procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Милован Рајевац

Милован Рајевац (роден на 2 јануари 1954 година, Чајетин) е поранешен српски фудбалер, а сега фудбалски тренер. Тој е селектор на репрезентацијата на Гана.
1 Играчка кариера
Рајевац бил одбранбен играч. Играчката кариера ја започнал во Борец од Чачак, а потоа по една сезона настапувал за Црвена ѕвезда и Војводина. Поминал една година во Америка (Њујорк Ероуз) потоа две повторно во Борец, една во Лунд, Шведска и на крајот се збогувал со активното играње во Слобода од Ужице.
2 Тренерска кариера
Започнал да работи како тренер во Борец од Чачак, потоа го водел клубот Србија од Малме, Ужице Слобода, Прогрес од Франкфурт, Железник, а помошник тренер бил во кинески Пекинг и Црвена ѕвезда, кога на чело на стручниот штаб бил Љупко Петровиќ. персоналот. По оставката на Петровиќ, Рајевац во 2004 година како привремено решение самостојно ја водел Ѕвезда во два натпревари и имал стопроцентен учинок забележувајќи две победи. Бил асистент во катарскиот Ал Сад, а потоа тренер на Војводина и Борец од Чачак.
Рајевац станал селектор на Гана во 2008 година со која постигнал историски успех на СП 2010 во Јужна Африка-пласман во четвртфиналето, иако против Уругвај тогаш најдобрата африканска репрезентација била на прагот од полуфиналето. Во првиот натпревар на Светското првенство во Јужна Африка, Гана со Србинот Милован Рајевац на клупата, ја победиле Србија со 1-0. Претходно, на почетокот на истата година, Гана била финалист на Африканскиот куп на нации со Рајевац на клупата. Таа во финалето била поразена од Египет со 1:0. По големиот подвиг во Јужна Африка, Рајевац ја напуштил Гана на 8 септември и заминал во Ал Ахли (Саудиска Арабија), а во 2011 година бил кратко време селектор на Катар, бидејќи бил сменет по поразот на пријателски натпревар со Индија (1:2) и идентичен резултат од Виетнам на гости, во квалификациите за СП 2014 година во Бразил. Во септември 2021 година, по втор пат во кариерата, бил назначен за селектор на репрезентацијата на Гана. По неуспехот на Африканскиот куп на нации 2022 година, каде Гана завршила на последното место во групата со Мароко, Габон и Коморите, Рајевац бил сменет од селекторската функција.
3 Награди
* Најдобриот српски тренер во 2010 година години во изборот на ФСС.
Eзеро Дубоки Поток

Езерото Дубоки Поток е вештачко езеро на територијата на општина Бараево. Оддалечено е од Белград околу 35 километри.
1 Одлики
Акумулацијата ''Дубоки Поток'' е изградена во почетокот на деведесеттите години на 20 век на истиот поток кој е притока Барајевска река, на само два километри од центарот на Барајево. Со изградбата на земјена брана, со висина од 15 метри и должина од 145 метри, се создаде акумулација со површина од 7,2 хектари, со корисен волумен од 170.000 кубни метри. Акумулацијата е изградена во рамките на Водостопанската основа на општина Бараево.
Целта на акумулацијата е задржување на поплавниот бран и одбрана од поплави населените места, сообраќајот (патишта, железници) и земјоделското земјиште во сливот. Поради интензивната изградба на населбата Бараево, била исклучена можноста за лоцирање на акумулацијата на главниот тек на Барајевска Река, па решението било најдено во изградба на мала брана и акумулација на притоката Дубоки Поток. Имајќи го предвид фактот дека акумулацијата се наоѓа во непосредна близина на населбата, се отвора можност за нејзино користење заради одмор и рекреација, а со тоа се подобрува и основата за развој на туризмот.
2 Поврзано
* Список на езера во Србија
Стефан Милошевиќ (фудбалер, роден 1995)

Стефан Милошевиќ (Пожаревац, 7 април 1995) е српски фудбалер кој моментално настапува за екипата на Спартак од Суботица.
1 Статистика
1.1 Клупска статистика
+Натпревари и постигнати голови во различни клубови и различни сезони, Клуб, Сезона, Лигашки натпревари, Национален куп, Континентални натпревари, Останати натпревари, Вкупно
Лига, Натпревари, Голови, Натпревари, Голови, Натпревари, Голови, Натпревари, Голови, Натпревари, Голови
Спартак од Суботица, 2013/14., Српска Суперлига, 15, 0, 2, 0, —, —, 17, 0
2014/15., 26, 0, 1, 0, —, —, 27, 0
2015/16., 30, 5, 4, 0, —, —, 34, 5
Црвена ѕвезда, 2016/17., Српска Суперлига, 2, 0, 2, 0, 0, 0, —, 4, 0
2017/18., —, 0, 0, 0, 0, —, 0, 0
Вкупно, 2, 0, 2, 0, 0, 0, —, 4, 0
Спартак од Суботица, 2017/18., Српска Суперлига, 3, 0, —, —, —, 3, 0
2018/19., 33, 2, 2, 0, 4, 0, —, 39, 2
2019/20., 24, 0, 0, 0, —, —, 24, 0
2020/21., 21, 2, 2, 0, —, —, 23, 2
2021/22., 7, 1, 0, 0, —, —, 7, 1
Вкупно, 159, 10, 11, 0, 4, 0, —, 174, 10
Вкупно во кариерата, 161, 10, 13, 0, 4, 0, —, 178, 10
Никифор Григора

Никифор Григора (околуво — околуво ) ― византиски историчар, дипломат и научник.
1 Животопис
Образованието го започнал во родната Хераклеја на Понт, а го завршил во Константинопол. Со своите реторички настапи и познавања од областа на астрономијата, ги придобил симпатиите на императорот Андроник II Палеолог. Се знаимавал со образовна, научна и дипломатска дејност. Имал широки познавања од сите тогаш познати науки. Неговиот богат научен опус опфаѓа дела од повеќе области: филозофија, астрономија, теологија, математика, музика и историја.
Посебно значење има неговото капитално историографско дело ''Римска историја'' во 37 книги, во која е опфатен периодот од 1204 до 1359 година. Трудот претставува драгоцен извор за македонската историја во 13 век и во првата половина на 14 век. Во него се презентирани податоци за борбите водени помеѓу Епир и Никеја, помеѓу Византија, Србија и Бугарија за превласт во Македонија и за хегемонија на Балканот, како и податоци за почетоците на турското присуство на Балканот и во Македонија.
2 Македонија и Македонците во делото на Никифор Григора
Македонија и Македонците се споменати во повеќе наврати во делото на Никифор Григора.
Ташо Гушев

Ташо Гушев - Маки ( во , Солунски Вилает, Османлиско Царство — во ) ― македонски партизан, учител, борец за права и слобода на Македонија, учесник во НОВ во Егејска Македонија, како и Граѓанската војна во Грција.
1 Животопис
Во 1941 година се приклучил на во движењето на отпорот против фашизмот. Од 1947 година, бил политички комесар на Штабот на ДАГ за планината Пајак и Кајмакчалан, а потоа политички комесар на Осумнаесеттата бригада на ДАГ. Бил член на главниот одбор на НОФ и член на Претседателството на организацијата на Македонците од егејскиот дел на Македонија - „Илинден“. Приврзаник и доследен спроведувач на политиката на КПГ во однос на македонското национално прашање.
2 Поврзано
* Ефтимија Гушева - Пача
Трка околу Фландрија 2020

Трка околу Фландрија 2020 — 104. издание на велосипедската еднодневна трка Трка околу Фландрија, која се одржала на 18 октомври како дваесетти настан во сезоната на Светската турнеја. Трката започнала во Антверпен и завршила во Ауденарде, Белгија, протегајќи се на 241 километар. Матје ван дер Пул од Холандија ја освоил трката пред Белгиецот Ваут ван Ерт.
Трката првично била закажана да се одржи на 5 април 2020 година како 14. настан во сезоната на Светска турнеја, но била одложена поради пандемијата на КОВИД-19 На 17 март 2020 година организаторите на трката објавиле дека трката нема да се одржи на планираниот датум; на 5 мај била повторно закажана за 18 октомври. Машката трка била малку намалена во растојание поради непредвидениот крај на сезоната и со цел да одговори на интензивниот октомвриски распоред.
1 Екипи
Бидејќи Трката околу Фландрија е настан од Светската турнеја, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Шест професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Трка околу Фландрија 2021

Трка околу Фландрија 2021 — 105. издание на велосипедската еднодневна трка Трка околу Фландрија, која се одржала на 4 април како дванаесетти настан во сезоната на Светската турнеја. Трката започнала во Антверпен и завршила во Ауденарде, Белгија, протегајќи се на 254,3 километри.
1 Екипи
Бидејќи Трката околу Фландрија е настан од Светската турнеја, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Шест професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи. Од нив, само , настапила со шест возачи отколку максимални седум возачи. Од вкупно1 174 возачи завршиле 113.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Ефтимија Гушева

Ефтимија Гушева - Пача ( во , Воденско — најверојатно во ) ― македонска партизанка, борец за права и слобода на Македонија, учесник во НОВ во Егејска Македонија, како и Граѓанската војна во Грција.
1 Животопис
Се вклучила во борбата уште во 1944 година, во редовите на ЕАМ и КПГ. Важела за смел борец. Во Граѓанската војна, била член на Окружниот одбор на Земјоделската партија на Грција за Воденско. Во 1947 година, работела во Солун под многу тешки услови во движењето на отпорот. Истата година била уапсена ѝ од Воениот суд на Грција била осудена на смрт. Одбила да даде изјава за покајување. Кога ја носеле на стрелање, заедно со групата осуденици, пеела и ги бодрела другите.
2 Поврзано
* Ташо Гушев
Бељаница

Бељаница — една од најголемите варовнички планини во источна Србија. Се наоѓа помеѓу сливот на реката Млава и долината Жагубичка на север и сливот на реката Ресава на југ. Се протега од запад кон исток во должина од 24 километри, со просечна ширина од околу 12 километри. Зафаќа површина од 309 км<sup>2</sup>, од кои 246 км<sup>2</sup> е посебен карстен релјеф во варовник.
Северниот дел е висорамнина со многу дупки, заливи и слепи долини (Бусовата, Речко со бездна длабока 150 метри). Јужниот дел е карпест, варовнички гребен Бељаница (1.339 метри), кој во стрмен дел паѓа во клисурата на реката Чемерница, десна притока на реката Ресава. Во сртот има бројни пештери, од кои најголема е Голема Атула (560 метри). Во подножјето на гребенот се наоѓаат Мало и Големо Врело, а во подножјето на северниот раб Врело Млаве кај Жагувица.
1 Одлики
Бељаница е планина богата со вода, подземни и површински текови. Посебно се интересни површинските текови со голем број на реки и потоци понорници. Водата во сите текови е чиста и може да се пие од водотеците.
Бељаница во спелеолошките кругови е многу позната како исклучително богата со спелеолошки предмети. Најпозната пештера е Ресавска пештера, која е уредена за поединечни или колективни посети и е отворена во текот на целата година. Покрај Ресавската пештера, постојат и голем број на пештери богати со сите видови на пештерски накит.
Пештерите со исклучителна убавина се Јеларче, Пионирска пештера, Влашка пештера и Ивков понор, а особено се издвојуваат Извидничката пештера, која по време на настанување и богатство со накит не заостанува зад Ресавската пештера и Голема Атула, како спелеолошки објект од особено значење.
Всушност, Големата Атула не е целосно истражена, а најновите истражувања дозволиле постоење на продолжеток на западниот канал. Во последните истражувања на пештерската фауна откриени се посебни видови на непигментирани стоногалки, кои се вид непознат вид за науката.
Убавината на планината Бељаница ја надополнуваат кањоните на реките Ресава и Клочаница.
На надморска височина над 700 метри постојат голем број на колиби во кои живеат мештани од околните села, кои прават сирење со исклучителен квалитет.
Врвниот дел на планината го сочинуваат пасишта. Самиот врв (1.339 метри) е карпест, поради неговата белина, над падините покриени со букова и дабова шума, се претпоставува дека планината го добила името. На јужната падина на планината се наоѓа водопадот Голем Бук.
Микроклимата на Бељаница е чиста континентална, така што во зима е неопходна зимска опрема за моторни возила.
2 Планинарско друштво
Во делот на планината Бељаница во Свилајнац е основано Планинарското друштво „Бељаница“ со долга традиција, а нивниот планинарски дом „Суваја“ се наоѓа на влезот во кањонот на реките Ресава и Суваја, во близина на хидрокомплексот Лизине.
3 Галерија
Марковачко Eзеро

Марковачко Езеро — вештачко езеро кое наоѓа во селото Марковац, 6 километри јужно од центарот на Младеновац и 60 километри од центарот на Белград, во подножјето на планината Космај. Долго е 1.000 метри и широко 500 метри и зафаќа површина од 16 хектари.
1 Историја
Марковачкото Езеро е една од најстарите белградски вештачки акумулации. Создадено е во средината на 60-тите години на 20 век, со изградбата на брана на реката Кошарна во 1965 година, за потребите на системот за наводнување во близина на земјоделскиот комплекс и Јаболкарата. Во исто време е започнато и порибување. Акумулацијата постепено се полнела, така што во 1969 година, езерото го достигнало својот максимум, кога неговата должина била околу 1.500 m и ширина околу 200 m, додека најголемата длабочина била околу 12 метри. Со текот на времето, поради таложење на тиња, нивото на водата се намалило.
2 Инфраструктура
До Марковац се стигнува по регионалниот пат Р-202 Младеновац - Аранѓеловац. Езерото има 2 приоди: едниот поблиску до Младеновац, а другиот од страната на Аранѓеловац, кој е помалку уреден. Патот до брегот на езерото е асфалтиран и добро обележан со патокази. Езерото е опремено со добра придружна инфраструктура, погодна за планинари, кампери, спортисти, рибари и ловци.
На езерото има патека за веслање. Во близина има трим-патека, и има неасфалтирана пешачка патека околу речиси целото езеро. На брегот има угостителски објекти, неколку ресторани, мотел, бунгалови и авто-камп,
Со езерото стопанисува Здружението за слатководно рибарство „Рибарство Дунавац“ од Костолац и „Србија-центар“.
3 Флора и фауна
Езерото се наоѓа во областа на дабови, церови и багремови шуми
Застапени се речиси сите видови слатководни риби: крап, сом, штука, карас, платика, смуѓ, амур, толстолобик, писа, црвеноперка, кауглер, костреш, златен караш, сончева рипка и цвегрлан. Риболовната служба користи специјални стапици за да ги истребува цвергланите кои го уништуваат рибниот подмладок.
Во самата вода и во обраснатите делови од брегот може да се видат диви патки, чапји, водомари, штркови. Во околните шуми живеат зајаци, лисици, фазани, потполошки, а понекогаш може да се видат срни, кои доаѓаат да се напојат.
4 Риболов
Риболов е дозволен само од брегот. На езерото можеш да се лови со риболовна дозвола која важи за цела Србија, за некомерцијални води. Се лови најмногу со 3 прачки, се хранат само со ракета, рачно, а не се дозволени чамци, како и поставување на пловки. За езерото важат строги правила за риболовно-еколошка етика. Во согласност со прописите, дозволено е носење три килограми благородна и пет килограми бела риба, а за риболов е потребна годишна дозвола и плаќање на комуналната такса, со претходна навремена најава.
Во текот на сезоната на езерото може да има до 50 рибари. Има и организирана патека за натпреварувачки риболов, па на езерото често се одржуваат натпревари на различни риболовни техники на кои учествуваат врвни спортски риболовци од цела Србија и регионот. Најголеми уловени риби биле сом од 36 кг, амур од 22,5 кг и крап од 17,5 кг.
5 Поврзано
* Список на езера во Србија
Освојување на слободата

„Освојување на слободата“ (српски: ''Освајање слободе'') — југословенски филм од 1979 година во режија на Здравко Шотра. Главните улоги ги играат: Радко Полич, Иво Грегуријевиќ, Гордана Косановиќ, Радош Бајиќ и Милан Пузиќ.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива по завршувањето на Втората светска војна, кога целата земја е разурната. Главните ликови во филмот ја бараат смислата на животот во неуморната работа за обнова на земјата, во борбата со остатоците од старите општествени односи, во потрагата по преживеаните и во воспоставувањето на тоталитарниот режим...
Пркосната делта

„Пркосната делта“ (српски: ''Пркосна делта'') — југословенски филм од 1980 година во режија на Весна Љубиќ. Главните улоги ги играат: Иван Клеменц, Јадранка Матковиќ, Спасо Папац, Горица Поповиќ, Анте Вицан, Саша Селениќ, Боро Беговиќ.
1 Синопсис
Во филмот се опишува состојбата во едно сиромашно мало место во Херцеговина, на делтата на Неретва, кон крајот на 18 век. Селото страда од честите поплави, како и разни војски кои минуваат низ него. Една жена е убедена дека проблемот со поплавите може да се реши со пробивање тунел низ кој вишокот на водата би се пренесувал во морето. Додека војските минуваат низ местото, традицијата полека изумира...
До коска

„До коска“ — српски филм снимен во 1997 година што го режирал Слободан Шкерлиќ, а сценариото го напишал Срѓа Анѓелиќ. Ја опишува 1996 година во Белград, каде што расте поколение на млади луѓе што не знаат никакви правила и чиј пример се месните злосторници.
1 Содржина
Белград, 1996 година, уништен од корупција, криминал и непремостливата разлика меѓу богати и сиромашни, е сцена на крвава пресметка меѓу криминалниот шеф и неговите ученици.
Главниот јунак на филмот, кој го игра Никола Ѓуричко, е Мали, 17-годишен млад човек кој работи за Ковач (го игра Лазар Ристовски), поранешен гангстер што своето богатство го заработил во Србија на Милошевиќ за време на распадот на Југославија. и посткомунистичката транзиција и сега ужива како успешен стопанственик. Во време кое се одликува со речиси целосно отсуство на морал од општеството, постојат само два типа на луѓе кои уживаат во добар живот - блиски до режимот и криминалци. Еден од најуспешните српски мафијаши, со години заработил доволно пари за луксузни вили, скапи автомобили и секси љубовници. Тој е пример за многу млади и сиромашни Срби кои влегоа во „бизнисот“ благодарение на него.
Во еден момент, бесен на сопствената сиромаштија, Мали импулсивно одлучува да го киднапира својот шеф и со помош на својот пријател Симке (го игра Небојша Глоговац) да му ги изнуди сите пари. Тие доживуваат своевидно просветлување по дваесет часа пеколни игри и агонија. Но, и кога Ковач е изложен на страшни маки, тој одбива да го стори тоа, а во меѓувреме неговите соработници ги мобилизираат сите ресурси на белградското подземје за да го најдат и ослободат, што ќе доведе до неизбежно крвопролевање. Конечно, полицијата пристигнува на местото на злосторството.
2 Улоги
+, Глумец, Улога
Лазар Ристовски, Ковач
Никола Ѓуричко, Мали
Небојша Глоговац, Симке
Бојана Маљевиќ, Маја
Борис Миливојевиќ, Вук
Никола Којо, Муса
Горан Султановиќ, Мирољуб
Весна Тривалиќ, Швеца
Зоран Цвијановиќ, Крпа
Мира Бањац, сладоледџика
Владан Дујовиќ, дизелаш
Слободан Ќустиќ, Шваба
Драган Зариќ, Шмига
Марко Бачовиќ, Паша
Александар Бошковиќ, Снајпер
Горан Радаковиќ, Лаки
Небојша Бакочевиќ, Елред
Гордан Кичиќ, Ерцег
Срѓа Анѓелиќ, продавач
Бранислав Зеремски, возач
Саша Али, Јовиќ
Лазар Киски, Пигле
Марко Јоциќ, Гиле
Марко Урошевиќ, Дича
Михајло Јовановиќ, Шаца
Милан Чучиловиќ, Јапи
Лука Бошковиќ, Див
Иван Пејковиќ, Шваца
Станоје Дрмак, Симке
Горан Реџепи, Џејк
Милош Вуковиќ, полицаец
Душка Чавчиќ, девојка
Душан Ерцеговац, стопанственик
Роман Гершек, рејвер
Игор Перовиќ, рејвер
Лука Стабловиќ, мал Мали
Ѓак Дабижа

Ѓак Дабижа ― средновековен писател.
Работел во Виргинскиот манастир „Свети Ѓорѓи - Горг“, што се наоѓал во Виргино Брдо кај Скопје, на преминот од 13 во 14 век. На барање на српскиот завојувач крал Милутин, во 1300 година, ја напишал повелбата за Виргинскиот манастир, специјална грамота со која се потврдува дотогашниот имот на манастирот. Автор е ѝ на други ракописи за истиот манастир.
1 Поврзано
* Виргински манастир
Езеро Очага

Езерото Очага е вештачко езеро на територијата на општина Лазаревац, во околината на Лазаревац, шеесет километри од Белград, од десната страна на Ибарската магистрала. Се наоѓа во рамки на Спортско-рекреативниот центар „Колубара“ и настанало со уредување на површинска девастација на Рударскиот базен за лигнит „Колубара“. Постојат Нова и Стара Очага.
1 Нова Очага
Езерото е направено за капење и има бетонско дно. Длабочината му е 6 метри и има капацитет од околу 6.000 капачи дневно. Во едниот дел се наоѓа уредена плажа со каменчиња. Се снабдува со изворска вода, која секојдневно се филтрира и контролира.
Езерото го краси вештачки гејзер за чија изградба поради променливото ниво на водата се применети атипични решенија. Постојат две олимписки скокалници на по три нивоа и воден тобоган со базен. Во езерото може да се игра ватерполо и кошарка во вода. Во близина се направени и терени за одбојка на песок и мал фудбална трева. За деца постои посебно игралиште направено од природни материјали.
Околу целото езеро има патека за прошетка, уредени зелени површини, големи дабови, околу кои се засадени цветни саксии. Поставени се клупи со маси, како и ресторан, чија градина излегува на брегот на езерото. Пред езерото има одличен паркинг за сите посетители.
Целиот комплекс е осветлен . На платото покрај езерото се одржуваат културни манифестации: концерти, забави, натпревари и сл., поради што езерото станало еден од центрите на јавниот живот на Лазаречанити. Езерото е особено посетено во летните месеци.
Иако има риби, од најмали, до капитални примероци на тревни крап, риболовот не е возможен, бидејќи рибите служат за воспоставување рамнотежа на екосистемот. Риболов е дозволен само од другата страна на оградата, во езерото Стара Очага.
2 Стара Очага
Езерото Стара Очага се наоѓа во продолжение, северно од Нова Очага. Долго е 800 метри а широко околу 40 метри и има форма на канал. Наоколу се направени банкини, брегот е исчистен, а езерото е исчистено од кал и гранки, така што е исклучително чисто. Вештачки било порибено со крап и амур, а во него живеат и голем број на примероци на бела риба како што се карас, деверика, бодорка. Во околината живеат штркови и чапји.
Езерото е погодно за риболов. Годишната риболовна дозвола може да се набави во просториите на Риболовното друштво „Колубара“ во центарот на Лазаревац, а дневната дозвола може да се купи на самото езеро.
3 Поврзано
* Список на езера во Србија
Савско Езеро

Савско Езеро — микроакумулација која се наоѓа внатре во урбаната целина на градот Белград кај Ада Циганлија. Од центарот на Белград е оддалечено 4 км. Територијално припаѓа на централната белградска општина Чукарица.
1 Формирање на езерото
Савското езеро претставува некогашен десен ракав на реката Сава кај Ада Циганлија. Формирањето на Савското езеро започнало во 1957 година, откако Народниот Одбор на градот Белград формирал Дирекција за изработка на Рекреативен центар Ада Циганлија.
Младен Миловановиќ

Младен Миловановиќ (Ботуње кај Крагуевац, околу 1760 - Очка гора на Златибор, 1823) бил војвода од Првото српско востание, соработник на Караѓорѓевиќ и водач на неговата партија; член (од 1805 година) и претседател 1808 - 1809 година. Управен совет српски, воен министер и вицепремиер Управен совет 1811 - 1813 година. По потекло од Дробњак.
1 Биографија
Пред востанието од 1804 година Младен Миловановиќ. бил богат трговец со стока и како еден од ретките писмени луѓе во тоа време бил познат не само по своето богатство, туку и по својата разумност и елоквентност. Поради тоа бил затворен за време на колењето на кнезовите, но муслиманите од Крагуевац се плашеле веднаш да извршат смртна казна. Штом започнало востанието, Караѓорѓе Петровиќ, слушајќи за судбината на Младен, им испратил порака на муслиманите да го ослободат Младен, а за возврат тој да ги ослободи заробените Турци. Кога се нашол на слобода, Младен веднаш им се придружил на востаниците. Младен како почитуван човек веднаш почнал да зазема високи позиции во востаничката Србија, па бил и војвода, советник, воен министер и премиер. Исто така, си го зголемил имотот, па станал најбогат човек во Србија. Тоа од една страна му донело почит, а од друга страна ги провоцирало луѓето на отпор. Во внатрешните расправии, ниту еден голем старешина немал толку непријатели како него, но сепак успеал да издржи додека востанието не пропаднало. Како војвода бил заслужен за ослободувањето на Крушевац во 1806 година.
Од друга страна, некои го обвинувале за поразот на српската источна војска во 1809 година, како и дека со промена на воениот план придонел за пропаѓање на востанието од 1813 година. По распадот на Србија во 1813 година, отишол во Срем, а оттаму бил одведен во Брук на Мура. Потоа се населил во 1814 година во Хотин во Бесарабија, каде што останал до 1821 година.
Во јуни 1815 година, како повереник на српските емигранти од Бесарабија, преку Виена заминал во Париз, а по ослободувањето, стариот мајстор Младен во 1822 година се преселил во Шумадија. Младен во тоа време престојувал во дворот на кнезот Милош во Крагуевац. Кога Младен дознал дека турскиот везир Марашли Али-паша бара негово апсење, тајно се обидел преку Златибор да се пресели во Црна Гора.
2 Смрт
Убиен е во април 1823 година, на Златибор, како гостин на сердар Јован Миќиќ. Во Крагуевац, принцот Милош му го доверил Младен Миловановиќ на Сердар Јован Мичиќ за да го придружува до Лима и да го пренесе во Црна Гора. Меѓутоа, момчињата на Миќиќ Леко и Симо Ковач го убиле во Очка гора на Златибор во наводен обид да избега, а неговото тело било фрлено во блиската пештера Звекара; телото потоа било изгорено.
Полексија Караѓорѓевиќ

Полексија Караѓорѓевиќ (Влашка, 26 февруари 1833 - 5 декември 1914) — ќерка на кнезот Александар Караѓорѓевиќ и кнегињата Персида.
1 Биографија
Родена е во Влашка од татко Александар Караѓорѓевиќ (1806-1885) и мајка Персида, родена Ненадовиќ. Семејството Караѓорѓевиќ постои од 1817 година до 1831 година живеела во Хотин, а потоа во Влашка до 1839 година. Тие дошле во Србија во октомври 1839 година и Александар во април 1840 година стапил во воена служба како помошник на принцот Михаило Обреновиќ.
Александар бил избран за принц на Србија во 1842 година, а по две години се преселил во дворот, во куќата купена од Стојан Симиќ. Полексија пораснала со две години помладата сестра Клеопатра (1835-1855). Приватно образование стекнала во младоста.
Полексија се омажила во 1849 година за Константин Николајевиќ. Во 1852 година, младиот пар отпатувал во Цариград. Откако нејзиниот татко паднал од власта, таа останала со сопругот во Белград до 1862 година, а потоа патувала низ Европа.
Во овој брак се родени шест деца, од кои се паметат пет:
Име, слика, Дата на раѓање, датум на смрт, брачен другар
Никола Николајевиќ, 1873 година
Александар Николајевиќ, 1856 година, 1903 година
Ѓорѓе Николајевиќ, 1859 година, 1882 година
Персида Николајевиќ, 1860 година, 1945 година, Бортолото
Катарина Николајевиќ
По смртта на нејзиниот прв сопруг во 1877 година, се омажила за Александар Прешер.
Принцезата Полексија Караѓорѓевиќ починала на 5 декември 1914 година.
2 Семејство
2.1 Брачен другар
Име, слика, Датум на раѓање, датум на смрт
Константин Николајевиќ, 1821 година, 1877 година
3 Поврзано
* Караѓорѓевиќи
Персида Караѓорѓевиќ

Персида Караѓорѓевиќ (Бранковина, 15 февруари 1813 - Виена, 17 март 29 март 1873) — била сопруга на владејачкиот кнез на Србија, Александар Караѓорѓевиќ.
1 Биографија
Потекнувала од угледно семејство Ненадовиќ од Бранковина кај Ваљево. Таа е внука на првиот српски министер за полиција и војвода Јаков Ненадовиќ и ќерка на Јеврем Ненадовиќ и Јованка. Таткото на Јованка бил војводата Младен Миловановиќ. Со претприемничка и темпераментна личност по природа, принцезата Персида била главен советник на нејзиниот сопруг.
Со принцот Александар имала десет деца: ќерките Полексија, Клеопатра, Јелена и Елизабета и синовите Алексиј, Светозар, Андреј (сите тројца починале како деца), Петра, Ѓорѓе и Арсен.
Таа е единствената жена што го носител на турскиот орден на Падишах.
2 Семејството
2.1 Сопружник
Име, сликањето, Дата на раѓање, датум на смрт
принц Александар, 11 октомври 1806 година, 3 мај 1885 година
2.2 Деца
Име, сликањето, Дата на раѓање, датум на смрт, брачен другар
Принцеза Полексија, 1 февруари 1833 година, 5 декември 1914 година, Константин Николајевиќ ; Александар Пречерн
Принцеза Клеопатра, 26 ноември 1835 година, 13 јули 1855 година, Милан Петронијевиќ
Принц Алексеј, 23 март 1836 година, 21 април 1841 година, умрел во детството
принц Светозар, 1841 година, 17 март 1847 година, умрел во детството
Кралот Петар I, 29 јуни 1844 година, 16 август 1921 година, Принцезата Зорка
Принцеза Елена, 18 октомври 1846 година, 26 јули 1867 година, Ѓорѓе Симиќ
Принцот Андреј, 15 септември 1848 година, 12 јули 1864 година, починал во младоста
Елизабета Караѓорѓевиќ, 27 февруари 1850 година, 1 јуни 1850 година, умрел во детството
принц Ѓорѓе, 11 октомври 1856 година, 5 јануари 1889 година, Тој не се ожени
Принц Арсен, 16 април 1859 година, 19 октомври 1938 година, Грофицата Аурора Павловна Демидова
3 Политички и културни активности
Нејзиното влијание се чувствувало во Србија во тоа време и во политиката и во културата. Со своите добронамерни интервенции и проширувањето на семејството Ненадовиќ, таа придонела за падот на принцот во 1858 година.
Со неа е поврзано и основањето на првиот српски театар во 1847 година. Султанот Абдул Маџид ѝ доделил Голем орден од 1864 година за нејзината добротворна работа, хуманост и културни активности. За тогашниот живот на главниот град значајни биле честите уметнички настани што таа ги организирала.
4 Добротворни работи
На нејзина иницијатива е изградена црквата Свети Илија во Сокобања. Таа подарила скапоцен крст на црквата Вознесение Господово во Мионица.
Гарево

Гарево (српски : Гарево) е едно од селата во Србија во близина на Велико Градиште . Во Гарево има околу 70 куќи, а селото има многу мало население. Поголемиот дел од населението на Гарево има алтернативен престој во Австрија, Германија или Франција и живее во Гарево само за лето. Во овај предел Гарево било со векови, во почетокот се викало Селиште, но по страшните поплави граѓаните се преселиле во селото на исток.
Големо Лаоле

Големо Лаоле (српски:. ''Велико Лаоле'') е едно од селата сместени во општина Петровац на Млави во Србија .
1 Опис
Компактна селска населба од збиен тип, во источното подножје на гредата на Сопот, на стариот антички пат (141 метри) од Виминациум до Хореум Марги, 7 километри јужно од Петровац на Млави. Површината на атарот е 2.679 хектари. Во околината и селото има неколку извори: Баба Љубин кладенац, Смрдан, Стубањ, Брестина и др., од кои последниот се смета за лековит. Припаѓа на старите села.
Населението е српско (слави Св. Никола, Св. Јован, Св. Олимпија, Митровдан, Петковица и др.; Спасовен завет.
Витовница

Витовница претставува село сместено во општина Петровац на Млави во Србија . Ова село било родно место на значајниот српски духовен писател старец Тадеј кој е роден во 1914 година како Томислав Штрбуловиќ. Во селото се наоѓа и Витовничкиот манастир на Српската православна црква. Старец Тадеј бил игумен во Витовничкиот манастир од 14 април 1962 година до крајот на март 1972 година. Неговиот гроб се наоѓа во манастирот.
1 Опис
Поранешна фармерска сточарска, рурална населба од збиен тип, на (230 метри) на бреговите на реката Витоница (48 километри), на нејзиниот излез од тесната клисура и на падините на Фаца Манастир, Урлај и Чукар (380 метри) , 12 км источно од Петровац на Млави . Површината на атарот е 2.717 хектари. Во селото и атарот има шест посилни извори: Васиљин, Будимиров, Сименов кладенац, Црни извор.
Археолошките наоди (парчиња згура, стари рударски алатки и др.) на локалитетите Витовница Летиште и Појана Кушењ укажуваат на значајна рударска активност (сребро, олово, железо) во античко време. Потеклото и името на селото се поврзани со Витовничкиот манастир, кој, според традицијата, го изградил кралот Милутин.
Јазици во Војводина

Јазици кои се зборуваат во српската покраина Војводина вклучуваат јужнословенски јазици (на српско-хрватски, Буњевац, Сокац, Македонски, Словенија, Бугарија), Западно словенски јазици ( Словачка, Полска и Чешка ), Источно словенски јазици (Украина, Русија), Унгарски, Романски, Германски, Ромски, Албански и други.
1 Историски преглед
Не е познато кои јазици се зборувале на територијата на денешна Војводина во палеолитот и неолитот. Првите говорители на индоевропските јазици пристигнале тука во 4200 година п.н.е. и откако се појавиле првите пишани траги за овој регион, постојат податоци за говорители на различни индоевропски јазици кои живееле на овие простори, вклучувајќи ги и говорителите на тракиски, илирски, келтски, ирански. и курзивни гранки на индоевропското јазично семејство. Подпаѓањето под Римската Империја довело на овие простори говорители на турски и германски јазици. Зборувачи на јужнословенски јазици се населиле во областа во 6 век, додека говорителите на унгарски се појавиле во 9 век. Османлиското освојување на регионот во 16 век довело на оваа област говорители на турски, ромски и други јазици, додека хабсбуршкото освојување на крајот на 17 и првата половина на 18 век ги довело овде говорителите на германски, словачки, русински, чешки, украински и други јазици. Во последниве години, има зголемен број на говорници на кинески јазик .
1.1 Попис од 2011 година
Според пописот од 2011 година, главните јазици што се зборувале во Војводина биле:
* Српски : 1.485.791 (76,91%)
* Унгарски : 241.164 (12,48%)
* Словачки : 47.760 (2,47%)
* Ромски : 27.430 (1,42%)
* Романски : 24.133 (1,25%)
* Хрватски : 14.576 (0,75%)
* Руски : 11.154 (0,58%)
2 Употреба на јазиците на малцинствата
Покрај српскиот, кој е официјален јазик во целата земја, има пет регионални јазици во официјална употреба од страна на покраинската администрација во Војводина: Унгарски, Романски, Словачки, Руски и Хрватски . Српскиот јазик се користи во сите општински влади, додека јазиците на малцинствата се користат во избраните општински влади. Српскиот јазик со кирилско писмо е во официјална употреба во сите 45 општини во Војводина, додека српското латинско писмо е во официјална употреба само во 23 од 45 општини. Унгарскиот јазик е во официјална употреба во 29 општини, словачкиот во 12, романскиот во 9, русинскиот во 6 и хрватскиот и чешкиот во по 1 општина (сепак, чешкиот јазик не е официјален на ниво на провинција).
Радио телевизијата на Војводина, јавниот сервис во покраината, емитува програма на 10 јазици: српски, унгарски, словачки, руски, романски, буњевац, украински, ромски, хрватски и македонски. Одредени ТВ емисии се преведени и на знаковен јазик .
3 Карти
4 Поврзано
* Јазици на Србија
Вошановац

Вошановац претставува село сместено во општина Петровац на Млави во Србија .
1 Опис
Аграрна рурална населба од збиен тип, на (155 метри) од долинските страни на Бучинскиот поток, десна притока на Чокордин (28,7 километри) и падините на Кошица и Чукар, 13 километри југозападно од Петровац на Млави. Површината на атарот е 1.016 хектари. Најпознат извор (бунар) во околината е Точак, а во селото Кладенац под Косом, Живадиновски и Милошев кладенец, Општинска чешма, Љубисављев, Милетин, Бугарски и Радосављев кладенец. Поделена е на две главни физиономски единици со седум „маала“: Горна (Живадиновска, Бранковска и Бањска маала) и Доња (Зеленковиќска, Бугарија, Краина и Влашка маала). Значајни се трагите од антиквитети (остатоци од темел на непознат слој во местото Селиште, кое мештаните го нарекуваат „Црквиште“).
Бојанско Езеро

Бојанското Езеро (бугарски: Боянско езеро) ― вештачко езеро во планината Витоша во близина на главниот град на Бугарија, Софија. Се наоѓа на 1,5 км југоисточно од софиската населба Бојана.
Во почетокот Бојанското Езеро било бара. Подоцна била преобразена во езеро со воспоставувањето на витошкиот аквадукт над Софија во 1906 година. Во витошкото езеро можат да бидат најдени крастави жаби од семејството Bufonidae, водни жаби од семејството Ranidae и северногребенести тритони, еден вид Salamandridae. Езерото има површина од приближно 2000 квадратни метри, а се наоѓа на 1027 метри надморска височина.
1 Местоположба
До Бојанското Езеро може да се стигне за 40 минути пешачење со просечна брзина од населбата Бојана во Софија. Од езерото има две патеки кои водат до Бојанскиот Водопад Бојанската црква. Постои уште една патека која води до Сув Врв (бугарски: Сухи Врах), врв на планината Витоша на надморска височина од 1700 метри. Езерото Бојана се наоѓа на почетокот на Природниот парк Витоша, заштитено подрачје во лланината Витоша.
Езерото е прогласено како дел од Европското природно наследство во Бугарија.
Дубочка

Дубочка е едно од селата во општина Петровац на Млава во Србија .
1 Опис
Земјоделска рурална населба од компактен тип, на (176 метри надморска висина) со повеќе ридови и два безимени потоци, изворската гранка на Дубочки поток, десна притока на Млава, 11 km северозападно од Петровац на Млава. Површината на атарот е 1.269 хектари. Вклучува пет физиономски единици: Бела вода, Бољетин, Дубочка село, Млава и Турски поток. Кон крајот на XIV век се споменува под неговото сегашно име (1820-67 куќи, 1921-253 куќи и 1.048 жители итн.). Населението е Влашко (слави св. Аранѓел, Петковица, Св. Никола, Успение, Св. Лазар, Св. Тома, Св. Јован итн.; Ѓурѓовденски завет), домородно население доселено од Банат, Црна. Река, Морава (Јасеново и Породин), Томочка крајина, Ресава (Бобово) и околните села (Кнежца и Манастирица).
Добрње

Добрње претставува село сместено во општина Петровац на Млави во Србија .
1 Опис
Земјоделско село од компактен тип, на (161 метри) на источните падини на гредата Сопор и страните на реката Река, изворниот крак на Чокордин, левата притока на Млава, 9 километри југозападно од Петровац на Млави. Површината на атарот е 1.397 хектари. Источно од селото, покрај патот за Петровац, се наоѓа Добрњска бучина (долина во должина од 350 m), една од најниските (180-205 метри н.в.) локалитети на букова шума кај нас. Изградена е во 1859 година, кога имала 91 куќа (1910-1.104 жители, 1928-215 домови и 1.300 жители итн.). Населението е српско (слави Св. Никола, Петковац, Св. Аранѓел, Св. Илија, Св. Мрат, Св. Врача и др.; заветот на Троица), по потекло од Косово, Тимочка Краина и Црна Река.
Ждрело (Србија)

Ждрело е село сместено во општина Петровац на Млави во Србија . Во ова село живее голема заедница на Власи/Романци.
1 Опис
Земјоделска, порано сточарска, селска населба од збиен тип 200 метри од Горњачката клисура, во западното подножје на Вукан (825 метри), 14 километри југоисточно од Петровац на Млави. Површината на атарот е 2.882 хектари. Во Атар, на 9 км од Петровац на Млави, покрај патот за Жагубица, се наоѓа нерегулиран геотермален извор (36 С, издашност 16 м/сек.), чија вода лекува реума и кожни болести. Географското име доаѓа од позицијата на влезот во клисурата. Претходник на денешното село е средновековниот град Здрело (на крајот на 18 век седиште на бугарските владетели Дрман и Куделин), кој во унгарските повелби во 1392 година се споменува како Izzdril castrum, за време на владеењето на кнезот Лазар и за време на турската окупација.
Населението е Влашко (слави Св. Никола, Ѓурѓиќ, Успение на Пресвета Богородица, Петковица, Св. Аранѓела, Св. Алимпија, Михољдан итн.; заветот на Троица); , Шумадија и Рашка.
Каменово

Каменово претставува село сместено во општина Петровац на Млави во Србија .
1 Опис
Приградско земјоделско село од збиен тип, на (138-220 метри) од страна на потокот Грабовац (4 километри), десна притока на Млава, 3 километри северно од Петровац на Млави. Површината на атарот е 1.469 хектари. На почетокот на 20 век во Атарот било езерото Окно кое пресушило со промената на коритото на Млава, а тука се и неколку извори (Калина, Смрдан, Кладенац у Гај, Бучура, Ружица и др.), некои од нив имаат лековита вода. Поврзува четири „маала“: Село, Куќиште, Кришка (семејства Лисиче, Стокиќи, Урсани, Цигиќи и Џибани) и Влачичка (Меѓу). Современиот рурален развој се реализира покрај патот Пожаревац - Петровац на Млави, а селото Дробеж (10 куќи) се наоѓа на левиот брег на Млава, југозападно од главниот дел на селото.
Населението е српско (слави Ѓурѓовден, св. Аранѓел, Ѓурѓиќ, св. Илија, св. апостол Тома, Петровчан, св. Стеван, св. Јован, Митровдан, св. Никола, св. Врачева, св. Тодор , Света Олимпија, Петковица и др.; завет Младенци), староседелци и доселени од Хомоље, Кучајна, Каона во Звижд и Ресава. Индексот на демографско стареење се движи од 0,7 (1961) до 1,4 (1991).
Италијански Езера

Италијанските езера ( |Grandi laghi prealpini, букв. „Големи Предалпски Езера“) ― група големи езера што лежат на јужната страна на Алпите, во сливот на реката По и Средоземното Море. Како што предложува нивното име, тие се во суштина сместени во северна Италија, меѓутоа, тие се делумно сместени и во јужна Швајцарија. Сите тие се леднички езера кои настанале по повлекувањето на ледниците на крајот од последното ледено доба. Групата е составена од езерата (од запад кон исток): Орта, Маџоре, Варезе, Лугано, Комо, Изео, Идро и Гарда. Трите најголеми се сите над 100 км<sup>2</sup>, тоа се: Гарда (најголемото во Италија), Маџоре (најголемото во јужна Швајцарија) и Комо.
Езерата се наоѓаат во италијанските региони Пиемонт, Ломбардија, Венето и Трентино-Горно Адиџе/Јужен Тирол и во швајцарскиот кантон Тичино. Сите тие се наоѓаат барем делумно во Италија, додека две од нив (Маџоре и Лугано) се делумно во Швајцарија.
Италијанските Езера претставуваат популарна туристичко одредиште уште од римското време поради нивната блага клима и погледот кон Алпите.
1 Клима
На географските широчини помеѓу 45° и 46° северно и на височини под 400 метри надморска височина, Италијанските Езера уживаат многу сонце и многу благо време. Регионот е познат по својата подсредоземна клима, што го прави најтоплата област во Швајцарија и значително потопла од повеќето региони во северна Италија. Таму суптропските растенија можат да растат во текот на целата година во многубројните градини, особено оние на Боромеовите и Брисашките Острови. Во текот на зимата, езерата помагаат да се одржи повисока температура во околните региони (бидејќи водата ја ослободува топлинската енергија побавно од воздухот) при што снежните врнежи се непредвидливи и првенствено влијаат на повисоките височини околу езерата. Врнежите се најмали во текот на зимските месеци, а најобилни околу летото, достигнувајќи го својот врв во пролет и есен.
Особено благата клима на Италијанските Езера го фаворизира растот на некои цврсти средоземни растенија, вклучително и маслиново дрво, чадорски бор, средоземен чемпрес, кинеска ветерничка палма и ананасова палма. Во близина на езерото Лугано е едно од ретките места во Швајцарија каде што се одгледуваат маслинки. Околу езерото Гарда може да се најдат и некои цврсти цитрусни дрвја, како што се тврдите лимони и сацума, кои се исклучително ретки на оваа географска ширина.
2 Поврзано
* Список на езера во Италија
* Список на езера во Швајцарија
Седум Рилски Езера

Седумте Рилски езера (|Седемте рилски езера|Sedemte rilski ezera) ― група леднички езера, сместени во северозападниот дел на планината Рила во Бугарија. Тие се најпосетуваната група езера во Бугарија. Езерата се наоѓаат помеѓу 2.100 и 2.500 метри надморска височина.
Секое езеро носи име поврзано со неговата најкарактеристична особеност. Највисоката е наречена Солзата (бугарски: Сълзата) поради чистите води што овозможуваат видливост во длабочина. Следното по висина го носи името Окото по неговиот речиси совршен овален облик. Окото е најдлабокото циркско езеро во Бугарија, со длабочина од 37,5 м. Бубрегот (Бабрека) е езерото со најстрмните брегови од целата група. Близнакот (Близнака) е најголемата по површина. Трефолијата (Трилистника) има неправилен облик и ниски брегови. Најплиткото езеро е Рибното Езеро, а најниското е Долното Езеро, каде што водите што течат од другите езера се собираат за да ја створат реката Џерман.
Седумте езера се туристичка знаменитост во Бугарија поради нивната природна средина. Езерата се наоѓаат едно над друго и се поврзани со мали потоци, кои создаваат мали водопади и каскади. Туристичкото сместување во близина на езерата вклучува вила на североисточниот брег на Рибното Езеро, на надморска височина од 2.196 м. Најчестото време за посета на езерата е летото, во јули и август, кога температурата е над 10 степени Целзиусови, а ризикот од ненадејни бури е помал. Во текот на остатокот од годината времето може да биде тешко. Езерата обично замрзнуваат во текот на октомври и не се топат пред јуни. Ледената покривка може да достигне и до 2 метри.
1 Список
Македонско име, Бугарско име, Висина, Површина, Длабочина, Белешки
Солзата, Сълзата, 2,535 м, 0.7 хектари, 4.5 м, Именуван по неговите бистри води
Окото, Окото, 2,440 м, 6.8 хектари, 37.5 м, Именуван по неговиот овален облик. Најдлабокото циркско езеро во Бугарија
Бубрегот, Бъбрека, 2,282 м, 8.5 хектари, 28 м, Ги има најстрмните брегови од сите езера
Близнакот, Близнака, 2,243 м, 9.1 хектари, 27.5 м, Најголемо по површина
Трефолијата, Трилистника, 2,216 м, 2.6 хектари, 6.5 м, Неправилен облик и ниски брегови
Рибното Езеро, Рибното езеро, 2,184 м, 3.5 хектари, 2.5 м, Најплиткото
Долното Езеро, Долното езеро, 2,095 м, 5.9 хектари, 11 м, Најниското
2 Галерија
3 Поврзано
* Список на езера
* Списоци на езера
4 Наводи
*
Никола Миличевиќ Луњевица

Никола Милиќевиќ е роден во селото Луњевица во 1776 година. Бил трговец, и еден од главните помагачи на српските востанија, претседател на рударскиот суд во Рудничка нахија, по што го добил и прекарот ''Луњевица.''
На крајот на 18. век бил многу познат како богат трговец во својата област, но и во областа преку Сава. Неговото богатство особено се умножувало со трговијата преку земунските трговци кои набавувале храна и добиток за австриската војска. ''„Така виден човек не можеше а да не влезе во битка со своите лојалисти, Рударите“.''''.''''.'' , забележале хроничарите.
Во негова средина, Никола Луњевица важел за човек со мудри совети, а освен со пари и трговско знаење помагал и со набавка на смртоносни средства за српската востаничка војска.
И покрај тоа што никогаш не бил вклучен во редот на востаничките старешини, тој е запаметен по тоа што им помагал на востаниците во почетоците на српската револуција, и во Првото и во Второто српско востание.
За време на двете востанија, тој добро соработувал со војводата Милош Обреновиќ. Никола му бил брат на Милош, а со тоа и зет на неговата сопруга Љубица. Нивниот современик Сима Милутиновиќ Сарајлија истакнал дека војводата Милош, доаѓајќи од Таково, каде било организирано востанието, наишол во Црниќ дома коњ полн со талери, што му го дал газдата Никола Милиќевиќ од селото Луњевица, спасил и испрати уште малку пари за да се најдат.
Никола Луњевица бил главниот посредник во бракот на Милош Обреновиќ и Љубица, од познатото семејство Вукомановиќ. На четириесетдневното чествување на Радослав, таткото на идната принцеза Љубица, братот на Никола и Милош, Милан, рударскиот војвода, ја завршил работата околу бракот на Милош.
Личноста на Никола Луњевица е забележана и во случајот со заминувањето на војводата Милан Обреновиќ во 1810 година во Букурешт. Потоа, на „Нивер ЛУЊЕВИЦЕ“ му подарил осумстотини рупшии со молба, во случај на смрт на Милан, пред неговиот син Ристо.
Кога починале Милан и Ристо, Никола Луњевица отишол на дворот на кнезот Милош Обреновиќ и му предал запечатен плик со парите што му биле доверени на чување.
За време на владеењето на кнезот Милош Обреновиќ, Никола Луњевица бил претседател на Окружниот рударски суд. Бил познат како инволвиран судија кој многу простува.
Го обновил манастирот Вујан, каде што бил погребан по неговата смрт на 11 ( 23 ).мај во 1842 година.
Поради околностите, внуката на Никола Луњевица, Драга, со бракот со кралот Александар Обреновиќ, станала трагична кралица на Србија.
1 Галерија
2 Поврзано
* Драга Обреновиќ
Ратка Бакалиноска

Ратка Бакалиноска (, Битола — , ) — првоборец и носител на Партизанска споменица 1941, одликувана со повеќе ордени и признанија на републичко и сојузно ниво. Носител е на Партизанска споменица од 1941.
1 Животопис
Роденa е во Битола каде го завршува основното образование, а пред завршување на гимназија им се приклучила на партизаните во борбата со фашистичкиот окупатор.
Учествувала во народно ослободителното движење од април 1941 година, како член на СКОЈ. Во мај 1942 година била затворена, но наскоро ослободена. Од 1 октомври 1943 година, станала борец на Шарпланинскиот партизански одред. Додека одредот се наоѓал на Шар Планина, Бакалиноска работела со селските младинки. Кон крајот на ноември 1943 година, одредот бил разбиен, а Ратка била заробена од балистите и одведена во Принзренскиот затвор каде останала до 1 јуни 1944, а потоа била предадена на Германците и одведена во концентрационен лоrор во Виена, каде останала до 6 мај 1945 година.
По ослободувањето, завршила гимназија и дипломирала на Филолошкиот факултет во класата на проф. д-р Блаже Конески. Во текот на работниот век извршувала голем број општествени функции на републичко и сојузно ниво, меѓу кои помошник-министер за информации, советник на министерот за информации на СРМ, член на Републички комитет за меѓународни односи, член на Советот на Радио Скопје и на други комитети на републичко и сојузно ниво.
Во декември 2020, поттикната од тогашното вето на Бугарија за влез на Македонија во ЕУ, при што, меѓу другото, Бугарија го оспорува ословувањето на нејзината власт во Македонија од 1941-44 како окупаторска и фашистичка, Бакалиноска ја раскажала својата лична приказна за животот под бугарска окупација.
Починала во Скопје, а нејзините посмртни останки биле погребани во Алејата на великаните на Градските гробишта Бутел.
2 Поврзано
* Павлина Бакалиноска Паргова