procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Хусеин-паша Бољаниќ

Хусеин-паша Бољаниќ (? Бољаниќи, во близина на Плевља – 1594) — отомански државник, по потекло од познатото семејство Бољаниќи, кое поседувало мал тимар во селото Бољаниќи. Предок на семејството бил српскиот трговец Бољан (или Бојан) Газдиќ, кој, по преобраќањето во ислам, бил наречен Бајрам-ага и го основал селото што го носи неговото име Бољаниќи.
1 Намесник на Херцеговскиот и Босанскиот Санџак
Хусеин бил субаша на Попово Поле, намесник на Херцеговскиот Санџак, од март 1567 до март 1569 година. Потоа бил намесник на Босанскиот Санџак (ја изградил својата голема задужбина - џамија во Плевља) до 1572 година.
2 Намесник во Мисир (Египет) и беглербег на Багдад
Од 1572 година бил назначен за намесник на покраината Дијарбекир, во Мала Азија, а потоа за намесник на Мисир (Египет) со титула везир. По две години, се вратил во Цариград, за да биде споменат како беглербег на Багдад во 1585 година. Во 1594 година, со султански ферман бил назначен за босански намесник (беглербег на Босанскиот Ејалет, основан во 1580 година). Според податоците, одел и во Будим (освоена од Османлиите во 1541 година) кај Мехмед-паша (син на претходниот голем везир, Мехмед-паша Соколовиќ). Се претпоставува дека починал во 1594 година, а на негово место за беглербег на Босанскиот Ејалет, Портата, во 1595 година го назначила Смаил-паша (познат како Арпад).
3 Задужбини
Хусеин-паша Бољаниќ оставил зад себе многу задужбини, од кои најпозната е Хусеин-пашината џамија во Плевља, изградена во 1569 година.
Црква „Св. Петка“ - Ореше

Света Петка — гробишна црква во азотското село Ореше, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа над последните куќи од селото и околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
До црквата води земјен пат, кој започнува од асфалтниот пат за Орешкиот манастир.
2 Историја
За црквата се велело дека потекнува „уште од Римјаните“, а според други извори црквата била подигната во 1670 година од велешкиот епископ Јосиф.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Истата година кога била изградена, црквата добила и фрескоживопис.
4 Галерија
5 Поврзано
* Велешко архијерејско намесништво
* Богомилска парохија
* Ореше
Ана Кандиларова

Ана Трпчева Стојанова-Кандиларова (Воден, – Арбанаси, ) — македонска учителка и просветителка.
1 Животопис
Трпчева е родена во 1865 г. во градот Воден, тогаш во Отоманското Царство, денес во Грција, во семејството на Трпче Стојанов. Сестра е на Апостол Трпчев. Стекнала образование во родниот град, а до 1882 г. и во Маринската женска гимназија во Одеса, Русија. Подоцна се вратила во Македонија и била назначена за директорка на женското училиште во Велес. Од 1884 до 1887 г. предавала во Солунската женска гимназија „Св. Благовештение“ и била директорка на интернатот (1884–1885).
Ана се омажила за учителот Георги Кандиларов. Починала во с. Арбанаси во 1941 г.
Торстен Јонсон

Торстен Јонсон (1910–1950) беше шведски писател, новинар и преведувач.
Јонсон пораснал во малото село во Вестерботен.
Студирал во Стокхолмската школа, а потоа работел како новинар во повеќе весници весници, вклучувајќи го и „Дагенс Нихетер“. Во 1943 година станал дописник на „Дагенс Нихетерс“ во Соединетите Американски Држави. Избор од неговите статии како дописник биле објавени во книгата „Сидор на Америка“ во 1946 година.
Јонсон бил пофален за неговите преводи на американски писатели како Ернест Хемингвеј и Џон Штајнбек и напишал неколку есеи за современата американска литература. Шест студии за американски писатели објавил во книгата „Сексуалниот живот на американските писатели: Ернест Хемингвеј, Фокнер, Џон Стајнбек, Колдвел, Фарел, Саројан“ во 1942 година.
Како писател објавил две книги со песни, две збирки кратки раскази и познатиот роман „Конвој“, објавен во 1947 година. „Диман од ѓаволот“, книга со четири раскази сместени во Америка, збирка есеи и неговите собрани кратки раскази биле објавени постхумно.
1 Библиографија
*Екскурзија, 1933
*Голема Норланд и литература, 1938
*Како дрво, 1939
*Како што е вообичаено, 1939
*Мартин Кох, 1941
*Лет кон вода и утро, 1941
*Шест Американци: Хемингвеј, Фокнер, Штајнбек, Колдвел, Фарел, Саројан, 1942
*Страници на Америка: Впечатоци и расудување, 1946
*Конвој, 1947
*Маглата од морето, 1950
*Погледи, 1951
*Романи, 1955
*Приказни од Америка, 2007
;Преводи (избрани)
*А. Ј. Кронин Цитаделата, 1938
*Ернест Хемингвеј Да се ​​има и да се нема, 1939
*Џон Штајнбек Грозјето на гневот, 1940
*Ернест Хемингвеј За кого бијат камбаните, 1940
*Даниел Дефо Робинзон Крусо, 1942
*Ернест Хемингвеј Снеговите на Килиманџаро и други раскази, 1942
*Ерскин Колдвел Платен ден на реката Савана, 1942
*Џон Штајнбек Долгата долина, 1943
*Џон Штајнбек Месечината е спуштена, 1943
*Дилан Томас Една топла сабота, 1943
*Е. Е. Камингс песни, вклучени во Страници на Америка, 1946
*Темна песна: Четириесет и пет американски црнечки песни (антологија на афроамериканска поезија), 1949
Андреј Битов

Андреј Георгиевич Битов (|Андре́й Гео́ргиевич Би́тов,27 мај 1937 – 3 декември 2018) беше истакнат руски писател од Черкезиско потекло.
1 Биографија
Битов е роден во Ленинград. Неговиот татко бил архитект, а неговата мајка адвокатка. Го завршил средното образование во 1954 година и почнал да пишува две години подоцна. Во 1957 година, станал студент на Рударскиот институт во Ленинград. Додека бил таму, се приклучил на литературно здружение за млади писатели предводено од . Исто така, служел во на север и дипломирал во 1962 година.
Потоа почнал да пишува поезија и кратки, апсурдни раскази кои не биле објавени сè до 1990-тите. Во 1965 година, станал член на Сојузот на советските писатели. Во 1978 го објавил своето најпознато дело „Пушкинова куќа“.
Во 1988 година, тој бил еден од основачите на рускиот ПЕН клуб и бил негов претседател почнувајќи од 1991 година. Исто така, предавал на Институтот за литература Максим Горки.
Тој ја доби награда од ''Октјабр'' за неговата приказна „Нешто со љубов...“ во 2013 година. Потоа, во 2014 година, следеше за култура, а во 2015 година, беше награден со Наградата Платонов. Во 2018 година, ја доби Орденот за пријателство. Почина во Москва.
2 Дела
*''Живот во ветровито време: Кратки раскази'', Ардис, 1986.
*''Куќата на Пушкин'', Фарар, Штраус и Жиру, 1987 и Dalkey Archive Press, 1998.
*''Заробеник на Кавказот'', ХарперКолинс, 1994.
*''Десет кратки раскази'', Радуга Издавачи, 1995.
*''Мајмунската алка'', Фарар, Штраус и Жиру, 1999.
*''Учителката по симетрија'', Фарар, Штраус и Жиру, 2014.
3 Поврзано
*Список на значајни писатели од 20 век
*Руска литература
4 Секундарна литература
* Sven Spieker: Figures of Memory and Forgetting in Andrej Bitov's Prose. Postmodernism and the Quest for History. (= Slawische Literaturen) Frankfurt: PeterLang, 1995, .
* Ellen Chances: ''Andrei Bitov: The Ecology of Inspiration'' (Cambridge Studies in Russian Literature), Cambridge UP, 2006,
Мелиса Панарело

Мелиса Панарело (родена на 3 декември 1985 година, во Катанија, Италија), алијас Мелиса П., е италијанска писателка.
1 Животопис
Панарело пораснала во малото сицилијанско гратче Ачи Кастело, во близина на Катанија во Италија. Во 2003 година, таа стана позната по авторството на еротскиот роман „100 удари пред спиење“ (преведен на англиски од Лоренс Венути како „Сто потези со четката пред спиење“, 2004). Романот, напишан во форма на дневник, се фокусира на екстремниот сексуален живот на нараторот за време на нејзините тинејџерски години базиран на сопствените искуства на авторката., ,
Во декември 2022 година, таа се омажи и има 2 деца.
2 Литературни дела
2.1 Романи
*''100 потези со четка пред спиење'', Рим, Фази, 2003. ISBN 88-8112-425-4.
*''Мирисот на твојот здив'', Рим, Фази, 2005. ISBN 88-8112-628-1.
*''Тре'', Торино, Еинауди, 2010. ISBN 978-88-06-20279-8.
* „Лажго“, Рим, Фанданго Либри, 2013 година, ISBN 978-8860443908
* „Првата болка“, Милано, La nave di Teseo, 2019 година, ISBN 978-8893448413
* „Острани срца“, Милано, Мондадори, 2020 година, ISBN 978-8804721819
* „Чудните мачки на Брунилде Салтамеренда“, Електа Кидс, 2022 година ISBN 9788891835635
* „Приказната за моите пари“, Бомпиани, 2024 година, ISBN 978-8830110052
2.2 Графички роман
* „Вртоглавица“, со илустрации од Алиса Паскини, Милано, Бур Рицоли, 2011 година, ISBN 978-88-17-02838-7.
2.3 Документарна литература
* „Во името на љубовта“, Рим, Фази, 2006. ISBN 88-8112-730-X.
* „Во Италија се вика љубов“, Милано, Бомпијани, 2011. ISBN 978-88-452-6786-4.
* „2015 - Година на љубов, сентиментален хороскоп за паметни девојки“, Милано, Мондадори, 2014
* „Лиса Морпурго“, Рим, Пероне, 2021, ISBN 978-8860046109
2.4 Илустрирани книги
* „Балот“, Рим, Галучи Едиторе, 2023 ISBN 9791222103235
2.5 Други дела
*Вовед во Маланага Ватсјајана, „Кама Сутра“, Рим, Њутн Комптон, 2008. ISBN 978-88-541-1004-5
*Предговор на Алисон Бехдел, „Дајки. Лезбејки/Помали/Инвертити. [приказни за силни девојки, љубов, секс и политика во денешна Америка]'', Милано, BUR, 2009. ISBN 978-88-17-03277-3
*''Женска моќ, планер да станеш себеси'', Деметра, Фиренца, 2023. ISBN 978-88-440-8022-8
3 Филмови базирани на нејзините романи
*''Мелиса П.'', режиран од Лука Гвадањино (2005)
4 Телевизија
*''Виктор Викторија - Ништо не е како што изгледа'' (LA7, 2010) ''гатачка''
*''Мистеро'' (Италија 1, 2011) ''специјален дописник''
*''Островот на славните'' (Канал 5, 2015) ''натпреварувач''
*''Detto fatto'' (Rai 2, 2016) ''тутор''
*''Ти и јас ноќе'' (Rai 1, 2019) ''опинионист''
5 Подкаст
* ''Љубовни приказни'', 2019, 2020, 2021
* ''Си било еднаш и сè уште постои'' 2020
* ''Порнаци'', 2022, 2023
Васил Дудев

Васил Дудев е роден на 23 декември 1867 година во Прилеп.
Како единствени студенти од Македонија, со сограѓанинот Панто Кондов, завршиле историја во првата генерација од Софискиот универзитет во 1891 година. По завршувањето на Факултетот, предавал историја во прогимназијата во Битола.
Георгиос Клеовулос

Георгиос Клеовулос (|Γεώργιος Κλεόβουλος, Филипопис, c. 1785 - Сирос, 28 јули 1828) бил учител во почетокот на 19 век.
Бил роден во Филипополис (денешен Пловдив), во Османлиската империја. Во време на еден свој престој во Швајцарија и Германија тој ја запознал Бел-Ланкастерската метода и во 1820 година ја вовел во грчките училишта во Јаш и Букурешт. Оттука таа се раширила во Грција, а потоа и во другите земји на Балканскиот Полуостров.
Келтска пештера

Келтска пештера е името кое било дадено на собирот одржан од група галициски интелектуалци, со регионалистичка идеологија, кои се состанале во книжарницата на Еуџенио Каре Алдао за да дебатираат за прашања поврзани со Галиција. Келтска пештера била еден од многуте културни изрази на културното движење познато како ''Преродба'', кое се појавило околу средината на 19 век и ја оживеал културата на Галиција. Културното движење настанало со објавување на книжевни дела на галициски јазик од автори како Валентин Ламас Карвахал и самиот Мануел Мургија, а првото спомнување било во времето на Росалија де Кастро.
1 Историја
Зградата односно местото каде се печателе овие дела било истото место кое Андрес Мартинез Салазар го користел како издавачка куќа, и кој се наоѓало (како што известувал Рикардо Карваљо Калеро) прво на улицата Риего де Ауга, потоа на Кале Реал де Ла Коруња број 30, а потоа повторно на Риего де Ауга.
Името ''Келтска Пештера'' го има своето потекло во чин на сарказам, во средината на 19 век, Мануел Мургија ја проширил идејата дека етничката припадност на галицискиот народ треба да се бара кај Келтите. Ова движење се нарекува ''келтизам'', и целата поезија на Едуардо Пондал се базира на ова движење. Напротив, Селсо Гарсија де ла Риега од Понтеведра тврдел дека Грците ја создале улогата што Мургија им ја припишува на Келтите. Поради оваа причина, оваа група научници била наречена ''Келтска пештера''. Сепак, учесниците го искористиле ова име и го превеле на галициски јазик, и од тој момент почнале да се нарекуваат себеси ''Келтска пештера'', име по кое останале запишани во историјата.
Значаен за дисеминацијата на оваа група бил ''Ревиста Галега'', од Гало Салинас. Некои од неговите членови биле: Еугенио Каре Алдао, Мануел Мургуја, Андрес Мартинез Салазар, Ксосе Перез Балестерос, Еваристо Мартело Пауман, Франциско Тетаманси, Салвадор Голпе Варела, Флоренсио Вамонде Лорес, Мануел Лугрис Фреире, Гало Салинас, Ксосе Балдомир. ''Келтска пештера'' била тесно поврзана со конституирањето на Кралската галициска академија, толку многу што сите нејзини членови биле именувани за академици.
Келтската пештера го промовирала создавањето на Галициската лига (1897), Регионалното училиште за декламација (1903), Кралската галициска академија и првиот период на списанието „Нашата земја“
2 Наводи
3 Поврзано
Библиографија
* Fernández del Riego, F.(1971) [1951]. ''Historia da Literatura Galega'' (2ª ed.). Vigo: Editorial Galaxia. pp. 121–122
* Tettamancy, Francisco (1917). ''Víctor Said Armesto'' (''Traballo leído na noite do 3 de agosto de 1917, con motivo do homenaxe consagrado pol-a “Irmandade da Fala” na Cruña para honral-a memoria de tan ilustre escritor.''). Imprenta Obreira, A Cruña.
Јован Боцевски

Јован Боцевски – поет за деца и романсиер.
1 Животопис
Роден е во селото Горно Врбени, Леринско, Егејска Македонија, на 15 април 1938 година. Основното образование го завршил во училиштето „Даме Груев“, средното во Економското училиште „Јане Сандански“, а се запишал и на Вишата педагошка академија на предметна настава по македонски и српскохрватски јазик. Се вработил на 1 февруари 1959 година во Градски кина т.е. Претпријатие за прикажување на филмови – Битола каде останал до 31 март 1977 година, а од 1 април 1977 па сè до неговото пензионирање (2002) работел во Службата за општествено книговодсто, подоцна Завод за платен промет. Твори и работи во Битола, а пишува подеднакво поезија и проза како за деца така и за возрасни.
Објавуван е во повеќе весници и списанија, како кај нас така и во поранешните југословенски републики: „Другарче“, „Развигор“, „Наш свет“, „Детето и сообраќајот“, „Колибри“, „Веселе свеске“ – Сараево и многу други, а за возрасни објавува во: „Нова Македонија“, „Млад борец“, „Студентски збор“, „Стремеж“, „Браничево“, „Просветен работник“, „Белези“, „Изгрев“, „Трибина“ (каде што добива награда за проза), „Патеки“ - Куманово, 1968 година (каде што добива награда за поезија) и др. Учествувал на многу книжевни средби и добитник е на повеќе награди и признанија за неговите песни и раскази, како на пр.: втора награда за расказот „Едно умирање“ во „Студентски збор“, откупените раскази во „Нова Македонија“ и „Студентски збор“, како и наградите за песни во: „Курирче“ - Кичево (II награда), „Мегленски средби“ (I и II награда, неколку години по ред), потоа признанијата за литература од „Развиток“, НУУБ „Св. Климент Охридски“ – Битола, „Народно здравје“, пофалница за учество на Изложбата на книги од роднокрајни автори: „Битолско книжевно наследство“ одржана од 1 јуни 2007 до 14 јуни 2007 во Културно-информативниот центар на Република Mакедонија во Софија, Република Бугарија.
2 Творештво
Негови дела за деца се:*„Црвените чевлички“ (раскази, 1971),
*„Чудниот крадец“ (раскази, 1985),
*„Јанко Врбјанко“ (раскази, 1987),
*„Есента на моето детство“ (раскази, 1990),
*„Дивите рогушки“ (раскази, 1993),
*„Кој ја скрши вазната“ (раскази, 1995),
*„Мојата втора љубов“ – роман, негово прво дело напишано за возрасни,
*„Проклетство“ – втор негов роман.
Ваифу

Ваифу (|Waifu) — поим што се користи за да се означи измислен женски лик кон кој едно лице чувствува романтична или сексуална привлечност. Хазбандо (англ. ''Husbando'') е машки еквивалент на ваифу.
Иако поимот ваифу потекнува од една сцена во анимето ''Azumanga Daioh'' од 2002 г., а хазбандо се појавил подоцна како негов машки пандан, двата поими се преземени од аниме- и манга-заедницата и усвоени од разни други семрежни медиумски заедници. Денес, тие се користат за да се однесуваат на кој било лик кон кого обожавателите чувствуваат романтична или сексуална приврзаност.
1 Историја
Зборот „ваифу“ е заемка што потекнува од англискиот збор ''wife'' (сопруга), прилагодена според јапонската фонологија. Најраната употреба на ваифу потекнува од анимето ''Azumanga Daioh'' од 2002 г., каде што еден лик ја нарекува својата сопруга користејќи фраза што западните гледачи на аниме ја протолкувале како ''my waifu'' („моја ваифу“). Машкиот еквивалентен поим, хазбандо (измислен машки лик кон кој обожавателите чувствуваат романтична или сексуална привлечност), се појавил години подоцна. Овој поим го следи истиот лингвистички образец како и ваифу, потекнувајќи од англискиот збор ''husband'' (сопруг), прилагоден преку јапонската фонологија.
Концептот добил пошироко внимание во 2009 г. кога еден Јапонец одржал свадбена церемонија за да се ожени со својата ваифу, при што церемонијата била пренесувана во живо пред илјадници гледачи. Во заедниците на обожаватели на аниме и манга, ликовите ваифу опфаќаат кој било измислен женски лик што им се допаѓа на обожавателите, честопати избирани врз основа на физичкиот изглед, одликите на личноста или убедлив развој на ликот.
2 Интернет-култура
Поимот често се користи и надвор од аниме-сцената, на пример, во облик на интернет-мемиња на социјалните мрежи, форумите и имиџбордовите (''imageboards''). Онлајн базата на податоци MyWaifuList се занимава со женски ликови и нуди многу заднински информации, слики и функции за заедницата.
Девојката што го спаси кралот на Шведска

''„Девојката што го спаси кралот на Шведска“'' е шведски роман напишан од Јонас Јонасон. Книгата за прв пат е излегла од печат во 2013 година како втор негов роман, после бестселерот ''„Стогодишниот човек што скокна низ прозорецот и исчезна“'', а преведена била на англиски од Рејчел Вилсон-Бројлс.
1 Заплет
Во 1961 година, Номбеко Мајеки била родена како сиромашна девојка во Совето. Таа ги напушта сиромашните населби и по игра на судбината на судбината - е прегазена со кола, но преживува - ова ја носи на работа кај инженерот кој ја прегазил, како чистачка во тајниот објект за нуклеарно оружје во Јужна Африка. Тука, нејзината способност за математика ја води да го прикрива својот пијан и некомпетентен работодавач. Двајца агенти на Мосад на крајот го убиваат нејзиниот работодавач, но таа ги надмудрува нив и бега во Шведска со трио кинески измамнички, но поради една забуна, Номбеко по случајност ќе ја поседува исчезната јужноафриканска атомска бомба. Во Шведска, таа се сместува во запуштена зграда која живее во бизарна комуна која вклучува пар идентични близнаци (двајцата се викаат Холгер), од кои помладиот и неговата девојка се тврдокорни републиканци решени да ја уништат шведската монархија. Номбеко и нејзиното шведско момче (постариот Холгер) се решени да ја предадат бомбата на шведскиот премиер, но никој нема да им верува. Години подоцна, откако неколку обиди за предавање на бомбата пропаѓаат во апсурдни околности (вклучувајќи го и пронаоѓањето и речиси убивањето на преостанатиот агент на Мосад), Холгер- помладиот и неговата девојка ги киднапираат кралот и премиерот на Шведска во миг од гала банкет со кинескиот претседател Ху Ѓинтао во Кралската палата во Стокхолм и се подготвуваат да ја активираат бомбата (и сè во радиус од 61 километар) со цел да ја уништат монархијата. Номбеко ја смирува ситуацијата, спасувајќи го животот на кралот и својот.
Марија Ангеловска

Марија Ангеловска (р. 1994, Скопје) — македонски раскажувач и преведувачка. Таа е авторка на збирката раскази „''Глава што лебди''“ (2021), со која ја добила наградата „Новите“ на издавачката куќа „Темплум“, за најдобар дебитантски прозен ракопис. Покрај проза, Ангеловска пишува и поезија, а нејзини текстови се објавувани во повеќе книжевни списанија и зборници.
1 Животопис
Ангеловска е родена во 1994 година во Скопје. Дипломирала на Филолошкиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, на Катедрата за англиски јазик и книжевност, наставна и преведувачко-толкувачка насока.
2 Книжевна кариера
Дебитирала со збирката раскази „''Глава што лебди''“ (2021), за која ја добила наградата „Новите“ за најдобар дебитантски прозен ракопис. Во книгата авторката ја истражува тенката линија меѓу реалното и фантастичното, често споредувајќи го стравот од секојдневието со имагинарните ужаси.
Нејзината поезија и проза се застапени во повеќе регионални изданија и зборници, меѓу кои ''Рукописи'', ''Книжевни елементи'', ''Џинџуџе во земјата на афионите'' и ''Ново раѓање на зборот''.
Ангеловска учествувала на бројни книжевни настани во Македонија и Србија, како што се Струшките вечери на поезијата, Поетска епизода, 100 илјади поети за промена, Добри гости и Кикинда Шорт.
3 Награди и признанија
* 2021 – ''„Новите“'', награда за најдобар дебитантски прозен ракопис за збирката ''„Глава што лебди“''.
4 Дела
*''Глава што лебди'' (збирка раскази, 2021)
5 Наводи
Никола Вулиќ

Никола Вулиќ (Скадар, 27.11.1872 – Белград, 25.05.1945) – класичен филолог и археолог. Дипломирал класична филологија и историја во Белград (1894), докторирал во Минхен (1896) и до 1938 г. бил професор на Универзитетот во Белград. Член е на САН (1921) и на неколку странски академии и институти. Автор на 550 научни трудови и одделни монографии. Посебно внимание му посветил на собирањето и евидентирањето на епиграфските камени споменици, што ги објавил во 8 книги.
Елизабета Дончевска - Лушин

Елизабета Дончевска - Лушин (р. 1967, Струмица) — македонска писателка и педагог.
1 Биографија
Елизабета е родена во 1967 година во Струмица. Основно и средно образование завршила во својот роден град, а Физолофски факултет на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. Во најголемиот дел од својата професионална кариера работи како училишен педагог.
Во 2005 го издала својот прв роман ''„Зад виножитото“'' кој како дебитанско дело истата таа година влегла во најтесниот круг за избор на роман на годината. Со расказот ''„Урбана игра“'' е застапена во збирката раскази (раскази од женски автори) ''„Паралелен живот“''. Учествувала на повеќе конкурси во државата и е носител на повеќе награди. Има издадено и неколку стручни трудови кои ја обработуваат темата образование и педагогија.
За делото ''„Невидливи облици“'' е носител на Признание за афирмација на македонскиот јазик и литература од издавачот Нов Вавилон, Битола.
Живее и работи во Струмица.
2 Дела
*''„Зад виножитото“'' (2005)
*''„Невидливи облици“'' (2019)
3 Наводи
Атанас Јаранов

Атанас Jaранов (18 јануари 1878, Кукуш - Софија, 1964) учител, просветен деец и револуционер, член на ВМОРО.
1 Биографија
Атанас ја завршил Самоковската духовна семинарија во 1897 година, а во 1902 завршил филозофија во Софискиот универзитет. Бил учител по историја во Битолската егзархиска гимназија. Јаранов бил член на окружниот комитет на ВМОРО во Битола во 1902-1903 година. По задушувањето на Илинденското востание ја напуштил Македонија и есента 1903 година заминал на студии за правни и државни науки во Лајпциг и Женева, дипломирал и докторирал во 1908 година. Се вратил во Македонија и предавал во Солунската гимназија. Во 1906 година бил уапсен во Мацановата афера, но во 1907 година бил ослободен. Во Солун се оженил со кукушанка. Пишувал во весник „Вардар“ (1911-1912). Од 22 април 1913 Атанас бил лектор по француски јазик во Софискиот универзитет. Од 15 март 1914 до 5 април 1921 година бил редовен лектор. Бил доброволец во Македоно-одринското ополчение за време на Балканските војни, бил во третата солунска дружина под команда на Димитар Думбалаков, но по настојување на полковник Петар Дрвингов бил префрлен во штабот на ополчението.
По Балканските војни пребегал со брод заедно со семејството во Бугарија. Бил назначен за трговски конзул во Стокхолм, Шведска во периодот 1915-1918 година. По крајот на Првата светска војна се вратил во Софија и работел во Софискиот универзитет како предавач во катедра Француска филологија. Во 1921 година бил советник во Извршниот комитет на Сојузот на македонските емигрантски организации. Бил член-уредувач на Македонскиот научен институт.
Во 1936 година бил новинар и редактор на списанието „Нова дума“, а во периодот 1920-1923 на списание „''Седмичен икономически преглед''“, ''La Courrier de Bulgarie'' и ''La Patrie''. Директор бил на ''L'Echo de Bulgarie''. Атанас Јаранов бил автор на драми, книги, учебници и речници по француски јазик.
Во знакот јарец

„Во знакот јарец“ (англиски: ''Under Capricorn'') – филм на режисерот Алфред Хичкок од 1949 година. Главните улоги ги играат: Ингрид Бергман, Џозеф Котен и Мајкл Вајлдинг.
1 Синопсис
Во 1831 година, Ирецот Чарлс заминува во Австралија за да започне нов живот кај своите роднини. Таму го запознава моќниот земјопоседник и поранешен затвореник, Сем Фласки, кој му нуди соработка. За време на вечерата во куќата на Сем, Чарлс ја среќава неговата сопруга Хенриета, негова познаничка од Ирска. Хенриета е алкохоличарка која како да се наоѓа на работ на лудилото...
Стрип-Квадрат

Стрип-Квадрат — македонска издавачка куќа од Скопје.
1 Историјат
Издавачката куќа „Стрип-Квадрат“ ДОО е основана во 2013 година од страна на Никола Темков и Игор Јовчевски. Седиштето на издавачката куќа се наоѓа во Скопје, на улица Даме Груев 1/4-11. Тел: 076602488 | 078270243 / 076602488
2 Издавачка дејност
Издавачката дејност на „Стрип-Квадрат“ опфаќа повеќе категории:
* Стрип – антологии, графички новели, интеграли, стрип-албуми
* Книги – монографии, сликовници, проза, поезија
* Списанија – списанието „Деветка“
Првите цутови

„Првите цутови“ — збирка раскази за деца на македонскиот писател Борис Бојаџиски.
1 Содржина
Збирката содржи десет раскази:* Клетва
* Овчарчето Безит
* Денес, утре, задутре
* Куклиња
* Убавата замисла
* Братчиња
* Неговата радост
* Дружна песна
* Обврска
* Светлина
2 Изданија
Збирката првобитно била објавена од издвачката куќа „Кочо Рацин“ во 1953 година.
Во 1975 година, книгата била објавена како заедничко издание на издавачките куќи Македонска книга и Наша книга, а како лектира за основните училишта во СР Македонија според наставниот план и програмата за четврто одделение. Книгата, со обем од 79 страници, била испечатена во БИГЗ, Белград, во тираж од 10 000 примероци.
3 Осврт кон делото
Во освртот кон збирката, Косара Гочкова ја истакнува љубовта на авторот кон децата и кон татковината. Според неа, иако куси според формата, расказите се раскошни според богатството на мислите и чувствата при што авторот со јасни, куси, концизни и ѕвонливи реченици ја опишува радоста на децата во слободната татковина. Збирката содржи низа мали јунаци кои активно се вклучуваат во разубавувањето на татковината и во моралното преобразување на луѓето во новите услови за живот. Посебна одлика на расказите се раскошните описи на ликовите (Кате, Диме, Данчо, Безит, Кире, Петре), природата и средините во кои се одвива дејствието. Во расказот „Клетва“, малата Кате стапува во пионерската организација, сеќавајќи се на денот кога фашистичката полиција го одведува татко ѝ; во „Неговата радост“, трите другарчиња Кире, Петре и Борче се готови за палавштини и игри, но сериозни и послушни момчиња кога тоа се бара од нив; такви се и членовите на пионерскиот одред во расказот „Дружна песна“. Во расказите наизменично се јавуваат радоста и тагата, одговорноста и гордоста по работната победа, како и немирите и возбудувањата на децата од македонската средина. Тонот на раскажувањето е возбудлив, а расказите со социјална тематика предизвикуваат кај читателот омраза кон неправедното општество и кон окупаторскиот режим.
Јован Ѓуровски

Јован Ѓуровски – поет и романсиер.
1 Животопис
Роден е во селото Витолиште, Мариово, на 17 ноември 1941 година. Седум одделенија од основното образование завршил во родното село (ОУ „Борка Талески“), а осмо одделение во училиштето „Даме Груев“. Образованието го продолжил во Учителската школа во Битола која ја завршил во 1960 година. Филозофскиот факултет во Скопје, група Југословенска книжевност со макеоднски јазик го завршил во 1968 година.
Како учител во одделенска настава работел во Витолиште и Градешница, а како предметен наставник во Суводол и Старавина. Потоа, осум години бил директор на Основното училиште „Иво Лола Рибар“ во село Црнеец, кадешто во одредени случаи, заради недостиг на кадар, ги предавал и другите предмети од одделенска настава, освен странските јазици. По укинувањето на училиштето и неговото присоединување кон училиштето во с. Кукуречани, во наредните две години го продолжил својот професионален живот во Вечерната школа при Универзитетот „Св. Климент Охридски“ во Битола, по што во наредните дваесет и пет години, сè до неговото пензионирање бил предметен наставник по македонски јазик и литература во Основното училиште „Тодор Ангелевски“ во Битола. За постигнатите резултати во воспитно-образовната работа бил наградува и е носител на републичкото звање Истакнат педагошки работник.
Своите стручни трудови за наставата ги објавува во „Литературен збор“, а во „Просветен работник“ и „Битолски весник“. Како писател на хуморески се јавува под псевдонимот Едрејко Даскало, додека, пак, кога пишувал за општествени прашања се потпишувал како Перун Трибунски.
2 Творештво
Негови хуморески се:*„Брецкањата на Едрејко Даскалот“ (1994),
*„На бавтана“ (1996)
Ги објавил следните книги:*„Тежината на зборот“ (поезија, 1996),
*„Навраќања во неврат“ (поезија, 1997),
*„Нивната есен во животот“ (хумористичен роман, 2004),
*„Пријателите на даскалот“ (роман, 2004),
*„Крвта вода не бидува“ (роман, 2005),
*„Кога вампири шетаа по селото“ (роман, 2007).
Синот-риба (збирка раскази)

''„Синот-риба (ситуации)“'' — збирка раскази од македонскиот писател Александар Прокопиев. Книгата е објавена во 2017 година во Скопје, од издавачката куќа „Авант прес“.
1 Содржина
Книгата „Синот-риба (ситуации)“ е сочинета од 45 кратки, односно куси-куси раскази. На крајот, како додаток, сместен е „Автопортрет“ – автобелешка, којашто, во склад со расказите, претставува нивен континуитет, бидејќи истата е предадена во наративна форма.
2 Осврт кон делото
Во освртот „Урбаниот рај на Прокопиев“ на Славчо Ковилоски се вели дека она што е карактеристично за расказите во оваа збирка е разликата во начинот на градење на приказните. Така, во првите раскази најчесто нема вистински главен лик, околу кој би се одвивале настаните, туку преку нарацијата на авторот ја дознаваме неговата перцепција за околината, на таков начин добивајќи некој вид на лирска форма. Овие раскази претставуваат своевидна композиција на метаморфози и илузии во кои сѐ е можно – можат да се интерпретираат и како дремка. Во понатамошното читање, тие како да се избиструваат и наместо во сонлива пладневна дремка, се одвиваат на реaлни места, со реални луѓе и во реален простор. Авторот и во сновиденијата и во реалноста делува сигурно, цврсто и едноставно. Сликајќи ги обичните настани, Прокопиев, во еден чеховски стил, покажува дека дури и од една навидум едноставна до патетичност ситуација може да се изроди прекрасно дело. Во таа насока, најкарактеристичен и највпечатлив е расказот „Летна приказна за пајакот“. Главните протагонисти во него се авторот и еден пајак на таванот, кој ја има несреќната судбина да биде на погрешно место во погрешно време, или поинаку кажано, во моменти на несоница авторот го забележува и го смачкува пајакот, при што повторно се враќа во претходната состојба: здодевноста. Тука треба да се спомне расказот „Пријателските средби“, каде што се опишани три ситуации во кои се сретнуваат писатели кои се нетрпеливи меѓу себе и чие его е дигнато до небо. Очекувајќи нивната желба за докажување да придонесе до изблик на емоции, Прокопиев се решава на неочекувани завршетоци, кои во практика се и најреални. Интересен е преминот од лириката: „Со ореол од ноќни пеперутки, мртвата божица бара опстанок во сонот – градител“ („Мртвата божица“, стр. 34) до еротиката: „По десетина минути, можеби половина час, ѕиркачот се исправа и наместо клучот, неговиот растреперен пенис пенетрира во клучалката“ („Клучалка“, стр. 37). Управувајќи со сопствениот универзум, Прокопиев го создава својот урбан рај, во кој место имаат и младичот што се плаши од труење со вода, и кастрираниот Милидраг, и психијатарот д-р Огнен и пропаднатиот студент по медицина Долгопрстиот.
3 Технички одлики
Книгата „Синот-риба (ситуации)“, со обем од 95 страници и со димензии од 20 сантиметри, каталогизирана е во библиографско-каталошката база на податоци COBIB.MK и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4823-09-4. Издадена е во 2017 година во Скопје, од издавачката куќа „Авант прес“.
4 Поврзано
* Александар Прокопиев
* Македонска книжевност
Пиџин (Света Луција)

Пиџин е островче во Свети Луција. Островот има површина од 44 акри кое се наоѓа во островот Грос во северниот регион на Света Луција . Некогаш бил изолиран во земјата, но подоцна бил вештачки споен со западниот брег на копното во 1972 година со создавање насип изграден од земја ископана при создавање на марината Родни Беј.
На островчето има два врва и тој е историско место со бројни тврдини, како што се британската тврдина од 18 век и тврдината Родни, двете користени од Британците за шпионирање на француски бродови од соседна Мартиник . Во 1979 година бил прогласен за национален парк, а повторно во 1992 година станал национално обележје под контрола на Националниот фонд на Света Луција. Денес, островот Пиџин е дом и главно место на џез фестивалот Света Луција .
1 Историја
Аравачките и карипските артефактите датираат од околу 1000 година од нашата ера. Во средината на 16 век, францускиот пират, Франсоа ле Клерк, го користел островот Пиџин како своја база. Натаниел Уринг се укотврил тука во 1722 година.
Помеѓу 1779 и 1782 година, адмиралот Џорџ Родни го презел островот Пиџин и ја изградил тврдината Родни. За да воспостави јасни видиковци, Родни наредил да се исечат сите дрвја на островот Пиџин. Од повисокиот врв, Сигнал Хил, Родни можел да ја набљудува француската поморска база Форт Ројал на Мартиник . Во 1782 година, адмиралот Родни отпловил од островот Пиџин за да се соочи со француската флота, која ја победил во Битката кај Светците .
Две касарни, со кујна, биле изградени во 1808 година и користени до 1901 година. Дополнително, во 1808 година биле изградени простории за командантот и офицерска трпеза
Островот бил поврзан со копното преку насип во 1971 година.
2 Поврзано
* Света Луција
3 Галерија
Бабино (Ќустендилско)

Бабино (|Бабино) — село во западна Бугарија, во рамките на Општина Бобов Дол, Ќустендилска област.
1 Географија
Селото Бабино е планинско, основано блиску до Коњавската Планина. Поради тоа има надморска височина од околу 618 метри. Три километри запад од селото се наоѓа градот Бобов Дол, главна престолнина на истоимената општина. Низ селото тече т.н. Бабинска река. Во селото се наоѓа најголемиот рудник во Бугарија — рудник „''Бабино''“ кои досегал произведил 800 тони јаглен. Голем дел се префрлени во ТЕЦ „''Мини Бобов Дол''“. Во 2017 година рудникот бил затворен поради здраствени загрижи.
2 Историја
Селото Бабино е меѓу постарите села во Ќустендилскиот област. Според Николај Мичев, селото е најверојатно основано пред 1878 година. Во 1821 година првата селска црква „''Свети Четириесет маченици''“ била изградена. Во 1889 година селото било прогласено за седиште на истоимената општина, во нејзин состав влегол и околиското село Мала Фуча.
За време на Балканските војници, 2 лица доброволно се пријавиле во Македонско-одринските доброволни чети. Во 1920-тите селаните во селата Бабино, Бобов Дол и Мламово организирале бунт против тогашната профашистичка власт. Повеќето биле уапсани додека некои биле ликвидирани.
Во селото има една црква и едно основно училиште — „Св. Кирил и Методиј“.
3 Население
Население на Бабино според следните пописи:
3.1 Етнички состав (2011)
Етнички состав на селото според пописот во 2011 година:
+, , Број, Удел
Вкупно, 229, 100%
Бугари, 226, 98,69%
Турци, 0, 0%
Роми, 0, 0%
Други, 0, 0%
Не одговориле, 3, 1,3%
Наум Марковски

Наум (Нумо) Марковски (познат како Коситски) (Косинец, ? – Косинец, 1907) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Марковски е роден во селото Косинец, тогаш во Отоманското Царство, денес во Грција. Стапил во ВМОРО. Во почетокот бил четник, а подоцна станал самостоен војвода. Загинал во битка со турски аскер во родното село, кон крајот на 1907 г., заедно со Гуше Зупов, Штерјо Живков од Желегоже и Василка Поп Трпова.
Бергмановиот остров

„Бергмановиот остров“ (англиски: ''Bergman Island'') – филм на режисерката Миа Хансен-Леве (Mia Hansen-Løve) од 2021година. Хансен-Леве е авторка и на сценариото, а главните улоги ги играат: Вики Крипс (Vicky Krieps), Тим Рот (Tim Roth), Миа Васиковска (Mia Wasikowska) и Андерс Даниелсен Ли (Anders Danielsen Lie).
1 Синопсис
Еден пар американски сценаристи, Крис и Тони, решаваат да го поминат летото на островот Фаро, каде секој работи на своето сценарио. Тие се надеваат дека ќе најдат инспирација во прекрасниот пејзаж во кој живеел Ингмар Бергман и каде што ги снимил своите најпознати филмови. Восхитен од островот, Крис зпаочнува да се сеќава на својата прва љубов. Тогаш, границата меѓу стварноста и фабтазијата стануваат нејасни, а парот сè повеќе се оддалечува...
Студенички типик

Студенички типик — српски средновековен документ од 13 век.
Студеничкиот типик го напишал Свети Сава во скитот Студеница во 1208 година, а содржи и житие на таткото на Сава - Стефан Немања, подоцна монах Симеон. Претставува прв устав на Српската православна црква. Напишан е за манастирот Студеница. Ја уредува организицијата на животот во монашката заедница Студеница, уредувањето и организацијата на манастирската управа, молитвите, исхраната, постот.
1 Историја
Студеничкиот типик е напишан по примерот на Карејскиот типик, а подоцна послужил како модел за Жичкиот типик и сите други српски манастири. Пишувајќи го Студеничкиот типик, исто така наречен Образник на Свети Сава, Свети Сава немал за цел да пропише само надворешен законик за устројството на животот во манастирот, туку да ја пренесе живото монашко предание и искуство на Света Гора и другите духовни центри на Истокот, особено оние во Цариград, Палестина (Лаврата на Свети Сава Осветениот) и Синај.
Со Студеничкиот типик, исто така, била основана првата болница кај Србите, заснована според византиски манастирски примери. Типикот ги опишува подробностите за организацијата на болницата, вклучувајќи податоци за распоредот на креветите за болните, работата на персоналот, куќниот ред, начинот на подготовка на лекови, постапката за справување со масовни болести и друго. Студеничката болница имала четири соби и 12 кревети, а болните биле отпуштени со отпусен лист по закрепнувањето. Покрај упатствата за работењето на болницата, Свети Сава пропишал и забрана за надрилекарство.
Овој устав ја одредува Студеница како слободна од црковните и световните власти, со услов дека му е доверена на владетелот на српската земја „да го има како одмаздник за секој што би сакал да прекрши каков било манастирски закон“.
2 Поврзано
*Типик
Shogakukan

Shogakukan (се изговара: ''Шогакукан'', |小学館) — јапонска корпорација што издава печатена книжевност, манга, различни ДВД-дискови, како и други видови печатени и информативни производи.
Shogakukan ја основала фирмата Shueisha, која пак ја основала компанијата Hakusensha. Заедничкото име на овие три организации е Hitotsubashi Group.
1 Список на објавени манги
*''7 Seeds''*''A Cruel God Reigns''*''Alpine Rose''*''Bakusō Kyōdai Let's & Go!!''*''Црна лагуна''*''Dengeki Daisy''*''Дорохедоро''*''Detective Conan''*''Duel Masters''*''Дораемон''*''Esper Mami''*''H3 School!'' (''Happy Hustle High'')
*''Happy!''*''Hayate the combat butler''*''In the Bathroom''*''Law of Ueki''*''Kami nomi zo Shiru Sekai''*''Kare First Love''*''Kaze to Ki no Uta''*''Kekkaishi''*''Kikaider''*''Kiteretsu Daihyakka''*''Konjiki no Gash!!''*''Maison Ikkoku
* ''MÄR''
* ''Midori Days''
* ''Mobile Police Patlabor''
* ''Monster''
* ''Nippon Sangoku''
* ''O~i! Ryōma''
* ''Pluto''
* ''Покемон''
** ''Pocket Monster''
** ''Pocket Monsters SPECIAL (Pokémon Adventures)''
** ''Dengeki Pikachu (Pokémon: The Electric Tale of Pikachu)''
** ''Pocket Monsters PiPiPi'' ★ ''Adventures (Magical Pokémon Journey)''
** ''Pokémon Fushigi no Danjon Ginji no Kyūjotai (Pokémon Mystery Dungeon: Ginji's Rescue Team)''
* ''Prefectural Earth Defense Force''
* ''RahXephon''
* ''Ранма ½''
* ''Rekka no Honō'' (''Flame of Recca'')
* ''Rockman EXE'' (''MegaMan NT Warrior'')
* ''Saikano''
* ''Selfish Fairy Mirumo de Pon'' (''Mirmo Zibang!'')
* ''Sonic the Hedgehog''
* ''Sora wa Akai Kawa no Hotori'' (''Red River'')
* ''SP: Security Police''
* ''Spriggan''
* ''Super Mario-Kun''
* ''Cirque du Freak
*''Togari''*''Urusei Yatsura''*''Yahari Ore no Seishun Love Come wa Machigatteiru.''*''Yaiba''*''Yakitate!! Japan''*''Revolutionary Girl Utena''
Снежника

Снежника (|Снежника „снежна дамка“) — ледниче на Пирин Планина во Бугарија, остаток од поранешниот Вихренски Ледник. Ледничето се наоѓа на надморска височина помеѓу 2.425 и 2.480 м во длабокиот цирк Казаните на стрмното северно подножје на Вихрен (2.914 м), највисокиот врв на Пирин. Поради донекаде лесниот пристап и местоположбата покрај популарната планинарска патека, Снежника е најпознатиот ледник во Бугарија. Снежника има просечна површина од 0,01 квадратен километар и во 2006 година имал зафатнина од 30.000 кубни метри.
Големината на Снежника се менува од 70 до 100 метри (од запад кон исток) во должина и од 40 до 90 метри (од север кон југ) во ширина. Нејзиниот фирн е дебел 8–11 метри во основата, а снежната покривка, која главно се напојува од лавински снег, може да достигне длабочина и до 20 метри во март и април. Со географска ширина од 41°46′ 09″ N Снежника е најјужната ледничка маса во Европа. Блискиот ледник Бански Суходол под Кончето, иако поголем, е малку посеверен.
Снежника лежи во вдлабнатина свртена кон исток, веднаш до речиси вертикалниот северен ѕид на Вихрен и е опкружена од три страни со морени или остатоци од карпи слични на морени. Северниот ѕид на Вихрен ја снабдува Снежника со лавински снег. Силната сенка на високиот вертикален ѕид и високото албедо од неговиот бел мермер, како и карстифицираното дно на вдлабнатината, обезбедуваат соодветни услови за ледење.
Снежника непрекинато постои барем од малото ледено доба, кога веројатно достигнала максимална површина од 0,93 хектари, а нејзината возраст се проценува на повеќе од 500 години. Иако нејзината големина значително се менува од година во година, таа останала сразмерно стабилна од средината на 20 до 21 век, и покрај ниските врнежи и сразмерно високата и растечка годишна средна температура. Снежника покажува помала променливост во големината од ледниците и ледничињата во Албанија (под Маја Језерце) и Црна Гора (Дебели Намет), кои се наоѓаат на пониска надморска височина и се потпираат на пообилни врнежи. Инаку, Снежника има многу споредлива топографија со нив и со ледникот Калдероне на Апенините.
Присуството на повеќегодишен снег во Пирин е документирано уште од 1920-тите. Првата длабинска студија за Снежника потекнува од 1957–61 година и ја спровел Владимир Попов од Институтот за географија при Бугарската академија на науките. Понатамошни истражувања биле спроведени од тим предводен од Карстен Груневалд од Центарот за истражување на предели во Дрезден, Германија, од 1994 до 2007 година.
Длабокото сино море

„Длабокото сино море“ (англиски: ''The Deep Blue Sea'') – филм на режисерот Теренс Дејвис (''Terence Davies'') од 2011 година. Дејвис е автор и на сценариото, засновано на истоимената драма на славниот битански драмски писател Теренс Ретинген (''Terence Rattigan''). Главните улоги ги играат: Рејчел Вајс (Rachel Weisz), Том Хидлстон (Tom Hiddleston) и Сајмон Расел Бил (Simon Russell Beale). Во 2013 година, на 70. доделување на наградите „Златен глобус“, Вајс била номинирана за најдобра глумица во главна улога, а Здружението на њујоршките филмски критичари ја прогласилo за најдобра глумица во 2012 година.
1 Синопсис
Хестер Колиер (ја игра Вајс), сопругата на судијата во Високиот суд, сер Вилијам Колиер, на прв поглед има сè во животот. Меѓутоа, наспроти тоа, таа се заљубува, го остава мажот и заминува да живее со еден млад човек, поранешен пилот на РАФ...
Миротворец (филм од 1997)

Миротворец (|The Peacemaker) — американски политички акционен трилер од 1997 г., во главните улоги со Џорџ Клуни, Никол Кидман, Армин Милер-Штал, Марчел Јуреш и Александар Балуев. Филмот е режиран од Мими Ледер (нејзино дебитантско долгометражно режисерско остварување) и е прв филм распределен од DreamWorks Pictures.
Иако приказната се одвива низ целиот свет, тој е снимен првенствено во Словачка, со некои сцени снимени во Њујорк, Филаделфија и Македонија. Филмот е заснован на книгата „One Point Safe“ од 1997 г., напишана од Ендру и Лесли Кокберн, која се однесува на состојбата на рускиот јадрен арсенал.
На почетокот на филмот кратко се појавува Тоше Проески како момче што пее во хорот.
1 Содржина
Рускиот генерал Александар Кодоров е задолжен за превоз на јадрени боеви глави за уништување, како што е договорено со Западот, но всушност тој предводи заговор со цел возот да се судри со друг воз во Босна, откако ќе ги убие сопствените чувари, за да го украде товарот.
Потполковник Томас Дево (разузнавачки офицер за специјални операции) сфаќа што се случило и од молчењето на неговиот московски извор заклучува дека зад грбот на Кремљ се одвива заговор. Тој итно сака да ги пронајде и поврати бомбите, но е принуден тесно да соработува со стручњакот аналитичар д-р Џулија Кели, која има политички мандат од Белата куќа.
Тие ја минуваат Европа, трагајќи со сите средства по трагата на тајната операција, борејќи се против непријателските агенти, особено во Виена. Конвојот веќе се приближува до Кавкаската граница кога единствена преостаната шанса е итна командоска операција на руска територија. Поради ограничениот успех на таа операција, еден одмаздољубив одметнат дипломат сепак ја носи последната боева глава до Генералното собрание на ОН.
2 Улоги
Џорџ Клуни, потполковник Том Дeво
Никол Кидман, д-р Џулија Кели
Марчел Јуреш, Душан Гавриќ
Армин Милер Штал, Дмитриј Вертиков
Александар Бaлуeв, генерал Александар Кодоров
Рене Медвешек, Владо Мириќ
Гари Вернц, Тери Хамилтон
Тоше Проески, хорист
Речник на странски зборови (за млади, 1993)

Речник на странски зборови — илустриран речник на странски зборови за млади во три тома. Составувачи на речникот се Владо Ефтимов (наука, техника) и др., а го издала издавачката куќа Детска радост во 1993 година како дел од Библиотеката „Видра“, издание „Македонски илустрирани речници“. Првиот том ги обработува странските зборови и изрази од буквата А до буквата Ј, вториот том од К до П и третиот од Р до Ш.
1 Содржина
Во создавањето на илустрираниот Речник на странски зборови и изрази, составувачите соочени и со редовно присутниот лимитирачки (ограничувачки) простор, респектирале (почитувале) неколку основни критериуми при конечниот избор на зборовите и изразите за кои се одлучиле да ги претстават и протолкуваат.
Во изборот, составувачите им дале приоритет (предност) на зборовите од странско потекло што во секојдневната комуникација имаат широка примена и неодминлива употреба. Се стремеле изборот да опфати колку што може повеќе области, а притоа работеле со надеж дека категоријата „општа терминологија" ќе ги покрие празнините, особено кај не посебно обработените области и дејности.
Во оваа смисла, целата материја е групирана во следниве, условно речено, „целини":
• зборови без кои „не се може", односно што немаат соодветна замена кај нас и што најчесто ги сметаме за интернационални (авион, дерби, кафеана, легенда, нација, филм, фудбал...);
• зборови што „мора“ да бидат застапени, наспроти постоењето на соодветни пандани и „преводи" кај нас (емоција - чувство, перманентно = постојано, ренесанса = преродба, сингулар = еднина...);
• зборови што почесто се користат од нашите, зашто вториве имаат и поинакво или повеќе значења или пак не се сеопфатни (апарат = направа, географија = земјопис, колор = боја, математика = сметање...);
• зборови што се одомаќени, па ретко каде се сметаат за странски (диригент, музика, реклама, хотел, шах...);
• стари и нови зборови со основните и со новите значења (еидс, киберфобија, перестројка, плеј-оф...);
• зборови што во определени ситуации се неопходни и што речиси никаде немаат превод (атол, пагода, раџа, тотем...);
• зборови што меѓусебно се „повлекуваат", речникот најчесто на нив упатува со в. види (дефицит – суфицит; карнивори – омнивори – хербивори; макси - миди-мини; чембало – клавир – пијано...).
Речникот опфаќа зборови чии корени се наоѓаат во осумдесетина јазици. Кај повеќето од нив, изворните облици се предадени со изворните писма за најчесто користените јазици (англиски, германски, грчки, италијански, латински, португалски, руски, турски, француски, шпански...), па за нивното приближно точно читање дадени се елементарни (основни) упатства на крајот од III том. За определен број јазици (алтајски, арапски, бенгалски, еврејски, јапонски, кинески, оџибва, персиски, санскритски, тибетски, хинди...) користени се транскрипции од вообичаената меѓународна латинична верзија.