procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Невзат Халили

Невзат Халили (|Nevzat Halili; Порој, Тетовско, ) — македонски политичар, прв претседател на ПДП, водач на т.н. Албанска Републиканска Армија „Илирида“ и Албанското национално движење Илирида (АНДИ) и самопрогласен претседател на Република Илирида.
1 Животопис
Халили е роден е во тетовското село Порој во 1946 година. Тој е почесен претседател е на ПДП и прв претседател во историјата на таа партија. Во 1992 година, тој се спасил од затвор, за разлика од други функционери на партијата, откако отишол на Косово, а в затвор завршиле генералниот секретар на партијата Митхат Емини и тогашниот заменик министер за одбрана Хисен Хаскај. Во пролетта 2001 година, Халили се вратил од Косово во Македонија, со намера да застане зад политичките барања на вооружените Албанци за време на воениот конфликт, но тоа завршило безуспешно. Повторно се вратил на Косово, каде што почнал да работи на формирање Армија на Република Илирида. Се промовирал како политички водач на таа армија, а во 2002 година властите на УНМИК во Косово го уапсиле. Бил обвинет за „тероризам, за предизвикување и поттикнување етничко нетрпение и насилство во регионот и за недозволена трговија со оружје“. УНМИК кај него нашол и му одзел огромно количество најразлично оружје. Тогашните косовски власти го осудиле на казна затвор од четири години, кои ги одлежал во приштинскиот затвор Дубрава. Ослободен е во јануари 2007 година, по што се вратил во Македонија.
Кузман Сотировски

Кузман Сотировски - Чокалија (за време на српската окупација: Сотировиќ) (, - Париз, ) — југословенски фудбалер и прв олимпиец од македонска народност. Поради фактот што бил Македонец во Белград, го добил прекарот Чокалија.
1 Животопис
Сотировски е роден во тетовското село Стенче на 16 октомври 1908 година. Тој имал тројца браќа и во 1913 година заминале на печалба во Белград. Таму отвориле фурни и никогаш не се вратиле во селото. Еден од браќата при посета на селото му донел на Кузман топка купена во Букурешт и тоа била прва топка во селото Стенче. Играл фудбал во Белградскиот спортски клуб (БСК), кој четирипати го освојувал првенството на Југославија (1923–[1941]). Бил најдобар стрелец во Првата лига во 1927 година, со седум гола. Според досегашните сознанија, тој е прв спортист од тоа што е денес државата Македонија, што станал репрезентативец на Југославија (1928–1931), за која играл петпати и дал два гола на натпреварот Југославија–Романија 3:1 (3:0) во Белград на 6 мај 1928. Бил прв учесник и на Олимписките игри во Амстердам (1928). По поразот од Португалија со 2:1, Југославија отпаднала од натамошните натпреварувања.
Грав

Грав или боб — едногодишно растение од семејството на бобовите (''Fabaceae'') со големо видово разнообразие, од кои околу 15 се култивирани. Најраспространет е обичниот грав, кој се дели на два подвида: висок (веткач) и низок (легач).
Според формата на семето, постојат пет вида: ''sphericus, elipticus, oblongus, compresus, subcompresus''.
Потекнува од Јужна Америка. Во светот се одгледува на околу 230.000.000 хектари. Во Македонија е застапен на 4.500 - 5.000 хектари во чист посев и на 8.000 - 9.000 хектари во здружен посев. Топлољубиво растение, оптималната температура за одгледување е 20 – 22 степени целзиусови. Се одгледува главно заради зрелото зрно (семето), кое има висока хранлива вредност:
* белковини (26%);
* масти (2%);
* јаглехидрати (52%);
* минерални материи (2,5%);
* витамини (B1, B2, С, Е, К, PP) и
* аминокиселини.
1 Употреба
Гравот, со просечна потрошувачка од 21,6 кг по домаќинство, е 7. зеленчук според употребата во Македонија во 2017 година.
1.1 Други употреби
Листовите од грав биле користени за фаќање стеници во домовите. Микроскопските влакна (трихоми) на листовите од грав ги фаќаат инсектите.
Од античко време, гравот бил користен како уред во различни методи на претскажување. Претскажувањето со помош на грав се нарекува фавоманција.
Откриено е дека ''Phaseolus vulgaris'' биолошки акумулира цинк, манган и железо и има одредена толеранција на нивните соодветни токсичности, што укажува на соодветност за природна биолошка санација на почвите загадени со тешки метали.
2 Галерија
3 Наводи
*
Георги Старделов

Георги Старделов (Гевгелија, — Скопје, ) — македонски естетичар, есеист, книжевен критичар, теоретичар и академик.
1 Животопис
Роден е во 1930 г. во Гевгелија. Дипломирал филозофија на Филозофскиот факултет во Белград. Докторирал по филозофски науки во 1965 година. Бил професор на Философскиот факултет во Скопје (1956-1966), негов декан (1975-1977), прв декан на интердисциплинарните студии по новинарство (1977-1981), претседател на Друштвото на писателите на Македонија и претседател на Македонскиот ПЕН центар. За неговиот севкупен творечки опус, на Философскиот факултет во Скопје е одбранета докторска дисертација под наслов „''Естетичките, културолошките и книжевноокритичките концепции на Георги Старделов''“ (1977).
За член на МАНУ бил избран во 1986 година. Во периодот од 2000 до 2004 година бил потпретседател на МАНУ а од 2009 Бил нејзин потпретседател раководител на Лексикографскиот центар, за да од 1 јануари 2008 година стане претседател на МАНУ. Во МАНУ, од 1993 година раководел со макропроектот „''Историја на културата на Македонија''“ од кој во негова редакција биле издадени 20 тома.
Старделов бил член на редакцијата на списанието за книжевност, култура и уметност „Современост“. Бил плоден научен работник во повеќе дисциплини (филозофија, историја, естетика, теорија и социологија на културата и уметноста, историја на книжевноста.
Починал во Скопје на 11 јануари 2021 година.
2 Творештво
* „Есеи“ (1958),
* „Модерното и модернизмот“ (1962),
* „Светови“ (1969),
* „Антеј бара почва“ (1971),
* „Доба на противречностите“ (1977),
* „Меѓу литературата и животот“ (1981),
* „Experimentum Macedonium“ (1983),
* „Изморена авангарда“ (1985),
* „Вовед во иднината“ (1986),
* „Искуства“ (1987),
* „Портрети и профили“ (1987),
* „Одземање на силата“ (1990),
* „Summa aestheticae“ (1991),
* „Антеј ја допира земјата“ (1993),
* „Керубиновото племе“ (1995),
* „Величанија“ (1997),
* „Керубин’с Трибс“ (на английски, 1998),
* „Небиднината“ (2000),
* „Искушенијата на естетичкиот ум“ (2003),
* „Балканска естетика – една друга естетика“ (2004),
* „Ангелус Новус“ (2004).
;Антологии:* „Повоени македонски прозаисти“ (1960),
* „Четири поетски круга“ (1974),
* „Слобода или смрт“ (1978),
* „Го знаеш ли, поете, својот долг“ (1981),
* „Камбаните на Крушево“ (1983),
* „Современни македонски поети“ (1998)
Сумска Област

Сумска Област (украински: ''Сумська область''; исто така се нарекува Сумшчина - украински: ''Сумщина'') е област (покраина) од северна Украина. Административен центар на областа е градот Суми.
1 Географија
Сумската Област е сместена во североисточниот дел на Украина. Вкупната површина на покраината е околу 23.800 км ², или околу 3,95% од вкупната површина на Украина. Област граничи со Брјанска Област (Русија) на североисток, со Курска Област (Русија) на исток, со Полтавска Област на југозапад, Харковска Област на југ, и Черниговска Област на запад.
Полтавска Област

Полтавската Област (украински: ''Полтавська область''; исто така се нарекува Полтавшчина - украински: ''Полтавщина'') е област (покраина) во централна Украина. Административен центар на областа е градот Полтава.
1 Географија
Полтавската Област е сместена во средишниот дел на Украина и зафаќа вкупна површина од околу 28.800 км<sup>2</sup>. Областа се граничи со Черниговската, Сумската, Харковската, Днепропетровската, Кировоградската, Черкаската и Киевската Област.
Дервиш Цара

Дервиш Цара (''алб.: Dervish Cara''; Долно Палчиште, Тетовско, кон почетокот на 19 век – починат во Константинопол или Солун ― водач на востание на албанското население против османлиската власт во ноември 1843 - 26 мај 1844. Востанието избило како резултат на бавните и недоволни реформи во системот на феудалните установи во времето на танзиматот, започнати со Ѓулханскиот хатишериф на 3 декември 1839. Востаничките дејства започнале во Гостивар, каде што тој бил управник и заменик на Џеладин-бег. По задушувањето на востанието, тој бил заробен и во затворот му била изгубена трагата.
Во негова чест во неговото родно село, училиштето го носи неговото име.
1 Поврзано
* Албанско востание (1843–1844)
Мајкл Серафинов

Мајкл Серафинов (англиски: ''Michael Seraphinoff''; Детроит, Мичиген, САД, ) — американски славист, писател и преведувач од македонско потекло.
1 Животопис
Серафинов е роден во американската држава Мичиген во Детроит на 2 декември 1946 година. По таткова линија, тој има македонско и романско потекло, а по мајчина линија потекнува од првите англиски и швајцарско-германски доселеници, каде што се замешала и индијанската нишка. Тој како внук на иселеник од село Непроштено, тетовско (1911), рано пројавува интерес за традицијата, јазикот, литературата, културата и историјата на Македонија и Македонците. По завршувањето на Државниот универзитет во Мичиген во 1969, магистрира на славистичка тема на Универзитетот Вашингтон во Сиетл во 1987 и докторира на истиот универзитет со темата ''„Македонската преродба од XIX век. Студија за животот и делото на Кирил Пејчиновиќ“'' во 1993 година. Предавал на Катедрата за словенски јазици и литератури на Универзитот Вашингтон во Сиетл и на Skagit Valley College од 1987 па до 1997 година, во Ленгли и Оук Харбор, на Државниот универзтет Академгородок (1993) во Новосибирск, Русија и на други високи школи во САД и Велика Британија. Активист на Обединетата македонска дијаспора и на Македонското меѓународно движење за човекови права. Живее и работи во сојузната држава Вашингтон. Тој е голем критичар на албанскиот ектремизам во Македонија.
2 Библиографија
Учесник е на меѓународни научни собири и автор на повеќе статии и есеи, раскази и романот „Македонско злато“ и на преводи на англиски и македонски.
;Авторски
*''The 19th Century Macedonian Awakening, a study of the live and works of Kiril Pejchinovich'', Lanham–New York–London, 1996;
*''Macedonian Gold'', Sydney, 2005.
*''This Land We Do Not Give'' by Michael Seraphinoff and Chris Stefou Original work, Nonfiction Paperback, 270 pages
;Позначајни преводи
*''Silyan the Stork'' (Силјан штркот)
*''Some Great Old Storieѕ From the Old Country – Macedonia'', Translated, illustrated by Michael Seraphinoff, Paperback, 31 pages
*''The Legend of Kalesh Andja''; A novel by Stale Popov, Translated by Michael Seraphinoff, Paperback, 200 pages
*''A Passage through the Fog''; A novel by Misho Yuzmeski, Translated by Michael Seraphinoff, Paperback, 163 pages
Киевска Област

Киевска Област (украински: ''Київська область''; исто така се нарекува ''Киевшчина'' - украински: ''Київщина'') е област во централниот дел на Украина. Административен центар на областа е градот Киев.
1 Географија
Киевска Област има вкупна површина од 28.100 км<sup>2</sup> (околу 35 пати поголема од областа на град Киев) и е сместена во централна-северна Украина. На запад се граничи со Житомирската Област, на југозапад со Виничката Област, на југ со Черкаска Област, на југоисток со Полтавската Област, на исток и североисток со Черниговската, и на север со Гомјелска област (Белорусија).
Областа е подеднакво поделена помеѓу двата брега на реката Днепар на исток и запад од Киев. Други значајни реки во областа се: Припјат, Десна, Рос' и Тетерив.
Административен центар на областа е Киев (украински: ''Київ'', Киев), исто така, е главен град на Украина. И покрај тоа што се наоѓа во центарот на Киевската Област, Киев сам по себе е со специјален статус и не е под надлежност на областа.
Иван Варналиев

Иван Панчев Варналиев, нарекуван ''Варналиjaта'', — македонски револуционер, учесник во македонското и одринското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Иван Варналиев е роден во 1863 година во Велес, тогаш во Османлиската империja. Завршува училиште и работи како лебар. Тој е еден од првите членови на Револуционерниот комитет во Велес.
Во 1898 година е уапсен во врска со убиството на србоманот Петар Ташевич. Четник е при Михаил Апостолов - Попето, а во 1900 година е назначет за прв воjвода на ВМОРО во Штипско и Светиниколско.
Во 1901 година Иван Варналиев е со четата на Михаил Герџиков во Малешевско и Струмичко. Во јануари 1903 година Михаил Герџиков и Иван Варналиев се во Одринско со чета, по заповед на Гоце Делчев.
Тие се во Малотрновско и Лозенградско каде се соработуваат со Лазар Маџаров. Иван Варналиев е делегат на конгресот на Петрова Нива на Одринскиот револуционен округ во 1903 година. За време на Илинденското востание Варналиев е помошник војвода во терористичката чета на Михаил Герџиков и со 20 четници по негова команда е заземено селото Василико, кога е и ранет.
Во истата чета помошник војвода е и Христо Силјанов. Иван Варналиев ги чува бегалците од Одринско до границата со Бугарија, а по востанието се крие за кратко во Созопол со Михаил Герџиков. отоа тие бегаат во Пловдив. Во 1908 година тој заминува во Велес и по Младотурската револуциja работи пак како лебар .
2 Поврзано
* Јордан Варналиев
* Слоботка Варналиева
* Александар Варналиев
Никола Пазарџиклијата

Никола Ангелов Груjчин е револуционер од Бугарија, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Роден е во 1873 година во Пазарџик, тогаш во Османлиското Царство. Учи таму, а потоа во Софија каде влегува во Организацијата. Во 1901 година Пазарџиклијата станува четник при неврокопскиот воjвода Стојан Малчанков. Со почетокот на Илинденското востание Никола Груjчин учества во борбата што се водела со турскиот аскер, а потоа е самостоен воjвода на чета и се бори во Разлошко, заедно со четите на Михаил Чаков, Јане Сандански, Стојан Малчанков и Иван Апостолов. Во Софија во текот на 1904 година Груjчин учeства во реорганизациjaта на ТМОРО и е куриер на Задграничното претставништво. Префрла оружје во Македонија со Малчанков и Михаил Чаков. Во периодот на 1905 - 1906, Пазарџиклијата е пак во Македонија како Кривопаланечки воjвода, каде ја возобновува мрежата на ВМОРО. Во 1907 година се вратил во Софиja и при избувнувањето на меѓусебни борби меѓу македонско-одринските дејции е убиен во 1908 година, најверојатно од приврзаници на Јане Сандански.
Арбен Џафери

Арбен Џафери (|Arben Xhaferi; во Тетово – во ) — македонски политичар и новинар.
1 Животопис
Џафери е роден во Тетово на 24 јануари 1948 година. Завршил Филозофски факултет. До 1990 година работел за радио и телевизиските станици во Приштина, Косово како главен уредник на Културната програма.
Бил претседател на Партијата за демократски просперитет (ПДП) во Македонија од 18 април 1995 година, а потоа водач на Демократската партија на Албанците (ДПА) до 2007 година.
На вторите парламентарни избори во Македонија бил избран како независен пратеник (1994), а потоа како пратеник на ДПА. Познат е по своите контроверзни и радикални изјави за државното уредување и правата на Албанците во Македонија.
Во 2001 година бил потписник на Охридскиот рамковен договор.
Од здравствени причини, во 2007 година се повлекол од активната политика. По претрпен мозочен удар, Џафери починал на 15 август 2012 година во Скопје.
Тома Давидов

Тома Костов Давидов (2 мај 1863 - 15 март 1903) — офицер од Бугарија, учесник во македонското револуционерно движење, член и раководител на Македонскиот комитет од Софија, подоцна станува војвода на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Роден е во Ловеч, Бугарија на 2 мај 1863 г. Завршил воено училиште во Софија со Гоце Делчев и Борис Сарафов.
Учествувал во српско-бугарската војна. Во летото на 1895 г. учествува во Мелничко востание, кое било во организација на Македонскиот комитет.
По акцијата Давидов се вклучил во работата на офицерските братства. На VІ македонски конгрес во 1899 година бил избран за член на Македонскиот комитет заедно со Борис Сарафов, Антон Бозуков, Славчо Ковачев и Христо Саракинов.
На VІІ македонски конгрес во 1900 година бил реизбран за потпретседател на ''Комитетот''. Потоа, разочаран од идејните меѓусебни борби меѓу македонско-одринските дејци, во 1902 г. заминува за Македонија како војвода на ревизиона чета од ТМОРО во Битолско, Охридско и Демирхисарско. Му велил на заминување на Гоце Делчев пророчки: Не сум од Македонија, но за нејзината слободата сум подготвен секој момент да си го дадам живот. Ќе одам таму, меѓу братскиот народ да умрам, а не тука да ја трујам душата своја за Македонија.. Загинал од турска заседа кај с. Оздолени, Охридско, на 15 март 1903 г. Димитар Поп Андов пишува за него:
Голем водач, психолог, тој ја разбираше човечката душа, влегуваше во маките на населението и земаше мерки, така што четите да не му се во голема тежина. Беше издал наредба, кога ќе требаше да се престојува во некое село, да не се порачува ништо да се готви за јадење, а четниците да бидат задоволни од она јадење што им донесат селаните. Сам Давидов, кога одеше во некое село, никогаш не дозволуваше да му се постилаа, а спиеше само на својот шинел.
На 15.03.2020 година граѓани од Охрид поставиле спомен-плоча близу Оздолени во чест на годишнината од убиството на Давидов. Плочата била уништена од вандали по две недели.
Ултразвук

Ултразвукот е звук чија честота е над горната граница за слушање на човечкото уво, која изнесува над 20 КHz. Некои животни како на пример кучињата, глувците и други имаат способност да го слушнат ултразвукот. Помладите особи, особено децата имаат способнот да слушнат звуци коа се наоѓаат на повисоката граница. Како човек старее така и границата за слушање му опаѓа. Високите звучни честоти се составен дел од спекарот на честоти кој го произведува некој извор на звук, а спектарот на звучни честоти ја сочинува бојата на звукот. Опаѓањето на чујноста на високите честоти како и бојата на звукот се менува со стареење на човекот, што значи дека симфониски оркестар или звук од виолина различно ко слуша дете од 6, возрасен човек од 40 год и старец од 70 години.
Најголема примена на ултразвукот има во медицината – ултразвучна дијагностика но се користи и за многу други цели ( за откривање на јато риби и подморници таканаречен сонар). Принципот на кој се користи ултразвукот е многу едноставен.
1 Електрострикција
Најраспространетиот генератор на ултразвук е кварцниот генератор, чија работа е заснована на таканаречен пиезоелектричен ефект. Тоа е појава кога на некои кристали се јавува електрична поларизација кога присилно се врши еластична деформација. Наместо да се делува со сила, може да се користи и обратен ефект – електрострикција- со ставање на плочи и наизменично електрично поле на многу висока честота. Кога честотата со наизменичниот напон ќе се поклопи со сопствената честота на плочите, настапува резонанција. По резонанцијата, плочата јако удира ипроизведува ултразвучни влдабнатини наречени амплитуди.
1.1 Магнетострикција
Оваа метода за добивање на ултразвук е заснована на својство на некои материјали да делуваат на магнетниот пол и да менуваат димензии. Овие материјали се во појако магнетно поле и оваа појава се нарекува магнетострикција. Ако краток дел од овие материјали се наоѓа во променливо магнетно поле, тогаш се доведува во резонантно надолжно поле каде електромагнетот пропушта изменична стуја која одговара на честотата.
Лазар Маџаров

Лазар Маџаров — македонски револуционер, учесник во македонското и одринското револуционерно движење, член и раководител на Македонската револуционерна организација, втор по важност во Одринскиот револуционерен округ по Михаил Герџиков.
1 Животопис
Роден е во 1872 г. во село Негован, Лагадинско. Во 1892 година ја завршува Солунската машка гимназиja и заминува за Бугарија каде станува учител во Жеравна, а потоа во село Рила. Во 1897 година е назначен од егзархијата на крајот на учебната 1898/99 година, сепак, Лазар Маџаров требало да го напушти Лозенград и да заземе наставнциите место во Лехчево, Македонија, каде бил преместен од Егзархијата. Маџаров одбил и бил отпуштен.ата за главен учител на бугарските училишта во Лозенград (денеска во Турција). Стапнува во Организацијата и станува раководител на местниот револуционерен комитет во Лозенград. На крајот на учебната 1898/99 година, сепак, Лазар Маџаров требало да го напушти Лозенград и да заземе учителско место во Лехчево, Македонија, каде бил преместен од Егзархијата. Маџаров одбил за да остане во Тракија и бил отпуштен.
По напуштањето на наставничката работа Маџаров преминува во илегала и од 1899 година се придава целосно на револуционерната работа. Го придружува Гоце Делчев при обиколката во Одринско, 1900 година. Во пролетта на 1901 г тој создава првата постојана агитациона чета во Странџа, во која влегуваат Лазо Лазов од Лозенград, Јани Попов од Карахадар, Јанко Стојанов од Мало Трново и Коста Тенишев од Лозенград. Во април 1902 година учества во Пловдивскиот конгрес на Одринскиот револуционерен округ, на кој е избран за главен војвода на Лозенградскиот регион. Делегат е на конгресот на Петрова Нива, на кој е избран за член на Главното раководство.
Учествува во Илинденското востание како воjвода на чета во планината Странџа. По востанието ja раководи организациjата во Родопите и Западна Тракиja. На конгресот на Одринскиот револуционерен округ во Варна во 1904 година е избран за член на задграничното претставништво на Одринско. Учествува на Рилскиот конгрес во 1905 година. Загинал во 1907 година во битка со Турците во селото Лаџаќој, Западна Тракија со Петар Васков, Ѓорѓи Гешанов, Чанко Карабраканов и Јанаки Милков. Денес гробот на револуционерите се наоѓа во старото егзархиско гробиште во Лутрос.
Велија Рамковски

Велија Рамковски (Дебреште, Прилепско, ) — македонски стопанственик и политичар.
1 Биографија
Рамковски е роден во прилепското село Дебреште на 4 февруари 1947 година. Неговото семејство се преселило во Битола во 1952 година, каде што завршил средно економско училиште, а потоа дипломирал на Економскиот факултет во Скопје во 1970 година. Работел во неколку општествени претпријатија во Скопје од 1972 до 1990 година, а потоа ја формирал најголемата приватна фирма во СФРЈ „Унипроком“ во Скопје, 1990, која за своето успешно работење ја добила сојузната награда на ''Стопанската комора на Југославија''. Наскоро потоа ја формирал и првата приватна и една од водечките национални телевизии во Македонија Телевизија А1 (1992). Мошне успешен е и новоформираниот синџир продавници „Хедис“ (формиран 2006) со достигнато ниво од над 30% учество на пазарот (податоци од 2007). Спаѓа меѓу најуспешните стопанственици во Македонија во последната деценија. Основач е на Партијата за економска обнова во 2006 и на Фондацијата „Рамковски“ во 2006 со цел да ги афирмира и популаризира духовните вредности на Македонија, со низа афирмативни национални проекти од областа на историското минато, ликовната уметност и книжевноста: за Крсте Петков Мисирков, кодификаторот на македонскиот литературен јазик и правопис, националниот деец Димитрија Чуповски, писателот Петре М. Андреевски, вајарот Боро Митриќески, сликарите Владимир Георгиевски и Новица Трајковски и други македонски современици. Посебно го популаризира Крсте Мисирков со мултимедијален проект во 28 општини, со подарување на 40.000 примероци од книгата „За македонцките работи“, организирање на „Месец на Мисирков“ на Универзитетот ФОН, поставување споменик на плоштадот „Пела“ во центарот на Скопје (дело на вајарот Боро Митриќески) и востановување на наградата „Крсте Петков Мисирков“, со вкупен фонд од 50.000 евра (пет награди: за наука, за уметност, за економија, за спорт и за животно дело). Ги објавил и првите книги од конкурсот за роман, збирка раскази и збирка песни, каде меѓу наградените писатели биле: Стефан Марковски, Михаил Ренџов и други.
Бил сопственик и на весниците „Време“, „Шпиц“ и „Коха е Ре“.
Во декември 2010 година бил уапсен и задржан во притвор. Потоа бил обвинет и осуден за перење пари, за злосторничко здружување, затајување данок и злоупотреба на позицијата. Осуден бил на 13 години затвор.
Во август 2017 година, по речиси седум години поминати во затвор, Велија Рамковски излегол на слобода.
2 Поврзано
* А1 телевизија
Александар Ростковски

Александар Аркадјевич Ростковски (руски: ''Александр Аркадьевич Ростковский''; во Одеса – во Битола) бил руски конзул и пријател на Крсте Петков Мисирков, убиен во негово присуство од турски стражар (Албанец по потекло) во илинденските настани во Битола.
1 Животопис
Дипломатската кариера ја започнува како втор секретар во Бугарија, потоа како секретар и драгоман на руското генерално конзулство во Ерусалим, во Јанина и во Бејрут. Потоа Александар Ростковски ја продолжил кариерата како втор секретар во дипломатската агенција во Софија (1884–1885), вицеконзул во Бриндизи (1894–1895), вицеконзул и конзул во Битола (1895), извесно време го заменува рускиот конзул во Скопје (1899–1901) и до смртта останува во Битола.
Првпат се среќава со Мисирков на заедничкиот настап во руското географско друштво во Санкт Петербург на 18 декември 1897, а потоа во Битола како домашен учител на неговите деца (1902/03). Објавува статистичко-етнографски прегледи за населението во битолскиот (за 1897) и во солунскиот вилает, во кои Македонците ги третира не според црковната припадност, туку како православни Словени.
Штипско-кочански дијалект

Штипско-кочански дијалект — дијалект на македонскиот јазик. Дијалектот спаѓа во источната група на македонски дијалекти. Овој дијалект се зборува во централниот дел на Источна Македонија, односно во Штип, Кочани, Пробиштип, Виница, Радовиш и околните населени места. Главна одлика на дијалектот е продолжувањето на самогласките.
1 Особености
* продолжување на самогласките (''каде ќе одиш > дека ќе одеш'')
* испуштање или измена на самогласките (''полна > пуна-п'на'')
* употреба на предлог (''во град > у градо'')
* употреба на архаичната х наместо в (''видов > видох'')
* испуштање на буквата т при членувањето на именките (''братот > брато'')
* употребата на зборот ''говори''
Во Кочанската котлина значително се употребува зборот ''дума'', додека во останатите градови, Штип, Радовиш и Пробиштип се користи зборот ''збори''.
* употребата на зборот ''бев''
Во Штипската околија значително се употребува зборот ''беше'' (''Јас бев > Јас беше'')
штипско-кочански дијалект, стандарден македонски
дума, говори
* употреба на зборот ''домат''
штипско-кочански дијалект, стандарден македонски
патлиџан, домат
* употреба на зборот ''степеници''
штипско-кочански дијалект, стандарден македонски
мердевени, степеници
* употреба на зборот ''Гума за џвакање - мастика''
штипско-кочански дијалект, стандарден македонски
сак'з, мастика
2 Лични заменки
2.1 Еднина
* Ја
* Ти
* Он
* Она
* Оноа
2.2 Множина
* Ниа
* Виа
* Тиа, Они
Избрани партии и спомени

Избрани партии и спомени е шаховска книга од рускиот и советски велемајстор и познат шаховски автор Григори Левенфиш. Книгата претставува збирка на најдобрите и поучни партии на авторот против неговите современици, меѓу кои соаѓаат и светските прваци Ласкер, Капабланка и Алехин, но и други силни шахисти како Рубинштајн и Тараш. Воведната содржина и приодот кон анализата на партиите е исполнета со силни автобиографски елементи. Книгата е издадена посмртно, во 1967 година и е напишана на руски јазик.
1 Содржина
Делото всушност претставува автобиографија, во која авторот се обидува на читателот да му ги пренеси најсилните моменти од својот живот, како шахист. Хронологијата на настаните е сочувана, па книгата започнува со почетна глава, во која авторот ги опишува своите најрани години како ученик и студент и неговите први шаховски чекори. Главите во продолжение, всушност претставуваат фази во животот на Левенфиш, кој на одличен начин ја избрал нивната должина.
Особено внимание е обрнато на главата посветена на достигнувањата на авторот во периодот од 1925 до 1936, во кој тој ги постигнал најдобрите своите резултати, кои вклучуваат победа на првенството на Советскиот Сојуз и други забележителни настапи на големите турнири.
2 Стил на пишување
Григори Левенфиш важи за еден од најдобрите шаховски автори, а делото „Избрани партии и спомени“ е едно од најголемите негови дела, па стилот на пишување е на многу високо ниво. Содржината е поделена на глави, кои претставуваат фази од животот на авторот. Силните натпревари на коишто играл авторот се наведени како наслови во секоја глава, во чии рамки е извршена анализа на предавањата. Од техничка гледна точка, секоја партија е претставена на дијаграм, на кој обично се претставени критичните позиции во партиите.
Славе Мерџанов

Светослав Чанев Мерџанов (познат и како ''Слави Мерџанов''; Карнобат, 16 јули 1876 — Одрин, 27 ноември 1901) — македонски анархист и револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот таен револуционерен комитет и еден од анархистичките инспиратори на Гемиџиите, а се вклучува и во редовите на Македонската револуционерна организација.
1 Женевска група
Во 1897 година заминува за Женева да учи право и влегува во анархистичката Женевска група. Женевската група во 1898 година стапнува во контакт со луѓе на Внатрешната организација и Врховниот комитет.
Следната година Мерџанов, Петар Соколов и Петар Манџуков заминуваат со четата на Гоце Делчев, а после во Софија попаднаа конечно под влијанието на Сарафов, кој ги финансира.
Веднаш по снабдувањето со пари, кружокот испраќа неколку свои членови во Македонија. За таа цел Слави Мерџанов и Петар Манџуков се вовлекуваат во Македонија со туѓи имиња. Манџуков заминува за Скопје, а Мерџанов за Солун.
2 Гемиџии
2.1 Инспиратор
Тука тој наидува на истомисленици, имено наколку ученици, главно велешани, познати потоа како Гемиџиите. Тримесечното другарување со Мерџанов во Солун е доволно за велашката група да ја добие својата идејна форма.
Кон крајот на 1899 година групата на Мерџанов замислува неколку планови: убиство на султанот и атентати на „Отоманската банка“ и Тутунската компанија во Цариград.
Мерџанов го повикува во Софија Јордан Поп Јорданов - Орцето, го посветува во планот и го осигурува учеството на гемиџиите. Тука Мерџанов и гемиџиите замислуваат план за прокопување на канал и под солунските темели на „Отоманската банка“.
2.2 Во Цариград
Мерџанов, Соколов и Манџуков, со претходно тајно одобрените парични средства од Борис Сарафов, заминуваат за Цариград. Мерџановци, одржувајќи врски со ерменскиот револуционер Козаков, започнуваат со проучување на Цариград.
Откако се убедиле дека нема да може да му се приближат до царската приколка и да го убијат султанот со бомби, тие се зафаќаат со банката.
Ветеното количество на динамит од Сарафов пристигнува навреме во Цариград, но при неговото пренесување во градот било откриено од полицијата. Меѓутоа во рацете на полицијата попаѓа само ерменецот Козаков, кој како руски државјанин предаден на Русите и испратен во Сибир.
На 14 септември во Цариград, издадени од еден шпион, се апсени Мерџанов, Соколов, Манџуков и Павел Шатев. Мерџанов е измачуван за едно шифрирано писмо од Христо Матов, најдено зад кожата на грбот на еден речник, но маките ги пребродува.
По застапувањето на бугарската влада, турската полиција ги ослободува Соколов Мерџанов и Манџуков со препратување во Бугарија, а Шатев го интернира во неговиот роден град Кратово.
2.3 План за грабнување на персискиот шах
Во 1901 година со свои другари прави обид да го киднапираат персискиот шах, кој што е неуспешен. Потоа е уапсен и обесен во Одрин.
3 Наводи
Сади Беџети

Сади Беџети (Лисец, Тетовско ) — македонски универзитетски професор, ректор на Тетовскиот универзитет и градоначалник на Општина Тетово во периодот 2009-2013.
1 Животопис
Беџети е роден на 1 ноември 1957 година во тетовското село Лисец. Основно образование завршил во Речица, Тетовско, во периодот од 1964 до 1972 година. Средно образование го усовршувал во тетовската гимназија во текот на периодот 1972-1976, додека во 1981 година, тој дипломирал на Медицинскиот факултетот во Приштина. Во 1987 година, тој докторирал во Заводот за анатомија „Драго Перовиќ„ при Медицинскиот факултет во Загреб. На Приштинскиот факултет почнал да работи како асистент, се унапредил во доцент и врвот го достигнал како професор во 2000 година, каде потоа заминал во Тетово и учествува во основањето на Државниот универзитет во Тетово. Во периодот до 2000 година, тој бил декан на Медицинскиот факултет на Тетовскиот универзитет. Во 2007 година, тој станал ректор на Универзитетот во Тетово и во 2009 година, тој станал претседател на меѓууниверзитетска конференција на Македонија. На локалните избори во 2009 година, како кандидат на ДПА, Беџети влегол во вториот круг и станал градоначалник на Општина Тетово. При Фармацевтскиот факултет на ДУТ, тој ги предавал предметите Анатомија на човекот и хистологија со ембриологија на човекот.
2 Библиографија
*''„Односите помеѓу ендопластиката и модуларното организирање на енториналната ареја кај човекот“'' Магистерски труд, Факултет за природно математички науки во Загреб , во 1985.
*''„Цитоархитектонска организација на станичните колумни на енториналниот коретес на човекот“ ("Citoarhitektonska organizacija staničnih kolumni was entorinalnom korteksu čovjeka")''. Докторска теза, Медицински факултет, Универзитет во Загреб, 1987.
* „''Топографските односи на цистична артерија''„ . Praxis Medika, 24 (1983) 1:9-17. (соавтори: Вела А., Бехлули И.)
*''„Односите на А хепатити и нивното клиничко значање“''. Praxis Medika, 26 (1984) 11:3-11 (соавтори: Вела А., Бехлули И., Нурај Б)
* “Hemispheric asymmetry, modular variability and age related changes in the human entorhinal cortex”. Neuroscience (2004, соавтори Simić G., Kelovič Z., Kos M., Grbić K., Hof P.R., Kostović I).
Љубовта се случува

Љубовта се случува (|Love Happens) — американски драма комедија филм од 2009 год. Овој филм е првенче на режисерот Брендон Камп кој филмската тема ја замислил откако и самиот поминал низ период на тага по смртта на неговата мајка: ''“Беше тоа тежок период за мене. Процесот на тага е многу комплексна работа. Оттогаш почнав да ја мислам содржината за овој филм.“''. Во главната женска улога во филмот се појавува познатата глумица Џенифер Анистон.
Критичарите не го сакаа премногу филмот, дури еден гледач на интернет остави порака која гласи дека филмот „Љубовта се случува“ може да се промени и во наслов наречен „Ништо не се случува“. Една критичарка истакнала да се прашуваат многумина зошто Џенифер Анистон ''“продолжува да бира проекти за слободните девојки кои се несреќни во љубовта“''. Заклучно е дека и филмот започна ветувачки, но кон крајот докажува дека не е ништо повеќе од една сапуница. Washington Post објави позитивна критика во која го оценува филмот како'' “подобар отколку што ветува очајниот анслов“'', и го нарекува ''“редок романтичен филм во кој чувствата се многу поважни од љубовта на прв поглед“''.
1 Кратка содржина
Бурк Рајан изгледа ги има сите одговори. Но, само ако прашате милиони негови обожаватели кои измамено ги читаат неговите книги и поминуваат семинари за преовладување на стравот и оптимизам. Во реалноста, тој не е толку сигурен во советите кои им ги дава на другите бидејќи смртта на неговата сопруга го потресила и променила навистина. Но, кога ја запознава цвеќарката Елоис, за првпат останува без текст... Прашањето е дали Бурк ќе допушти ново заљубување и ќе ја згрози својата кариера? А Елоис? Дали после серијата разочарувања конечно го најде вистинскиот?
2 Глумечка екипа
Глумци Ликови
Џенифер Анистон, Елоис
Арон Екхарт, Бурк Рајан
Џуди Грир, Марти
Ден Фоглер, Лејн
Џо Андерсон, Тајлер
The Rasmus

:''Ова е статија за финската музичка група. За шведскиот DJ, видете Rasmus.''
The Rasmus е финска рок група која била оформена во 1994 во Хелсинки додека членовите на бендот биле дел од вишата музичка шлока. Првичните членови на бендот биле Лаури Илонен (водечки вокал/текстописец), Еро Хеинонен (бас), Паули Рантасалми (гитара) и Јане Хеисканен (тапани). Хеисканен го напуштил бендот во 1998 и бил заменет со Аки Хакала.
1 Членови
1.1 Периодично
! | (1994–1998)
|
* Лаури Илонен – вокали
* Еро Хеинонен – бас
* Паули Рантасалми – гитара
* Јане Хеисканен – тапани
(1998–денес)
2 Дискографија
2.1 Студиски албуми
Година, Наслов, Продукција
1996, ''Peep'', Warner Music Финска
1997, ''Playboys'', Warner Music Finland
1998, ''Hell of a Tester'', Warner Music Finland
2001, ''Into'', Playground Music Scandinavia
2003, ''Dead Letters'', Playground Music Scandinavia
2005, ''Hide from the Sun'', Playground Music Scandinavia
2008, ''Black Roses'', Playground Music Scandinavia
2.2 Компилации
Година, Наслов, Продукција
2001, ''Hell of a Collection'', Warner Music Finland
2009, ''Best of 2001–2009'', Playground Music Scandinavia
3 Тури
Години, Тура, Држави, Градови, Концерти
2003, ''Dead Letters Tour'', 29, 107, 296
2005, ''Hide from the Sun Tour'', 36, 110, 249
2009, ''Black Roses Tour''
4 Поврзано
* Алтернативен рок
Сергеј Андреевски

Сергеј Андреевски (Скопје, 1960) — македонски сликар.
1 Животопис
Сергеј Андреевски е син на познатиот македонски писател Петре М. Андреевски и поетесата Светлана Христова-Јоциќ. Андреевски дипломирал на Факултетот за ликовни уметности во Скопје. Покрај тоа, тој бил на повеќе студиски престои во странство: Рим, Нирнберг, Орхус, Париз, Њујорк, Северна Каролина, Имадате, Истанбул, итн.
2 Творештво
Андреевски е претставник на експресионизмот во македонското сликарство, со нагласок врз гестот, примарните бои и егзистенцијалниот карактер на самиот чин на сликање. Тој остварил 400 групни изложби и 53 самостојни изложби во Европа, САД и Азија. Тој е добитник на повеќе национални награди и признанија..
Петар Соколов

Петар Соколов бил анархист и револуционер од Отоманска Македонија, член на Македонскиот таен револуционерен комитет, еден од вдахнувачите на Гемиџиите и деец на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Соколов е роден во 1870 година во Ќустендил, тогаш во Османлиската Империja. Учел во Софија и потоа заминал за Женева да учи и влегува во анархистичката Женевска група.
Женевската група во 1898 година стапнала во допир со луѓе на Внатрешната организација и Врховниот комитет. Следната година со Слави Мерџанов и Петар Манџуков заминале со четата на Гоце Делчев во Македонија, а после во Софија потпаднале под влијание на Борис Сарафов, кој ги финансирал.
Веднаш по снабдувањето со пари, кружокот испратил неколку свои членови во Македонија. За таа цел Слави Мерџанов и Петар Манџуков се вовлекле во Македонија, а Соколов се вовлекол во Одринско.
Кон крајот на 1899 година групата на Мерџанов замислил амбициозни планови: убиство на султанот и атентати на Отоманската банка и Тутунското стопанско друштво во Константинопол.
Мерџанов, Соколов и Манџуков, со претходно тајно одобрените парични средства од Сарафов, заминуваат за Цариград. Обеќаното количество на динамит од Сарафов пристигнува на време во Цариград, но при неговото пренесување во градот било откриено од полицијата.
На 14 септември во Цариград, издадени од еден шпион, се уапсени Мерџанов, Соколов, Манџуков и Павел Шатев. По застапувањето на бугарската влада, турската полиција ги ослободува Соколов Мерџанов и Манџуков со препратување во Бугарија, а Шатев го интернира во неговиот роден град Кратово.
Во 1901 година со свои другари Бугари и Ерменци Соколов прави обид за киднапирање на персискиот шах. Обидот не е успешен. Наскоро потоа Соколов е убиен во битка со турската војска кај Одрин.
Друштво на ликовните уметници на Македонија

Здружение на ликовните уметници на Република Македонија. Формирано во 1946 година од основоположниците на модерната македонска уметност Димитар А. Пандилов, Лазар Личеноски, Никола Мартиновски, Вангел Коџоман и Василие Поповиќ-Цицо. За прв претседател на Друштвото бил избран Никола Мартиновски. Неговата антиципација и континуитет датираат од 1929 година, кога во рамките на Вардарска Бановина било основано „Друштвото на југословенските ликовни уметници“. Во 1930 година кон него се приклучило и новото друштво „Јефимија“ кое од 1933-1941. година ја презела изложбената дејност на ДЈЛУ. На иницијатива на Друштвото е формирано и Уметничкото училиште во Скопје. Од 2019 година претседател е Филип Фидановски.
Друштвото работи на афирмација на ликовното творештво во Македонија, преку организирање самостојни и групни изложби на неговите членови во земјата и во странство. ДЛУМ организира и повеќе традиционални изложби, меѓу кои годишните изложби на графика и цртеж, сликарство мал формат, „Зимскиот салон“ (биенална изложба во Музејот на современата уметност) и годишна ревијална изложба во соработка со Музејот на Град Скопје. Изложбен простор на ДЛУМ е Салонот на Домот на АРМ.
1 Изложби
*„Годишна изложба - функционира од самото основање;
* „Зимски салон“ - озложба која датира од 1991 година, и е со учеството на селектор-куратор од странство и гости учесници од соседните земји.
*„Мал формат - изложба на слики во мал формат со површина 25х25 ;
2 Награди
ДЛУМ ги доделува и следниве награди:
*„Нерешки мајстори“ - за сликарство и континуирано творештво и скулптура;
*„Лазар Личеноски“ - за сликарство;
*„Никола Мартиноски“ - за цртеж;
*„Димче Николов“ (''поранешна'' Моша Пијаде) - за графика;
*„Петар Мазев“ - за сликарство за помлад автор;
*„Јордан Грабул“ - за скулптура и
*„Димитар Пандилов“ - за сликарство мал формат;
*„Гран-при“ - се доделува на изложбата Зимски Салон;
3 Добиени награди
* 2020 - награда „13 Ноември“ за правни лица за 75 години творечка и континуирана работна целина.
Омега-шах

Омега-шах (англиски: ''Omega chess'') — шаховска варијанта, измислена од страна на Даниел МакДоналд во Торонто во 1992 година. Играта се игра на табла со 100 полиња (10х10), со додатни полиња на четирите агли од таблата, на кои на почетокот на партијата се поставени „волшебниците“. Играта се одвива според шаховските правила, со таа разлика што има два нови вида на фигури: „првенци“ (или „шампиони“, во почетната положба се поставени во аглите од таблата) и „волшебници“ (во почетната положба се поставени во четири додадени полиња, косо од аглите од таблата).
Дел од причината за додавањето на новите фигури е да се изедначи бројот на скокачки фигури со бројот на „лизгачки“ фигури по шаховската табла. Волшебникот е измислен, како фигура којашто може да се движи само по полињата со иста боја, што соодветствува со ловецот. Поради додатните полиња во аглите од шаховската табла, оваа варијанта на шах содржи нови тактички можности, вклучувајќи го и матот со два коња.
Омега-шахот е поддржан од страна на некои велемајстори, меѓу кои и Мајкл Род и Алекс Шерцер.
Крсто Лазаров

Крсто Лазаров Иванов (познат и како Коњушки, Коњушкин, Крсто Кумановски или Ставре) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација. Тој бил верен заговорник на бугарската кауза за Македонија. Од 1905 до 1931 година бил кумановски околиски војвода и водел борба против српската пропаганда во Македонија, како и против македонските организации кои се залагале за посебноста на македонскиот народ.
1 Животопис
Крсто Лазаров е роден во 1881 година во село Коњух, Кратовско. Во редовите на ТМОРО, тој пристапил во 1900 година. Од 1901 до 1903 година, тој бил четник во четата на војводата Јордан Стојанов.
Во Илинденското востание како четник, тој учествувал во четата на скопскиот војвода Никола Пушкаров. По востанието е четник во четите на Михаил Чаков и Коста Нунков во Кумановско. На 15 јануари 1905 година (нов стил), во Куманово, тој го убил поп Ташко, водачот на српската пропаганда во Куманово.За време на Балканските војни и Првата светска војна, војува за воспоставување бугарска власт во Македонија. Во 1911 година, Кумановскиот револуционер и борец за слобода на македонскиот народ, Јордан Бесник заминал дури во Софија, лично да ги провери ставовите на Крсто Лазаров-Коњушки и чии наредби тој исполнувал. Таму дошло до жестоки расправии меѓу него и врховистите, кои му објасниле дека треба да се агитира за голема Бугарија, на што одбил секаква соработка со нив и нивниот послушник Крсто Лазаров и неговата бугарофилска чета. Од 1919 до 1931 година, тој кумановски околиски војвода, член на Ванчомихајловистичката ВМРО и водел борба против српската власт.
По бугарската окупација на Македонија во Втората светска војна, во 1941 година се вратил во Македонија и се ставил во целосна служба на бугарскиот окупатор. Одиграл важна улога за Бугарија, бидејќи земал учество во разбивањето на Козјачкиот партизански одред на 17 октомври 1941 година. Поради
тоа, Бојан Зафировски во весникот „Октобрис“ напишал отворено писмо против него. Бил (бугаромански) војвода на Кумановската контрачета со седиште во Матејче, која се борела против македонските партизани.
Кон крајот на 1944 година или во јануари 1945 година, како соработник на бугарскиот окупатор, заедно со уште 50-тина души, се убиени без суд и закопани без трага во Кумановско од страна на македонските државни органи.
2 Наводи
Хамид Тачи

Хамид Тачи (''албански: Hamid Thaçi'', Ваксинце, 1924) — македонски борец и политичар од албанска народност.
1 Животопис
Тачи е роден во кумановското село Ваксинце во 1924 година. Се школувал во Великата медреса во Скопје од 1936 до 1941 година, а потоа завршил гимназија во Приштина. Поради политички прогон, тој бил принуден да го прекине школувањето и се приклучил на НОБ од првата половина на 1943 година како борец, политички комесар на чета на баталјон и на бригада. Бил демобилизиран како капетан на ЈНА. Од 1950 година, тој бил професионален политички работник. Ја завршил Политичката школа во Белград и бил народен пратеник во Соборот на производителите на Народното собрание на НРМ.
Томислав Стојановски - Бомбај

:''За други значења видете на појаснителната страница за Томислав Стојановски''
Томислав Стојановски - Бомбај (Тетово, - починал на ) — македонски политичар и водач на Демократската партија на Македонија.
1 Животопис
Бомбај е роден во Тетово во 1940 година. На универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје завршил Машински факултет. Директор е на енергетското одржување во Комбинатот Тетекс во Тетово. На парламентарните избори во Македонија во 1994 година е во составот на македонскиот парламент. Во 2009 година бил кандидат за градоначалник на Општина Тетово но не успеал да влезе во вториот круг.
Зоран Попоски

Зоран Попоски (Скопје, 1974) — македонски визуелен уметник.
1 Основни биографски податоци
Дигитален уметник и апстрактен сликар. Магистрирал уметност во нови медиуми во Линц, Австрија, а докторирал Студии на културата. Остварил студиски престои во Њујорк, Портланд, Берлин, итн. Добитник е на повеќе меѓународни признанија.
Реализирал 100 самостојни и групни изложби во: САД, Германија, Франција, Италија, Македонија, Австрија, Турција, Словенија, Порторико, Кина, итн. Негови јавни уметнички проекти се прикажани на видео билборди, билборди и плакати во Њујорк, Даблин, Скопје, Хонгконг, итн.
Трансдисциплинарната уметничка пракса на Попоски претставува комбинација од видео, перформанс и дигитални графики, и ги истражува прашањата на лиминалноста и постојаната менливост/продуцирање на идентитетот, територијата и јавниот простор.
Автор е на книга за пресекот на уметноста во новите медиуми и активизмот, „“ (Скопје: Темплум, 2009).
Член е на Друштвото на ликовни уметници на Македонија (ДЛУМ).
2 Наводи
* G. Haagsma, ''Saatchi Online Magazine Critic’s Choice: Top 10 New Media Artists'', , август 2009.
* К. Б., ''Јасна Котеска – предлог за име на скопска улица'', , 25 јуни 2009, 15.
* К. Богоева, ''Денеска е важно каде ти е базата'', , 26 мај 2009, 17.
*''Македонскиот уметник Зоран Попоски награден во Шпанија'', , 27 април 2009.
* В. Величковски, ''Свежо и веќе видено'', , 25 февруари 2009, 18.
* И. Васева, ''Уметничкиот идентитет притиснат од глобализацијата'', , 18 февруари 2009, 21.
* T. Tricarico, ''L’esposizione: D’Alterio e Poposki sulla linea del confine'', Il Mattino, 17 април 2007, 35.
* В. Галевски, ''Зоран Попоски'', Форум плус, 16 март 2007, 40-41.
*''Зоран Попоски меѓу 24 уметници од светот'', , 1 септември 2006, 21.