procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Парк на пријателство Марија Грања Отоне

Паркот на пријателство Марија Грања Отоне — градски парк сместен на раскрсницата на авениите Алфредо Бенавидес и Каминос дел Инка, во Сантјаго де Сурко, Лима, Перу. Се одликува со славолак базиран на оној што некогаш стоел на авенијата Арекипа, во округот Лима.
1 Историја
Се наоѓа на раскрсницата на авениите Алфредо Бенавидес и Каминос дел Инка. Бил инаугуриран на церемонија во 2001 година во присуство на кралот и кралицата на Шпанија, за време на администрацијата на градоначалникот, за да можело да се постави нов лак во спомен на оној што првично се наоѓал на авенијата Арекипа.
Тоа е единствениот парк во Лима со мавритански декорации, кои додале естетски стил инспириран од Големата џамија во Кордоба, пристапот до паркот е бесплатен, единственото нешто што се наплаќа е искачувањето до лакот. Во неговата околина се наоѓа Културниот центар „Аугусто Б. Легуија“, а во него и Музејот ''„Куќа на одговорот“'', двете посветени на сеќавањето на оние што загинале во Тихоокеанската војна.
Паркот, исто така, има меѓу своите објекти од историски интерес, две стари локомотиви од 1926 година кои се уште се во функција. Парковата област вклучува мала лагуна, базени, градини и место за храна со локални јадења.
1.1 Културен центар Аугусто B. Легуија
Културниот центар Аугусто Б. Легуја е аудиториум и културен центар сместен во паркот. Инаугуриран на 9 декември 2020 година, на него се наоѓа биста од Аугусто Б. Легуија, по кое бил именуван.
Национален парк Бауаха-Сонене

Националниот парк Бауаха-Сонене — заштитено подрачје кое се наоѓа во регионите Пуно и Мадре де Диос, во Перу.
1 Географија
Паркот опфаќал речни тераси, ридови и планини, со надморски височини од 500 до 2450 м. Главните реки во областа се: Хит, Тамбопата и Кандамо. Паркот се граничи со Националниот парк Мадиди во Боливија на исток и со Националниот резерват Тамбопата на север.
2 Екологија
2.1 Флора
Растителни видови кои се наоѓаат во паркот вклучуваат: ''virola sebifera, мирислива цедрела, spondias mombin, celtis schippii, bertholletia excelsa, ficus insipida, hevea guianensis, cedrelinga cateniformis, iriartea deltoidea, calycophyllum spruceanum, какао,'' a''nnona ambotay'''', swietenia macrophylla, myroxylon balsamum, astrocaryum murumuru, enterolobium cyclocarpum'', m''auritia flexuosa'' итн.
2.2 Фауна
Птиците што се среќаваат во паркот вклучуваат: сино-жолтата ара, белогрлиот тукан, големата бела чапја, црвената ара итн.
Цицачи што се среќаваат во паркот вклучуваат: џиновската видра, јужноамериканскиот тапир, јагуарот, гривестиот волк, пумата, грмушарското куче итн.
3 Еколошки проблеми
Паркот е богат со природни ресурси, вклучувајќи дрва, злато, гума и дивеч. Наоѓалиштето Кандамо (Блок 78), кое содржи 85 км природен гас и 120 милиони барели кондензати од природен гас, порано било во сопственост на Мобил. Предложената легислатива во 2007 година за отстранување на блокот од резерватот била одбиена.
Плаза Франсија (Лима)

Плаза де Франсија, позната и по своето поранешно име Плазолета де ла Реколета, — јавен плоштад во историскиот центар на Лима, Перу.
1 Историја
Плоштадот, првично бил именуван по манастирот на Доминиканскиот ред кој бил изграден во 1606 година и било местото на патеката на старите цивилизации во Перу, која го продолжувала патот ''Камино де лос Љанос'' (подоцна позната како ''Виа Експреса''). Покрај сегашната црква, во неа се наоѓала и уште една капела, позната како ''Капила де ла Вирхен де ла Лече''.
По независноста, манастирот на напорната Марија Магдалена (шпански: ''Convento de la Venturosa María Magdalena'') бил управуван од Добротворната организација на Лима. Во 1848 година, калуѓерки од Конгрегацијата на Светите Срца на Исус и Марија пристигнале во Перу и се сместиле во манастирот. Во 1881 година, црквата изгорела и по Тихоокеанската војна, била обновена, но под друго име. Се граделе и две нови училишта кои требало да бидат управувани од конгрегацијата. Подоцна таму бил отворен и Папскиот католички универзитет во Перу.
На плоштадот работел и дом за изнемоштени, основан од Бартоломе Манрике. Тој бил избоден до смрт во 1866 година, на улицата Анимас де Сан Агустин.
Плоштадот го добил своето сегашно име откако француската колонија во Лима донирала статуа за да ја одбележи стогодишнината од независноста на Перу.
2 Обележја
* Статуата на Слободата, донирана од француската колонија* Поранешната француска амбасада* Археолошки музеј Јозефина Рамос де Кокс * Пинакотеката во Лима, инаугурирана во 1925 година* Црквата на Светите Срца на Исус и Марија, првично изградена во 1606 година.
Парк Херои на независноста

Паркот на хероите на независноста, првично познат како Шума Матамула, — градски парк веднаш до авенијата Салавери во округот Хесус Марија, Лима.
1 Историја
Областа каде што се наоѓа паркот некогаш била позната како шума Матамула, позната и како Маталечузас, по истоименото место во сопственост на Мануел Игнасио де Виванко, наследено од неговиот син Рејналдо, кое го добило името по бувовите што живееле во областа кога била дел од Вицекралството Перу, тогаш во сопственост на Мартин де Итураин. По Тихокеанска војна, областа ја стекнало семејството Олавегоја, кое ја започнало урбаната трансформација на местото во текот на 20 век.
Имотите „Маталечуситас“ и „Хесус Марија“ се наоѓале во близина, каде што се наоѓале остатоците од селска куќа сè до нивното рушење во 2013 година.
Градежните работи за паркот започнале во рамките на 150-годишнината од независноста на Перу. На 13 јули 1971 година, бронзените статуи на Хуан Пабло Визкардо и Гузман, Торибио Родригез де Мендоза, Тупак Амару и Хуан Франциско де Видал, високи 3 тони и 4 метри, биле однесени од магацин на авенијата Аргентина во паркот и поставени како дел од неговиот споменик, кој содржи обелисци високи 17 метри, како и еден висок 25 метри, на кој е прикажан кондор, првата поставена статуа. Работите се извршувале со кранови во сопственост на СИМА од 11 до 14 часот.
Паркот бил официјално отворен на 27 јули истата година на церемонија на која присуствувал тогашниот претседател Хуан Веласко Алварадо. Во 2017 година го посетил претседателот на Ирска, Мајкл Д. Хигинс, како дел од неговата официјална посета, а го посетиле и други шефови на држави. Паркот бил затворен за време на пандемијата КОВИД-19 во Перу и оттогаш е реновиран.
2 Галерија
3 Наводи
Пукара (Виктор Фахардо)

Пукара (кечуански за тврдина) — археолошко наоѓалиште во регионот Ајакучо во Перу. Се наоѓа во покраината Виктор Фајардо, округот Сархуа. Локалитетот се наоѓа на брегот на реката Луканамарка, западно од реката Карача, распослан на три планински врвови на надморска височина од 3,860 метри.
Матеуш Фернандеш (португалски фудбалер)

Матеуш Гонсало Еспања Фернандеш (роден на 10 јули 2004 година, во Ољао) — португалски фудбалер, на и на португалската репрезентација под 21 година.
1 Клупска кариера
Фернандеш започнал да игра фудбал во локалниот клуб Ољаненсе, од каде се преселил во младинската академија на во 2016 година. Пред почетокот на сезоната 2021-2022, тој бил промовиран во Б-тимот. На 14 октомври 2022 година, Фернандеш потпишал професионален договор со клубот со важност до 2027 година, со вклучена откупна клаузула во вредност од 60 милиони евра. На 22 октомври 2022 година, тој го имал своето деби за првиот тим на Спортинг влегувајќи како доцна замена во победата на ''„лавовите“'' од 3–1 над во првенството.
На 29 август 2023 година, Фернандеш заминал на едногодишна позајмица во . Дебитирал во новиот дрес на 3 септември, влегувајќи како замена во поразот од 1-2 на домашен терен против . Својот прв и единствен гол со Ешторил, Фернандеш го постигнал за победата со 1-0 над на 4 февруари 2024. Сезоната ја завршил со 35 настапи и еден гол.
На 20 август 2024 година, Фернандеш бил купен од новопромовираниот клуб во Премиер лигата на Англија, Саутхемптон, потпишувајќи петгодишен договор. Своето деби за ''„светците“'' го имал на 24 август, заменувајќи го Тејлор Харвуд-Белис во поразот со 1–0 на домашен терен од Нотингем Форест.
Четири дена подоцна, го постигнал својот прв гол за Саутхемптон во победата од 5–3 на гости против Кардиф Сити во Лига купот. На 24 ноември 2024 година, тој го постигнал својот прв гол во Премиер лигата во поразот со 2-3 на домашен терен од .
2 Репрезентативна кариера
Фернандеш бил младински репрезентативец на Португалија во категориите под 18, под 19 и под 20 години.
Во август 2023 година, бил повикан од селекторот Руи Жорж во репрезентацијата под 21 година, за која дебитирал во победата со 3-0 над Андора во квалификациите за Европското првенство во категоријата. Во својот трет настап, тој го постигнал првиот гол за репрезентацијата под 21 година, во победата со 6-1 над Белорусија во истите квалификациите.
Откако Португалија се квалификувала за Европското првенство за играчи под 21 година 2025 во Словачка, Фернандеш бил повикан да учествува на истото.
3 Статистика
3.1 Клупска статистика
''Статистиката е ажурирана на 11 јуни 2024.''
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2021-2022, 3Л, 18, 1, -, -, -, УМЛ, 8, 2, -, -, -, 26, 3
2022-2023, 3Л, 18, 1, -, -, -, УМЛ, 6, 3, -, -, -, 22, 4
Вкупно Спортинг Лисабон Б 36 2 - - 14 5 0 0 50 7
2022-2023, ПЛ, 3, 0, КП+ЛКП, 0+2, 0+1, ЛШ+ЛЕ, 1+1, 0, -, -, -, 7, 1
авг. 2023, ПЛ, 1, 0, КП+ЛКП, -, -, ЛЕ, -, -, -, -, -, 1, 0
Вкупно Спортинг Лисабон 4 0 2 1 2 0 0 0 8 1
сеп. 2023-2024, ПЛ, 28, 1, КП+ЛКП, 3+4, 0, -, -, -, -, -, -, 35, 1
2024-2025, ПЛ, 36, 2, ФАКуп+ЛК, 2+4, 0+1, -, -, -, -, -, -, 42, 3
Вкупно во кариерата 104 5 15 2 16 5 0 0 135 12
Пасео де Агуас

Пасео де Агуас — шеталиште лоцирано во Жирон Мадера во округот Римак, Лима, Перу. Било изградено помеѓу 1770 и 1776 година од страна на вицекралот Мануел де Амат и Жуние. Во негова близина се наоѓаат Аламеда де лос Дескалзос и коридата Ачо. Има колонијален дел од главниот лак и остатоци од страничниот ѕид што датирале уште од 18 век, како и градини, фонтани, игри и водопади. Шеталиштето било реконструирано во 2014 година.
1 Историја
Шеталиштето првично било наречено ''Пасео де ла Карбона'' од страна на вицекралот Мануел де Амат и Јунјент, неговиот главен промотор. Проектот вклучувал водопад, кој бил моделиран според постоечка водна површина во Нарбон.
Сепак, соседите се спротивставиле на големиот проект поради можноста да снема вода за нивните посеви и лични потреби. Така, иако недовршено, делото било отворено во 1772 година. Уште од самиот почеток се појавиле проблеми со водоснабдувањето, кое што доаѓало преку канал.
Од средината на 19 век и неколку децении, на Пасео де Агуас работеле трамвајска станица и нејзините канцеларии.
1.1 По 19 век
Во 1938 година, сводовите биле обновени. Во 1950-тите, местото било запуштена општинска градина која била позната по тоа што таму се одржувал фестивалот Сан Хуан.
Во 2014 година, Општина Лима ги започнала градежните работи за реновирање. Во јули 2015 година, градоначалникот на Лима, Луис Кастањеда Лосио, објавил дека работите ќе бидат завршени во октомври 2015 година.
2 Преглед
Пасео де Агуас претставува булевар на Хирон Мадера. Поврзан бил преку улицата Хулгајок со Аламеда де лос Дескалзос и преку Аламеда де Бобос со арената за бикови Ачо, кои исто така биле вицекралски дела изградени во 18 век.
Шеталиштето имало поголем централен лак и низа од пониски лакови од двете страни, крунисани со низа окуларни височини и врвови.
3 Во популарна култура
Во својата книга ''„Перуански традиции“'', Рикардо Палма запишал дека неговите современици измислиле мит дека Амат го изградил Пасео де Агуас „само за да ѝ се додворува на својата дама“, пејачката и глумица Микаела Вилегас. Во 1781 година, таа стекнала куќа сместена помеѓу Пасео и Аламеда де лос Дескалзос.
4 Галерија
5 Поврзано
* Парк де ла Ресерва
Аукин Пунта

Аукин Пунта — археолошко наоѓалиште со камени гробници (чуљпа) во Перу лоцирани во регионот Уануко, покраината Уамалиес, округот Хакас Гранде. Се наоѓа на надморска височина од околу 3,932 метри над селото Кархуапата.
1 Поврзано
* Мију Пампа
Ноќви

Ноќви (само множина) – дрвена направа за месење и чување леб. Ноќвите се еден многубројните покуќнински предмети кои се користеле до средината на 20 век.
1 Потекло на поимот
Зборот ноќви потекнува од прасловенскиот збор ''nъťьvy''.
2 Опис и развој
Ноќвите ги имало во повеќе облици, почнувајќи од наједноставниоот кој подоцна се усовршил и добил повеќекратна функција. Ноќвите се дрвен покуќнински предмет, кој во својот првичен облик во вид на дрвено корито се користел само за месење на леб. При месењето на лебот ноќвите ги поставувале на подот (земја) или ги подигнувале на столчиња. Подоцна овој едноставен облик бил усовршен и добил облик на сандак со високи ногарки. Сандакот има капак, а во внатрешноста има преграда која ноќвите ги дели на два дела. Во едниот дел се месел лебот, а во другиот се чувало брашно. Под самиот сандак можело да се наоѓа една отворена полица која се користела за оставање на разни предмети. Подоцна ноќвите целосно се затвораат и добиваат облик на сандак со капак и ниски ногарки. Во основа, овој е поусовршен и ги содржи сите елементи од наједноставните со додавање на нови, задржувајќи ја основната функција, месење па леб и чување на брашно.
Национален парк Серос де Амотапе

Националниот парк Серос де Амотапе — заштитено подрачје кое се наоѓа во регионите Пиура и Тумбес во северно Перу.
1 Историја
Националниот парк официјално бил основан на 22 јули 1975 година.
2 Географија
Националниот парк Серос де Амотапе се наоѓа во провинциите Тумбес и Контралмирате Вилар во регионот Тумбес и провинцијата Сулана во регионот Пиура. Има површина од 1515 км<sup>2</sup> кој го вклучува планинскиот венец наречен Тумбес, единствената пловна река на перуанскиот брег. Паркот има надморска височина помеѓу 120 м и 1538 м.
3 Клима
Во областа, дождовната сезона трае од декември до април, при што јужните и западните области на паркот се оние кои добиваат помалку дожд. Просечните годишни температури се движат од 23 до 26 °C, со просечни годишни врнежи од 500 мм во зоната на тропска сува шума и 1450 мм во зоната на тропските шуми во Пацификот.
4 Екологија
Паркот штити дел од екорегионот суви шуми Тумбес-Пјура и јужните делови на Тихоокеанската тропска шума.
4.1 Флора
Меѓу дрвјата пронајдени во оваа област се: ''ceiba trischistandra, prosopis pallida, albizia multiflora, cedrela sp, ziziphus thyrsiflora, handroanthus billbergii, handroanthus chrysanthus, loxopterygium huasango, bursera graveolens'' итн.
4.2 Фауна
Меѓу цицачите што се наоѓаат во оваа област се: неотропската видра, белоопашестиот елен, оцелот, јагуаротитн.
Во паркот се регистрирани вкупно 111 видови птици, од кои некои се: сивогрбиот јастреб, сивообразниот папагал и други
5 Еколошки проблеми
Главните закани за биодиверзитетот во паркот се: пасење, добиток, сечење дрва (за градежништво и јаглен), вадење мед од диви пчели, лов, прекумерен риболов во реката Тумбес, загадување на реките, ѓубре оставено од туристите и воведување на егзотични растителни видови.
Пасео Сивико де Такна

Пасео Сивико де Такна, порано познат како Плазуела де ла Матриз за време на шпанската ера и како Плаза Колон од 1892 до 1957 година, — главниот плоштад на историскиот центар на Такна, Перу. Содржи знаменитости како што се градската катедрала, Споменикот на хероите и градската фонтана, и се граничи со авенијата Сан Мартин.
Важни граѓански настани во градот се одржуваат на плоштадот: секоја недела од граѓанскиот календар, во средината на граѓанските церемонии, се крева националното знаме и се обновува заклетвата на Франциско Болоњези, што кулминира со граѓанско-воена парада на различните образовни, јавни и приватни субјекти.
28 август е крајната точка на Процесијата со знамето, каде што кулминира со кревање на знамето по прошетка низ улиците на градот, прославувајќи го повторното припојување на Такна кон Перу по речиси 50 години чилеанска окупација.
Парк Редукто бр. 2

Паркот Редукто бр. 2 — градски парк со површина од 20.000 <sup>м2,</sup> сместен на раскрсницата на авениите Бенавидес и Луис Бедоја Рејес, во округот Мирафлорес, Лима, Перу. Сместен е во поранешна тврдина изградена од перуанската армија за време на Тихоокеанската војна. Овој парк бил прогласен за национален споменик во 1944 година, а за патриотски храм во 1965 година.
Зградата порано била користена како железничка станица, а сега е дом на музеј посветен на Андрес Авелино Касерес.
1 Историја
Редутите (''reductos'') биле одбрани изградени од перуанската армија со цел да ја одбранат Лима од чилеанската армија за време на Тихоокеанската војна. Во 1880 година, Чилеанците се истовариле во Писко и успешно се пробиле на север кон градот. Вкупно имало десет:* Редукто бр. 1: сместен на шеталиштето Чориљос, таму се наоѓал баталјонот бр. 2 под команда на полковникот Мануел Лека. Меѓу неговите цивилни бранители билАугусто Б. Легуија.
* Редукто бр. 2: во него се наоѓал баталјон бр. 4, со 300 луѓе, кои биле под команда на Рамон Рибеиро, кои се бореле заедно со други адвокати и заменици на градот. Ги прими трупите на Белисарио Суарез по нивниот пораз кај Сан Хуан.
* Редукто бр. 3: сместен во поранешното ''Фундо Ла Палма'', тука се борел баталјонот бр. 6 под команда на адвокатот Нарцисо де ла Колина, поддржан од трупите на Хусто Пастор Давила.
* Редукто бр. 4: сместен на истото место, во него се наоѓал баталјон бр. 8 под команда на Хуан де Диос Риверо, тогашен министер за финансии, заедно со други државни службеници.
* Редукто бр. 5: лоциран во ''Ла Калера де ла Мерсед''. Веројатно каде што 10-тиот баталјон се борел под команда на сопственикот на хациендата ''Ла Калера'', Хозе М. Леон.
* Редукто бр. 6 и 7: лоциран помеѓу ''Ла Калера'' и ''Хациенда Васкез'', под команда на Хуан Мартин Еченик.
* Редукто бр. 8, 9 и 10: лоциран помеѓу ''Хациенда Васкез'' и областа која порано била дел од округот Ате.
Вкупно 5.500 луѓе се бореле во првите четири редобути, бидејќи останатите биле распуштени од Николас де Пјерола и не учествувале во акција. Чилеанските трупи броеле 8.000 луѓе — поддржани од чилеанската морнарица — при што 3.000 Перуанци и 2.214 Чилеанци биле загинаке во бој. Некои од неидентификуваните тела на местото подоцна биле преместени во криптата на главните градски гробишта.
Паркот, сместен во вториот редут, бил прогласен за национален споменик во 1944 година, а за патриотски храм во 1965 година (заедно со редутот бр. 3 - денес бр. 5 - и Моро Солар). Потоа бил реконструирана во 1995 година од тогашниот градоначалник на Мирафлорес, Алберто Андраде. Ја задржало оригиналната барикада изградена во 1881 година, заедно со некои топови што се користеле за време на војната.
2 Поврзано
* Моро Солар
Централен парк Мирафлорес

Централен парк Мирафлорес познат и како парк Мирафлорес — градски парк кој се наоѓа во Мирафлорес, Лима, Перу. Поделен е на два парка: Паркот Џон Ф. Кенеди и 7 јуни парк. Првиот му го дава на целиот парковски комплекс неговото популарно име, Парк Кенеди.
Двете улици - Лима и Вирген Милагроса - минуваат низ паркот. Паркот е познат по големото присуство на улични мачки,{ и најчесто се користат за настани како што се саеми на книгата и маратони, како и за прослави на Фиестас Патриас како што политички и социјални протести.
1 Историја
Областа каде што денес се наоѓа паркот била сведок на конфликти кон крајот на кампањата за освојување на Лима за време на Тихоокеанската војна во она што било познато како Битката кај Мирафлорес. Официјалното име на паркот е воспоставено во 1900 година и оттогаш останало така, првично познато по неговата црква, Сан Мигел де Мирафлорес.
Областа не доживеала голем развој сè до изградбата на црквата во 1939 година, по што се проширила околу својата област, на крајот поделена на два парка: паркот Џон Ф. Кенеди, именуван по американскиот претседател Џон Ф. Кенеди за неговата улога во Алијансата за напредок, и паркот 7 јуни, именуван по Битката кај Арика во Тихооеанската војна.
Во 1990-тите, според извештаите, областа била погодена од стаорци, што ги натерало локалните жители да почнат да ги оставаат своите мачки во паркот, при што мачките на крајот ги замениле глувците во поголем број. Присуството на мачки денес служи како туристичка атракција.
Во истоимениот парк е поставена биста на Кенеди, која беше инаугурирана на 21 ноември 2003 година од тогашниот градоначалник на Мирафлорес, Фернандо Андраде Кармона, по повод збратимувањето на Мирафлорес со Пенсакола, Флорида. Во паркот е сместен и амфитеатар на пејачот Чабука Грандa.
Поради недостаток на паркинг простор, долго планираниот подземен паркинг на 4 ката започнал со изградба во 2015 година по тригодишно одложување поради верувањето дека во паркот се наоѓаат останките на перуанските војници убиени за време на битката во 1881 година. Министерството за култура на крајот започнало истрага за да ја потврди оваа тврдење, при што градежната група добила сертификат со кој се гарантира непостоењето на човечки останки во јуни 2014 година. Конечно бил отворен на 15 декември 2016 година, со што се елиминирале паркинзите на соседните авении и се прошириле тротоарите.
Во 2019 година, паркот бил почетна и целна линија на маратон што се одржал како дел од поголемите Панамерикански игри за мажи и жени.
2 Галерија
3 Поврзано
* Универзитет во Пиура, кој се наоѓа во близина
* Синагога 1870
Охридски земјотрес (1911)

Охридскиот земјотрес од 1911 година — природна катастрофа која ги погодила градовите Поградец и Охрид, вечерта на 18 февруари 1911 година. Од низата земјотреси таа година најразорниот од нив се случил на тој ден во 21:35 часот.
1 Сеизмичност на областа
Охридското епицентрално подрачје има голема сеизмичност, што може да се забележи од големиот број на случени земјотреси во периодот 1900–2015 година. Според историски податоци, освен за разурнувачки земјотрес од 527 г. н. е., постојат и податоци кои говорат за случување на силни земјотреси со магнитуда ''M''<sub>L</sub>≥6 во 1906 г. и 1912 г. во ова подрачје.
Поместувањата долж јужните краеви на Пештанско–Петринскиот и Јабланичкиот Расед, како контрасно изразени раседи во релјефот, но и како рабни раседи на Охридската Депресија, продолжуваат и денес, условувајќи висока сеизмичка активност во јужниот дел на Охридското Езеро.
2 Епицентар
Епицентарот на земјотресот бил на територијата на Горичкиот Санџак, тогаш во Отоманското Царство. Истиот ден се случиле уште 4 земјотреси со магнитуди од 5,9 степени според Рихтер и интензитети од 8 степени според EMSС-98. Серија натамошни потреси во областа продолжиле до февруари 1912 година, од кои десеттина биле со магнитуда M<sub>L</sub> <5.
3 Последици
Земјотресот најсилно бил почувствуван во околината на Поградец, како и во с. Љубаништа во Македонија. Силината на земјотресот била почувствувана и во поширокиот регион – сè до Скопје и Скадар. Пропратен со помали оштетувања овој земјотрес е почувствуван и во градовите Елбасан, Кичево и Гостивар, а со послаб интензитет е почувствуван и во градот Лече во Италија и на грчкиот остров Крф. Главниот земјотрес е регистриран од повеќе сеизмолошки станици во Европа во тоа време.
Земјотресот предизвикал целосно урнување на поголем број станбени објекти во Поградец, но и во селата Старово, Тушемишта и Загоричани во Албанија. Големите оштетувања биле пропратени и со бројни човечки жртви. Сите станбени објекти кои го преживеале земјотресот биле сериозно оштетени, додека сите села во Поградечко биле целосно уништени. Сериозни оштетувања имало во градовите Горица и Билишта во Албанија, но и во Битола, Прилеп и Дебар, каде постојат податоци за оштетувања на ѕидови и рушења на оџаци. Сериозни биле оштетувањата и во градот Охрид, каде покрај оштетувањето на многу станбени објекти, постои и податок за целосно рушење на три џамии. Исто така сериозни биле оштетувањата и на верските објекти во с. Старово, каде постојат податоци за рушењето на минарињата на постојните џамии. За време на овој земјотрес, нивото на водата во Охридското Езеро пораснала за 50 см.
Атавило

Атавило (Атауиљо, Атабило), древно индијанско племе од покраина која се наоѓа во денешната перуанска покраина Канта. Тие биле откриени од Франсиско Писаро, понекогаш нарекуван Маркиз од Атавиос, иако титулата никогаш официјално не му била пренесена од Карло V. Народот Атавило се наоѓа и во областа Хауја.
Љубомир Костовски

Љубомир Костовски (р. во Скопје) – македонски новинар. Од 2011 година, е главен уредник на порталот Глобус магазин.
1 Животопис
Љубомир Костовски е еден од најистакнатите македонски новинари и политички аналитичари, со повеќедецениска кариера во медиумите. Познат е по своите критички ставови, ангажирани колумни и активна улога во заштита на новинарската етика и слобода на изразување.
Тој својата кариера ја почнал во Македонската радио-телевизија, а потоа весникот Нова Македонија. Работел и во весникот "Дневник" од 1997 до 2007 година, како колумнист и објавувал анализи.
Костовски е долгогодишен новинар и поранешен член на ад-хок телото за мониторинг на медиумите. Тој е основач и главен уредник на онлајн политичкиот магазин „Глобус“ и автор на бројни колумни и анализи во медиуми како Цивил Медиа, Фронтлајн и други. Неговите текстови често се фокусираат на политичката пропаганда, дезинформациите и состојбата во медиумите во Македонија.
Бука (воденична)

Бука — жлеб издлабен во стебло по кој тече вода кон колцето во воденицата или во кошот на валавицата. Подоцна буките се изработувале и од штици во облика на канал. Водата од јазот/вадата се пушта низ буката и го покренува воденичкото тркало или прави водовртеж во кошот на валавицата. Буката при дното е прицврстена со клинови.
Рингла

Рингла — дел од шпорет. Тоа е мал диск кој со електрична енергија се загрева на високи температури или мал затворен извор на пламен, кој се создава со согорување на гас (пропан или бутан). На нив храната се загрева со посредство на сад - тенџере, лонец или тава - кој, наместо храната што се подготвува, е директно изложен на топлина или пламен и постепено ја пренесува на храната.
Вклучувањето, исклучувањето и дотерувањето на температурата на ринглата се врши со помош на посебни прекинувачи (преклопници).
1 Потекло на зборот
Зборот потекнува од германскиот збор ringel (круг). Поверојатно од зборот во множина, кругови, како кај „печките“ на дрва (цврсто гориво) кои имаат повеќе концентрични кругови на една точка на греење.
Постарите шпорети имале горна грејна плоча (наместо рингла), која понекогаш се нарекувала „плотна“.
Современиот електричен шпорет нема рингли за готвење, туку има посебна грејна плоча, таканаречена „индукциска плоча“, која користи магнетна индукција за директно загревање на тенџерето или лонецот, така што нема губење на топлинска енергија.
2 Поврзано
* Шпорет
* Рерна
* Решо
Јали

Јали (|Γυαλί, во превод „стакло“) — грчки вулкански остров во Додеканезите, сместен на половина пат помеѓу јужниот брег на Кос (Кардамаина) и Нисирос. Се состои од риолитски опсидијански лавински куполи и наслаги од пемза (кои се ископуваат во огромни количини). Не се познати историски ерупции, но најновите ерупции на пемза се наоѓаат над почви што содржат керамика и артефакти од опсидијан од неолитскиот период (10.000–4.500 г. п.н.е.). Островот има два различни сегменти, при што североисточниот дел е речиси целосно направен од опсидијан, а југозападниот дел од пемза. Тие се поврзани со тесен теснец и плажа составена од современи гребенски седименти. Во античко време, островот бил познат како Истрос (|Ἴστρος).
1 Географија
Островот е долг 6 километри и помеѓу 4 километри и 500 метри широк. Има пештера долга 180 метри. Деловите од островот каде што се врши ископување на пемзански ленти се неплодни. Според пописот од 2001 година, населението броело 10 жители. На административно ниво, тој е дел од општина Нисирос.
2 Населба
Населувањето на Јали веројатно започнало во почетокот на 4-тиот милениум во форма на сезонска населба. Една населба се наоѓала на местото на 2 Лаимоси на брегот. Подоцна, во 4-тиот милениум п.н.е., населувањето се одвивало во северозападниот дел од островот. Повисоките земјишта на островот биле окупирани главно во текот на зимата за пасење добиток.
Островјаните се занимавале со производство на жито, а биле пронајдени и неколку мелнички камења. Големи груби садови се користеле за складирање на жито. Тие исто така се занимавале со сточарство и преработка на млеко користејќи тенџере за сирење. Тие обработувале опсидијан и изработувале грнчарија.
Раната обработка на метали се практикувала на островот во средината на 4-тиот милениум п.н.е. Пронајдени биле два сада со залепени бакарни елементи. Ова претставува редок доказ за најраната фаза на егејската металургија за време на завршниот неолитски период. Исто така, била пронајдена и една оловна заковка.
Јали бил напуштен до крајот на 4-тиот милениум п.н.е.
Гоџи

Гоџи или гоучји (枸杞, ''gǒuqǐ''), исто така познато како гоџи-бобинка или волчја бобинка — плод на два тесно поврзани вида: плетиплотка (''Lycium barbarum'') и кинеска плетиплотка (''Lycium chinense'') од семејството зрнци. Овие бобинки доаѓаат од грмушки што се родум од Азија, особено Кина, и се користат во традиционалната кинеска медицина со илјадници години. Вирее од 1 до 3 метри висина, плодот е со црвенкаста боја со должина до 2 см и содржи од 20 до 40 ситни семки. Се јадат свежи или сушени, а најпопуларни се поради своите антиоксидативни својства. Растенијата можат да се одгледуваат и во Македонија.
1 Опис
Гоџито потекнува од листопаден грмушкаст растителен вид што припаѓа на семејството зрнци (истото семејство во кое спаѓаат доматите, компирите и модрите патлиџани). Главните два вида што ги даваат овие бобинки се плетиплотката и кинеската плетиплотка. Овие растенија потекнуваат од Кина, но се одгледуваат и во други делови на Азија, како Тибет и Монголија.
Грмушките на гоџито виреат во висина од 1 до 3 метри, со тенки, закривени гранки и тесни зелени листови. Самите бобинки се мали и овални, долги околу 1 до 2 сантиметри. Кога се зрели, имаат светлоцрвена или портокалово-црвена боја, со тенка кора што понекогаш знае да биде леплива поради природните шеќери.
Внатре содржат мали жолти семки, а нивниот вкус се опишува како мешавина од брусница и домат — слаткасто-кисел. Најчесто се собираат рачно и се продаваат во сушен облик, но можат да се најдат и свежи, во сок или во прав.
Растението обично почнува да цвета кон крајот на пролетта, од мај па сѐ до септември. Плодовите се собираат од јули до октомври, зависно од климата и условите за одгледување.
2 Употреба
Она што е значајно за одгледувањето на ова растение е фактот што е отпорно на болести и штетници, но го напаѓаат габични заболувања на листовите и плодовите. Превентивно се заштитува слично како виновата лоза, со бакарни препарати и со црвено масло пред почетокот на растителноста. Одредени штети можат да предизвикаат зајаците и птиците и се препорачува употреба на мрежи за заштита од нив.
Од гоџи се прават сокови, сирупи, чаеви, ликери, овошни јогурти, а во кулинарството е многу често употребуван додаток, особено на салатите. Многу познат е чајот од гоџи. Гоџи-бобинките се користат и во козметиката бидејќи го забавуваат стареењето на кожата.
Гоџи-бобинките се природен извор на минерали и витамини. Содржат витамини (витамин Б2, витамин Б1, витамин Ц) како и минерали (железо, цинк, селен, калциум, калиум). Изобилуваат со растителни влакна (100 г. Гоџи-бобинките содржат 7 г растителни влакна) што даваат чувство на ситост и го подобруваат варењето на храната.
Господари на пеколот (филм од 2022)

''Господари на пеколот'' (|Hellraiser) — американски натприроден филм на ужасите во режија на Дејвид Брукнер и напишан од Бен Колинс и Лук Пјотровски, заснован на приказна што ја напишале заедно со Дејвид С. Гојер. Станува збор за обнова на франшизата „Господари на пеколот“, единаесеттото продолжение вкупно, и втора адаптација на новелата на Клајв Баркер од 1986 г. ''The Hellbound Heart'', која била адаптирана во филмот „Господари на пеколот“ од 1987 г. Во филмот глумат Одеса Азион, Џејми Клејтон, Адам Фејсон, Дру Старки, Брендон Флин, Аојфе Хајндс, Џејсон Лајлз, Јинка Олорунифе, Селина Ло, Закари Хинг, Кит Кларк, Горан Вишњиќ и Хијам Абас. Филмот следи млада жена што се опоравува од зависност и на крајот добива механичка кутија за загатки што може да повика Сенобити, хуманоидни суштества што напредуваат во болка и задоволство.
Премиерата на филмот во САД била на 7 октомври 2022 г., а во Македонија бил распределен на HBO Max со македонски превод.
1 Содржина
Една млада жена што се бори со зависност доаѓа во сопственост на древна кутија за загатки, несвесна дека нејзината цел е да ги повика Сенобитите.
2 Улоги
Одеса Азион, Рајли Макенди
Џејми Клејтон, Пинхед (главниот Сенобит)
Адам Фејсон, Колин
Дру Старки, Тревор
Горан Вишњиќ, Ролан Војд
Хијам Абас, Серена Менакер
Селина Ло, Гасп (сенобит, помошничката на Пинхед)
Закари Хинг, Асфикс (Сенобит)
Џејсон Лајлз, Чатерер (Сенобитот што штрака со забите)
Ботаничка градина на лековити растенија во Лима

Ботаничката градина на лековити растенија во Лима — ботаничка градина за лековити растенија во областа Хесус Марија, Лима, Перу. Се наоѓа веднаш до седиштето на Министерството за здравство, со уште една градина која се наоѓа во округот Чориљос.
1 Историја
Создадена е од Институтот за традиционална медицина (IMET), тогаш под водство на Хозе Аранда Вентура. Моментално управувано од Националниот центар за интеркултурно здравје, владино тело во рамките на Министерството за здравство, содржи над 600 различни видови лековити растенија. Потоа, Министерството ги користи овие растенија во лекувањето на различни болести.
2 Галерија
3 Наводи
Кампаниски Вулкански Лак

Кампаниски Вулкански Лак — вулкански лак што се состои од голем број активни, неактивни и изгаснати вулкани во регионот Кампанија во Италија. Овој вулкански лак го опкружува Неаполскиот Залив и ги вклучува:
:* Везув: активен вулкан, последна ерупција во 1944 година.
:* Флегрејски Полиња: огромна древна калдера во западниот дел на Неапол. Оваа област е мноштво од бројни угасени кратери кои сведочат за древни ерупции; меѓутоа, во областа се наоѓа и Солфатара, плиток вулкански кратер кој сè уште испушта облаци од сулфурни испарувања и се смета за активен.
:* Планината Епомео: 20 километри западно од Неапол на островот Искија, последна ерупција во 1302 година.
:* Палинуро, Вавилов, Марсили и Мањаги: подводни изгаснати или заспани вулкани јужно од Везув. Последните три биле откриени во 1950-тите и ги носат имињата на геолозите кои ги откриле. Палинуро бил познат од претходно. Во мигов, постои загриженост за „заспаната“ состојба на Марсили, кој достигнува висина од 3.000 метри, со врв што штрчи 500 метри над површината на водата. Дополнителни, понови купи биле откриени на Марсили.
Кампанискиот Вулкански Лак е донекаде географски израз, бидејќи областа е дел од голема област со интензивна вулканска и сеизмичка активност што ги вклучува, појужно, активните вулкански острови Стромболи и Вулкано покрај северниот брег на Сицилија, како и најголемиот активен вулкан во Европа, Етна, на самата Сицилија.
1 Галерија
Џума Маала (Нигритско)

Џума Маала (|Παρχάρι, Пархари; до 1926 година: Τζουμά Μαχαλά, Ѕума Махала)'''' — поранешно село во Нигритско, егејскиот дел на Македонија, на територијата на денешната општина Визалтија во областа Централна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото било сместено во Серско Поле, северозападно од гратчето Нигрита, во непосредна близина на селото Копач, на надморска височина од 560 м.
2 Историја
2.1 Во Отоманското Царство
Во XIX век, Џума Маала било турско село во Серската Каза на Серскиот Санџак. Во „''Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника''“ се вели дека во 1873 г. во Џума-махле (Djouma-mahlé) имало 60 домаќинства и 160 жители муслимани.
Во 1889 година, хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за Џума Маала:Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Џума Маала имало 300 жители Турци.
2.2 Во Грција
За време на Првата балканска војна, селото било заземено од Бугарија, но по Втората балканска војна во 1913 година, било припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Таа година броело 339 жители. Селото најверојатно настрадало по Првата светска војна, бидејќи во пописот од 1920 година, не е спомнувано.
Во 1924 година, селото било обновено, кога во него биле доселени 35 бегалски семејства (вкупно 116 бегалци) од Мала Азија, колку што броело во пописот од 1928 г. Во 1926 година, името на селото било службено променето во Пархари (Παρχάρι).'' Подоцна доселениците го напуштиле селото, поради што било избришано од евиденција.
3 Наводи
Националниот парк Сиера дел Дивизор

Национален парк Сиера дел Дивизор е национален парк во амазонската прашума во Перу, основан во 2015 година. Зафаќа површина од 1354485.10 км² во провинциите Коронел Портило, во регионот Укајали, во регионот Лорето. Градот Пукалпа се наоѓа на брегот на реката Укајали. Во паркот се наоѓа планинскиот врв Серо ел Коно во облик на пирамида, кој од страна на домородното население е почитуван како Апу на Андите.
Национален парк Јагуас

Националниот парк Јагуас е создаден на 11 јануари 2018 година и се наоѓа во регионот Лорето во Перу, во близина на границата со Колумбија. Зафаќа површина од 8.689 км<sup>2</sup> тропска шума. Заедно со Националниот парк Рио Пуре, Кахуинари и Амакајаку во Колумбија, како и Регионалните заштитени подрачја ''Маиџуна Кичва'' и ''Ампијаку Апајаку'' во Перу, тој е дел од огромен биолошки коридор.
1 Клима
Климата е тропска со просечна температура од 31°C и релативна влажност од 80% во текот на целата година. Дневните врнежи варираат од 3,5 мм во Август до 9,5 мм во Март. Просечните годишни врнежи од дожд се 2827 мм.
2 Фауна
Во националниот парк има приближно 600 видови птици, 150 видови цицачи, 110 видови водоземци и 100 видови влекачи, како што се кафеавиот волнест мајмун, мравојадот, јужноамериканскиот тапир, џиновската видра, амазонската крава, амазонскиот делфин, кајманот и жолтоногата желка. Во паркот се наоѓаат и повеќе од 300 видови риби, меѓу кои и Арапаима, најголемата слатководна риба во светот.
3 Флора
Во паркот има повеќе од 3.500 видови растенија, меѓу кои Hura crepitans, Cedrelinga cateniformis, Simarouba amara, Macrolobium acaciaefolium и Ceiba pentandra.
Авионска несреќа на Ер Индија 171

Лет Ер Индија 171 — редовен меѓународен патнички лет опериран од Ер Индија од аеродромот Ахмедабад во Индија до аеродромот Гетвик во Лондон, Обединетото Кралство. На 12 јуни 2025 г., во 13:38 часот по индиско стандардно време, авионот Боинг 787-8 дримлајнер, кој го извршувал летот, се урнал приближно 30 секунди по полетот во студентскиот дом на Медицинскиот колеџ Б. Џ. во населбата Мегханинагар во Ахмедабад.
Во авионот имало 230 патници и 12 члена на екипажот, од кои сите освен еден патник загинале во несреќата. Загинале и најмалку 33 лица на земја. Оваа несреќа е првиот смртоносен пад и целосна загуба на трупот на авион од типот Боинг 787 дримлајнер.
1 Заднина
1.1 Авионот и маршрутата
Авионот вклучен во несреќата бил 11-годишен Боинг 787-8 дримлајнер, регистриран како VT-ANB со сериски број 36279. Авионот бил склопен во фабриката на Боинг во Еверет и вклучувал делови од трупот изработени во капацитетот на Боинг во Чарлстон. Бил испорачан на авиокомпанијата на 28 јануари 2014 г. и бил придвижуван од два мотори General Electric GEnx-1B67.
Ова бил првиот смртоносен пад и првата целосна загуба на трупот на авион од типот Боинг 787 од неговото претставување во 2011 г., како и прва смртоносна загуба на трупот за Ер Индија од бомбашкиот напад на летот Ер Индија 182 во 1985 г. Несреќата била најсмртоносната авијациска случка во Индија по судирот во воздух кај Чарки Дадри во 1996 г.
Ер Индија започнала со летови од Гетвик во 2013 г. Во мигот на несреќата, тие оперирале дванаесет поаѓања неделно, вклучувајќи пет до Ахмедабад. Аеродромот Ахмедабад е опкружен со густо населени станбени области.
1.2 Патници и екипаж
Во летот имало вкупно 242 лица, од кои 230 патници (11 деца и 2 бебиња), како и 2 пилоти и 10 стјуардеси. Списокот на патници вклучувал 169 индиски државјани, 53 британски, 7 португалски и еден канадски државјанин. Летот бил заповедуван од капетанот Сумит Сабхарвал и првиот офицер Клајв Кундар.
2 Несреќа
Летот 171 полетал од пистата 23 на аеродромот Ахмедабад во 13:38 часот по месно време на пат кон Лондон-Гетвик. Според извештаите на МЕТАР, времето било стабилно, а видливоста чиста.
АДС-Б примопредавателот на авионот пријавил максимална притисочна надморска височина од 191 м. Приемот на примопредавателот бил изгубен во 08:08:50 UTC на околу 70 м, пред прагот на пистата 05. Екипажот на летот упатил повик за итност.
Видеоснимка од случката покажала како авионот првично добива висина пред постепено да се спушта, притоа изгледајќи како да се навалува нагоре, а потоа, веднаш штом исчезнал од видното поле, се урнал околу триесет секунди по полетот, проследено со облак од оган и чад. Местото на несреќата било оддалечено 1,5 км од пистата.
Очевидци од областа Мегханинагар пријавиле повеќе избувнувања, проследени со густи облаци чад додека авионот удрил во зграда и се пробил низ неа. Авионот се урнал во станбената област на кампусот на Градската болница, удирајќи ги студентските домови и лекарските одделенија на Медицинскиот колеџ Б. Џ., кој припаѓа на болницата. Делумно недопрените стабилизатори и опашниот конус на авионот завршиле на врвот на повеќекатна зграда на студентски дом.
Максим Самородов

Максим Инавович Самородов (роден на 29 јуни 2002 во Актобе) е казахстански фудбалер, напаѓач на Ахмат и на казахстанската репрезентација.
1 Клупска кариера
Самородов ја започнал кариерата во својот роден град Актобе, играјќи за истоимениот клуб. Дебитирал со Актобе во врвната лига на земјата на 5 октомври 2019, во натпревар против Кајрат.
На 6 август 2024 година, Самородов потпишал четиригодишен договор со клубот од Премиер лигата на Русија, Ахмат Грозни, повторно спојувајќи се со Магомед Адиев, кој бил негов тренер во казахстанската репрезентација. Дебитирал за клубот пет дена подоцна, влегувајќи како замена во ремито 0-0 на гостувањето кај .
2 Репрезентативна кариера
За казахстанската репрезентација дебитирал на 28 март 2021, во поразот со 0-2 на домашен терен од во квалификациите за Светското првенство 2022.
Локомотивен парк Такна

Паркот на локомотивата Такна е парк се наоѓа во Аламеда Болоњези, во центарот на градот Такна, Перу. На него е прикажан воз од 19 век кој ги превезувал Франциско Болоњези и неговите трупи во одбрана на Моро де Арика за време на Тихоокеанска војна.
1 Историја
Овој плоштад бил изграден за да ја смести стогодишната локомотива бр. 3, модел 1859, изградена во Пенсилванија на која биле полковникот Франциско Болоњези и неговите Перуански трупи да ја бранат Моро де Арика за време на Тихоокеанска војна. За време на Чилеанската окупација, локомотивата продолжила да ја поврзува Такна со Арика. Во 1940 година престана да работи, а подоцна била поправен и преместена во паркот во 1977 година. Паркот има две статуи на Болоњези и на Алфонсо Угарте.
Овој парк најчесто го посетуваат локални и странски жители и туристи. Обично се користи ноќе како центар за проби за разни танцови групи во градот и како центар за вежбање скејтбординг и ролерки. Во паркот обично се одржуваат и саеми и изложби за уметност и рециклирање.
Кога се случила катастрофата во Хуајкос во Мираве и планинските сектори во Такна во февруари 2019 година, Паркот на локомотиви станал едно од местата за собирање храна и помош за жртвите кои биле задолжени за Третата коњаничка бригада на градот.
2 Поврзано
* Железница Такна-Арика
ЖФК Економист

Женски фудбалски клуб Економист ''(латиница: Ženski fudbalski klub Ekonomist)'', најчесто скратено како ЖФК Економист, е женски фудбалски клуб со седиште во Никшиќ, Црна Гора. Основан во 2007 година, клубот се натпреварува во Женската лига на Црна Гора и бил првиот шампион на натпреварувањето. Во 2012 година, станал првиот женски тим од Црна Гора што учествувал во Лигата на шампиони за жени на УЕФА. Пред основањето на националната лига, тимот еднаш го освоил ''Трофејот на ФСЦГ''. Клубот добил поддршка од Меридијанбет.
1 Трофеи
;Женска лига на Црна Гора
*''Победник (4):'' 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15
*''Второпласиран (3):'' 2015-16, 2016-17, 2017-18
;Трофејот на ФСЦГ
*''Победник (1):'' 2010-11
*''Второпласиран (2):'' 2008-09, 2009-10
2 Пласман по сезони
Сезона, Натпреварување, Пласман
2008-09, Трофејот на ФСЦГ, 2. место
2009-10, Трофејот на ФСЦГ, 2. место
2010-11, Трофејот на ФСЦГ, Победник
2011-12, 1. ЖФЛ, Победник
2012-13, 1. ЖФЛ, Победник
2013-14, 1. ЖФЛ, Победник
2014-15, 1. ЖФЛ, Победник
2015-16, 1. ЖФЛ, 2. место
2016-17, 1. ЖФЛ, 2. место
2017-18, 1. ЖФЛ, 2. место
2018-19, 1. ЖФЛ, 3. место
2019-20, 1. ЖФЛ, 3. место
2020-21, 1. ЖФЛ, 3. место
2021-22, 1. ЖФЛ, 3. место
2022-23, 1. ЖФЛ, 3. место
2023-24, 1. ЖФЛ, 3. место
3 Учинок во натпреварувањата на УЕФА
Сезона, Натпреварување, Фаза, Противник, Резултат
2012–13, Лигата на шампиони, Квалификациска фаза, Бобруичанка Бобрујск, 1–5
Унија Рачибуж, 1–7
Слован Братислава, 0–8
2013–14, Лигата на шампиони, Квалификациска фаза, Клаксвик, 1–1
Цирих, 1–4
Атлетико Оуриенсе, 1–1
2014–15, Лигата на шампиони, Квалификациска фаза, Помурје, 0–4
МТК, 0–1
Парну ЈК, 1–2
2015–16, Лигата на шампиони, Квалификациска фаза, Помурје, 0–4
Олимпија Клуж, 1–6
Парну ЈК, 1–2
Пиралка

Пиралка — рачна алатка што се користела за перење алишта или белење платно. Била изработувана од дрво, во облик на лопата за леб, но со многу пократка рачка што се користи како дршка. Се користел за биење (удирање) на влажна облека и чаршафи, туркајќи ја нечистотијата со удирање на предметите од штица за перење или од рамните плочи поставени во пералната. За првпат била спомната во 1478 година.
Чистењето обично се вршело дома, во јавна перална или покрај река. Во вториот случај, секоја жена морала да ја носи со себе даската за перење и пиралката. Се користела заедно со даска за перење, која се состоела од правоаголна дрвена рамка во која биле вградени низа дрвени или метални релјефи или брановидна табла.
1 Примери од книжевноста
Чукам со пиралката и ги плавам алиштата мои и од Јона, се наведнувам, а мачно ми е.
Тргни се додека не сум го извлекла секирчето од нарамников. Или сакаш да ги повикам сосеткиве со сукала и со пиралки?
2 Пословици
* Пиралка - лута кучка по река.
АТП Росмален 2025 – поединечно

АТП Росмален 2025 – поединечно - бил тениски турнир во поединечна конкуренција од АТП серијата 250 кој се одиграл во Росмален, Холандија, како дел од тениската сезона 2025.
1 Носиели
Првите четири носители биле слободни во првото коло.
# Данил Медведев
# Иго Умбер
# Карен Хачанов
# Алексеј Попирин
# Хуберт Хуркач
# Џордан Томпсон
# Нуно Боржеш
# Лучано Дардери
2 Жреб
Градини Горна Барака

Градините Горна Барака се јавни градини во Валета, Малта. Заедно со Долните Градини Барака во истиот град, тие нудат панорамски поглед на Големото пристаниште.
Градините се наоѓаат на горниот дел од бастионот Свети Петар и Павле, кој бил изграден во 1560-тите. Терасираните лакови на градината биле изградени во 1661 година од Италијанскиот витез Фра Фламинио Балбијани. Првично биле со покрив, но таванот бил отстранет по востанието на свештениците во 1775 година.
Градините првично се користеле за рекреација на витезите на Италијанскиот јазик од Болничари, но биле отворени за јавноста по завршувањето на двегодишната француска окупација на Малта во 1800 година.
Во паркот има неколку споменици и спомен-обележја на голем број истакнати личности, вклучувајќи ги Џералд Стрикланд, Сер Томас Мејтланд и Сер Винстон Черчил. Реплика на статуата Гаврошите од малтешкиот скулптор Антонио Скиортино се наоѓа и во градината. Оригиналот се наоѓа во МУЗА.
Тоа е највисоката точка на градските ѕидини, и затоа нејзината гранична тераса нуди јасен поглед на Големото пристаниште, Трите града, како и на бродоградилиштето и пониските делови на главниот град.
Градините се поврзани со каналот во Валета и блискиот пристаниште Ласкарис преку лифтот Барака. Првиот лифт на локацијата бил изграден во 1905 година, но бил затворен во 1973 година и демонтиран во 1983 година. Лифтот може да се види во функција во британскиот авантуристички филм од 1968 година, „Пресврт на песок“, базиран на истоимениот роман на Џефри Џенкинс од 1959 година. Нов лифт бил отворен на 15 декември 2012 година.