Индиски слон

Индискиот слон (''Elephas maximus indicus'') ― еден од трите постоечки признати подвидови на азискиот слон и роден во континентална Азија.
Од 1986 година, азискиот слон е ставен како загрозен на црвениот список на МСЗП бидејќи дивото население се намалило за најмалку 50% од 1930-тите до 1940-тите, т.е три генерации слонови. На азискиот слон му се заканува губење на живеалиштата, деградација и одделување.
1 Особености
Општо земено, азиските слонови се помали од африканските слонови и имаат највисока точка на телото на главата. Врвот на нивната сурла има функција слична на прст. Нивниот грб е конвексен или израмнет. Индиските слонови достигнуваат висина на рамото помеѓу 2 и 3,5 м, тежат помеѓу 2,000 и 5,000 кг, и имаат 19 пара ребра. Нивната боја на кожата е посветла од онаа на шриланкскиот слон со помали места за депигментација, но потемни од оној на суматрискиот слон. Женките обично се помали од машките и имаат кратки или се без бивни.
Најголемиот индиски слон бил 3,43 м висок кај рамената. Во 1985 година, два големи мажјаци биле забележани за прв пат во Националниот парк Бардија, именувани се Раџа Гаџ и Канча. Заедно шетале низ паркот и повремено посетувале женски стада. Раџа Гај застана на 3,43 м висок кај рамото и имал огромна телесна тежина. Неговото чело и куполите на главата биле поистакнати отколку кај другите азиски машки слонови. Неговиот изглед бил споредуван со изгледот на стегодон и мамут поради неговата висока двокуполно обликувана глава.
Индиските слонови имаат помали уши, но релативно пошироки черепи и поголеми сурли од африканските слонови. Прстите на нозете се големи и широки. За разлика од нивните роднини од Африка, нивниот стомак е пропорционален со нивната телесна тежина, но африканскиот слон има голем стомак во споредба со черепите.
2 Распределеност и живеалиште
Индискиот слон е домороден во континенталната Азија: Индија, Непал, Бангладеш, Бутан, Мјанмар, Тајланд, Малајскиот Полуостров, Лаос, Кина, Камбоџа и Виетнам. Регионално изумрел во Пакистан. Тој населува пасишта, суви листопадни, влажни листопадни, зимзелени и полузимзелени шуми. Во раните 90-ти, проценетото диво население вклучува:* 27,785-31,368 во Индија, каде населението е ограничено на четири општи области:** во северозападот - во подножјето на Хималаите во Утараканд и Утар Прадеш, почнувајќи од засолништето за диви животни Катарнијагат до реката Јамуна;
** во североистокот - од источната граница на Непал во северен западен Бенгал преку западен Асам по должината на хималајските подножја до ридовите Мишми, се протега во источниот дел на Аруначал Прадеш, рамнините на горниот Асам и подножјето на Нагаланд, до ридовите Гаро на Мегалаја преку ридовите Каси, до делови од долната рамнина Брамапутра и платото Карби; изолирани стада се појавуваат во Трипура, Мизорам, Манипур и во областите Асам во долината Барак:
** во средишниот дел - во Одиша, Џарканд и во јужниот дел на Западен Бенгал, со некои животни кои талкаат во Чатисгар;
** во југот - осум населенија се расцепкани едни од други во северниот дел на Карнатака, во сртот на Карнатака- Западни Гати, во Бадра-Малнад, во Брамагири-Нилгирис-Источни Гати, во Ниламбур-Тивка Долина-Коимбаторе, во Анамалаи- Парамбикулам, во Перијар - Сривилипутур и еден во Агастајамалаи;
* 100–125 во Непал, каде нивниот опсег е ограничен на неколку заштитени области во Тераи долж границата со Индија. Во 2002 година, проценките се движеле од 106 до 172 жители и преселнички слонови, од кои повеќето биле во Националниот парк Бардија;* 150–250 во Бангладеш, каде само изолирани населенија преживуваат во ридовите Читагонг;
* 250–500 во Бутан, каде нивниот опсег е ограничен на заштитени подрачја на југ долж границата со Индија;
* 4,000-5,000 во Мјанмар, каде што населението е многу расцепкано, и се јавува во северните опсези и Аракан Јома на запад, Пегу Јома од средиштен Мјанмар, Тенасерим и сојузната држава Шан;
* 2,500-3,200 во Тајланд, главно на планините долж границата со Мјанмар, со помали ресцепкани населенија што се појавуваат на полуостровот на југот;
* 2,100-3,100 во Малезија;
* 500–1,000 Лаос, каде што тие остануваат широко распространети, но ситно распределени во пошумените области, и во висорамнините и во низините;
* 200–250 во Кина, каде преживуваат само во префектурите Шишуангбана, Симао и Линцанг од јужен Јунан;
* 250–600 во Камбоџа, каде што првенствено ги населуваат планините на југозапад и во покраините Мондулкири и Ратанакири;
* 70–150 во јужните делови на Виетнам.
3 Патишта на слоновите
Вкупно има 138 државни слонови коридори, 28 меѓусојузно-државни коридори и 17 меѓународни државни коридори каде што се наоѓаат населенија на индиски слонови. Во табелата подолу се наведени коридорите.
+Распределеност на коридори според региони, Регион, Број на коридори, Површина (км<sup>2</sup>), Процент на население на слонови
Североисток, 58, 41,000, 33%
Исток, 54, 23,500, 10%
Север, 8, 5,500, 4%
Југ, 46, 40,000, 53%
4 Екологија и однесување
Слоновите се класифицирани како големи тревојади и јадат до 150 кг растителна материја во ден. Тие се претежно стриктни во исхраната, истовремено пасачи и берачи. Во проучувана површина од 1,130 км<sup>2</sup> во јужна , слоновите се забележани дека се хранат со 112 различни видови растенија, најчесто од слeзовидниот ред, и бобовите, палмовите, Cyperaceae-вите и тревните семејства.
Во националниот парк Бардија во Непал, слоновите консумираат големи количини на поплавенорамнинската трева, особено за време на сезоната на монсуни. Тие повеќе пребаруваат во сувата сезона со кора што претставува голем дел од нивната исхрана во ладниот дел од тоа годишно време. За време на студија во тропска влажна мешана листопадна пошумена област од 160 км<sup>2</sup> во Асам, забележано е дека слоновите се хранат со околу 20 видови треви, растенија и дрвја. Тревите како ''Imperata cylindrica'' и ''Leersia hexandra се'' убедливо најглавен дел во нивната исхрана.
Шемите на движење и користење на живеалиштата на слоновите населенија биле проучени во јужна Индија во текот на 1981–83 година во рамките на 1,130 км<sup>2</sup> проучувана област. Вегетационите врсти на оваа област опфаќаат сува трнова шума од 250 до 400 м, листопадна шума од 40 до 1,400 м, овенат зимзелена шума и пасишта од 1,400 до 1,800 м. Пет различни слонови кланови, секој составен од 50 до 200 поединци, имале домови од 105 км<sup>2</sup> и 320 км<sup>2</sup>, кои се преклопувале. Тие претпочитале живеалиште каде што била достапна вода, а растенијата за храна биле вкусни. За време на сувите месеци од јануари до април, тие се собирале со голема густина до пет лица на км<sup>2</sup> во речните долини каде што берените растенија имале многу поголема содржина на белковини од грубите високи треви на падините на ридот. Со почетокот на дождовите во мај, тие се распрснаа на пошироко подрачје со помала густина, главно во високите шуми со трева, за да се хранат со свежите треви, кои тогаш имале голема вредност на белковините. Во текот на втората влажна сезона од септември до декември, кога високите треви станале влакнести, тие се преселиле во отворени шуми со кратки треви. Нормалната шема на движење може да се наруши за време на неповолни услови на животната средина. Сепак, шемата на движење на слоновите во овој регион во основа не се менувал повеќе од еден век, како што се заклучува од описите забележани во текот на 19 век.
Во биосферниот резерват Нилгири, три слонови кланови имале вкупни домови од 562 км<sup>2</sup>, 670 км<sup>2</sup> и 799 км<sup>2</sup> во почетокот на 90-тите години на минатиот век. За време на тригодишно истражување, нивниот годишен опсег на домови се преклопувал во голема мера со само мали поместувања во домот меѓу годините.
5 Поврзано
* Шрилански слон
* Суматриски слон
* Борнеов слон
* Сириски слон
* Јавански слон
* Слоновите во кералската култура
* Мела шикар
* Африкански слон
6 Дополнителна литература
* G. P. Sanderson (1907) „Thirteen years among the wild beasts of India: their haunts and habits from personal observation : with an account of the modes of capturing and taming elephants“. John Grant, Единбург. 8. издание во 2000 од Asian Educational Services, Њу Делхи. ISBN 81-206-1464-X .