procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Бегство од Алкатраз (филм од 1973)

''Бегство од Алкатраз'' (англиски: ''Escape From Alcatraz'') — американски филм од 1979 година во режија на Дон Сигел. Главните улоги ги играат: Клинт Иствуд, Фред Ворд, Робертс Блосом, Патрик Макгуан, Дени Гловер итн. Филмот е снимен врз основа на вистинита приказна за група затвореници кои се обиделе да избегаат од злогласниот затвор Алкатраз. Исто така, филмот е познат по тоа што е снимен во Алкатраз.
1 Содржина
Френк Морис (го игра Иствуд) е поранешен оргабувач на банки, кој успеал да избега од неколку американски затвори. Поради тоа, него го пренесуваат во Алкатраз, кој важи за најстрогиот и најбезбедниот затвор на светот од каде не успеал да побегне ниту еден затвореник. Меѓутоа, Френк не се откажува од намерата и собира група затвореници со кои внимателно го подготвува бегството.
Велика Лавра

Манастирот Велика Лавра (|Μονή Μεγίστης Λαύρας) е првиот манастир изграден на Света Гора. Се наоѓа на југоисточното подножје на планината Атос на надморска височина од 160 m. Основањето на манастирот во 963 година од Атанасиј Атонски го означува почетокот на организираниот монашки живот на Света Гора.
Атанасиј ја започнал изградбата на Великата Лавра по одобрение на византискиот цар Роман II, а неговиот наследник Никифор II Фока бил голем пријател на Атанасиј, и му помагал на разни начини. Конечно во 963 година била изградена главната манастирска црква посветена на Благовештението Богородично, и наскоро започнале да пристигнуваат луѓе од разни народности со желба да живеат монашки живот под управување на Атанасиј. Политиката на поддршка ја продолжиле и наследниците на Фока, Јован I Цимискиј и Василиј II, и покрај извесните несогласувања со Атанасиј.
Батијална зона

Батијалната зона или батипелагиска - од грчки βαθύς (bathýs), ''длабока'' - (позната и како полноќна зона) е дел од отворениот океан што се протега од длабочина од 1,000 до 4,000 метри под површината на океанот. Се наоѓа помеѓу мезопелагичната зона горе и абисалната зона долу. Просечната температура се движи околу степени . Иако по волумен е поголема од фотичната зона, батијалната зона е помалку густо населена. Сончевата светлина не стигнува до оваа зона, што значи дека примарното производство, доколку го има, речиси и да не постои. Нема познати фитопланктони или водни растенија во оваа зона поради недостаток на сончева светлина неопходна за фотосинтеза. Таа е позната како ноќна зона поради оваа одлика.
Батипелагиските океански води се отворен океански екосистем кој се одликува со недостаток на сончева светлина и примарни производители и трофички мрежи кои се потпираат на субвенциите на хранливи материи од епипелагични и мезопелагични води. Термохалинската циркулација обезбедува други ресурси како што е кислородот.
0.1 Фауна
Поради недостаток на светлина, некои видови кои живеат во батиалната зона немаат очи. Оние кои поседуваат очи во оваа зона ги вклучуваат вајперибите и ајкулата-наметка. Многу форми на нектон живеат во оваа зона, како што се лигњите, големите китови и октоподите. Во батијалот се хранат некои од најголемите китови во светот. Сунѓери, брахиоподи, морски ѕвезди и ехиноиди се исто така вообичаени во оваа зона. На животните во оваа зона не им се закануваат грабливци кои можат да ги видат, па затоа немаат моќни мускули. Во оваа зона е тешко да живеат рибите бидејќи е особено тешко да се најдат хранливи материи. Тие станале многу енергетски ефикасни, а многумина имаат бавни метаболички стапки за да ја зачуваат енергијата. Рибите се одликуваат со слаби мускули, мека кожа и лигаво тело. Адаптациите на некои од рибите што живеат таму вклучуваат мали очи и проѕирна кожа.
Освен онаму каде што океанот е исклучително длабок, батијалната зона се протега до бенталната зона на океанското корито на тој дел од континенталната падина што се наоѓа длабоко помеѓу 1000 и 4000 метри. Оваа зона содржи ајкули, лигњи, октоподи и многу различни видови риби.
1 Хидротермално истражување
Батијалната зона е од интерес за оние кои студираат биогеохемија или рударство во длабоко море . Почнувајќи од 2013 година, поголемиот дел од визуелно потврдените хидротермални отвори се наоѓаат на длабочини од 1,000 до 4,000 метри. Жешките проветрувачки течности се пловни и можат да се издигнат на значително растојание во водниот столб, снабдувајќи со водород, метан, сулфур и железо на организмите во батипелагијата.
Никола Микиќ

Никола Микиќ (Краљево, 13 септември 1985) е поранешен српски фудбалер. Играл како одбранбен играч.
1 Кариера
Фудбалот почнал да го игра во фудбалската школа Бубамара во Краљево, од каде како 15-годишник се приклучил на белградскиот тим на Обилиќ. Тој го направил своето деби во сениорскиот фудбал во тимот на полицијата, а потоа играл за друг тим од пониска лига, ФК Посавац од Бољевац. Потоа неколку години настапувал за Раднички од Ниш во вториот ранг на натпреварувањето. Своето деби во фудбалот во Суперлигата го имал во дресот на Напредок од Крушевац, каде одиграл 47 суперлигашки натпревари сезона и пол. На крајот на 2009 година преминал во Црвена звезда. Тој останал во Звезда до крајот на неговиот договор во 2013 година. Во времето кога Роберт Просинечки бил на чело на стручниот штаб бил еден од најстандардните првотимци, а до доаѓањето на Ненад Милијаш во летото 2012 година ја носел капитенската лента. Тој освоил два Купа на Србија со Црвена Звезда - во 2010 и 2012 година. Во јули 2013 година преминал во турскиот второлигаш Маниса. Следните две сезони ги поминал во турскиот клуб, пред да се врати во српскиот фудбал во летото 2015 година и да потпише за ОФК Београд. Поминал една полусезона во тимот на ОФК Белград, пред да се пресели во грчкиот клуб АЕЛ Калони во вториот дел од сезоната. Подоцна играл за ОФИ од Крит, а потоа повторно за турска Маниса пред повторно да се врати во Србија во јули 2018 година и да потпише за Вождовац. Две сезони играл за Вождовац во српската Суперлига, а во јули 2020 г. се преселил во прволигашот Графичар. Микиќ по половина сезона во тимот на Графичар ставил крај на својата играчка кариера.
2 Трофеи
2.1 Црвена звезда
* Куп на Србија (2): 2009/10, 2011/12 .
Данило Љуботин

Данило Љуботина (Српско Поље, околу 1660 - 1739) бил српски православен епископ на горникарловачки од 1713 година до 1739 година, со архиепископско место, првично во Манастир Гомирје, а потоа и во Плашки.
1 Потекло и рани години
Семејството на Данило Љуботин потекнувало од Херцеговина, од каде што неговите предци се преселиле во хабсбуршките области во регионот на Карловац . Данило е роден во селото Брлога. Своите завети ги примил во тогаш најзападниот српски православен манастир Гомирје, а подоцна станал игумен на овој манастир. Тој бил еден од главните соработници на епископот Атанасиј Љубојевиќ, со кого учествувал во работата на познатиот Крушедолски парламент (1708). На овој собор се бранело црковното и националното единство на православните Срби во Хабсбуршките земји. Бидејќи царот Јосиф I ја признал епархиската јурисдикција на епископот Атанасиј само во областите Зринопоље, Лика и Крбава, по смртта на епископот (1712 г.) бил доведен во прашање опстанокот на една епархија за целата област на Горна Краина. Љуботин извесно време бил намесник на митрополитот Подгорички Софрони.
2 Епископска служба
На Црковно-народниот собор одржан во 1713 г. во Сремски Карловци е донесена одлука споменатата област да се подели на две посебни епархии: Горна Карловачка за предвоениот простор на Карловачкиот генералат околу манастирот Гомирје и Костајничка, во кој влегувале Зринопоље, Лика и Крбава. За епископ Горни Карловачки е избран Данило Љуботин, а за Костајнички Дионисија Угарковиќ. И двајцата го добиле кралското уверение во текот на истата година.
Како епископ, Данило Љуботин првично претојувал во манастирот Гомирје, а потоа го уредил новиот центар на епархиската управа во Плашки (1721). Стекнал големи заслуги за организацијата на епархијата и одбраната на православието од нападите на римокатоличките епископи и нивните гркокатолички штитеници. Епископот Данило ја добил дополнителната должност во 1737 година, по смртта на епископот Коштајнички Стефан Љубибратиќ, кога му била доверена привремената управа во испразнетата Коштајничка епархија. Должностите на епископот и администратор на Костајница ги извршувал до својата смрт, на 29 јануари 1739 година. Ова го означило почетокот на петгодишниот период на големи превирања на просторот на овие епархии, кој бил цел на државните власти и разни противници на православната вера. Со упорната борба на српскиот народ и хиерархија била одбранета Горнокарловачката епархија, а нередовната состојба завршила со доаѓањето на Павле Ненадовиќ за нов епископ (1744).
Национален парк Фрушка Гора

Националниот парк Фрушка Гора се наоѓа во Војводина, Србија, недалеку од Нови Сад. Во 1960 година бил прогласен за национален парк.
Највисокиот врв е Црвен Чот (539 м), а најважен туристички центар е Иришки Венец. Се протега по десниот брег на Дунав, долг 78 километри и широк 15 километри. Создавањето на планината започнало во мезозоикот, пред 90 милиони години; научниците го нарекуваат „огледало на геолошкото минато“. На него се пронајдени 164 животински фосилни видови, стари околу 123 милиони години. Флората на Фрушка гора се состои од околу 1500 растителни видови.
Фрушка гора е богата со шуми од даб, габер, бука, липа и други дрвја, со над 50 заштитени растителни видови.
На планината има неколку археолошки наоѓалишта (неолит, бакарно, бронзено и римско време), како и старите манастири Фрушка Гора (вкупно 17), изградени од крајот на 15 до 18 век, познати по својата специфична архитектура, богатите ризници, библиотеки и фрески. Центарот на администрацијата на Националниот парк е во Сремска Каменица.
1 Име
Името на националниот парк потекнува од името на истоимената планина, а самото име Фрушка гора во својата придавска форма го носи етнонимот „Фруг“ што значи Франк (Франкската држава на крајот на 8 и почетокот на 9 век се протегала сè до овде), а со тоа и името на оваа планина го зачувувало сеќавањето на состојбата од античките времиња.
2 Географија
Паркот се состои од осамена островска планина во Панонската Низина. Кон југ и север, Фрушка Гора е многу поделена со планински и речни текови, со поединечни странични гребени кои се протегаат од главниот тесен гребен, најчесто со многу стрмни падини. Северната падина на Фрушка Гора е поостра од јужната, поради пресекот на Дунав. Исто така, светлото плато што ја опкружува Фрушка гора има помала ширина и моќ на северната страна, поради споменатите околности.
2.1 Врвови
На Фрушка Гора има девет врвови кои надминуваат надморска височина од 500 метри:* Црвен чот (539)
* Павласов чот (531)
* Исин Чот (522)
* Иришки Венец - ТВ кула (516)
* Црвен варовник (512)
* Иришки Венец - споменик (509)
* Лединачки црн чот (507)
* Кралски стол (502)
* Плетена анта (500)
2.2 Географско-туристичка положба
Националниот парк Фрушка Гора има поволна туристичка и географска положба. Преку Нови Сад и Белград, тој е добро поврзан со патишта: Нови Сад-Белград, Нови Сад-Рума-Шабац, Нови Сад-Бачка Паланка-Илок-Шид, Нови Сад-Белград-Нестин-Илок и неколку патишта од понизок ред кои се блокирани ја преминуваат планината. На сите патни линии има претежно постојани автобуски линии. Што се однесува до железничкиот сообраќај, тука е пругата Суботица-Нови Сад-Белград, која се разгранува од Белград кон Ниш и Бар. Автобуската и железничката станица во Нови Сад е оддалечена 15 километри од Фрушка Гора, а 50 километри од Белград. Аеродромот Сурчин (Белград) е на 55 километри од Националниот парк.
Пасиштата и плодното земјиште, лозјата и овоштарниците ги красат падините и долните делови на Фрушка гора, додека површините над 300 метри надморска височина се покриени со густи листопадни шуми.
3 Галерија
4 Поврзано
* Фрушка Гора
* Национални паркови на Србија
Шетоње

Шетоње — село сместено во општина Петровац на Млави во Србија .
1 Опис
Компактна селска населба, на широк завар (165 метри), во подножјето на планината Хомоље (940 метри), северозападно од врвот Јежевац (723 метри), 14 километри југоисточно од Петровац на Млави. Површината на атарата е 3.589 хектари. Опфаќа две целини: Извор (Извар) и Шетоње, кое го дели Шетоњска река, лева притока на Млава. Изворот порано бил самостојна населба, за што сведочат пишаните документи од XVIII век каде по наредба на кнезот Милош била споена со Шетоњ и оттогаш административно е една населба. Шетоње се споменува во дубровничките извори (1330, 1399 - „Шетонски обичаи“, 1509 и 1512 г.) и турските дефтери (1467 - 17 куќи). Во 1733 година, кога имала 14 домови, тоа било седиште на истоимената парохија.
Населението е српско (слави Свети Никола, Св. Јован, Ѓурѓиќ, Св. Аранѓел и др).
Бродица

Бродица е едно од селата кои се наоѓаат во општина Кучево, Србија . Според пописот кој што се одржал во 2002 година, селото имало 468 жители.
Селото е мнозински влашко.
;Етнички состав на населението (259 жители)
Липе (Жагубица)

Липе е едно од селата сместени во општина Жагубица, Србија .На местото каде што е формирано селото Липа имало липи и реката Липа. Според пописот кој што се одржал во 2002 година, селото имало 15 жители.
Витежево

Витежево — село во општина Жабари, Србија.
1 Историја
За првпат се споменува во натписи од XV век во Браничевскиот субашук во 1467 година. Според легендата, деспотот Стефан Лазаревиќ имал свои штали во овој крај и подготвувал војници (витези) за борба против Турците, па дел од селото денес е познато како Коњушица. Името на селото првобитно било Витезово за подоцна низ вековите да се промени во Витежево. Пред Втората светска војна, основното училиште, основано во 1895 година, го добило името Стефан Високи. Според пописот во 1863 година, селото имало 142 куќи и 797 жители. Во 2002 година селото имало 863 жители. На последниот пописот во 2011 година, селото имало 721 жител.
Џуџест синец

Џуџестиот синец (''Cupido minimus'') — пеперуга од семејството на синци. Пеперугата може да се пронајде и во Македонија. Карактеристично за овие пеперуги е што има забележано канибализам во фазата на гасеница.
1 Опис
Пеперугата на горната страна е во сивкасто сина боја во ценстралниот дел. Кон краевите се прелива кон кафеава боја. Рабовите се влакнести во бела боја. Антените се во бела и црна боја. Женката има потемни нијанси на бои. Долната страна е во кремаста боја со црни точки со бели рабови.. Распонот на крилјата е од 16 до 27 мм.
2 Живеалиште
Пеперугата живее во тревни површини, напуштени места, покрај железници и покрај шумски предели.
Пеперугата живее во скоро цела Европа, Мала Азија, Кавказ па сè до рускиот Далечен Исток.
3 Исхрана
Храна за ларвите се: ''Oxytropis campestris'', ''Astragalus alpinus'', ''Lotus corniculatus'', ''Anthyllis vulneraria'', ''Melilotus'', ''Coronilla'', ''Medicago'', ''Anthyllis vulneraria'', ''Astragalus glycyphyllos'' и ''Astragalus cicer''.
In the UK, small blues lay their eggs, live, and feed exclusively on the kidney vetch. While females obtain all of their nutrients from plants, males will extract salts and minerals from carrion, dung, and mud puddles.
4 Парење
Кога се додворуваат, мажјаците наоѓаат покриено парче трева или грмушка додека чекаат женки. Во овој период, мажјаците се многу територијални на нивната места. Женките што летаат покрај нив ќе се парат со мажјаците без детално додворување. Спарените женкисе обидуваат да ги избегнат другите мажјаци чекајќи во тревите далеку од видното поле кога мажјакот е во близина .
5 Положување јајца
По парењето, женката бара соодветно место за да снесе едно јајце, како што се на пример растенија. Откако ќе најде, таа го положува кај цветот за да го задржи скриено и го зацврстува јајцето. Со цел да ги спречи другите женки да снесат јајца на истиот цвет, малата женка го трие стомакот со цветчињата пред да замине за да остави маркер за мирис. Гасениците се канибалистички и се јадат една со друга ако се изведат повеќе на ист цвет. Сепак, овој маркер за мирис не трае повеќе од неколку дена, така што на растението често се наоѓаат повеќе јајца.
6 Подвидови
''Cupido minimus trinacriae'' Ruggero Verity, 1919 Sicily
7 Статус
Во последниве години, џуџестиот синец изгубил голем дел од своето живеалиште во Обединетото Кралство, со што станал приоритетен вид за зачувување во Северна Ирска и според Акциониот план за биолошка разновидност на Обединетото Кралство.
8 Поврзано
*Список на пеперутки во Македонија
Церовица (Кучево)

Церовица е село во општина Кучево, Србија . Според пописот кој што се одржал во 2002 година, селото брои 381 жители.А во пописот кој жто бил одржан во 2011 година имало 314 жители. Во Церовица живеат 308 возрасни лица, а просечната возраст на населението е 40,6 години (39,8 за мажи и 41,3 за жени). Во населбата има 125 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 3,05. Оваа населба е претежно населена со Срби.
1 Географија
Селото Церовица се наоѓа во источна Србија, на 153 километри источно од Белград и на само 2 километри од Кучево. На падините на планините Звиске и Хомољски се протега селото Церовица со просечна надморска височина од 195 м.
2 Историја
Првите податоци за населбата во областа на денешна Церовица потекнуваат од периодот на Римската Империја. Меѓу првите жители на тогашната населба биле Келтите и тие го населиле просторот покрај потокот таканаречен Чоровица, западно од денешната Колонија. Келтите биле претежно рудари кои работеле во рудникот во Мајдан - Кучајна. Од тој период и денес се видливи остатоци од гробишта. Вториот погром на овие жители се случил во периодот на Турците. Селото било изградено во оддалечени густи шуми, но турскиот пат минувал низ дел од територијата паралелно до каде денес води асфалтираниот пат до центарот на населбата Церовица. Поминувајќи таму на пат за Кладурово во раните утрински часови, турската војска, слушајќи ги петлите, го открила селото и убила сè што ќе нашла и ги запалила сите куќи.
Освојувачи на медали на Зимските олимписки игри 2022

Во списокот на освојувачи на медали по земји на Зимските олимписки игри 2020 се наведени сите земји учеснички на игрите коишто освоиле медали. Игрите се одржале во Пекинг од 4 до 20 февруари 2022, а медали биле доделени во 109 натпреварувања во 15 дисциплини во 7 спортови.
Нов Зеланд го освоиле првиот златен медал на зимските олимписки благодарение на Зои Садовски-Синот во женскиот натпревар во слоупстајл во скијање на даска, додека Барт Свингс со победата во машката трка со масовен старт во брзо лизгање го освоил вториот златен медал на зимските олимписки игри за Белгија и прво по Зимските олимписки игри 1948.
Норвешка била најуспешна нација како по бројот на златни (16), така и по вкупниот број на медали (37). Со освојувањето на 15. златен медал, спортистите од оваа земја поставиле нов рекорд по бројот на освоени златни медали на едни зимски олимписки игри, соборувајќи го претходниот рекорд од 14 златни медали којшто го поставиле спортистите од Канада на игрите во 2010 година, а потоа бил повторен од страна на Норвешка и Германија на игрите во 2018 година, иако треба да се има предвид постојаниот раст на бројот на натпревари на зимските олимписки игри.
Германија била единствената нација којашто целосно го зазела подиумот во некој натпревар откако ги освоиле сите медали во машкиот натпревар во двојки во боб.
Кина како земја домаќин на игрите освоила 9 златни и вкупно 15 медали, со што го остварила својот најдобар успех на зимските олимписки игри иа за првпат била рангирана меѓу трите најуспешни нации на едни зимски олимписки игри.
1 Список на земји
Списокот е направен според информациите добиени од Меѓународниот олимписки комитет (МОК) и е во склад со прописите утврдени од страна на МОК за составување на ваквите списоци. Според прописите, земјите во списокот се претставени со нивните национални олимписки комитети, а се подредени по бројот на освоени златни медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат еднаков број на освоени златни медали, подредувањето продолжува по освоените сребрени, па по освоените бронзени медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат освоено ист број на златни, сребрени и бронзени медали, тогаш тие заземаат исто место во списокот и се прикажани според редоследот на првата буква во абецедата.
2 Поврзано
* Освојувачи на медали на Олимписките игри
* Зимски олимписки игри 2022
Жабари

Жабари е населено место и општина сместено во Браничевскиот Управен Округ во источна Србија . Во 2011 година кога се одржал пописот, селото имало 1.163 жители, а општината 10.969.
1 Економија
Следната табела дава преглед на вкупниот број на вработени лица по нивната основна дејност (од 2017 година):
Активност, Вкупно
Земјоделство, шумарство и риболов, 17
Рударство, -
Преработувачка индустрија, 440
Дистрибуција на струја, гас и вода, -
Дистрибуција на вода и управување со воден отпад, 36
Градба, 16
Трговија на големо и мало, поправка, 193
Сообраќај, складирање и комуникација, 56
Хотели и ресторани, 42
Медиуми и телекомуникации, 3
Финансии и осигурување, 5
Имотен фонд и повелба, -
Стручни, научни, иновативни и технички активности, 26
Административни и други услуги, 6
Администрација и социјално осигурување, 80
Образование, 152
Здравство и социјална работа, 88
Уметност, одмор и рекреација, 8
Други услуги, 21
Вкупно, 1.190
Кучево

Кучево е еден од градовите во источна Србија и општина сместен во Браничевскиот Управен Округ на источна Србија . Во 2011 година, населението на градот броело 3.950 жители, додека населението на општината 15.490.
1 Историја
Во 1973 година, биле спроведени ископувања во металуршкиот комплекс Краку Лу Јордан . Таму биле најдени остатоците од римскиот град кои датирале од 4 век.
Од 1929 до 1941 година, Кучево беше дел од Морава бановина на Кралството Југославија .
2 Економија
Следната табела дава преглед на вкупниот број на вработени лица по нивната основна дејност (од 2017 година):
Активност, Вкупно
Земјоделство, шумарство и риболов, 131
Рударство, 88
Преработувачка индустрија, 282
Дистрибуција на струја, гас и вода, 28
Дистрибуција на вода и управување со воден отпад, 31
Градба, 102
Трговија на големо и мало, поправка, 436
Сообраќај, складирање и комуникација, 122
Хотели и ресторани, 91
Медиумите и телекомуникациите, 18
Финансии и осигурување, 13
Имотен фонд и повелба, 1
Стручни, научни, иновативни и технички активности, 58
Административни и други услуги, 21
Администрација и социјално осигурување, 177
Образование, 276
Здравство и социјална работа, 212
Уметност, одмор и рекреација, 60
Други услуги, 60
Вкупно, 2.207
Црна дебелоглавка

Црната дебелоглавка (''Erynnis marloyi'') е пеперуга од видот на дебелоглавки. Пеперугата ја има и во Македонија.
1 Опис
Пеперугата живее во југоисточна Европа, Мала Азија, Сирија, Либан, јужен Иран па сè до Пакистан.
Распонот на крилјата на пеперугата е 14 или 15 мм кај мажјаците, а женките се за нијанса поголеми, односно 15 или 16 мм. Возрасните единки летаат од мај до јуни. Ларвите се хранат со растението ''Rosaceae''.
Чистецова дебелоглавка

Чистецова дебелоглавка (''Muschampia lavatherae'') е пеперуга од видот на дебелоглавки. Пеперугата ја има и во Македонија.
1 Опис
Пеперугата живее во Европа, од Рајна до Северна Африка, и од Франција до Мала Азија.
Распонот на крилјата кај пеперугата е од 28 до 34 мм. Овој вид на пеперуги има една генерација годишно и возрасните единки летаат од мај до јули, во зависност од локацијата. Ларвите се хранат со ''Stachys recta'' и ''Sideritis scordioides'' во Јужна Европа. Пеперугата има карактеристичен изглед со мозаик на неправилни форми во светлокафеава, темнокафеава или црна боја.
Стефан Дедов

Стефан Јакимов Дедов ( во — во ) — македонски национален деец, организатор на македонскиот клуб со читалиште во Белград и сопственик на неговиот орган ''„Балкански гласник“'' (1902 година), којшто прв јавно го прокламирал македонскиот литературен јазик со фонетскиот правопис.
1 Животопис
Се школувал во Охрид и учителствувал во Македонија. Работел како телеграфско-поштенски чиновник во Берковица и Русе. Одржувал постојано врски со сепаратистичките македонски кружоци во Битола, Ресен и Охрид. Во 1898 година се преселил со своето семејство во Белград, каде почнал да студира на Правниот факултет (1898-1902) и ги организирал македонските емигранти и печалбари во посебни македонски асоцијации.
Откако го издал ''„Балкански гласник“,'' во којшто прв пат биле изложени програмските основи на ''новото македонско национално движење'': Македонците како посебна совенска нација, македонскиот како одделен литературен јазик со фонетски правопис, Охридската архиепископија како македонска национална црква и Македонија како автономна или самостојна балканска држава или пак како рамноправна единица на балканска федерација или конфедерација. Кога Македонскиот клув подготвил меморандум за Македонија до големите сили, организаторите биле жестоко нападнати од печатот и изгонети од Србија.
По забраната на клубот, заедно со Дијамандија Мишајков заминал во Санкт Петербург и станал член-основач на Македонското научно литературно другарство (28 октомври, 1902 година) и соавтор на првата македонска комплетна национално-ослободителна програма во вид на ''Меморандум до Владата на Русија'' (12 ноември, 1902 година).
Откако го формирал Македонското научно литературно другарство и по средбите со високите кругови на Русија, заминал во Софија, а паралелно со него Мишајков заминал за Битола, за да го подготвува теренот за отворање македонски училишта за престојното Илинденско востание. Таму ги издава неофицијалните органи на другарството: „Балкан“ (1903) и „Куриер“ (1904). Бил соработник на весникот „Автономна Македонија“, истовремено го помогнал ѝ печатењето на книгата ''„За македонцките работи“'' од Крсте Петков Мисирков (1903 година) и соработувал во софискиот печат (весниците „Ден“ и „Балкански куриер“), најчесто под псевдонимот ''Ридски'' или ''Р''.
Убиен е од страна на соработникот (четник) на Тодор Александров, Славе Иванов, а по наредба на бугарската влада.
Една улица во Скопје е именувана по него.
2 Поврзано
* Македонско научно литературно другарство
* Крсте Петков Мисирков
* Дијамандија Мишајков
Пафтали џамија

Пафтали џамија — стара џамија во градот Битола, денес во реставрирана и добра состојба кој се извршува пет дневни молитви
1 Местоположба
Џамијата е сместена во северниот дел на градот, во маалото Баир близу до Соук Чешма.
2 Историја
За џамијата нема зачувани писмени податоци, ниту пак натпис. Се смета дека е изградена во XVII век. Во минатото имало и гробови, како и мектеб (исламско основно училиште). На крајот на XIX век е изградено дополнително молитвено пространство на јужната страна, коешто се користи како дрводелска работилница.
3 Архитектура
Џамијата е претставник на провинцијалната ранокласична османлиска архитектура. Архитектонски е слична на урнатата Скршена џамија во јужниот дел на градот. Има скромни димензии — квадратна основа со големина 5,80 × 5,80 м и складни пропорции. Покриена е со купола на осумаголен барабан на четири длабоки пандантиви, видливи однадвор. На јужната фасада има два правоаголни прозорци во мермерни рамки кои завршуваат со олеснителен украсно изработен свод од тули. Изградена е во добар клоазонски стил од груби камени блокови и три реда тули и делкани камени блокови од порозен варовник во аглите. Влезот порано бил од источната страна, а денес е преку основата на минарето, кое е на западната страна и невообичаено е поврзано и со молитвениот простор и со куполата. Влезот во минарето е од улицата. Има многуаголна основа од прецизно делкан порозен варовник, додека пак балконот е од тули.
Во внатрешноста на молитвениот простор има гроб. Во минатото градбата била покриена со олово.
4 Поврзано
* Битолско муфтиство
Голема Пештера

Голема Пештера е пештера со должина од 193, нивелација 11, позната и како Голема Пештера Кашајне.
Пештерата се наоѓа во северниот дел на Џервинска греда, во областа Петрово Село, општина Кладово. Рекичката Велика Пештера, долга 900 метри, со сливно подрачје од 0,5², тече низ протерозојските гнајсеви на кристалот Теке и на 370 м.н.в ги нурнува горнјурски варовници на Џервинските греди. Во главниот канал тоне и повторно извира низ мала пештера под низводниот варовнички дел, во допир со песочниците и глините од долникредестите.
Должината на главниот канал е 129, се одликува со исечени ерозивни тераси и големи количини на талог, додека пештерски украси речиси и да нема.
1 Поврзано
* Мала пештера
Пештера Мегара

Пештерата Мегара се наоѓа во селото Мојковиќи, во атарот на селото Стапари, на територијата на градот Ужице. Името Мегара е од илирско-римско потекло и значи светилиште за принесување жртви. Во него се наоѓал храмот на богот Јупитер Партински, кого го обожавале античките Парти, илирско племе. Во пештерата се откриени археолошки наоди од неолитот.
На дел од варовникот во правец северозапад-југоисток, пештерата се состои од главен канал долг околу 52 метри (кој е прооден) и помал кој се дели директно пред влезот на пештерата, кој е висок околу 5 м. Главниот пештерски канал завршува со одлив, висок околу 3 метри, под кој е уште еден пештерски канал со бучен воден тек.
Овие два канали се свртени еден кон друг под агол од 55˚. Затоа, пештерата Мегара се состои од два каналски системи; повисоко суво и пониско влажно. Во селото Утрина кај Синѓиќ има пештерски отвор, наречен Горна Мегара и се верува дека е поврзан со пештерата Мегара во Мојковиќ, но бидејќи испитувањата не се направени, засега ова се само претпоставки.
Поради своите посебни одлики и прекрасниот амбиент, пештерата Мегара претставува интересен туристички потенцијал на оваа област.
Симонопетра

Симонопетра (|Σιμωνόπετρα, во буквален превод: "Симонова карпа") е православен манастир на Света Гора во Грција. Симонопетра се наоѓа на 13-то место во хиерархијата на светогорските манастири.
Манастирот се наоѓа на јужниот дел од Светогорскиот Полуостров, помеѓу пристаништето Дафни и манастирот Григоријат. Изграден е на врвот на една огромна карпа, кој практично виси на 330 метри над морето.
Ориентална дебелоглавка

Ориентална дебелоглавка (''Muschampia orientalis'') е пеперуга од видот дебелоглавки. Пеперугата ја има и во Македонија.
1 Опис
Пеперугата може да се најде на Балканот, Мала Азија, северен Иран, Украина, Кавказот, Казахстан и Туркменистан. Пеперугата има распон на крилја од 14 до 15 мм. Возрасните единки летаат од април до август. Годишно имаат по две генерации.
2 Подвидови
Оваа пеперуга има три подвида:
*''Muschampia orientalis orientalis''*''Muschampia orientalis maccabaeus'' Hemming, 1925 (Јордан и Израел)
*''Muschampia orientalis teberdinus'' Devyatkin, 1990 (Јужна Русија)
Пешќера Маре

Пешќера Маре е археолошки локалитет кој се наоѓа во истоимената пештера, на половина пат од Бољетин до Долни Милановац, 240 м.н.в.
Влезот во пештерата, свртен кон североисток, достигнува висина од 10, длабочината на самата пештера е околу 65, внатрешноста е сува и се стеснува кон крајот во форма на инка. Пештерата, во која се откриени траги од постојана населба, била населена во доцното бакарно време (Костолац - Коцофени) и во раното железно време (Басараби). Покојниците биле погребани во испружена положба, паралелно со течението на реката.
Пронајдени се и две извајани камчиња, украсени со геометриски мотиви. На горните, степенесто уредени тераси, имало помала населба во доцното бронзено и рано железно време. Нему му припаѓаат скромните остатоци од зачувана архитектура - правоаголни куќи со овални и поткоковидни печки. Потврден е само еден хоризонт на домување. Поголемиот дел од керамичкиот материјал припаѓа на доцното бронзено време ( рупа на жолти ридови) и раното железно време (раната култура на Басараби). Судејќи по керамиката собрана при извидувањето на долните тераси на локалитетот, се претпоставува дека во доцниот енеолит постоела помала населба од групата Коцофени која се протегала покрај бреговите на Дунав. На овој локалитет не е потврден континуитетот помеѓу енеолитот и доцното бронзено време, иако тоа е можно, со оглед на постоењето на населби од други праисториски периоди на блиските локалитети.
Во Ајдучка воденица се идентификувани три фази на живот од античкиот период: првата припаѓа на втората половина на I и II век и се однесува на населба со изразена автохтона, дакиска компонента, а потоа и првото утврдување од втората половина од IV век, уништена во инвазијата на Хуните 441 /443 година и третата фаза, која започнала со обновување на утврдувањето за време на владеењето на Јустинијан I во 6 век и завршува на крајот на истиот век.
Голема седа дебелоглавка

Големата седа дебелоглавка (''Muschampia proto'') е пеперуга од семејството на дебелоглавки. Пеперугата живее и во Македонија.
1 Опис
Оваа пеперуга живее во Северна Африка (Мароко, Алжир), Италија, Франција, Грција и Македонија.
Распонот на крилјата на пеперугата е од 14 до 15 мм, иако во Мароко има и видови кои достигнуваат до 17 мм. Овој вид на пеперуги нема постојани физички одлики, но најчесто се разликува од другите видови по централната точка на предниот дел од крилјата. Возрасните единки летаат од април до мај, и имаат една генерација годишно. Ларвите се хранат со ''Phlomis''. Крилјата имаа доминантно кафеава боја, исшарани со бели и црни точки и бели рабови.
2 Наводи
*Whalley, Paul - ''Mitchell Beazley Guide to Butterflies'' (1981, reprinted 1992)
Песочно-сивкава дебелоглавка

Песочно-сивкава дебелоглавка (''Pyrgus cinarae'') е пеперуга од семејството на дебелоглавки. Пеперугата може да се најде и во Македонија.
1 Опис
Пеперугата живее во југоисточна Европа, а мала популација има и во Шпанија.
Тешко може да се забележи во полињата, поради бојата, што пак е одлика за сите дебелоглавкки. Распонот на крилјата на пеперугата е од 30 до 32 мм. Долните страни на предните крилја се светло-маслинести со бело обележја. Возрасните единки летаат во јуни и многу малку се знае за екологијата на овој вид. Не е познато со што се хранат гасениците.
2 Наводи
*Whalley, Paul - Mitchell Beazley Guide to Butterflies (1981, reprinted 1992)
Персиска дебелоглавка

Персиската дебелоглавка (''Spialia phlomidis'') е пеперуга од семејството на дебелоглавки. Пеперугата ја има и во Македонија.
1 Опис
Пеперугата живее во јужниот дел на Балканот, Мала Азија, Јужна Русија и Иран.
Пеперугата претпочита стрмни предели со умерена надморска висина.
Пеперугата има распон на крилја од 14 до 15 мм. Возрасните единки летаат од јуни до јули и годишно имаат една генерација. Ларвите се хранат со ''Convolvulus libanotica''.
2 Подвидови
*''Spialia phlomidis phlomidis'' (Балкан, Јужна Русија, Иран)
*''Spialia phlomidis hermona'' Evans, 1956 (Либан)
Жолтотрака дебелоглавка

Жолтотрака дебелоглавка (''Pyrgus sidae'') e пеперуга од семејството на дебелоглавки. Пеперугата ја има и во Македонија.
1 Опис
Пеперугата живее во јужните делови на Италија, Франција, Балканот, но и во Турција, Кавказ, Иран и Авганистан. Може да се пронајде и до Тјан Шан.
Оваа пеперуга има распон на крилја од 32 до 38 мм и веднаш може да се препознае по двете големи жолти ленти со црни точки на долната страна на крилјата. Горната страна е темнокафеава и имаат голем број на бели точки.
Возрасните единки летаат во јуни и јули. Ларвите се хранат со ''Abutilon avicennae''.
2 Наводи
*Whalley, Paul - Mitchell Beazley Guide to Butterflies (1981, reprinted 1992)
Декад

Декад ― најмала позната единица на македонската пешадија.
Во 333 г.п.н.е се состоела од 16 војници. Името упатува на тоа дека во почетокот единицата се состоела од 10 војници. Се смета дека Филип II Македонски, при реорганизацијата на македонската војска, го зголемил бројниот состав на единицата.
Пештера Владикина плоча

Пештерата Владикина плоча се наоѓа во југоисточна Србија, во истоимениот кањон помеѓу селата Паклештица и Рсовци, на 20-ина километри од Пирот.
1 Име
Името на пештерата доаѓа благодарение на спелеологот Срѓан Тошиќ, кој при една посета, на околу 300 метри во внатрешноста насликал навистина необична глетка. Карпа чија форма неверојатно потсетува на човечка глава, од профилот на господар или епископ. Така пештерата и кањонот го добиле името.
2 Одлики
Пештерата се наоѓа на левата страна, на 86 метри над коритото на реката Височица и е со должина од 660 метри, што во моментов е познато, иако не е целосно истражена и постои можност нејзината должина да биде многу поголема од моментално претпоставената. Влезот е висок 18 метри и широк 12 метри, а должината на главниот пештерски канал е 190 метри. Лево од влезот има две капе. Првата капка е висока 10 метри и широка 3 метри, долга 7 метри, додека втората е долга 28 метри. Целиот систем на пештери и јами, од кои во овој дел има преку 60, е главно неистражен, но со сигурност се знае, врз основа на истражувањата, дека во праисторијата некои од овие пештери биле населени со луѓе и пештерски мечки.
3 Галерија
4 Поврзано
* Кањонот на бишопската плоча
* Височица
* Високо
Пачир Бања

Пачир Бања се наоѓа во Пачир, во непосредна близина на Бачка Топола и Суботица и припаѓа на Севернобачкиот округ. Бањата е базен со термална вода единствен во Војводина и во овој дел од Европа.
1 историја
Во 2008 година бил направен проект за истражување на подземните води. По шест години е пробиен бунар на длабочина од 1.400 метри, направен е термо бунар за да се постават пумпи и одводи, по што се изградени објекти и се уредува брегот на езерото. Бањата е отворена во 2014 година, а четири години подоцна (2018) е изграден и затворен делот каде што се базените.
2 За бањата
2.1 Одлики на вода
Топлата вода во Пачир Бања доаѓа од длабочина од 1400 метри и е солена. На патот кон површината, водата минува низ различни слоеви на карпи, што ја збогатува со минерали. Водата содржи натриум, јод, сулфат, бром и многу други минерали. Температурата на водата кога ќе излезе на површината е 72 степени, а кога ќе се олади достигнува температура од 30 до 35 степени. Водата има мирис на јод и други минерали. Езерото покрај многу минерали содржи и 21-22 грама сол на литар. Врз основа на составот на водата, бањата доби сертификат за медицина. Топлата, солена вода помага во одржување и одржување на здравјето, придонесувајќи за подигање на имунолошкиот систем. Водата има исклучителни својства во лекувањето на разни болести, особено за кожни болести, ревматизам и состојби по повреди.
2.2 Капацитет на бањата
Пачирска Бања има езеро од 2.000 метри квадратни. Покрај езерото во бањата има и два затворени базени кои се достапни во зима со капацитет од 200 луѓе. Базените имаат облик на мали езера, а длабочината на водата е околу 90 см и се зголемува кон средината и достигнува 1,60. Во внатрешноста на базенот се поставени клупи за седење. Дното е покриено со тркалезни камења кои се исклучително пријатни за стапалата при одење во водата во бањата. Околу езерото има место за околу 1000 луѓе.
Мозаична дебелоглавка

Мозаичната дебелоглавка (''Muschampia tessellum'') е пеперуга од семејството на дебелоглавки. Пеперугата ја има и во Македонија.
1 Опис
Пеперугата живее во јужниот дел од Балканот, европска Турција, Мала Азија, јужен Сибир па сè до Амур.
Распонот на крилјата на пеперугата е од 32 до 36 мм. Горните крилја се кафеави со голем број бели точки на горната и долната страна. Долната страна на крилјата се маслинесто-зелени со посветли точки.
Возрасните единки летаат од мај до август (во Европа) или до јули (во Алтај).
Ларвите се хранат со ''Phlomis''.
2 Подвидови
*''Muschampia tessellum tessellum''*''Muschampia tessellum cribrelloides''*''Muschampia tessellum nigricans''*''Muschampia tessellum dilutior''
3 Наводи
*Whalley, Paul - ''Mitchell Beazley Guide to Butterflies'' (1981, reprinted 1992)
Црвено-поткрила дебелоглавка

Црвено-поткрила дебелоглавка (''Spialia orbifer'') е пеперуга од семејството на дебелоглавки. Пеперугата живее и во Македонија.
1 Опис
Пеперугата живее во умерени предели од југоисточна Европа до Кореја. Пеперугата претпочита стрмни предели, тревни падини.
Понекогаш оваа пеперуга била третирана како подвид на ''Spialia sertorius'', но сепак може да се разликува по маслинестата нијанса на долната страна.
Распонот на крилјата е од 24 до 28 мм. Возрасните единки летаат од април до август и имаат една генерација годишно.
Ларвите се хранат со ''Rubus idaeus'', ''Sanguisorba officinalis'', ''Sanguisorba minor'' и ''Potentilla gelida''.
2 Подвидови
*''Spialia orbifer orbifer'' (од југоисточна Европа до југозападен Сибир, северен Иран и Сицилија)
*''Spialia orbifer hilaris'' (Staudinger, 1901) (југосточна Турција, Либан, Израел, Јордан, северен Ирак и западен Иран)
*''Spialia orbifer carnea'' (Reverdin, 1927) (Авганистан)
*''Spialia orbifer lugens'' (Staudinger, 1886) (Тјан-Шан, источен Иран, Касписко Езеро, јужен Сибир и Амирски регион)
*''Spialia orbifer pseudolugens'' P. Gorbunov, 1995 (Алтај и Урал)
3 Наводи
*Whalley, Paul - Mitchell Beazley Guide to Butterflies (1981, reprinted 1992)
Копаничарот Димитар Станишев од Крушево (монографија)

Патар – монографија за копаничарот Димитар Станишев од македонскиот историчар на уметноста Димитар Ќорнаков. Делото било издадено во 2009 година од издавачката куќа Матица македонска, а финансиски помогнато од Министерството за култура.
1 Содржина
Книгата содржи 5 глави:
* Родот Станишевци од Тресонче
* Димитар Станишев во резбарската тајфа на Гарката
* Формирање самостојна резбарска тајфа
* Творештвото во Бугарија
* Творештвото во Косово
Книгата содржи и белешка за авторот и прилози – слики.
2 Поврзано
* Димитар Ќорнаков
* Матица македонска
Станија Добројевиќ

Станија Добројевиќ (Вировитица, 17 март 1985 година ) е српски фото-модел и телевизиска личност.
1 Биографија
Станија Добројевиќ е родена на 17 март 1985 година во Вировитица, СР Хрватска, СФР Југославија. Нејзиниот татко, Драган, го загубил животот за време на војната во Хрватска во 1995 година. Мајката на Станија, Славица, со синот Сани и ќерката побегнала во Рума. По завршувањето на основното училиште во Рума, Станија дипломирала на економското училиште во Митровица „9 мај“. Потоа се запишала на Економскиот факултет на Универзитетот во Нови Сад. Како дел од програмата Ворк енд травел, Станија 2005 г. за време на студиите заминала во Америка, каде се вработила во казино во Атлантик Сити, а три години подоцна започнала да се занимава со манекенство во Мајами.
Учествувала во реалното шоу ''Сурвајвер Србија ВИП: Костарика'' 2012 година, каде што била дисквалификувана поради физички конфликт со македонската Плејбој зајачица Александра Наков. Во текот на 2013 година влегла во реалното шоу ''Фарма 4'' каде го освоила второто место, зад Сулејман Хаљевац. Потоа во текот на 2015 год. влегла во реалното шоу ''Фарма 6'' каде го освоила првото место и награда од 50.000 евра. Подоцна, по кратка медиумска пауза, 2018 година била во реалното шоу ''Задруга 2'', каде го освоила третото место. Од 2021 година учествува во реалното шоу ''Задруга 5''.
2 Учество во реални шоуа
*''Сурвајвер Србија ВИП: Костарика'' (2012), дисквалификувана
*''Фарма 4'' (2013), второпласирана
*''Фарма 6'' (2015), победник
* Задруга ''2'' (2018/19), трето место
* Задруга ''5'' (2021/2022)
3 Наводи
Попет

Во народната магија и вештерството, попет (исто така познат како попит, мопет, момет или пипи) ― кукла направена да претставува личност, да фрла магии врз таа личност или да му помогне на таа личност преку магија. Повремено се наоѓаат сместени во оџаци. Овие кукли може да бидат изработени од материјали како што се делкани корени, жито или пченки, овошје, хартија, восок, компир, глина, гранки или ткаенина полнети со билки со намера какви било дејства што се вршат врз ликот ќе биде пренесен на субјектот врз основа на симпатична магија. Попетите се користат и како фигури како кујнски вештерки.
1 Етимологија
Зборот попет (''poppet'') има англиско потекло е постар правопис на ''марионета'', од средноанглискиот ''popet'', што значи мало дете или кукла. На британскиот англиски и понатаму го има ова значење. ''Попет'' е, исто така, главно британски поим за љубов или деминутив што се однесува на мало дете или девојче, слично како зборовите „драга“ или „мило“.
2 Поврзано
* Пченкарна кукла
* Пченколушпеста кукла
* Хоко (кукла)
* Вуду (кукла)
* Вештерско шише
Македонска еспорт федерација

Македонската еспорт федерација (МЕСФ) — официјално административно и контролорно тело за еспорт во Македонија, кое ги раководи националните еспорт репрезентации, клубови, лиги и купови. Федерацијата е одговорна за организирање на домашни и меѓународни турнири во еспорт.
1 Структура
Македонската еспорт федерација е федерација основана според законите во Македонија и според актите на европската и меѓународната федерација. Федерацијата била основана како единствено здружение на еспорт клубови, судии, контролории и тренери. Во федерацијата членуваат сите регистрирани еспорт клубови од Македонија.
Врховното тело на федерацијата е Собрание на МЕСФ и Управен одбор.
2 Официјални клубови
Назив, Град
АРЕНА Еспорт (Arena Esports), Скопје
БЛЕЈД Еспорт (BLADE Esports), Скопје
Воид Еспорт (Void Esports), Струга
КРАЈЗИС Еспорт (Crysis Esports), Скопје
КОМПЕТИТИВ Еспорт (Trazed Gaming), Тетово
ЛЕВЕЛ Еспорт (LEVEL Esports), Струмица
Куќа на Коруновци (Вевчани)

Куќа на Коруновци — староградска куќа во струшкото село Вевчани прогласена за значајно културно наследство на Македонија.
1 Историја
Проектант на куќата е вевчанецот Стоjaн Коруноски, кој долго работел во Романија и го следел развојот на тамошната архитектура. Градоначалникот на Турну Северин бил силно наклонет кон него и решил да му го додели проектот за влезниот портал на градската куќа. Откако порталот почнал да претрпува измени, Коруноски решил својата идеја да ја оствари во родното Вевчани. Изработил подробен план и го испратил на своите блиски во Вевчани за изградба. Куќата е изградена во 1924 година.
Била прогласена за значајно културно наследство на Македонија со решение од 30 декември 2011 година од страна на Управата за заштита на културното наследство.
2 Архитектура
Куќата е поделена на три дела со средиштен чардак и специфична стилистичка обработка која е поврзана со македонските средновековни цркви.
Градбата е изградена од природни материјали (дрво, камен и полна тула) и има приземје и кат. На еден дел од неа, од источната страна, има и подрумски простории со влез од јужната страна. Катовите се изградени од полна тула, освен од северната страна, која е тулно украсување над дрвени прозорци каде катот е од камен. Седишно поставениот чардак на јужната страна на катот е богато украсен со полна тула својствена за средновековните цркви на Македонија и има украсен венец венец под самата стреа. Покривната конструкција е од костеново дрво со повеќеводен покрив. Меѓукатната конструкција исто така е од костеново дрво. Столбовите кои го поврзуваат приземјето и катот исто така се костенови, а истото важи и за сите внатрешни врати.
3 Галерија
4 Поврзано
* Културно наследство на Македонија во Општина Вевчани
Балкански зелкар

Балкански зелкар (''Pieris balcana'') — пеперутка од видот на белци. Пеперутката ја има и во Македонија.
1 Опис
Оваа пеперутка е многу слична со репкиниот белец. Двата вида на пеперутки и споделуваат ист простор на живеење. Главен извор на исхрана на ларвите е зелката, и оттука доаѓа и името на пеперутката.
Париз-Рубе 2020

Париз-Рубе 2020 — предвидено 118. издание на велосипедската еднодневна трка Париз-Рубе, која требало да се одржи на 12 април 2020 година како 23. настан во Светската турнеја, но била одложена за 25 октомври 2020 година поради пандемијата на КОВИД-19. Меѓутоа, на 9 октомври 2020 година, трката била откажана поради зголемениот број на случаи на КОВИД-19 во Франција.
1 Екипи
Бидејќи Париз-Рубе е настан од Светската турнеја, сите деветаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Шест професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи.
Анте Абрамовиќ

Анте Абрамовиќ (Посавски Подгајци, Жупања 1903 - Белград 1985) бил сликар и ликовен педагог.
1 Биографија
Анте Абрамовиќ бил роден во Посавски Подгајци кај Жупања на 17 мај 1903 година. Студиите за сликарство ги започнал во Загреб, а потоа се преселил во Белград во 1928 година и ги продолжил студиите на Уметничката школа во Белград кај професорите Љубомир Ивановиќ, Милан Миловановиќ и Иван Радовиќ, каде што дипломирал на наставниот оддел во 1934 година. Своето образование го продолжил во Париз во 1939 и 1952 година, а во Италија во 1947 и 1948 година. Од 1949 г. бил професор по цртање на гимназијата и на Вишата педагошка школа во Белград.
Илустрирал книги и детски сликовници, сликал портрети, пејзажи и мртва природа. Како техники користел масло, темпера и акварел.
Неговите дела се во Националниот музеј, Музејот на современа уметност во Белград, Меморијалната колекција на Павле Бељански во Нови Сад, како и Модерната галерија во Загреб.
Починал во Белград на 25 мај 1985 година.