procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Лајамон

Лајамон или Лејамон — англиски поет од крајот на 12 век/почетокот на 13 век и автор на „Брут“, значајно дело и прво кое ги претставило легендите за Артур и витезите од тркалезната маса во англиската поезија (првите песни за Артур биле од Французинот Кретјен де Троа).
Џ. Р. Р. Толкин го ценел како пренесувач на раните англиски легенди на начин споредлив со улогата што ја играл Снори Стурлусон во однос на исландската легенда.
1 Живот и влијание
Лајамон се опишал себеси во својата песна како свештеник кој живее во Арели Кингс во Вустершир. Неговата песна имала значајно влијание врз пишувањето за средновековната историја во Англија и развојот на литературата за времето на Артур, а последователно послужила и како инспирација за бројни подоцнежни писатели, вклучувајќи ги Томас Малори и Хорхе Луис Борхес.
2 Брут
''„Брут“'' (околу 1190 г.) е средноанглиска поема составена и преработена од Лајамон. Била именувана по митскиот основач на Британија, Брут од Троја. Содржана е во ракописите „Котон Калигула“ A.ix, напишани во првата четвртина од 13 век, и во „Котон Ото“ C.xiii, напишани околу педесет години подоцна (иако во ова издание е пократка). И двете се чуваат во Британската библиотека.
„''Брут“'' е долг 16.095 реда и ја раскажува историјата на Британија. Во голема мера бил базиран на англо-норманскиот ''„Роман за Брут“'' од Вас, кој пак бил инспириран од ''„Историја на кралевите на Британија“'' од Џефри Монмутски. Сепак, тој е подолг од обете и вклучува проширен дел за животот и подвизите на кралот Артур. Меѓу новиот материјал што го обезбедил Лајамон бил и извештај за раѓањето на Мерлин и друг извештај за потеклото на Тркалезната маса, како и детали за заминувањето на Артур со брод во Авалон за да биде излекуван од кралицата на вилите.
Делото било напишано во комбинација од алитеративен стих, кој потекнува од староанглискиот јазик, и рима, под влијание на ''„Роман де Брут“'' од Вас и често користен во подоцнежната средновековна англиска поезија.
3 Правопис на името
Уредниците и каталогистите од печатарската ера го пишувале неговото име на различни начини, вклучувајќи „Лајамон“, „Лазамон“ или „Лаумен“. Според Браунскиот универзитет сугерира формата „Лајамон“ е етимолошки неточна; Петтата меѓународна конференција за ''Брут'' на Браунскиот универзитет изјавила: „BL MS Cotton Caligula A.ix го пишува „ang „(третата буква се нарекува „јог“). BL MS Cotton Otho C.xiii го пишувал како ''Лауман'' и ''Лоуман''".
4 Поврзано
*''Падот на Артур'' од Џ. Р. Р. Толкин
5 Наводи
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
*.
Црква „Св. Христофор“ - Мартолци

Свети Христофор — нова селска црква во азотското село Мартолци, Македонија.
Црквата не е внатрешно уредена, нема никаков фрескоживопис, икони или иконостас.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа надвор од селото, покрај железничка пруга Велес-Битола во насока на соседното село Стари Град.
2 Архитектура
2.1 Фрескоживопис
Внатрешноста на црквата не е насликана.
2.2 Икони и иконостас
Црквата нема иконостас.
3 Галерија
4 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Мартолци
Карло Биоти

Карло Биоти (на италијански: ''Carlo Biotti'', Милано, 1901 – Аласо, 10 декември 1977) — италијански магистрат, претседател на кривичниот оддел на Миланскиот суд и подоцна судија во Касациониот суд на Италија. Неговата фигура е запаметена како симбол на независноста на судската власт и заштита на автономијата на судиската функција за време на најсилниот политички немир во Италија.
1 Биографија
Кариерата на Биоти била одбележана со судските настани по експлозијата на Пјаца Фонтана (1969). Особено, со смртта на анархистот Џузепе Пинели и со тужбата за клевета што ја поднесе комесарот Луиџи Калабрези против списанието ''Lotta continua'', што ја одбележа неговата кариера.
1.1 Случај Пинели
Во 1971 година Биоти бил назначен да го води случајот „Калабрези – Континуирана борба“, но бил отстранет со обвинение дека претходно изразил мислење за случајот Пинели.
Оваа одлука му нанела сериозна штета на неговата кариера и јавен углед.
Во 1975 година заменик-обвинителот Џерардо Д’Амброзио ја затвори истрагата, заклучувајќи дека смртта на Пинели не подлежи на кривична одговорност и го вовел поимот „активна епилептична криза“. Обвиненијата против Биоти биле подоцна прогласени за неосновани, а неговата работа била сметана за пример на лична и професионална цврстина против надворешниот притисок.
1.2 Ослободување
Во 1977 година Касациониот суд целосно го оправдал професионалното однесување на Биоти и ги прогласил за неосновани обвинувањата што довеле до неговото отстранување.
2 Наследство
Фигурата на Карло Биоти останува во центарот на дебатите за состојбата на судството во периодот на „Оловните години“ и за политичко-општествените немири во Италија. Неговата работа постојано се наведува како потсетник за важноста на независноста на судството од надворешни влијанија.
3 Во културата
Случајот Пинели и судската афера на Биоти биле прикажани во филмот ''Роман за масакр'' (2012), режиран од Марко Тулио Џордана.
4 Наводи
Лидија Капушевска-Дракулевска

Лидија Капушевска-Дракулевска — македонска книжевна критичарка и теоретичарка.
1 Животопис
Лидија Капушевска-Дракулевска (1962) е редовен професор по предметот компаративни поетики на Катедрата за општа и компаративна книжевност при Филолошкиот факултет „Блаже Конески” – Скопје. Член е на македонскиот ПЕН центар и на Друштвото на писателите на Македонија; на Здружението за компаративна книжевност на Македонија, на Европската мрежа за компаративни проучувања (REELC) и на Меѓународната асоцијација за компаративна книжевност (AILC). Објавува есеи и студии од областа на книжевната фантастика, толкување на поетски текстови и компаративно проучување на книжевните феномени.
2 Библиографија
;;Објавени книги
* Во лавиринтите на фантастиката (1998, II изд. 2004)
* Поетика на несознајното (2001)
* Поетика на изненадувањето (2003)
* Маргарита по трагите на Мајсторот (2006)
* Калеидоскоп: студии и есеи (2011)
* Созвучја (2015)* Мозаик од гласови (2018)* Авторот во огледало (2021);;Приредени книги (заедно со други автори)
* Антологија на светската лирика (1994, заедно со М. Бојаџиевска)* Ден во Скопје, антологија на скопски раскази (1998)
* Куќа – цел свет, избор од македонската поезија (2004, на македонски и на англиски јазик), Влада Урошевиќ
* Непредвидени прошетки (избор поезија / избор раскази). Избор и предговор (2008), Иван Џепароски
* Волја за мисла (избор поезија). Избор и предговор (2008)
* Тешка ноќ, антологија на современиот македонски фантастичен расказ (2009)
* Al seen vlinder een gedicht wordt (Moderne Macedonische poёzie) – Кога пеперугата станува песна, избор од македонската современа поезија на фламански (2010, заедно со В.Мартиновски)
* Poesia Macedonia Contemporanea en Español (избор од македонската современа поезија на шпански јазик)
* The Macedonian PEN Review, 2011-2012
* Антологија на светската поезија, том IV (XVIII-XIX век: од Греј до Тагоре), (2015)
* Блаже Конески, Македонскиот XIX век. Целокупни дела на Блаже Конески (критичко издание во редакција на акад. М. Ѓурчинов и акад. К. Ќулавкова), том 6 (2020, заедно со Анастасија Ѓурчинова и Бобан Карапејовски)
Горни Адровац

Горни Адровац (|Горњи Адровац) — населено место во општината Алексинац Нишавски Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 67 жители. Во селото се наоѓа руската црква каде е погребен полковник Николај Рајевски, доброволец во српско-турската војна 1876-1878. година, кои послужил како главниот лик гроф Вронски на Лав Толстој во романот Ана Каренина.
1 Поврзано
* Ана Каренина
* Алексинац
* Нишавски Управен Округ
* Јужна Србија
Делиград

Делиград (поранешно име ''Јабуковац'') — населено место во општината Алексинац Нишавски Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 120 жители. Во Првото српско востание во селото беше водене двете битки (1806. и 1813. година). Тука беше создадена фронтовска линија од македонски доброволец од Маврово, Вуча Жикиќ.
1 Поврзано
* Алексинац
* Нишавски Управен Округ
* Јужна Србија
Истражување на зандани

Истражување на зандани (|dungeon crawl или ''dungeon crawler'', дословно: „ползење низ зандани“) — вид сценарио и жанр во столните и компјутерските игри со улоги. Претставува лавиринтообразна подземна област (пештера, древен храм, катакомби итн.), низ која патуваат јунаците, уништувајќи ги чудовиштата што живеат во неа и собирајќи разни видови богатства.
Сценариото на играта со улоги изградено на патување низ зандани, таканареченото ''dungeon crawl'' (од англ. „ползење низ зандани“), е исклучително едноставно, а со тоа и широко распространето. Тоа може да биде многу привлечно за играчите што сакаат целосно да се сосредоточуваат на битките и акцијата. Изразот „истражување на зандани“ понекогаш се користи во одречна смисла, бидејќи сценаријата во занданите се лишени од некаква смислена приказна, а често и од логична постојаност. Меѓутоа, од средината на 2000-тите, заживувањето на старата школа во столните игри со улоги станала значајна појава, која го преиспитува пристапот кон занданите во игрите, сметајќи ги како генератор на приказна, чија иницијатива за користење е во рацете на играчите.
Некои игри, и столни и компјутерски, ги пародираат принципите на истражување на зандани. На пример, пародичната столна игра со карти „Манчкин“ го исмева, а се продава под мотото „Убиј чудовишта, грабни богатства, намести им на пријателите“.
Многу компјутерски игри со улоги се сведуваат целосно на истражување на зандани или вклучуваат месни сценарија од соодветниот тип. Така, повеќето игри од жанрот roguelike се направени според овој принцип. Во таквите игри, јунакот влегува во зандана, се бори со чудовишта, собира вредни предмети; на крајот од занданата може да го чека „бос“, чија победа е наградена со особено вредни предмети. Ако јунакот ја напушти занданата и повторно влезе во неа, чудовиштата, ковчезите со богатство, стапиците и слично повторно се појавуваат на истите места или се создаваат по случаен избор на случајни положби; во многу игри, самата зандана може да се создаде по случаен избор. Сето ова го поттикнува играчот да ја посетува занданата одново и одново. Покрај тоа, малата веројатност за добивање некои ретки предмети и појава на ретки чудовишта го тера играчот да ја „чисти“ занданата одново и одново со надеж дека ќе го добие посакуваното.
1 Особености
Значаен придонес во развојот на концептот на истражување на зандани дал творецот на столната игра ''Dungeons & Dragons'', Гари Гајгакс. Со текот на времето, местата во игрите, очигледно намерно создадени за играчите да ги „чистат“, го добиле името Гајгаксови зандани и често биле пародирани, вклучително и во други игри како ''Манчкин''.
Меѓу компјутерските игри, истражувањето на зандани најчесто се среќава во жанрот roguelike. Фантастичните Action RPG исто така често користат патувања и битки во зандани. Примери за такви игри се ''Legend of Grimrock'' и игрите од серијалот ''Diablo''. Врвот на популарноста на истражувањето на зандани се случил во 1980-тите, кога излегле нивните класични примери како ''Wizardry'', ''The Bard's Tale'', ''Cosmic Soldier'', ''Might and Magic'', ''Megami Tensei'', ''Phantasy Star'', ''Dungeon Master'' и слични.
Minecraft Dungeons

''Minecraft Dungeons'' — компјутерска игра во жанрот истражување на зандани од 2020 г., развиена од Mojang Studios и Double Eleven, а издадена од Xbox Game Studios. Таа е спиноф на компјутерската игра ''Minecraft'' и била издадена за Nintendo Switch, PlayStation 4, Windows и Xbox One во мај 2020 г. Исто така, била адаптирана во аркадна игра од Raw Thrills, со аркадна верзија објавена во мај 2021 г. Развојот на играта подоцна бил прекинат на 30 ноември 2022 г.
''Minecraft Dungeons'' добила потврдни одзиви, при што повеќето критичари ја оцениле играта како забавна и привлечна, пофалувајќи ги нејзините визуелни елементи и музика. Меѓутоа, нејзиниот едноставен играчки процес и употребата на процедурално создавање наишле на мешан прием, а нејзината кратка приказна и недостатокот на длабочина биле критикувани.
1 Играчки процес
Играта се разликува од ''Minecraft'' по тоа што во неа нема изработка на предмети и нема можност за кршење или поставување блокови. Дејството на играта се одвива во три света (Горниот Свет, Долниот Свет, Крајот), каде што играчот истражува случајно создадени карти, во кои, пак, се појавуваат мобови и босови, а исто така, во играта има мали загатки и потрага по богатства.
Играчот може да користи какво било најдено оружје, артефакти или оклоп.
2 Развој
''Minecraft Dungeons'' е развиена од компанијата Mojang Studios на погонот Unreal Engine.
По успехот на оригиналната ''Minecraft'', Mojang Studios размислувал за други можности што би можеле да донесат нешто ново во вселената на ''Minecraft''. Експериментирајќи со различни идеи, првично била наменета за едноиграчка игра во жанрот истражување на зандани, вдахната од серијалот ''The Legend of Zelda'' за Nintendo 3DS. Меѓутоа, од многу функции морале да се откажат додека играта почнала да добива јасни одлики. Според директорот на играта, Монс Олсон, играта била вдахната од ''Diablo'' и ''Torchlight'', како и од ''Warhammer: End Times — Vermintide'' и ''Left 4 Dead''.
Мариовска Околија

Мариовска Околија ― поранешна околија во Македонија, која постоела во периодот 1945-1947.
1 Историја
Мариовската Околија била основана во 1945 година. Таа била дел од Битолскиот Округ и седиште на околијата било во Маково. Нејзини составни месни народни одбори (општини) биле Бешиште, Брник, Будимирци, Вепрчани, Витолиште, Градешница, Дуње, Кален, Крушевица, Маково, Мојно, Старавина и Чаниште. Во 1947 година, според новата административна поделба, Мариовската Околија била укината на сметка на соседните и проширени Битолска Околија и Прилепска Околија.
Зандана

Зандана (|zindan) или темница — ќелија или просторија во која затворениците се држат, претежно под земја; подземен затвор.
Најчесто се поврзуваат со средновековните замоци, иако асоцијацијата со мачењето веројатно повеќе се должи на ренесансниот период. Ублиетот е вид зандана до која може да се пристапи само преку отвор на најгорниот дел од таванот. Сликата за темни, влажни зандани како сцена на долготрајна осаменост и ужасна суровост исклучително многу се користи во денешно време.
1 Историја
Мал број нормански донжони во англиските замоци на почетокот имале и затвор, но тие се почести во Шкотска. Затворањето во зандани не било честа казна во текот на средниот век, па така повеќето затвореници чекале нерешени случаи или извршување на пресуда, или биле затворени поради политички причини.
Затворениците со висок статус, како на пример благородниците, во суштина не биле држени во зандани, туку живееле до одреден степен удобно во соби низ замоците. Лондонската кула е познат затвор за политички затвореници, а во замокот Понтефракт престојувале Томас Ланкастерски (1322), Ричард II (1400), Џејмс I Шкотски (1405 — 1424) и Шарл, војводата Орлеански (1417 — 1430).
Наменски изградени затворски ќелии во замоците се среќаваат сѐ почесто по XII век, кога се граделе во објектите околу портите, при што често под нив имало и големи ублиети.
2 Карактеристични црти
Иако многу вистински зандани претставуваат едноставно празна соба со тешка врата или влезен отвор, нивното користење за мачење, како и нивната асоцијација со општочовечкиот страв од затворање во темнина и под земја, ги прават занданите силна метафора за голем број контексти. Занданите се поврзуваат со подземни комплекси од ќелии и соби за мачење. Како последица на тоа, бројот на затворските простории во замоците често се преувеличува за да се разбуди интересот на туристите. Многу од собите, опишани како зандани или ублиети, се всушност складишта, цистерни за вода, па дури и тоалети.
Пример за популарниот поим „ублиет“ (фр. ''oubliette'', „заборавено место“) е исклучително клаустрофобичната ќелија во занданата на Цезаровата кула на замокот Ворик, Средна Англија. Пристапот до ќелијата претставува дупка во таванот, затворена со метална решетка. Дури и да се свртиш (или воопшто да се движиш) би било речиси невозможно во оваа минијатурна соба.
Париз, кога цвркоти

„Париз кога цвркоти“ (англиски: ''Paris When It Sizzles'') – филм на режисерот Ричард Квин (Richard Quine) од 1964 година. Главните улоги ги играат: Одри Хепберн (Audrey Hepburn), Вилијам Холден (William Holden), Грегоар Аслан (Grégoire Aslan), Ноел Кауард (Noël Coward) и Тони Кертис (Tony Curtis).
1 Синопсис
Една млада секретарка му помага на да ја разбие креативната блокада. Него го прогонува филмскиот продуцент Александер Мејерхајмер (го игра Кауард) го прогонува холивудскиот сценарист Ричард Бенсон (го игра Холден), притискајќи го да го доврши сценариото за филмот „Девојката која ја украде Ајфеловата кула“ при што му дава ултиматум од два дена да ја заврши работата. Бенсон веднаш ја вработува секретарката Габриел Симпсон (ја игра Хепберн), која се труди да му помогне да ја разбие креативната блокада, а набрзо меѓу нив се раѓа љубов...
Лобера (меч)

Мечот Лобера (|la espada lobera, буквално: „меч што убива волци“) — симбол на моќ што го користел Свети Фердинанд III Кастиљски.
1 Историја
Лобера бил мечот на Свети Фердинанд III, крал на Кастиља од 1217 година и крал на Леон од 1230 година. Тој ја завршил работата што ја вршел неговиот дедо по мајка Алфонсо VIII Кастиљски и ја консолидирал Реконквистата. Во 1231 година, тој трајно ги обединил Кастиља и Леон. Се сметал за примерен витез во своето време. Папата Инокентиј IV го нарекол „непобедлив шампион на Исус Христос“. Мечот, заедно со сферата на Фердинанд и самиот Фердинанд се прикажани на грбот на Фудбалскиот клуб Севиља.
2 Етимологија
Лобера е шпански збор што значи ''ловец на волци''.
3 Опис
Лобера, кован од челик, има сечило од 80 см и сребрени украси. Тоа е мошти што се чува во Мадриската кралска палата во Севиљската катедрала.
Брод на духови (филм од 2002)

Брод на духови (|Ghost Ship) — американски филм на ужасите за натприродното, режиран од Стив Бек. Главните улоги ги играат Гејбриел Берн, Џулијана Маргулис и Дезмонд Харингтон.
Премиерата на филмот се одржала во САД и Канада на 25 октомври 2002 г.
1 Содржина
Во оддалечен регион на Беринговото Море, екипаж за спасување бродови ги открива морничавите остатоци од голем патнички брод за кој се мислело дека е изгубен повеќе од 40 години. Откако ќе се качат на бродот, екипажот мора да се соочи со неговото ужасно минато и да влезе во конечна борба за своите животи.
2 Улоги
Џулијана Маргулис, Морин Епс
Гејбриел Берн, капетан Шон Марфи
Рон Елдард, Доџ
Дезмонд Харингтон, Џек Фериман
Карл Урбан, Мандер
Исаија Вашингтон, Грир
Алекс Димитријадес, Сантос
Емили Браунинг, Кејти Харвуд
Боб Руџеро, капетан Руџеро
Франческа Ретондини, пејачката Франческа
Старомоден

Старомоден (|Old fashioned) или олд фешн — коктел аперитив на Меѓународната асоцијација на шанкери. Се меша во чаша на база на бурбон или ’ржано виски. Како гарнир се украсува со парче портокал и коктел вишна. Влегува во списокот на официјални коктели на Меѓународната асоцијација на шанкери (МАШ), во категоријата „Незаборавни“ (англ. ''Unforgettables'').
1 Припрема
Коктелот се подготвува во посебна чаша „старомоден“, наречена по името на пијалакот. На дното на чашата се става коцка шеќер, се додава капка битер и малку сода. Сѐ се притиска со толчник. Потоа се додава мраз и се истура алкохолот. Чашата се украсува со парче портокал и коктел вишна.
2 Историја
Во 1806 г., зборот „коктел“ за првпат се појавил во печатот, определен како мешавина од алкохол, битер, вода и шеќер. Во 1833 г., сличен опис бил даден за коктел што се служел во Њујорк и бил украсен со морско оревче. Во 1860 г., коктелот се мешал и на база на апсинт, кирасо и други ликери. Првичниот рецепт се вратил во баровите со појаснувањето „old-fashioned“, односно „старомоден“. Најпопуларниот рецепт станале мешавините со виски, при што почесто изборот паѓал на ’ржано виски, отколку на бурбон. Притоа, во 1882 г. рецептот за коктелот одговарал на описот од пред 70 години: мешавина од алкохол, битер, вода и шеќер.
Традиционално се верува дека името „олд фешн“ за првпат било користено за коктел на база на бурбон во клуб Пенденис, клуб на џентлмени основан во 1881 г. во Луисвил, Кентаки. Се тврди дека рецептот бил измислен од шанкерот на овој клуб во чест на полковникот Џејмс Пепер (1867 — 1906), производител на бурбон. Преку шанкерот, коктелот стигнал до барот на хотелот „Волдорф Асторија“ во Њујорк.
Санмартинова заоблена сабја

Санмартиновата заоблена сабја — историско оружје што го користел Хозе де Сан Мартин.
1 Историја
Сан Мартин ја стекнал заоблената сабја за време на неговиот престој во Лондон, кратко откако ја напуштил Шпанија и пред да се упати кон Јужна Америка. Подоцна, Сан Мартин ја вооружал својата коњаничка единица гренадири со слично оружје, кое го сметал за идеално за коњанички напади.
По повлекувањето на Сан Мартин во Европа, по Гвајакилската средба, оружјето останало во градот Мендоса во рацете на семеен пријател. Во последователно писмо, неговиот зет, Маријано Балкарсе, бил замолен да му ја испрати сабјата во Европа, и таа останала во негова сопственост сè до неговата смрт на 17 август 1850 година.
Пред да неговата смрт, Сан Мартин му ја подарил својата сабја на гувернерот Хуан Мануел де Росас. Маријано Балкарсе го напишал следново за да ја соопшти веста.
Росас, пак, му ја оставил сабјата на својот пријател Хуан Непомучено Тереро, а по неговата смрт на неговата сопруга, а потоа на нивните синови и ќерка по редослед на возраст. Така, сабјата преминала во сопственост на Максимо Тереро и Мануела Росас по смртта на Росас, бидејќи Хуан Тереро починал претходно.
Во 1896 година, Адолфо Каранца, директор на Националниот историски музеј, побарал од нив да ја донираат Санмартиновата сабја на што тие се согласиле. Таа била вратен од Лондон во Буенос Аирес, пристигнувајќи на 4 март 1897 година за да се чува во Националниот историски музеј.
1.1 Кражба
Сабјата останала таму до 2 август 1963 година, кога била украдена од членови на Перонистичката младина. Неколку дена подоцна била пронајдена и привремено во сопственост на коњаничкот гренадирски полк, сè до нејзинито враќање во музејот.
Сабјата повторно била украдена на 19 август 1965 година и повторно вратена неколку дена подоцна. Во тоа време, на полкот му било доделено конечно старателство, а сабјата била сместена во заштитено газебо изградено за таа цел, донирано од градот Буенос Аирес. Заоблената сабја останала таму оттогаш.
2 Наводи
*
Карл Урбан

Карл-Хајнц Урбан (|Karl-Heinz Urban; р. Велингтон, 7 јуни 1972 г.) — новозеландски филмски и телевизиски глумец, најпознат по улогите на Судијата Дред во британскиот филм „Дред“, д-р Леонард Мекој во „Ѕвездени патеки“, Еомер во трилогијата „Господарот на прстените“, Цезар и Купидон во серијата „Зина: Принцезата воин“, Косачот во филмот „Пропаст“, како и по улогата на Били Бучер во серијата „Момците“.
1 Животопис
Карл-Хајнц Урбан е роден во новозеландскиот град Велингтон, во семејство на германски емигрант, сопственик на кожарска работилница. На осумгодишна возраст, за првпат се појавил во телевизиски емисии. Учел во црковно училиште, а се запишал на Викторијанскиот универзитет во Велингтон, кој не успеал да го заврши поради неговата кариера во кино што брзо се развивала.
Неговата прва филмска улога била во полициската драмска серија „Ајкула во паркот“ во 1991 г. Во 1993 г., на Карл му била понудена улога во серијата „Шортланд стрит“. Во средината на 1990-тите, се приклучил на глумечката екипа на американските телевизиски серии „Зина: Принцезата воин“ и „Херкул: Легендарните патувања“, кои се снимале низ целиот свет. Важна улога за кариерата на Карл била улогата на земјоделец во „Цената на млекото“ (2001), благодарение на која го препознале гледачите ширум светот.
Црква „Св. Никола“ - Трговиште (Србија)

Свети Никола (полн назив: Свети отец Никола Мирликиски Чудотворец; |Црква Светог оца Николаја Мирликијског Чудотворца) — православна црква во селото Трговиште, југоисточна Србија. Влегува во состав на Врањската епархија на Српската православна црква.
Храмот е посветен на Свети Никола и изграден е околу 1925 г. Од 1945 до 1978 г. тогашната власт ја конфискувала и користела за други цели. По судсксиот спорт од 1987 г. црквата е повторно ставена во богосложбена функција.
Обновата на црквата почнала со доаѓањето на врањскиот епископ Пахомиј во 1992 г. По нејзината реконструкција и враќањето на нејзината духовна улога, Пахомиј во 1997 г.повторно ја осветил. Иконостасот има 37 икони, а изработен е меѓу 1926 и 1928 г.
Целосната обнова на црквата започнала во 2001 г. Од 2002 до 2004 г. е подигнат и парохискиот дом. Обновата завршила во 2016 г. со изработката на надворешната фасада и внатрешноста на црквата со средства од Владата на Србија и Општина Трговиште.
1 Поврзано
* Врањска епархија
Лазар Пајаков

Лазар Пајаков (1860–1910) е бугарски политичар, учител и економист од Народнолибералната партија.
Роден е во Габрово како Лазар Цонев Ненов, а го посвојува вујко му Станчо Пајаков, кој му обезбедува добро образование. Завршува Роберт колеџ во Цариград (1878) и Високото трговско училиште во Париз (1883). Предава во Солунската бугарска машка гимназија (1884–1886), каде го реорганизира наставниот процес, и во Трговската гимназија во Свиштов (1887–1893), издавајќи го првото бугарско економско списание „Промишленост“. Од 1895 до 1902 година е претседател на Варненската трговско-индустриска комора и раководи со филијалата на банката „Гирдап“ во Варна.
Од 1903 до 1908 година е министер за финансии во неколку влади.
Шрапнел

Шрапнел или шрапнела — вид артилериско зрно за гаѓање на жива сила и авиони.
1 Историја
Шрапнелот го измислил британскиот генерал Хенри Шрапнел (Henry Shrapnel) во 1784 година, по кого е именуван во 1852 година (дотогаш во Велика Британија се викал spherical case shotили сферичен картеч. Првпат бил употребен во 1804 година.
2 Општи одлики
Зрното содржи многу железни или оловни куглички и фитил кој може да се дотера (темпира) да експлодира на одредена висина во воздухот, пред целта. Зрнцата летаат во облик на инка чија должина е поголема од нејзината ширина. Во последно време, шрапнелите се заменети со темпирана граната.
Паднато лисје

„Паднато лисје“ (фински: ''Kuolleet lehdet'') – филм на режисерот Аки Каурисмеки (Aki Kaurismäki) од 2023 година. Каурисмеки е автор и на сценариото, а главните улоги ги играат: Алма Појсти (Alma Pöysti), Јуси Ватанен (Jussi Vatanen) и Алина Томников (Alina Tomnikov). Директор на фотографијата е Тимо Салминен. Оваа романтична комедија е четвртиот дел на работничкиот циклус на Каурисмеки. Филмот се натпреварувал во службената конкуренција на Канскиот филмски фестивал, каде ја освоил наградата на жири-комисијата.
1 Синопсис
Анси и Холапи се двајца осамени луѓе кои една ноќ случајно се среќаваат во Хелсинки и се обидуваат да ја пронајдат првата, единствената и најголемата љубов на своите животи. Нивниот пат кон целта е отежнат од алкохолизмот на Холапи, од загубените телефонски броеви, од тоа што не ги знаат меѓусебните броеви и адреси и од општата склоност на животот да им поставува пречки на оние кои ја бараат среќата....
Мушутиште

Мушутиште (''Муштиште'', |Mushtisht) е населено место во општината Сува Река, Призренскиот Округ, Косово. Според пописот од 2024 година имало 2.512 жители. Селото е мнозински албанско. После Косовска војна српско (торлачко) население се иселувало. Средновековни манастирот и црквите кое се наоѓале во селото биле срушени.
;Етнички состав во пописот од 1981 година (4.166 жители)
1 Поврзано
* Сува Река (Косово)
* Призрен (округ)
Сакам да ти го изедам панкреасот

''Сакам да ти го изедам панкреасот'' (|君の膵臓をたべたい) — семрежен роман, првично објавен од Јору Сумино во 2014 г. на семрежната страница Shousetsuka ni Narou. Во 2015 г., издавачката куќа Futabasha го забележала и наскоро романот бил објавен во печатен облик. Илустрацијата за корицата била нацртана од уметникот со псевдоним loundraw. Врз основа на романот, излегле три адаптации. Манга-адаптацијата излегувала од август 2016 до мај 2017 г. Адаптацијата во вид на долгометражен игран филм излегла во јули 2017 г., а долгометражниот анимиран филм во септември 2018 г.
1 Содржина
Пролет. Април, време кога цутот на црешите е прикрај. Тој е осамен средношколец што избегнува блиски контакти со другите. Еден ден, во болницата, наоѓа чудна книга на чија корица рачно е напишан насловот „Живеам, умирајќи“.
Книгата се испоставува дека е дневник на неговата популарна соученичка Сакура Јамаучи. Во него дознава дека Сакура страда од неизлечива болест на панкреасот и дека ѝ остануваат уште помалку од една година живот. Главниот лик станува единствениот човек, покрај нејзиното семејство, кој знае за нејзината состојба. Меѓутоа, Сакура не очајува, туку се обидува да живее најнормален и исполнет живот што може. И покрај нивните сосема различни карактери, момчето решава да остане со неа. Поминувајќи време со оваа весела и непредвидлива девојка, недружељубивиот главен лик почнува постепено да се менува.
2 Ликови
„Јас“ (јап. ''「僕」'') / Харуки Шига (јап. ''志賀春樹)'' — главниот лик на приказната, од чие гледиште се раскажува. Сѐ до последното поглавје, неговото име не се спомнува. Тој е осамено и повлечено момче, кое поголемиот дел од времето го поминува читајќи книги. Опишан е од околината како „незабележлив соученик“. Случајно го наоѓа дневникот на болеста на Сакура и станува еден од ретките луѓе што знаат за вистинската состојба на девојката. Потоа, тој и Јамаучи почнуваат да се зближуваат и поминуваат многу време заедно, и покрај тоа што момчето е вознемирено од претерано веселото и детско однесување на Сакура. Откако, по смртта на Сакура, ги прочитал последните страници од нејзиниот дневник посветени нему, Шига дознава за вистинските чувства на неговата другарка и за значењето на зборовите што таа ги кажала. Благодарение на Сакура и на времето поминато со неа, Харуки станува поотворен.
Сакура Јамаучи (јап. ''山内桜良'') — главната јунакиња на приказната и соученичка на Харуки. Таа е весела, отворена и полна со живот девојка, целосна спротивност на главниот лик. И покрај тоа што страда од неизлечива болест, се обидува да се однесува безгрижно. Води дневник на болеста во кој ги опишува настаните поврзани со дијагнозата. Откако Харуки ќе го најде, Јамаучи почнува да се дружи со него, надевајќи се дека ќе го скрати своето осамено време до нејзината смрт. Таа се заинтересирала за Харуки откако во него, покрај отуѓеноста, видела искреност и сила што ѝ недостигале. Сакура се сметала себеси за слаба девојка што не може да живее без да се потпира на другите. Се вљубува во Харуки.
Црква „Св. Никола“ - Оморани (селска)

Свети Никола — стара селска црква во азотското село Оморани, Македонија.
1 Местоположба
Црквата во близина на потегот Старо Село, каде некогаш се наоѓало селото Оморани, недалеку од десниот брег на реката Бабуна.
2 Историја
За црквата нема податоци кога била изградена, освен дека е подигната по 1601 година.
Според извршен увид во 2022 година во рамки на проект „Мониторинг на православното културно наследство“ било утврдено дека остатоци од црква не постојат и дека денес е видлива само трпезаријата кај селските гробишта.
3 Архитектура
Црквата е еднокорабна градба со полукружна апсида на исток и отворен трем на западната страна. Подоцна е целосно обновена, со што е изгубена нејзината споменична вредност. Единствени траги за нејзиниот изворен изглед има во документацијата на Националниот конзерваторски центар, каде се вели дека му припаѓала на поствизантискиот период и имала зачуван живопис во апсидата со претстава на Богородица Ширшаја и друг фрагмент десно од неа.
4 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Оморани
Збигњев Јанковски

Збигњев Јанковски(26 декември 1931 – 6 јули 2024 година) бил полски поет, писател, есеист, литературен критичар.
1 Живот и кариера
Збигњев Јанковски е роден во Бидгошч, во Кујавско-померанско војводство, Полска на 26 декември. 1931. Дебитирал како поет во 1956 година.Тој беше организатор и прв претседател на Литературниот клуб „Контакти“ во Рибник, организатор и претседател на Долношлезиско огранок на Здружението на полски морнари, аниматор на академскиот литературен круг формиран во базиликата Свети Никола во Гдањск. Три пати номиниран за Орфеј - поетска награда на K.I. Gałczyński.
Во 2016 година, Збигњев Јанковски беше награден со сребрениот „Медал за заслуги на културата – Глорија Артис“.
Делата на Збигњев Јанковски се преведени на англиски, германски, руски, шведски, грчки, француски, чешки, српски.,
Јанковски почина на 6 јули 2024 година, на 92-годишна возраст.
2 Избрани дела
*''Допир со пепел. Lyrical Miniatures'' (1959) ("Допир од пепел. Лирски минијатури")
*''Жар. Poem'' (1966) ("Жештина. Песна")
*''Gravity of the Sea'' (1970) ("Гравитација на морето")
*''Psalterz balticki. Избрани и нови песни'' (1974) ("Балтички псалтир. Избрани и нови песни")
*''Who lives'' (1980) ("Кој е жив")
*''Потопување. Поетски молитви“ (1980, 1981) („Потопување. Поетски молитви“)
* ''Навигација. Poemat'' (1983) („Превоз. Песна“)
* ''Pełne morza. Wybór wierszy'' (1987) („Отворено море. Избор од песни“)
* ''Spokojnie, wody'' (1991) („Опушти се, вода“)
* ''Четири лица на куќата. „Семејна антологија“ (1991) - заедно со Тереза ​​Ференц, Ана Јанко и Милена Виечорек („Четири лица на куќата. Семејна антологија“ (1991) - заедно со Тереза ​​Ференц, Ана Јанко и Милена Виечорек“)
*''Морето доаѓа од далеку. Молитви и други песни“ (1997) („Морето доаѓа од далеку. Молитви и други песни“)
* ''Słowo ostatnie i wciąż pierwsze. Wiersze wybrane i nowe'' (2000) ("The last word and still the first. Selected and new poems")
* ''Wielkie tło. Wiersze nowe 1999-2001'' (2001) ("Great background. New poems 1999-2001")
* ''Ciernie wody'' (2003) ("Water thorns")
* ''Odpływ. Sztuka ubywania'' (2005) ("Outflow. The art of declining")
* ''Biały delfin. Nowy wybór wierszy'' (2009) ("White dolphin. New selection of poems")
* ''Zaraz przyjdzie'' (2011) ("Coming soon")
* ''Biała przędza'' (2014) ("White yarn")
3 Избрани награди и номинации
* 1979 – Книга на годината во Гдањск 1978 за томот „Секој елемент. Избрани и нови песни“ („Книга на годината во Гдањск 1978 за томот „Сите елементи. Избрани и нови песни“)
* 2012 – номинација за поетската награда „Орфеј“ за томот „Наскоро“)
* 2015 – финалист на поетската награда „Орфеј“ за том „Бела преѓа“
* 2016 – сребрен Медал за заслуги за културата – Gloria Artis
* 2017 – номинација за поетската награда „Орфеј“ за томот „Слободно место“
Оморански манастир

Оморански манастир — манастир во велешкото село Оморани, сместен над селото.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа под врвот Корнорог, на планината Мукос, и до него води земјен пат, кој започнува од селото Оморани.
Манастирот е сместен во шумски предел и е оддалечен околу еден час пеш од селото Оморани.
2 Историја
Нема писмени извори за настанокот на манастирот. Се знае дека бил уништен во османлиско време, а потоа обновен.
Георги Трајчев претпоставува дека е основан во 1807 година, но во Слепченскиот поменик, напишан некаде по 1573 година, се споменува јеромонах Мина од ''Хоморан'', што дава повод да се смета дека манастирот е многу постар.
Јован Трифуноски забележал дека за манастирот до 1966 година се грижел монах, кој тогаш бил уапсен. Потоа, манастирот се запустел, особено неговите конаци.
Во 2024 година, манастирот бил под закана од шумски пожар.
3 Градби во манастирот
Манастирскиот комплекс е составен од: манастирската црква, конаци, камбанарија, како и други помошни објекти.
3.1 Црква „Св. Никола“
Главната манастирска црква е посветена на Свети Никола, по која е и наречен целиот манастир.
4 Галерија
Рикард Лонг

Рикард Зигмунд Лонг (—) — фарски учител, писател и политичар на Народната партија.
Лонг бил роден во Торсхавн. Тој бил син на Георг Лонг од Копенхаген и Сванхилда Палсон од Вагур. Го положил приемниот испит за Копенхашкиот универзитет во 1907 година и испитот по филозофија и критичко размислување во 1909 година. Потоа се запишал на Копенхашкиот универзитет во 1909 година, првично студирал медицина, а подоцна се префрлил на лингвистика, но никогаш не ги полагал испитите. Тој бил наставник во Торсхавнското морепловно училиште (|Tórshavnar skiparaskúli) од 1914 до 1916 и од 1919 до 1920 година, а потоа предавал во Фарското основно и средно училиште (|Føroya Millum- og Realskúli) од 1921 до 1954 година.
Тој го предводел Копенхашкиот студенски сојуз од 1916 до 1918 година, Торсхавновото театарско друштво од 1928 до 1930 година, Фарското младинско здружение (|Føroya Ungmannafelag) од 1932 до 1943 година и Фарското здружение на наставници од 1933 до 1942 година. Ланг служел во Фарскиот парламент како претставник од Јужен Стрејмој (|Suðurstreymoy) округ од 1943 до 1958 година, а бил и член на првата администрација на Кристијан Џурхус (1950–1954).
Лонг бил еден од најпознатите фарски литературни критичари, а во 1976 година ја добил Фарската награда за литература за фикција. Починал во Торсхавн.
Црква „Св. Петка“ - Оморани

Света Петка — обновена стара селска црква во азотското село Оморани, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на месноста Старо Село, каде некогаш се наоѓало селото Оморани. Од старото село останале само црквата и денес таму се наоѓаат ниви.
2 Историја
За црквата нема податоци кога е подигната.
3 Галерија
4 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Оморани
Сагата за Рајна

Сагата за Рајна – македонски роман напишан од Оља Петрушевска-Томева. Романот бил издаден од издавачката куќа „Сакам книги“ во 2022 година.
1 Содржина
Родена во 1883 година во Битола, по тешкото детство и смртта на нејзините родители, радост пронаоѓа единствено во учењето и цврсто решава дека ќе го исполни ветувањето дадено на нејзината покојна мајка, дека ќе стане некој и нешто. Со неизмерната љубов кон образованието, Рајна урива бариери и стереотипи во Османлиското Царство. По завршувањето на Француската гимназија во Солун, нејзиниот постар брат Ристо Шпицарот (на турски аптекар), кој ја имал првата аптека во Битола и бил трговец и приучен аптекар, во 1902 година ја однел во Лозана, Швајцарија, и ја запишал на Факултетот за фармација, на нејзина голема радост, со желба да дипломира и потоа заеднички да ја водат аптеката. Рајна во Битола се вратила како европска дама, со диплома на фармацевт. Нејзината и радоста на брат ѝ Ристо траеле кратко, бидејќи, откако веста за школувана каурка стигнала до тогашниот управител на Битола, започнуваат мачните денови, месеци, па и години за најучената жена во Градот на Конзулите. Турските власти не ѝ дозволувале да ја врши аптекарската професија. Но Рајна не се откажувала. И така продолжува нејзината животна приказна, вистинска сага…
Но „Сагата на Рајна“ не е само роман за стручни достигнувања, туку и приказна за семејни радости и болки, скршени срца и залечени надежи; делумно љубовна, делумно трогателна, делумно позитивна и покрај сето црнило.
2 Поврзано
* Рајна Алексова
Црква „Св. Никола“ - Оморани (манастирска)

Свети Никола — главна манастирска црква на Оморанскиот манастир во азотското село Оморани, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа јужно од селото Оморани, сместен на падините од планината Мукос, под планинскиот врв Корнорог.
До манастирската црква води земјен пат од селото Оморани.
2 Историја
Нема писмени извори за настанокот на манастирот. Се знае дека бил уништен во османлиско време, а потоа обновен.
Георги Трајчев претпоставува дека е основан во 1807 година, но во Слепченскиот поменик, напишан некаде по 1573 година, се споменува јеромонах Мина од ''Хоморан'', што дава повод да се смета дека манастирот е многу постар.
3 Галерија
4 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Оморани
Црнушка Река

Црнушка Река — река во средишниот дел на Македонија и десна притока на реката Бабуна.
1 Течение
Реката извира на падините на планина Бабуна, поминува низ селото Оморани и се влива од десната страна на реката Бабуна.
2 Опис
Реката зафаќа сливно подрачје од 38,37 км<sup>2</sup>.
3 Галерија
4 Поврзано
* Бабуна
* Бабуна
* Оморани
Пуританска казуистика

Пуританската казуистика — жанр на британска религиска литература, во општата област на моралната теологија, и се смета дека се појавила околу 1600 година. Делото ''Случај на совест'' (1592) од Вилијам Перкинс е сметано за основоположничко за жанрот. Таканаречената „теологија на случаи“ е опишана како фундаментална за пуританската култура. Подлежаниот теолошки правец се смета дека може да се забележи кај Џорџ Гифорд: доказите од животот нагласени како „доказ за избор“, што треба да се добијат преку размислување и да се совпаѓаат со „библиски ветени ефекти“.
Во согласност со начелата на калвинизмот, уверението за избавление создава дилеми на духовно ниво, а пуританската казуистика делумно била одговор на потребата да се решат овие прашања како практични проблеми. Перкинс, Ричард Гринхам, Вилијам Ејмс и Џозеф Алејн биле забележани како автори кои пишувале во оваа област.
Спротивно, содржината на „пуританската казуистика“ сè уште е донекаде дискусирана помеѓу научниците, бидејќи елементот на казуистиката е очигледно помал отколку што би се очекувало, ако било едноставно казуистиката на пуританизмот. Едно објаснување лежи во преобразбата, протестантско значење на „казуистиката“, како „просејување на совеста“. Затоа, дел од содржината на исповедта е имплициран, а со тоа и на молитвениот живот. Во однос на жанрот, молитвената литература може да биде поблиску до целта отколку моралната литература. Еден Исусовски автор тврдел дека „казуистиката“ овде е погрешен назив, а „практичната божественост“ е поточна.
1 Позадина во казуистиката на раниот нов век
Средновековната традиција во казуистиката се нарекувала ''casus conscientiae'', „случаи на совеста“. Таа се манифестирала во форма на морални принципи прикажани како применети во одредени ситуации. Била прифататена од писатели од 17 век, и католички и протестантски. Кога реформираните теолози ја усвоиле казуистиката, таа била во посебен стил: концизна и библиска, и во голема мера го негирала одвојувањето на моралната филозофија од теологијата. На почетокот на 17 век, терминот „практична теологија“ се појавувал за да ги опфати „случаите на совеста“, иако неговиот опсег можел да биде поширок од тоа.
Матичане

Матичане (|Matiçan) — град во општината Приштина, Приштинскиот Округ, Косово. Според пописот од 2024 година имало 38.360 жители. Некогаш село, словенското население во селото зборувало торлачки и се сметало за српско. После Косовска војна српско население се иселувало.
;Етнички состав во пописот од 1981 година (1.151 жител)
1 Поврзано
* Приштина
* Приштина (округ)
Александер Фредро

Александер Фредро (20 јуни 1793 - 15 јули 1876) — полски поет, драматург и автор активен за време на полскиот романтизам во периодот на поделбите од соседните империи. Неговите дела, вклучувајќи драми напишани во осмерци (''Zemsta'') и во проза (''Damy i Huzary''), како и басни, припаѓаат на канонот на полската книжевност. Фредро бил остро критикуван од некои негови современици поради неговиот лежерен хумор, а според некои дури и за наводен неморал (Sewern Goszczyński, 1835 г.), што довело до години на негово книжевно молчење. Многу од десетиците драми на Фредро биле објавени и популаризирани дури по неговата смрт. Неговите најпознати дела биле преведени на англиски, француски, германски, руски, чешки, романски, унгарски и словачки јазик.
1 Биографија
Грофот Александер Фредро, до потекло од семејството Бонча, бил роден во селото Сурохув во близина на Јарослав, тогашна територија на австриската круна. Тој бил син на земјопоседник и бил школуван дома. Влегол во полската војска на 16-годишна возраст и учествувал во Наполеоновите војни, вклучувајќи ја и Московската кампања. Неговите мемоари ''„Topsy Turvy Talk“'', кои го одразуваат стилот на ''„Тристрам Шенди“'' од Лоренс Стерн, ги раскажуваат неговите воени искуства за време на последната кампања на Бонапарта. Додека бил во Франција во 1814 година, тој активно се интересирал за француската драма. Откако ја напуштил војската, се населил на својот имот и започнал да пишува.
Фредро го направил своето книжевно деби во 1817 година, но не бил заинтересиран за проблемите на романтизмот. Неговото прво дело било „Mąż i żona“. Пишувал социјални комедии за начинот на живот на полското благородништво и е познат по неговата вештина во карактеризацијата и заплетот, како и по флексибилноста на неговиот јазик. Неговото творештво, исто така, содржи хумор типичен за народниот театар од романтичниот период и брза фарса со различен степен на софистицираност.
Две од басните на Фредро, ''„Мајмунот во кадата“'' (''Małpa w kąpieli'') и ''„Павел и Гавел“'' (''Paweł i Gaweł)'', се сметаат за едни од најпопуларните детски приказни во земјата. Неговата најпозната комедија, ''„Zemsta“'' (Одмаздата), била адаптирана за екранот во Полска од страна на еминентниот филмски режисер Анджеј Вајда во 2002 година.
Фредро бил дедо по мајчина линија на поглаварот на Украинската католичка црква, митрополитот Андреј Шептицки. Тој бил обележан на полска поштенска марка издадена во 1978 година.
Починал на 15 јули 1876 година во Лавов и бил погребан во семеен гроб во католичката црква „Успение на Пресвета Богородица" во Рудки.
2 Комедии
*''Г-дин Гелдхаб'' (''Pan Geldhab'', напишано во 1818 година и за првпат изведено во 1821 година)
*''Маж и жена'' (''Mąż i żona'', изведена во 1812 или 1822 година)
*''Дами и Хузари'' (''Damy i Huzary)'', напишано во 1825 година)
*''Г-дин Џовијал'' (''Pan Jowialski'', напишано и изведено во 1832 година)
*''Заветите на девојките, или Магнетизам на срцето'' (''Śluby panieńskie, czyli magnetyzm serca'', изведено во 1833 година)
*''Одмаздата'' (''Zemsta'', напишана во 1833 година, првпат изведена во 1834 година)
*''Ануитетот'' (''Dożywocie'', напишано и изведено во 1835 година).
3 Наводи
**
Сива зона (филм од 2001)

„Сивата зона“ (англиски: ''The Grey Zone'') – филм на режисерот Тим Блејк Нелсон (Tim Blake Nelson) од 2001 година, кој е автор и на сценариото, кое е засновано на автобиографскиот роман на лекарот Миклош Њисли според кој Нелсон претходно ја напишал истоимената драма. Главните улоги ги играат: Дејвид Аркет (David Arquette), Алан Кордјунер (Allan Corduner), Харви Кајтел (Harvey Keitel), Стив Бушеми (Steve Buscemi), Мира Сорвино (Mira Sorvino), Наташа Лајон (Natasha Lyonne) и Камелија Григорова (Kamelia Grigorova). Филмот бил номиниран за наградата „Златна школка“ на меѓународниот филмски фестивал во Сан Себастијан.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во есента 1944 година, во концентрациониот логор Аушвиц 2, Биркенау, каде меѓу останатите затвореници се наоѓа и една група т.н. Сондеркомандоси, унгарски и полски Евреи кои им служат на нацистите, обезбедувајќи си одредени привилегии. Во групата се наоѓаат лекарот Миклош Њисли (го игра Кордјунер) кој е близок соработник на д-р Јозеф Менгеле, како и младиот Хофман (го игра Аркет), циничниот Абрамовиц (го игра Бушеми) кој верува дека ќе ја преживее војната, разочараниот Макс Шлермер итн. Во женскиот дел на логорот, меѓу затвореничките кои работат во фабриката за муниција, се наоѓаат исцрпената Дина (ја игра Сорвино) која сонува за бегство од логорот и нејзината сопатничка Роза (ја игра Лајон) која се согласува да ѝ помогне на Дина. Во гасната комора, Хофман открива преживеано девојче кое онемело од шокот, па одлучува да ѝ помогне...
Хулио Иглесијас

Хулио Хозе Иглесијас де ла Куева (роден на 23 септември 1943 година) е шпански пејач и текстописец. Иглесијас е признат како комерцијално најуспешниот шпански пејач во светот и еден од најпродаваните пејачи во музичката историја. Тој има продадено повеќе од 300 милиони плочи низ целиот свет на 14 јазици. Се проценува дека во текот на неговата кариера настапувал на повеќе од 5.000 концерти, пред повеќе од 60 милиони луѓе на шест континенти. Во април 2013 година, Иглесијас беше примен во Куќата на славните латино текстописци.
Во 1983 година, Иглесијас бил прогласен за пејач со снимени песни на најмногу јазици во светот, а во 2013 година за најпродаван машки латино изведувач на сите времиња. Во април 2013 година во Пекинг, тој бил прогласен за најпопуларен меѓународен изведувач во Кина. Во Бразил, Франција, Италија и на други места, Иглесијас е пејач со најпродавани плочи, додека во неговата родна земја, Шпанија, тој има продадено најмногу плочи во историјата, со 23 милиони плочи.
Во текот на својата кариера, Иглесијас освоил многу награди во музичката индустрија, вклучувајќи ги Греми, Латино Греми, Светската музичка награда, Билборд музичката награда, Американската музичка награда и наградата Ло Нуестро. Добитник е на Златен медал за заслуги во убавите уметности на Шпанија и на Легијата на честа на Франција. УНИЦЕФ го именувал за специјален амбасадор за изведувачки уметности во 1989 година. Има ѕвезда на Холивудската патека на славните од 1985 година.
1 Почести и награди
1.1 Почести
1.1.1 Шпански национални почести
* Златен медал за заслуги во ликовната уметност
* Златен медал на заедницата Мадрид
1.1.2 Странски почести
*** Витез на Легијата на честа
** Медал на градот Париз
2 Поврзано
* Список на најпродавани музички изведувачи
* Список на најпродавани латино албуми