Поплави во Кина (1931)

Поплавите во Кина од 1931 година, или поплавите на реката Јангце-Хуаи од 1931 година, се случиле од јуни до август 1931 година во Кина, погодувајќи ги големите градови како Вухан, Нанџинг и пошироко, што на крајот кулминирало со пробивање на насип долж езерото Гаоу на 21 август 1931 година.
Проценките за смртност варираат во голема мера. Теренското истражување на Универзитетот во Нанкинг предводено од Џон Лосинг Бак веднаш по поплавата покажало дека „150.000 луѓе се ''удавиле'' и дека оваа бројка претставува помалку од една четвртина од сите жртви во првите 100 дена од поплавата“. Официјалниот извештај открил 140.000 удавени и тврди дека „2 милиони луѓе загинале за време на поплавата, се удавиле или умреле од недостаток на храна“. Епидемија на колера во следната година, од мај 1932 година, била официјално пријавена дека има 31.974 смртни случаи и 100.666 случаи. Иако често се појавува на списокот на катастрофи во Кина според бројот на загинати, популарната висока проценка од 3,7 до 4,0 милиони жртви е клучна за „помагањето на поплавата од 1931 година да ја обезбеди својата позиција на сензационалистичките списоци на најсмртоносните катастрофи во ''светот''."
1 Метеоролошки причини и физички последици
Од 1928 до 1930 година, Кина била погодена од долга суша. Следната зима во 1930 година била особено сурова, создавајќи големи наслаги од снег и мраз во планинските области. Во почетокот на 1931 година, топењето на снегот и мразот течеа низводно и пристигнаа во средниот тек на Јангце во период на обилни пролетни дождови. Вообичаено, регионот доживеал три периоди на висока вода во текот на пролетта, летото и есента, соодветно; сепак, во почетокот на 1931 година, имало еден континуиран потоп. До јуни, оние што живееле во ниските области веќе биле принудени да ги напуштат своите домови. Летото се одликувало и со екстремна циклонска активност. Само во јули истата година, девет циклони го погодиле регионот, што било значително над просекот од два годишно. Четири метеоролошки станици по должината на реката Јангце објавиле дека имало над 600 дождови во месецот. Водата што течела низ Јангце го достигнала своето највисоко ниво од почетокот на водење евиденција во средината на деветнаесеттиот век. Таа есен, дополнителен силен дожд го дополни проблемот и некои реки не се вратиле во својот нормален тек дури до ноември.
Поплавите поплавиле околу 180.000 километри површина еквивалентна по големина на Англија и половина од Шкотска, или сојузните држави Њујорк, Њу Џерси и Конектикат. Ознаката за висока вода снимена на 19 август во Ханку во Вухан покажа нивоа на водата 16 метри над просекот, во просек 1,7 метри над Шангај Бунд. На кинески, овој настан е општо познат како „катастрофа од поплави Јангце-Хуаи“. Ова име, сепак, не успева да го долови масовниот обем на поплави. Водните патишта низ поголемиот дел од земјата биле поплавени, особено Жолтата Река и Гранд Канал. Осумте најсериозно погодени провинции биле Анхуи, Хубеј, Хунан, Џиангсу, Жеџијанг, Џиангкси, Хенан и Шандонг. Надвор од јадрото на зоната на поплави, биле поплавени и области на југ како Гуангдунг, на север до Манџурија и на запад до Сечуан.
2 Број на жртви и штети
Оваа поплава често се наоѓа на списокот на катастрофи во Кина според бројот на загинати, понекогаш на врвот на сензационалистичките листи на најсмртоносните катастрофи во ''светот''.“
Во тоа време владата процени дека 25 милиони луѓе биле погодени од поплавата. Оттогаш историчарите сугерираат дека вистинската бројка можеби била дури 53 милиони. Проценетиот број на загинати исто така варира во голема мера. Современите студии спроведени од Џон Лосинг Бак тврдат дека најмалку 150.000 луѓе се удавиле во првите неколку месеци од поплавата, а стотици илјади други умреле од глад и болести во текот на следната година. Користејќи ги современите медиумски извештаи, кинеските историчари предводени од Ли Венхаи го пресметаа бројот на загинати на 422.420. Некои западни извори тврдат дека бројот на загинати бил помеѓу 3,7 и 4 милиони луѓе врз основа на нивните сопствени тврдења за глад и болести. Луѓето од Танка кои традиционално живеат на чамци покрај Јангце претрпеа многу од поплавите.
Поплавата уништи огромен број станови и обработливо земјиште. Низ целата долина Јангце, околу 15% од посевите на пченица и ориз биле уништени, а процентот е многу поголем во областите погодени од поплавите. Катастрофата, исто така, предизвика економски шок со рапидно растење на цената на виталните артикли. Комбинираните еколошки и економски влијанија на катастрофата предизвикаа многу области да паднат во глад. Без храна, луѓето биле намалени да јадат кора од дрвја, плевел и земја. Некои ги продаваа своите деца за да преживеат, додека други прибегнаа кон канибализам. Најсмртоносниот ефект од поплавата биле болестите што го зафатиле бегалското население поради раселување, пренатрупаност и дефект на санитарните системи. Тие вклучуваат колера, мали сипаници, маларија, дизентерија и шистосомијаза.
Освен што ги поплави руралните области, поплавата предизвика широко распространето уништување на голем број градови. Бегалците пристигнуваа во градот Вухан од доцната пролет. Кога самиот град била поплавен на почетокот на летото и по катастрофалниот дефект на насипот нешто пред 6:00 часот на 27 јули, без покрив над главата останаа околу 782.189 урбани и рурални бегалци. Поплавата зафатила површина од 83 км<sup>2</sup> и градот бил поплавен под многу метри вода скоро три месеци. Голем број луѓе се собрале на поплавените острови низ градот, со 30.000 засолништа на железничкиот насип во центарот на Ханку. Со малку храна и целосен дефект во санитарните услови, илјадници наскоро почнале да подлегнуваат на болести.
Градот Нанџинг, тогашен главен град на републиканска Кина, исто така бил сериозно погоден од катастрофата. Еден од најкатастрофалните поединечни настани за време на поплавата се случил на 25 август 1931 година, кога водата што течела низ Големиот канал ги однела насипите во близина на езерото Гаоју. Само во округот Гаоју, 18.000 луѓе се удавиле, а 58.000 умреле поради глад и болести следната година.
3 Обнова на насипи на езерото Гаоју
Томас Харнсбергер, мисионер на Презвитеријанската црква во Тајџоу, Џиангсу, била една од двете централни фигури (заедно со генералот Ванг Шуксианг, доктор по хидраулика) кој ја надгледуваше обновата на насипите на езерото Гаоју, како и обезбедувањето средства за тоа. Сепак, поплавата останува нашироко непозната за Кинезите. Стив Харнсбергер, внукот на Томас Харнсбергер, напиша во 2007 година: „Поплавата во 1931 година уби 15 пати повеќе од бројот на луѓе изгубени во цунамито во Индонезија во декември 2004 година, а сепак едвај е напишан збор за тоа. Историјата се фокусираше наместо на други катастрофи таа година. Вниманието на Кина било насочено кон граѓанската војна меѓу комунистите и националистите, а Јапонците напаѓаа на север, додека светот бил длабоко во Големата депресија.“
4 Реакциите на Владата
4.1 Републиканска ера (1930-1940)
Поплавата од 1931 година била еден од првите големи тестови за владата на Куоминтанг. Како што размерите на катастрофата станаа очигледни, владата формираше Национална комисија за помош од поплавите под покровителство на ТВ Сонг, истакнат политичар во Куоминтанг и зет на Чанг Кај Шек. Комисијата вработи низа кинески и странски експерти, вклучително и личности како што се познатиот епидемиолог Ву Лианде, министерот за здравство Лиу Руихенг, работникот за јавно здравје Џон Грант и хидрауличниот инженер Оливер Тод. Ја обезбедил и помошта на Друштвото на народите. Дури и познатите авијатичари Чарлс Линдберг и неговата сопруга Ен Линдберг се вклучија, бидејќи добија задача да спроведат воздушно истражување на зоната на поплава. Иако Сонг Зивен остана на чело на комисијата, секојдневното спроведување на напорите за помош му била доверено на Џон Хоуп Симпсон, британски експерт за бегалци. Добротворна организација се вклучила за да помогне во напорите за помош од целиот свет, при што кинеските заедници во странство во Југоисточна Азија биле особено дарежливи. Во САД, познатата писателка Перл Бак напишала кратки раскази за да поттикне добротворни донации. Напорите за помош станаа многу потешки по јапонската инвазија на Манџурија во есента 1931 година, што предизвикало колапс на кинескиот пазар на обврзници. На крајот, владата успеала да обезбеди голем заем за пченица и брашно од САД. Во пресрет на катастрофата, владата формираше организации како што е Комисијата за заштита на реката Хуаи за да ги реши проблемите со поплавите. Меѓутоа, поради недостигот на финансии и хаосот од Втората кинеско-јапонска војна и последователната кинеска граѓанска војна, различните комисии можеа да изградат само мали брани по должината на реката Јангце.
Како дел од кампањата против суеверија од страна на владата на Куоминтанг, во Вухан бил урнат храмот на кралот на змејот непосредно пред да бидат погодени од поплавата. Оваа случајност доведе до широко распространето незадоволство потоа, бидејќи многу локални жители ја поврзаа катастрофата со гневот на кралот змеј, божество што создава дожд. Како одговор, истакнати функционери, вклучително Хе Баохуа, градоначалник на Вухан и Ксија Дујин, потоа локалниот командант на гарнизонот и подоцна гувернер на провинцијата Хубеи, одржаа ритуални церемонии и му се поклонија на божеството. Во меѓувреме, многумина верувале дека напорите за евакуација биле попречени од суеверие. Според еден современ извештај, илјадници „се убедени дека Ханков е осуден на пропаст и одбиваат да си помогнат себеси или да им се помогне. Тие седат стоечки и ја чекаат смртта.“
4.2 Комунистичка ера (1949-денес)
Во 1953 година, по завршувањето на кинеската граѓанска војна, водачот на кинеската комунистичка партија Мао Це Тунг отпатува во областите соседни на реката Јангце за да го промовира проектот за контрола на поплавите на браната Три клисури. „Проектот социјалистичка брана три клисури треба да ги надмине другите големи проекти во кинеската историја, како што се Кинескиот ѕид на Ќин Ше Хуанг и Големиот канал на Суи Јанг Ди “, рече тој.
Научниците и службениците кои покренаа сомнежи, како што е Чен Мингшу, биле прогонувани како десничари. Ли Сигуанг, истакнат научник и министер за геолошки ресурси, му рекол на Мао дека ќе изврши самоубиство ако не може да ја запре изградбата на браната. Проектот не отиде подалеку од фазата на планирање во времето на Мао, поради недостаток на ресурси, зголемени кинеско-советски тензии и нарушувања на Големиот скок напред. Проектот бил рестартиран во 1980-тите години, а хидроелектричната брана Три клисури започна со целосна работа во 2012 година, со што стана најголемата електрана во светот во однос на инсталираната моќност.