Гејлс Поинт

Гејлс Поинт Манате — село во округот Белиз во државата Белиз, Средна Америка. Селото се граничи со пет други заедници, имено реката Мулинс, Сент Маргарет, Ла Демокрација, Грејси Рок и Фритаун Сибун. Селото се граничи на исток со Карипско Море. Во 2000 година, Гејлс Поинт имал население од околу 500 луѓе, од кои повеќето егзистирале од риболов и земјоделство.
Неодамна, во 2010 година, според пописот населението било само 296 жители.
Гејлс Поинт Манате или Маланти е локалното име за селото. Мнозинството од населението на селото живее на полуостров лоциран во Јужната лагуна, која е резерват на морски крави. Водата на Јужната лагуна е солена. Оваа лагуна директно се поврзува со Карипското Море преку реката Манате Бар. Има и 36 км² од резерватот за диви животни познат како Засолниште за диви животни во Гејлс Поинт.
1 Демографија
Според пописот во 2010 година, Гејлс Поинт имал население од 297 жители. Од нив, 89,2% биле креолски, 6,1% мешани, 2,4% источноиндиски, 0,7% кавкаски, 0,7% гарифуна и 0,3% местизо.
2 Историја
Ритамае Хајд неодамна утврдил дека, врз основа на (текстуални и усни) докази, Гејлс Поинт Манате била рана канелена заедница, населба направена од лица кои се спротивставувале на ропството бегајќи од контролата на колонијалните власти и „господарите на робови“ за да живеат во самодоволните заедници во внатрешноста.
Се верува дека Гејлс Поинт станала една од таквите заедници каде што „поранешните поробени“ лица од „блиските области како што се реката Сибун, Бегалскиот Крик, реката Малинс и главната река“ се основале околу доцните 1700-ти и раните 1800-ти (Хајд: 2009, стр. .13, 16).
Колонијалното знаење за марунажата во британскиот Хондурас датира од 1816 година кога началникот полковник Џорџ Артур запишал дека постоела „заедница „во близина на реката Шибун, која многу тешко може да се открие“ надвор од влијанието на колонијалните власти (цитирано во Шоман: 2000, 51).
Во 1820 година, Артур повторно се осврнал на „два града на робови, за кои се чини дека долго време се формирани во Сините Планини северно од Сибун“.
Околу 1944 година, Гејлс Поинт станало првото село во Белиз кое имало селски совет. Медицинската сестра Клеопатра Вајт, првата медицинска сестра во селото, ја препознала потребата за управување со селските работи и организирала совет. Нејзината идеја подоцна станала модел за сегашниот систем на селски совет кој се спроведува низ целата земја.
3 Култура
Поради географската изолација на Гејлс Поинт од остатокот на земјата, некои традиционални африкански обичаи продолжуваат да живеат (види Iyo, et al. 2007; Hyde: 2009).
3.1 Храна и пијалаци
Како и многу западноафрикански култури, луѓето од Манате традиционално се потпираат на храна од земјата и други локално засадени култури за егзистенција.
Риболовот и ловот биле исто така многу поголем извор на храна за заедницата. На пример, рибното сере е јадење кое во суштина е супа од кокосово млеко од риба и храна која ја произведуваат (јам, коко, компир, итн.). Може да се служи и со бел ориз.
Луѓето во Манате се исто така добро познати по нивните домашни вина од локални бобинки и индиски ореви, меѓу другото овошје.
3.2 Самбаи
Потеклото на зборот Самбаи не е целосно познато, но Самбаи се однесува на стилот на ритам, стилот на тапанот и настанот од селото Гејлс Поинт. Ритамот Самбаи е најнеобичниот аспект на културата на Криол од Манате (преземено од ).
Теоретизирано е дека бидејќи избеганите робови, или канелени, најверојатно биле робови од првата генерација, тие веројатно се сеќавале на ритуалите и ритмите од нивниот дом во Африка. Бидејќи тапанот Гумбеј (гумбех) не бил забранет до 1790 година, лесно е да се каже дека овие ритми биле донесени со овие избегани робови во областа во близина на Ранавеј Крик. Веројатно е дека ритмите мигрирале од нивното потекло како што самите луѓе ги носеле со себе тековните и мутирачки ритмички дијалекти од нивниот сопствен стил, тие сè уште силно вкоренети во Африка.
Самбаи по традиција се смета за танц за плодност и се јавува за време на циклусот на полна месечина. Земјоделците садат и берат култури директно поврзани со месечевите циклуси, а тоа може да придонесе за причината што Самбаи се смета за ритуал на плодност. Исто така, многу стихови се од сексуална природа.
Во последно време Самбаи се развил во едноставно социјален настан и повеќе не е ритуал за плодност. Тоа се прави и игра заедно со повеќето други ноќни активности кои вклучуваат и други танци.
Старешините се сеќаваат на деновите кога на децата не им било дозволено да учествуваат на Самбаи. Иако на децата им е дозволено да бидат во Самбаи, сега настанот не е многу променет од старите денови. Круг танчери и тапанари се собираат околу оган од борови дрва. Тапанарите почнуваат да свират и ја „повикуваат“ песната, а потоа толпата одговара. Овој стил на „повик и одговор“ е типичен за африканската традиција.
Танчерите влегуваат еден по еден и „Скокни Самбаи“ како што се нарекува. Кога поединецот ќе излезе од прстенот, тој или таа го избира следниот танчер со покажување или „навртување“ со гест или едноставно излегува до личноста што ја повикува.
Честопати се истражувале и суптилни додворувања бидејќи поединците често го избирале кандидатот за нивната потрага за вечерта. Доколку личноста била заинтересирана, таа би го вратила гестот со избирање на потенцијалниот партнер. Доколку личноста не била заинтересирана за додворувањето, тогаш дискретниот недостаток на реципроцитет би го забележал само оној што го следи додворувањето.
3.3 Раскажување приказни
Раскажувањето приказни отсекогаш било важна форма на забава во селото.
Воведите секогаш започнувале со бизарни претерувања за да ја насмеат толпата како „Назад во времето кога мајмуните џвакале тутун“ и завршувале со класичната креолска линија „if the pin neva ben, di story neva end“.
Некои од приказните се долги и имаат морал што може да се долови само ако се посвети големо внимание.
Приказната може да се промени и според расположението на раскажувачот. На пример, раскажувачот го спомнал или го интегрирал ураганот Ричард во две од приказните, со што публиката се смеела на неодамнешната катастрофа што ја погодила заедницата.
3.4 Надворешни влијанија
Важно е да се препознае дека културата е секогаш во процес на промена и поради внатрешни и надворешни појави и влијанија. Гејлс Поинт не е во целосна изолација или не е под влијание на поширокиот културен начин на живот во Белиз и „западната култура“. Многу работи се промениле во заедницата.
На пример, Самбаиот повеќе не е ист. Има повеќе деца кои учествуваат во танцот отколку вистински возрасни. Во минатото, ниту едно дете не смеело да танцува Самбаи.
Луѓето сега живеат во бетонски куќи за разлика од сламени куќи во минатото. Во селото има преработена и конзервирана храна. Постои локална христијанска црква. Растафари, сега е доста вообичаено кај младите (за дискусија за Растафари во Белиз, видете Лоренс: 2012).
Овие модерни влијанија во исто време и донеле корист на заедницата. На пример, сега тие имаат пристап до струја и вода. Во селото има мала економска активност што ги наведува луѓето да мигрираат надвор од заедницата. Многу луѓе се надеваат дека зголемувањето на туристичките пристигнувања ќе ги зголеми економските активности на заедницата и ќе ја намали надворешната миграција.
4 Туризам
Селото Гејлс Поинт има одреден туризам, најмногу за оние кои се заинтересирани да го видат богатиот екосистем на областа, вклучително и голема популација Западноиндиска морска крава. Исто така, можно е да се кампува на кампот Метос блиску до крајот на точката.
На крајот од точката е ложата наречена Ложата Манате, која нуди планинарења, патувања за набљудување на морски крави и нуркање во Карипското Море на блиските острови и кејови.