procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Авионска несреќа кај Солунска Глава (2019)

Авионска несреќа кај Солунска Глава — авионска несреќа на мал авион од типот цесна, кој летал од Охрид до Софија. Несреќата се случила на 2 април 2019 година во близина на врвот Солунска Глава во текот на попладневните часови. Во несреќата загинало четиричлено семејство од Бугарија.
1 Тек на несреќата
Авионот бил изгубен од радарскиот систем западно од врвот Солунска Глава, кога биле вклучени два полициски хеликоптера да го бараат.
2 Пронаоѓање
Остатоците од урнатиот авион биле пронајдени на непристапен терен и голема височина.
3 Патници
Меѓу загинатите патници во авионот биле Георги Бошнаков, неговата сопруга Калина и нивните две ќерки.
Моклиште

:''За кавадаречкото историско село, видете Моклиште (село)''
Моклиште — месност каде што е мокро, влажно. Тоа е подрачје со екосистем на премин меѓу суво и мокро. Овој поим опфаќа различни видови животни околини, како што се мочуриштата, речните ракавци („мртвици“), мочуришните шуми, мочуришните ливади и слични, поплавени подрачја во поголемиот дел од годината. Флората и фауната се приспособени на целогодишниот вишок на вода.
Моклиштата имаат многу големо еколошко значење бидејќи на водните и мочуришните птици им служи како живеалиште, одмориште или зимувалиште. Моклиштата покриваат околу 6 % од Земјината површина, но главното производство на нето-биомаса учествуваат со околу 24 %, што значи дека се високопродуктивни екосистеми. Покрај тоа, тие се многу ефикасен филтер на подземните води, а исто така обезбедуваат многу добра заштита од поплави. Со Рамсарската конвенција моклиштата се ставени под заштита.
Значајни моклишта се на пример Пантанал, Еверглејдс и плитките морски брегови. Во Македонија најзначајно моклиште е Студенчишкото Блато.
Аугуст фон Платен

Аугуст фон Платен (германски: Karl August Georg Maximilian Graf von Platen-Hallermünde, 24 октомври 1796 - 5 декември 1835 ) — гроф и германски писател.
Како поручник се откажал од војничката должност и се посветил на филологијата и филозофијата. Во 1826 се преселил во Италија. Како класицист, ги почитувал Хорациј и Пиндар, а во полето на комедијата се угледувал на Аристофан. Ги поддржувал либералните идеи, па затоа бил на страна на полјаците кои се бореле против руското царство. Бил против апсолутизмот, а исто така бил почитуван од Енгелс поради узвишеноста на неговите мисли и неговата племенитост. Пишувал историски песни, балади, романси, оди и химни.
1 Значење и влијание
Гете имал високо мислење за Платен, велејќи дека тој ги има сите неопходни особини за добар поет: фантазија, инвенција, висок дух и продуктивност, совршено техничко образование, студиозност и сериозност. Единствено, како негов недостаток ја истакнал полемичката насока во неговите дела. исто така, според Гете, на Платен му недостасува љубов, сметајќи дека тој малку се сакал себеси, другите писатели и читателите. Гете ги читал песните на Платен и отворено го истакнувал неговата голема дарба, но сметал дека тој никогаш не постигнал голем успех токму поради недостатокот од љубов, т.е. тој бил осуден да го обожаваат само оние кои се негативни како него, но кои ја немаат неговата дарба.
Лупус нефритис

Лупус нефритис (исто така познат како СЛЕ нефритис) е воспаление на бубрезите предизвикано од системски лупус еритематозус (СЛЕ), автоимуна болест. Претставува вид на гломерулонефритис при кој настанува воспаление на гломерулите. Како резултат на СЛЕ, се вели дека причината на гломерулонефритисот е ''секундарна'' и има различна манифестација и исход од состојби каде причинителот е ''примарен'' и потекнува од бубрезите.
1 Класификација
Класа I - минимално мезангиален лупус нефритис
Класа II - мезангијално пролиферативен лупус нефритис
Класа III - фокален лупус нефритис
Класа IV - дифузно пролиферативен лупус нефртитис
Класа V - мембранозен лупус нефритис
Класа VI - напреден склерозирачки лупус нефритис
Ранеб

Ранеб или Небра бил фараон за време на Втората династија на Египет. Се тврди дека со Египет владеел 39 години, но таква голема бројка не може да се потврди врз основа на неколку пронајдени артефакти датирани од неговото време. Некои од книгите го нарекуваат Небра.
Неговото име доаѓа од името на богот Ра, кое понекогаш се пишувало и Ре, па неговото име значи „Син на Ра“.
Името Небра се појавува на неколку камени садови, повеќето направени од алабастер и мермер, пронајдени во Абидос, Гиза и Сакара. На сите најдени предмети неговото име е напишано заедно со имињата на неговиот претходник, Хотепсехемви или со името на неговиот наследник, Нинечер. Името Ранеб, односно Небра, никаде не е напишано самостојно.
Претходник: Хотепсехемви, Египетски фараон Втора династија, Наследник: Нинечер
1 Наводи
Лагуна Караваста

Лагуна Караваста (|Laguna e Karavastasë) – најголемата лагуна во Албанија и една од најголемите на Средоземното Море, која опфаќа површина од 42 км<sup>2</sup>. Караваста е дел од Националниот парк Дивјаке-Караваста и од Јадранското Море е одвоена со голем песочен појас. Се протега низ крајбрежната низина Мизеке близу Дивјаке и некои 20 км од Лушње.
Во Караваста има многу борови дрвја и мали песочни острови. Позната е по тоа што е населена од далматинскиот пеликан. 6,4% од европските далматински пеликани се наоѓаат во Караваста.. Лагуната припаѓа на екорегионот на илирските листопадни шуми од средоземните шуми и грмушки. Климата е типична средоземна.
Лагуната се наоѓа во рамките на Националниот парк Дивјака-Караваста и е признаена како моклиште од меѓународно значење според Рамсарската конвенција. Лагуната била идентификувана како важно птичје подрачје од Бердлајф интернешенел, бидејќи го населува значителен број различни птичји видови.
Бидејќи акциите за дезинфекција одамна биле запрени, подрачјето е познато дека има многу активна сезона на комарци. Во 2014 година, акциите се обновиле и почнал проект за рехабилитација на областа. Истата вклучила мораториум на лов што ги оживеало активностите на набљудување на птици.
1 Поврзано
* Национален парк Дивјака-Караваста
* Географија на Албанија
* Лагуни во Албанија
Германија. Зимска приказна

Германија. Зимска бајка (1844) е сатирична стихотворба на германскиот поет Хајнрих Хајне (1797-1856 година). Надворешната рамка на ова дело е патување што авторот го презел во текот на зимата 1843 година од Париз до Хамбург.
Поднасловот ''Зимска приказна'' алудира на романсата на Вилијам Шекспир ''Зимска приказна'' (1623) и сугерира дека поетскиот циклус на Хајне е колумна на истоимената песна Ата Трол, напишана три години претходно.
1 Настанокот
Незадоволен од политичките услови во Германија за време на реставрацијата, кој како крстен Евреин не му се нуди можност за правна активност, а исто така и за да избега од цензура, Хајн емигрирал во 1831 во Франција.
Во 1835 година, одлуката на германската Влада ги забранува неговите дела заедно со публикациите на поетите на Младата Германија. На крајот на 1843 година се вратил во Германија неколку недели за да ја посети својата мајка и својот издавач Јулиј Камп во Хамбург. На патувањето назад, првиот нацрт за ''Германија. Зимска приказна'' бил создаден. Тој го развивал во текот на следните три месеци во ''високо хумористичен патувачки еп'', за да ''сочувствува со туристичките слики кои дишат повисока политика од добро познатите политички кадетски рими.'' Сепак, неговиот поранешен издавач, од самиот почеток, го сметал делото за премногу радикално и го предупредил својот штитеник.
Веќе на 4. октомври 1844 година книгата била забранета и конфискувана во Прусија. На 12. декември 1844 година кралот Фредерик Вилијам IV од Прусија издал налог за апсење на Хајне. Во наредниот период, делото било постојано цензурирано од страна на органите за цензура. Во други делови на Германија тоа било достапно во форма на посебно издание - исто така објавено од Хофман и Кампе - но Хајне морал да го скрати и да го преработи.
ПУ „Дешка Тошева“ - Бегниште

Основно училиште „Дешка Тошева“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Дешка Тошева“ - Бегниште; скратено: ПООУ „Дешка Тошева“) — подрачно основно училиште во селото Бегниште, составен дел на основното училиште „Тоде Хаџи Тефов“ од градот Кавадарци.
Училиштето е именувано по партизанката Дешка Тошева.
1 Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Бегниште.
2 Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Коритник

Коритник (|Maja e Koritnikut, |Коритник) — варовничка планина во североисточна Албанија и југозападно Косово, помеѓу градовите Кукуш и Призрен. Целата јужна и југоисточна страна на масивот навлегува во областа Гора, населена со Македонци-муслимани (Горанци). Висока е 2 393 м, мошне шумовита и целосно опкружена со ракавци на реката Бел Дрим. Одделена е од соседната планина Галица со Ванавската Клисура, долга 3,5 км, широка 30, а длабока околу 300 м.
1 Природа и екологија
Масивот спаѓа во балканскиот екорегион на широколисните и мешани шуми од умерените предели. Планинските падини претежно се прекриени со иглолисни шуми. На високите пасишта живеат дивокози.
Коритник е опфатен во Природниот парк „Кораб-Коритник“, кој пак е дел од таканаречениот Европски зелен појас. Планината е прогласена за важно растително подрачје од меѓународно значење.
2 Истоимени природни места
Коритник се нарекува и карстно-варовничкото поле на кое лежи селото Лазарополе во областа Мала Река, западна Македонија.
3 Поврзано
* Кораб
* Гора
* Паштрик
* Галица
* Список на планини во Албанија
Мокро Езеро

Мокро Езеро (познато и како ''Карпинско Езеро'') — природно езеро од вулканско-денудациско потекло на планината Козјак во близината на Карпинскиот манастир во североисточниот дел на Македонија. Езерото се наоѓа во атарот на селото Орах и е сместено во вдлабнатина - туф од вулканско потекло, на западните падини на планината Козјак, на надморска височина од 935 метри помеѓу ридовите Шаркова Корија (956 м) на запад и Манастирска Корија (1016 м) на исток, северно од Карпинскиот манастир. До самото езеро, кое е окружено со дабова корија, води широк шумски пат и обележана планинарска патека. Езерото има издолжен облик и се протега во правец север североисток - југ југозапад (ССИ-ЈЈЗ). Според кажувањата на мештаните, езерото се полни со вода од извор кој се наоѓал по површината на водата, а секако со вода се прихранува и со водите од атмосферско влијание односно врнежи од дожд и топење на снеговите. Езерото нема истека на водите.
1 Галерија
Мируша (парк)

Мируша (|Mirusha / Mirushë; |Мируша / Miruša) – регионален парк сместен во централниот дел на Косово во источниот дел на Метохија.
Паркот бил ставен под заштита во 1975 година како специјален природен резерват, со површина од 19.021,55 ха со одлука на општините Ораховац и Клина.
Благодарение на геонаследните вредности, специфичните терени, како и големата разновидност на растителниот свет, во 1982 година бил прогласена за регионален парк од петта категорија (заштитено подрачје) според МСЗП, со површина од 55.580,70 ха, кој се простирал во три општини: Клина, Малишево и Ораховац.
Една година подоцна, во 1983 година, заради хидролошките, геоморфолошките и теренските вредности, текот на реката Мируша исто така бил ставен под заштита во трета категорија (споменик на природата) според МСЗП. Оваа површина изнесува 1.197,29 ха и им припаѓа на општините Ораховац и Клина.
1 Особености
Паркот Мируша е најпознат по својот кањон низ кој тече реката Мируша која создава серија од карстни езера и водопади наредени едни по други во каскади.
Поради својата геолошка структура која се состои од ултра основни карпи и вулканско-седиментарни формации од периодот јура и карбонати од долна и горна креда, реката Мируша создала кањон длабок 200 метри.
На одредени места по должината на кањонот лежат мали езера, поврзани едни со други со водопади, високи до 21 m. Има вкупно 12 водопади и 16 езера. Тие варираат по облик и големина според нивната положба, како и структурата и литолошкиот состав на варовничките блокови. Кањонот е најширок кај последното езеро, додека најтесниот дел е во областа на четвртото езеро, каде што е и најдлабоко, 200 метри.
Ретките природни геолошки и геоморфолошки одлики, исто така, создаваат интересни мотиви за пејзажот на паркот, особено специфичната геолошка форма на теренот, пештерите, пукнатините, други карпести феномени кои биле создадени како резултат на геолошкото минато, ефектите од ерозијата, водата и други егзогени фактори.
Како резултат на благата континентална клима под влијание на Средоземјето, се создала многу богата флора и фауна. Регионалниот парк е дом на многу ендемски и стеноендемски видови.
2 Локација
Паркот Мируша е една од најубавите и најинтересните области на природата во Косово, кој лежи во централниот дел на земјата, на територијата на општините Клина, Малишево и Ораховац.
Паркот на природата се наоѓа на југ од Гребничката Планина, од двете страни на реката Мируша, од почетокот на кањонот до вливот во реката Бел Дрим.
Во западниот дел на паркот поминува националниот пат Клина - Ѓаковица (М9.1). Паралелно со овој пат се наоѓа и железничката пруга Пеќ - Призрен. Околу 8 км на север поминува националниот пат Приштина - Пеќ.
Од главниот град на Косово, Приштина, паркот е оддалечен 65 км.
3 Географија
Националниот парк Мируша опфаќа површина од 55.580,70 ха од општините Клина, Малишево и Ораховац, во источниот дел на Метохија, во централно Косово. Надморската височина се движи од 340 до 600 м.
Геолошката разновидност на сливот на реката Мируша претставува важна компонента на наследството поврзана со геологијата, геоморфологијата и хидрологијата, важна за науката, образованието и туризмот.
Жил и Џим (филм од 1962)

„Жил и Џим“ (француски: ''Jules et Jim'') — француски филм од 1962 година, во режија на Франсоа Трифо, неговиот трет и, според критичарите, најдобар филм. Филмот претставува адаптација на истоимениот полубиографски роман на Анри-Пјер Рош. Главните улоги ги толкуваат: Оскар Вернер, Анри Сере и Жана Моро.
1 Синопсис
Дејството на филмот се случува во периодот меѓу 1912. и 1933. година. Германецот Жил (го игра Вернер) и Французинот Џим (го игра Сере) се сродни души кои се вљубљубуваат во насмевката на лицето на една скулптура која ја гледаат за време на нивниот одмор во Грција. По враќањето во Париз, истата насмевка ја гледаат на лицето на девојката Катрин (ја игра Моро). Тројцата стануваат неразделни пријатели кои се решени да го живеат животот со полна пареа наспроти Првата светска војна која беснее наоколу. Кога Жил објавува дека е вљубен во Катрин, Џим го поддржува во намерата да ѝ се додворува, иако и тој самиот ги има истите чувства кон неа. Набргу започнува Првата светска војна во која Жил и Џим се борат на спротивните страни. По војната, Жил се жени со Катрин и добиваат девојче, но
кога Џим ги посетува открива дека нивниот брак е распаднат, зашто Катрин не го сака Жил и има љубовник. Исто така, за време на својот престој, Џим се вљубува во Катрин и тие започнуваат љубовна врска која Жил ја одобрува, плашејќи се да не го напушти Катрин. Џим и Катрин сакаат да имаат бебе, но таа не успева да забремени и Џим се враќа во Париз кај својата девојка. Таму, тој продолжува да се допишува со Катрин и повторно ја посетува, но нивната врска е осудена на пропаст и тој пак се враќа во Париз. По некое време, Џим случајно го среќава Жил и дознава дека тој и Катрин се преселиле во Франција. Џим ја посетува Катрин, но таа останува со својот љубовник Албер. По некое време, тие пак се среќаваат и Катрин го кани Џим да се повозат со автомобилот, но намерно паѓа од мостот во реката. Така, Катрин и Џим умираат, а Жил ги кремира нивните тела.
Нова објективност

Новата објективност е насока во литературата на Вајмарската Република. Во делата кои му припаѓаат, трендот што се појавува меѓу светските војни за помалку трезвено прикажување на општеството, еротизмот, технологијата и Големата депресија е препознатлив како реакција на книжевниот експресионизам. Претставниците на ''Новата објективност'' во литературата се поврзани со доцниот натурализам, но се разликуваат од него со разочарана политичко-социјална свест и со отстапување од псевдонаучното објективно тврдење.
Кој прв го употребил терминот ''Нова објективност'' е нејасено. Ото Дикс (1922) и Густав Фридрих Хартлауб (1923) се претпоставува дека го дале името на овој правец. И двајцата го нарекуваат правецот уметничко движење со особености слични на оние на Новата објективност во литературата. Изложбата на уметнички дела Нова објективност во Манхајм 1925 може да се смета за почеток на доминацијата на Новата објективност како епохален стил. Во 1926 година името на холандското уметничко списание ''Стилот'' (''De Stijl)''''било'' пренесено во литература.
Подемот и падот на стилот ''Нова објективност'' во Германија е тесно поврзан со историјата на Вајмарската Република (1919-1933). Падот на ''Новата објективност'' започнал со Големата депресија во 1929 година. Со преземањето на власта од страна на националсоцијалистите во 1933 година, започнал новиот врв на патетично-идеолошката литература. Содржината на делата на авторите на ''Новата објективност'' со демократски содржини довело до согорување на нивните книги, а делумно и на апсењето на авторите кои не успеале да избегаат.
1 Дела
''Романи''*''Малиот човек - што сега?'' (Ханс Фалада)
*''Фабијан'' (Ерих Кестнер)
*''Луѓе во хотелот'' (Вики Баум)
*''Успех'' (Лион Фехтвангер)
*''На Запад ништо ново'' (Ерих Марија Ремарк)
*''Замокот Грипсхолм.''''Летна приказна'' (Курт Тучолски)
*''Девојката од вештачка свила'' (Irmgard Keun)
*''Произведено во 1902 година'' (Ернст Глајзер)
''Приказни''*''Двајцата пријатели и нивното труење'' (Алфред Деблин)
''Драми''*''Приказни од Виенската Шума'' (Еден фон Хорват)
*''Италијанска ноќ'' (Еден фон Хорват)
''Поезија''*''Вистинска романса'' (Ерих Кестнер)
* Маша Калеко
* Курт Тучолски
* Јоаким Рингелнац
Исто така во делата на Франц Кафка, Франц Јунг или Арнолд Цвајг, јасно се појавуваат тенденциите на новата објективност.
Солунско пристаниште

Солунското пристаниште (|Λιμάνι της Θεσσαλονίκης) — едно од најголемите грчки пристаништа и едно од најголемите пристаништа на Егејско Море, со вкупен годишен капацитет од 16 милиони тони (7 милиони тони цврст товар и 9 милиони тони течен товар). Како слободно пристаниште, исто така функционира како главна порта за Балканот и југоисточна Европа.
Пристаништето во Солун исто така е второ најголемо контејнерно пристаниште во Грција, после пристаништето во Пиреја.
Галица

Галица (|Gjallica, ''sq'' или ''sq'') — варовничка планина сместена југоисточно од градот Кукуш во Кукушката област, североисточна Албанија. Највисокиот врв достигнува 2 487 м, што го прави највисока точка областа. Снежната покривка во високите делови трае сè јуни во годините со постудени зими.
Источната страна на планината навлегува во областа Гора, населена со Македонци-муслимани (Горанци).
1 Природа и екологија
Масивот спаѓа во балканскиот и днарскиот екорегион на широколисните и мешани шуми од умерените предели. Планинските падини претежно се прекриени со иглолисни шуми. Повисоките предели се густо обраснати со бор и бука, но подножјето е сиромашно со растителност како последица од загадувањето на фабриката која денес е затворена. Планината делува многу висока бидејќи долината на Црн Дрим од западната страна е на само 250 м. н.в.
2 Поврзано
* Коритник
* Паштрик
Екстерналија

Екстерналија (или надворешен трошок) - претставува случај кога приватните маргинални трошоци од некоја економска активност се помали отколку општествените маргинални трошоци.
1 Пример
Трошоците во вид на загадување на животната средина: фирмата која испушта штетни материи во водата, предизвикува трошоци за другите корисници на водата, а самата не ги плаќа тие трошоци. Тоа значи дека приватните трошоци се разликуваат од општествените трошоци.
Куршумлија

Куршумлија — градска населба во општина Куршумлија, во Топличкиот округ, во јужна Србија. Се наоѓа на реките Топлица, Косаница и Бањска, југоисточно од Копаоник, и северозападно од планината Радан. Според пописот од 2011 година, населеното место Куршумлија има 13200 жители.
Днестарски Кањон

Днестарски Кањон (украински: ''Дністровський каньйон'') — кањон на реката Днестар кој се наоѓа во долината на истоимената река во Украина. На 3 февруари 2010 година, регионалниот парк на природата „Кањон Днестар“ бил промовиран во Национален парк на природата.
1 Топографија
Реката Днестар е втора по големина и еколошки незагадена река во Украина. Кањонот е дел од реката Днестар, со должина од 250 километри и се протега од устието на реката Золота Липа до устието на реката Збрух. Тука Днестар влегува во кањон чија длабочина варира од 80 до 200 метри. Во кањонот се сливаат и водите на тамошните водени резервоари. Длабочината во најдлабоките места изнесува околу 50 метри.
Падините на кањонот се стрмни и составени од варовник. Тој бил избран за еден од Седумте природни чуда на Украина (украински: ''Сім природніх чудес України'').
Во кањонот има повеќе од десетина карстни пештери и гротла. Малите водопади, наречени „момини солзи“ се сливаат преку карпи покриени со дебел слој на мововидни растенија.
2 Пејзаж
Највредниот и најживописниот дел од целиот тек на реката Днестар е 250-километарскиот долг кањон кој се протега меѓу устијата на двете реки Золота Липа и Збрух. Природата на кањонот е специфична и оригинална. Рабовите на кањонот ги прават или карпести или пошумени падини, кои на места се високи и до 200 метри. На места има уникатни травертински карпи, геолошки ексфолијации, пештери и гротла, каде има и знаци за населување на праисториски луѓе. Низ кањонот се среќаваат прекрасни водопади, живописни острови и споменици на природата. Најубава е дивата и девствена природа втурната во светот на тишината и смиреноста.
3 Делови од кањонот
Во рамките на кањонот има делови кои се кањон во кањон. Таков дел е Днестерско-Беремјански кањон, кој се наоѓа меѓу селата Хубин-Беремјани-Хмелева. Неговата длабочина изнесува 200 метри, а ширината од 1–5 километри, и должина од 10 километри.
4 Заштита
''Националниот парк на природата Днестарски Кањон'' бил основан со претседателската уредба 2010 и уредбата на Министерството за животна средина и природни ресурси на 12 декември 2011 година.
5 Туризам
Днестарскиот Кањон привлекува илјадници туристи секоја година.
Сплаварењето по реката Днестар е едно од најинтересните патувања низ Украина. Селата Исакив и Одаив, кои се наоѓаат во кањонот привлекуваат падобранци од Украина, Белорусија, Русија, Полска и Германија. Двапати годишно се одржуваат натпревари во падобранство за натпреварувачи од Украина, како и за меѓународни натпревари.
6 Наводи
Земјоделство во Србија

Земјоделството во Србија — важен дел од економијата на земјата со годишен потенцијал од 12 милијарди евра во извозот. Вкупната површина на земјоделско земјиште надминува 6,12 милиони хектари. Земјоделското производство е најистакнато во северна Србија на плодната Панонска Низина, како и во јужните низини во непосредна близина на реките Сава, Дунав и Голема Морава. Од 1948 година се забележува пад на земјоделската активност, кога скоро три четвртини од населението се занимавало со земјоделство додека денес, една четвртина.
1 Производство
Србија произведува разни земјоделски производи, главно житарици, овошје и зеленчук, кои претставуваат значаен дел од БДП и извозот. Србија е број 2 производител на малини (84.299 тони, по Русија) и сливи (146.776 тони, втора по Кина), исто така е значаен производител на пченка (6.158.120 тони, рангирана на 32. место во светот) и пченица (2.094.400 тони, на 35 место во светот). Производството на шеќерна репка (2.299.770 тони) и семки од сончоглед (454.282 тони) ја задоволува домашната побарувачка за шеќер и растително масло и дозволува извоз на околу 180.000 тони шеќер во Европската Унија.
1.1 Производство на овошје
Овошните фарми покриваат над 310.000 хектари обработливо земјиште во Србија.
Обем на производство на овошје во тони (од 2012 година):
* Јаболко 178,713
* Грозје 263.419
* Праска 53.894
* Круша 39,112
* Слива 391,485
* Малина 70.320
* Вишна 74,656
1.2 Вино
Србија е 19-тиот најголем производител на вино во светот. Земјата има една од најдолгите историја на лозарството во Европа и хронолошки ѝ припаѓа на земјите за производство на вино од Стариот Свет.
Има околу 70.000 хектари лозови насади во Србија, произведувајќи околу 425.000 тони грозје годишно, што ја става Србија во првите 20 земји за производство на вино во светот. Поголемиот дел од производството е посветено на локалните винарски визби.
Големите винарии произведуваат совињон, каберне, шардоне, вранец, тамјаника, крстац, смедеревка и динка.
2 Образование и истражување во земјоделството
Постојат неколку факултети кои на студентите им нудат високо образование на земјоделството:
* Факултет за земјоделство при Универзитетот во Белград, Земун
* Новосадски универзитет, Земјоделски факултет
* Универзитет во Крагуевац, Факултет за агрономија во Чачак
Постојат неколку научни институти со активности посветени на развојот на земјоделството:
*Институт за истражување на медицински растенија "Јосиф Панчиќ" во Белград
*Институт за земјоделска економија во Белград
*Институт за заштита на растенијата и животна средина во Белград
*Институт за сточарство во Белград
*Институт за шумарство во Белград
*Институт за поле и растителни култури во Нови Сад
*Институт за истражување на пченка „Земунско Поље“ во Земун
*Институт за применети науки во земјоделството во Белград
*Институт за хигиена и технологија за месо во Белград
*Институт за пестициди и заштита на животната средина во Белград
*Институт за земјоделска економија во Белград
*Институт за истражување на плодови во Чачак
Нинечер

Нинечер бил третиот крал од Втората египетска династија. Владеел од 2810 или 2790 г. п.н.е. Постојат теории дека владеел 40 или 47 години. Се споменува на Каменот од Палермо, како и на печатите пронајдени во подземната галерија во Сакара. Има многу предмети од времето на неговото владеење, кое било долго и просперитетно. Познато е дека за време на неговото владеење, имало економски и внатрешно-политички проблеми.
Гробот на Ниничер бил пронајден во галерија во Сакара, означен како „гроб Б“, и се наоѓа на околу 150 метри од гробот на Хотепсехемви. Подземната гробница се состои од голем лавиринт со ходници, простории и ниши. Самата гробница е на југозапад од комплексот, но нејзиниот покрив се распаднал. И другите коридори и простории се во опасност од уривање.
1 Наводи
Крањска пчела

Крањска пчела (|Apis mellifera carnica) – автохтона словенечка раса на западната медоносна пчела, по потекло од Крањската Област. По своите особини спаѓа меѓу најдобрите медоносни пчели, па е најраспространета во цел свет. Припаѓа на групата темни пчели, телото ѝ е црно, обраснато со сивосребрени влакненца. Прилично се мирни, а матицата е со добра плодност. Пчелите работнички од оваа раса имаат добро изразен нагон за собирање храна. Добро ја поднесува промената на климата, па така добро се приспособува на условите во друг крај. Отпорна е на болестите на пчелите.
Оваа раса е распространета на целиот Балкански Полуостров, каде што настанале повеќе соеви – планински и рамничарски. Познати се соевите: сеничко-пештерски, шарпланински, хомољски, похорски, далматински, итн. Посебно добри особини има далматинскиот сој кој има склоност за тивка смена на матицата.
Крањската раса се вкрстувала со други раси, па настанале посебни соеви. Така со вкрстување меѓу крањската и италијанската раса настанал „банатскиот сој“. Многу стручњаци сметаат дека таа е посебна раса, со особина на едната и другата раса.
1 Галерија
Триумфална порта (роман)

Триумфална порта (|Arc de Triomphe) — роман напишан во 1945 година од Ерих Марија Ремарк. Романот е за бегалци без држава во Париз пред Втората светска војна. Овој роман бил втор светски бестселер на Ремарк, по ''„На Запад ништо ново“'', напишан за време на неговиот егзил во САД (1939-1948). Романот бил екранизиран, најпрво како игран филм во 1948 година, а потоа бил преработен и како телевизиски филм во 1985 година.
1 Резиме
Романот е поставен во 1939 година, Равик, многу успешен германски хирург и бегалец без државјанство, живее во Париз, каде и покрај тоа што нема дозвола да оперира, веќе две години врши тајни операции врз пациенти во име на двајца, помалку вешти француски лекари.
Не сакајќи да се врати во нацистичка Германија, која во меѓувреме му го одзела државјанство, а и не можејќи легално да постои на ниту едно друго место во предвоената западна Европа, Равик некако успева да опстои. Тој е едно од многуте раселени лица, без пасош или какви било други документи, кои живеат под постојана закана да бидат фатени и депортирани од една земја во следната и повторно назад во првата.
Иако Равик се откажал од можноста за љубов, животот има интересен начин да се сврти кон романтичното, дури и во најлошите времиња, додека тој претпазливо се спријателува со една глумица.
2 Врски со други дела
Претходниот роман на Ремарк, ''Flotsam'' е исто така за животот на лицата без државјанство. Ликот на Равик исто така на кратко се појавува и во новелата „Сенки во рајот“'', исто од Ремарк.
3 Наводи
Сува Гора (Преспа)

Сува Гора или ''Сува Планина'' (|Mali i Thatë) — планина во Мала Преспа, југоисточна Албанија со мал крак во околината на Љубаништа и Свети Наум во Охридско, југозападна Македонија и дел во Долна Преспа, Егејска Македонија. Висока е 2.288 м и претставува јужно продолжение на Галичица. Се граничи со Преспанското Езеро на исток, Охридското Езеро на северозапад и гледа кон градот Поградец на запад. Се протега во должина од 25 км во правец север-југ, а широка е 8 км во средишниот дел. Највиско место на планината е Вир (''sq''), на нешто поголема височина од врвот на самата Галичица во потесна смисла. Од овој врв се гледаат неколку планини во Албанија, Охридското и Преспанското Езеро, како и планината Баба на Пелистер (2.601 м) — трета по висина во Македонија.
Планината има антиклинален облик и е речиси целосно сочинета од мезозојски варовнички образби. Падините се карпести и каменливи (особено од западната страна), додека пак билото е речиси рамно, но полно со карстни шуплини.
1 Сртови
Планината има неколку сртови со одделно име кои се вон нејзиниот средиштен дел: Дева (1.373 м), Калуѓер (1.480 м), Слива (1.414 м) и Цуцул (1.455 м).
2 Планинарење
Планината најдобро се искачува од страната на Поградец, почнувајќи од селото Аларуп, преку с. Грабовица па на исток до селата Блаце и Братомир.
3 Растителност и ресурси
Растителноста на Сува Гора претежно се состои од пасишта, додека источната страна кон Пустец е обрасната со буково-дабови шуми и честак.
Кај селото Горна Горица почвата е богата со железната руда боксит и наоѓалишта на креда.
4 Историски настани
Во Албанската буна од 1911 г. на Сува Гора се одвивале борби, во кои влашката чета на војводата Спиро Белкамени го поразила отоманскиот контингент.
5 Поврзано
* Галичица
* Иван Планина
* Мала Преспа
* Општина Пустец
* Поградец
* Национален парк Преспа
* Маличко Езеро
Оливера Лазаревиќ

Оливера Лазаревиќ (околу 1373 - по 1444 година) — најмладата ќерка на принцот Лазар Хребљановиќ и принцезата Милица. Во младоста, таа поминала дванаесет години (1390-1402) во харемот на отоманскиот султан Бајазит I, како залог за мир меѓу Династија Лазаревиќ и Отоманското Царство, и за време на заробувањето на монголскиот емир Тамерлан по Ангорската битка во 1402 година.
1 Животопис
Оливера Лазаревиќ е родена околу 1372 година, како најмладата ќерка на кнезот Лазар и принцезата Милица. Нејзината мајка била потомок на големиот кнез Стефан Немања, основач на династијата Немањиќ и четврт братучед откако бил отстранет од српскиот цар Душан. Оливера имала четири постари сестри, Мара (мајка на српскиот деспот Ѓураѓ Бранковиќ), Драгана, Теодора и Елена (мајка на Балша III, последниот владетел на Зета) и двајца браќа, српскиот деспот Стефан Лазаревиќ и Вук Лазаревиќ. По битката на Косово во 1389 година, Оливера била испратена во харемот на султан Бајазид I, каде што останала следните 12 години и станала една од четирите сопруги на султанот (покрај неговите наложници). И покрај нејзиниот брак, таа никогаш не се преобратила во исламот. Таа имала големо влијание врз султанот, што им помогнало на нејзините луѓе, земја и семејство да ги преживеат турбулентните времиња.
Во Битката кај Анкара на 20 јули 1402 година, Оливера и Бајазид биле заробени од страна на Тимур. Таа била ослободена во 1403 година, по смртта на нејзиниот сопруг во заробеништво.
Целиот живот го поминала во дворот на нејзиниот брат Стефан во Белград или во дворот на нејзината сестра Елена во Херцег Нови. Оливера умрела некаде по 1444 година.
Златна уличка

Златна уличка (|Zlatá ulička) – улица во Прашкиот замок, Чешка. Првично изграден во 16 век, за сместување на стражата на замокот на Рудолф II, името го добила од златарите кои живееле таму во 17 век. Иако уличката некое време ја викале Алхемичарска уличка или Алхемичарска алеја, тука никогаш ниту живееле ниту работеле алхемичари.
Златната уличка се состои од мали куќи, обоени во живи бои во 1950-тите. Првично улицата имала куќи од двете страни, но едната страна била уништена во 19 век. Денес уличката е дел од „малиот“ и „големиот“ прстен на замокот (т.е. мора да се плати надомест за да се влезе), додека по работното време на Прашкиот замок, влезот е слободен. Многу од куќите се продавници на сувенири, а тука е и средновековна оружарница во рамките на фортификацијата од 14 век, која е достапна од Златната уличка.
Куќата број 22 ѝ припаѓала на сестрата на писателот Франц Кафка, кој тука творел отприлика две години, 1916-1917. Јарослав Сајферт, кој ја добил Нобеловата награда за литература во 1984 година и кој бил еден од потписниците на Повелба 77, тука живеел во 1929 година.
Златната уличка е поврзана со кулата Далиборка, која служела како зандана.
1 Поврзано
*Прашки град
*Прашки замок
Урумеја

Урумеја (од баскиски „ур“ ''вода'' + „ме“ ''тенка'') е река во Баскија на север од Пиринејскиот Полуостров. Тоа е една од баскиските реки што се влеваат во Бискајскиот Залив (атлантски басен) и најпозната по тоа што се влева во морето во градот Сан Себастијан.
1 Тек на реката
Реката е долга 59,4 километри од својот извор во општината Навара, 33 километри тече низ провинцијата Гипускоа. Просечната температура е 13,5 °C, а сезонската и годишната варијација во протокот на вода е помалку изразена отколку во другите реки во Гипускоа, бидејќи природната регулација на сливот е многу висока.
Квалитетот на водата е прилично добар. Сепак, се извршени работи за третман и чистење на водата, што резултирало со извонредно обновување на животната средина.
2 Фауна
Тековниот квалитет на водата овозможува живеење на пет вида кои ја населуваат реката, имено лосос (исчезнат во 1940 година и обновен благодарение на програмите за повторно порибување во 1980-тие години), пастрмка, јагула и други.
Зигмунд фон Биркен

Зигмунд фон Биркен (роден на 25 април 1626 година - починал на 12 јуни 1681 во Нирнберг ) - германски поет од времето на барокот. Учествувал во пишувањето на новелата „Die Durchlauchtige Syrerin Aramena“, новела која била најпозната од времето на барокот во германската литература. Оваа новела била довршена од страна на Антон Улрих и подоцна уредена од страна на Сигмунд фон Биркен.
Златко Славенски

Златко Славенски (, - , ) — македонски режисер и драматург и професор на Факултетот за драмски уметности во Скопје по предметот театарска режија.
1 Животопис
Славенски е роден во Скопје во 1966 година. Во родниот град каде завршил основно и средно образование. Во 1986 година, тој се запишал на редовни студии на Филолошкиот факултет при Универзитетот „Кирил и Методиј“ во Скопје, на Катедрата за Општа и компаративна книжевност. Во потрага по задоволување на својата потреба да се занимава со режија, во 1988 година ги прекинал студиите и отишол во Обединетото Кралство, каде во Лондон се запишал на студии по филмска режија на Лондонската меѓународна филмска школа.
Поради стопирање на државната стипендија (во почетната фаза на распадот на СФРЈ), во 1990 година, тој го прекинал студирањето во Лондон и се вратил во Македонија, каде истата година се запишал на Факултетот за драмски уметности во Скопје, на отсекот за интермедијална режија, во класата на проф. Слободан Унковски и проф. Столе Попов, каде дипломирал во 1994 година. Исто така, напоредно, тој продолжил со прекинатите студии од Општа и компаративна книжевност, каде дипломирал во 1993 година.
Во 1997 година, му отпочнала и академската кариера, вработувајќи се на Факултетот за драмски уметности – Скопје како помлад асистент. Во 2016 година бил избран во звање редовен професор.
Славенски е режисер на голем број театарски проекти, па сè до денес има реализирано повеќе јавно изведени театарски проекти како што се „Безљубни“, „Сината птица“; „Инфинити“ „Кафкаски круг со креда“, „Соларис“, „Супернова“, „Бесови“, „Визија“, „Времеплов“, „И коњите ги убиваат, зарем не?“, „Побрзи од светлината“, „Спиро Црне“, „Летот на пчела околу една калинка, неколку секунди пред будење“, „Троил и Кресида“, „Розенкранц и Гилдестерн се мртви“, „Амадеус“, „Злосторство и казна“, „Пречистување“, „Време за сонување“, „Казабалкан“, „Будење на пролетта“, „Пер Гинт“, „Собрани дела на Вилијам Шекспир“, „Папокот на светот“ и други.
Во текот на својата кариера има добиено голем број награди: награда за најдобра претстава на Македонскиот театарски фестивал (МТФ) Војдан Чернодрински за претставата „Розенкранц и Гилдестерн се мртви“, награда на ревијата Екран за најдобра претстава „Амадеус“, награда на весникот Нова Македонија на МТФ Војдан Чернодрински за претставата Будење на пролетта, награда на весникот Нова Македонија за најдобра претстава на Фестивалот Охридско лето, за претставата Пер Гинт и многу други.
Автор е на книгата „0,1 – Краток вовед во бесконечноста“.
Сан Себастијан

Сан Себастијан (|San Sebastián) или Доностија (|Donostia) — крајбрежен град во Северна Шпанија, кој се наоѓа во Автономната заедница Баскија и е главен град на провинцијата Гипускоа.
Главните активности на овој град се трговијата и туризмот. Сан Себастијан е една од важните туристички одредишта во Шпанија и Европа. Прекрасните пејзажи, како што се заливот Ла Конча и развојот на модерната архитектура, кој започнал во втората половина на XIX век придонеле за развој на туризмот на европско ниво. Меѓународниот филмски фестивал во Сан Себастијан, исто така, придонел градот да биде нашироко познат.
1 Население
Според проценките, во градот во 2008 година живееле 184.248 жители.
2 Партнерски градови
* Маругаме
* Плимут
* Тренто
Борисови камења

Борисови камења (|Барысавы камяні, |Борисовы камни), познати и како Двински камења (|Двинские камни) – седум средновековни артефакти крај брегот на Западна Двина меѓу Полоцк и Дриса, Белорусија. Веројатно дека тие постојат во областа пред христијанството, но биле запишани во 12 век со текст и слика на Христос. Најголемиот од камењата има обем од 17 метра.
1 Историја
Иако овие обележја биле опишани во 16 век од Маќеј Стријковки, прв кој го свртел научното внимание на нив бил грофот Егор Канкрин во 1818 година. Канкрин открил дека на стената во близина на Орша било напишано:„Во оваа 1171 година, на 7. ден од март, завршен е овој крст. Господе, помогни му на твојот слуга Василиј, чие друго име е Рогволод, син Борисов.“
Подоцна, биле пронајдени и неколку други камења со Борисовото име. Во 1930-тите, два од нив биле разнесени од комунистичките власти како верски објекти и нивните останки биле искористени за калдрмисување на патот меѓу Минск и Москва. Друг бил фрлен во реката, каде лежел до неговото откривање во 1988 година. Кога бил направен обид да се врати, каменот се распаднал на три дела. Три други камења биле преместени за да бидат изложени во близина на катедралата Св. Софија во Полоцк, во Музејот на камења во Минск и во Коломенско во близина на Москва.
2 Опис
Двете имиња за камењата малку заведуваат: само четири од нив се наоѓаат долж бреговите на Двина, а еден од камењата воопшто не го спомнува Борис. Она што ги обединува е нивната програмска илустрација: „Во сите случаи, централното парче е огромен крст на кој се наоѓаат скратените елементи на конвенционалната грчка легенда која ја објавува победата на Исус“. Општо е прифатено дека Борис, спомнат во натписите, бил Рогволод Всеславич (крстено име „Борис“), син на Всеслав, иако е веројатно дека таквите камења биле почитувани од страна на паганските Словени долго пред земјата да е христијанизира.
3 Наводи
Устав на Србија

Актуелниот Устав на Република Србија (српски: ''Устав Републике Србије / Ustav Republike Srbije''), исто така познат како Митровденски устав (српски: ''Митровдански устав / Mitrovdanski ustav'') — устав кој бил усвоен во 2006 година, заменувајќи го претходниот устав од 1990 година. Усвојувањето на новиот устав станало неопходно во 2006 година кога Србија станала независна по отцепувањето на Црна Гора и распаѓањето на Србија и Црна Гора. Овој устав не се однесува на самопрогласената Република Косово која прогласила независност во 2008 година.
Предложениот текст на уставот бил усвоен од страна на Народното собрание на 30 септември 2006 година и бил одржан референдумот кој се одржал на 28 и 29 октомври 2006 година. 53,04% од електоратот го поддржал предложениот устав кој официјално бил усвоен на 8 ноември 2006 година.
1 Главни одредби
Разликите меѓу сегашниот и претходниот устав се:
* Се признава само приватна, корпоративна и јавна сопственост; социјалните средства престануваат да постојат.
* На странските државјани им е дозволено да поседуваат имот.
* Целосната независност се доделува на Народна банка на Србија.
* Како дел од процесот на децентрализација, се доделува сопственичките права на општинските имоти на локалните општини.
* Провинцијата Војводина добива ограничена финансиска автономија.
* Уставот за првпат ги спомнува европските вредности и стандарди.
* Уставот го признава српскиот јазик и српската кирилица како службен јазик и писмо во употреба, соодветно.
* Усвојување на државната химна (Боже на правдата).
* Посебна заштита за правата на потрошувачите.
* Поголема слобода на информации.
* Бракот се дефинира како заедница меѓу маж и жена
Дион Бартон

Дион Џон Бартон (роден на 25 октомври 1976 година во Рединг, Англија) — јамајкански поранешен фудбалер, напаѓач.
Речиси целата своја кариера Бартон ја поминал во англиските фудбалски лиги играјќи за голем број различни клубови, со исклучок на две сезони (2010-2012) во кој играл за екипата на Габала во азербејџанското првенство.
За јамајската репрезентација настапувал во периодот 1997-2009, забележувајќи 62 настапи и 13 голови. Тој исто така бил во составот на репрезентацијата за Светското првенство 1998 во Франција.
1 Титули
1.0.1 Портсмут
*Прва дивизија (1) : 2002-2003
1.0.2 Џилингем
*Лига Два (1) : 2012-2013
Самара (притока на Днепар)

Самара (|Самара) – река во Украина, лева притока на Днепар. Градот Днепар се наоѓа во близина на устието на Днепар и Самара.
Самара е долга 320 километри и нејзиниот басен зафаќа површина од 22.600 км<sup>2</sup>. Количината вода е променлива, главно заради тоа што таа се напојува од извори кои смрзнуваат во зима, па просечниот истек е 20 m³/s. Ширината на реката варира од 40 до 60 метра, со максимална ширина од 300 метра.
Најважните притоки на Самара се реките Вовча и Бик.
Најголеми градови долж реката се Тернивка и Новомосковск
Мартин Опиц

Мартин Опиц (1628 благородник со додавање на титула во името во ''Опиц фон Боберфелд'' ; * 23. Декември 1597 година во Бунзлау, Војводство од Швајдиц-Хауер ; 20 Август 1639 година во Гдањск ) бил основач на поезиското шлеско училиште, германски поет и главен теоретичар на барокот.
Бартолд Хајнрих Брокес

Бартолд Хајнрих Броке (роден на 22 септември 1680 година во Хамбург - починал на година во Хамбург) - германски поет.
1 За поетот
Бартолд е роден во Хамбург, Германија. Се образувал во граматичкото училиште „Gelehrtenschule des Johanneums“ во Хамбург. Исто така учел правна наука во Хале. По патувањата во Италија, Франција и Холандија одлучил да се врати и да живее во своето родно место. Во 1720 година добил значајно место во германската влада. Помеѓу 1735 и 1741 година работел како функционер на висока позиција во едно мало гратче во Германија. Починал во Хамбург.
Сауле

Сауле (|Saulė, |Saule) — божица на Сонцето во древната митологија на балтичките народи. Именката ''Saulė''/''Saule'' во литванскиот јазик и латвискиот јазик претставува, исто така, конвенционалното име за Сонцето и потекнува од протобалтичкото име *''Sauliā'' > *''Saulē''.
1 Претставување
Сауле е една од најмоќните божества во литванската митологија, таа е божица на животот, плодноста, топлината и здравјето. Таа е заштитник на несреќните, особено на сираците. Литванските и латвиските зборови за „светот“ (''pasaulis'' и ''pasaule'') во превод значат „[место] под Сонцето“.
Сауле се споменува во еден од најраните пишани извори за литванската митологија. Според словенскиот превод, од 1261 година, на хрониката на византискиот хроничар Јован Малала, некој слаб ковач по име Телиавелис го создал Сонцето и го фрлил на небото. Чешкиот мисионер Јероним Прашки (околу 1369-1440 година) поминал три години обидувајќи се да ја христијанизира Литванија, а подоцна го раскажал митот за киднапирањето на Сауле. Таа била затворена во кула од страна на моќен крал, но подоцна била спасена од зодијакот со помош на џиновски чекан. Јероним Прашки се заколнал дека тој лично го видел чеканот, кого месните жители го обожувале.
2 Семејство
Сауле и Менуо/Менес (Месечината) биле сопруга и сопруг. Менуо се вљубил во Аушрине (утринската ѕвезда или Венера). За неговото неверство, Перкунас (богот на громот) го казнил Менуо. Постојат различни верзии за казната. Според една верзија Менуо бил пресечен на две половини, но тој не научил од своите грешки, па затоа казната била повторувана секој месец. Според друга верзија Менуо и Сауле се развеле, но и двајцата сакале да ја видат нивната ќерка Жемина (земјата). Затоа Сонцето свети во текот на денот, додека Месечината свети навечер. Според трета верзија лицето на Менуо било изобличено или од страна на Диевас (врховниот бог) или од страна на Сауле.
Во други митови, Аушрине е прикажана како ќерка и слугинка на Сауле. Аушрине секој ден го пали огнот за Сауле и ја подготвува за нејзиното патување низ небото. Вакарине (вечерната ѕвезда) го подготвува креветот за Сауле во вечерните часови. Во литванската митологија, Сауле била мајка на другите планети: Индраја (Јупитер), Селија (Сатурн), Жиездре (Марс) и Вајвора (Меркур).
3 Празници
Празникот на Сауле бил прославуван за време на летната долгодневица. Литванскиот празник Расос (подоцна претворен во фестивал на Свети Јонас, по прифаќањето на христијанството) и латвискиот празник Лиго (претворен подоцна во Јани) вклучуваат правење венци, потрага по волшебниот папратов цвет, палење на огнови, танцување околу огнот и поздравување на сонцето кога изгрева околу 4 часот наутро. Тој е највозбудливиот традиционален празник во Литванија. Зимската краткодневица се слави како враќањето на Сауле. Други прослави се одржуваат за време на рамнодневицата.
Дарко Лазовиќ

Дарко Лазовиќ (роден на 15 септември 1990 година) — српски професионален фудбалер, крило на Верона и на српската репрезентација .
На 21-годишна возраст, тој бил признат како најдобар млад играч на српската Суперлига во 2011 година.
Кебир џамија (Симферопол)

Кебир џамија (|Kebir Cami) — џамија која се наоѓа во Симферопол, Крим. Кебир џамија е истакнат архитектонски споменик во Симферопол и најстара зграда во градот.
Во 1508 година, бил посветена џамијата. Пишувајќи на влезот на џамијата на арапски јазик, вели: „''Оваа џамија била изградена за Славата на Моќта на Менгли I Гирај''“. Се верува дека белите ѕидови на џамијата го дале името на средновековниот град Аксмеџит (''Бела џамија''). Низ годините џамијата многупати била подложена на реконструкција.
По Втората светска војна џамијата останала во лоша состојба. Веќе неколку години џамијата се користела како работилница за покривање на книги. По враќањето на Кримските Татари од депортацијата, започнало преродбата на старата џамија: во 1989 година џамијата била вратена на муслиманската заедница. Реконструкцијата започнала кон крајот на октомври 1991 година.
Денес, џамијата е главна џамија на Крим и резиденцијата на муфтијата. Основата, исто така, вклучувала медреса (образовна институција) и библиотека.