procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кајетан Кович

Кајетан Кович (роден на во – починал на во ) — словенечки поет, писател, преведувач и новинар. Во 1978 година ја добил Прешереновата награда, највисоката уметничка награда во Словенија, за неговата поетска збирка Лабрадор.
1 Живот
Кович е роден во Марибор во 1931 година, а детството го поминал во малото гратче Пољчане и Храстје-Мота во близина на Раденци во источна Словенија. Завршил гимназија во Марибор и дипломирал компаративна книжевност на Универзитетот во Љубљана во 1956 година. Тој починал на 7 ноември 2014 година.
2 Кариера
Кович почнал да пишува поезија во средно училиште, а својата прва поезија ја објавил во 1948 година. Тој беше најпознат по неговите песни и напиша неколку бестселери за деца. Кович напишал и политичка поезија, како песна во чест на Јосип Броз Тито. Се етаблирал како преведувач на германска, француска, чешка, унгарска, хрватска, српска и руска поезија на словенечки јазик. Ги превел и песните што Франце Прешерен ги напишал на германски на словенечки јазик.
3 Награди и признанија
Кович ја добил Наградата на Фондацијата Прешерен во 1967 година за неговата збирка поезија ''Огенјвода'' и подоцна Големата Прешеренова награда во 1978 година за неговата збирка поезија ''Лабрадор''. Во 1993 година, ја добил наградата Јенко од Друштвото на словенечките писатели за неговата збирка поезија ''Сибирски циркус''. Две години подоцна, бил избран за член на Словенечката академија на науките и уметностите.
4 Збирки поезија
* „Ќе се удавев“, 1948 година
* „Песните на четворицата“, 1953 во коавторство со Јанез Менарт, Цирил Злобец и Тоне Павчек
* „Најраниот ден“, 1956
* „Корените на ветрот“, 1961 година
* „Огнена вода“, 1965
* „Вирлигиг“, 1970
* „Мал читач“, 1973
* „Песни“, 1973
*''Лабрадор'' (1976
* „Земји“, 1988
* „Лето“, 1990
* „Сезоните“, 1992
* „Сибирскиот циклус и други песни од различни години“, 1992
* „Ловец“, 1993
* „Глас“, 1998
* „Градина“, 2001
* „Калеидоскоп“, 2001
* „Песни“, 2003
* „Сите патеки се“, 2009
5 Проза
* „Ни Бог, ни Ѕвер“, 1965
* „Трката или ''како'' архитектот Николас го помина викендот“ 1970 година
* „Барајќи ја Катарин“, 1987 година
* „Патување во долината Трента: Сцени од обичниот живот на Франк М.“, 1994
* „Професорот на имагинацијата: приказна за Љубљана“, 1996
* „Утрински перамбулатор“, 2005
* „Трага од сенката на зората“, 2006 година
* „Мали небеса“, 2008
6 Детски книги
* „Франсина од под стрмниот рид“, 1963
* „Златниот брод“, 1969
* „Мојот пријател Пики Џејкоб“, 1972
* „Мури мачката“, 1975 година
* „Рани приказни“, 1978
* „Крст крст“, 1980
* „Змејот Дирендај“, 1981
* „Куклата и девојчето“, 1984
* „Крст: рани песни, рани приказни и малку мачка музика“, 1991
* „Саем на мачки“, 1999 година
Чишки дијалект

Чишки дијалект е словенечко наречје во рамките на приморската дијалектна група. Се зборува во неколку села во словенечката Истра, близу до хрватската граница, во регионот Чичарија, во селата Скаданшчина, Голац, Обров, Подбеже, Подград, Полјане, Рачице и Старод. По бројот на говорници, тоа е едно од најмалите словенечки наречја.
1 Фонолошки и морфолошки карактеристики
Чишкиот дијалект е мешан словенечко-хрватски централно чакавски дијалект. Тој бил под влијание на Нотрањскиот дијалект и има лингвистички карактеристики што укажуваат дека не се развил во таа област, туку бил воведен преку ново населување.
Зинка Зорко

Зинка Зорко (24 февруари 1936 – 22 март 2019) била словенечка лингвистка и академик. Нејзиното истражување се фокусирало на фонетските, теолошките, синтаксичките и вокабуларните феномени на карнички, штајерски и панонски дијалектни групи. Во 2003 година била избрана за полноправна членка на Словенечката академија на науки и уметности, а десет години подоцна ја добила Наградата за животно дело на Зоис.
1 Биографија
Терезија ("Зинка") Леп била родена во Сподна Капла на 24 февруари 1936 година. Таа дипломирала на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Љубљана во 1961 година, на отсекот за словенечки и руски јазик, како и словенечка и руска литература. Таму ја одбранила и својата докторска дисертација во 1986 година на тема Каринтски дијалекти на граничните дравски брда од Ојстрице до Свјети Дух на Остром врху).
Зорко првично предавала на средните училишта во Равне на Корошкем. Од 1961 година, работела на Факултетот за педагогија на Универзитетот во Марибор, а по 1996 година како редовна професорка по историја и дијалектологија на словенечкиот јазик. Од 1986 до 1996 година, исто така, предавала на Факултетот за уметности на Универзитетот во Љубљана. Универзитетот во Марибор ѝ ја доделил титулата почесен професор по нејзиното пензионирање.
Зорка ги проучувала дијалектите и нивната социјална улога, особено од Корушка и Источна Словенија. Во Корушка, посветила посебно внимание на дијалектот во делата на Прежихов Ворац, конкретно во неговите ''Јамница'', ''Саморасники'' и ''Солзица''. Зорка се занимавала со повеќејазично вкрстување, најмногу со германскиот и унгарскиот јазик, и ги анализирала источните словенечки дијалекти во споредба со стандардниот словенечки. Таа била автор на неколку учебници и ментор за наставници во соседни земји. Во 1996 и 1999 година, организирала два меѓународни дијалектолошки симпозиуми. Во 2003 година, Словенечката академија на науки и уметности ја избрала за вонреден член, а во 2009 година за редовен член.
Во 2013 година, Зорко ја добила Наградата за животно дело на Зоис (Зоисова награда) за истражување на фонологијата, морфологијата, синтаксата и вокабуларот на карничките, штајерските и панонските дијалектни групи.
Таа починала во Селница об Драви на 22 март 2019 година.
2 Награди
* 2013 година, ''Зоисова награда'' (Награда за животно дело Зоис)
Саша Гајсер

Саша Гајсер (роден на 11 февруари 1974) е словенечки фудбалски тренер и поранешен играч кој играл како играч од средниот ред. Тој настапувал за словенечката репрезентација, забележувајќи 27 настапи во периодот од 1999 до 2003 година.
1 Клупска кариера
Гајсер ја започнал својата професионална кариера во Марибор во 1992 година. Таму останал три сезони, забележувајќи 22 настапи во сите натпревари. Подоцна играл за второлигашите Драва Птуј и Љубљана. По една сезона во Белтинци, потпишал за Рудар Велење, каде што останал две сезони, настапувајќи на 64 натпревари и постигнувајќи 6 гола, пред да замине во КАА Гент. По три сезони во Белгија, се преселил во Олимпијакос Никозија.
2 Меѓународна кариера
Гајсер дебитирал за Словенија во пријателски натпревар против Швајцарија во Оман во февруари 1999 година. Вкупно одиграл 27 натпревари за репрезентацијата, а последниот настап го имал во 2003 година. Со Словенија настапил на Европското првенство во 2000 година и Светското првенство во 2002 година.
3 Статистика за кариера
3.1 Меѓународен
:''Список на оценки и резултати Бројот на голови на Словенија прво, колоната за резултати го покажува резултатот по секој гол на Гајсер.''
+Список на меѓународни голови постигнати од Саша Гајсер, бр., Датум, Место на одржување, Противник, Резултат, Резултат, Конкуренција
1, 8 февруари 1999 година, Спортски комплекс Султан Кабус, Маскат, Оман, 2–0, 7–0, Пријателски
4 Почести
Марибор
* Куп на Словенија : 1991–92, 1993–94
Рудар Велење
* Куп на Словенија: 1997–98
Севнишко-кршки поддијалект

Севнишко-кршки потдијалект е словенечки поддијалект во штајерска дијалектна група. Тој е поддијалект на дијалектот на Долината на реката Сава, кој се протега долж двете страни на реката Сава од Зидани Мост до непосредно пред Брежице, а потоа продолжува на десниот брег до хрватската граница. Главните населби во дијалектската област се: Радече, Лока при Зиданом Мосту, Боштањ, Севница, Забуковје над Севницом, Брезтанца, Сеново, Кршка, Дрново, Церкље об Крки, Чатеж об Сави и Велика Долија.
1 Фонолошки и морфолошки карактеристики
Севница-Кршко дијалект е преоден помеѓу долнокарниолски и стријски дијалекти; специфично, има долнокарниолски основи, но со стријски влијанија. Овој дијалект се одликува со губење на акцентот.
Фонолошки, тој покажува долењски развој како што се:
* ě > ei̯
* о со циркумфлекс > u
* e и ę > ie
* неоакутно о и ǫ > u
* слогичен ł > ou̯
* r > ər/ar
* ə > a
Сепак, се разликува по дифтхонгизациите i > ii̯ и u > uu̯, што го прави уникатен дијалект во пошироката словенечка лингвистичка слика.
Нада Мали

Нада Мали (родена на година во Боровница) — словенечка слалом кану веслачка која се натпреварувала од средината на 1990-тите, па се до средината на 2000-тите. Натпреварувајќи се на две Летни олимписки игри, таа го постигнала својот најдобар пласман на 17-тото место во К-1 дисциплината на Летните олимписки игри 2000 година во Сиднеј, но не достигнала подалеку од квалификациската рунда на ниту една Олимпијада во која учествувала.
Еколози без граници

Здружението ''Еколози без граници'' (сло: Društvo Ekologi brez meja) е непрофитна еколошка организација основана во март 2009 година во Словенија со намера да организира еколошки проекти. Организацијата има седиште во Љубљана, со членови распространети низ државата.
Во 2010 и 2012 година, здружението ја организирало најголемата еколошка волонтерска акција во Словенија, која привлекла над 13% од жителите (над 270.000 луѓе од околу 2 милиони жители), вклучвање и шефови на држави, војска и стотици организации. Двете организации ''да ја исчистиме Словенија во еден ден!'' (2010) и ''Да ја исчистиме Словенија 2012'' го победиле рекордот како најголеми граѓански иницијативи во модерна Словенија, секој пат приклучувајќи над 13% од населението во Словенија За нивното достигнување, организацијата го добила Орденот за заслуги на Словенија во 2010 година. Паралелно, „Еколози без граници“ организираат и други настани за подигнување на свеста за проблемите со управувањето со отпадот и одржување на регистарот на нелегални депонии, кој бил развиен во соработка со словенечкиот картографски сервис Геопедија.
Нивес Долшак, асистент професор на Универзитетот во Вашингтон и истражувач на заеднички ресурси, го карактеризирал нивното работење како феноменале и неверојатен успех. Групата ја припишала нивната успешност на традицијата за грижа за животната средина во Словенија. Сепак тие изјавиле дека настанот немало да биде организиран повторно. Главно било за подигнување на свеста, па повторувањето би ја ослабела пораката и би ги поттикнало упорни загадувачи. Тие го изјавија истото по настанот во 2010 година, но потоа решиле да го организираат уште еднаш со цел да ја поддржат глобалната акција Ворлд Клинап 2012 (анг: ''World Cleanup 2012)''. Сепак, нивниот фокус долго време бил префрлен на превентивни мерки и промоција на филозофијата „За нула отпад".
''Еколози без граници'' (Словенија) не е поврзана со Еколози без граници - EcoWB(САД).
Бодовље

Бодовље (словенечки: ''Bodovlje'') — населба во Општина Шкофја Лока во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
1 Етимологија
Бодовље за првпат е потврден во пишани извори во 1291 и 1318 година како ''Вондеул'' (и како ''Водобли'' во 1500 година). Името веројатно потекнува од множинскиот демоним *Бǫдовљане, создаден од име на место како *Бǫдовље (село) (буквално, 'село на Бǫдъ'), засновано на личното име *Бǫдь или *Бǫдъ. Алтернативна, но помалку веројатна теорија е дека името потекнува од *ǫдольје 'долини' преку прозагоа и фонолошки развој v > b, познат како бетацизам во словенечкиот јазик (т.е. *ǫд- > *vǫд- > *bǫд-). Во минатото, населбата била позната како ''Водовље'' или ''Водуле'' на германски.
2 Географија
Бодовље е компактно село што се наоѓа на десниот брег на реката Полјанска Сора, на двете страни на потокот Бодовљска грапа, кој најчесто се напојува од мали десни притоки од соседните ридови. Поголемиот дел од населбата се наоѓа долж реката, но некои куќи исто така се наоѓаат во тесната долина долж потоците. Долината на потоците е ограничена од ридот Дешна (505 метри) и ридот Жеровец (543 метри) на исток и ридот Свети Петар (674 метри) на југозапад. Во рамниот дел покрај реката има полиња и ливади, додека долината на потоците и ридовите се покриени со шума.
3 Историја
3.1 Масовна гробница
Бодовље е местото на масовна гробница од периодот непосредно по Втората светска војна. Масовната гробница Бодовље се наоѓа на стрмната шумска падина 200 метри југоисточно од селото. Таа содржи остатоци од 22 до 24 заробеници на Домобранската војска, кои биле однесени од затворот на замокот Лока на 29 мај 1945 година, убиени и погребани во поранешен партизански бункер.
3.2 По војната
Фабриката Термика била основана во Бодовље во 1958 година. Таа произведувала минерална волна и вработувала околу 220 лица. Локацијата на фабриката претходно била фабрика за фурнирање.
4 Црква
Локалната црква е посветена на Свети Петар. Таа датира од почетокот на 16-тиот век, иако бродот бил своден во барокен стил во подоцнежен период. Бродот содржи остатоци од фрески од почетокот на 16-тиот век. Светилиштето е исто така украсено со светци во долните граници, апостоли на висината на прозорците, а евангелисти и ангели погоре, сè од страна на сликарот Јернеј од Лока, датирани помеѓу 1525 и 1540 година. Црковните олтари датираат од 18-тиот век.
Вишња Гора

Вишња Гора е град во општината Иванчна Горицa во централна Словенија. Тоа е еден од најдобро сочуваните средновековни градови во Словенија. Подрачјето е дел од историската област Долењска. Општината сега е вклучена во Централниот статистички регион на Словенија. Вклучува и населбите Жабјек, На Штација и Гринтаве, како и поранешната населба Сухи Мален.
1 Географија
Градот се наоѓа во долината Вињшница, 20 километри југоисточно од Љубљана, непосредно јужно од словенечката автопати A2. Во близина се наоѓа долината Косца со највисокиот водопад на травертинска основа во Словенија. Редовни линии на автобуси и железница ги поврзуваат Вишња Гора со Иванчна Горицa и Љубљана.
2 Историја
Вишња Гора добила градски права во 1478 година. Во истото време, бил усвоен грбот на кој е прикажан камен ѕид со врата и две покриени кули. Полжавот од локалната легенда е додаден подоцна. Граѓаните на градот добиле златна школка од полжав за нега на синот на венецијанскиот доге, ранет во Битката кај Сисак (1593) од неговите роднини. Златната школка од тогаш е изгубена, но легендата останала. За време на Втората светска војна, Вишња Гора била бомбардирана од германските сили на 22 септември 1943 година. На крајот на октомври 1943 година, партизанските сили го изгореле замокот Трн, судницата и училиштето во градот.
3 Замоци
Стариот центар е изграден на рид (384 м) под урнатините на Вишњегорскиот замок, познат и како Стар замок, кој некогаш бил дом на витезите од Вишња Гора. Вториот замок, Замокот Трн, се наоѓал западно од центарот на градот. Тој подоцна бил познат и како Кодалијев велепоседнички дом и бил изгорен од партизаните во октомври 1943 година.
4 Рекреација
12-километарската патека на Јурчиќ е именувана по Јосип Јурчиќ, автор на првиот словенечки роман, ''Десети брат'', кој го посетувал основното училиште во Вишња Гора. Дел од патеката неодамна е трансформиран во шумска патека позната како ''По патите на вињшанскиот полжав.''
5 Забележителни луѓе
Познати личности кои се родиле или живееле во Вињња Гора вклучуваат:
* Јосип Јурчич (1844–1881), автор
* Иве Кревс (1912–1990), југословенски олимписки спортист
* Пашкал Скербинц (1780–1824), религиозен писател
6 Галерија
Словенечки имиња на полиња и куќи

Традиционалните словенечки имиња на полиња и куќи се дел од културното наследство на Словенците, како и на германското говорно население во Каринтија, Австрија. Многу истражувачи, заедници и организации работат на зачувување на словенечките микротопоними.
Во 2010 година, „Словенечките имиња на полиња и куќи во Каринтија“ биле вклучени во УНЕСКО Инвентарот на Нематеријално Културно Наследство во Австрија (Нематеријално културно наследство во Австрија.). Зачувувањето на словенечките топоними во оваа област е особено критично, бидејќи тука векови наназад писмениот јазик бил германски, додека традицијата на словенечкиот јазик била пренесувана во усна, дијалектална форма, а денес само мал број луѓе ги користат традиционалните имиња.
Постојат прекугранични соработки помеѓу Словенија и Австрија насочени кон зачувување на имињата на полиња и куќи. Првите локални иницијативи започнале во регионот Горешка во Словенија во 2005 година. Во 2008 година им се приклучила Јужна Каринтија. Европскиот прекуграничен проект FLU_LED (2011-2015) ги обединил двата напора во еден. Двата региона развиле заедничка методологија за собирање податоци и документација (записување и мапирање) и вклучиле повеќе од 1.600 стари луѓе за собирање на имињата. До 2020 година биле документирани 15.700 имиња на куќи и 9.600 имиња на полиња.
Алфред Јенсен (славист)

Алфред Антон Јенсен (30 септември 1859 - 15 септември 1921 година) бил шведски историчар, славист, писател, поет и преведувач.
1 Биографија
Алфред Јенсен е роден во Хелсингтуна, Гавлеборг, и студирал на Универзитетот во Упсала. Од 1884 до 1887 година, работел за една од најголемите шведски новински куќи — Гетеборшки трговски и поморски весник. Тој посетил Германија, Србија, Бугарија и други словенски земји. Во 1901 година добил позиција во Нобеловиот институт при Шведската академија во Стокхолм. Во 1907 година добил почесен степен по филозофија од Универзитетот во Упсала.
Јенсен станал еден од најистакнатите преведувачи на словенечка литература на шведски. Тој ги превел Гогољ, Тургенев, Пушкин, Лермонтов, Шевченко, Коцијубински и Мицкевич. Исто така, придонел со литературни критики за руска, украинска, бугарска, словенечка и чешка литература. Неговите историографски дела вклучуваат руска културна историја, Мазепа и други. Во 1911 година станал член на Шевченковото научно друштво.
Јенсен починал во Виена на 15 септември 1921 година и е погребан на гробиштата Инцердорф.
Кристална палата (Љубљана)

Кристалната палата — облакодер во Љубљана, Словенија, сместен во трговскиот центар БТЦ Сити во областа Нове Јарше во северозападниот дел на градот. Висока е 89 м и висок 20 ката, моментално е највисоката зграда во Словенија.
Зградата располага со високи продавници, велнес центар, деловни канцеларии и конгресна сала.
1 Градежништво
Градежните работи започнаа со поставување на каменот темелник на 15 мај 2009 година. Зградата има карактеристичен облик, со носечки колони кои излегуваат до вториот кат, по што постепено се стеснуваат кон врвот. Првиот дел се покажа како најтежок за време на изградбата: за неговото завршување била потребна речиси една година, по што зградата напредувала за еден кат на секои 8 дена и ја достигнала конечната висина во септември 2010 година.
Плановите за Кристалната Палата ги изработиле словенечките архитекти Бране Смоле и Денис Симчиќ. Инвестицијата од 54 милиони евра ја покриваат компаниите БТЦ д.д.и Нуба д.о.о., а со неа управува компанијата Скај центар, основана од двете матични компании за оваа цел. Првично, зградата била планирана да биде повисока од 100 метри. Сопствениците сè уште имаат намера да изградат хелипад на покривот, што не било дел од завршената зграда поради потешкотии со словенечките прописи за воздушен сообраќај.
Родна Бошкова

Родна Бошкова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од мај 1944 година делувала во НОД. Приготвувала облека и храна за борците што делувале на теренот околу нејзиното село. Нејзината работа била ориентирана на активирање на младината, и тоа главно за собирање материјална помош.
2 Поврзано
* Менка Бошкова
Менка Бошкова

Менка Бошкова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од јуни 1943 година во селото. Нејзината активност била сврзана со акциите на партизанскиот одред „Добри Даскалов“. Чувала илегалци, приготвувала облека и храна за борците, а со формирањето на партизанската болница во селото нејзината активност уште повеќе се зголемила.
2 Поврзано
* Родна Бошкова
Цана Бошкова

Цана Стојанова Бошкова ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Во НОД учествувала од април 1941 година. Одвреме навреме пружала помош на поедини лица партиски раководители. Чувала илегалци и носела храна на политичките затвореници во Скопскиот затвор. Во нејзиниот дом се одржувале илегални состаноци.
Фруктал

Фруктал е словенечка компанија која произведува сокови и чоколади. Основана е на 5 октомври 1945 година. Во раните 1970-ти години, била најголемиот производител на овошни сокови во Југославија. Од 2012 година, компанијата е скоро целосно во сопственост на српската компанија Нектар. Таа произведува неколку брендови (на пример, Фрутабела овошно-житарни барови, Фтутек овошно пире, Фруц сокови, Леден Чај и друго. Во раните 2010-ти, Фруктал генерирал 30% од приходите од извоз, најмногу во Италија. Продуктите на Фруктал се широко признати за висококвалитетни.
Елена Бошковска

Елена Аврамова Бошковска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
По капитулацијата на Кралството Југославија веднаш станала симпатизер на НОД во селото. Од есента 1943 година станала член на селскиот актив на АФЖ и преку него работела на пропагирање на НОД меѓу жените, собирала народна
помош, плетела и шиела облека. Учествувала во изнаоѓање илегални станови, а исто така и самата чувала илегалци во својот дом и се грижела за нивната исхрана и безбедност.
Стојмирка Бошковска

Стојмирка Бошковска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од октомври ]943 година, а од ноември 1943 станала член на СКОЈ. Нејзината активност била изразена
од мај 1944 година.
Велика Бошковска

Велика Георгиева Бошковска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од февруари 1942 година. Нејзиниот дом бил ставен на располагање на партиската организација. Кај неа се одржувале илегални состаноци и престојувале илегалци. Собирала храна н облека за борците на патизанските одреди од битолскиот терен.
Замок Мокрице

Замок Мокрице (словенски: grad Мокрица,) е средновековен замок на југозапад од Брежице, Словенија, лоциран на рид во северниот дел на населбата Раец во Горјанските ридови, близу до хрватската граница. Првиот пат бил споменат во 1444 година, а бил реконструиран во 16-тиот век и во 1941 година. Замокот припаѓал на многу благороднички семејства, а најважни биле Ердеѓи и Ауершперг. По Втората светска војна, бил пренаменет во хотел со ресторани, а во 1988 година на неговото имение бил изграден голф терен. Во истата година, англиската поп група Пет Шоп Бојс го користела овој замок за снимање на спотот за нивната песна ''Срце''.
Стева Бошкоска

Стева Мирческа Бошкоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во НОД од 1943 година. Собирала народна помош и повремено вршела курирска работа. Во 1943 година била уапсена, но по еднонеделен затвор била ослободена.
Трајанка Бошковска

Трајанка Бошковска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Работела како службениичка. Учествувала во НОД во Скопје. Од летото 1942 година била член на воспитна младинска група.
Како службеник во „Храноизнос“ давала податоци за НОД, растурала илегален материјал, повремено била ползувана за врска низ градот, собирала народна помош и изработувала топла облека за борците во НОД. Кон крајот на 1942 година била уапсена, па наскоро ослободена и продолжила активно да работи за НОД во заднината, се до ослободувањето.
Рада Бошкоска

Рада Тодорова Бошкоска ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Нејзината активност се одвивала во родниот крај од втората половина на 1944 година. Плетела топла облека и давала народна помош, негувала ранети и болни борци.
Куќа на ужасите

''Куќа на ужасите'' е роман на словенечката авторка Јање Видмар. За прв пат бил објавен во 2000 година.
1 Синопсис
Мајката на Јошт починала, неговиот татко целосно го заборавил поради емоционалната болка, па Јошт бил првично принуден да се најде во куќа опседната од злата вештерка Мaja, која чекала да го земе срцето на мало момче, во замена за срцето на својот син, кој исто така бил изгорен на клада заедно со неа. Еден ден, таткото на Јошт оди на деловно патување и му обезбедува стражар Пaja. Заедно со нејзината пријателка Изије, таа и нејзиното момче имаат различни планови, а ниту Пajo ниту Изи не знаат дека времето за вештерката Мaja брзо истекува, и дека таа мора да го земе Јошт во свои раце што поскоро. Девојката Маја игра важна улога, преку која дознаваме дека приказната што се случува не е нова, туку верзија на приказната за момчето Гала, која на некој начин се повторува. Но, и покрај сите шокантни, необични и стравични работи што се случуваат во оваа куќа, ние само чекаме среќен крај.
Belonostomus

Белоностомус (од грчки: βέλος belos, 'стрела' и грчки: στόμα stóma 'уста') е род на праисториски риби со зраколисти пера кои беа опишани од Луис Агаази во 1844 година. Тоа е член на редот Aspidorhynchiformes, група риби познати по нивните карактеристични издолжени муцки.
Фосилите на ''Белоностомус'' се пронајдени ширум светот во морските наслаги, иако некои видови се познати од слатководните живеалишта. Најстарите познати видови се од доцниот јура период во Германија и Англија, со најмладите познати видови од доцниот Мастрихт. Еден примерок е пронајден од доцниот палеоценски член на Танг Ривер Мембер од Северна Дакота, што би сугерирало дека овој род бил единствениот аспидорхинхеј кој преживеал во кенозоикот, иако е можно овој фосил да бил преработен од претходни формации.
Веројатно консумирал планктони или други мали риби, иако еден примерок од доцниот јура во Германија бил пронајден со ринхоцефален ''хомеосаурус'' како стомачна содржина.
Неодредени останки се познати од цел свет, вклучувајќи ко крајбрежјето на Соединетите Американски Држави (Алабама, Арканзас и Тексас), Австралија, Белгија, Либан и Русија.
Поранешниот вид Б. акуутус Агази, 1844 (син: Б. тенелус Агази екс Егертон 1841) и Б. анингии Агази, 1843 од раниот-среден Јура на Англија сега се сметаат за видови на несврзаниот саурихтиформ Сауоринкнус. Поранешниот вид Б. каринатус Маусон и Вудвард, 1907 од Хаутеривиан на Бразил сега се смета за стем-гар во фамилијата Обајхтиди. Поранешниот вид Б. индус Вудвард, 1890 сега се смета за вистински гар, Леписостеус индус. Поранешниот вид Б. микроцефалус Винклер, 1862 од Титонијан на Германија сега се смета за помлад синоним на Аспидоринхнус акустинострис, додека Б. флексусус Филипс, 1871 е еден од А. красус. Поранешниот вид Б. свити Етеридж и Вудвард, 1892 сега се става во Ричмондихтис. Поранешниот вид Б. пигмеус Винклер, 1874 од Титонијан на Германија се смета за незрел примерок од еден од другите видови на Белоностомус од Солнхофен.
Акуминит

Акуминит е редок халиден минерал со хемиска формула: SrAlF<sub>4</sub> (OH)·(H<sub>2</sub>O). Неговото име доаѓа од латинскиот збор ''acumen'', што значи „точка на копје“. Нејзиниот рејтинг на скалата Мохс е 3,5.
Акуминитот е многу редок минерал од класата на „халидни“ минерали и затоа хидриран стронциум флуорид2. Акуминитот кристализира во моноклиничкиот кристален систем и развива само милиметарски групи, без минерална боја и дипирамична c д на повеќекратно прекршување на светлината поради дефекти на решетка или поликристално формирање, може да изгледа и бел и да добие жолта боја поради дејството на X³.
1 Хемиски карактеристики
Тоа е хидроксилиран и хидриран флуорид на стронциум и алуминиум. Неговата молекуларна структура е онаа на соро-алуминофлуорид со изолирани октаедри. Тој е диморфен од минералот тихоненковит.
Безбојната до бела боја што ја прикажува може да се промени во жолта боја откако ќе се изложи на X³.
Покрај елементите во неговата формула, обично содржи калциум како нечистотија.
2 Формирање и депозити
Станува збор за сложена сол која е пронајдена само во две шуплини со дијаметар од 10 см, во форма на кристали како врв на стрела, во наслаги од криолит збогатен со стронциум.
Обично се наоѓа поврзан со други минерали како што се: флуорит, јарлит, томсенолит, пахнолит, ралстонит, геарксутит или целестин.
3 Употреба
Во колку се пронајде во поголеми количини може дасе извади од рудниците како руда на алуминиум и стронциум. Акуменитот е опишан само од неговиот тип од локалитет на наоѓалиштето на криолит во Ивигтут, Гренланд.
4 Поврзано
* Список на минерали
Чувај ја Хана

Чувај ја Хана е роман на Миха Мацини. Првично е објавен во Словенија во 2000 година под насловот „Telesni čuvaj“ (Телесен чувар). Втор пат бил издаден во 2004 година.
1 Дејство
Главниот лик се родил како чудовиште. Со интелигенција над просечната, тој брзо сфаќа дека тело што е насочено кон уништување не може да живее меѓу другите. Единствената личност која може да му помогне е мафијашки дон, кој има доволно пари да го изолира чудовиштето. Но ништо не доаѓа бесплатно. И сега, моментот кога чудовиштето мора да го врати услугата, пристигна. Треба да излезе од изолација и да стане телохранител на жена по име Хана за една недела.
2 Преводи
Првото американско издание било објавено во 2002 година од страна на печатот Скала Хаус под наслов ''Чувај ја Хана''. Второто американско издание било објавено во 2008 година од Норт Атлантик Букс/Рендом Хаус. Српско издание имало во 2008 г. Полско издание во 2008 година. Италијанско издание во 2011 година. Турско издание во 2015 г.
3 Награди и номинации
Романот е номиниран за меѓународна книжевна награда во Даблин 2004 година.
Пул (билјард)

Пул — еден вид билјард во кој билјардската маса има шест дупки и во која целта е да се фрлат билјардските топки во нив. Други разновидности на името: американски билјард, американски пул.
1 Опрема
Пул се игра на маса со шест дупки. Повеќето маси за пул се со размери помеѓу 1,07 × 2,13 м и 1,37 × 2,74 м. Според Светската асоцијација за пул, топките за пул тежат помеѓу 160-170 г и имаат пречник од 57 мм.
Масите за пул со монетоприемници користат различни начини за одвојување на билјардската топка од нумерираните топки. Билјардската топка може да биде поголема и потешка, погуста или да има магнетно јадро. Современите такови за пул обично се долги 148,6 см. Постарите такови, направени пред 1980 г., биле малку пократки — 146,1 см.
Буланжерит

Буланжерит ''антимон пердувеста руда'' или ''мешавина од антимон-олово'' - редок црно-олово-сив минерал со метален сјај и свиленкаст сјај. Припаѓа на класата на сулфидни минерали (подкласа на сложени сулфиди) и е мешан сулфид на олово и антимон со формулата Pb <sub>5</sub> Sb <sub>4</sub> S <sub>11</sub> или, инаку, 5PbS•2Sb <sub>2</sub> S <sub>3</sub>. Буланжеритот се смета за ситна оловна руда.
1 Откривање и именување
Минералот првпат бил откриен во 1835 година во Окситанија од страна на младиот француски рударски инженер Чарлс ''Л.'' Буланже (1810-1849), кој, откако го анализирал наодот, го именувал едноставно по неговиот состав „|plomb antimonie sulfure“ ( олово со антимон и сулфур). Две години подоцна, минералот бил детално опишан од норвешкиот хемичар и минералог Мориц Кристијан Јулиус Таулов, кој му го дал името во чест на неговиот откривач, кој сè уште е меѓународно признат.
2 Својства
Во украинските наоѓалишта, забележани се исклучително блиски асоцијации на карпести кристали и буланжерит, пронајдени во сулфидните вени. Редовно се наоѓаат издолжени идиоморфизм кварцни кристали поврзани со ацикуларни акумулации на булангерит. Во такви кластери, кварцот и буланжеритот се создаваат коаксијално, во една насока поретко, кварцот го пресекува буланжеритот. Често кристалите од камениот кристал се прободени со игли од буланжерит. Буланжеритот се наоѓа во кварцот или во форма на единечни кристали или екстремно густо, заситувајќи го кварцниот кристал до крајна граница, правејќи го непроѕирен и давајќи му длабока црна боја.
Состав (%): Pb — 55%; Сб - 25,7; S - 18,9. Во големи маси на наоѓалишта може да биде и со оловна руда (збогатена со флотација со Ксантогенати).
Лесно се топи и се раствора во загреаните азотни и хлороводородни киселини, ослободувајќи сулфурводород. Добро спроведува електрицитет.
Се наоѓа во хидротермалните наоѓалишта заедно со галенит, сфалерит и пирит. Може да се најде и помешан со антимонит и џемезонит.
Кристалите се ретки, често формираат филц или зрачни агрегати, цврсти маси. Плеохроизмот е слаб. Без луминисценција. Не е радиоактивен.
Во украинските наоѓалишта, забележани се исклучително блиски асоцијации на карпести кристали и буланжерит, пронајдени во сулфидните вени. Редовно се наоѓаат издолжени идиоморфни кварцни кристали поврзани со ацикуларни акумулации на булангерит. Во такви кластери, кварцот и буланжеритот растат коаксијално, во една насока, поретко, кварцот го пресекува буланжеритот. Често кристалите од камениот кристал се прободени со игли од буланжерит. Вториот се наоѓа во кварцот или во форма на единечни кристали или исклучително густо, заситувајќи го кварцниот кристал до крај, правејќи го непроѕирен и давајќи му длабока црна боја.
3 Наоѓалишта
Се наоѓа во Германија, Чешка, Романија, Франција, Шведска, Мексико, САД, Русија (Субполарен Урал; Источна Трансбајкалија, често со мешавина од бакар), Узбекистан и Украина.
4 Наводи
Масовни гробници во Цеље

Масовните гробници во Цеље се создадени во Цеље, Словенија, по Втората светска војна, од 1945 до 1956 година. 11-те познати масовни гробници во самиот Цеље и 14 во непосредна близина вклучуваат некои од најголемите масовни гробници во Словенија.
1 Позадина
По завршувањето на војната, преостанатите германци од Цеље биле иселен. Новата комунистичка влада ги искористила постоечките антитенковски ровови, ископани околу Цеље од повлекувачката германска армија, и ги употребила како масовни гробови. Тие биле исполнети со хрватски, српски и словенечки припадници на милицијата кои соработувале со Германците, како и цивили кои се противеле или на национално-ослободителното движење или на комунистичката револуција за време на војната, цивили од германско потекло, или едноставно личности обвинети или осомничени за антикомунизам. Телата биле погребани во скриени масовни гробови во Цеље; точниот број сè уште не е познат. Во близина на концентрациониот логор во Техарје, околу 5.000 Словенци, од кои стотици биле малолетни, биле убиени во рок од два месеца по завршувањето на војната, повторно без судење. Понатаму, возови со бегалци што носеле германски цивили од областа на Ранскиот триаголник биле запрени близу Цеље на 5 август 1945 година, а патниците биле испратени во концентрационен логор во Техарје. По затворањето на логорот во 1950 година, локалните власти изградиле голем индустриски отпадник над гробиштето таму, прикривајќи ги доказите за убиствата под куп токсичен отпад. Во средината на 1970-тите, 30 години по злосторствата, локалните власти изградиле предучилишта, училишта, станбени блокови, хали и други структури врз масовните гробови. Во 1991 година, кога повторно станало можно да се разговара за фактите поврзани со масакрот, словенечката влада одлучила да изгради меморијал за жртвите од Техарје.
2 Други масовни гробници
Четиринаесет дополнителни локации кои припаѓаат на истиот кластер на масовни гробови се наоѓаат во соседните населби Медлог (три гробници), Шмарјета при Цеље (една гробница), Буковжлак (шест гробници), Врхе (една гробница), Техарје (два гробници) и Зводно (една гробница).
Логарска долина (Словенија)

Логарската долина (словенски: Logarska dolina, Logarjeva dolina) е долина во Камничките Алпи, во општината Солчава, Словенија. Словенското име за долината е релативно ново и потекнува од Логарската фарма, која пак потекнува од зборот лог (буквално, „мочурлива ливада“). Во 1987 година, долината добила заштитен статус како пејзажен парк кој опфаќа 24,75 квадратни километри (9,56 м²).
1 Географија
Логарската долина е типична глацијална долина во форма на буквата У. Таа е поделена на три дела. Долниот дел го носи името Лог, средниот Плест или Плестје (тоа е претежно пошумена област), а горниот дел Кот (буквално „цирк“) или Оградец (тоа е пошумена област со косини). Вкупно 35 луѓе живеат на изолираните фарми во долината.
1.1 Врвови
Логарската долина е опкружена со следниве врвови: Стреловец (1.763 м), Крофичка (2.083 м), Ојстрца (2.350 м), Лучка Баба (2.244 м), Пљанява (2.394 м), Брана (2.252 м), Турска Гора (2.251 м) и Мрзла Гора (2.203 м). Таа завршува со стена под циркот Окрешелј, каде што реката Савиња започнува од ладен извор на надморска висина од 1.280 метри и тече кон водопадите Ринка.
1.2 Клима
Иако Логарската Долина не е особено тесна (околу 500 м на најтесното место), инверзиите се многу чести поради влијанието на северен антициклон. Температурните распределби на падините се значително под влијание на разликите помеѓу сончевите и сенчевите области, што се гледа во различните услови на снег и мраз во зимскиот период.
Пешачка патека (2-3 часа) низ долината води покрај голем број точки на интерес: изворот на Црн Крик (sl), дрвени сеча за сеча, а бурл- покриено дрво од пепел, колиба на производител на јаглен и други знаменитости.
Клисура Пекел

Пекелската клисура (словенечки: soteska Pekel) е клисура долга 1,5 километри во централна Словенија, сместена близу населеното место Охоница,4 километри југозападно од селото Боровница и 23 километри од Љубљана. Потокот Боровништеница создал многу ерозивни форми, како што се езера, брзаци и водопади, од кои пет се исклучително убави и познати поради тоа што се спуштаат од 20 до 5 метри. Клисурата е прогласена за природна вредност од национално значење.
1 Историја
Зборот ''пекел'' „ пекол “ е генерализиран на словенечки за да се однесува на тајни, застрашувачки, изолирани, тешко достапни места, како што се клисурите и пештерите, каде што се верува дека живеат Ѓаволот и други имагинарни суштества.
Првите пешачки патеки низ клисурата биле направени пред повеќе од сто години со горилници на јаглен кои собирале дрва за јаглен. Имало неколку мелници и пилани над и под непристапната клисура; некои остатоци од нив може да се видат и денес.
Првите записи за пеколната клисура како туристичка атракција биле објавени во 1897 година од Јосип Цирил Облак, кој ја нарекол „туристички рај “. Во тоа време во Пекел клисурата почнале да доаѓаат и организирани групи планинари. Официјално била отворен за јавноста на 29 јуни 1904 година, откако била создадена оригиналната пешачка патека што води до вториот водопад и дрвена скала до третиот. Целосната пешачка патека, вклучувајќи мостови и скали, што водат низ клисурата била завршена во 1925 година и подоцна редовно реновирана.
2 Геологија
Длабоко изрезаниот коритен дел на потокот Отавшчица тече надолу во Љубљанската мочура (335 м) од Платото Блоке–Ракинтна (650 м) и го менува името во Боровнишчица. Клисурата е изрезана во слоеви доломит. Стрмниот тектонски расед во оваа област го укажува патот по кој водата тече. Интензивната тектоника предизвикала формирање на неколку геоморфолошки чудесии: солитарна планина наречена Људеви зуб (Худицев зуб), природно окно (пукнатина во Људеви зуб) и стрмни карпести ѕидови. Фосили од некои школки и полжави можат да се најдат во клисурата.Патека инфраструктура :
3 Биологија
И во Пекел Клисурата може да се видат и алпска и динарска вегетација, вклучувајќи ја ендемичната Крањска примиула (Primula carniolica). Има и голема разновидност на видови дрвја. Може да се сретнат сари и белогрла капуљка, која исто така гнезди во клисурата.
Предилски Превој

Предилскиот превој или Пределски превој (италијански: Passo di Predil; словенечки: Predel) (висина 1156 м) е висок планински превој на границата меѓу Италија и Словенија.
1 Географија
Превојот се наоѓа во Јулијанските Алпи, помеѓу врвовите на планината Мангарт на север и планината Канин на југ. Ја поврзува пештерата дел Предил, дел од италијанската општина Тарвизио на северозапад, со општината Бовец во долината Горна Соча (Исонзо) во Словенија.
Од италијанска страна државен автопат бр. 54 ( ''дел Фриули'' ) води од Тарвизио и долината на Каналот по потокот Слиза до езерото Предил, каде што се разгранува маршрутата до преминот Села Невеа на југ и нагорнина до врвот Предил. Од словенечка страна пат бр. 203 се спушта по удолницата до Лог под Мангартом и продолжува до Бовец. Селото Стрмец на Предел се наоѓа веднаш под граничниот премин.
2 Историја
Патот бил изграден од 1319 година наваму од граѓаните на Цивидал во Патријаршијата Аквилеја со согласност на Епископското Кнежевство Бамберг, тогашните поседници на Корушка на север. Сепак, важноста на трговскиот пат се намалила откако територијата на Аквилеја на југ била инкорпорирана во ''Домини ди Тераферма'' од Република Венеција во 1420 година.
Од 1754 година, преминот Предил ја означувал границата помеѓу Војводството Корушка со земјите на Кнежевската округ Горица и Градишка (дел од австриското приморје од 1849 година) на југоисток, обете дел од Хабсбуршката монархија. За време на војната на петтата коалиција, австриски контингент под капетанот Јохан Херман фон Хермансдорф на 18 мај 1809 година се борел против француските сили кои се движеле од Кралството Италија по Битката кај Тарвис. Хермансдорф бил убиен во битка, во 1851 година бил подигнат споменик во негова чест.
Во 1903 година 4,5 км долгиот тунел ( ''Штолн'' ) бил изграден под превојот, кој им служи на рударите од Лог под Мангартом на нивниот пат до рудниците за олово во пештерата Дел Предил. Во Првата светска војна рудничката железница се користела за снабдување на австроунгарската армија во битките кај Изонзо против Кралството Италија.
3 Галерија
Пошта на Словенија

Поштата на Словенија е друштво со ограничена одговорност со државна контрола, одговорно за поштенските услуги во Словенија. Седиштето се наоѓа на плоштадот Сломшек 10 во Марибор. Актуелен извршен директор на Пошта на Словенија е Марко Чегнар.
Словенија е член на Универзалната поштенска унија (UPU) од 27 февруари 1992 година. Извршниот менаџер на Пошта Словенија, Марјан Освалд, бил избран за заменик директор на Меѓународниот биро на УПУ за периодот 2022-2025.
Танцување на дождот (филм од 1961 година)

''Танцување на дождот'' — словенечки филм од 1961 година во режија на Боштјан Хладник. Станува збор за љубовна драма заснована на романот ''Чрни денови во бели дан'' од Доминик Смоле.
''Танцување на дождот'' е првиот долгометражен филм на Хладник откако се врати од Париз, каде работеше со Клод Шаброл, Роберт Зиодмак и Филип де Брока . Се смета за првиот словенечки филм ноар..
По повод стогодишнината од словенечкиот филм во 2005 година, словенечката филмска критика од различни генерации го избрале ''Танцување на дождот'' за најдобар словенечки филм. Филмскиот фонд на Република Словенија го финансирале своето ДВД издание во чест на оваа годишнина. Тоа бил првиот словенечки филм на кој сликата и звукот биле дигитално поправени. Специјално за ова издание била снимена дискусија со Боштјан Хладник. Режисерот учествувал и во изборот на други материјали вклучени на ДВД-то: филмски трејлери, извадоци (1993) – документарниот портрет на Боштјан Хладник во режија на Дамјан Козоле, извадоци од телевизиската емисија ''Повечава'' („Зголемување“, 1991 година) во режија на документарниот портрет на Франси Миха Балох (1998) во режија на Славко Хрен. Освен на словенечки, има преводи на шест јазици: англиски, германски, француски, италијански, српски (кирилица) и хрватски.
1 Резиме на заплетот
Љубовна драма на Мариуша, глумица, и Питер, сликар. Тој живее во темна, мала изнајмена соба, а таа живее во мал стан. Тие двата поминуваат повеќето од своето време во паб каде што се среќаваат. Нивната врска е полна со неизвесности и контрасти. Питер сонува за совршена убавина, а Мариуша копнее за изгубената младост. Светлата прозорец кон иднината, која се покажува низ целиот филм, изгледа како да се оддалечува сè повеќе.
Јелка Рајхман

Јелка Рајхман (родена на во ) — словенечка сликарка и илустраторка, најпозната по нејзините илустрации на книги за деца.
Рајхман е родена во Љубљана во 1939 година. Дипломирала на Академијата за ликовни уметности во Љубљана во 1963 година. Таа има илустрирано повеќе од 200 детски книги и е дизајнер на повеќе од 20 марки издадени од Словенечката пошта.
Во 2005 година ја добила наградата Левстик за животно дело во илустрација. Таа била прогласена за Словенка на годината за 2011 година.
Јасмина Цибиќ

Јасмина Цибиќ (родена во во ) — словенечка уметничка за перформанс, инсталација и филм, која живее и работи во Лондон. Нејзината работа често ја истражува изградбата на националните култури, нивните основни идеологии, политичките цели и употреби, како и меката моќ на уметностите, особено архитектурата. Родена е во Љубљана .
1 Уметничка кариера
Цибиќ студирала на Академија за ликовни уметности во Венеција, а потоа магистрирала во ликовна уметност на Голдсмит во Лондон, дипломирајќи во 2006 година.
Во 2013 година, Цибиќ ја претставувала Словенија на 55. Венециско биенале со проект под наслов 'За нашата економија и култура'. Овој проект вклучувал два филма снимени на официјални државни локации. Едниот, "Формирање на просторот", бил сниман во резиденцијата на Јосип Броз Тито на Бледското Езеро, каде што примал кралски личности и други достојници, и драматизираше разговор помеѓу државниот архитект Винко Гланц и новинар за употребата на националната архитектура. Другиот, "Плодот на нашите земји", ја рекреирал југословенската парламентарна дебата одржана во 1957 година за да се дискутира кои уметнички дела би биле погодни за 'украсување' на новоизградената Народно Собрание (сега Национално Собрание на Словенија), која била дизајнирана и изградена помеѓу 1954 и 1959 година од Гланц. Цибиќ за Аестетика изјави дека ја нашла транскриптот од оваа дебата - која нејзиниот филм ја одиграл збор по збор, и ја пуштал во континуиран циклус - 'во една влажна гаража во шопинг количка исполнета со архивите на поранешниот југословенски државен архитект', и дека не нашла никаков запис од неа во официјалните државни архиви.
''Спелариум: Нацијата го обожава'' (2015), која прикажува жена која вежба говор за лансирање на нов "амбициозен градежен програм", исто така користеше наоѓен дијалог, но ги отстрани специфичните имиња од говорите, наместо тоа се однесуваше на "уметникот" или "нашата земја". Последниот дел од нејзината Спелариум трилогија, бил снимен внатре во модернистичката внатрешност на поранешната Палата на Федерацијата (сега Палата на Србија) во Белград, користејќи цитати извлечени од говори на Роналд Реган, принцот Чарлс, Бенито Мусолини, Маргарет Тачер и други, како и архитектонска теорија и југословенски дебати, за својот дијалог.
„Павилјонот“ (2015) бил краток, експериментален документарен филм за Павилјонот на Кралството Југославија (Србија, Хрватска и Словенија) на Меѓународната изложба во Барселона од 1929 година (Експо '29). Југословенскиот павилјон, дизајниран од српскиот модернистички архитект Драгиша Брашован, наводно го освоил Гран При, но потоа го загубил заради политичка интрига од страна на дизајнот на Лудвиг Мис ван дер Рое за Германија. Во видеото, нараторот ја опишувал методологијата на Цибиќ за повторно воспоставување на изгубениот Павилјон, кој бил срушен по завршувањето на Експо '29, додека пет изведувачи изградиле модел на Брашовановата зграда во форма на ѕвезда во размер 1:7.
Во 2021 година, Цибиќ била прогласена за победник на престижната награда Џарман за нејзиното дело "Дарот".
Мацељ

Мацељ е регион во северна Хрватска, веднаш до границата со Словенија. Ргионот се состои од шума и неколку села. Овој локалитет е значаен поради својата географска положба и инфраструктурна важност.
Мацељ е еден од главните гранични премини помеѓу Хрватска и Словенија. Тука завршува хрватскиот автопат А2, што го прави важна транспортна врска. Регионот е поделен на Горњи Мацељ и Доњи Мацељ. Мацељ е опкружен со густа шума, која е карактеристична за овој регион.
На крајот на Втората светска војна во 1945 година, шумите во близина на Мацељ биле местото на масакрот на Мацељ.
Граничниот премин во е еден од најпретрупаните. Словенечкото село спроти Мацељ е Згорње Грушковје.
Реквизит

Реквизит (|requisitum) — севкупност на предмети неопходни за изведби во театар, за време на снимање филм или фотосесии, цртање и вајање од природата. Реквизитите често се користат за да се однесуваат како на изворни, така и на бутафорски (лажни) предмети, но поимот „реквизит“ правилно се користи само во однос на изворните предмети, а не на вештачките.
Реквизитите се стафажи, помошни детали што играат споредна улога и се користат за создавање на потребната заднина и атмосфера. Реквизитите можат да вклучуваат разни додатоци (чадор, бастун, и сл.), кои го надополнуваат сценскиот костум на глумецот и мали куќни предмети.
Лицето задолжено за реквизити во театар, киностудио и слично се нарекува реквизитер.
Предвремени избори

Предвремени избори се избори кои се распишуваат порано од закажаните. Вонредните избори во парламентарните системи честопати се свикуваат за да се реши политичкиот ќорсокак, каде ниту една политичка партија во парламентот нема мнозинство мандати, кога на актуелниот премиер му е изгласана недоверба, за да се искористи невообичаената изборна можност или да се одлучи за неодложно прашање. Предвремените избори се распишуваат во услови кога изборите не се потребни со закон или конвенција.
1 Македонија
Во историјата на Македонија одржани се четири предвремени парламентарни избори во 2008, 2011, 2014 и 2016 година.