Гварино Гварини

Гварино Гварини (|Guarino Guarini; 7 јануари 1624, - 6 март 1683, ) — италијански архитект, математичар, филозоф, автор и театински свештеник, кој се смета за значаен претставник на доцниот барок и на т.н. сицилијански барок.
Како архитект, најактивен бил во Торино, каде што проектирал неколку градби за членовите на семејството Савоја. За најзначајно негово дело се смета Палацо Карињано, кое се одликува со заоблената фасада во барокен стил и се вбројува меѓу најубавите палати во втората половина на XVII век.
Автор е и на неколку дела, чијашто содржина главно се однесува на математиката и архитектурата и претставуваат основа за појавата на нацртната геометрија.
1 Животопис
Гварини се родил во Модена во 1624 година. Се приклучил на религиозниот ред на Театинците во 1639, а се школувал во манастирот Сан Силвестро ал Квиринале во Рим, каде изучувал теологија, филозофија, математика и архитектура. Во родната Модена се вратил во 1647, а следната година бил посветен. Брзо напредувал низ хиерархијата на редот, па најпрво станал ревизор, па администратор на дела, благајник, предавач по филозофија, собирач на данок, а најпосле во 1654 година станал пробст. Но, принцот Алфонсо поддржувал друг кандидат, па Гварини наскоро бил сменет и бил принуден да ја напушти Модена.
За следните години од неговиот живот многу малку е познато. Во 1656 година, станал член на Театинскиот ред во Парма, а веројастно отпатувал до Прага и Лисабон. Од 1657 до 1659 година, престојувал во Шпанија, каде ги проучувал маврските градби, што подоцна влијаело на неговите градби изградени во Торино. Во 1660 година, во родната Месина го издал делото „La Pietà trionfante“, каде што предавал математика, а пет години подоцна и математичко-филозофското дело „Placita Philosophica“, во кое застанал во одбрана на геоцентричниот универзум, спротивставувајќи им се на Никола Коперник и Галилео Галилеј.
Се тврди дека за првпат работел како архитект кај грофот Филибер Савојски во Торино, каде што заминал во 1666. Поради влијанието во неговите дела од страна на Франческо Боромини, бил прогласен за негов наследник. Во Торино, главно работел за сметка на семејството Савоја. Така, проектирал изградба на палати по барање на Карл Емануел II и неговата сестра, Лујза Кристина Савијска, а во периодот од 1666 до 1680 година работел на изградбата на црквата Сан Лоренцо. Во 1667 година, му била доверена изградбата на Капелата на Светиот Плашт („Сидоне“), во склоп на веќе започнатата Торинска катедрала, каде што денес се чува Торинското платно. По налог на карињанскиот принц, Емануел Филибер, во 1679 година ја започнал изградбата на Палацо Карињано, коешто се смета за една од најурбавите палати од втората половина на XVII век.
Гварини починал во Милано во 1683 година. За негови наследници се сметаат Филипо Јувара и Бернанрдо Витоне, кој бил ученик на Јувара.
2 Дела
Најзначајните дела на Гварини се наоѓаат во северна Италија, каде што работел на должност кај семејството Савоја. Како театински свештеник, главно се занимавал со изградба на цркви. Неговите дела се одликуваат со раскошност и се богато украсени.
За негово најзначајно дело се смета Палацо Карињано во Торино, кое не успеал да го доврши додека бил жив. Палацото се одликува со својот раскош, а особено со заоблената фасада во барокен стил. Меѓу останатите позначајни дела се и дворецот Рекониџи, кој како едно од живеалиштата на семејството Савоја се вбројува на списокот на светско културно наследство на УНЕСКО, како и црквата Сан Лоренцо.
Освен во Торино, проектирал и дела во други италијански градови, но и надвор од Италија. Значаен таков примерок била црквата Сан Ане ла Ројал во Париз.
Покрај неговата практична работа, Гварини е автор и на неколку дела, главно посветени на математиката и архитектурата. Книгите „Placita Philosophica“ (1665), „Euclides Adauctus“ (1671) и „Architettura Civile“ (1686) заземаат првенствено место во нацртната геометрија. Последната од наведените, која била издадена посмртно, содржи признание за готиката, чијшто стил е всаден во црквата Сан Лоренцо. Исто така, во 1737 година, од страна на Бенардо Витоне, посмртно било издадено и делото „Architettura Civile“, коешто ги содржи неговите нацрти.
3 Список на дела и проекти
* Црква Сантисима Анунцијата во Месина (1660);
* Црква на Сомаскискиот ред во Месина;
* Црква Сан Ане ал Ројал во Париз (1662);
* Црква Санта Марија дела Дивина Провиденца во Лисабон;
* изградба на Капелата на Светиот Плашт во Торинската катедрала (1667-1690);
* Црква Сан Лоренцо во Торино (1668-1687);
* Дворец Рекониџи во Рекониџи (1676-1684);
* Колеџо деи Нобили во Торино (1678);
* Црква Санта Марија ди Етинга во Прага (1679);
* Палацо Карињано во Торино (1679-1685);
* Црква Сан Филипо Нери (1715).
4 Галерија на слики
5 Поврзано
* Сицилијански барок;
* Театинци;
* Франческо Боромини;
* Филипо Јувара;
* Бернардо Витоне;
* Палацо Карињано;
* Дворец Рекониџи.