Хајмлихов зафат

Абдоминално притискање (исто така наречен и Хајмлихов зафат) - постапка за прва помош што се користи за лекување на пречки на горните дишни патишта (или гушење) од странски предмети. Лекар од САД, Хенри Хајмлих често е заслужен за неговото откритие. Вршење на абдоминални притискања вклучува спасувач кој стои зад пациентот и ги користи неговите или нејзините раце за да изврши притисок врз дното на дијафрагмата. Ова ги компресира белите дробови и врши притисок врз кој било предмет што е сместен во душникот, со надеж дека ќе го исфрли.
1 Историја
Хенри Хајмлих, познат по прогласувањето на абдоминалните нагони, тврди дека шлаканиците на грбот докажано предизвикуваат смрт со поставување странски предмети во душникот. Студијата од 1982 година на Јејл, спроведена од Деј, ДуБоас и Крелин, што ја убедило Американската асоцијација за срце да престане да препорачува повратни удари за справување со задушување, била делумно финансирана од фондацијата на Хајмлих. Според медицинскиот доктор Роџер Вајт од Клиниката Мајо и Американското здружение за срце (АХА): „Овде никогаш немало наука. Хајмлих ја совлада науката на целиот пат со својата потметнувачка тактика и заплашување, и сите, вклучително и нас во АХА, се спасија.”
Од 1985 до 2005 година, абдоминалните притискања биле единствениот препорачан третман за гушење во објавените упатства на Американското здружение за срце и Американскиот црвен крст. Во 2006 година, обете организации драстично ја смениле насоката и ја „намалиле“ употребата на техниката. За свесните жртви, новите упатства препорачуваат прво да се применат удари со грб; ако овој метод не успее да ја отстрани опструкцијата на дишните патишта, спасувачите требало да применат пристикања на стомакот. За несвесните жртви, новите упатства препорачуваат притискање на градите.
Хенри Хајмлих, исто така, промовирал притискање на стомакот како третман за напади на давење. и астма Црвениот крст сега ги оспорува овие тврдења. Хајмлиховиот институтот престанал да се залага на нивната мрежна страница за хајмлиховиот зафат да се користи како мерка за прва помош за жртвите давеници. Неговиот син, Питер М. Хајмлих, тврди дека неговиот татко во август 1974 година го објавил првиот од низата измамнички извештаи за случајот со цел да се промовира употребата на абдоминални нагони за спасување близу давење. Упатствата за спасување од давење на Американското здружение за срце 2005 година не содржеле цитати за работата на Хајмлих и предупредувале на употребата на хајмлиховиот зафат за спасување од давење како недокажано и опасно, поради ризикот од повраќање што доведува до аспирација.
Во мај 2016 година, Хенри Хајмлих, на возраст од 96 години, лично го искористил маневарот за да го спаси животот на еден жител во неговиот пензионерски дом во Синсинати. Според написот, тоа било или прв или втор пат самиот Хајмлих да го искористи својот истоимен маневар за да спаси живот на некој во несимулирана ситуација со гушење.
2 Универзален знак на гушење
Жртвата од задушување обично не е во состојба да зборува и воопшто не може да произведе многу звук. Универзален знак на гушење е назначен како тивка индикација од лице кое не е во можност да дише, и се состои од поставување на двете раце на сопственото грло додека се обидува да го привлече вниманието на другите кои би можеле да помогнат.
3 Техника
И Американскиот црвен крст и Националната здравствена служба на Обединетото Кралство (НХС) советуваат дека, како прво одморалиште, спасувачот треба да го охрабри пациентот да ја искашне опструкцијата. Како второ одморалиште, спасувачот треба да даде пет шамари на грбот, откако ќе го свитка пациентот напред. Абдоминалните нагони се препорачуваат само ако овие методи не успеат. Како и со Европскиот совет за реанимација и Клиниката Мајо, тие препорачуваат повторувачки циклус од 5 шлаканици назад и 5 нагони на стомакот. Тие не се препорачуваат кај бебиња на возраст под 1 година. За разлика од преовладувачките совети од САД и Европа, Австралискиот совет за реанимација препорачува нафрли во градите наместо нагони на стомакот.
Вршење на абдоминални удари вклучува спасувач кој стои зад исправен пациент и ги користи неговите или нејзините раце за да изврши силен притисок врз дното на дијафрагмата. Како пример, WebMD препорачува да се направи тупаница со едната рака фаќајќи ја со другата, да се притисне и со двете веднаш над копчето на лицето. Ова ги компресира белите дробови и врши притисок врз кој било предмет што е сместен во душникот, со надеж дека ќе го исфрли. Притисокот изнесува вештачки предизвикана кашлица . За да и помогнете на поголема личност, може да биде потребна поголема сила. Клиниката Мајо препорачува исто поставување тупаница и рака и нагон нагоре како да се обидувате да ја кренете личноста.
Ако жртвата не може да добие притисок врз стомакот (на пример, во случај на бременост или прекумерна дебелина), наместо тоа, се препорачува да се наметне градите. Овие се применуваат на долната половина од градната коска, но не во самата крајна точка (што е процес на xiphoid и може да се скрши).
Ако жртвата не е исправена, Националниот институт за здравство на САД (NIH) препорачува позиционирање на лицето на грб, потоа опкружување со торзото и употреба на нафрлање во градите.
Можно е жртвите што сè уште да се освестат да ја извршат постапката сами, без помош. Сепак, ова може да биде тешко, затоа, во овие случаи и во некои други (лица со посебни потреби, итн.), Се препорачува употреба на уред за задушување.
Поради присилната природа на постапката, дури и кога е правилно направена, нагон на стомакот може да му наштети на лицето врз кое е извршена. Многу е веројатно модринки во стомакот и може да се појават посериозни повреди, вклучително и фрактура на процесот на ксифоид или ребра . NHS препорачува дека секој што бил подложен на удари во стомакот, треба да побара лекарски преглед потоа.
Истражувачите од болницата Ројал Бромтон докажаа дека слични интраторакални притисоци (50-60 cmH<sub>2</sub>O) се произведени од првиот помошник кој врши абдоминални нафрлања ''навнатре,'' како што се произведува кога силата е насочена ''навнатре и нагоре'' . Тие тврдат дека ова може да биде полесно да се изведе со помалку загриженост за повреда на ребрести коски или на горните абдоминални органи. Самостојно администрирани абдоминални нафрлувања од учесниците во студијата создадоа слични притисоци како оние генерирани од прва помош. Најголемите притисоци беа предизвикани од учесниците кои извршија абдоминален удар на задниот дел од столот (115 cmH<sub>2</sub>O).