Сојузмултфилм

Сојузмултфилм е советско и руско државно филмско студио за производство на цртани филмови. Создадено е на 10 јуни 1936 година во Москва и е најголемото студио за анимација. За време на постоењето на студиото, создадени сè повеќе од 1.500 цртани филмови во различни жанрови и уметнички техники, од кои многу влегле во „златниот фонд“ на светските класици за анимација и добиле повеќе од четиристотини меѓународни фестивалски награди и признанија.
1 Историја
1.1 Раните години (1936-1941)
Студиото е создадено на 10 јуни 1936 година, со наслов „Сојуздетмултфилм“ како резултат на спојување на малите групи „Совкино“, „ Межраппомфилм“ (Дел „Межрабпомфилм“ беше претворено во студио „ Сојуздетфилм “, сега - „ Филмско студио за нив“ „Горки“) и „Мосфилм“. Наредбата за создавање филмско студио за анимирани филмови била потпишана од раководителот на Главната дирекција на СССР филмска и фото-индустрија, но се верувало дека одлуката за нејзино создавање дошла лично од Јосиф Сталин.
За студиото биле доделени просториите на православните цркви Свети Никола Чудотворец затворени од советската влада во Новаја Слобода на улицата Долгоруковска (во времето на Советскиот Сојуз - улица Калјаевскаја), каде што се наоѓало производството на рачно цртани филмови. Храмот на Арбат бил вратен на Руската православна црква во 1991 година, а храмот на улицата улицата Долгоруковска бил вратен на државата и Руската православна црква во октомври 2017 година. Во почетниот персонал на студиото биле веќе добро познатите мајстори на цртаното кино - Иван Иванов-Вано, Олга Ходатаева, Валентина и Зинаида Брумберг, Владимир Сутеев, Дмитриј Бабиченко, Александар Иванов, Пантелејмон Сазонов, Владимир Полковиков, Леонид Амалрик и други.
На 20 август 1937 година, филмското студио било преименувано во „Сојузмултфилм“.
Целото производство било пренесено во општата технологија на „транспортерот на целулоид“. Речиси единствената насока од првите години на работа на студиото биле кратките филмови за деца засновани врз животински ликови прикажани во Дизни стил. Но, и покрај позајмениот стил, веќе во тоа време, уметнички интересни дела почнале да се појавуваат: пред сè, филмовите на Владимир Сутеев („Бучно пливање“, „Зошто носорогот има брчки на кожата?“). ").
Од 1937 година, студиото започнало да снима филмови во боја (но правеле и црно-бели верзии). Од 1938 година, во студиото е воведен процес на цртање работилници и употреба на методот ротоскопирање - синхронизација на глумците и животни со понатамошниот цртеж на време. Во 1939-1941 г., студиото создава филмови кои подоцна влегуваат во „златниот фонд“ на светската кинематографија: „Лимпопо“ и „Бармали“ од Леонид Амалрик и Владимир Полковиков, „Ладно е“ од Иван Иванов-Вано, „Чичко Степа“ и „ Мува-Цокотуха“„Владимир Сутеев“, и други.
Во 1940 година, имало промена на приоритетите од квантитативни индикатори до квалитетот на произведените филмови. Студиото организирало четиримесечни курсеви за аниматори, а вработените се надополнувале со своите дипломци, млади специјалисти (ваквите курсеви во историјата на „Сојузмултфилм“ биле реализирани најмалку четиринаесет пати).
1.2 За време на Големата татковинска војна (1941-1945)
Во првите месеци од Големата татковинска војна, сите креативни групи на филмското студио биле префрлени на снимање пропагандни постери и цртани филмови. Многу вработени во „Сојузмултфилм“ се бореле на фронтовите на Големата татковинска војна или биле вклучени во снимањето на инструктивни подготвителни филмови за потребите на Црвената армија.
Во октомври 1941 година, започнала евакуацијата на дел од студиото во градот Самарканд (Узбекистанска ССР), директорите на Ленфилм, Михаил Цехановски и Матислав Пашченко, кои биле вклучени во персоналот на студиото, пристигнале таму од опколениот Ленинград. Во 1943 година Сојузмултфилм се вратил во Москва.
За време на војната, поради недостаток на материјали, тешките услови за работа и недостиг на персонал, производството на цртани филмови било значително намалено. Неколку филмови биле објавени, но тие сè уште се познати: „Јолка“ (1942) од Петар Носов и Михаил Цехановски, „Лисица, зајак и петел“ (1942) од Олга Ходатаева, „Украдено сонце“ (1944) од Иван Иванов-Вано, „Приказна за царот Салтан“ (1943) и „Синбад морнарот“ (1944) од сестрите Валентина и Зинаида Брумберг, „Орел и крт“ (1944) од Пантелејмон Сазонов и Ламис Бредис, „Телефон“ (1944) од Михаил Цехановски.
1.3 По војната
Од 1946 година, филмското студио било сместено во поранешната црква Свети Никола Чудотворец во Новаја Слобода, обновена како музеј на атеизмот. Како што забележал телевизискиот канал Култура: „Првата годишнина била прославена со нова куќа на Калјаевскаја, сега улицата е преименета во Долгоруковскаја. Потоа, во 1946 година, Сојузмултфилм започнал да цвета. Реновираното студио ги привлекло најдобрите од најдобрите дипломци на ВГИК: Винокурова, Никитин, Швартсман. Скоро секоја лента била хит. Цртаните филмови биле наменети и за возрасни и за деца“.
Во повоениот период, идеолошките кампањи од 1946-1953 година, вклучително и „борбата против Дизнизмот“, го снемало директното позајмување техники од примероците на американските филмови и го дефинирале оригиналниот естетски „канон“ на советскиот детски цртан филм. Меѓу директорите и аниматорите на студиото се појавуваат нови лица (Лев Атаманов, Иван Аксенчук итн.)
Најнезаборавните дела на „Сојузмултфилм“ од втората половина на 40-ти години на минатиот век: долгометражниот цртан филм „Малиот грбав коњ“ (1947) на Иван Иванов-Вано, цртежите „Изгубеното писмо“ (1945) и „Федја Зајцев“ (1948) од сестрите Валентина и Зинаида Брумберг, филмот„Сивиот врат“(1948) на Леонид Амалрик и Владимир Полковиков, верзијата во боја на предвоениот филм„Квартетот“(1947) на Александар Иванов, филмот на Михаил Цехановски „ „Седумбојниот цвет“ (1948).
Во 1947 година, на VIII филмски фестивал во Венеција, филмот на Матислав Пашченко „Песната на радоста“ бил награден со бронзен медал за најдобар анимиран филм. Ова била прва меѓународна награда на студиото.
Во првата половина на 1950-тите, студиото произведувало популарни детски филмови, од кои многу се темелат на употребата на „еклер“. Меѓу највпечатливите дела од овој период: „Каштанка“ од М. Цехановски, „Скарлетниот цвет“ и „Златната антилопа“ од Л. Атаманов, „Снежното девојче“ И. Иванова-Вано, „Непослушен маче“ М. Пашченко, „ Магичен дуќан“ Л. Амалрик и В. Полковиков, „Кога ќе се осветлат дрвјата“, „Шумски патници “ М. Пашченко и многу други. Во исто време, во студиото била создадена работилница за производство на куклени цртани филмови, предводена од Роман Гуров, кој работел во „Мосфилм“ пред војната.
Од 1955 година, директорите и аниматорите на студиото постепено се оддалечуваат од строгите натуралистички одлуки, започнуваат потрагата по поконвенционални форми, активно се развива сатиричниот жанр . Лев Атаманов го спроведува првото искуство за доделување на улогата на одреден лик на одреден аниматор (во филмот „Снежната кралица“ Оле-Лукоје го игра Фјодор Хитрук).
Меѓу најпознатите дела на студиото во 1955-1959 година има долгометражни филмови: „Волшебното момче“ од В. Полковиков и А. Снежко-Блоцкаја и Снежната кралица Л. Атаманов, слики „Во одредено кралство“ И. Иванова-Вано, "Гранче од орев " И. Аксенчук, „Невообичаен натпревар“ од М. Пашченко и Б. Дежкина, „Брод“ и „Куќата на мачката“ од Л. Амалрик, „Оган гори во јарангата“ од О. Ходатаева, „Островот на грешките“ од сестрите Брумберг, „Петар и Црвенкапа“ и „Авантурите на Мурзилка“ од Е. Раиковски и Б. Степанцев, „Чудото “ од А. Иванова.
Во исто време, студиото усовршувало нов вид активност - синхронизирање странски филмови и цртани филмови, со кои се занимавале до раните 90-ти. Најпознати директори за синхронизација на „Сојузмултфилм“ се Георѓи Калитиевски, Маја Мироскина, Ала Гончарова.
1.4 1960-ти години
Во раните 1960-ти, за време на одмрзнувањето на Хрушчов, објавувањето на сатирични цртани филмови нагло се зголемило. Отпрвин ова се должело на намалувањето на производството на филмови за деца, но наскоро се донела одлука за зголемување на вкупниот обем на производство.
Пресвртот на 1950-тите и 1960-тите години во Сојузмултфилм бил обележан со креативни пребарувања и експерименти, кои до 1963 година целосно го смениле „ликот“ на студиото. Во овој период, снимени се следниве филмови: „Коза“ од Р. Давидов, „Клуч“ од Л. Атаманова, „Големи неволји“ од сестрите Брумберг, „Две приказни“ од Л. Амалрик, „Диви лебеди“ од М. и В. Цехановских, „ Историјата на злосторството“ од Ф. Хитрук, „Мир во твојата куќа“ В. Никитин и јас. Николаев, „Бања“ А. Каранович и С. Јуткевич и други.
Од 1960-тите, опсегот на стилски, жанровски и технолошки пребарувања и решенија постојано се ширел. Во тимот на Фјодор Китрук бил воведен „методот на бригада“ - приврзаност на аниматорите кон филмската екипа за време на подготвителниот период. Во кукленото кино, полуобемен, „барелеф“, вклучително и хартиени кукли („Летечкиот пролетер“ од И. Иванов-Вано и И. Бојарски).
Познати дела на „Сојузмултфилм“ од 1960-тите - „Лефти“ И. Иванова-Вано, „Клупа“ и „Балерина на брод“ од Л. Атаманов, „Палешка“ и „За нилскиот коњ, кој се плашеше од вакцинирање“ од Л. Амалрик, „Тавтабита“ и „Рибар -мачка“ В. Полковикова, „Акционери“ Р. Давидов, „Чиполино“ и „Снежни патеки“ од Б. Дежкин, „Волкот во триесет и деветтото кралство“ и „Прозорец“ од Б. Степанцева, „Мачорот во чизми“ од сестрите Брумберг, „Малата сирена“ од И. Аксенчук, „Локомотивата од Ромашков“ од В. Дегтиарева, „Баранкин, биди маж!“,„Ќерка на сонцето“ и „ Рики-Тики-Тави “ А. Снежко-Блоцкај, „Будилник“ и „Чадорот на баба“ од Л. Милчин, „Топтижка“, „ Одмор на Бонифациј“, „Човек во рамка“ и „Филмски филмски филм“ Ф. Хитрук, „Граница“од В. Котионочкин, „Шпионски страсти“ од Е. Хамбург, „Живееше еднаш Козјавин“ и „Стаклена хармоника“ од А. Хржановски, „Песната на малото глувче“ од Ј. Приткова и други.
Меѓу познатите филмови на здружението на кукли од 60-тите години на минатиот век - „Митен“ на Р. Качанова, „Кој рече Мјау?„ и „Детето кое броеше до десет“ В. Дегтјарјова . Во овие години доаѓаат до режија, Вадим Курчевски („Мојот зелен крокодил“, „Легендата на Григ“, „Франтишек“), Николај Серебрјаков („Чекам пиле“, „Среќата е надвор од капата“, „Метеж“) ), Михаил Каменецки Иван Уфимцев („Чии шишарки се во шумата?“).
Постојаните ликови во сериските филмови од 60-тите до 80-тите години на минатиот век стануваат омилени кај неколку генерации гледачи: „Могли“ од Р. Давидов, „Кид и Карлсон“ од Б. Степанцев, „Умка“ В. Бејкер и В. Попова, „Ну, погоди! „ В. Котионочкин, „Бременските музичари“ од И. Ковалевскаја, „Вини Пу“ од Ф. Хитрук, „Крокодилот Ген“, „Чебурашка“ и „Шапка“ од Роман Качанов и други.
1.5 1970-ти години
Во 1970-1980 година „Сојузмултфилм“ се смета за најголемо студио за анимација во Европа. Од почетокот на осумдесеттите години, филмовите на Сојузмултфилм имаат освоено вкупно повеќе од 150 награди и дипломи на меѓународни и национални фестивали; во студиото работат околу 500 луѓе. Бројот на филмови снимени во sидовите на студиото до овој момент надминува илјада.
Впечатлив феномен во овој период била анимираната колекција „Весел рингишпил“, организирана од група аниматори: А. Петров, Г. Баринова, Г. Соколски, Л. Носирев и В. Угаров . Таму дебитирале повеќето млади режисери на студиото.
Признатите мајстори на нацртано кино продолжуваат да работат: Лев Атаманов („Понито трча во круг“, циклусот „ Маче по име Вуф “), Борис Степанцев („Оревокршачка“), Лев Милчин („Цврстиот лимен војник “), Владимир Попов („ Бобик во посета на Барбос “, „Тројца од Простоквашино“). Нова генерација режисери активно се декларира: Валентин Караваев („Дедо Мраз и лето“, „Мудриот баџан“), Генади Соколски (Птицата Тари, „Замокот на лажговците“), Валери Угаров („Кутија со тајна“, циклус "На задната маса", "Калиф-штрк"), Галина Баринова ("Страшна приказна"). Анатолиј Петров развива своја технологија за добивање на подвижна нацртана „зафатнинска“ слика - т.н. „фотографија“ („И мајка ми ќе ми прости“, „Полигон“).
Другите мајстори на здружението за куклари сè уште се фокусираат на детската публика: М. Каменецки - „Малото џуџе“, „Боцман и папагал“, „Волк и теле“, И.Уфимцев - циклусот „38 папагали“, В. Дегтјарев - „Како магарето бараше среќа“, „Новогодишна приказна“.
Јуриј Норштејн развива нова технолошка насока - „повеќеслоен трансфер“ и спроведува заедно со операторот А. Б. Жуковски голем број иновативни техники. Неговите филмови „Лисицата и зајакот“, „ Чапјата и жеравот“, „Еже во маглата “, „Приказната за бајките“ добиваат светско признание.
До раните 1980-ти, на публиката и биле познати нови имиња: режисерите Едуард Назаров („Некогаш имаше куче“, „Патувањето на мравката“) и Хари Бардин, кои експериментирале со неконвенционални текстури и материјали („Конфликт“, „Брак!", "Банкет", " Брак", "Изроди").
Тематските граници на студиската работа забележително се прошириле. Репертоарот „созревал“, студиото започнало со производство на голем број на големи проекти: „Шинел палто“ од Јуриј Норштејн, „Херкулес кај Адмет“ од А. Петров и други. Исто така, на крајот на 1970-тите, Сојузмултфилм објавил серија разни спортски цртани филмови за Олимписките игри во Москва 1980 година .
Како што забележала Јулијана Слашчева: „Последните комерцијално успешни проекти беа произведени во студиото во 1984 година. Општо земено, оваа година беше многу плодна за студиото: беше објавена успешна епизода за папагалот Кеша, во исто време и прекрасниот филм на Иванов-Вано „Приказна за Цар Салтан“. После тоа, ништо од она што денес го нарекуваме популарна анимација и што ќе може да ги освои срцата на семејната публика, да стане успешен и да заработи пари за студиото“ .
1.6 За време во годините на перестројката
Од првите години на „перестројката“ се поставило прашањето за реорганизација на работата на филмското студио. Во април 1988 година, во Сојузмултфилм биле формирани пет креативни здруженија: Барај (уметнички директор А. Хржановски), Стрип (уметнички директор В. Тарасов), Традиција (уметнички директор А. Петров), „Детски филм“ (уметнички директор В. Котионочкин), „Обемни-куклени филмови“ (уметнички директор В. Курчевски), како и автономната работилница на Јуриј Норштејн. Сепак, оваа структурна форма траела само до април 1990 година, кога била вратена поделбата на студиото во ТВЕ на куклени и цртани филмови.
Меѓу најдобрите филмови снимени во студиото во 1984-1990 година: „Мартинко“ од Е. Назаров, „„Враќањето на блудниот папагал “ од В. Караваева, „Сивиот волк и црвенкапа“ од Г. Бардин, „Пејзаж со смрека“ А. Хржановски, „Машенка“ од С. Олифиренко, „Теремок“ С. Косицин, „Девојка“ и „Парабола на глушецот“ од Е. Гаврилко, „Мачка и К °“ А. Гурјев, „Теми“ И. Максимова, „Мечка“ А. Туркус, А. Шелманов, В. Кафанов, „За љубовта и мувата“ А. Ушакова, „Врана вљубена“ од М. Муат.
До крајот на 1980-тите, студиото минувало низ неколку кризи одеднаш - персонал, продукција и креативно. Механизмот за производство се распаѓал, имало недостаток на мултипликатори и работници во производство, а креативната атмосфера пресушувала. Со појавата на кооперативното движење, кое исто така навлегло во киното и ги поставило темелите на приватната независна филмска продукција, Сојузмултфилм конечно ја губи својата водечка позиција, престанува да го одредува лицето на домашната анимација. Обемот на производството нагло им опаѓа, многу надзорници и обични вработени го напуштаат студиото.
Во 1989 година, Сојузмултфилм добил статус на изнајмено претпријатие и останал таков до 1999 година.
1.7 Пад во 1990-ти - 2010-ти
Во 1991 година, студиото било лишено од зградата во која се наоѓало здружението на марионети. Во 1990-ти години, Сојузмултфилм работел и како производствена база за независни приватни студија (Божиќни филмови, Аргус Интернешнл, Училиште-студио ШАР, ренесанса, Студио 13, Крис, Полинкевич “други).
Во 1993 година, законското законодавство го користело правото на користење на правата на филмовите произведени од нив. Во истата година, 24-годишниот Сергеј Скулјабин станал директор на студиото. Од 1996 година започнува конфронтација помеѓу вработените во студиото и новото раководство. Во 1997 година, Скулјабин бил отпуштен, но во август истата година, со помош на вработените на приватна агенција за обезбедување, тој врши упад и заплена на студиото. Следните две години Сојузмултфилм постои во режим на борба. Во тоа време, производството на филмови е скоро целосно запрено, државата го суспендира финансирањето. Креативниот тим на студиото практично се распаѓа.
Како што се присетувал Хакоб Киракосијан: „Од неискуство, тие го ангажираа Сергеј Анатолевич Скулјабин за директор, кој се покажа дека е само криминалец - тој подоцна избега во Америка. Тој имаше една задача - да ја банкротира компанијата и да ја ликвидира. Бидејќи нема студио, тоа значи дека нема расходен дел, а приходите цело време капнуваат во џебот од продажбата на старата колекција. За среќа, со тек на време се освестивме, бевме поддржани од академик Лихачов и успеавме да го вратиме Сојузмултфилм од разбојниците. Повторно било направено државно. Но, додека се водела оваа војна, претпријатието било распарчено. Луѓето се разотидени, а кадрите се главната работа во анимацијата“.
На 30 јуни 1999 година, државата воспоставува нова структура - Филмско студио FSUE Сојузмултфилм. Таа е одговорна за просториите, производствените капацитети и правата на филмската колекција. Во 2004 година била донесена одлука за основање на филмскиот фонд Сојузмултфилм филм студио, кој ќе се занимава со правата на филмската колекција и филмското студио Сојузмултфилм, кое се концентрира на филмската продукција. Во 2010 година, Едуард Назаров, опишувајќи го пустошот што владеел во Сојузмултфилм, исто така реколе: „Сојузмултфилм се сруши, наместо него, исполнувајќи го целиот простор, се појави Филмскиот фонд Сојузмултфилм ФГУП, комерцијално претпријатие, но државно. Филмови не се прават таму, само пари се заработуваат некаде за себе, претпоставувам. Тие дури го уништија и најдоброто студио за тонови во Европа. Кој се наоѓал во стара црковна зграда. Имаше еден и пол метар sидови, тишината беше совршена. Сега е канцеларија на шефот на Федералното државно унитарничко претпријатие.“
Во 2006 г. Филмскиот фонд Сојузмултфилм објавил дека има намера да ги задржи правата за дистрибуција на советски анимирани класици во САД и Канада за филмовите од компанијата Јове.
Техничката ре-опрема на студиото постепено се одвива. Започнува работата на целокупниот куклен филм на Станислав Соколов „Хофманијада“ (првиот дел од филмот „Вероника“ бил завршен во 2010 година, премиерата на филмот се очекувала на почетокот на 2018 година).
Во 2008-2009 година, Филмскиот фонд бил трансформиран во Здружение на филмови на Обединетите држави (РГ). Во тоа време, ТПО „Сојузмултфилм“ бил на работ на пропаст и банкрот.
Неразделната сопственост на ОГК врз правата на ликовите, ниските хонорари, недостатокот на транспарентност во нивните пресметки и несреќната состојба на студиото предизвикале негодувања кај поранешните вработени во „Сојузмултфилм“, што било изразено во голем број отворени писма до претседателот на Русија.
На 9 јуни 2011 година, во пресрет на 75-годишнината од студиото, руските аниматори - Јуриј Норштеин, Леонид Шварцман, Андреј Хржановски и Едуард Назаров - објавиле отворено писмо до Дмитриј Медведев и Владимир Путин во Новаја Газета, во кое тие навеле: „Студиото скоро и да не постои. Има кутија со ходници и соби и просторија за гледање. Во студиото владее голема тишина, понекогаш се појавуваат филмски екипи, на кои властите им издаваат одредени области“ и ги повика руските власти да го направат државното студио за анимирани филмови национален проект и да ги обезбедат потребните средства
На 28 јуни 2011 година, Владимир Путин, на состанокот со режисерите на анимации, одлучил да ја укине ОГК и да ја пренесе колекцијата на ТПО. Од тој момент, филмското студио почнало постепено да се опоравува од дваесетгодишната криза.
1.8 Преродба и преместување во нови простории
Во 2013 година започнало производството на кратка анимација за деца, излегоа нови изданија на анимираната колекција „Весел рингишпил“, чие сценарио можел да го напише секој. Истата година станало познато дека Сојузмултфилм ќе се пресели во нови простории на улицата Академик Королев.
Реновираното студио снимило куклен цртан филм на режисерот Сергеј Струсовски „Пребирлив глушец“ (2013), кој добил многу награди, вклучувајќи и меѓународни. Исто така, бил објавен цртаниот филм "Пик-пик-пик" во режија на Дмитриј Висоцки (2014), кој учествувал на разни фестивали и добил голем број награди. Во тек било и снимањето на цртаниот цртан филм „Суворов“ за експлоатациите на големиот руски командант Александар Суворов.
Во септември 2017 година, филмското студио се преселило од улицата Долгоруковска во реновирана зграда во областа Останкино. Во исто време, како што забележал претседателот на одборот на Сојузмултфилм Јулијана Слашчева, филмското студио во суштина започнало од нула, иако ги задржало правата на својот златен фонд и сè уште е поврзано со галаксијата на имињата на познатите аниматори: „Кога Прво пристигнав во старата студиска зграда на улицата Долгоруковска, едноставно немаше производство. Да, всушност, исто како што немаше креативен тим. <…> Целиот нејзин состав беше насликан на лист А4 формат. Поголемиот дел беше детален опис на административниот дел: сметководител, инженер, помошник сметководител и така натаму. Само една колона била резервирана за „Одделот за креативност и производство“ од 12 лица и било апсолутно невозможно да се разбере кој е кој таму“.
Новите простории се опремени со модерна технологија и традиционални методи на производство за анимација. Во продажба биле пуштени 7 серијали: „Простоквашино“, „Херои“, „ Пиратска школа“, „Портокалова крава“, „Капетан Кракен и неговиот тим “, „Зебра во кутија“, „ Пластилици“ „Фигури“за различни возрасни групи и 15 кратки филмови. Програмата за развој на филмското студио до крајот на 2017 година вклучува организација на изложба на уникатни куклени ликови и сценографија за целиот филм „ Хофманијада“, отворање на Музејот и Детски интерактивен центар.
На 28.05.2018 година, Сојузмултфилм го создал истоимениот канал на ЈуТјуб. Се поставуваат не само претходно објавени цртани, вклучително и Простоквашино, туку и сите кратки цртани филмови објавени во изминатите десет години (од 2007 до 2018 година).
На 9.08.2019 година станало познато дека филмското студио, заедно со Сбербанк, планира да создадат заедничко вложување, во кое финансискиот конгломерат ќе добие 80% од акциите на Сојузмултфилм ДОО од истоимената ФСУ и ќе инвестира и организацијата ќе пренесе голем број лиценци за ликови на кластерот што се создаваат од збирката објавени филмови под термини за хонорар. Во исто време, се претпоставува дека може да вклучува мултимедијални компании, студија за цртани филмови, како и агрегатор на детски и семејни содржини.
Од претходната година, специјалистите на студиото Сојузмултфилм започнале да го обновуваат квалитетот на советските цртани филмови за нивно понатамошно прикажување во киносалите. Работата за обновување била неопходна бидејќи модерните екрани кои поддржуваат висока резолуција покажуваат многу минимални грешки во сликата. Вработените во студиото рачно ги обновиле сликите. Оригиналниот филм бил дигитализиран, по што секоја рамка од цртаниот филм била исчистена од целулоидна прашина, гребнатини и импусли. Во овој случај, секој лик бил одделен од општата позадина за одделно чистење и обновување на сите елементи на рамката. Покрај тоа, специјалисти ја коригирале бојата на филмовите и го вратиле оригиналниот звук.
2 Награди
Од создавањето на студиото Сојузмултфилм во 1936 година, неговиот амблем е слика на филмска лента завиткана на молив. Украсен во форма на рачно нацртан екран, кој бил прикажан во различни варијации, се користел неконзистентно (најчесто се игнорирал), периодично се менувал по изглед и со текот на годините се заборавал (може да се види, на пример, во првиот број на цртаниот филм „Ну, погоди!").
Во повоениот период, студиото веќе немало ниту еден официјален амблем. Во 60-тите и 70-тите години од минатиот век, водечките филмски работници се обиделе да користат свои поединечни симболи: на пример, филмовите на сестрите Брумберг се отвориле со приказ на нацртан човек од филмот „Федја Зајцев“ и други. Најчесто се користел едноставен правопис на името „Сојузмултфилм“ во една или три реда .
Од крајот на 1970 до почетокот на 1990-тите, амблемот на филмско студио била кукла, карактер на Чебурашка серијата на цртани филмови во режија на Роман Kaчaнов : "Крокодилот Ген" (1969), "Чебурашка" (1971), „Шапка" (1974 ), „Чебурашка оди на училиште“ (1983). До крајот на 2010-тите, истиот лик бил прикажан и на знакот на самото филмско студио.
Во 1992 година, карикатуристот Леонид Кајуков создал нов амблем кој ги имал боите на руското знаме (тој го користеше во неговиот цртан филм „Чинк“). Сепак, тоа не се продолжило и сега повторно се користи амблемот со Чебурашка, кој обично се објавува на насловните страници на видео медиумите, особено на асоцијацијата за филмови и видео записи „Крупен План“.
Исто така, како симбол, бил користен едноставен натпис со името на студиото, изведен во уметнички фонт близу до делата на уметникот Евгениј Мигунов. Во оваа форма, таа се појавила во филмовите „Врабец што не пее“, „Познати слики“, „Па, почекај! " и други.
* Орден на црвеното знаме на трудот (9 јуни 1986 година) - ''за заслуги во развојот на советското кино''.