Перси Фосет

Перси Харисон Фосет (''Орден од Редот на истакната услуга)'' (18 август 1867 година – за време или по 1925 година) бил британски географ, артилериски офицер, картограф, археолог и истражувач на Јужна Америка. Фосет исчезнал во 1925 година (заедно со неговиот најстар син Џек и еден од пријателите на Џек, Рали Римел) за време на експедицијата за да се најде „ З “ - неговото име за антички изгубен град за кој тој и други верувале дека постои во џунглите во Бразил.
1 Живот
1.1 Ран живот
Перси Фосет е роден на 18 август 1867 година во Торки, Девон, Англија, во семејството на Едвард Бојд Фосет и Мајра Елизабет (родено Макдугал). Фосет го доби своето рано образование на Комерцијалниот колеџ Њутн Абот, заедно со спортистот и новинар Бертрам Флечер Робинсон. Таткото на Фосет, кој е роден во Индија, бил член на Кралското географско друштво (RGS), додека неговиот постар брат, Едвард Даглас Фосет (1866–1960), бил планинар, источен окултист и автор на филозофски книги и популарни авантуристички романи.
Фосет присуствувал на Кралската воена академија, Вулвич како кадет и бил назначен како поручник на Кралската артилерија на 24 јули 1886 година. Истата година, Фосет ја запознал својата идна сопруга, Нина Агнес Патерсон, со која се оженил во 1901 година и имал два сина, Џек (1903-?1925) и Брајан (1906-1984) и една ќерка, Џоан (1910-2005). На 13 јануари 1896 година, бил назначен за аѓутант на артилериските доброволци на 1. Корнвол (војводата од Корнвол), и бил унапреден во капетан на 15 јуни 1897 година. Подоцна служел во Хонгконг, Малта и Тринкомале, Цејлон.
Фосет се приклучил на RGS во 1901 година, со цел да студира за геодет и изработка на карти. Подоцна, работел за британската тајна служба во Северна Африка додека го следел занаетот на геодет. Служел за воената канцеларија на островот Спајк во округот Корк од 1903 до 1906 година, каде што бил унапреден во мајор на 11 јануари 1905 година. Тој станал пријател со авторите Сер Хенри Рајдер Хагард и Сер Артур Конан Дојл; вториот ги користел Амазонските теренски извештаи на Фосет како инспирација за неговиот роман ''„Изгубениот свет“''.
1.2 Рани експедиции
Првата експедиција на Фосет во Јужна Америка била во 1906 година (тој бил испратен на служба таму на 2 мај) кога на 39-годишна возраст отпатувал во Бразил за да мапира област на џунгла на границата со Бразил и Боливија по налог на Кралско географско друштво. На Друштвото му беше наложено да ја мапира областа како трета страна непристрасна од локалните национални интереси. Тој пристигнал во Ла Паз, Боливија, во јуни. Додека бил на експедицијата во 1907 година, Фосет тврдел дека видел и застрелал долга џиновска анаконда, тврдење за кое бил исмеан од научниците. Тој пријавил и други мистериозни животни непознати за зоологијата, како што е мало куче слично на мачка со големина на лисичар, за кое тврдел дека го видел двапати, и џиновскиот пајак Апазаука за кој се вели дека отрул голем број локални жители.
Фосет направил седум експедиции помеѓу 1906 и 1924 година. Бил претежно пријателски настроен кон месното население преку подароци, трпение и љубезно однесување. Во 1908 година, тој го следел изворот на Рио Верде (Бразил) и во 1910 година патувал до реката Хит (на границата меѓу Перу и Боливија) за да го најде изворот, откако се повлекол од британската армија на 19 јануари. Во 1911 година, Фосет уште еднаш ги напуштил својот дом и семејството за да се врати во Амазон и да нацрта стотици милји неистражена џунгла, придружуван од неговиот доверлив, долгогодишен придружник во истражување, Хенри Костин, и биологот и поларен истражувач Џејмс Мареј. Тој, исто така, развил теорија дека урнатините на античкиот град, кој го нарекол „З“, лежат скриени во џунглата.
По експедиција во 1913 година, наводно тврдел дека видел кучиња со двоен нос. Овие можеби биле песови од Андите со двоносен нос.
Врз основа на документарното истражување, Фосет до 1914 година формулирал идеи за „изгубениот град“ што го нарекол „З“ (''Зед'') некаде во регионот Мато Гросо во Бразил. Тој теоретизирал дека некогаш постоела сложена цивилизација во регионот на Амазон и дека можеби преживеале изолирани урнатини. Фосет, исто така, пронашол документ познат како Ракопис 512, напишан по истражувањата направени во ''сертото'' на државата Баија и сместен во Националната библиотека во Рио де Жанеиро. Се верува дека е од португалецот Жоао да Силва Гуимарес, кој напишал дека во 1753 година открил урнатини на антички град кој содржел сводови, статуа и храм со хиероглифи; градот е опишан во многу детали без да се обезбеди одредена локација. Овој град станал секундарна дестинација за Фосет, по „З“.
На почетокот на Првата светска војна Фосет се вратил во Британија за да служи со Армијата како резервен офицер во Кралската артилерија, доброволно на должност во Фландрија и командувал со артилериска бригада и покрај тоа што имал речиси 50 години. Бил унапреден од мајор во потполковник на 1 март 1918 година, и добил три споменувања во испраќањата од фелдмаршалот Сер Даглас Хејг, во ноември 1916 година, ноември 1917 година, и ноември 1918 година, а исто така бил награден со Орден за заслуги во служба во јуни 1917 година.
По војната, Фосет се вратил во Бразил за да го проучува локалниот див свет и археологијата. Во 1920 година, тој направил соло обид да го бара „З“, но го завршил откако страдал од треска.
1.3 Завршна експедиција
Во 1924 година, со финансирање од група финансиери со седиште во Лондон, позната како „Ракавица“, Фосет се вратил во Бразил со својот најстар син Џек и најдобриот и долгогодишен пријател на Џек, Рали Римел, за истражувачка експедиција да го пронајде „З“. Фосет оставил инструкции дека ако експедицијата не се врати, не треба да се испрати спасувачка експедиција за спасувачите да не ја доживеат неговата судбина.
Фосет како човек со долгогодишно искуство во патување земал опрема како што се конзервирана храна, млеко во прав, пиштоли, ракети, секстант и хронометар. Неговите сопатници биле избрани поради нивното здравје, способност и лојалност еден кон друг; Фосет избрал само двајца придружници за да патува полесно и со помалку известување до домородните племиња, бидејќи некои биле непријателски настроени кон надворешните луѓе.
На 20 април 1925 година, неговата последна експедиција заминал од Кујаба. Покрај неговите двајца главни придружници, Фосет бил придружуван од двајца бразилски работници, два коња, осум мазги и еден пар кучиња. Последната комуникација од експедицијата била на 29 мај 1925 година, кога Фосет напишал, во писмо до неговата сопруга, дека бил подготвен да оди на неистражена територија само со Џек и Рали. Бил објавено дека ја преминувале реката Горно Шингу, југоисточна притока на реката Амазон. Последното писмо, напишано од кампот, ја дало нивната локација и генерално била оптимистичко.
Во јануари 1927 година, Кралското географско друштво ги прогласило мажите како изгубени, речиси две години по последната порака на партијата. Набргу по декларацијата на друштвото, имало излив на волонтери во обид да ги лоцираат изгубените истражувачи. Многу експедиции кои се обидувале да го пронајдат Фосет не успеале. Најмалку еден трагач загинал во обидот.
Многу луѓе претпоставувале дека локалните Индијанци ги убиле, бидејќи неколку племиња биле во близина во тоа време: Калапалос, последното племе што ги видело, Арумас, Суја и Ксаванте на чија територија влегувале. Според истражувачот Џон Хеминг, тричлената експедиција на Фосет била премалку за да преживее во џунглата и неговото очекување дека неговите индиски домаќини ќе се грижат за нив веројатно ги антагонизирало со тоа што не им донеле никакви подароци за да ја вратат нивната великодушност. Дваесет години подоцна, началникот на Калапало наречен Коматци им кажал на своите луѓе како биле убиени непожелните странци, но други мислеле дека се изгубиле и умреле од глад, а коските што ги обезбедил Коматци се покажало дека не биле на Фосет. Едмар Морел и Нило Велозо известиле дека претходникот на Коматци, началникот на Калапалос Изари, им рекол дека ги убил Фосет и неговиот син Џек, навидум пукајќи ги со стрели откако Фосет наводно го нападнал него и другите Индијци кога тие одбиле да му дадат водичи и носачи да ги однесат кај нивните непријатели Шаванте, а Ролф Бломберг рекол дека Изари му кажал дека Рали Римел веќе умрел од треска во логорот на Индијанците Курикуро. Малку поинаква верзија даѓа од Орландо Вилас-Боас, кој известил дека Изари му рекол дека ги убил сите тројца бели мажи со својот клуб утрото откако Џек Фосет наводно се здружил со една од неговите сопруги, кога тврдел дека Перси Фосет му удрил шлаканица откако началникот го одбил неговото барање за кануа и носачи за да го продолжи патувањето.
Калапало имале усна приказна за пристигнувањето на тројца истражувачи во која се вели дека тројцата отишле на исток, а по пет дена Калапало забележале дека групата повеќе не прави логорски огнови. Калапало велат дека најверојатно ги убило многу насилно племе. Сепак, и двајцата помлади биле куци и болни кога последен пат биле видени, а нема доказ дека биле убиени. Веројатно е дека тие починале од природна смрт во бразилската џунгла.
Во 1927 година, била пронајдена табличка со име на Фосет кај индијанско племе. Во јуни 1933 година, теодолитскиот компас кој му припаѓал на Фосет бил пронајден во близина на Индијанците Бациари во Мато Гросо од страна на полковникот Аницето Ботељо. Меѓутоа, табличката со име е од експедицијата на Фосет пет години порано и најверојатно била дадена како подарок на поглаварот на тоа индиско племе. Докажано е дека компасот бил оставен пред да влезе во џунглата на неговото последно патување.
1.3.1 Камп Мртов Коњ
Кампот Мртов Коњ, или Кампот на Фосет, е еден од главните кампови што Фосет ги направил на своето последно патување. Овој логор бил неговата последна позната локација. Од Кампот, Фосет ѝ напишал на својата сопруга за тешкотиите со кои се соочил тој и неговите придружници, неговите координати, неговите сомнежи во Рали Римел и плановите на Фосет за блиска иднина. Тој ја завршува својата порака со: „Не треба да се плашите од каков било неуспех. . .“
Едно прашање што преостана за Кампот Мртов Коњ се однесува на несовпаѓање во координатите што Фосет ги дал за кампот. Во писмото до неговата сопруга, тој напишал: „Тука сме во Кампот Мртов Коњ, географска ширина 11 степени 43' јужно и географска должина 54 степени 35' западно, местото каде што мојот коњ умре во 1920 година. ). Меѓутоа, во извештајот до Алијансата на северноамериканските весници тој ги дал координатите како.
Несовпаѓањето можеби е печатна грешка. Сепак, тој можеби намерно ја сокрил локацијата за да ги спречи другите да ги користат неговите белешки за да го пронајдат изгубениот град. Можеби тоа бил обид да се одвратат какви било обиди за спасување; Фосет изјавил дека доколку исчезне, не треба да се испрати спасувачка група бидејќи опасноста е преголема.
2 Постхумна полемика и шпекулации
2.1 Мислењето на Хенри Костин
Истражувачот Хенри Костин го придружувал Фосет на пет негови претходни експедиции. Костин го изразил своето сомневање дека Фосет ќе загине од рацете на домородните Индијанци, бидејќи тој обично уживал во добри односи со нив. Тој верувал дека Фосет подлегнал или на недостаток на храна или на исцрпеност.
2.2 Гласини и непроверени извештаи
Во текот на следните децении, различни групи организирале неколку спасувачки експедиции, без успех. Слушнале само разни гласини кои не можеле да се потврдат.
Додека една фиктивна приказна проценува дека 100 спасувачи загинале во неколку експедиции обидувајќи се да ја откријат судбината на Фосет, вистинскиот биланс бил само еден - единствен човек кој се осмелил сам да оди по него. Една од најраните експедиции бил командувана од американскиот истражувач Џорџ Милер Диот. Во 1927 година, тој тврдел дека пронашол докази за смртта на Фосет од рацете на Индијанците од Алоик, но неговата приказна била неубедлива. Од 1930 до 1931 година, Алоха Вандервел го користела својот хидроавион за да се обиде да слета на реката Парагвај во државата Мато Гросо за да го најде. По итно слетување и шест недели живеење со племето Бороро, Алоха и нејзиниот сопруг Валтер полетале назад во Бразил, без среќа. Експедиција од 1951 година откопала човечки коски за кои подоцна бил откриено дека не се поврзани со Фосет или неговите придружници. 
2.3 Наводните коски на Фосет
Во 1951 година, Орландо Вилас-Боас, активист за домородните народи, наводно ги добил преостанатите скелетни коски на Фосет и ги натерал научно да се анализираат. Анализата, наводно, потврдила дека коските се на Фосет, но неговиот син Брајан Фосет (1906–1984) одбил да го прифати тоа. Вилас-Боас тврдел дека Брајан бил премногу заинтересиран да заработува пари од книгите за исчезнувањето на неговиот татко. Подоцнежните научни анализи потврдиле дека коските не се на Фосет.
Во 1998 година, англискиот истражувач Бенедикт Ален разговарал со Индијанците од Калапало, за кои Вилас-Боас рекол дека признале дека ги убиле тројцата членови на експедицијата Фосет. Еден старешина на Калапало, Вајуви, за време на снименото интервју на Би-Би-Си со Ален, тврдел дека коските што ги пронашол Вилас-Боас пред 45 години, всушност не биле на Фосет. Вајуви, исто така, негирае дека неговото племе имало некаков удел во исчезнувањето на Фосетс. Ниту еден убедлив доказ не ја поддржува последната изјава. 
2.4 Приказна за Вили-Боас
Данскиот истражувач Арне Фалк-Роне патувал до Мато Гросо во текот на 1960-тите. Во една книга од 1991 година, тој напишал дека дознал за судбината на Фосет од Орландо Вилас-Боас, кој го слушнал тоа од еден од убијците на Фосет. Наводно, Фосет и неговите придружници доживеале несреќа на реката и ги изгубиле повеќето од подароците што ги донеле за индијанските племиња. Продолжувањето без подароци било сериозно прекршување на протоколот; бидејќи членовите на експедицијата биле сите повеќе или помалку сериозно болни во тоа време, племето Калапало со кое се сретнале решило да ги убие. Телата на Џек Фосет и Рали Римел беа фрлени во реката; Полковникот Фосет, кој се сметал за старец и затоа истакнат, добил соодветен погреб. Фалк-Рен го посетил племето Калапало и известил дека еден од членовите на племето ја потврдил приказната на Вилас-Боас за тоа како и зошто Фосет бил убиен.
2.5 Прстенот на Фосет
Во 1979 година, прстенот на Фосет бил пронајден во заложна куќа. Новата теорија е дека Фосет и неговите придружници биле убиени од бандити, а телата биле фрлени во река додека нивните работи биле ограбени.
2.6 Руски документарен филм
Во 2003 година, руски документарен филм, ''Проклетството на златото на Инките / Експедиција на Перси Фосет во Амазон'', бил објавен како дел од телевизиската серија ''Мистерии на векот'' . Меѓу другото, филмот ја нагласува неодамнешната експедиција на Олег Алиев на претпоставеното приближно место на последното место на Фосет и наодите, впечатоците и претпоставките на Алиев за судбината на Фосет. Филмот заклучува дека Фосет можеби ги барал урнатините на Елдорадо, град изграден од понапредни луѓе од другата страна на Андите, и дека членовите на експедицијата биле убиени од непознато примитивно племе кое немало контакт со модерната цивилизација.
2.7 Комуна во џунглата
На 21 март 2004 година, ''Обсервер'' објавил дека телевизискиот директор Миша Вилијамс, кој ги проучувал приватните трудови на Фосет, верувал дека Фосет немал намера да се врати во Британија, туку сакал да основа комуна во џунглата, заснована на теозофски принципи и обожавање на неговиот син Џек. Вилијамс детално го објаснил своето истражување во предговорот на неговата драма ''АмаЗонија'', првпат изведена во април 2004 година.
3 Во популарната култура
Во 2005 година, писателот на персоналот ''на Њујоркер'', Дејвид Гран, го посетил племето Калапало и известил дека тоа очигледно зачувало усна историја за Фосет, меѓу првите Европејци што племето некогаш ги видело. Во усната изјава се вели дека Фосет и неговата партија останале во нивното село, а потоа заминале, упатувајќи се кон исток. Калапалосите го предупредиле Фосет и неговите придружници дека ако тргнат на тој начин ќе бидат убиени од „жестоките Индијанци“ кои ја окупирале таа територија, но Фосет инсистирал да оди. Калапалос секоја вечер го набљудувале чадот од камперскиот оган на експедицијата пет дена пред да исчезне. Калапалосите реколе дека се сигурни дека жестоките Индијанци ги убиле. Написот исто така известува дека монументалната цивилизација позната како Кухикугу можеби всушност постоела во близина на местото каде што Фосет барал, како што неодамна било откриено од археологот Мајкл Хекенбергер и други. Наодите на Гран се подетални во неговата книга ''Изгубениот град З'' (2009).
Во 2016 година, Џејмс Греј напишал и режирал филмска адаптација на книгата на Гран, а Чарли Ханам глуми како Фосет.
Епизодата 133 од британскиот хорор подкаст ''„Архивите на Магнус“'' содржи измислена сметка дадена од Фосет во која ги опишувал настаните што се случиле на неговата последна експедиција.
4 Дела
* Фосет, Перси и Брајан Фосет (1953), ''Exploration Fawcett'', Phoenix Press (2001 reprint),
* Фосет, Перси и Брајан Фосет (1953), ''Изгубени патеки, Изгубени градови'', Фанк и Вагналс ASIN B0007DNCV4
* Фосет, Брајан (1958), ''Урнатини на небото'', Хачинсон од Лондон
5 Поврзано
* Изгубени истражувачи
6 Библиографија
* Фалк-Рен, Арне. (1991). ''Клоденс Форундерлиге Мистериер'' . Рот Форлаг.
* Флеминг, Питер . (1933) ''Бразилска авантура'', Синови на Чарлс Скрибнер
* Гран, Дејвид (2009) ''Изгубениот град на З: приказна за смртоносната опсесија во Амазон''* Леал, Хермес (1996), ''Enigma do Coronel Fawcett, o verdadeiro Indiana Jones'' ( ''Полковник Фосет: реалниот живот Индијана Џонс'' ; објавено на португалски)
* La GaЗette des Français du Paraguay, ''Перси Фосет - Un monument de l'Exploration et de l'Aventure en Amérique Latine - Expédition du Rio Verde'' - двојазичен француски espagnol - број 6, Année 1, Асунсион Парагвај.
* Scriblerius, CS (2015), „Percyfaw Code, тајното досие“ Објавено од AmaЗon.com.