Филхнер-Ронеова Ледена Плоча

Филхнер-Ронеова Ледена Плоча — ледена плоча на Антарктикот што се граничи со Веделовото Море.
1 Опис
Морската страна на плочата е поделена на источна (Филхнер) и поголемата западна (Роне) од Беркнеровиот Остров. Ледената плоча покрива околу 430.000 км<sup>2</sup>, што го прави втората по големина ледена плоча на Антарктикот (и на Земјата), по Росовата Ледена Плоча. Расте постојано поради протокот на ледени плочи во внатрешноста. Од време на време, кога напрегањата на смолкнување ја надминуваат јачината на мразот, се формираат пукнатини и големи делови од ледената покривка се одвојуваат од ледената плоча и испливаат и се распрснуваат како ледени брегови. Ова е познато како паѓање на дел од мразот на ледникот.
Ронеовата Плоча е поголемиот и западниот дел од ледената плоча Филхнер-Роне. На запад се граничи со основата на Антарктичкиот Полуостров (Греамова Земја со брегот Зумберге и брегот Орвил) и Елсвортовата Земја. Командантот Фин Рон, USNR, водач на Ронеовата Антарктичката истражувачка експедиција во 1947–48 година, открила и фотографирала лента долж целиот северен дел од овој ледена плоча во два лета на авиони во ноември и декември 1947 година. Тој го нарекол „Ласитерска ледена плоча“ и го дал името „Земја на Едит Роне“ на земјата за која се претпоставува дека се наоѓа јужно од неа. Во 1957-1958 година, групата во САД на станицата Елсворт, под капетан Рон, утврдила дека ледената плоча е поголема од претходно наведената карта, дека се протега на југ за да го спречи поголемиот дел од „Земјата на Едит Рон“. Со оглед на тоа што името на капетанот Џејмс Ласитер е доделено на брегот на Палмеровата Земја, Советодавниот комитет за имиња на Антарктикот (US-ACAN) го одобрил името Ронеова Ледена Плоча за оваа голема ледена плоча, врз основа на првото видување и истражување на ледената плоча од страна на Роне и групите под негово водство.
Филхнеровата Ледена Плоча е источниот дел од Филхнер-Ронеовата Ледена Плоча. На запад се граничи со островот Беркнер и на исток со Коутсовата Земја. Источниот дел од оваа плоча бил откриен во јануари-февруари 1912 година од страна на германската антарктичка експедиција под водство на Вилхелм Филхнер. Филхнер ја именувал оваа одлика за кајзерот Вилхелм, но царот побарал да биде именувана за нејзиниот откривач.
Во 2021 година, било пријавено дека сунѓери и други неидентификувани хранилки за суспензија растат на карпа под западната маргина на ледената плоча Филхнер, блиску до островот Беркнер, на длабочина од 1.233 m (од кои 872 беа мраз), 260 км од отворена вода.
2 Паѓање на мраз
Во октомври 1998 година, ледениот брег А-38 ја откинал ледената плоча Филхнер-Роне. Имал обем од приближно 150 на 50 км и затоа бил поголем од Делавер. Подоцна повторно се распаднал на три дела. Едно породување со слична големина во мај 2000 година создал санта мраз 167 на 32 км во обем, наречен А-43 - се смета дека распаѓањето на ова е одговорно за во ноември 2006 година забележано неколку големи санти од брегот на Јужниот Остров на Нов Зеланд, прв пат од 1931 година кога било забележано било какви санти. од копното на Нов Зеланд. Голема група мали санти (најголемите околу 1000 метри во должина) биле видени на југоисточниот брег на островот, при што една од нив се доближила доволно блиску до брегот за да биде видлива од ридовите над градот Данедин. Ако ова навистина биле остатоци од ова паѓање, тогаш во текот на пет и пол години тие полека патувале на север, а исто така и на исток околу половина од Земјината топка, патување од околу 13.500 км.
Од 12 јануари и 13 јануари 2010 година, површина на морски мраз поголема од државата Род Ајленд, или една седмина од големината на Велс, се отцепила од ледената плоча и се распарчила на многу помали парчиња. Спектрорадиометарот за сликање со умерена резолуција (MODIS) на сателитите Аква и Тера на НАСА го снимиле овој настан во оваа серија слики слични на фотографии.
Во мај 2021 година, Ајсберг А-76 го откинал северозападниот агол на плочата. На 4320 km<sup>2</sup>, е поголем од Мајорка, неколку пати поголем од Iceberg A-74 или приближно 14% од големината на Белгија.
Мразот на плочата може да биде дебел до 600 m; водата долу е околу 1400 m длабока во најдлабоката точка.
Меѓународна програма за ледената плоча била иницирана во 1973 година за проучување на ледената плоча.
Студијата објавена во ''Nature'' во 2012 година од страна на научниците од Институтот за поларни и морски истражувања Алфред Вегенер во Германија, а финансирана од иницијативата Ice2Sea, предвидува исчезнување на огромна ледена плоча на Антарктикот од до крајот на векот, која индиректно може да додаде до 4,4 мм пораст на нивото на морето секоја година.