procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Пама

Пама (бислама: ''Paama'', памански: ''Voum'' ) е мал остров во покраината Малампа, Вануату .
Островот е долг околу 8 км во правец север-југ и само 5 км широк. На островот доминираат ридови, кои се издигнуваат до висина од околу 550 m.
Паама се наоѓа на кратко растојание јужно од Амбрим, малку поисточно од Малакула, околу 7 км западно од големиот активен вулкан Лопеви и на кратко растојание северно од островот Епи . На дневна светлина, сите соседни острови на Паама се јасно видливи од различни места на островот. Сега ненаселениот остров Лопеви доминира на погледот источно од селото Лулеп, на североисточниот брег на островот. Овој активен вулкан е прилично редовен, еруптира на секои две години или така, предизвикувајќи доста сериозни проблеми за оние што живеат во селата Лулеп и Лули на североистокот на островот. Киселата вулканска пепел паѓа на градините, уништувајќи ги посевите и на сламените покриви на Натангура, гнили.
1 Население
Денес, поголемиот дел од луѓето кои живеат на Пама живеат во селата блиску до брегот на островот. Земјоделското производство е главен извод на егзистенција, иако дел од нив се извезуваат за продажба во Порт Вила (главниот град на Вануату на Ефате ) и Луганвил (на Еспириту Санто ).
Лиро, советот и административен центар на островот е најнаселеното село на островот. Зградата на советот, која стои на стотина метри од брегот, се вели дека била куќата на свештеникот Морис Фратер, презвитеријанскиот мисионер жител на островот во раните 1900-ти. Фратер пристигнал на островот во 1900 година, кога странците биле третирани со големо непријателство, и останал 39 години, градејќи 21 црква и претворајќи го мнозинството од населението во христијанство.
Денес населението на островот брои околу 1.600, со огромно мнозинство кое живее на западниот брег на островот. Сепак, бројот на луѓе кои тврдат дека се Памани е многу поголем од ова. Околу 7.000 луѓе кои живеат низ Вануату тврделе дека се Памани на пописот од 1999 година. Навистина, Пама има највисока стапка на иселување од кој било од околу 83 острови во Вануату
2 Јазик
Жителите го зборуваат паманскиот јазик. Тој е источновануатски јазик, близок и сроден јазик на југоисточниот амбримски јазик . Сепак, тие не се толку блиски што сите говорници на едниот ги разбираат говорниците на другиот. Покрај тоа што зборуваат памански, мнозинството Памани зборуваат и бислама, еден од трите национални јазици на Вануату.
3 Транспорт
Во северниот дел на островот се наоѓа тревната лента на аеродромот Пама, со седиште во селото Тави.
Освалд Вирт

Џозеф Пол Освалд Вирт (, Бриенц, Бернски кантон &#x2013; ) — швајцарски окултист, уметник и автор. Студирал езотеризам и симболика со Станислас де Гуаита и во 1889 година го создал, под водство на де Гуаита, картомантичкиот тарот кој се состои од само дваесет и два Големи Аркана. Познат како „Les 22 Arcanes du Tarot Kabbalistique“, тој внимателно ги следел дизајните на Марсејскиот тарот, но вовел неколку измени, инкорпорирајќи постоечка окултна симболика во картите. Шпилот на Вирт/де Гуаита е значаен во историјата на таротот, тој е прв во долгата низа окултни, картомантични и иницијаторни шпилови.
Неговите интереси ги вклучувале и масонството и астрологијата. Тој напишал многу книги на француски во врска со масонството, а најважната е збир од три тома кои ги објаснуваат првите три степени на масонството.
Вирт е најпознат како автор на ''Le Tarot des imagiers du Moyen Âge'' (1927), преведен и објавен како ''Таротот на магионичарите'' (1985).
На 28 јануари 1884 година Вирт бил инициран во редовната масонска ложа на шкотскиот обред ''La Bienfaisance Châlonnaise,'' поврзана со Големиот Ориент на Франција. Во 1889 година, тој се приклучил на шкотскиот обред ''Траваил и Лес Враис Амис Фиделес'' каде што станал Голем мајстор. Во 1898 година, оваа ложа била примена во Големата ложа на Франција.
1 Дела
*''Le Livre de Thot comprenant les 22 arcanes du Tarot'' (1889).
*''L'Imposition des mains et la Médecine philosophale'' (1897), Париз.
*''La Franc-maçonnerie rendue intelligible à ses adeptes, sa philosophie, son objet, sa méthode, ses moyens'', три тома:
** Vol. I: ''Le livre de l'Apprenti : Manuel d'instruction rédigé à l'usage des FF.''''du 1er degré'' (1893, второ ревидирано издание 1908), Париз.
** Vol. II: ''Le livre du Compagnon : Manuel d'instruction rédigé à l'usage des FF.''''du 2° degré'' (1912), Париз.
** Vol. III: ''Le livre du Maître : Manuel d'instruction rédigé à l'usage des FF.''''du 3° degré'' (1922), Париз.
*''Le Symbolisme hermétique dans ses rapports avec l'alchimie et la franc-maçonnerie'' (1910), Париз.
*''Les Signes du zodiaque, leur symbolisme initiatique'' (1921), Париз.
*''Le Serpent vert'' (1922) (превод и анализа на ''Das Märchen'' од Гете), Париз.
*''L'Idéal initiatique'' (1924), Париз.
*''Le Tarot des imagiers du Moyen Âge'' (1927), Париз.
*''Вовед à l'étude du tarot'' (1931), Париз.
*''Les Mystères de l'art royal - Rituel de l'adepte'' (1932), Париз.
*''Станислас де Гуаита, сувенири од неговиот секретар'' (1935), Париз.
*''Le Symbolisme astrologique : planètes, signes du zodiaque, maisons de l'horoscope, aspects, étoiles fixes'' (1938), Париз.
*''Qui est régulier ?''''Le pur maçonnisme sous le Régime des Grandes Loges inauguré во 1717 г.'' (1938), Париз.
Винтгар

Винтгар е кањон на реката Радовна врежан помеѓу ридовите Хом (834 м) и Боршт (931 м), во непосредна близина на Блед, Словенија.
1 Откривање на клисурата
Клисурата била откриена случајно во 1891 година, кога Јакоб Жумер, градоначалникот на Горје, и Бенедикт Лергетпорер, картограф и фотограф од Блед, шетајќи и истражувајќи го Сподње Горје, се упатиле кон Бледската Добрава. Тие поминале низ рамнината, за која се мислело дека е непроодна, со голема тешкотија, и ја откриле природната убавина на Винтгар. Во тоа време мештаните знаеле за водопадот Шум, но не знаеле дека зад него постои преубава клисура.
Откритието се случило во време кога водостојот на реката Радовна бил многу низок. Воодушевени од убавините, Жумер и Лергетпорер одлучиле да формираат одбор за изградба. Клисурата е отворена за јавноста на 26 август 1893 година. Тогаш биле изградени повеќе од 500 метри мостови и галерии, што им овозможило на туристите да ја посетат клисурата.
2 Карактеристики на клисурата Винтгар
Според некои извори, називот потекнува од германскиот збор „Weingarten“, бидејќи некогаш тука имало лозја. Клисурата е долга 1600 метри и длабока до 250 метри, на источниот раб на Националниот парк Триглав, 4 километри северозападно од центарот на Блед. Го формирала реката Радовна, која набргу по напуштањето на клисурата како десна притока се влева во Сава Долинка. Винтгар е тесен со стрмни, вертикални ѕидови. Во својот најтесен дел „Пеколот“ е широк само неколку метри. Ѕидовите на коритото се високи од 50 до 100 метри, а падините над нив продолжуваат уште 100 метри и се разделени.
Во текот на меандерот, паѓајќи преку праговите на брзаците и водопадите, по дното и ѕидовите, водата создава широк спектар на различни форми на ерозија. Дејството на водата е уште поголемо поради камењата, чакалот и карпите во неа. Геолошката граница ја обележува водопадот Шум, кој со висина од 13 метри се смета за најголем водопад во Словенија. Под водопадот има базен во кој посетителите можат да се бањаат, со голема доза на храброст и одважност поради исклучително студената вода. Исто така убав е и Малиот водопад во средина на клисурата.
Поради специфичните карактеристики на климата и поднебјето, во Винтгар растат многу растителни видови кои се разликуваат од вегетацијата карактеристична за околината. Прв ги воочил свештеникот и аматерски ботаничар Јанез Шафер. Списокот на растенија од Винтгар ги објавил во 1899 година. Иван Годец во својата статија во „Дом и свет“, а потоа и во брошурата „Винтгар, слики од Горна Швајцарија“.
3 Објекти во клисурата
Над клисурата, на место со широчина од 53 метри, и на 33,5 над патот изграден е еднолачен мост на Бохињската железница, изграден во 1906 година и јаз, од кој најголемиот дел од водата се одведува со цевки до малата хидроцентрала Винтгар под Шум. Мостот некогаш бил дел од железничката пруга меѓу Прага и Трст, а денес сообраќајува од Јесенице до Нова Горица.
4 Галерија
Баркафе

Баркафе е словенечки бренд за кафе произведен од Атлантик Дрога Колинска.
1 Историја
Баркафе се произведува во Словенија (и нејзиниот претходник Југославија) од 1970 година. Првиот производ бил спакуван во ќесички од 100 грама. Брендот е достапен како цели зрна, мелено кафе или инстант кафе. Неодамна, воведена е услуга за носење на локалните бензински пумпи.
Баркафе стана најсилниот бренд за кафе во Словенија, со приближно 60% пазарен удел. Во јули 2018 година, Баркафе го претстави Баркафе Дивино 100% Арабика, мешавина од еспресо кафе.
Анора

''Анора'' (|Anora) — американска комична драма од 2024 г. во режија и сценарио на Шон Бејкер. Според приказната, младата сексуална работничка Анора (Мајки Медисон) се омажила за Иван Захаров (Марк Ејделштајн), син на руски олигарх (Алексеј Серебрјаков). Откако дознале за ова, родителите на Иван се подготвени да направат сѐ за да го поништат бракот. Во филмот играат и Јура Борисов, Карен Карагулијан, Ваче Товмасјан и Дарија Екамасова.
Премиерата на филмот во САД била на 18 октомври 2024 г., а во Македонија на 7 ноември истата година.
На 97. доделување на Филмската награда на академијата на САД на 2 март 2025 г., филмот добил „Оскар“ за најдобар филм.
1 Содржина
Млада сексуална работничка од Бруклин го запознава и импулсивно се мажи за синот на руски олигарх. Откако веста ќе стигне до Русија, нејзината бајка е загрозена додека неговите родители тргнуваат за Њујорк за да го поништат бракот.
2 Улоги
Глумец, Улога
Мајки Медисон, Анора „Ани” Михеева
Марк Ејделштајн, Иван „Вања” Захаров
Јура Борисов, Игор
Карен Карагулијан, Торос
Ваче Товмасјан, Гарник
Луна Софија Миранда, Лулу
Линдзи Нормингтон, Дајмонд
Дарија Екамсова, Галина Захарова
Ајви Волк, Кристал
Алексеј Серебрјаков, Николај Захаров
Алена Гуревич, Клара
Ела Рубин, Вера
Blue Box (манга)

''Blue Box'' (буквално: ''Сината кутија'', |アオのハコ) — јапонска манга напишана и илустрирана од Коџи Миура. Серијализирана е во списанието ''Weekly Shonen Jump'' на Shueisha од април 2021 г., со поглавја собрани во 18 тома танкобон од декември 2024 г. Адаптација на аниме-серија произведена од TMS Entertainment и анимирана од Telecom Animation Film била премиерно прикажана во октомври 2024 г.
1 Содржина
Серијата се сосредоточува на Таики Иномата, ученик од атлетското училиште „Еимеи“, каде што е член на машката екипа за бадминтон и се смета за просечен бадмингтонист. Секое утро, тој тренира во спортската сала за да се подобри, често во исто време и место како и неговата ученичка од повисокиот клас, Чинацу Кано, ѕвездата на женската кошаркарска екипа. Таики брзо развива симпатија кон неа, но првично е премногу срамежлив да зборува со неа и покрај нивното постојано време насамо. Меѓутоа, неговата среќа се менува кога Чинацу се преселува кај семејството на Таики откако нејзините родители ќе ја напуштат Јапонија да работат во странство. Со оглед на тоа што Чинацу сега живее со него, Таики има за цел полека да го развива својот однос со неа додека и двајцата се стремат да стигнат до националното првенство со нивните соодветни екипи.
2 Ликови
Таики Иномата (јап. ''猪股 大喜'') — главниот лик. Сака да игра бадминтон и работи напорно за да се подобри, дури и кога работите стануваат тешки. Тој гледа на Чинацу Кано за нејзината посветеност на кошарката и има голема симпатија кон неа. Иако може да биде незгоден и емотивен, неговата решителност и искреност му носат почит. Таики сонува да стигне до националното првенство, исто како и Чинацу во нејзиниот спорт. Нивните мајки биле соиграчки и пријателки, поради што Чинацу се преселува кај Таики. Подоцна, тие стануваат пар.
Чинацу Кано (јап. ''鹿野 千夏'') — главниот женски лик и ѕвезда на женската кошаркарска екипа. Таа е една година постара од Таики и секогаш прва пристигнува на тренинг. Некогаш се мачела со кошарката, но напорната работа ја направила силна играчка што цели кон националното првенство. Кога нејзините родители се преселуваат на работа во странство, таа се преселува кај семејството на Таики. Со текот на времето, таа и Таики стануваат блиски пријатели што се поддржуваат еден со друг. Таа не сфаќа дека Таики ја сака, но ужива да поминува време со него и многу се грижи за него.
Хина Чоно (јап. ''蝶野 雛'') — другарка од детството на Таики и членка на екипата за ритмичка гимнастика. Таа е игрива, драматична и ужива да го задева Таики. Отпрвин, таа го гледа само како другар, но со текот на времето сфаќа дека се вљубила во него, иако го охрабрува да се зближи со Чинацу. Таики не ги забележува нејзините чувства и често се дразни од нејзините закачки, но сепак се грижи за неа. На крајот, таа му ја признава љубовта и станува соперничка на Чинацу. Меѓутоа, Таики двапати ја одбива, велејќи ѝ дека не се чувствува по истиот начин, што длабоко ја повредува.
Гласачко ливче

Гласачкото ливче е официјален документ кој се користи при избори за да се евидентира изборот на гласачите. Тоа обично е хартиен лист на кој се наведени имињата на кандидатите или опциите за кои може да се гласа, а гласачите ја заокружуваат или означуваат својата избрана опција. Гласачкото ливче обезбедува тајност на гласањето, така што никој не може да види за кого сте гласале.
1 Видови
Во зависност од видот на изборниот систем може да се користат различни видови на гласачки ливчиња.
Чума (слика)

''Чума'' — слика изведена во техниката темпера од 1898 година од швајцарскиот симболистички уметник Арнолд Беклин. Таа денес се чува во Уметничкиот музеј во Базел. Делото ја претставува опсесијата на уметникот со кошмарите на војната, помор и смрт. Беклин ја насликал Смртта како јава на крилесто суштество кое потсетува на лилјак летајќи низ улиците по непознат средновековен европски град.
''Чумата'' е насликана во бледо-зелени нијанси боја која често се поврзува со распаѓање. Останатите тонови кои доминираат се црни и кафеави; на пример, во облеката на фигурите од позадината додека бегаат пред смртта. Единствената жива боја на сликата е црвената ткаенина на жената прикажана во преден план лежејќи преку труп на жена.
Сушица (Апоскепска)

Сушица или Апоскепска Река (|Χείμαρρος του Απόσκεπου, ''Σιούτιστας'', ''Απόσκεπος'' или ''Ρέμα Απόσκεπου'') — река во Костурско, Егејска Македонија. Завршува како западен дотек на Костурското Езеро.
1 Течение
Реката извира на планината Вич западно под врвот Свети Илија (1.268 м) и првично тече во југозападен правец. Југоисточно од врвот Мики (975 м) завртува кон југоисток и ја образува границата меѓу планините Вич на североисток и Саракина на југозапад. Минува јужно од селото Апоскеп и завршува непосредно северно од костурското предградие Нов Чифлик, каде се влева во Костурското Езеро.
2 Слив
Реката е долга 6,22 км.'''' Надморската височина на речниот слив се движи од 650 м до 1.000 м. Протокот на реката изнесува 3 – 100 л/с, во зависност од количеството на врнежи.''''
3 Поврзано
* Пополе
4 Наводи
Јордан Бомболов

Јордан Бомболов — македонски просветен деец и револуционер од Прилеп. Деец во Македонската револуционерна организација, дел од првата генерација на воспитаници од Солунската машка гимназија.
1 Животопис
Јордан Бомболов е роден во градот Прилеп, тогаш дел од Отоманското Царство. Потекнува од семејството Бомболовци, еден од најстарите семејства во Прилеп кои се доселиле во градот покрај 1830-тите. Внук е на Мирче Бомболов, најистакнат прилепски трговец во XIX век. Јордан Бомболов е исто така роднина со Коста Бомболов. За основно образование тој учел во неговиот роден град, во 1880-тите се преселува во Солун да продолжи со неговото образование во Солунската машка гимназија. Во 1886 година тој завршува во гимназијата и станува дел од првата генерација на воспитаници од Солунската машка гимназија.
Јордан Бомболов одлучил во истата година да се пресели во Иксел, Белгија за да продолжи со неговото образование во Брукселскиот слободен универзитет. Во 1891 година завршува со неговото образование со диплома по политичка и административна наука, а во 1895 година добива докторат по право во францускиот град Екс ан Прованс. Кога се врати во Македонија тој се вработи како професор во Бугарската егзархија и учител во Битолската машка гимназија. Станал долгогодишен учител во Прилепското машко класно училиште и после нејзин директор меѓу 1891 и 1893 година.
После Младотурската револуција во 1908 година се приклучува во новосоздадениот Сојуз на бугарските уставни клубови и е одбран како делегат во основачкиот конрес на партија претставувајќи го неговиот роден град Прилеп. Меѓу 1909 и 1912 година се вработува како учител во Солунската машка гимназија. Меѓу 1912 и 1913 година се преместува во Солунската женска гимназија.
После балканските војни за безбедност се преселува во Царството Бугарија. Се вработува како судија и учествува во судскиот орган на државата. За време на втората светска војна и бугарската фашистичка окупација Јордан се враќа во Македонија со цел да учествува во стогодишната прослава на отворањето на Солунската машка гимназија и Битолската машка гимназија. Починал после војната.
2 Литературни дела
* , публикувано в сборник "Сто години ново българско училище в гр. Прилеп 1843 - 1943", Скопие, 1943 година
3 Наводи
Љубљански куклен театар

Љубљанскиот куклен театар (словенечки: ''Lutkovno gledališče Ljubljana'') е формиран во 1948 година, првично како Градски куклен театар и до денес останува врвен словенечки театар за куклена игра. Се наоѓа во Љубљана, главниот град на Словенија. Својата премиера ја имал на 10 октомври во рамките на Љубљанскиот фестивал. Првиот уметнички директор бил Јоже Пенгов, словенечки режисер, драматург, актер, писател, преведувач, публицист и основоположник на модерниот занает на словенечкиот куклен театар. Денеска овој театар е домаќин и учествува на бројни европски и словенечки фестивали.
Театарот поставува куклени претстави, но и драми во живо, мјузикли и други забавни изведби.
Театарот има четири сцени со капацитет од 60 до 210 седишта: Сцена Свети Јаков, Главна сцена, Мала сцена и Сцена под ѕвездите која е сместена на последниот кат со стаклен покрив под ноќното небо.
Театарот содржи и мал Музеј на кукларство кој бил отворен во 2015 година.
Маскелинови Острови

Маскелиновите Острови (англиски: ''Maskelyne Islands'') се мал синџир на ниски острови што се составен дел од Вануату во Тихиот Океан . Оваа група на острови ги вклучува Авеи, Авок, Леумананг, Улувео и Вулаи . Улувео (исто така наречен Маскелин) е главниот остров на групата и има три села.
Островите се наоѓаат на југоисточниот крај на Малакула, кој е вториот по големина остров во државата Вануату. Тие биле именувани од капетанот Џејмс Кук по астрономот Невил Маскелин додека пловел северно од Порт Резолуција на Тана кон крајот на 1774 година.
1 Население
Маскелиновите Острови се релативно добро населени, (1.022 до 2009 година). што се смета дека има историски причини делумно дека животот на островите обезбедувал заштита од напади од племиња кои не биле добри морепловци, и на тој начин имале проблем да стигнат до островскиот синџир. Сепак, островите поминале низ различни циклуси на население и депопулација (причините не се дадени во референца).
2 Економија и услуги
Областа е богата со риби и ајкули, и Lonely Planet ги опишува Маскелиновите Острови како „едноставно прекрасни“ и ги препорачува за можности за нуркање - иако предупредуваат за силни струи меѓу островите. Сепак, од доцните 2000-ти, имал слабо развиен туризам во областа, бидејќи бил многу оддалечен дел од Вануату.
Островите имаат многу малку модерна инфраструктура, дури и за локалната околина на островот во Пацификот, иако владата на Вануату и разни хуманитарни агенции соработувале со локалното население за да им помогнат на некои помали локални училишта и здравствени установи.
Света Маргарита и змејот (Рафаел)

''Света Маргарита и змејот'' е насловот што истовремено го носат две слики на Света Маргарита од ренесансниот сликар Рафаел, и двете погубени околу 1518 година. Едната слика се чува во Уметничкоисторискиот музеј (Виена), додека другата во Лувр во Париз.
1 Виенска верзија
Сликата го прикажува моментот пред светицата да биде жива проголтана од змејот. Таа тука е бестрашно претставена, држејќи крст што ќе ја спаси по проголтувањето.
1.1 Theatrum Pictorium
Оваа слика била двапати документирана во каталогот на Дејвид Тениерс Помладиот ''Theatrum Pictorium'' (сликарски театар) од уметничката збирка на надвојводата Леополд Вилхелм во 1659 година и повторно во 1673 година. Сепак, портретот веќе бил озлогласен поради првото документирање во уметничката колекција на надвојводата.
2 Париска верзија
Во колекцијата на Лувр се наоѓа уште една верзија од сликата на која е прикажана централната фигура како држи палмина гранка.
3 Галерија
4 Поврзано
* Список на слики од Рафаел
5 Наводи
**
Лазар Тодев

Лазар Тодев, роден Лазар Николов Тодев (Банско, 1853 — Софија, 1898) — македонски револуционер, трговец и просветител од XIX век. Дел од првата генерација на воспитаници од Солунската машка гимназија, учесник во Македонското востание. Татко на Димитар Лазаров.
1 Животопис
Лазар Тодев е роден во 1853 година во градот Банско, тогаш дел од Отоманското Царство, денес е дел од Пиринска Македонија. Неговиот татко бил Никола Тодев, трговец и општественик од истото село. Лазар Тодев потекнува од големиот бански род Тодеви. За основно образование тој учи во неговиот роден град и покасно во грчкото училиште во Мелница. За неговото гимназиско образование тој отидол во Серската турска гимназија но после се преселува во Солун да учи во Солунската машка гимназија, во 1886 година станува дел од првата генерација на воспитаници од Солунската машка гимназија.
После Руско-турската војна Лазар Тодев учествува во Македонското востание меѓу 1878 и 1879 година. После задишувањето на востанието тој почнува да работи како трговец заедно со неговиот татко. Отвориле трговски центри во Кавала, Сер и подоцна во австроунгарската столица Виена.
Во 1894 година прекинува со неговите трговски дејства и повторно се враќа во Банско, каде е одбран како претседател на Банската бугарска општина, општина создадена од Бугарската егзархија со цел да ја ширела нејзината пропаганда врз македонското население. Лазар Тодев бил иницијатор за купување камбани за храмот „Света Троица“ во Банско.
Во 1897 година заминува за Софија, каде што повторно почнува со неговите трговски дејства, но починува во 1898 година поради непознати причини. Татко е на македонскиот револуционер Димитар Лазаров.
2 Наводи
Башму

Башму (акадски: 𒈲𒊮𒉣𒇬, буквално „Отровна змија“) — античко месопотамиско митолошко суштество, змија со рогови со две предни нозе и крилја. Башму исто така било акадското име на вавилонското соѕвездие еквивалентно на грчката Хидра. Сумерските термини ''ušum'' (прикажан со стапала) и ''muš-šà-tùr'' („божица на раѓање-змија“, прикажана без стапала) можат да претставуваат различни иконографски типови или различни демони. Најстарата потрврда на Вашму е натпис од 22 век пр. н. е. на Гудеа.
1 Митологија
Во ''Ангим'' или „Враќањето на Нинурта во Нипур“, тој бил идентификуван како еден од единаесетте „воини“ (''ур-саг'') поразени од Нинурта. Башму бил создаден во морето и бил долг „шеесет двојни милји“, според фрагментарниот асирски мит кој раскажува дека голтал риби, птици, диви магариња и луѓе, предизвикувајќи презир кај боговите кои го испратиле Нергал или Палил („шармер на змии“) да го победи. Тој беше еден од единаесетте чудовишта создадени од Тиамат во митот за создавање ''Енума Елиш''. Имал „шест усти, седум јазици и седум ...-и на стомакот“.
2 Поврзано
* Лернејската хидра во грчката и римската митологија
Мушмаху

Мушмаху, (сумерски:sux MUŠ.MAḪ, акадски: ''muš-ma-ḫu'', во превод „возвишена/истакната змија“) бил древен месопотамски митолошки хибрид на змија, лав и птица, понекогаш идентификуван со седумглавата змија убиена од Нинурта во митологијата од сумерскиот период. Тој е една од трите змии со рогови, покрај неговите придружници Башму и Ушумгалу, со кои можеби делел заедничко митолошко потекло.
1 Митологија
Во ''Ангим'' или „Враќањето на Нинурта во Нипур“, богот на бурата го опишува едното од неговите оружја како „змијата муш-мах со седум усти“ (линија 138), што потсетува на грчкиот мит за Херакле и седумглавата Лернејска хидра што ја убил во второто од неговите дванаесет дела. Изгравирана школка од раниот династички период го прикажува Нингирсу како го убива седумглавиот ''Мушмаху''.
Во Епот на создавањето, Енума Елиш, Тиамат раѓа (''alādu'') митски змии, опишани како ''mušmaḫḫū'', „со остри заби, безмилосни огради, наместо крв таа ги наполни нивните тела со отров“.
2 Поврзано
* Анзу, масивна птица чија смрт понекогаш се припишува на Нинурта
* Нинуртовиот змеј
Иван Липошлиев

Иван Т. Липошлиев исто така познат и како Липушлиев (Горно Порој, 25 јуни 1866 — Софија, 1945) — македонски револуционер и просветител, деец на Македонската револуционерна организација. Дел од првата генерација на воспитаници од Солунската машка гимназија.
1 Животопис
Иван Липошлиев е роден во валовишкото село Горно Порој, тогаш дел од Отоманското Царство, денеска познато под хеленизираното име Ано Пороја. За неговото основно образование, тој учел во родното село. Околу 1880-тите се преселил во Солун за да учи во Солунската машка гимназија. Во 1886 година, тој завршил со неговото гимназиско образование како дел од првата генерација на воспитаници од Солунската машка гимназија. После неговата матура се вработува како учител во Бугарската егзархија. Во 1890-тите се приклучува во комитетите на Македонската револуционерна организација во Горно Порој, Ресен, Крушево, Радовиш и Дедеагач.
Во учебната 1890/1891 година предава како професор во Серското егзархиско четирикласно училиште, но во второто полугодие дава отставка поради домашни причини. Се вработува како учител во Дедеагач во учебната 1900/1901 година. Станува член во Серскиот револуционерен округ на МРО. Поради неговите револуционерни активности тој е уапсан и затворен за 11 месеци во серски затвор. Во учебната 1909/1910 година Липошлиев е назначен за главен учител во Петрич. После се вработува како главен учител во Кукуш. За време на неговиот престој во Кукуш тој е назначен за претседател на македонското османлиско гимнастичко здружение „Кукушки јунак“, основан во 1 април 1912 година, неговиот секретар бил Никола Терзиев.
На 1 септември 1912 година Липошлиев е назначен за главен учител во Неврокоп, но поради балканските војни училиштето редовно било затворено, слична била ситуацијата и во Мехомија. Умира во 1945 година во Софија, после нејзиното ослободување од страна на совиетската црвена армија. Неговиот син, Георги Липошлиев во 1933 година завршил право во Софискиот универзитет.
2 Наводи
Ушумгалу

Ушумгалу (сумерски: ''ušum.gal'', „Големиот змеј“) била една од трите змии со рогови во акадската митологија, заедно со Башму и Мушмаху. Вообичаено опишан како демонски лав-змеј, тој е донекаде шпекулативно идентификуван со четириножниот, крилест змеј од доцниот 3-ти милениум пр. н. е.
1 Митологија
Се вели дека Тиамат „го облекол бесниот лав-змеј со страшност“ во Епот на создавањето, Енума Елиш. Богот Набу бил опишан како „оној што го гази лавот-змеј“ во химната на Набу. Во доцниот неоасирски текст „Митот за седумте мудреци“ пишува: „Четвртиот (од седумте апкалу т.е. „мудреци“) Лу-Нана, (само) две третини Апкалу, кој го избркал змејот У''шумгалу'' од Е-нинкарнуна, храмот на Иштар во Шулги.
Ашур-насир-пал II поставил златни икони од Ушумгалу на пиедесталот на Нинурта. Неговото име станало кралски и божествен епитет, на пример: ''ušumgal kališ parakkī'', „ненадминат владетел на сите светилишта“. Мардук се нарекувал „У''шумгалу'' - змеј на големите небеса“.
Во списокот на богови ''Ан = Анум'' Ушумгал е наведен како сукалот (везир) на Нинкилим.
2 Поврзано
* Анзу
* Змеј, убиен од Нинурта
One Piece

''One Piece'' (|ワンピース, буквално: ''Ван пис'') — јапонска манга создадена од Еичиро Ода. Започнала во списанието ''Weekly Shonen Jump'' на Shueisha во јули 1997 г. и е собрана во 110 тома танкобон од ноември 2024 г. Приказната го следи Манки Д. Луфи и неговата екипа, Пиратите со Сламена Шапка, додека патуваат низ Гренд Лајн во потрага по легендарното богатство познато како „One Piece“ (Ван пис), за да стане следниот крал на пиратите. Од 20 октомври 1999 г. направена е адаптација на аниме-серија, произведена од Toei Animation и продолжува да се прикажува до ден-денес.
1 Содржина
''One Piece'' е приказна за Манки Д. Луфи, млад пират со извонреден сон: да го пронајде легендарното богатство познато како „One Piece“ и да стане крал на пиратите. Откако случајно стекнува чудна моќ што го прави неговото тело да се растегнува како гума — благодарение на волшебното овошје — Луфи тргнува на авантура низ опасниот дел на морето наречен Гренд Лајн.
Додека плови, Луфи собира разновидна екипа, секој со свои соништа и вештини. Заедно, тие се соочуваат со моќни непријатели, решаваат древни тајни и истражуваат безброј острови исполнети со чудеса и опасност. Нивното патување не е само за богатство и битки, туку и за врските на пријателството, борбата за слобода и немилосрдното следење на своите соништа.
Во текот на серијата, Луфи и неговата екипа се соочуваат со различни предизвици што ја испитуваат нивната сила, смелост и решителност, додека откриваат тајни за историјата на светот и силите што управуваат со него. Приклучението на „One Piece“ е мешавина од возбудливи битки, искрени моменти и потрага што го турка секој член на екипажот да расте и да се бори за она во што верува.
Рапава лушпарка

Рапава лушпарка (лат. ''Pholiota squarrosa'') е нејадлива печурка од фамилијата ''Strophariaceae''. Честа е во Северна Америка и Европа, често е опортунистички паразит и има широк опсег на домаќини меѓу листопадни дрвја, иако може да зарази и четинари. Може да живее и како сапротроф, добивајќи хранливи материи од дрво што се распаѓа. Габата обично се наоѓа во кластери во основата на дрвјата и трупците.
1 Опис
* Капачето на рапавата лушпарка е широко од 5 до 12 сантиметри, најпрвин испакнато, потоа раширено и малку тапо конвексно, месесто и тврдо, окер или светло портокалово, секогаш суво, работ е секогаш извиткан и ресест; Целото капаче е покриено со прицврстени лушпи со црвено-кафеава боја.
* Ливчињата се густи, тесни, прикачени на стеблото или благо се спуштаат по стеблото, на почетокот бледожолтеникави маслинести, а подоцна жолто-кафеави.
* Стеблото е високо од 5 до 12 сантиметри, прво цврсто, потоа шупливо, цилиндрично, нешто потенко кон основата, мазно и бледо жолтеникаво над прстенот; под прстенот е лушпесто како капачето и изгледа наежено. Прстенот е бел и мазен на горната страна, а кафеав и лушпест на долната страна. На работ е со реси.
* Месото е тврдо, бледо жолтеникаво, потемно кон дното на стеблото; Неговиот мирис и вкус повеќе или помалку наликува на рен.
* Спорите се мазни, бледо жолтеникаво кафеави, цилиндрично-елиптични, 6 – 8 x 3,5 – 5 μm; отпечатокот е црвено-кафеав.
2 Хемиски реакции
Месото со железен сулфат веднаш добива темно зелена боја, додека со калиум хидроксид станува кафеаво.
3 Живеалиште
Рапава лушпарка расте во есен во купчиња на сè уште живи трупци од листопадни и иглолисни дрвја или навидум на земја.
4 Употребливост
Рапава лушпарка не може да се јаде поради непријатниот вкус и мирис.
5 Сличности
На рапавата лушпарка и наликува нејадливиот вид ''Pholiota subsquarrosa'' Fr која расте исклучиво под иглолисни дрвја. Нејадливиот вид ''Pholiota squarrosoadiposa'' Lange, исто така, многу наликува на рапавата лушпарка, но нејзината капа е вискозна, по што се разликуваат. Неопходно е да се спомене и нејаделивиот вид ''Pholiota aurivella'' (Batsch. ex Fr.) Kummer, која исто така е слична на рапавата лушпарка, а се одликува со сјајна и вискозна капа, лушпите се ретки, со боја на рѓа и се прилепени до површината на жолтото капаче.
6 Галерија
Случајот на Филип Фрањиќ

„Случајот на Филип Фрањиќ“ (српскохрватски: ''Slučaj Filipa Franjića'') – филм на режисерот Зоран Тадиќ (неговиот прв филм) од 1978 година. Автор на сценариото е Мирко Саболовиќ, монтажата е дело на Јасна Фулгоси, а директор на фотографијата е Драго Новак. Главните улоги ги играат: Угљеша Којадиновиќ, Марија Кон, Фрањо Мајетиќ, Иво Грегуревиќ, Жарко Поточњак, Звонко Торјанац, Мато Ерговиќ, Ивица Видовиќ, Мирјана Мајурец, Нико Павловиќ и Љубомир Капор.
1 Синопсис
Поради идеализмот, честа и бескомпромисноста, возачот во едно транспортно претпријатие се соочува со бројни проблеми во животот и на работното место...
Тели (змеј)

Тели (хебрејски:תְּלִי, исто така преведено како Тали, Теле, Т'ли итн.), според Сефер Јецира, најраното постоечко дело на еврејскиот мистицизам, е небесно суштество кое ja опкружува вселената. Тели е накратко спомнат во два стиха од Сефер Јецира. Тој е опишан како стои „над универзумот, како крал на својот престол“. Сепак, неговата цел никогаш не е елаборирана, а самиот Сефер Јецира не му припишува одредена форма на Тели. И покрај тоа, во неколкуте извори што го спомнуваат, Тели е генерално замислен како змеј.
Шабетај Доноло, во својот коментар за ''Сефер Јецира'' - ''Хахмони'', го замислува Тели како „космички змеј“ кој поседува голема моќ во вселената и управува со планетите и со соѕвездијата. Садија Гаон, во својот сопствен коментар за ''Сефер Јецира'', се обидел да го објасни Тели во чисто астрономски термини и сфатил дека тој не е само соѕвездие што личи на змеј, иако Исидор Калиш ја идентификувал Тели со Драко. Ибн Езра забележал дека не е сигурен за тоа што претставува Тели, идентификувајки го со Левијатан како ''танин'' т.е. морско чудовиште. Вилна Гаон се согласува со оваа идентификација на Тели како ''танин'', додека сè уште тврди дека има надмоќ над знаците на зодијакот.
Етимологијата на ''Тели'' е несигурна и терминот не наликува на ''танин'', ''накаш'' („змија“) или кој било друг хебрејски збор што се поврзува со „змеј“ во подоцнежната еврејска мисла.
Шампињон

Шампињон ( ''Agaricus bisporus'' ) е вид на печурка, висококвалитетна јадлива габа, див предок и еквивалент на култивираните шампињони. Може да расте во голем број и најчесто се наоѓа на отпадно земјиште, на ѓубришта и се нарекува и крањоли. Се одгледува во повеќе од 70 земји.
1 Живеалиште и сезона на растење
Расте на ѓубришта, покрај патишта, понекогаш во жива ограда и на мали плантажи, но многу ретко во трева. Шампињоните растат од почеток до крај на летото.
2 Идентификација
Капачето е со дијаметар од 5-10 cm, има форма на копче и е речиси рамно пред да се отвори. На површината има фини лушпички. Бојата варира од белузлава до кафена. Стеблото е долго 3-5 см, бело по боја, со изразен прстен под капачето. Ливчињата се розови и потемнуваат со стареење. Месото е бело, станува црвеникаво со текот на времето и има изразен мирис на печурка. Отпечатокот на спори е кафеав.
Едно од најважните правила при берење печурки е да не се берат млади, недоволно развиени примероци, бидејќи тие не можат со сигурност да се одредат. На пример, неразвиениот шампињон и печурката сончарка во таа фаза може да се помешаат со една од најотровните печурки во светот - зелената пупавка (''Amanita phalloides'').
3 Употреба во храната
Шампињон е печурка за јадење, висококвалитетна, многу вкусна и со пријатен мирис на печурки.
3.1 Складирање
Шампињон е мала печурка и добро се суши, цела или исечена на парчиња.
3.2 Подготовка во кулинарство
Бидејќи оваа печурка често расте на ѓубришта или на груба почва, перд употреба најдобро е темелно да се исчисти капачето со отсекување на основата на стеблото и преполовување.
4 Отровни видови кои може да се помешаат со шампињони
* Зелена пупавка
*''Agaricus xanthodermus''
Големиот црвен змеј (слики)

''Големиот црвен змеј'' претставува серија слики изведени во техниката акварел од страна на англискиот поет и сликар Вилијам Блејк. Тие се создадени помеѓу 1805 и 1810 година. Блејк добил нарачка од над сто слики што требало да ги илустрираат книгите од Библијата. Овие слики го прикажуваат „Големиот црвен змеј“ во различни сцени од Откровението на Јован .
1 Сликите
1.1 Големиот црвен змеј и жената во сончева облека (Отк. 12:1-4)
Висина: 43,7 см, Ширина: 34,8 cm
Оригиналот се чува Бруклинскиот музеј зад затворени врати поради неговата чувствителност на светлина. Оваа слика е многу значајна во приказната на романот ''„Црвениот змеј“'' од Томас Харис, како и во нејзините филмски адаптации.
1.2 Големиот црвен змеј и жената во сончева облека
Висина: 40,8 cm, Ширина: 33,7 cm
Оваа слика се чува во Националната уметничка галерија во Вашингтон и е слична на сликата која што се чува во Бруклинскиот музеј (види погоре), но овој пат прикажана од поинаква перспектива каде што фигурите се насликани во различни позиции.
1.3 Големиот црвен змеј и морскиот ѕвер
Висина: 40,1 см, Ширина: 35,6 cm
Се чува во Националната уметничка галерија во Вашингтон.
1.4 Бројот на ѕверот е 666
Висина: 40,6 cm, Ширина: 33,0 cm
Се чува во музејот и библиотеката во Розенбах.
2 Во медиумите
Била насловна страна на ''Оксфордските светски класици'' за ''Приватните мемоари и исповеди на праведниот грешник.''
Дел од сликите биле прикажани во психолошкиот хорор филм од 2019 година ''Света Мод'' на британската режисерка Роуз Глас.
Романот ''Црвениот змеј'' од 1981 година на Томас Харис нагласено ја прикажува сликата на Блејк. Главниот лик е опседнат со неа, верувајќи дека тетовирањето на сликата на неговиот грб и извршувањето убиства ќе му помогнат да се трансформира во Црвениот змеј. При крајот на романот за да се ослободи од своите заблуди, ќе отиде во Бруклинскиот музеј и ќе ја изеде оригиналната слика. Филмуваната верзија од 2002 година на романот ги обединува овие елементи и содржи повеќе кадри од сликата, исто како и во приквел серијата ''Ханибал'' на ''НБС'' .
3 Наводи
Кралот на скорпиите

''Кралот на скорпиите'' (|The Scorpion King) — американски акционен авантуристички филм од 2002 г. во режија на Чак Расел и со Двејн Џонсон, Стивен Бренд, Кели Ху, Грант Хеслов и Мајкл Кларк Данкан во главните улоги. Тоа е и предисторија и спиноф на франшизата „Мумија“, со која започнала серијата филмови „Кралот на скорпиите“. Овој филм ја означува првата улога во филмската кариера на Двејн Џонсон. ''Кралот на скорпиите'' добил мешани одзиви и заработил 180 милиони долари ширум светот наспроти продукцискиот буџет од 60 милиони долари.
1 Содржина
Во древноста, пред пирамидите, злобниот крал Мемнон ги користи психичките моќи на неговата волшебничка Касандра за да ги претскаже своите големи победи. Во последниот обид да го спречат Мемнон да го преземе светот, водачите на преостанатите слободни племиња го најмуваат убиецот Матајус да ја убие волшебничката. Но Матајус на крајот добива многу повеќе отколку што се пазарел. Сега, со помош на коњокрадецот Арпид, племенскиот водач Балтазар и неочекуван сојузник, останува на Матајус да ја исполни својата судбина и да стане големиот крал на скорпиите.
2 Улоги
Двејн Џонсон, Матајус / кралот на скорпиите
Стивен Бренд, Мемнон
Мајкл Кларк Данкан, Балтазар
Кели Ху, Касандра
Бернард Хил, Филос
Грант Хеслов, коњокрадецот Арпид
Ралф Мелер, Торак
Рок Елснер

Рок Елснер (роден на година) — словенечки фудбалер кој игра како дефанзивен играч од средниот ред за австрискиот клуб ДСГ Ферлах.
1 Личен живот
Дедо му Бранко и татко му Марко биле исто така фудбалери. Неговиот постар брат Лука е фудбалски менаџер и поранешен играч.
2 Наводи
Енрико Дандоло

Енрико Дандоло ( – мај/јуни 1205) бил дужд на Венеција од 1192 до неговата смрт во 1205. Тој е запаметен по неговата побожност, долговечност и остроумност, како и по неговата улога во Четвртиот крстоносен поход и опсадата на Цариград. Дандоло починал во 1205 во Цариград и бил погребан во црквата Света Софија.
Бранко Елснер

Бранко Елснер ( – година) — словенечки фудбалски тренер и играч, најпознат по тоа што двапати бил селектор на репрезентацијата на Австрија.
Елснер ја имал својата прва успешна сезона како фудбалски тренер во неговата родна Словенија со Олимпија, клубот кој го тренирал од 1964 до 1967 година.
1 Личен живот
Неговиот син Марко Елснер и внуците Лука Елснер и Рок Елснер, сите биле професионални фудбалери.
Меѓународно училиште Данила Кумар

Меѓународното училиште „Данила Кумар“ — училиште во Словенија кое нуди образование на над 40 националности, на возраст од 3 до 15 години. Училиштето било основано во 1993 година, а од 2 март 1994 година е овластено како Меѓународен бакалауреат (IB) училиште. Училиштето е именувано по комунистичкиот политички комесар Данила Кумар (1921–1944).
1 Местоположба
Меѓународното училиште „Данила Кумар“ се наоѓа во Бежиградскиот округ во Љубљана во просториите на основното училиште Данила Кумар (словенечки: Osnovna šola Danile Kumar). Училиштето е опкружено со станбени згради. Позади нив, на запад се наоѓаат ниви, додека на исток се простираат повеќе ниви и реката Сава. Јужно од училиштето минува автопатот H3.
Лотан

Лотан — слуга на морскиот бог Јам поразен од богот на бурата Хадад-Баал во угаритскиот ''Баалски циклус.'' Се смета дека Лотан е претставен од змијата ''Темтум'' претставена во сириските печати од 18-16 век пр.н.е., и наоѓа подоцнежен рефлекс во морското чудовиште ''Левијатан'', на чиј пораз од рацете на Јахoва се алудира во библиската книга на Јов и во Исаија 27:1. Ламберт (2003) отишол до степен на тврдење дека Исаија 27:1 е директен цитат извлечен од угаритскиот текст, правилно преведувајќи го угаритскиот ''bṯn'' „змија“ како хебрејски ''nḥš'' „змија“.''Лотан'' е придавска формација што значи „намотан“, овде се користи како правилно име, истото суштество има голем број можни епитети, вклучувајќи ја „змијата во бегство“ (''bṯn brḥ'') и можеби (со одредена несигурност што произлегува од празнините на ракописот) „змијата што се врти“ (''bṯn ʿqltn'') и „моќниот со седум глави“ (''šlyṭ d.šbʿt rašm'').
Митот за Хадад кој го победил Лотан, Јахве го победил Левијатан, Мардук го победил Тиамат (итн.) во митологиите на античкиот Блиски Исток се класични примери на митемата ''Хаоскампф'', исто така рефлектирана во Зевсовото убиство на Тифон во грчката митологија, Торовата борба против Јормунганд во Гилфагининскиот дел од Прозата еда, и ведската битка меѓу Индра и Вритра (од санскрит वृत्र, ''vṛtrá,'' што значи ''обвивка'', ''покритие'' и затоа ''пречка'') кој е обвинет како змеј кој ги собира водите и дождовите, како ''даса'' за крадење крави и како анти-бог поради криењето на Сонцето.
Реката Литани која се движи низ долината Бека во Либан е именувана по Лотан бидејќи се верувало дека реката е олицетворение на богот.
1 Поврзано
* Список на змејови во митологијата и фолклорот
* Танин
* Рахаб
* Апоп
Јас, Клавдиј (ТВ-серија)

„Јас, Клавдиј“ (англиски: ''I, Claudius'') — телевизиска серија во 13 епизоди на Би-би-си (''BBC'') од 1976 година, заснована врз истоимениот роман на Роберт Грејвс. Серијата била прогласена за најдобра тв-серија во Британија во 1976 година. Драматург на серијата е Џек Пулман (Jack Pulman), режисер е Херберт Вајз (Herbert Wise), продуцент е Мартин Лајсмор (Martin Lisemore), а автор на музиката е Вилфред Џозефс (Wilfred Josephs). Главните улоги ги играат:* Дерек Џекоби (Derek Jacobi) — Клавдиј
* Сијан Филипс (Sian Phillips) — Ливија
* Брајан Блесид (Brian Blessed) — Август
* Маргарет Тизак (Margaret Tyzack) — Антонија
* Џон Харт (John Hurt) — Калигула
* Џорџ Бејкер (George Baker) — Тибериј
* Патрик Стјуарт (Patrick Stewart) — Сејан
* Стратфорд Џонс (Stratford Johns) — Пизон
* Шила Вајт (Sheila White) — Месалина
* Ијан Огилви (Ian Ogilvy) — Друз
* Франсес Вајт (Frances White) — Јулија
* Дејвид Роб (David Robb) — Германик
* Патриша Квин (Patricia Quinn) — Ливила
* Џон Касл (John Castle) — Постум
* Џејмс Фокнер (James Faulkner) — Ирод Агрипа
Масовно пукање во Еребру

На 4 февруари 2025 година, се случи масовно пукање на кампусот Рисбергска, центар за образование за возрасни во Еребру, Шведска. Инцидентот го изврши 35-годишниот маж Ричард Андерсон, кој отвори автоматски оган кон наставници и студенти. Најмалку 11 луѓе беа убиени, вклучувајќи го и самото лице што го извршило нападот, додека 15 други беа повредени. Мотивот за овој акт на насилство все още е непознат и се наоѓа под истражување.
Според шведскиот премиер Улф Кристерсон, ова беше најсмртоносниот инцидент со пукање во историјата на Шведска за време на мир.
И покрај тоа што масовните пукање се многу невообичаени во Шведска, тешкото насилство со огнено оружје и гранати се зголеми во Шведска во текот на првата четвртина од 21 век.
Список на словенечки знамиња

Ова е списокот на знамиња на Словенија. За повеќе информации за државното знаме, видете го знаме на Словенија.
1 Национално знаме
Знаме, Датум, Користете, Опис
1991-денес , Знамето на Словенија, Хоризонтална тробојка од бела, сина и црвена боја; дополнето со грбот на страната на јарболот.
1991 – денес, Знамето на Словенија ( прикажано вертикално)
2 Владини знамиња
Знаме, Датум, Користете, Опис
1991 – денес, Знамето на претседателот на Словенија, Бело поле со тробојна граница во бела, сина и црвена боја. Во центарот стои државниот грб .
1991 – денес, Знаме на претседателот на Народното собрание на Словенија, Црвено поле со сина граница, а во центарот стои државниот грб.
1991 – денес, Знамето на премиерот на Словенија, Сино поле со црвена граница, со државниот грб во центарот.
1991 – денес, Знаме на министерот за одбрана на Словенија, Темноцрвено поле со азурна граница, во центарот е амблемот на словенечката армија .
1991 – денес, Знаме на началникот на Генералштабот на Словенија, Азурно поле со темноцрвена граница, центарот го содржи амблемот на словенечката армија.
3 Знамиња на политичките партии
Знаме, Датум, Користете, Опис
1937–1993 година, Знаме на Сојузот на комунистите на Словенија
1989 – денес, Знамето на Словенечката демократска партија, Хоризонтална лента од жолта, бела и жолта боја наполнета со буквите „SDS“ во сина боја.
1993 – денес, Знамето на социјалдемократите на Словенија, Црвено поле наполнето со буквите „SD“ во бело.
4 Воени знамиња
Знаме, Датум, Користете, Опис
1991 – денес, Знамето на словенечките вооружени сили, Хоризонтална тробојка од бела, сина и црвена боја, со амблем на словенечката армија во центарот. Опкружено со злато (на словенечки ) пишува ''„Република Словенија; Словенска армија“'' .
1995–1996 година, Морнаричко знаме од Словенија, Морнарско сино поле со националниот грб во центарот.
1996 – денес, Морнаричко знаме од Словенија, Хоризонтална тробојка од бела, сина, жолта боја.
5 Предложени знамиња
Знаме, Датум, Користете, Опис
1990 година, Предлог знаме во 1990 година пред независноста од страна на Партијата за демократски реформи., Хоризонтална тробојка од бела, сина и црвена боја; наполнета со жолта ѕвезда на средината.
Во 2003 година започнала кампања  делумно или целосно да го измени знамето со цел да го подобри меѓународното признавање на Словенија, а особено да го разликува од оние на Русија и Словачка. Дизајнот со единаесет риги победило на официјалниот натпревар. Сепак, се чини дека јавното мислење е против менување на знамето во моментот. 
6 Поврзано
* Знамето на Словенија
* Грб на Словенија
Armillaria gemina

''Armillaria gemina'' е вид на печурки од фамилијата Physalacriaceae. Во Северна Америка, овој редок вид се наоѓа источно од Апалачките планини. Мицелиумот на габата е биолуминисцентен .
1 Поврзано
* Список на видови од родот ''Armillaria''
Александар Кожухарски

Александар Г. Кожухарски или Кожухаров (Крива Паланка, 1867 — ?) — македонски лекар и револуционер, деец на Македонската револуционерна организација, дел од првата генерација на воспитаници од Солунската машка гимназија.
1 Животопис
Александар Кожухарски е роден во 1867 година во Крива Паланка, тогаш дел од Отоманското Царство. За неговото основно образование тој учи во неговиот роден град. Во 1880-тите се преселува во Солун за да го продолжи неговото образование во Солунската машка гимназија. Во 1886 година станува дел од првата генерација на воспитаници од Солунската машка гимназија. За неговото факултетско образование Кожухарски се преселува во Киев за да учи во Киевскиот универзитет. Во 1894 година е дипломиран за медицина. После неговото образование тој се приклучува во Македонската револуционерна организација и учествува во нејзиното организирање во Ќустендил. Служи како главен лекар во тринаесетиот рилски пешадиски полк.
2 Наводи
Павлина Бакалиноска Паргова

Павлина Бакалиноска Паргова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во народно ослободителното движење од 1941 година. Од есента 1941станала член на „Женската потрошувачка задруга“ и член на воспитна младинска група. Собирала народна помош и растурала пропаганден материјал, што и било олеснето, бидејќи од обновувањето на Задругата во 1941 година, се до нејзиното затворање во мај 1943 година, таа била одговорен снабдувач (економ) . Активно работела во заднината во Битола до ослободувањето на Земјата.
2 Поврзано
* Ратка Бакалиноска