procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кармен (филм од 1984)

''Кармен'' е француско-италијански филм од 1984 година во режија на Франческо Рози. Станува збор за филмска верзија на операта ''Кармен'' на Бизе. Јулија Мигенес ја играла главната улога, Пласидо Доминго како Дон Хосе, Руџеро Раимонди како Ескамило и Фејт Ешам како Микаела. Лорин Мазел го диригира Националниот оркестар на Франција.
Филмот бил премиерно прикажан во Франција на 14 март 1984 година, а во САД на 20 септември истата година. Во 1985 година, филмот бил номиниран за наградата Златен глобус за најдобар странски филм.
1 Улоги
* Џулија Мигенес-Џонсон како Кармен
* Пласидо Доминго како Дон Хосе
* Руџеро Раимонди како Ескамило
* Фејт Ешам како Микаела
* Франсоа ле Ру како Моралес
* Џон-Пол Богарт како Зуњига
* Сузан Даниел како Мерседес
* Лилијан Вотсон како Фраскита
* Жан-Филип Лафонт како Данкаир
* Жерар Гарино како Ремендадо
* Џулиен Гиомар како Лилас Пастиа
* Акурсио Ди Лео како водич
* Марија Кампано како Мануелита
* Кристина Хојос како танчерка
* Хуан Антонио Хименес како танчер
2 Продукција
Рози избрал за 1875 година за тој период и целосно снимал на локации во Андалусија, користејќи ги Ронда и Кармона и самата Севиља за да ја симулира Севиља од таа ера. Работел со својот долгогодишен соработник, кинематограферот Пасквалино Де Сантис, и со Енрико Џоб кој ги надгледувал сценографијата и костимите. Рози ги признал илустрациите на Гистав Доре за ''Шпанија'' на Барон Чарлс Давилие (кој бил објавен во сериска форма во 1873 година) како негов главен извор за визуелниот дизајн. Тој верувал дека Бизе, која никогаш не ја посетила Шпанија, се водела од овие гравури и снимала сцени на некои од точните места што Доре ги нацртал.
3 Критички прием
Полин Каел позитивно го оценува филмот во нејзината збирка филмски критики, ''State of the Art'':Пегите на Џулија Мигенес-Џонсон Кармен е главната слава на продукцијата. Нејзиното шетање, нејзината темна, неуредна, шушкава коса - нејзината сексуална достапност - го привлекуваат Дон Хосе и го излудуваат. Кармен, која е верна на нејзините инстинкти, претставува сè што тој се обидува да го потисне. Но, откако тој ја напуштил армијата и ја изгубил почитта што му значела се, тој мислел дека таа му должи доживотна посветеност. Грешката на Кармен била во тоа што мислела дека може да го земе како љубовник под свои услови.
4 Домашни медиуми
Кон крајот на 2011 година, филмот бил објавен и на обичен, анаморфски подобрен Регион 1 ДВД и на Blu-ray.
Дидем (стомачна танчерка)

Дидем Кинали (6 јуни 1986) ― турска стомачна танчерка, модел и пејачка. Таа танцувала уште од нејзиното детство. Таа се здобила со одреден степен на меѓународно признание откако почнала да се појавува во живо на турската естрадна телевизиска програма наречена ''Ибо шоу'', водена од Ибрахим Татлисес. Израсната е во Газиосманпаша и има ромско потекло. Мајка и се преселила од Солун, исто така стомачна танчерка, а татко и се преселил од Југославија.
Шитторф

Шитторф (|Schüttorf; |Schüttrup) — мал град во округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Градот претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Шитторф е најстар град во округот, сместен близу границата со Холандија и покраината Северна Рајна-Вестфалија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Шитторф се наоѓа во крајниот југозападен дел на покраината Долна Саксонија, оддалечен околу десет километри од границата со Холандија. Градот се наоѓа помеѓу културните области на Емсланд и Вестфалија. Околината на градот е земјоделска.
Низ градот во насока југоисток-северозапад поминува реката Фехте, која продолжува во Холандија. Највисока точка во градот е 48 метри.
1.2 Соседни општини
Градот Шитторф како дел од истоимената општинска заедница се граничи со другите членови на заедницата: Замерн на југоисток, Квендорф на северозапад и Енгден на север. Во рамки на округот, Шитторф се граничи со Бад Бентхајм на запад. На исток, градот се граничи со соседниот округ Емсланд (општината Емсбирен).
1.3 Клима
Шитторф има средноевропска клима. Просечна годишна температура изнесува 8,5 степени, додека просечниот притисок изнесува 1.015,2 хектопаскали, додека просечните годишни врнежи изнесуваат 700 до 800 милиметри. Климата е субатлантска со свежи зими и релативно топли лета.
2 Политика
2.1 Градски совет
Градскиот совет се состои од 31 избран член, што одговара за градови со број на жители помеѓу 12.001 и 15.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 12 септември 2021 година биле добиени следниве резултати:
Партии и листи, Удел, Места
CDU, Демохристијански сојуз на Германија, 35,48, 11
SPD, Социјалдемократска партија на Германија, 33,28, 10
Grüne, Сојуз 90/Зелени, 16,28, 5
FDP, Слободна демократска партија, 4,56, 2
SL, Шитторфска листа, 4,18, 1
AfD, Алтернатива за Германија, 4,12, 1
Linke, Левица, 2,09, 1*
Вкупно, 100, 31
'' %''''*Кандидатот на Левица по изборите излегол од неговата партија и се приклучил на Зелените.''
2.2 Градоначалник
Градоначалник од ноември 2016 година е Јерн Тихтер (CDU).
+ Список на градоначалници
Градоначалник Период
Франц Шојрман (подоцна CDU), 28 февруари 1924 – октомври 194215 февруари 1946 – 14 септември 19461952 – октомври 1956
Арнолд Хорстмајер (NSDAP), октомври 1942 – април 1945(поставен од партијата)
Бернхард Ферволд, април 1945 – 25 јануари 1946(поставен од британската воена влада)
Ерих Кортман, 1946–1949
Јохан Венинг (SPD), 5 јануари 1949–1952октомври 1956 – 16 октомври 1972
Херман Бринкман (SPD), 16 ноември 1972 – 14 ноември 1988
Карл-Хајнц Драјер (SPD), 16 јануари 1989 – 8 ноември 2006
Томас Михаел Хамерлик (CDU), 8 ноември 2006 – 7 ноември 2016
Јерн Тихтер (CDU), од 7 ноември 2016
2.3 Збратимени градови
Шитторф е збратимен со следниве градови:
* Твентеранд, Холандија (до 2005 г.)
3 Галерија
Амфиполски мост

Амфиполски мост (|Γέφυρα της Αμφίπολης) — камен мост на Долна Струма од античко и средновековно време во древномакедонскиот град Амфипол кај денешен Ениќој во Зихненско, Егејска Македонија.
Го поврзувал Амфипол, а потоа малата византиска населба Мармари, со долината на Струма.
Мостот бил клучна сообраќајница во стариот век и претставува значаен пример за достигнувањата на античкото инженерство. Изграде е во V век п.н.е. и имал должина од 275 м. Првите податоци за него ги дознаваме од историчарот Тукидид, кој го опишува мостот раскажувајќи за важна улога која ја одиграл во опсадувањето и заземањето на Амфипол од страна на спартанскиот војсководец Бразид во текот на Амфиполската битка од 424 – 422 г. п.н.е..
Откриен е случајно во септември 1977 г. Ископувањата се вршени под водство на археологот Димитрис Лазаридис. Неговата екипа открила околу 1.250 носачи и диреци кои му припаѓале на утврдувањето и инфраструктурата на мостот. На површината извадиле околу 220 колци.
Остатоци од носачи со метални опкови од мостот се изложени во Ениќојскиот археолошки музеј.
1 Поврзано
* Амфипол
* Струма
Тонино Балиардо

Антоан ''Тонино“ Балиардо'' е француски гитарист со шпанско потекло Гитано. Тој е главен гитарист на Gipsy Kings, група New Flamenco од Франција која има продадено повеќе од 18 милиони албуми ширум светот. Роден е во Монпелје. Тој е внук на гитаристот Манитас де Плата.
Повеќето албуми на Gipsy Kings имаат меѓу три и пет инструментални резови - сите напишани од Балиардо ; тој, исто така, ги пишувал и нивните гласовни броеви. По неговото соло деби во 2001 година, Essences '','' Балиардо издал инструментален албум под неговото хомонимус име во 2003 година, со свои оригинали.
„Тонино е најкреативната личност во бендот“, рекол Чико Бучики, поранешен член кој го напишал нивниот најголем хит до сега, „ Бамболео“. „Тој има многу идеи и одлична имагинација. Порано одеше и на училиште со својата гитара.“
Балиардо, како и неговиот колега од бендот Николас Рејес, не умее да чита или пишува музичка нотација.
1 Соло дискографија
*''Суштини'' (2001)
*''Тонино Балиардо'' (2003)
2 Поврзано
* Ново фламенко
* Фламенко румба
* Џипси Кингс
* Јоханес Линстед
Валентина Пономарјова (пејачка)

Валентина Дмитриевна Пономарјова (р. 10 јули 1939, Москва) — е руска пејачка, изведувач на руски романси и џез вокал.
1 Живот и кариера
Таткото на Валентина е ромскиот виолинист Дмитриј Пономарјов, додека нејзината мајка е руската пијанистка Ирина Лукашова. Валентина е родена кога нејзините родители биле студенти на Московскиот конзерваториум и живеела во студентски дом. Валентина пораснала опкружена со класична европска и со ромска популарна музика.
Нејзините родители патувале многу, па Валентина учела во многу училишта. Откако го завршила своето училиште, се запишала на Уметничкиот колеџ во Хабаровск. Студирала и вокал и пијано. Како студент научила за џезот и се заинтересирала за него.
Валентина зела надворешни дипломи и била поканета во театар да го глуми делот на циганската пејачка во драмската претстава „Живиот труп“ (од Лев Толстој). Нејзината улога вклучувала неколку песни и била голем успех кај публиката.
Во 1967 година Валентина учествувала на Меѓународниот џез фестивал во Талин. Таму била забележана и поканета да му се придружи на џез-бендот на Анатолиј Крол, кој бил доста познат во СССР.
Во 1971 година пејачката го напуштила бендот и станала глумица во театарот „Џипси Ромен“ во Москва. Во 1973 година на сцена настапувала во триото „Ромен“, со Валентина како пејачка. Во 1973 година, триото било лауреат на натпреварот за различни изведувачи на СССР.
Во 1983 година Валентина го напуштила триото „Ромен“ и работела сама. Таа се вклучила во она што станало наречено „Советски нов џез“, изведувајќи и снимајќи со Џез групата Архангелск, како и работејќи со композиторката Софија Губајдулина.
Во 1983 година таа извела сет романси за историскиот филм на Елдар Рјазанов „''Сурова романса''“. Овие песни биле радио хитови многу години. Пет години подоцна таа го изразила гласот на Жената во анимираниот игран филм ''Мачката која одеше сама''.
Во раните 1990-ти таа снимала како дел од триото со Кен Хајдер и Тим Хоџкинсон.
Нејзините комплетни снимки со Триото Ромен се реобјавуваат (2008) од Hot Club Records на Џон Ларсен.
Ромски феминизам

Ромскиот феминизам е феминистичко движење кое ја промовира родовата еднаквост, борбата против социјалните нееднаквости и одбраната на интеграцијата на жените во различни движења во општеството, правејќи ги овие процеси компатибилни со зачувувањето на културата и вредностите на ромскиот народ.
Низ историјата, ромската етничка група била презирана и прогонувана од различни општества поради нивните особености. Сепак, таа е една од најголемите малцинства во светот. Многу групи сè уште зачувуваат карактеристична култура, со свој јазик, традиции или обичаи, каде семејството и солидарноста меѓу нејзините членови е од најголемо значење.
Ромскиот феминизам се одликува со борбата за надминување на предрасудите и дистинкцијата и кон ромското општество и кон жените, покрај голема стигма поврзана со сиромаштијата.
1 Во Шпанија
Почетокот на ромското феминистичко движење во Шпанија, започнало во 1990 година, кога се појавила првата ромска феминистичка женска асоцијација во Гранада, „''Здружение на цигански жени РОМИ“''. Оттогаш, многу други колективи биле создадени низ целата земја.
Еден од најголемите предизвици за ромската заедница е да ја задржи ромската традиција и идентитет со почитување на одлуката и слободата на жената. Ова феминистичко движење бара еднаквост со тоа што го бара правото да се биде различен.
Меѓу аспектите кои најмногу ги брани оваа група се пристапот до домување, образование и видливоста на жените. Иако има и многу други, како што е нормализацијата на сексуалната различност.
Баро Фере

Пјер Џозеф „Баро“ Фере (1908–1976) бил ромски џез гитарист и композитор. Тој бил познат по неговиот ромски прекар „Баро“, што значи „Големиот“ или дури „Кралот“ на ромски. Преку неговиот брат, Жан „Матело“ Ферет, Баро го запознал Џанго Рајнхард и двајцата станале и пријатели и ривали. Од 1931 година, браќата Фере, заедно со нивниот трет брат Етјен „Саран“ Фере и роднината Рене „Шалан“ Фере, биле омилени соработници на Рајнхард.
Браќата Фере свиреле со музичари меѓу кои и Диди Дупрат.
Баро ја напуштил својата музичка кариера за време на Втората светска војна, и се посветил на водење барови и бизниси на црниот пазар за време на германската окупација на Париз, активност што ја продолжил и во раните 1970-ти.
Како композитор, на Баро делата биле со години пред своето време. Неговите дела како „Паника...!“, „Лудата“, „Свинг Валцер“ (напишан со белгиско-францускиот хармоникаш Гас Висур) и „Разделбата со Зоро“ сите биле модернистички, несфатливи за тоа време, и луѓето ги карактеризирале како нереални. Изведбите биле дел Мизет, дел модерен џез.
Неговите внуци, синовите на Жан „Матело“ Фере, Булу и Елиос Фере продолжиле да изведуваат цигански џез.
Љули

Љули (самонаречено - мугат) - една од источните гранки на ромите, вообичаена во Туркменистан, Таџикистан, Узбекистан, Казахстан и јужен Киргистан; исто така, тие можат да се најдат во Русија и Авганистан. Јазикот Љули е етнолект на таџикистанскиот јазик . По религија - муслимани - сунити.
Традиционални занимања: ракотворби, вклучувајќи накит, трговија со животни, гатање, собирање отпад, питачење, музика. Во советско време, тие биле вработени во градежништвото, земјоделството и производството. Учествувале и во Втората светска војна. Образовното ниво е традиционално ниско, иако некои претставници добиваат средно и високо образование. Има тенок слој на интелигенција и свештенство. Просечниот животен стандард е исклучително низок, иако има некои претставници на средната класа, па дури и богати луѓе.
Сфаќајќи се себеси како посебна етничка група, тие традиционално се поврзуваат и со циганите (во руска смисла на зборот). Циганите од Русија не се перципираат како роднини (презир - луљајки, љулишки). Во пасошите на Киргистан, во колоната за националност, Љули се означени како Таџикистанци (веројатно на лингвистичка основа).
По распадот на СССР, тие често ја посетуваат Русија, каде што се занимаваат со питачење, градежни и земјоделски работи, како и разни видови нискоквалификувана работна сила.
1 Некои културни одлики
Според С. М. Габасов, недвосмислено дефинирајќи ја својата вера како ислам, Љули не покажуваат силна религиозна ревност: многумина не вршат намаз, ретко се запознаени со Куранот, знаат и користат мал број молитви. Порано жените Мугати не го покривале лицето, но тоа почнале да го прават во поново време, очигледно во врска со зајакнувањето на религиозноста во земјите од Средна Азија. Сепак, сè уште е забележливо послободното однесување на жените: „не се забулуваат и не заминуваат пред очите на странец, слободно разговараат со мажи, се вклучуваат во машки разговор, дури и во присуство на странец“, сведочи. С. М. Габасов .
Н. ВО. Бесонов забележал дека Љули се дружељубиви, мирни и гостопримливи. Локалните жители не ги гледаат од таа перспектива, сметајќи ги за опасни и агресивни.
Свадбата обично се одржува во семејството на невестата, но семејството на младоженецот ги сноси трошоците. За девојче се плаќа ''ширпули'' ( откуп ). Во семејниот живот, сопружниците не се обраќаат по име. Физичкото малтретирање на сопругите не е прифатено.
Главниот приход на семејството го обезбедуваат жените, додека мажите се одговорни за одгледување деца и домаќинство.
Тие претпочитаат да се населат во компактни групи, без да се мешаат со претставници на други народи.
Многу обичаи се слични на оние на Ромите -цигани: судски собир за решавање на конфликти, присуство на претставник за надворешниот свет, клан (поделба на големи кланови), присуство на световно име и презиме.
2 Љули во Киргистан
Љули живеат во регионот Ош во Киргистан. Поголемиот дел од населението живее под прагот на сиромаштија, питајќи. Дома, децата комуницираат на својот мајчин јазик, образованието се изведува на узбекистански, руски и киргистански. Љули немаат официјални документи, многумина немаат образование.
3 Поврзано
* Парија (етнос)
* Согутарош
* Цигани од Средна Азија
4 Наводи
Идалија Сераун

Идалија Сераун (|Idália Serrão; р. ) е португалска политичарка која исто така работела како виолинист и телевизиски продуцент и сега е член на одборот на водечка португалска банка.
1 Ран живот
Идалија Марија Маркес Салвадор Сераун де Менесес Мониз е родена во португалскиот главен град Лисабон на 16 мај 1964 година, ќерка на Антонио Салвадор Сераун и Сузете Луиза Маркес Салвадор. Семејството е со ромско потекло бидејќи таа е внука на дедо Ром. Стекнала диплома по општествени науки и добила музичка обука, свирејќи со симфониски оркестри и групи на камерна музика. Таа, исто така, има завршено докторски студиина ''Instituto Superior de Ciências Sociais e Políticas'' (ISCSP) во Лисабон. Во 1993 година, таа се приклучила на тимот одговорен за детска програма за телевизискиот канал ''Televisão Independente'', емитувајќи како TVI, работејќи во области како што се синхронизирање странски емисии и подготвување музички саундтракови.
2 Политичка кариера
Сераун се приклучила на Португалската Социјалистичка партија (ПС) во 1990 година. Таа била претседател на Парохискиот совет на Алмостер во општината Сантарем помеѓу 1998 и 2002 година, а потоа станала советник во општината Сантарем од 2002 до 2016 година. Во овој период нејзините активности опфаќале и функции како претседател на општинскиот здравствен совет како и потпретседател на комисијата за заштита на деца и млади. Таа, исто така, била вклучена во развојот на општински план за превенција од зависност од дрога во Сантарем и во координирање на општинската поддршка за имигрантите и етничките малцинства. Сераун живее во Алмостер. Таа двапати се омажила и се развела, прво со гитаристот Силвестре Фонсека, со кој има ќерка, а вториот брак со пејачот и композитор Карлос Алберто Мониз, со кој има син.
Во 2004 година Сераун била кандидат за Европскиот парламент, но не била избрана. Помеѓу 2005 и 2019 година, таа била заменик на ПС во Собранието на Република Португалија, претставувајќи го Сантарем. Во 2005 година, таа била избрана за Националниот секретаријат на Социјалистичката партија, на позиција на која била до 31 мај 2014 година, кога поднела оставка по несогласувањата со лидерот на партијата Антонио Хосе Сегуро. Таа продолжила да биде член на политичкиот комитет на ПС. Почнувајќи од 2005 година, таа била заменик државен секретар за рехабилитација при 17-та и 18-та уставна влада на Португалија. Таа се обидела да стане градоначалник на Сантарем во 2013 година, но без успех. Во 2016 година таа поднела оставка од општинскиот совет, наведувајќи ја потребата да се отвори пат за нови луѓе.
3 Подоцнежни активности
Сераун поднела оставка од својата позиција во Националното собрание во 2019 година за да преземе улога во Одборот на ''Associação Mutualista Montepio'', која раководи со заедничката штедилница, ''Banco Montepio''. Нејзината одлука да го напушти парламентот за работа во приватниот сектор довело до одредени критики.
Согутарош

Согутарош — етничка (етно-професионална) група распространета во Средна Азија, која обично се нарекува „Цигани од Средна Азија“. Терминот „согутарош“ е надворешен и буквално значи „мајстор кој резба согу (дрвен сад со специјална форма)“.
1 Јазик
Мајчин јазик на Согутарош е таџички. Се користи и внатрегрупен таен јазик (арго), кој содржи елементи од индоариевско потекло.
2 Занимања
Главното занимање на Согутарош е обработка на дрво. Предмети што ги прават: дрвени лажици, чаши, лулки, сита, ковчези, тамбури, цевчиња за цедење урина од бебешка лулка, тркалезни садови за колачи.
3 Начин на живот
До средината на 1940-тите, тие воделе скитнички начин на живот, изнајмувајќи станови само за периодот на студено време. До крајот на 1950-тите, тие се населиле во Денау, Кокташ, Орџоникиџебад, Пахтабад, Регар и други места каде што традиционално ги продавале резултатите од својот занает.
4 Религија
Верниците на Согутарош се сунитски муслимани.
5 Библиографија
*''Орански I.M.'' етнографски групи кои зборуваат таџикистански од долината Гисар (средна Азија). Етнолингвистички истражувања. - М. .: „Наука“, Главно издание на источната литература, 1983. - UDC 902.7 („-9.155.0)
*''Марушјакова, Елена и Веселин Попов.'' Цигани од Средна Азија и Кавказ. - L. .: Палгрејв Мекмилан, 2016 година.
Ромска кујна

Ромската кујна, понекогаш подбивно наречена ''циганска храна“, е кујна на етничките Роми. Нема специфична „ромска кујна“; тоа варира и е под кулинарско влијание од земјите за кои станува збор, во кои тие често живеат со векови. Затоа е под влијание на европската кујна, иако Ромите доаѓаат од индискиот потконтинент. Нивната кујна вклучува индиски и јужноазиски влијанија, но исто така е многу слична со унгарската, еврејската, источноевропската и романската кујна. Кујната на муслиманските Роми е исто така под влијание на балканската и турската кујна.
1 Преглед
Ромските јадења обично се зачинети и зачинети со употреба на зачини како пипер, лук и пиперка . Компирот е исто така главен во нивната исхрана. Традиционалниот ромски десерт е ''пирого''. Рецептот се состои од јајца, суво грозје, ореви, ананас, шеќер, путер, тестенини од јајца и младо сирење. Друго традиционално јадење што го приготвуваат Ромите е ''сарма'', ''салмаја'' или ''содмај'', која се прави од зелка полнети со месо и ориз. Ромите консумираат полнети пиперки, особено за празници и специјални пригоди. Ромите готват и ''пуфе'' (од пржено брашно), ''каритса'' (печен леб од пченка), ''погача'' (печен леб) и ''кајмоко'' (оброк кој се состои од зајачко месо). Оброците ги служат со ''кафе'' (кафе) и ''хао'' (чај) со шеќер и млеко или лимон. Во Марибор, Словенија, постои ромски ресторан Романи Кафеана. Некои патувачки европски Роми готват чорба од еж.* Полнети пиперки
*''Пуфе''*''Педого''*''Ксарица''*''Ксаимоко'' или ''Химоко''*''Гулаш''* Циганитуро
*''погача''*''Циганско печење''*''Сарма'' или ''Содмаи''*''Сак Сукло''* Палента
* Топка
* Борек
* Блуза
* Пилав
* Зајачка чорба
* Риго Јанчи
* Баклава
* Печен еж
* Шакшука
* Ола гитана
Чарли Смит (ромски поет)

Чарли Смит (20 јуни 1956 - 8 ноември 2005) бил ромнихалски поет кој издал книга со негови песни објавени во 1980-тите, во која била опфатена познатата песна „Вселенски цигани“.
Бил од кројачко семејство, не му било одело добро школувањето и рано го напуштил мислејќи дека е полунеписмен.
Тој е член на Меѓународната асоцијација на ромски писатели, IRWA (Kansainvälinen Romanikirjailijaliitto)
1 Политика
Тој бил член на Лабуристичката партија во Британија и бил актуелен советник и комесар во Комисијата за расна еднаквост.
2 Книги и филмови
*''Духот на пламенот'' (1990) - Книга
*''Не сите вагони и патеки'' (1995) - Книга
*''Стапки во песокот'' (2004) - Филм
Хуан де Диос Рамирес Ередија

Хуан де Диос Рамирес Eредија (роден на 29 јули 1942 година) е шпански политичар, со ромско етничко потекло. Тој е член на Шпанската социјалистичка работничка партија. Од 1986-1999 година бил пратеник во Европскиот парламент. Ередија е роден во Пуерто Реал, Кадис.
1 Живот
По професија, тој е правник и дипломирал на информатички науки на Автономниот универзитет во Барселона, доктор по информатички науки и магистер по општо основно образование. Бил директор на Факултетот за стручна рехабилитација, „Сан Хуан Боско“ за физички хендикепирани, во Барселона помеѓу 1970 и 1990 година.
2 Политичка кариера
Како член на шпанската ромска заедница, бил вклучен во истакнувањето и бранењето на правата на Ромите. Како признание за ова дело, во февруари 2008 година него го наградиле со почесен докторат од Универзитетот во Кадис, првиот Ром кој ја добил оваа одлика во светот. Рамирес Ередија, исто така, промовира Романо-Кало, варијанта на Интернационал Романи, збогатена со Кало. Неговата цел е повторно да ги обедини корените на Кало и на Ромите.
Алфредо Кварежма

Алфредо Перулас Кварежма (16 јули 1944 - 30 март 2007) ― португалски фудбалер од ромска народност,кој играл како напаѓач.
1 Фудбалска кариера
Кварежма играл 3 натпревари и постигнал 1 гол за Португалија и го имал своето деби на 3 март 1973 година во Париз против Франција, во победата од 2–1. Својот последен натпревар го одиграл на 13 октомври 1973 година, во ремито 2–2 со Бугарија, каде што го постигнал и својот единствен меѓународен гол.
2 Личен живот
Тој бил големиот вујко на Рикардо Кварежма.
Николас Рејес

Николас Рејес (роден 22 ноември 1958 година) е водечки пејач на музичката група Џипси Кингс. Тој пее главно во стилот на традиционално и популарно фламенко и латиноамериканска румба. Неговиот бурен глас и емотивниот начин на изведба им даваат посебен шмек на неговите песни и го прават еден од најистакнатите фламенко изведувачи. Тој ги извел песните на Gipsy Kings како ''Bamboleo'', ''Volare'' и многу други, кои заземаа водечки места на топ листите. Николас Рејес свири на гитара со лева рака. Етничка припадност му е циганско Кале.
Николас Рејес е третиот од 5-те браќа во семејството на пејачот Хосе Рејес; неговите постари браќа, Пабло и Канут, и помладите, Пачаи и Андре се исто така активни членови на групата; Како солисти настапуваат и Канут и Патчаи. Синот Николас Жорж (Џорџ; роден 1975) е исто така член на групата. Николас, како и остатокот од бендот, зборува шпански и француски и пее на шпански и ромски шпански. Тој живее на југот на Франција, каде што живеат остатокот од бендот и нивните семејства.
1 Наводи
Руски Роми

Руските Роми (|Руска́ Рома́), познати и како Халадји Роми (|Халадытка Рома, ''т.е'' „Војници Роми“), се најголемата подгрупа на Роми во Русија и Белорусија. Првично познати како ''Руски Роми'', тие живеат претежно во Русија и Белорусија, но исто така и во источна и централна Украина, САД, Франција и Канада. Оваа заедница се формирала во северозападниот дел на Руската империја, од полските Роми кои емигрирале во земјата во 18 век.
Руските Роми се поделени на територијални подгрупи, чие име доаѓа од името на локалитетот. На пример, во Русија: Псковски Роми (од Псков), Смољаки (од Смоленск), Сиберјаки (сибирски), Забајкалци (Трансбајкалски) и Бобри.
Во Белорусија: Витебшчуки (од Витебск), Сињаки, Халадоре (војници), Лепенци (од Липејел).
Рускиот ромски јазик содржи некои руски, полски и германски зборови, како и мала количина на руска и украинска граматика. Повеќето Руски Роми се православни христијани, додека повеќето од оние кои што живеат во претежно муслимански области (како што е Кавказ) се муслимани.
1 Руските Роми во руската историја
Гледајќи според јазикот на руските Роми, нивните предци сигурно поминале извесно време во Германија и во Полска пред да дојдат на источнословенски територии. Историските извори почнуваат да споменуваат ромско население на територијата на Русија од почетокот на 18 век. На пример, шкотскиот патник Џон Бел пишувал за Ромите кои доаѓаат од Полска, испратени од регионот Тоболск во 1721 година.
Набргу по нивното пристигнување во Русија, предците на руските Роми се вклучиле во забавување, играње и пеење на големи прослави. Од 19 век, руските Роми кои што живееле во големите градови како Москва и Санкт Петербург, започнале да создаваат ромски хорови, кои набрзо станале многу популарни меѓу руското урбано население. Номадските руски Роми се занимавале со тргување со коњи и со гатање.
Драстична промена во животот на номадските руски Роми се случила во 1956 година, кога со посебен декрет издаден од советската влада им се забранило на Ромите да водат номадски живот. Руските Роми биле приморани да почнат трајно да живеат во куќи, иако се уште се помобилни од неромското население и лесно можат да го променат местото на живеење. Во денешно време руските Роми често живеат дисперзирани, но, тие често бараат дом во области каде што се присутни и други Роми. Руските Роми претпочитаат да живеат во приватни куќи, но не е невообичаено руско ромско семејство да живее во стан.
2 Забележителни Руски Роми
* Николај Шишкин, руска театарска личност
* Валентина Пономариова, театарска глумица
* Џон Вик (роден Џардани Јованович), измислен белоруски американски лик и титуларниот протагонист на нео-ноар акциониот трилер филмски серијал Џон Вик, портретиран од Кијану Ривс
3 Поврзано
* Калдераш
* Ловари
* Сервитка Рома
Антонио Соларио

Антонио Соларио (1465—1530), познат под прекарот „Циган” (итал. ''Lo Zingaro''), познат и како Антонио де Соларио или да Соларио, бил италијански сликар од венецијанската школа, кој работел во Неапол, Марке и можеби Англија. Неговата кариера и биографија се нејасни, во голема мера составени од преживеаните дела, а своевремено постоел сомнеж во неговото постоење.
1 Биографија
Соларио е веројатно роден и школован во Венеција. Прв доказ од него бил најден во Фермо во 1502 година, а последен (прилично сомнително) во Монтекасино во 1518 година. Ако овој последен доказ е исклучен, неговиот последен познат датум е 1514 година. Во Неапол, неговото најголемо и најпознато дело биле дваесет големи фрески кои го илустрираат ''Животот на Свети Бенедикт'' во манастирот Санти Северино е Сосио (сега во државен архив). На тие фрески може да се забележи огромна разновидност на фигури и детали, со вешто моделирање и боење. Тие биле насликани во првите години на 16 век. Понекогаш бојата на Соларио е сурова, и тој генерално покажува слабост кон цртање раце и нозе. Неговата тенденција е натуралист: главите се живи и поединечни, а позадината на пејзажот е подобро измислена и негувана од која било современа.
Соларио го потпишал олтарниот дел од Витипул „Антониус Десоларио, Венетус 1514“. Ова вклучува донаторски портрет и хералдика на лондонскиот трговец Пол Витипул. Ова дело и други референци за делата во Англија од Џон Леланд неколку децении подоцна, се доказ за неговата наводна посета во Англија. Олтарното парче се наоѓа во Градскиот музеј и уметничка галерија во Бристол, кои го поседуваат главниот панел. Исто има и парче во Националната галерија, кои имаат ''Богородица и Дете''. Постои сличен, но помал панел на ''Богородица и детето со Св. Јован'' во Националниот музеј на Каподимонте во Неапол. Сите вклучуваат шармантни мали пејсажи видени низ прозорците во ѕидот зад фигурите.
Неговите дела понекогаш се мешаат со оние на неговиот современик Андреа Соларио, милански следбеник на Леонардо да Винчи. Иако не бил поврзан со овој сликар, Антонио веројатно се запознал и бил под влијание на Андреа. Портретот на Карло II Д'Амбоис во Лувр, кој сега го припишува како копија на дело на Андреа, е пример.
За жал, единствената биографија на Соларио напишана од локална личност била напишана од Бернардо де Доминичи - „наполитанецот Вазари“, која е збунувачка и полна со грешки. Се наведува дека Соларио е роден околу 1382 година, веројатно во Абруцо. Го нарекуваат син на нескопосник и, по романтична интермедија, станал зет на Колантонио, водечкиот уметник во средината на 15 век во Неапол. Доминичи тврди дека Соларио умрел во 1455 година.
Светски ден на ромскиот јазик

Светскиот ден на ромскиот јазик ги промовира ромскиот јазик, култура и образование. Се слави секоја година на 5 ноември, од 2009 година. Хрватскиот парламент официјално го признал во 2012 година, а УНЕСКО го прогласил 5 ноември за Светски ден на ромскиот јазик во 2015 година. Од 2018 година, 16 земји членки на Советот на Европа, го признале ромскиот јазик како малцински јазик според Европската повелба за регионални или малцински јазици.
1 Потекло
На 5 ноември 2008 година во Загреб, Хрватска, за време на презентацијата на првиот ромско-хрватски и хрватско-ромски речник напишан од ромскиот научник и политичар Вељко Кајтази, претставници на ромската заедница од целиот свет и членови на хрватскиот јавен живот ја потпишале повелбата со која го прогласиле 5 ноември за Ден на ромскиот јазик во Република Хрватска. Потпишувањето на повелбата било иницирано и организирано од Вељко Кајтази и Хрватското здружение за образование на Ромите „Кали Сара“ (денес наречен Сојуз на Хрватска на Ромите „КАЛИ САРА“ ), а повелбата била потпишана од околу 150 поединци.
Во 2009 година, за време на Светскиот симпозиум за стандардизација и кодификација на ромскиот јазик, кој се одржал од 3 до 5 ноември 2009 година во Загреб, Хрватска, Меѓународниот ромски сојуз и Хрватското здружение за образование на Ромите „Кали Сара“ издале декларација со која побарале признавање на 5 ноември како Светски ден на ромскиот јазик во сите земји во кои живеат Ромите. Оваа прилика го одбележала и првото официјално одбележување на овој датум.
2 Меѓународно прифаќање
Хрватскиот парламент едногласно (122 гласа за) го прифатил барањето на своите членови да ја поддржат меѓународната иницијатива за одбележување на 5 ноември како Светски ден на ромскиот јазик на седницата која се одржала на 25 мај 2012 година.
Со тоа тој станал првиот парламент во светот што направил таков чекор.Биле поканети и други национални парламенти, меѓународни институции и организации, како и сите луѓе со добра волја во светот да се приклучат на иницијативата.
На барање на Република Хрватска, УНЕСКО го прогласил 5 ноември за Светски ден на ромскиот јазик во 2015 година.
Џери Мејсон (пејач)

Џери Мејсон (роден 1942 година, Питсбург, Пенсилванија) е американски поранешен пејач, текстописец, гитарист и забавувач во времето на американската рокенрол ера. Мејсон моментално живее во Јужна Калифорнија. Тој е ромско (циганско) наследство.
Одреден период, Мејсон го заменувал еден од првобитните членови на The Four Lads, пејачот Берни Ториш.
1 Снимки
* „Четирите ветрови и седумте мориња“, Кап рекордс, Њујорк, 1959 година
* „Чудни чувства“, Кап рекордс, Њујорк, 1959 година
* „You are Lonely“, Chess Records, Чикаго, Илиноис, 1690 година
* „Ти си суров“, Chess Records, Чикаго, Илиноис, 1960 година
* „Џонс Стрит“, Свон Рекордс, Филаделфија, Пенсилванија, 1962 година
* „Доволно слатко за тебе“, Swan Records, Филаделфија, Пенсилванија, 1962 година
2 Телевизиско гостување
*''Биг Бит'', Њујорк, Њујорк, 1959 година, продуцент и водител Алан Фрид
*''Шиндиг'', Холивуд, Калифорнија, 1965 година, продуцент Џек Гуд, водител на Џими О'Нил
*''Hollywood A Go-Go'', Холивуд, Калифорнија, 1965 година, продуцент Ал Бартон, водител на на Сем Ридл
*''Џои Бишоп и Реџис Филбин Телетон'', Филаделфија, ПА, 1970 година
Карен Гасоф

Карен Гасоф (родена на 16 февруари 1973 година) е американска авторка. Таа пишувала литературна фантастика и шпекулативни фантастични романи и раскази. Таа моментално живее надвор од Сиетл, Вашингтон. Во 2020 година, Гасоф почнала да го користи своето презиме од бракот, Сампшн, за нејзината работа, па публикациите се појавува и под името Карен Гасоф и Карен Гасоф Сампшн.
1 Биографија
Карен Гасоф е родена во Њујорк, Њујорк и има делумно ромско потекло. Таа учела на Универзитетот во Колорадо во Болдер, Школата на Институтот за уметност во Чикаго и Кларион Вест. Во Кларион Вест во 2008 година, ѝ била доделена Спомен стипендијата Октавија Е. Батлер од страна на Здружението Карл Брендон.
По објавувањето на нејзиниот прв роман, ''Враќање дома'' ( Опашката на змијата, 2000), Гасоф била номинирана за ''селски глас'' „Писател на работ“. Нејзината втора книга, ''Бранот и други приказни'', содржела новела под влијание на ''Брановите'' на Вирџинија Вулф. Нејзиниот трет роман, ''Роденденскиот проблем'', е пост-апокалиптична научнофанатастична приказна за пренослива ментална болест.
Другите фикција и есеи на Гасоф се антологизирани од Serpent's Tail, Seal Press и Prime Books. Гасоф, исто така, е автор на поглавјето за поставки на работилницата за писатели во Готам за ''пишување фикција: Практичен водич'' (Блумсбери, САД). Во 2009 година, ''Seattle Post-Intelligencer'' ја претставил Гасоф како „Geek на неделата“.
Гасоф е помалку позната по тоа што е нео-бурлески изведувач. Од 2000 до 2005 година, таа ги комбинирала научната фантастика и комедијата со уметничкото име „Бети Рејџ“.
2 Главни дела
2.1 Романи
*''Враќање дома'' (2000)
*''Роденденскиот проблем'' (2014)
2.2 Збирки раскази/новели
*''Бранот и други приказни'' (2003) *''Три песни за Рокси'' (2015) *''Така, брзите светли работи доаѓаат до конфузија'' (2022)
* во ''Дракула: Подемот на ѕверот'' (2018)
2.3 Избрани антологии
*''Строго случајно'' (2003)
*''Несоодветно случајно: Приказни за секс и љубов'' (2003)
*''Пишување фикција: Практичен водич од признатото училиште за творечко пишување во Њујорк'' (од работилницата за писатели во Готам, 2003 година)
*''Врзани во јазли: Смешни приказни од денот на венчавката'' (2006)
*''Ебана Дафне: главно вистинити приказни и фикции“ (2008)''*''Дестинација: Иднина'' (2010)
*''Ќерките на Икар'' (2013)
* Нијанси сини и сиви: Духови на граѓанската војна(2013)
*''Убав ѓавол: Приказни за гревот и заведувањето'' (2014)
2.4 Избрани награди
* Добитник на наградата Елизабет Џорџ, Хеџбрук (2010)
* Добитник на грантот за патување на Фондацијата за шпекулативна литература Гуливер (2009)*''Village Voice'' Writers on the Verge (2001)
Ксиропотамски мост (прв)

Ксиропотамски мост (|Γεφύρι Στην Ιερά Μονή Ξηροποτάμους) — стар камен мост на Света Гора, Егејска Македонија.
Мостот се наоѓа на патот кој води од манастирот Ксиропотам кон манастирот „Св. Пантелејмон“. Има еден лак. Забележително е тоа што блоковите на парапетот се зафатени со железни спони еден кон друг, а не кон главното тело на мостот.
1 Поврзано
* Ксиропотамски мост (втор)
Ромски фолклор

Ромскиот фолклор ги опфаќа народните приказни, митовите, традициите и легендите на ромскиот народ. Ромите биле номади кога ја напуштиле Индија во средниот век. Тие мигрирале нашироко, особено во Европа. Некои легенди (особено од не-ромските народи) велат дека одредени Роми имаат пасивни психички моќи како што се емпатија, претчувство, ретрокогниција или психометрија. Други легенди вклучуваат способност за левитирање, патување со астрална проекција по пат на медитација, повикување клетви или благослови, поттикнување или канализирање духови и вештина со фрлање илузии.
1 Ромски народни приказни
* Федор и самовилата, од ''Книга на привлечност и промени''* Џек и неговата златна кутија за бурмут
* Создавањето на виолината* Пена девојка, од ''Книга на волшебници и магии''* Кралот на Англија и неговите тројца синови
* Малиот бик-теле
* Црвениот крал и вештерката* Жолтиот змеј
2 Мотиви во ромскиот фолклор
* Бабабиљос (машко љубовно божество)
* Баба Финго (Спасител)
* Бенг (ѓавол)
* Биби* Бутјакенго
* Баро Кари: на ромски јазик што значи (Голем човечки пенис), видете Шива Лингам
* Кристална топка
* Кристално гледање
* Проклетство
* Девла (универзален Бог)
* Ден на Девлески (Божица мајка)
* Дампир
* Гатање
* Змеј
* Ѓурѓевдан
* И Гудли Сајбија (женски ангел чувар)
* Гатачка
* Скапоцен камен
* Гито Бах
* Обожување на коњи
* Какава
* Мошто
* Муло
* Магичен крос пирсинг
* Дланка
* Психика
* Хамса
* Домаќинско божество
* Раководител
* Сент-Марис-де-ла-Мер
* Света Сара
* Шактизам
* Mагии
* Сујолак
* Тарот
* Тасеографија
* Трушул: Ромскиот збор за „крст“. Веројатно е од Тришула, трозабец на Шива.
* Урмен
* Вампир
* Вампирски тикви и лубеници
* Врколаци
* Вештерка
3 Поврзано
* Ромско општество и култура
*''Црвениот крал и вештерката: ромски народни и бајки''
Рамон Монтоја

Рамон Монтоја (2 ноември 1879 година, Мадрид, Шпанија - 20 јули 1949 година, Мадрид, Шпанија), гитарист и Фламенкокомпозитор.
Роден во ромско семејство (Роми), Рамон Монтоја ја искористил заработката учеството во семејното тргување со говеда, за да ја купи својата прва гитара. Почнал да свири по кафулиња пред да наполни дваесет години.
Формирал партнерство со големиот фламенко кантаор (пејач) Антонио Чакон, коешто започнало во 1912 година и траело повеќе од една деценија. И двајцата учествувале на Concurso de Cante Jondo во 1922 година, одржан во Гранада. Двајцата биле во голема мера одговорни за воспоставување на формата на различните традиционални фламенко напеви коишто се препознаваат денес.
Во традиционалното фламенко, гитарата добил споредна улога. Cante (пеење) и baile (танц) биле главни изведувачи во придружба на гитарист. Монтоја бил еден од првите во оваа улога. Неговото силно свирење често го надвладувало пејачот. Затоа го преземал единствениот логичен чекор и почнал да свири како соло или главен изведувач на концертна сцена. Неговите изведби се широко признати од фламенко историчарите како воспоставувачи на фламенко гитарата во оваа улога.
Тој бил единствениот највлијателен фламенко гитарист на 20 век. Неговите иновации се заслужни за соло кариерите на подоцнежните великани како Сабикас, Манитас де Плата и Мануел Молина.
Тој е чичко на фламенко гитаристот Карлос Монтоја. Неговата внука, Роза Монтоја, е позната по воведувањето на танцот фламенко во поголемиот дел од Калифорнија. Нејзиното студио има седиште во Сан Франциско.
1 Наводи
2 Избрана филмографија
*''Кармен, ла де Тријана'' (1938)
Вилзум

Вилзум (|Wilsum) — општина во округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Северно од Вилзум се наоѓаат општините Емлиххајм и Лар, северозападно се наоѓа холандската општина Харденберг. Општините Хогштеде и Геленкамп се граничат на североисток и на исток со Вилзум. На југоисток се наоѓа општината Илзен, каде се наоѓа седиштето на општинската заедница; југозападно од Вилзум се наоѓа општината Итербек, додека на запад е општината Вилен.
Со површина од 47,13 км², Вилзум е најголема општина во општинската заедница Илзен. Највисока точка е Вилзумер Берге со височина од 80 метри.
Гетело

Гетело (|Getelo) — општина во округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Гетело се наоѓа северозападно од окружниот град Нордхорн на границата со Холандија.
1.2 Општински единици
Општината Гетело е составена од следниве места:
* Гетело
* Гетеломор
Ивајло Маринов

Ивајло Маринов (|Ивайло Маринов; р. во Варна), познат и како Исмаил Мустафов, Исмаил Хусеинов или Ивајло Христов) е бугарски боксер со муслиманско ромско потекло, кој го освоил бронзениот медаљ на Летните олимписки игри 1980 година во лесна мува категорија и златниот медаљ во истата категорија на Летните олимписки игри 1988 година
1 Име
Во текот на својата кариера, тој се натпреварувал под неколку различни имиња. Различни референци даваат различни и често контрадикторни информации за неговото точно родено име и кое име го користел на кој натпревар. Сепак, се чини дека поголемиот дел од изворите сугерираат дека неговото првобитно име било Исмаил Мустафов, Исмаил Хусеинов или Исмаил Мустафов-Хусеинов, а неговото име било насилно сменето во Ивајло Маринов, Ивајло Христов или Ивајло Маринов-Христов под режимот на Живков.
2 Аматерска кариера
Покрај резултатите од Олимпијадата, Маринов го освоил и златниот медал на Светското првенство во 1982 година.
Маринов освоил и четири златни медаљи на Европското првенство во бокс во 1981, 1983, 1989 и 1991 година и сребрен медаљ во 1985 година.
3 Олимписки резултати во 1980 година
Подолу е рекордот на Ивајло Маринов, бугарски боксер во лесна мува категорија, кој се натпреварувал на Олимписките игри во Москва, во 1980 година:
* Осминафинале: Го победил Џерард Хокинс (Ирска) со одлука, 5-0
* Четвртфинале: Го совладал Ахмед Сиад (Алжир) со одлука, 5-0
* Полуфинале: Поразен од Иполито Рамос (Куба) со одлука, 1-4 (добил бронзен медал)
4 Олимписки резултати во 1988 година
Подолу е рекордот на Ивајло Маринов, бугарски боксер во лесна мува категорија, кој се натпреварувал на Олимпијадата во Сеул, во 1988 година:
* 32. коло: Го поразил Марк Ептон (Велика Британија) со одлука, 5-0
* Осминафинале: Го поразил Хенри Мартинес (Ел Салвадор) со одлука, 5-0
* Четвртфинале: Го совладал Александар Махмутов (Советски Сојуз) со одлука, 5-0
* Полуфинале: Го победил Леополдо Серантес (Филипини) со одлука, 5-0
* Финале: Поразен од Мајкл Карбахал (Соединети Американски Држави) со одлука, 5-0 (освоен златен медал)
5 Почести
Тој бил избран за бугарски боксер број 1 на 20-тиот век, во истражувањето спроведено од Бугарското здружение на новинари во бокс.
Геленкамп

Геленкамп (|Gölenkamp) — општина во округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Геленкамп се наоѓа северозападно од окружниот град Нордхорн, недалеку од холандската граница.
1.2 Соседни општини
Општината се граничи (од север, надесно) со следниве општини: Хогштеде, Еше, Нојенхаус, Илзен и Вилзум.
1.3 Општински единици
Општината Геленкамп е составена од следниве единици:
* Геленкамп
* Хафтенкамп
* Хардингхаузен
Маријан Симион

Маријан Симион (роден на 14 септември 1975 година во Букурешт) е романски боксер, кој се натпреварувал во лесна средна категорија (71 кг) на Летните олимписки игри 2000 година и го освоил сребрениот медал. Тој го повторил тој подвиг една година подоцна, на Светското првенство во аматерски бокс во 2001 година во Белфаст, откако ја освоил светската титула на претходниот турнир во Хјустон, Тексас, САД.
Тој е постар брат на олимпискиот боксер Дорел Симион. Симион се квалификувал за Летните олимписки игри 2004 завршувајќи на првото место на вториот олимписки квалификациски турнир на АИБА во 2004 година во Варшава, Полска.
1 Олимписки резултати
1996 година
* Го победил Хусеин Бајрам (Франција) со 13-6
* Го победил Фернандо Варгас (Соединетите Американски Држави) со 8-7
* Го победил Хасан Ал (Данска) со 16-8
* Поразен од Хуан Ернандес Сиера (Куба) со 7-20
2000 година
* Го победил Чиро ди Корсија (Италија) со 19-8
* Го победил Хосе Луис Зертуче (Мексико) РСЦ 3
* Го победил Фредерик Естер (Франција) РСЦ 3
* Го победил Порнчаи Тонгбуран (Тајланд) со 26-16
* Поразен од Јермахан Ибраимов (Казахстан) со 23-25
2004 година
* Поразен од Рамадан Јасер (Египет) 29-36
Ксиропотамски мост (втор)

Ксиропотамски мост (|Γεφύρι Στην Ιερά Μονή Ξηροποτάμους) — стар камен мост на Света Гора, Егејска Македонија.
Мостот се наоѓа на патот кој води од манастирот Ксиропотам кон манастирот „Св. Пантелејмон“, малку под првиот Ксиропотамски мост. Има еден лак.
1 Поврзано
* Ксиропотамски мост (прв)
Кутлумушки мост

Кутлумушки мост (|Γεφύρι στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου) — камен мост на Света Гора, Егејска Македонија.
Мостот се наоѓа на патот од селото Кареја кон манастирот Кутлумуш. Има еден лак и е во многу добра состојба.
Светиатанасов мост

Светиатанасов мост (|Γεφύρι του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη) — средновековен камен мост на Света Гора, Егејска Македонија.
Мостот се наоѓа на стариот пат кон манастирот Велика Лавра, на растојание од 5 – 6 км од него. Во соседство се конаците „Св. Ѓорѓи“. Според монасите, изграден е во 1000 г. од св. Атанасиј Светогорски.
Санду Чиорба

Александру Чиорба, познат како Санду Чиорба, е романски кантавторсо ромско поекло, кој е познат по неговата работа во жанрот музика манеле. Неговите синглови „Dalibomba“ и „Pe Cimpoi“ станале вирални во Полска, и критичарите го пофалиле неговиот музички и видео стил како „уникатен и чуден“. Роден во Клуж-Напока.
1 Кариера
Со неговиот хит сингл „Далибомба“ се закитил со ѕвезда во Полска, каде што гледачите и критичарите ја опишале песната како „Таа е срање, но ја гледам по петти пат“. ,придружното музичко видео за „Dalibomba“ има над 40 милиони прегледи. Насловот на хитот на полски е преведен како „Wielka dzika bomba“ („Огромна дива бомба“).
Во 2015 година, романскиот печат широко го коментирал фактот дека ''Huffington Post UK'' го номинирал хитот на Ciorba „Pe cimpoi“ („On Cimpoi “ или „By Cimpoi“; над 43 милиони прегледи )“ за најчудното видео на интернет". Мелодијата на „Pe cimpoi“ се потпира на трансилванските фолклорни мелодии. Овие песни во стилот на пародија се само дел од работата на Чиорба. Конкретно, тој соработува со пејачот на манеле, Николае Гуџа.
Песните на Чиорба се појавиле во неколку филмови. Санду Чиорба соработува со музичкото студио Viper Production посветено на ромската музика.
2 Дискографија
* 2007: Нема противници издание 2 (со Николае Гуџа), хипер продукција, iTunes* 2008: ''Нема противници'' издание.3 (со Николае Гуџа), хипер продукција, iTunes * 2012: ''Нема противници издание.4'' (со Николае Гуџа),хипер продукција, iTunes * 2015: ''Кралот на џипси музиката'', хипер продукција, iTunes * 2017: ''Нема противници'' издание.5 (со Николае Гуџа), хипер продукција, iTunes
Некои песни на Санду Чиорба биле вклучени во разни збирки на ромска музика од Viper Productions.
3 Филмографија
Песните на Санду Чиорба се појавиле во неколку филмови.
* Американско-романски филм ''Чарли Кантримен'' од 2013 година* Француски филм ''Коркоро'' од 2009 година за времињата за време на Порајмос („Цигански холокауст“),* Француски филм ''Трансилванија од'' 2006 година.
Ловари

Ловари („Јавачи“, од унгарски "ló", ''коњ'') е подгрупа на Ромите кои живеат во Средна Европа, особено во Унгарија, Полска, Словачка, Чешка и Германија. Одредени групи можат да се најдат и во Романија, Хрватска и Србија.
1 Опис
Ловарите се Роми кои зборуваат на ромски дијалект кој е под силно влијание на унгарскиот јазик и западнословенските јазици. Нивниот дијалект се класифицира како влашко-ромски. Историски, тие се занимавале со трговија со коњи и поради тоа се именувани како такви.
2 Поврзано
* Роми