procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Југословенска круна

Круната ― краткотрајна, привремена валута што била користена во делови од тогаш новосоздаденото Кралство на Србите, Хрватите и Словенците, чии делови претходно биле дел од Австроунгарија. Вредела од динарот или 25 пари.
1 Историја
По Првата светска војна, Австроунгарија била распадната на голем број држави, а нејзиниот југоисточен дел станал Држава на Словенците, Хрватите и Србите. Тоа и Кралството Србија набргу потоа се споиле и го створиле Кралството на Србите, Хрватите и Словенците, кое подоцна било преименувано во Југославија. Круната ја заменила австроунгарската круна на исто ниво на 12 ноември 1918 година. Таај кружела заедно со српскиот динар во Државата на Словенците, Хрватите и Србите со курс од 1 динар = 4 круни во меѓувреме пред усвојувањето на југословенскиот динар. Точниот датум на кој круната престанала да кружи е нејасен, а еден извор покажува дека круната сè уште била во оптек на крајот на 1922 година.
2 Банкноти
Првата привремено издавање на југословенската круна од 1919 година била (многу слична на банкнотите на чехословачката круна (1919 година) издадени на австроунгарските банкноти од 1912 година (со црн валидувачки овален препечаток) во апоени од 10, 20, 50, 100 и 100 круни. Второто привремено издавање од 1919 година ги содржел истите деноминации на австроунгарските банкноти од 1912 година, но наместо овален отпечаток, биле користени лепливи марки за валидација. Печатите на 10, 20 и 50 круни биле двојазични (српско-хрватски и словенечки), додека печатите на банкнотите од 100 и 1000 круни можеле да бидат на кој било признат јазик и писмо (латиница или кирилица).
Краткото издание на динари од 1919 година (, 1 и 5 динари) било заменет од страна на Министерството за финансии на КСХС со привремена круна од 1919 година (банкноти „круна врз динар“), кои биле испечатени како динари и препечатени со круни во однос 1 динар = 4 круни. Издадените деноминации биле 2, 4, 20, 40, 80, 400 и 4000 круни на, 1, 5, 10, 20, 100 и 1000 динари. Само 2 круни на динар и 4 круни на 1 динар имале варијанти без отпечаток. Сè уште е нејасно дали препечатената верзија била издадена пред или потоа.
3 Поврзано
* Ријечка круна, користена во Слободната држава Фјуме до 1920 година
4 Книжевност
***
Аргулички мост

Аргулички мост или Мал мост — камен мост во градот Кратово, заведен како Културно наследство на Македонија под називот Мал мост (Аргулички) во „Списокот на заштитени добра“ од 2012 година под реден број 25 во Кратово.. Мостот ја минува Манцева Река, притока на Кратовска (Табачка) Река.
Се наоѓа на крајот од градот, во кратовското маало Аргулица. Изграден е пред повеќе од 100 години. Денеска состојбата на мостот се влошува и целата камена структура е напукната.
Синан-бегов мост

Синан-бегов мост (|Γέφυρα του Σινάν Μπέη), Карахмедов мост (''Γεφύρι Καραχμέτ(η'') или Барбутски мост (''Γεφύρι Της Μπαρμπούτας'') — стар камен мост во градот Бер, Егејска Македонија. Ја преминува реката Ана Дере (Трипотамос), на улицата „Евреи Мартирес“. Изграден е во 1585/1586 г. Споменат е во патописот на Евлија Челебија од XVII век:
Конструкцијата на мостот е реставрирана и додадени се метални огради.
Бугарски конзулат во Битола

Генерален конзулат на Бугарија во Битола — дипломатско претставништво на Бугарија во Битола, денес сместено во зграда на булеварот „1 Мај“ бр. 53.
1 Историја
Конзулатот бил отворен во 1897 година, кога градот бил во Отоманското Царство, со ранг на трговска агенција. Конзулатот се наоѓал во еклектична зграда со неокласични влијанија, денес на улицата „Јорго Османо“ бр. 20. Првиот трговски агент бил Никола Стојчев (1897 - 1899).
По прогласувањето на независноста на Бугарија во 1908 година добива статус на конзулат. Бил затворен по објавувањето на Балканската војна на 5 октомври 1912 година
Неговата архива се чува во фондот 331K во Централниот државен архив во Софија. Се состои од 381 архивска целина од периодот 1897 - 1912 година.
На 27 декември 2006 година, Бугарскиот конзулат повторно бил отворен во Битола, сега во Република Македонија.
2 Раководители
Име, Години, Позиција
Никола Стојчев, 30 март 1897, трговски агент
Петар Михаилов, 24 септември 1898, трговски агент
''Георги Кожухаров'', 16 август 1903, управител
Андреј Тошев, 31 октомври 1903, трговски агент
''Никола Семенов'', 1905, управител
''Живко Добрев'', 22 септември 1905, управител
Живко Добрев, 14 ноември 1905, трговски агент
Тодор Недков, 4 јануари 1908, трговски агент
Тодор Недков, 18 јануари 1910, конзул
Милан Попов, 7 октомври 1913, конзул
Александар Козаров, од 1914, конзул
Наум Кајчев, 2007 - 2010, генерален конзул
Илијан Караманов, 2010 - 2011, времен управител
Данчо Мичев, 2011 - 2013, времен управител
Теодор Русинов, 2013 - 2018, генерален конзул
Димитар Иванов, 2018 -, генерален конзул
Срѓан Тодоровиќ

Срѓан „Жика“ Тодоровиќ (роден на 28 март 1965 година) е српски глумец и музичар. Свирел во бројни бендови, меѓу кои Екатарина Велика, Дисциплина Киче, Радничка Контрола и Безобразно Зелено.
Срѓан е син на српскиот глумец Бора Тодоровиќ од неговата прва сопруга Снежана Матиќ. Оженет е со Ана, со која го добил син Дејан кој починал кон крајот на 2017 година на три години.
1 Дискографија
1.1 Со Радничка Контрола
* „Досада“ / „ТВ у колору“ (1981)
1.2 Со Безобразно Зелено
*''1'' (1983)
1.3 Со Дисциплина Кичма
*''Sviđa mi se da ti ne bude prijatno'' (1983)
*''Ја имам Шарене Очи'' (1985) (ЕП)
*''Svi za mnom!'' (1986)
*''Дечија песма'' (1988) (ЕП, гостување)
1.4 Со Екатарина Велика
*''Љубав'' (1987)
*''Samo par godina za nas'' (1989)
*''Neko nas posmatra'' (1993, гостување)
*''Kao u snu – Live '91'' (2001, во живо, гостување)
1.5 Со Казна За Уши
*''3'' (1994, поделен албум, гостување)
*''Izliv radosti napad sreće'' (1994)
1.6 Со Партибрејкерс
*''Кисело и слатко'' (1994)
1.7 Со Електрични Оргазам
*''Зашто да не!'' (1994)
*''A um bum'' (1999) (гостување)
*''Најболје песме кн. 2 1992-1999'' (компилација, траки од ''Zašto da ne!'' )
1.8 Со Плејбој
* „Зајдено“ (1995) (сингл, гостување)
2 Филмографија
*''Реквием за г.''''Ј.'' (2017) – Луди Гаја
*''Се гледаме во Монтевидео'' (2014)
*''Монтевидео, Бог да ве благослови!'' (2010) – Бора Јовановиќ
*''Српски филм'' (2010) – Милош
*''Ќе се вратат штрковите'' (2008) – Дуле Пацов
*''Ние не сме ангели 3: Рокенролот го возвраќа ударот'' (2006) – Ѓавол
*''Ивкова слава'' (2005) – Смук
*''Ние не сме ангели 2'' (2005) – Ѓавол (англиски наслов: ''We Are Not Angels 2'' )
*''Црвено обоен сив камион'' (2004) – Ратко
*''Јагоди во супермаркет'' (2003) – Ратник Марко Краљевиќ
*''Frozen Stiff'' (2001)
*''Апсолутна 100'' (2001) – Игор
*''Тандем'' (2000) – Папандреу
*''Војна во живо'' (2000) – Дуле (англиски наслов: ''War Live'' )
*''Три палме за две битанге и рибику'' (1998) – Лејн
*''Црна мачка, бел мачор'' (1998) – Дадан Карамболо
*''Три летни дена'' (1997) – Никола (англиски наслов: ''Three Summer Days'' )
*''Underground'' (1995) – Јован
*''Црниот бомбардер'' (1992) – Флека
*''Ние не сме ангели'' (1992) - Ѓавол
*''Како пропадна рокенролот'' (1989) – Кома
*''Заборавени'' (1988) – Кифла
*''Октоберфест'' (1987)
*''Танцување во вода'' (1986)
Дукат

Дукат — средновековен златник кон потекнува од Венеција. Името потекнува од скратеното ''ducatus'' што значи „војводство“. Се проширил низ Европа како најтипичен трговски златник со тежина од 3,49 g и чистота од 0,9866.
1 Историја
Во употреба бил од октомври 1284 година кога бил создаден за време на владеењето на дуждот Јован Дандол, а се споменува за време на кралот Милутин кој бил негов современик. За кратко време, дукатот го копирале многу тогашни земји. Прв пат бил кован на стандардизиран начин во Кристијанија (Осло) во 1660 година. Најпознати во јавноста се дукатите, кои биле ковани во Австриското Царство / подоцна Австроунгарија). Постојат два вида дукати: единечни / еднокаратни со тежина од 3,49 g и т.н. четирикратни/ четирикаратни со маса од 13,9636 g. Австрискиот дукат била најчестата парична единица што се користела во Југоисточна Европа во 19 век. Дури и по воведувањето на форинтата како официјално платежно средство, Австроунгарија продолжила да го кова дукатот до 1915 година до кога и служи како официјално платежно средство.
Се верува дека вкупниот број на дукати произведени на крајот на 19 век во времето на Франц Јосиф е преку 60.000.000. Најзастапени се дукатите чие ковање било во 1915 година, на задната страна на дукатот е грбот на Австроунгарија, а на предната страна е ликот на императорот Франц Јосиф со венец од лаворов лист. По Првата светска војна, кралот Александар фалсификувал две серии единечни дукати (околу 2.000.000 парчиња) и една серија четирикратни дукати (нешто помалку од 1.000.000 парчиња) според австроунгарскиот модел. Прикажани се кралот и кралицата Марија. Во седумдесеттите години на 20 век во Австрија, дукатот почнал повторно да се кова во неговиот изворен облик. Така, денес може да се купи во специјализирани продавници кои продаваат инвестициско злато.
Бидејќи ковачница во Венеција се викала ''цека'' во цела Далмација дукатот се викал ''цекин'', а во народниот јазик на Шумадија и Поморавје се користело името ''минц'' или ''mincać'' се слуша од германскиот збор mint ''mincamt'' .
Во стручната литература долго време се шпекулирало дека и во Србија се ковале златни дукати. Познати биле дукатите на кралот Милутин и кнезот Лазар, но од испитувањето на примероците било констатирано дека се работи за фалсификати. Австрискиот дукат бил во употреба во Србија сè до појавата на националните пари, кога е утврдено дека има вредност од 12 сребрени динари.
Во Црна Гора, дукат беше во текот на 19. век бил во официјална употреба и како платежно средство. Во историјата, дукат се смета за најдолготрајна валута. Долго време се користи како накит, а некои стари дукати имаат нумизматичка вредност.
Црква „Св. Никола“ (Брезова)

Свети Никола (|Црква Светог Николе) — црква на Српската православна црква, која се наоѓа во село Брезова, 26. км југозападно од Ивањица, Србија. Сместена на планината Мучањ, била изградена во првата половина на 17 век на местото на постара црква. Народната традиција ја поврзува изградбата на црквата со деспотот Стефан Лазаревиќ чиј фреско -портрет се наоѓа во црквата, иако живеел во 15 век.
Во неколку случаи (1971–1972, 1973–1975. и 1987) се вршеше археолошко истражување на црквата, но и нејзината конзервација и реставрација, што резултираше со сегашниот статус на црквата на државен заштитен споменик од големо културно значење.
1 Архитектура
Црквата Свети Никола во Брезова е еднокорабна градба со многуаголна купола и прозорци од задни рози. Ќелијата на црквата е поделена на три кораби. Куполата е подигната над средниот коридор, додека страничните патеки се прекриени со сводови . Олтарната апсида има полуцилиндрична форма. Подоцна е изградена голема нартекс и вториот (северната страна) влез. Во црквата Свети Никола е сочуван иконостасот на постарата црква од XIV век.
Првенствено поради својот план, но и поради другите архитектонски одлики, црквата е класифицирана во групата српски цркви изградени во периодот на османлиското владеење над Србија и под влијание на старата архитектонска школа Рашка .
2 Фрески
Фреските на црквата биле сликани во текот на 1730-тите од двајца сликари со „сосема различно образование, талент и уметнички стилови“ кои „не успеале да постигнат хармонично единство“, но нивните слики имаат „исклучително интересна иконографија “. Украсувањето на поголемиот дел од црквата го извршил помалку талентираниот од двајцата, чирак на поп Страхиња од Будимље. Фреските на вториот зограф се „одликуваат со афинитетот кон иконописот, елеганцијата на издолжените фигури и моделирањето на боите“.
На фреските доминираат сцени од животот на Свети Никола и портретите на Цар Лазар од Србија, Царица Милица и деспотот Стефан Лазаревиќ. Портретот на деспот, поставен на северниот ѕид во близина на северозападниот агол на црквата, се смета дека е направен по автентична фреска, која веројатно била насликана помеѓу 1421 и 1427 година, за време на владеењето на деспотот Стефан. До портретот на деспотот, на западниот ѕид, стои портретот на неговиот татко Лазар од Србија.
Сликарот Симеон Лазовиќ ги изработил ''царскиот портал и вратата со Недрамановото око'' во 1805 година, како дел од иконостасот на црквата.
3 Галерија
4 Поврзано
* Ивањица
* Стефан Лазаревиќ
5 Белешки и референци
; Белешки
* Monuments of Culture in Serbia: Црква Светог Николе
*; Наводи
Замбиска фунта

Замбиската фунта ― валута во Замбија од независноста во 1964 година до децимализацијата на 16 јануари 1968 година. Била поделена на 20 ''шилинзи'', по 12 ''пени''.
1 Историја
Замбиската фунта ги замени фунтата на Родезија и Њасаленд на исто ниво. Била врзана за британската фунта и била заменет со квача со стапка од 2 квачи = 1 фунта или 1 квача = 10 шилинзи.
2 Монети
Во 1964 година биле претставени монетите од бакроникел од 6 пени, 1 и 2 шилинзи, по што следеле монети од 5 шилинзи во 1965 година и бронзени монети од 1 денар со дупка во 1966 година.
3 Банкноти
Во 1964 година, Банката на Замбија вовела банкноти во апоени од 10 шилинзи, 1 и 5 фунти.
Слика, Деноминација, Аверс, Обратно
10 шилинзи, Чаплинов барбет, Земјоделци кои ораат со трактор и волови
1 фунта, Црнообразна неразделка, Рударска кула и преносувачи
5 фунти, Гну, Викториини Водопади
Ебертисти

Ебертистите (|Hébertistes) биле радикална револуционерна политичка партија во ''Франција'' за време на Француската револуција поврзана со популистичкиот новинар Жак Ебер. Стапиле на власт за време на владеењето на теророт и одиграле значајна улога во Француската револуција.
Ебертистите биле поддржувачи на дехристијанизацијата на Франција и на екстремните мерки донесени за време на Теророт, меѓу кои и Законот за осомничени од 1793 година. Се залагале за директна интервенција на државата во економските прашања за да се обезбеди соодветно снабдување со стоки, и се залагале за национална реквизиција на вино и жито.
Нивните лидери биле гилотирани на 24 март 1794 година.
Гент-Вевелгем 2022

Гент-Вевелгем 2022 — 84. издание на велосипедската еднодневна трка Гент-Вевелгем, која се одржала на 27 март како десетти настан во сезоната на Светската турнеја.
Трката била долга 248,9 километри, која и покрај името на трката, започнала од градот Ипр трета година по ред. На почетокот, патеката на трката се движела кон Кортрајк на исток пред да се враќа назад кон Ипр, за да потоа сврти кон Верн на север. На првите 150 километри немало искачувања, но од Верн патеката на трката свртела кон југ и скоро да ја следела белгиско-француската граница додека не започнале седумте сектори со калдрма и деветте кратки брда на југ од Ипр. По првата калдрмисана секција следеле четири брда по што следеле неколку други секции со калдрма, а подоцна останатите пет брда. Последниот рид и третото качување на Кемелберг означувале дека до крајот има уште 34,4 километри. Откако повторно ќе се помине Ипр на 22,4 километри до крајот, завршницата до Вевелгем е прилично рамна.
По многу напади на деловите на трката со калдрма и кратките искачувања, две групи се споиле создавајќи намалена главна група на околу 25 километри до целта. Кратко потоа, четворица возачи нападнале од намалената група за да го создадат победничкото бегство: Бинијам Хирмај, Кристоф Лапорт, Јаспер Стејвен и Дрис Ван Гестел. Како четворицата влегле на завршницата во челен ветер, Хирмај бил првиот кој започнал да спринта, доаѓајќи од позадина на групата и се одржал пред другите за победа. Со тоа, тој станал прв африкански победник на некоја класична велосипедска трка. Серен Краг Андерсен, кој нападнал од главната група во последните два километри во обид да ја премости разликата до водечката група, останал пред главната група завршувајќи на петтото место, додека Тим Мерлиер го освоил спринтот во групата за шесто место.
1 Екипи
Бидејќи Гент-Вевелгем е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум професионални континентални екипи биле дополнително поканети, заокружувајќи ја главната група од 25 екипи. Од поканетите екипи, , со шест возачи, била единствената која не настапила со целосен состав од седум возачи. Подоцна, поради еден возач кој не ја започнал трката настапиле само со пет возачи; исто така имале возач кој не ја започнал трката и настапиле со шест возачи. Вкупно, 172 возачи ја започнале трката, од кои 106 ја завршиле.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Радин мост

Радин мост — камен мост во градот Кратово. Мостот ја минува Манцева Река, притока на Кратовска (Табачка) Река. Заведен е како културно наследство на Македонија во „Списокот на заштитени добра“ од 2012 година под реден број 23 во Кратово..
Се наоѓа на крајот на градот, во Чаир Маало. Изграден е на две кули високи 28 и 29 метри. Мостот е опеан во народна песна. Се користи за пешачки и автомобилски сообраќај и денес е во добра состојба.
1 Историја
Уште кон крајот на 14 век, познатиот мајстор Раде изградил мост, кој бил познат како Радев мост. На двете страни имало стражарници и се наплаќала патарина во натура-со јајца, мед, сирење, урда. Но, околу 1820 година, мостот бил погоден од гром и уништен. Така, патниците останале отсечени, а трговските врски со околните градови биле отежнати и морало да се кружи преку Аргулички мост. Затоа, Дубровчаните и Сасите, кои живееле во Кратово, издејствувале средства од Дубровник и почнала изградбата на легендарниот Радин мост, непосредно над разурнатиот Радев мост од кој сè уште стојат остатоци.
Мостот бил пуштен во употреба на 16 септември 1833 година од познатиот скопски Хавзи-паша. Со овој мост е поврзана и историската случка со револуционерот Јосиф Даскалов, кој бил уапсен од турскиот аскер. Тој се фрлил од овој мост за да не ја предаде организацијата, а со себе повлекол двајца турски војници.
Денес, на мостот се направени мали измени од страна на општинскиот центар во Кратово со цел за подолго опстојување на самиот мост.
2 Легенда за мостот
Според приказната, мостот го граделе деветмина браќа, но преку ноќ, тој постојано паѓал. Затоа, една вечер се договориле која од сопругите ќе им донесе ручек утредента, таа да ја заѕидаат во темелите на мостот, верувајќи дека тој повеќе нема да паѓа. Сите браќа им кажале на сопругите утре да не им носат ручек – освен најмладиот кој заборавил. Утредента, младата Рада го зготвила ручекот и го однела на мајсторите. Како што бил договорот така и направиле. Младиот брат ги молел, ги преколнувал браќата да не го прават тоа, ја молел и Рада да му прости бидејќи заборавил да ѝ каже, но веќе било доцна. Последната желба на младата Рада била да и ја остават десната града да си го дои малото си машко дете, која и била исполнета. Оттогаш до ден денес се прераскажува легендата за младата Рада, која е заѕидана во темелите на „Радин мост“ кој оттогаш наваму се нема срушено.
Делани (Горна Лужица)

Делани (горнолужички за „низина“) — вообичаеното име за нискиот, поголем дел од поранешниот имот на опатијата Сент Мариенстерн во Паншвиц-Кукау во германска Лужица. Регионот е во центарот на областа Бауцен покрај реката Клостервасер во Горна Лужица. Се наоѓа помеѓу селата Рекелвиц (горнолужички: ''Worklecy'') на југ и Витихенау (горнолужички: ''Kulow'') на север и е дел од срцето на денешниот лужичко јазичен регион.
Други села во Ралбиц-Розентал се Ралбиц, Розентал, Шенау и Солшвиц. Од 16-ти до 19-ти век, сите гореспоменати села паднале на територијата на опатијата Мариенстерн и затоа жителите сè уште се католици денес.
Кршка Јама

Кршка Јама (словенечки: ''Krška jama'') — хоризонтална карстна пештера и повремен извор на реката Крка во Сува Долењска, средна Словенија. Лежи во долината помеѓу селата Требња Горица на исток и Градичек на запад, северно од селото Крка. Водата се влева во пештерата од Рачното карстно поле јужно од градот Гросупље и излегува неколку метри под главниот влез на пештерата во карстниот извор на Крка. Пештерата, која е од археолошко и историско значење и има голема разновидност на фауна, е отворена за најавени туристички посети во присуство на водич, а се користи и како место за настани.
1 Историја
Како што било потврдено од наодот од 1956 година на керамиката Ленгел, пештерата веќе била посетувана во неолитот. Во 15 и 16 век, месното население се криело таму за време на османлиските инвазии, како што е опишано во приказната Јуриј Козјак (1864) на словенечкиот писател Јосип Јурчич од 19 век, роден во околината. Во 17 век, пештерата ја посетил полиматот Валвасор. За прв пат е премерена од Јан Владимир Храски во 1887 година. Од 1927 година е заведен во катастарот на словенечките пештери под број 74. Денес повремено служи како концертно место за реномирани словенечки и хрватски музичари, на пр. хорски пејачи на Божиќ, Сидарта (2008) или Златан Стипишиќ Џибони (2010).
2 Опис
2.1 Влезови
Главниот влез лежи на јужната страна на пештерата и е обезбеден со решетки. До него водат камени скали од изворот на Крка. Поради честите поплави на Рачкото карстно поле, во 1937 година било проширено со експлозиви за да се олесни одливот на вода. При силни дождови, Крка пробива низ неа и тече во поројниот водопад над скалите пред пештерата. Горе во ѕидот до него има мал страничен влез.
2.2 Внатрешност
Сувиот дел од пештерата има должина од 210 метри (690 стапки) и ширина од 30 метри (98 стапки). Нејзиниот централен дел служи како канал при обилни дождови. На крајот од сувиот дел, има езеро долго 30 метри (98 стапки) кое продолжува во систем од тунели. Вкупната должина на истражениот тунел е 490 метри (1.610 стапки). Декорацијата на пештерата е прилично оскудна; голем дел од неа е уништена поради земјотреси и вандализам. Поради оваа причина, пештерата од 1995 година е заклучена и е достапна само во присуство на водич. камените капки се ретки; таванот е формиран од карпести слоеви и остатоци од проточни камења. Може да се забележат бројни пареидолии.
2.3 Биоразновидност
Пештерата Крка е дом на над 30 животински видови, вклучувајќи лилјаци и олми. Писателот Фран Ерјавец во неа пронашол досега непозната буба, а ракот ''Typhlocypris cavicola'' е ендемичен на пештерата.
3 Наводи
НБА Ол-стар натпревар 2022

НБА Ол-стар натпревар 2022 бил егзибициски натпревар одигран на 20 февруари 2022 година. Ова било 71-вото издание на НБА Ол-стар натпреварот, годишен натпревар на најголемите ѕвезди во НБА лигата. Натпреварот се одржал во Рокет Мортгејџ Филдхаус во Кливленд, Охајо, домот на Кливленд Кавалирс. Кливленд претходно бил домаќин на НБА Ол-стар натпреварот само уште еднаш во 1997.
Во натпреварот се сретнале тимот на Леброн и тимот на Дјурант; тимот на Леброн победил со 163-160, а Стефен Кари бил избран за Најкорисен играч на НБА Ол-стар натпреварот.
1 Тренери
Монти Вилијамс, тренерот на Финикс Санс, се квалификувал како главен тренер на тимот Леброн на 30 јануари.
Ерик Сполстра, тренерот на Мајами Хит, се квалификувал како главен тренер на тимот Дјурант на 6 февруари.
2 Играчи
2.1 Избрани играчи
Источна конференција
Поз, Играч, Тим, Учество
Стартери
Б, Треј Јанг, 2
Б, Демар Дероузан, 5
К, Јанис Адетокунбо, 6
К, Кевин Дјурант, 12
Ц, Џоел Ембид, 5
Резерви
Б, Дариус Гарланд, 1
Б, Џејмс Харден, 10
Б, Зак Лавин, 2
Б, Фред Ванвлит, 1
К, Џими Батлер, 6
К, Крис Мидлтон, 3
Ц, Џејсон Тејтум, 3
Западна конференција
Поз, Играч, Тим, Учество
Стартери
Б, Стефен Кари, 8
Б, Џа Морант, 1
К, Леброн Џејмс, 18
К, Ендрју Вигинс, 1
Ц, Никола Јокиќ, 4
Резерви
Б, Девин Букер, 3
Б, Лука Дончиќ, 3
Б, Донован Мичел, 3
Б, Крис Пол, 12
К, Дрејмонд Грин, 4
Ц, Карл-Ентони Таунс, 3
Ц, Руди Гобер, 3
2.2 Драфт
+Ол-стар драфт 2021, Пик, Играч, Бирал
1, Јанис Адетокунбо, Леброн
2, Џоел Ембид, Дјурант
3, Стефен Кари, Леброн
4, Џа Морант, Дјурант
5, Демар Дероузан, Леброн
6, Џејсон Тејтум, Дјурант
7, Никола Јокиќ, Леброн
8, Ендрју Вигинс, Дјурант
9, Треј Јанг, Дјурант
10, Девин Букер, Дјурант
11, Лука Дончиќ, Леброн
12, Карл-Ентони Таунс, Durant
13, Дариус Гарланд, Леброн
14, Зак Лавин, Дјурант
15, Крис Пол, Леброн
16, Деџонте Мари, Дјурант
17, Џими Батлер, Леброн
18, Крис Мидлтон, Дјурант
19, Донован Мичел, Леброн
20, ЛаМело Бол, Дјурант
21, Фред Ванвлит, Леброн
22, Руди Гобер, Дјурант
23, Џејмс Харден, Леброн
2.3 Состави
+ Тим Леброн, Позиција, Играч, Екипа
Стартери
К, Леброн Џејмс
К, Јанис Адетокунбо
Ц, Никола Јокиќ
Б, Демар Дероузан
Б, Стефен Кари
Резерви
Б, Лука Дончиќ
Б, Дариус Гарланд
Б, Крис Пол
К, Џими Батлер
Б, Донован Мичел
Б, Фред Ванвлит
Ц, Џарет Ален
Тренер: Монти Вилијамс
+ Тим Дјурант, Позиција, Играч, Екипа
Стартери
К, Ендрју Вигинс
К, Џејсон Тејтум
Ц, Џоел Ембид
Б, Џа Морант
Б, Треј Јанг
Резерви
Б, Девин Букер
Ц, Карл-Ентони Таунс
Б, Зак Лавин
Б, Деџонте Мари
К, Крис Мидлтон
Б, ЛаМело Бол
Ц, Руди Гобер
Тренер: Ерик Сполстра (Мајами Хит)
Кевин Дјурант не бил во можност да настапи поради повреда.
ЛаМело Бол бил избран како замена за Кевин Дјурант.
Дрејмонд Грин не бил во можност да настапи поради повреда.
Деџонте Мари бил избран како замена за Дрејмонд Грин.
Џејсон Тејтум бил избран како стартер на местото на Кевин Дјурант.
Џејмс Харден не бил во можност да настапи поради повреда.
Џарет Ален бил избран како замена за Џејмс Харден.
3 Натпревар
Манолис Ангелопулос

Манолис Ангелопулос (8 април 1939 година – 2 април 1989 година, Лондон) ― популарен грчки пејач, композитор и текстописец од ромска народност.
За време на неговото детство Ангелопулос патувал низ цела Грција со својот семеен караван од елинизирано-циганско потекло, продавајќи разновидна стока од теписи до лубеници. Камионите на караванот имале микрофон и тој почнал да ги продава овие предмети преку користење на неговиот пеjачки глас преку звучниците. Откако го изгубил својот татко кога имал 13 години, тој се обидел да му помогне на своето семејство работејќи во неколку клубови. Неговиот талент за пеење привлекло многу композитори и продуценти, нудејќи му можност да ја сними својата прва песна во 1957 година.
Тој се здобил со популарност во текот на 1960-тите преку неговите љубовни песни, како и песните за грчките бегалци и егзотичните места. Тој исто така внел мешавина од грчко-циганско-арапски влијанија во неговите песни. Неговата песна Твоите црни очи се смета за една од неговите најпопуларни песни. Мелодијата била заснована на мелодија на либанскиот пејач Фајруз. 
Манолис Ангелопулос починал во лондонската болница на 2 април 1989 година, една недела пред да наполни педесет години, поради компликации од операција на срцето (троен бајпас). Тој бил еден од најпознатите пејачи во Грција.
Тој се оженил со родна Гркинка, Ана Василеу, која исто така била пејачка. Имале три деца; Елијас, Статис и Марија, чиј кум бил Стелиос Казанцидис.
1 Познати песни
* "Τα μαύρα μάτια σου" (Твоите црни очи),
* "Τη βαρεθηκε η ψυχη μου" (Мојата душа е уморна од тоа),
* "Σβήσε με κυρά μου" (Излези со мојата госпоѓа),
* „Τα φιλιά σου είναι φωτιά“ (Вашите бакнежи се оган).
Кубањска Народна Република

Кубањска Народна Република (КНР) или Кубанска Национална Република (КНР), (руски: Кубанская Народная Республика; украински: Кубанська Народна Республiка) — поранешна анти-болшевичка држава за време на Руската граѓанска војна, која ја опфаќа територијата на денешниот Кубањ во Русија.
Републиката била прогласена од Кубањската Рада на 28 јануари 1918 година и ја прогласила својата независност на 16 февруари. Ја опфаќала целата територија на поранешната Кубањска област на Руското Царство. За време на својата кратка независност, таа неуспешно се обидела да се обедини со Украинската Народна Република и Демократска Република Грузија. Кубањската Народна Република била де факто окупирана од силите на Антон Деникин на 6 ноември 1919 година, пред да биде целосно окупирана и анектирана од Советите во пролетта 1920 година.
Стумбански дрвен мост

Стумбански дрвен мост (|Ξύλινη γέφυρα των Στουμπάνων) — дрвен мост во градот Негуш, Егејска Македонија. Се наоѓа во населбата Стумбани и е првиот по редослед мост на Арапица во градот. Во Стумбани во 1822 г. за време на Негушкото востание во реката се удавиле мештани за да избегнат последици. Под дрвениот мост има изграден бетонски мост со истото име.
Во 2002 г. мостот е прогласен за споменик на културата. Одржуван е од Општина општината.
Праморички мост

Праморички мост (|Γέφυρα Πραμόριτσας) — стар камен мост во Населичко, Егејска Македонија.
1 Описание
Мостот ја преминува реката Праморица, десна притока на Бистрица. Се наоѓа меѓу населичките села Цакнохор и Сокол, водејќи кон гребенското село Дурвуништа и лежи на самата граница меѓу општините Горуша и Гребен. Дел е од патот Гребен - Цотил, кој служел за како минувалиште за овчарите од Населица кои оделе на зимски пасишта во Тесалија. Мостот има насоченост север - југ и има четири отвори, од кои главниот е широк 15 м и висок 9 м. Целиот мост е долг 49 м, што го прави најдолгиот камен мост во Егејска Македонија. Според усното предание, изграден е некаде од 1870 до 1880 г. со средства на овчар кој си ја загубил ќерката во речните брзаци. Други извори велат дека е изграден пред 1770 - 1780 г.
Во 1995 г. мостот е прогласен за споменик на културата.
Миралиски мост (1854)

Миралиски мост (|Γεφύρι του Παλιομάγερου, γεφύρι της Χρυσαυγής) — стар камен мост во Населичко, Егејска Македонија. Ја преминува реката Праморица, на околу половина километар од селото Мирали, и го поврзува тоа село со селата Жупан и Либохово.
Мостот е изграден во 1854 г. Подигнат е со средства на ајдукот Николаос Замброс од гребенското село Воденско. Според преданието, тој не успеал да ја премине реката кога бегал од неговите гонители и решил да се скрие во Мирали. За возврат на селаните им дал пари за изградба на мост. За градител на мостот се смета Николаос Анагностис Ѕјуфас (1824 - 1892) од Либохово. Парапетите се изработени од селските мајстори Евтимиос Зјулас и Атанасиос Пулиос.
Мостот има еден лак со распон од 14,2 м и висина на лакот од 9,1 м.
Хисарски мост

Хисарски мост (|Γέφυρα Kάστρου) — стар камен мост во Гребенско, Егејска Македонија.
Се наоѓа на сариот пат меѓу гребенските села Радуништа и Хисар. Ја преминува Гребенска Река, околу еден километар под Хисар. Падините на планината се стрмни, а местото е обраснато со дабови. Изграден е во XVIII или XIX век, веројатно пред 1850 г. по сеќавање на мештаните. Според една верзија, мостот го изградиле монасите од подоцна уништениот манастир „Св. Никола“ во месноста Стар Манастир (Палиомонастирио). Според друга верзија, изграден е од жителите на селото, а според трета, поткрепена од името ''мост на Пашата'' (''του Πασά το γεφύρι'') тој е изграден од турскиот управник на Хисар. Активно се користел сè до 1960-тите.
Мостот има еден лак. Долг е 23 м, широк 3 м и висок 8 м. Краиштата на коловозот по мостот се надолжно оградени со камења, издадени за 10 см над нивото, а истовремено има големи камења во улога на основна ограда и придонесуваат кон убавината на мостот. Ѕидаријата е од делкани камења и малтер, зајакнати со железна арматура.
Во 1995 г. мостот е прогласен за заштитен споменик на културата. Во 1999 г. претрпел реставрација, при што се дополнети камењата што недостасувале.
Папатачки мост

Папатачки мост (|Γεφύρι Παπατάκη) — стар камен мост во Гребенско, Егејска Македонија. Сместен е меѓу селата Бишово и Чирак и пресича приток на Праморица. Изграден е во XIX век. Има еден отвор.
Во 1995 г. мостот е прогласен за заштитен споменик на културата. Ремонтиран е во 2010 г.
Дилејн Ле Бас

Дилејн Ле Бас (родена 1965) била британски уметник од ромско потекло.
1 Биографија
Ле Бас изјавила за Травелерс' Тајмс дека „Всушност ми се допадна да одам на училиште што беше тешко бидејќи јас сум единствениот од петмина од нас што завршиле училиште. И тогаш имав идеи да одам на Уметнички колеџ“. Таа рекла дека до почетокот на училиштето била заштитена од тоа колку расисти можат да бидат луѓето кон луѓето од циганите.
Дилејн Ле Бас опширно ја покажала својата уметност и во ОК и на меѓународно ниво, вклучително и на Меѓународниот фестивал за единствена уметност, Рокевер, Франција; Американскиот музеј за визионерска уметност во Балтимор, САД, галерија на транзиција и биеналето во Прага во 2005 и 2007 година. Во јуни 2007 година нејзината работа била вклучена во првиот ромски павилјон на Венециското биенале во 2007 година. Учествувала на биеналето во Прага лето 2007 година. Ле Бас учествувала на Тркалезна МАСА: 9-то биенале во Гвангжу, кое се одржало од 7 септември до 11 ноември 2012 година во Гвангжу, Кореја.
Ле Бас имала неколку самостојни изложби, вклучувајќи ја и „Соба“ во галеријата Транзиција во Лондон; „Куќата на кралицата ЏуЏу“ во Галеријата Гити Нурбакш, Берлин и во Галеријата Соња Росо, Торино. Нејзината работа била наречена „сврачка“, со сложени везови и инсталации составени од разни предмети и орнаменти.
Нејзината работа во голема мера се движела од уникатна серија тематски отстапувања, вклучувајќи националност, раса, пол и врски. Овие прашања се истражуваат преку слободно комбинирани медиуми. Везењето, сликањето и декупажот/„фемажот“ се во интеракција со скулптурата и инсталациите што ја рефлектираат домашната клаустрофобија, минливата природа на модерната материјалност и тензиите што го карактеризираат сопственото искуство на Ле Бас како Циган. Границата помеѓу украсените предмети и обновените предмети повторно депонирани во инсталацијата била намерно тестирана и нејасна. Таписериите украсени со сопствените шевови и белези на уметникот се соочуваат со предмети со помалку недвосмислена историја.
Во публицитетот за Првиот ромски павилјон во Венеција во 2007 година, Ле Бас била цитирана како рекла: „Како Ром, моето гледиште отсекогаш било став на аутсајдерот и оваа позиција на „другиот“ се рефлектира во материјалите и пораките во мојата работа. Живееме во култура на измешани вредности и измешани пораки. Моите дела се изработени од занемарените и различни предмети на продажбата на багажници и добротворната продавница.“
За инсталација во 2014 година, Ле Бас рекреирала „соединенија за задржување“ користени за контрола на циганските семејства од британските власти на почетокот на 20 век.
Во 2017 година таа изјавила за Гардијан дека „Повеќето ромска уметност се чува во складиште, собирајќи прашина во подрумите на музеите... Повеќето уметници се или целосно игнорирани или, како Цигани, ние сме видливи само на крајно негативен начин“.
Ле Бас и нејзиниот сопруг Демијан Ле Бас се поврзуваат со Аутсајдер Арт, неконвенционални уметници кои работат надвор од границите на уметничкиот естаблишмент.
Пол Полански

Пол Полански (17 февруари 1942 - 26 март 2021 година) бил Американски писател и ромски активист.
Пол Полански дипломирал новинарство, историја и реторика на Универзитетот Маркет. Во раните 1990-ти, тој го основа Чешкиот историски истражувачки центар во САД и учествувал на неколку Американски и Европски научни конференции за човекови права во Источна Европа.
Во 1990-тите, тој открил 40.000 документи во Чешките архиви за истребување на циганите во логорот во Лети, управуван од Чесите за време на Втората светска војна. Откако го направил ова откритие, тој се преселил во Чешка за да продолжи со своето истражување. Тој, исто така, започнал да организира конференции посветени на нив во Меморијалниот музеј на холокаустот на Соединетите држави.
Во 1999 година, Полански започнал да работи за Високиот комесаријат за бегалци на Обединетите нации и служел како советник за бегалци Роми (Цигани) во Косово. Тој ја предводел Фондацијата за бегалци Роми на Косово (КРРФ), невладина организација која работи за страдалниците од ромските кампови во Митровица. Од јули 1999 година до септември 2009 година бил шеф на мисијата на Здружението за опасни нации на Косово и Србија. На 10 декември 2004 година, Градскиот совет на Вајмар му ја доделил наградата за човекови права на Полански.
1 Публикации
* Отакер Дворжак и Пол Ј. Полански, ''Антонин Дворжак, Мојот татко'', Чешки историски истражувања Ctr, 1993 година,.
*''Living Through It Twice: Poems Of The Romany Holocaust'', G PLUS G, 1998,.
*''Black Silence: The Lety Survivors Speak'', G PLUS G, 1998 година,.
*''Не е бегалец; Маките на косовските Роми (Цигани) по војната во 1999 година'', Глас на Ромите, 2000 година.
*''Реката го уби мојот брат'', Нортон Кокер, 2001 година, .
*''Црните птици на Косово'', публикации на левата крива, 2001 година.
*''Возење со автобус во Ерусалим'', Ромски фонд за бегалци, 2003 година.
*''До УНХЦР, со љубов'', Дивус, 2003 година, .
*''Косовска крв'', КРРФ, 2004 година.
*''Луѓе на Сара: Песни и фотографии на гробиштата Ниш'', КРРФ, 2005 година.
*''Крв предводена од ОН'', објавена од КРРФ (2005), .
*''Сафари Ангола'', wyd. nakładem własnym, 2006 година.
*''Џипси такси'', wyd. nakładem własnym, 2007 година.
*''Една крв, еден пламен: усните истории на југословенските цигани пред, за време и по Втората светска војна'', Фондација за бегалци Роми на Косово, 2008 година, ISBN 978187945772.
*''Непоразен'', Мултимедија Едизиони, 2009 година.
*''Смртоносна занемарување'', wyd. nakładem własnym, 2010 година.
*''Боксерски песни'', издание на Volo Press, 2010 година.
*''Poesie, Damocle Edizioni'', 2011 година.
*''Бура'', независна платформа за објавување на CreateSpace, 2011 година, .
*''Black Silence'', независна платформа за објавување CreateSpace, 2011, 978–1466295742.
*''La mia vita con gli zingari'', Datanews, 2011, .
* Пол Поланкси, Роберто Малини, ''Тишината на виолините'' – ''Il silenzio dei violini'', Il Foglio Letterario, 2012 година.
* Пол Поланкси, Роберто Наси, ''Божјата рака'' – ''Ла мано ди Дио'', Ил Фољо Летерарио, 2012 година.
*''Плачи, Циганче, песни на присилните депортации на Косово од Германија'', Volo Press edizion, 2012 година.
Кримински мост

Кримински мост (|Γεφύρι του Κριμηνίου) — стар камен мост во Населичко, Егејска Македонија. Ја преминува реката Праморица на патот кој ги поврзува селата Кримин со Цотил.
Мостот има камена петсводна конструкција. Изграден е во 1802 г. со средства на попот Стерјо од Кримин со попадијата. Му се припишува на познатиот градител Калфа Вранга, но веродостојноста на овој податок е неутврдена бидејќи нему му се припишуваат голем број градби.
На 3 септември 1947 г. два лака се дигнати во воздух. Мостот е проширен и покриен со бетонски плочи широки 3,7 м, покриен со асфалт е и по него сообраќаат моторни возила.
Варска

Варска (естонски: ''Värska''; сето: ''Verska'') — мала населба (''алевик'') во парохијата Сетомаа, во округот Виру, југоисточна Естонија. На пописот од 2011 година, населението во населбата било 443 жители.
1 Географија
Се наоѓа на границата со Естонија помеѓу регионот Печора и регионот Псков во Руската Федерација, на десниот брег на делтата на реката Мустоја.
2 Историја
Претходно било познато како село Верхустински или Веркустие. Почнувајќи од 1914 година, во областа Псков, во провинцијата Псков, постоела Слободска парохија (со центар во селото Верхостие) на територијата на современите парохии на Варска и Микитамае во Естонија, како како и парохиите Кулеискаја и Круппскаја од областа Печора во Руската Федерација.
Пред потпишувањето на мировниот договор од Тарту на 2 февруари 1920 година, селото Варска било дел од Слободска парохија на областа Псков во РСФСР.
Во 1922 година, Варска станал центар на парохија во областа Печора. Во 1937 година, Варска добила статус на населба.
Во советскиот период, селото било центар на селскиот совет на Варска, кој вклучувал 23 селски населби.
3 Демографија
Според пописот од 2020 година, во селото живееле 415 луѓе, од кои 95,7% биле Естонци (сето луѓето не биле идентификувани во списокот на националности).
година, 2000, 2011, 2017, 2018, 2019, 2020
население, 580, ↘ 443, ↗ 485, ↘ 454, ↘ 446, ↘ 415
4 Инфраструктура
Селото е центар за одмор. Во селото има санаториум „Вјарска“ со бања. Во близина на селото се извира минерална вода. Верска има гимназија (213 ученици во учебната 2002/2003 година, 162 ученици во учебната 2009/2010 година), музичко училиште, културен центар, младински центар, библиотека, пошта и аптека.
5 Галерија
Романо кер

Романо кер е ромски културен и Ресурсен Центар од јануари 2018 година, кој се наоѓа во Старата градска црква во Осло. Романо кер во превод значи "Куќа на Ром". ромски јазик кој е мајчин јазик на Норвешките роми. Романо кер е создаден како дел од репарациите на норвешката држава за националното малцинство, кои се воспоставиле откако Премиерот Ерна Солберг на 8 април 2015 година во знак на расистичката политика на не исклучување тоа било спроведено во норвешка во децении пред и по Втората светска војна. Центарот за Култура се реализирал во соработка со мисија на црквата. Меѓу другото, зградата се наоѓа во Куќата. Тие им помагаат на норвешките Роми да се сретнат со норвешките институции, да одржуваат курсеви и предавања за училиштата кои сакаат да дознаат повеќе за малцинството, да имаат рекреативни објекти за деца и млади и да ја шират Ромската култура преку отворени настани. Сколелостјенесте тие исто така помагаат и во домашните обврски.
На романскиот канал вести на Невимос Норвешка во соработка Помеѓу Романо кер, Мисијата на Црквата и Бизнис Меморандум Лондон. Продуцира вести и извештаи на Ромски и норвешки јазик за прашања релевантни за норвешкото Вселенско малцинство. На 15-ти. ноември 2021 година, каналот започнал ново ток-шоу што се емитува во живо од просториите на Романо кер. Шоуто се вика ''Романо!''.
1 Наводи
Антсла

Антсла (естонски: ''Antsla'') — град во југоисточна Естонија, во округот Виру. Градот е центар на парохијата Антсла. Антсла е создадена во 1405 година, додека во 1938 година стекнал ранг на град.
Антсла се наоѓа на железничката пруга Валга-Печори, но од 2001 година железничкиот сообраќај на линијата е неактивен. Градот има индустрија на производство на мебел.
1 Географска положба
Се наоѓа на југоисточниот дел на Естонија во близина на железничката пруга Валга-Псков. Растојанието до административниот центар на округот - градот Виру, е 27 километри.
2 Демографија
Според пописот од 2018 година, во градот живееле 1.311 луѓе, од кои 98,4% биле Естонци.
година, 1922, 1926, 1934, 1959, 1970, 1979, 1989, 2000, 2003, 2011, 2018, 2019
население, 920, ↗ 1 295, ↗ 1 558, ↗ 2 453, ↘ 2 211, ↘ 1 952, ↘ 1 688, ↘ 1 547, ↘ 1 502, ↘ 1 402, ↘ 1 312, ↘ 1308
3 Историја
На земјиштето на фармата Хаука (во 1762 година се спомнува селанец со име Хаука Питер), кое припаѓало на имотот Вана Анцла, во 1887 година бил изграден конакот Сиксала. Околу него почнала да се формира населба, која најпрвин била наречена Сиксала, а потоа Хаука. Во 1889 година, во близина на населбата била завршена изградбата на железницата Валга-Псков, станицата станала позната како Анзен (по имињата на имотите Вастсе-Анцла и Вана-Анцла). Според некои информации, на таблата на станицата имало натпис Анчел. Во околината на населбата почнале да се градат куќи и објекти, а се развило и мало производство и трговија.
Во 1918 година, фармата била окупирана од германските трупи и функционирал подземен револуционерен комитет формиран од Питер Амбетс.
Во 1920 година, Антсла доби статус на село, а во 1938 година - град.
Во периодот од 9 јули 1941 до 14 август 1944 година, траела германската окупација на Антсла; како резултат на војната, повеќе од половина од градот бил уништен.
Во 1950-1959 година, Антсла била центар на регионот Антсла.
На 22 јуни 1993 година, градот добил статус на самоуправа, во 1999 година се спои во парохијата Антсла и до административната реформа на естонските локални власти во 2017 година бил негов административен центар.
4 Инфраструктура
Градот има градинка, гимназија (605 ученици во учебната 2002/2003 година, 457 ученици во учебната 2009/2010 година), музичко училиште, пошта, Дом на култура и спорт, библиотека, шопинг центар, 3 продавници за храна, куќи, продавница за градежни материјали, 2 кафулиња, 2 ресторани и кафеана. Низ градот минуваат неколку возови и окружни автобуски линии. Во просториите на поранешната градска болница се сместени Центарот за матични лекари, непрофитната медицинска организација Антсла Хаигла МТУ (лабораториски тестови, физиотерапија, масажа, радиографија и ултразвучни прегледи) и дом за нега со 20 кревети.
Железничката станица Антсла престанала со работа во раните 2000-ти.
5 Збратимени градови
* Перхо, Финска
* Уусикаупунки, Финска
6 Наводи
Золтан Лунка

Золтан Лунка (роден на 22 мај 1970 година во Миеркуреа Нирајулуи, Романија) бил професионален боксер, кој освоил бронзен медал во категоријата мува на Летните олимписки игри 1996 година за Германија. Една година претходно, на Светското првенство во аматерски бокс во 1995 година во Берлин, тој ја освоил светската титула.
1 Олимписки резултати
* Го победил Мартин Кастиљо (Мексико) со 13-7
* Го совладал Херменсен Бало (Индонезија) со 18-12
* Го победил Мехди Асус (Алжир) со 19-6
* Загубил од Булат Џумадилов (Казахстан) со 18-23
2 Професионална кариера
Лунка станал професионалец во 1996 година, губејќи ја својата единствена значајна борба, против носителот на титулата WBO во мува категорија, Фернандо Монтиел. Монтиел победил со ТКО во 7. Лунка се повлекол по мечот со резултат 21-2-0.
Џими Ривиер

''Џими Ривиер'' е француски драмски филм од 2011 година во режија на Теди Луси-Модест.
1 Заплет
Џими Ривиер бил страстен за Тајландски бокс (Muay Thai). Тој барал можен живот каде што би можел да ја помири својата вера и љубовта кон Соња, млада муслиманска девојка, исто така вљубена во него. Но, Џими е исто така нервозен млад циган во потрага по идеали и измачуван од сомнежи, тој живеел во неговиот камион опремен со кревет, недалеку од неговото семејство со приколки.: мајка му и сестра му се венчале без љубов. Неговото претворање во пентекостализам, многу наметлива и фундаментална гранка во протестантството го навело да се преиспита себеси за неговите две страсти.: боксот и Соња. Навистина, Пентекосталците веруваат дека за да станат подобри луѓе, мора да се откажат од насилството и желбата. Под притисок на заедницата, Џими се смирил но се борел да ја усогласи својата волја и дела. Џина, неговиот боксерски тренер постојано го потсетувал и се обидувал да го врати на неговата спортска страст.
2 Улоги
Гијом Гуи како Џими Ривиер
Беатрис Дале како Џина
Хафсија Херци како Соња
Серж Риабукин како Хосе
Памела Флорес како Бека
Џеки Патрак како Езекиел
Ханаан Маргерит како Марио
Надја Деспосито како Тереза
Кевин Дебар како Кевин
Дејвид Рибеиро како Исак
Фани Турон како Неси
Абдулае Фофана како Алфа Диало
Око Хајдара како Фатим
Пол Андреј како Роки
Џеси Метбах како Џон
Марвин Хоспис како Нино
Клемент Шевалие-Буске како Климент
Мејли Флорес како Кристал
Марџори Џејлет како Марџори
Стефани Луси како Стефани
Жак Фиески како Префектот
3 Признанија
Награда, Категорија, Примател, Резултат
Награда Цезар, Награда Цезар за најнадежен глумец, Гијом Гуи, номиниран
Награда Лумиер, Награда Лумиер за најнадежен глумец, номиниран
4 Наводи
Кармен (1942 филм)

''Кармен'' е француско-италијански музички драмски филм во режија на Кристијан-Жак и со Вивиен Романс, Жан Мара и Лисјен Кодел во главните улоги. Станува збор за верзија на познатата опера. Иако е снимен во 1942 година, тој бил објавен дури во 1944 година во Франција и 1945 година во Италија.
Тој бил еден од најпопуларните филмови во Франција во 1945 година со приеми од 4.277.813.
Филмските сетови биле дизајнирани од уметничкиот директор Роберт Гис. Снимен е во студиото Скалера во Рим.
1 Улоги
* Вивиен Романс како Кармен
* Жан Мара како Дон Хосе
* Лисјен Кодел како Гарсија
* Жулиен Берто како Лукас, ле матадор /Лукас, матадор
* Жан Брошар како Лилас-Пастија
* Жорж Туреј како Данкаир
* Адријано Римолди како Маркез, поручник на змејовите / Маркез,Поручник на змејовите
* Ели Парво како Памела
* Марио Галина како Трговец / Трговец
* Маргерит Морено како Циганка / Ромка
* Бернард Блиер како Ремендадо
2 Библиографија
* Анат Зангер. ''Филмски преработки како ритуал и маскирање: од Кармен до Рипли'' . Амстердам универзитетски прес, 2006 година.