Движење на бездомните работници

Движење на бездомните работници (|Movimento dos Trabalhadores Sem Teto, или скратено ДБР) — социјално движење во Бразил. Потекнува од Движењето на безимотните работници (|Landless Rural Workers' Movement). Иако ДБР може да ги следи своите први напори за урбан активизам до окупацијата на Кампинас во Сао Паоло за време на Националниот народен марш во 1997 година, оваа интервенција била организирана во рамките на структурата на Руралното движење на безземните работници (МСТ). Првата соодветна окупација како нов социополитички актер, различен од МСТ, се случила во Гуарулхос во 2002 година. Името го добила по Анита Гарибалди, која се сметала за радикален социјален реформатор за време на нејзиниот живот.
1 Борбата за домување
Преку директна конфронтација и преговарање со локалната, државната или федералната влада, Движењето на бездомните работници се обидува да го намали бразилскиот станбен дефицит преку организирање занимања на сквотери во ненаселени парцели означени како Зони со посебен социјален интерес (Zonas Especiais de Interesse Social) кои должат даноци на имот. Утврдувањето на точниот број за недостигот на станови во Бразил е тешко да се предвиди, но се дадени неколку проценки. Во 2019 година, Гардијан објавил бројка од 7,7 милиони додека Хабитат за човештвото ја става бројката помеѓу 6-8 милиони. Со отпорот на обидите на локалните власти да ги иселат сиромашните и преговарајќи за нивно претворање во станови со ниски приходи, Движењето на бездомните работници го оспорил неолибералниот модел. Всушност, на национално ниво, претходните влади ги поткопале проектите за достапно домување, вклучително и симболичниот Мина Каса, Мина Вида, но не успеале да го направат тоа поради интервенциите на Движењето на бездомните работници.
Според Движењето на бездомните работници, има над 5 милиони станбени единици достапни во напуштени згради во Бразил. На Сао Паоло, на пример, му недостигале станбени единици во опсег од 500.000 - 700.000 од 2017 година. Како што било забележано претходно, Движењето на бездомните работници првично се појавило како фракција во рамките на МСТ и се фокусира на урбаната реформа. Иако е целосно автономна, организацијата има стратешки сојуз со МСТ и исто така тесно соработува со други бразилски урбани општествени движења како што е Национален сојуз на народни станови (|National Low-income Housing Union) и Центар за народни движења (|Center of Popular Social Movements).
2 Политичка припадност
Додека движењето е политички хетерогено, во 2017 година, лидерот на Движењето на бездомните работници Гилхерме Булос се кандидирал како претседателски кандидат кој ја претставува Партијата за социјализам и слобода (ПСОЛ), што сигнализира идеолошка кохезија со социјалистичките принципи и предлози. На едната страна, постојат ограноци кои наликуваат на ленинистичка политичка партија во однос на структурата и хиерархијата, а од другата страна, ограноците кои се јасно посветени на цели како што е самоуправувањето, карактеристика во сквотираните заедници. Сквотирањето е клучна практика во Движењето на бездомните работници и, како таква, нема само политички реперкусии, туку и еколошки. Во овој поглед, окупацијата на напуштени згради и домови се преклопува со декроасанирање или дерастење. Со текот на времето, Движењето на бездомните работници развило понијансиран и повеќедимензионален контра-хегемонистички став за класната борба во рамките на прегратката на неолиберализмот на бразилската влада. На пример, Државниот колектив на Сеара на Движењето на бездомните работници се фокусира на концептот на „''достоинствено домување''“ за да се залага за други поврзани прашања, како што се инфраструктурата за социјална благосостојба, образованието, здравствената заштита и транспортот.
Движењето на бездомните работници било создадено во рамките на МСТ со цел да се обезбеди застапеност за земјишни реформи во урбаната сфера. Според фондацијата Жоао Пинто и Министерството за градови, има шест милиони бразилски семејства кои живеат во недостоинствени услови. Движењето на бездомните работници ги оправдува своите активности врз основа на уставот од 1988 година, кој гарантира имот и достоинствени социјални услови за живот како социјални права. Бразилските градови често се поделени географски помеѓу богатото подрачје и „периферијата“ што во превод значи периферија. Урбанистичкото планирање и зголемувањето на кириите придонелеза оваа сегрегација, принудувајќи ги луѓето во тешки економски околности да се преселат во периферијата на градот.