар нога“ (1984), „Три мечки“ (1958).
4 Наводи
# ↑ DVD „Сказки для малышей. В. Сутеев“
# ↑ DVD «Михал Потапыч“
Кајентатериум

''Кајентатериум'' е изумрен род на тритиоднтидни кјанодонти, кој живеел за време на раната јура. Тој е еден од двата тритилодонта од формацијата Кајента во северна Аризона, САД.
''Кајентатериум'' значи „ѕвер ''на'' Кајента“ и бил именуван по геолошката формација во која бил пронајден, формацијата Kayenta. ''Кајентатериумот'' е познат од неколку примероци. Името на видот го одликува палеонтологот Самуел Велс, кој работел со Музејот на палеонтологија на Универзитетот во Калифорнија, во голем дел од пионерската работа за палеонтологијата на формацијата Кајента.
1 Историја
Првиот тритилодонтиден материјал пронајден во формацијата Кајента се собрал во 1950-тите години, а понатамошниот материјал бил собран во 1977 и 1982 година од тим предводен од Фариш Џеnенкинс. Исто така, во истите карпи биле пронајдени ''Динебитодон амарали'' и ''Неарктилодон бруми'', но второ познатото подоцна се сметало за малолетнички примерок на Каентатериум, и така бил синонимизиран.
2 Опис
Бил долг околу еден метар, черепот бил над 20цм во должина. Тоа било робусно и густо животно со голема глава и виток ’рбет. Некои истражувачи сметале дека тоа можело да биде полуводно, а порано се сметало дека адаптациите укажуваат на навики на копање кои сега се толкуваат како видообразба кон пливање на екстремитетите. Мало израмнување и разгорување на опашните пршлени, исто така, сугерираат специјалисти за полуводна екологија. Ако ова било случај, тоа би бил еден од најраните примери на полуводен специјализам кај цицачите во фосилните записи кај цицачите.
3 Размножување
''Пронајок од'' 2000 година на ''Кајентатериум велеси'' од формацијата Кајента во Аризона со скенирање со микро компјутерска томографија и открило возрасен човек со најмалку 38 перинати, број значително поголем од кој било живо легло на цицачи. Големината на групата сугерира спојка на јајца. Перинатите имале слични пропорции на черепот како возрасните, со добро развиени заби и можеби можеле да се одгледуваат сами себе при раѓање. Алометриската студија покажува дека тритилодонтидите имале пропорционално помал мозок во оваа фаза од перинатите кај цицачите, што ја поддржува хипотезата дека еволуцијата на поголема големина на мозокот кај раните цицачи е поврзана со промени во репродуктивната стратегија за да се инвестира поголема енергија на родителите во помал број потомци.
4 Поврзано
*''Динебитодон''*''Олигокифус''* Тритилодонтида
Спирово

Спирово (|Спирово) е населено место со административен статус на мало гратче на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација. Сместено е во централниот дел на Тверската област на подрачјето на Спировскиот реон, чиј е и исто така административен центар.
Според проценките на Националната статистичка служба, во 2014 година во градот живееле 5 979 жители.
1 Географија
Гратчето Спирово се наоѓа во централниот дел на Тверската област, на околу 80 км северозападно од обласниот центар на градот Твер. Важна е железничката станица на линијата Москва - Санкт Петербург. Реката Мала Тигма, десна притока на реката Тверца, тече низ населбата.
2 Историја
Населбата Спирово првпат се споменува во 1545 година како црковен имот што во тоа време припаѓал на Новгородската земја.
Меѓутоа, 1847 година се смета за службена година на основањето на населбата, кога Николаевската железница, која ја поврзувала Москва со Санкт Петербург, го преминала подрачјето. Истата година е основана железничката станица Спирово. Во тоа време, Спирово бил дел од Вишневолошкиот округ во Тверската губернерија.
Првата важна комерцијална зграда во населбата била фабрика за стакло, која била отворена во 1886 година (фабриката е сè уште најважниот комерцијален објект во градот). Во 1908 година било отворено железничко училиште.
По основањето на Спировскиот реон во 1929 година Спирово станува нејзин административен центар. Има статус на мало гратче од градски тип од 1932 година.
3 Економија
До 2000-тите години работеа најголемата фабрика за стакло „Индустрија“, фабрика за украси на новогодишни елки, фабрика за лен, млекарница, складиште за нафта и гранка на фабрика за облека.
4 Култура
Во градот има локален историски музеј. Се објавува весникот „Спировска Известија“.
5 Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 6 267 жители, додека според проценките за 2014 година таму живееле 5 979 жители.
+Движење на бројот на жителите, 1959, 1970, 1979, 1989, 2002, 2010, 2014
6 .418, 6.706, 6.450, 6.896, 6.859, 6.267, 5.979
6 Поврзано
* Тверска област
* Спировски реон
* Список на градови во Русија