procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Три Чешми

Три Чешми (влашки: ''Treili Shopati'') — населба во Општина Штип.
1 Географија и местоположба
Оваа млада по постанок, но голема населба се наоѓа на територијата на Општина Штип, недалеку во северен правец од градот, на оддалеченост од околу 4 км и лежи непосредно до регионалниот пат Штип – Велес. Населбата е рамничарска на надморска височина од 320 метри. Атарот зафаќа простор од 10,8 км<sup>2</sup>. На неа обработливо земјиште зазема површина од 646 хектари, на пасиштата отпаѓаат 70 хектари. Меѓутоа, голем дел од населението работи во фабриките кои се наоѓаат во градот Штип и дејствуваат во дневните миграциони движења на релација приградска населба – град.
Во населбата работи деветгодишно училиште, има амбуланта, фабрички погон, услужни објекти (пошта), споменик од НОБ, а снаселбата има и урбанистички план, според кој од неколку куќи населбата се развило во современо населено место.
2 Историја
Место на ова село било населено уште од римско време, за што сведочи наоѓалиштето „Три Чешми“ на 500 м југоисточно од селото.
Денешната населба датира од 1949/50 година. Во раните години населбата била нарекувана Сто Куќи. На истата територија биле изградени станбени објекти кои биле доделени на жртвите на Македонскито егзодус од 1948. Подоцна со добивање на планови за доизградба населбата била проширена, во сколоп на нејзината изградба овде влегуваат Поштата, Приградската амбуланта, Црквата „Св. Илија“ како и основното училиште под име „Јосип Броз Тито“, подоцна променето во „Борис Кидрич“, но сепак и ова име не останува за долго за на крај подрачното основно училиште да го добие името ПОУ „Гоце Делчев“.
Во склоп на Три Чешми постоел и Земјоделско-индустриски комбинат „Црвена Ѕвезда“ кој запирел со работа веднаш по растурањето на Југославија.
3 Население
На пописот од 2002 година, селото имало 1.065 жители и претставува голема населба.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 947 жители, од кои 808 Македонци, 88 Власи, 3 Срби, 2 останати и 46лица без податоци.
Година, Македонци, Албанци, Турци, Роми, Власи, Срби, Бошњаци, , , Вкупно
1948, —, —, —, —, —, —, —, —, —, —
1953, 443, —, 3, —, 191, 1, —, 1, —, 639
1961, 458, —, —, —, ..., 3, —, 203, —, 664
1971, 526, 8, 1, —, —, 12, —, 56, —, 602
1981, 624, —, —, —, 80, 1, —, 6, —, 711
1991, 823, —, —, —, 127, 3, —, 2, —, 953
1994, 845, —, —, —, 132, 5, —, —, —, 982
2002, 933, —, —, —, 126, 5, —, 1, —, 1.065
2021, 808, —, —, —, 88, 3, —, 2, 46, 947
4 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта
* Три Чешми — археолошко наоѓалиште во селото, населба од римско време
Црквена и слава на населбата е Свети Илија на 2 август.
5 Култура и спорт
* ФК Три Чешми — фудбалски клуб основан во 1950 г. Има играно во Втората македонска фудбалска лига.
Нов Караорман

Нов Караорман — мало село во Општина Карбинци, сместено во околината на градот Штип.
1 Потекло на името
Името на селото доаѓа „нов“ што е спротивно од стар и го има добиено откако се има одвоено од соседното село Стар Караорман. Делот Караорман доаѓа од турскиот збор „кара“ со значење црн и турскиот збор „орман“ со значење шума.
2 Географија и местоположба
Ова мало село се наоѓа во северниот дел на територијата на Општина Карбинци, од левата страна на реката Брегалница. Селото е рамничарско, на надморска височина од 285 метри.
Селото се наоѓа северно од градот Штип, а најблиско село е големото село Стар Караорман, кое се наоѓа на подрачјето на Општина Штип.
3 Историја
Нов Караорман службено не постоело како село и посебна единица до 1953 година.
4 Стопанство
Атарот зафаќа простор од 8,7 км<sup>2</sup>. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 474 хектари, на пасиштата отпаѓаат 333 хектари, а на шумите само 6 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
Во непосредна близина на самите куќи се наоѓа земјоделската задруга, како и други стопански објекти.
5 Население
Во селото до 1961 година имало голем број на Власи, кои целосно се иселиле.
Селото е мало, коешто во 1961 година броело 198 жители, а во 1994 година 72 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Нов Караорман живееле 67 жители, од кои 64 Македонци, 2 Роми и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 64 жители, од кои 41 Македонец и 23 лица без податоци.
6 Самоуправа и политика
Селото претставува дел од Општина Карбинци, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Карбинци.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Штип. Селото припаѓало на некогашната општина Штип во периодот од 1957 до 1965 година. Во периодот од 1955 до 1957 година селото се наоѓало во рамките на тогашната општина Радање.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Карбинци, во која покрај селото Карбинци, се наоѓале и селата Аргулица, Бурилчево, Караорман, Козјак, Кучичино, Припечани, Руљак, Таринци и Црвулево.
6.1 Избирачко место
Во селото се наоѓа избирачкото место бр. 2321 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на претпријатието „Лозарство“.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 64 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 68 гласачи.
7 Галерија
8 Поврзано
* Општина Карбинци
* Штип
Мичак

Мичак — село во Општина Карбинци, Штипско. Денес нема жители.
1 Географија и местоположба
Селото е сместено на југозападната падина на планината Плачковица, надморска височина од 1.000 м. Лежи во крајниот југоисточен дел на општината, на границата со Општина Радовиш. Самото село е сместено во една долина, а на север од него се издига возвишението Мичачки Рид
2 Историја
Според османистот Димитар Гаџанов во 1916 г. во Мичак живееле 55 Турци.
3 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 25 до 50 Турци.
Мичак било мало, традиционално турско село. Населението почнало да опаѓа во 1950-тите со иселувањето на Турците, за во 1961 г. да се сведе на 10 жители. Во 1960-тите е целосно напуштено. Според пописот од 2002 година, Мичак немало ниеден жител. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Карбонат

Карбонатот е анјон со електричен полнеж -2 и емпириска формула CO<sub>3</sub><sup>2−</sup>.
Едноставните карбонатни соли тежнеат да се нерастворливи во вода, со константи на растворливост помали од 1×10<sup>−8</sup>. Исклучоци од ова се солите формирани со амониум јонот (NH<sub>4</sub><sup>+</sup>) или јоните на алкалните метали.
Во воден раствор карбонатот постои во три форми. Во силни базни услови, доминира карбонатниот јон од видот CO<sub>3</sub><sup>2−</sup>. Во слаби базни услови доминира бикарбонатниот јон HCO<sub>3</sub><sup>−</sup>. Во кисели услови, водниот јаглерод диокисд CO<sub>2</sub>(aq) е главната форма. Со него постои и минутна количина на јаглеродна киселина H<sub>2</sub>CO<sub>3</sub>. Натриум карбонатот е базен, натриум бикарбонатот е слабо базен, додека јаглерод диоксиодот е слаба киселина.
Во биолошките системи, ензимот јаглеродна анхидраза ја катализира интерконверзијата меѓу јаглеродниот диоксид и карбонатните јони.
Карбонатите можат да се формираат и во меѓупланетарниот простор. Исто така, тие се детектирани на кратерот Гусев на Марс.
1 Галерија
Јунузлија

Јунузлија — мало село во областа Јуруклак, во Општина Карбинци, сместено во околината на градот Штип.
1 Потекло на името
Името на селото веројатно доаѓа од личното име Јунуз.
2 Географија и местоположба
Ова мало село се наоѓа во областа Јуруклак, во источниот дел на територијата на Општина Карбинци, во средното сливно подрачје на реката Брегалница, а на северозападните ограноци на планината Плачковица. Селото е планинско, на надморска височина од 940 метри. Од градот Штип е оддалечено околу 20 километри.
Во 2018 година, пристапниот пат до селото, кој се двоел од регионалниот пат Р2431 бил целосно асфалтиран.
3 Историја
Во век, Јунузлија било село во Штипската каза на Отоманското Царство.
4 Стопанство
Атарот е мошне мал и зафаќа простор од 3,4 км<sup>2</sup>. На него преовладуваат шумите на површина од 174 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат само 40 хектари, а на пасиштата уште помалку само 6,6 хектари.
5 Население
Според Димитар Гаџанов, во 1916 година во селото живееле 96 жители, сите Турци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 25 до 50 Турци.
Селото е мало, коешто во 1961 година броело само 8 жители, а во 1994 година бројот се зголемил на 24 жители, турско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Јунузлија живееле 35 жители, сите Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 39 жители, од кои 23 Турци и 16 лица без податоци.
6 Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Карбинци, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Карбинци.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Штип. Селото припаѓало на некогашната општина Штип во периодот од 1957 до 1965 година. Во периодот од 1955 до 1957 година селото се наоѓало во рамките на тогашната општина Радање.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Радање, во која покрај селото Јунузлија, се наоѓале и селата Вртешка, Голем Габер, Ебеплија, Калапетровци, Калаузлија, Кепекчелија, Кошево, Курфалија, Кучилат, Кучица, Мал Габер, Мичак, Муратлија, Никоман, Оџалија, Почивало, Прналија, Радање и Шашаварлија. Селото припаѓало на Општина Радање во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Голем Габер, Јунузлија, Калаузлија, Кепекчелија, Кучилат, Курфалија, Мал Габер, Оџалија, Радање и Таринци.
6.1 Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 2329 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште во селото Калаузлија. Во избирачкото место се опфатени селата Јунузлија, Кепекчелија и Калаузлија.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 87 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 86 гласачи.
7 Галерија
8 Поврзано
* Плачковица
* Општина Карбинци
* Штип
Кишино

Кишино — село во Општина Лозово.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Сландол, меѓу Брегалница и Вардар. Од градот Велес е оддалечено 14 километри во југоисточен правец.
2 Историја
На крајот на XIX век селото било дел од Штипската каза на Отоманското Царство. Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов, селото во 1900 година имало 480 Турци. Како турско село означено било и од страна на Леонард Шулце Јена и Димитар Гаџанов.
3 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 450 Турци.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 22 жители, Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 8 жители, од кои 2 Албанци и 6 лица без податоци.
4 Самоуправа и политика
4.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1709 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватна куќа. Во ова избирачко место е опфатено и селото Бекирлија.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 25 гласачи.
5 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта* Клисе Једиги — црква од средниот век
6 Поврзано
* Овче Поле
* Општина Лозово
* Свети Николе
Ѓуземелци

Ѓуземелци — село во Општина Лозово. Според пописот од 2002 година, селото имало население од 40 жители.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Овче Поле, на околу 6 км источно од Лозово.
2 Историја
На крајот на XIX век селото било дел од Велешката каза на Отоманското Царство. Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов, селото во 1900 година имало 135 Македонци. Според Димитар Мишев, селото имало население од 144 христијани.
;Цркви
*Црква „Св. Ѓорѓи“ — црква од XVI век;
*Црква „Св. Илија“;
*Црква „Вознесение Христово“;
3 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 10 до 25 Македонци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 40 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 22 жители, сите Македонци.
3.1 Родови
Ѓуземелци е македонско село.
Според истражувањата од 1958 година, родови во селото
* Доселеници: ''Ганевци (4 к.), Митковци (3 к.) и Куличкови (2 к.)'' стари доселеници со непознато потекло; ''Тасеви (3 к.)'' доселени се, но не знаат од каде; ''Чекови (1 к.)'' потекнуваат од домазет доселен од селото Горобинци. Таму биле староседелци; ''Мрлевци (4 к.)'' доселени се во XIX век од селото Кадрифаково. И таму се доселиле однекаде; ''Саневи (2 к.)'' доселени се од селото Сопот; ''Бабаич Стојан (1 к.)'' доселени се од селото Сарамзалино; ''Миланови (1 к.)'' доселени се од селото Сарамзалино. Таму припаѓале на родот ''Теофци''. На тој род припаѓал и претходниот род; ''Орданови (1 к.)'' доселени се во 1935 година од селото Делисинци; ''Портар (1 к.)'' доселени се во 1938 година од селото Кнежје. Таму биле доселени од Сарамзалино, каде припаѓале на родот ''Теофци''; ''Ничеви (3 к.)'' доселени се од селото Немањици. Таму биле староседелци; ''Доневи (3 к.)'' исто така доселени од Немањици, каде припаѓале на некој староседелски род; ''Дедо-Стојеви (2 к.)'' доселени се во 1947 година од селото Подржи Коњ кај Крива Паланка; ''Ристо Марков (1 к.)'' домаќинот на семејството имал мајка мажена во некое кочанско село со некој Турчин. Во тој брак се родило дете. Подоцна комитите, мајката и детето ги префрлиле во селото Сопот, и тука она се премажила. Ристо прешол во Ѓузумелци; ''Анѓелови (1 к.)'' доселени се во 1947 година од селото Горобинци. Подалечно потекло од Кривопаланечко; ''Атанасови (1 к.)'' и они се доселени од Горобинци. Подалечно потекло од Кривопаланечко; ''Стојанови (1 к.)'' доселени се во 1957 година од селото Конопница кај Крива Паланка.
4 Самоуправа и политика
4.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1712 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 19 гласачи.
5 Поврзано
* Овче Поле
* Општина Лозово
* Свети Николе
Сарамзалино

Сарамзалино — село во Општина Лозово, во областа Овче Поле, во околината на градот Свети Николе.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Овче Поле, на 3,5 километри источно од Лозово, 15,5 километри југозападно од Свети Николе и 25 километри северозападно од Штип.
2 Историја
На крајот на XIX век селото било дел од Штипската каза на Отоманското Царство. Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов, селото во 1900 година имало 180 Македонци. Според Димитар Мишев, селото во 1905 година имало 104 Македонци христијани.
3 Демографија
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 100 Македонци.
На пописот од 2002 година, селото имало 118 жители. Следува табела на националната структура на населението
Националност, Вкупно
Македонци, 116
Турци, 0
Роми, 0
Албанци, 0
Власи, 0
Срби, 2
Бошњаци, 0
останати, 0
Според последниот попис на населението на Македонија од 2021 година, Сарамзалино има 86 жители.
Следува табела на народносната структура на населението:
Народност, Вкупно
Македонци, 84
Албанци, 0
Турци, 0
Роми, 0
Власи, 0
Срби, 0
Бошњаци, 0
Други, 2
3.1 Родови
Сарамзалино е македонско село.
Според истражувањата од 1958 година, родови во селото
* Доселеници: ''Андоновци (3 к.), Китановци (1 к.), Темелковци (1 к.) и Теофци (1 к.)'' стари доселеници со непознато потекло; ''Науновци (3 к.)'' доселени се однекаде во втората половина на XIX век; ''Шалварковци (3 к.)'' доселени се кон крајот на XIX век од селото Делисинци; ''Топаловци (3 к.)'' доселени се во 1890 година од селото Ќоселери. Таму изгледа биле староседелци; ''Зафировци (2 к.)'' доселени се во 1908 година од селото Кадрифаково. Таму биле доселени однекаде; ''Петревци (3 к.)'' доселени се околу 1918 година од селото Делисинци. И таму биле доселени однекаде; ''Златкови (1 к.)'' доселени се во 1943 година од селото Богословец. Таму биле староседелци; ''Спиридоновци (1 к.)'' доселени се во 1946 година од Кратовско.
4 Самоуправа и политика
4.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1704 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 75 гласачи.
5 Културни и природни знаменитости
;Цркви
* Црква „Успение на Пресвета Богородица“
;Археолошки наоѓалишта
* Мера — некропола од средниот век
6 Поврзано
* Овче Поле
* Општина Лозово
* Свети Николе
Белоруси

Белорусите се словенски народ кој припаѓа на источнословенската група на народи и јазици. Вкупно Белоруси во светот има околу 10 000 000. Претежно живеат во Белорусија (каде сочинуваат 83.7% од населението односно 7 957 252 луѓе), а се населени и во околните поранешни советски републики. Од нив најмногу во Русија (521 443 луѓе) и Украина (275 763 луѓе).
Белорусите говорат на белоруски јазик и се главно православни христијани.
Главовица

Главовица — село во Општина Кочани, во областа Осоговија, во околината на градот Кочани.
1 Географија и местоположба
Главовица се наоѓа северно од Кочанската Котлина, на падините на планината Осогово. Селото е планинсо и од разбиен тип, а неговите маала се издигаат на надморска височина од 980-1.200 м. Селскиот атар зафаќа површина од 8,7 км<sup>2</sup>. Од Кочани е оддалечено 23 км.
Маалата во селото се познати како Чукарска Маала и Милевска Маала.
2 Стопанство
Селото има главно земјоделска функција. Во рамките на неговиот атар, шумите зафаќаат површина од 309,8 ха, на пасиштата отпаѓаат 221,7 ха, а обработливото земјиште е на површина од 174 ха.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Главовица живееле 154 жители, сите Македонци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 200 Македонци.
Според пописот од 2002 година, во селото Главовица живеат 59 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 24 жители, од кои 16 Македонци и 8 лица без податоци.
4 Општествени установи
Во селото има основно училиште во коешто повеќе не се одржува настава.
5 Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кочани од 2004 година.
Во периодот 1996-2004, селото било дел од Општина Оризари.
Во периодот 1955-1996, селото било дел од Општина Кочани.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Полаки.
Во XIX век, Главовица било дел од Кочанската каза на Отоманското Царство.
5.1 Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 896 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 38 гласачи.
6 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта* Преслап — населба од доцноантичко време.
;Реки
* Црна Река.
;Споменици
* Споменик на НОБ.
7 Личности
;Починати во Главовица
* Љупчо Сантов (? — 1943) — македонски партизан;
* Раде Кратовче (1911 — 1943) — македонски партизан.
8 Галерија
Косово Дабје

Косово Дабје — село во Општина Делчево.
1 Географија и местоположба
Косово Дабје — село во општина Делчево, во областа Пијанец.
2 Историја
Селото Косово Дабје не е многу старо село. Порано името на ова село било Шопје, но подоцна е променето во Косово Дабје, од непознати причини.
Само 1 жител на оваа населба е заведен како жртва во Втората светска војна.
3 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 100 Македонци.
Во 2002 година, во селото живееле 21 жител, Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 5 жители, од кои 5 лица без податоци.
3.1 Родови
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото:
* Доселеници: ''Шопјето (15 к.)'' најстар род во селото и негови основачи. Како го добиле името е непознато. Доселени се околу 1788 година од некое село во Прилепско (прилепско Мариово); ''Илијовци (3 к.)'' доселени се во 1885 година од селото Турија; ''Димчовци (2 к.)'' доселени се во 1914 година од селото Бигла; ''Воложјето (3 к.)'' доселени се во 1905 година; ''Мијшинци (1 к.)'' доселени се во 1924 година од селото Драмче; ''Козарци (1 к.)'' доселени се во 1914 година од селото Цера; ''Кумкар (1 к.)'' доселени се во 1941 година од некое блиско село во Бугарија, од другата страна на границата (Тишаново некои мислат).
4 Самоуправа и политика
Во селото постои избирачкото место бр. 0597 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 15 гласачи.
Полето

Полето — село во Општина Делчево, во областа Пијанец, во околината на градот Делчево.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во средишниот дел на територијата на Општина Делчево, на неколку километри од Делчево и припаѓа на неговата рурбална зона.
2 Историја
Вкупно 3 жители на оваа населба се заведени како жртви во Втората светска војна.
3 Стопанство
За селото не се води катастарска евиденција, па затоа не може да се прикаже структурата на неговото земјоделско земјиште.
4 Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 194 жители, од кои 186 Македонци и 8 Роми.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 198 жители, од кои 192 Македонци, 2 Албанци, 1 останат и 3 лица без податоци.
4.1 Родови
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото:
Македонски
* Доселеници: ''Цопевци (4 к.)'' доселени се во 1900 година од селото Цера; ''Коловци (4 к.)'' доселени се во 1903 година од селото Бигла; ''Мораци (3 к.)'' доселени се во 1916 година од селото Бигла; ''Јанкуловци (2 к.)'' доселени се во 1910 година од селото Бигла; ''Митревци (2 к.)'' доселени се во 1914 година од селото Моштица; ''Илијовци (3 к.)'' доселени се во 1919 година од селото Вратиславци; ''Папурица или Папурички (2 к.)'' доселени се во 1928 година од селото Костин Дол; ''Соколовци (1 к.)'' доселени се во 1931 година од селото Костин Дол; ''Мајмуно (1 к.)'' доселени се во 1931 година од селото Драмче; ''Стамболовци (2 к.)'' доселени се во 1932 година од селото Драмче; ''Чорбаџиовци (1 к.)'' доселени се во 1943 година од некое околно село.
5 Самоуправа и политика
Селото влегува во составот на Општина Делчево од 1950 година.
5.1 Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0595 според Државната изборна комисија.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 109 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 106 гласачи.
6 Галерија
Очипала

Очипала, се среќава и како Очипале или Очипаре — село во Општина Делчево, во областа Осоговија, во околината на градот Делчево.
1 Географија и местоположба
Очипала се наоѓа во северниот дел на територијата на Општина Делчево, на оддалеченост од околу 5 км од Делчево. Селото е ридско и е сместено на надморска височина од 600 метри. Неговиот атар зафаќа површина од 6,7 км<sup>2</sup>.
2 Историја
Во почетокот на XX век, Очипала било село во Малешевската каза на Отоманското Царство.
Само 1 жител на оваа населба е заведен како жртва во Втората светска војна.
3 Стопанство
Селото има полјоделско-шумарска функција. Во неговиот атар, обработливото земјиште зафаќа површина од 212 ха, шумите се на површина од 218 ха, а на пасишта отпаѓаат 179 ха.
4 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Очипала живееле 10 жители, сите Македонци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 92 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 73 жители, од кои 72 Македонци и 1 лице без податоци.
4.1 Родови
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото:
Македонски
* Доселеници: ''Топчији (6 к.)'' доселени се во 1885 година од селото Драмче; ''Прдловци (3 к.)'' доселени се во 1910 година од селото Бигла; ''Малчове (3 к.)'' доселени се во 1911 година од селото Бигла; ''Мишеве (5 к.)'' доселени се во 1913 година од селото Бигла; ''Дуовци (4 к.)'' доселени се во 1914 година од селото Драмче; ''Јовановци (5 к.)'' доселени се во 1914 година од селото Киселица; ''Мандалевци (2 к.)'' доселени се во 1918 година од селото Драмче.
5 Општествени установи
Во селото има основно училиште до четврто одделение.
6 Самоуправа и политика
Селото влегува во составот на Општина Делчево од 1950 година.
6.1 Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0589 според Државната изборна комисија, кое е сместено во објектот на старото училиште.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 82 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 79 гласачи.
7 Културни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта* Врница — могила од римско време
* Јурто — населба од доцноантичко време
* Пресечен Камен — градиште — градиште од доцноантичко време
* Топчин Могила — могила од римско време
* Чукарче — старохристијанска црква и некропола
;Цркви* Црква „Св. Јован Крстител“ — нова црква во изградба
8 Личности
;Родени во Очипала
* Ратко Димитровски (р. 1956) — македонски стопанственик и политичар, поранешен градоначалник на Кочани
Членестостеблени растенија

Членестостеблените растенија (лат. ''Equisetophyta'') се растенија кои имаат разгрането стебленце од чиишто јазли поаѓаат гранки кои исто така се членести и прстенесто поредени.
Во денешната флора оваа група е претставена само со еден род — коњско опавче (''Equisetum''). Сите негови видови се слични во својата градба, живеат на влажни живеалишта, покрај реки, бари, ливади итн. Стеблото со основата поминува во ризом од чии јазли излегуваат корења. Кај повеќето видови стеблото е едногодишно, а ризомот повеќегодишен, така што секоја година се образува ново стебло.
Кај повеќето видови, стеблото на врвот носи спорофилен клас, образуван од спорофили со спорангиуми кои се исполнети со спори.
При никнење на изоспорите се добиваат два вида проталиум, машки со антеридиуми и женски со архегониуми. Ваквата појава се должи во разликата на подлогата на која никне спората, односно спората која се развива на сиромашен супстрат дава машки, а таа на богат супстрат дава женски проталиум. Ова е докажано експериментално со додавање на хранливи раствори на подлогата.
1 Наводи
Чифлик (Делчевско)

Чифлик — село во Општина Делчево, во областа Пијанец, во околината на градот Делчево.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Пијанец, во средишниот дел на територијата на Општина Делчево, јужно од градот Делчево, на само неколку километри. Селото е ридско, на надморска височина од 640 метри.
Атарот зафаќа простор од 7,4 км<sup>2</sup>. На него преовладуваат шумите на површина од 572 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 129 хектари, а на пасиштата 63 хектари.
2 Историја
Во век, Чифлик било село во рамките на Малешевската каза на Отоманското Царство.
3 Стопанство
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
4 Население
Селото е мало и е населено со македонско население. Така, во 1961 година броело 218 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 68 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Чифлик живееле 51 жител, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 31 жител, од кои 23 Македонци и 8 лица без податоци.
5 Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Делчево, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Делчево.
Во периодот 1950-1952, селото било во рамките на некогашната општина Делчево, во која влегувале градот Делчево и селата Очипала, Полето, Чифлик и Шопје.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Делчевска градска општина, во која покрај селото Чифлик се наоѓале градот Делчево и селата Бигла, Ветрен, Габрово, Град, Ѕвегор, Очипала, Полето, Стамер, Турија и Шопје.
Во периодот 1955-1996 година, селото се наоѓало во рамките на општината Делчево.
5.1 Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0596 според Државната изборна комисија.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 56 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 49 гласачи.
6 Галерија
Вржогрнци

Вржогрнци — село во Општина Ранковце, сместено во областа Славиште, во околината на градот Крива Паланка.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во крајниот западен дел на Општина Ранковце. Оддалечено е 7 килиометри од општинското средиште Ранковце и 26 километри западно од Крива Паланка. Претставува село од растурен маалски тип.
2 Историја
Се верува дека на местото на денешното село постоела населба од доцното античко време
3 Стопанство
Населението во селото главно се занимава со сточарство. Во селото нема никакви стопански или услужни објекти.
4 Население
Според податоците од пописот во 2002 година во Вржогрнци живеат 29 жители сите од македонско етничко потекло и со православна вероисповед.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 18 жители, сите Македонци.
4.1 Родови
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
* Староседелци: ''Мишинци (4 к.), Воловарци (2 к.) и Џукели (1 к.)''* Доселеници: ''Груинци (4 к.)'' доселени се околу 1900 година од селото Отошница.
5 Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Ранковце, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка, додека во периодот по војната од 1957 до 1962 година селото било седиште на некогашната општина Ранковце, каде што се наоѓало и во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото исто така се наоѓало во тогашната општина Ранковце, во која покрај Вржогрнци се наоѓале и селата Ветуница, Гулинци, Лубинци, Одрено, Опила, Отошница, Радибуш, Ранковце и Станча. Самата Општина Ранковце била дел од Кривопаланечката околија. Општината Ранковце постоела и во периодот 1950-1952 година.
Ветуница

Ветуница — село во Општина Ранковце, сместено во областа Славиште, во околината на градот Крива Паланка.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во крајниот југозападен дел на територијата на Општина Ранковце. Сместено е на десната страна на Крива Река, а низ селото поминува и Ветуничка Река. Претставува село од растурен маалски тип.
Се наоѓа во непосредна близина на самиот коридор 8, по кој поминува магистралниот пат од Скопје и Куманово кон Крива Паланка до граничниот премин Деве Баир на македонско-бугарската граница. Оддалечено е 3 километри од општинското средиште Ранковце и 23,5 километри југозападно од Крива Паланка. Во близина на селото се наоѓа и автобуска станица.
2 Историја
Се верува дека постоела населба од доцното античко време на местото на денешното село.
3 Стопанство
Во селото не постојат стопански и услужни објекти, а самото население главно се занимава со полјоделство и сточарство.
4 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 150 Македонци.
Според податоците од пописот во 2002 година во Ветуница живеат 57 жители сите од македонско етничко потекло и со православна вероисповед.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 29 жители, сите Македонци.
4.1 Родови
Ветуница е македонско село.
Според истражувањата од 1975 година, родови во селото се
*''Богојевци (9 к.), Пуцкини (8 к.), Стајкови (6 к.) и Шилкови (5 к.)'' овде живеат од турско време. Сите потекнуваат од доселени предци. Родовите ''Богојевци и Стајкови'' се доселени од селото Отошница. Додека останатите два рода се доселени со непознато потекло. ''Гаџорци (6 к.)'' доселени се после 1918 година од селото Гулинци.
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
* Староседелци: ''Пуцкинци (6 к.), Шиљковци (6 к.), Богојци (3 к.), Еребинци (5 к.)''* Со непознато потекло: ''Деда-Бошко (1 к.)''* Доселеници: ''Стајковци (7 к.)'' доселени се околу 1890 година од селото Отошница; ''Вучковци (1 к.)'' доселени се во 1903 година од селото Мала Црцорија.
5 Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Ранковце, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка, додека во периодот по војната од 1957 до 1962 година селото било седиште на некогашната општина Ранковце, каде што се наоѓало и во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото исто така се наоѓало во тогашната општина Ранковце, во која покрај Ветуница се наоѓале и селата Вржогрнци, Гулинци, Љубинци, Одрено, Опила, Отошница, Радибуш, Ранковце и Станча. Самата Општина Ранковце била дел од Кривопаланечката околија. Општината Ранковце постоела и во периодот 1950-1952 година.
Одрено

Одрено — село во Општина Ранковце, сместено во областа Славиште, во североисточниот дел на Македонија.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во јужниот дел на територијата на Општина Ранковце.
Се наоѓа во непосредна близина на самиот коридор 8, по кој поминува магистралниот пат од Скопје и Куманово кон Крива Паланка до граничниот премин Деве Баир на македонско-бугарската граница.
2 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 300 Македонци.
Според податоците од пописот во 2002 година во Одрено живеат 131 жител сите од македонско етничко потекло и со православна вероисповед.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 87 жители, од кои 83 Македонци и 4 лица без податоци.
2.1 Родови
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
* Староседелци: ''Трајановци (5 к.), Тошкинци (4 к.), Мацинци (2 к.), Шељавци или Витковци (3 к.), Паневци (1 к.), Саизовци (1 к.), Капланци (1 к.), Павунковци (1 к.), Каловци (1 к.), Вргинци (3 к.), Ѕуринци (8 к.), Ордини или Ординци (2 к.), Сурлинци и Лукар (6 к.), Баба Великини (3 к.) и Чуминци (1 к.)''* Со непознато потекло: ''Луларци (2 к.), Дрневци (1 к.) и Маџирци (1 к.).''
3 Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Ранковце, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка, додека во периодот по војната од 1957 до 1962 година селото било седиште на некогашната општина Ранковце, каде што се наоѓало и во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото исто така се наоѓало во тогашната општина Ранковце, во која покрај Одрено се наоѓале и селата Ветуница, Вржогрнци, Гулинци, Лубинци, Опила, Отошница, Радибуш, Ранковце и Станча. Самата Општина Ранковце била дел од Кривопаланечката околија. Општината Ранковце постоела и во периодот 1950-1952 година.
4 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта* Градиште — градиште од доцноантичкото време;
* Селиште — населба од доцноантичкото време; и
* Чукарче — населба од доцноантичкото време.
Воена конвенција кон српско-бугарската спогодба

Со Воената конвенција од 29 април 1912 кон Српско-бугарската спогодба година, било предвидено во случај на офанзивна војна против Турција, Србија и Бугарија, да удрат на противникот со 150, односно 200.000 војници, од кои најмалку 100.000 ќе упатат на Вардарското боиште. (''Поврзано Договор за одбранбен сојуз и меѓу Бугарија и Грција)''
Македонската територија надвор од неспорните територии ја нарекле спорна и ја поделиле по долги и жестоки преговори. Во членот 2 од Тајниот додаток од едниот до другиот крај на спорната територија, односно од Големиот врв кај Крива Паланка до манастирот Губавец (Св. Еразмо) на Охридското Езеро прецизно била повлечена границата. Србија се обврзала да не бара ништо преку означената граница, а Бугарија да ја признае таа граница ако рускиот цар, кој ќе биде замолен со арбитража да го реши ова прашање, се изјасни во корист на оваа линија.
Меѓутоа, во членот 4 на Договорот е утврдено: секој спор што би се изродил по повод толкувањето или извршувањето на која и да било одредба од договорот, Тајниот додаток или од Воената конвенција, да и се поднесе барање на Русија за конечно решение на спорот, штом едната страна (Србија или Бугарија) ќе изјави оти смета дека е невозможно да се постигне спогодба со непосредни преговори.
Тоа значи дека Русија имала неограничени можности во поглед на решавањето на македонското прашање.
1 Поврзано
* Српско-бугарска спогодба
Македонија пред Балканските војни

Балканските војни во 1912 и во 1913 година претставуваат исход на национално-ослободителната борба што македонскиот народ ја води во втората половина на XIX и во почетокот на XX век. Илинденското востание од 1903 година претставуваше врв на таа борба. Задушувањето на востанието од османлиската војска и на башибозукот, како и отсуството на поддршка и помош од соседните земји и од големите сили биле причина македонскиот народ да ја загуби надежта дека кога било сам ќе се ослободи.
Така разочаран од сопствените политички организации и водачи и под влијание на туѓите пропаганди македонскиот народ почнал да верува дека до негово ослободување може да дојде само со помош од Бугарија, од Србија и од Грција, и тоа во една заедничка војна.
Најголемите надежи на македонскиот народ биле свртени кон Бугарија. Егзархиската црква, а потоа Врховниот македонски комитет (ВМК), односно врховистите во текот на Илинденското востание успешно ја извршиле таа задача, па македонскиот народ најмногу верувал и очекувал од Софија. Поради тоа бугарската пропаганда наоѓала плодна почва и многу длабоко ја всадувала бугарштината кај македонскиот народ. Непосредно пред Балканските војни во свеста на Македонците главно била присутна ''бугарската доминација''.
Милутинце

Милутинце — село во Општина Ранковце, сместено во областа Славиште, во североисточниот дел на Македонија.
1 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 350 Македонци.
Според одржаниот попис во 2002 година имало само 72 жители. Сите жители се Македонци и се изјасниле како православни христијани.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 15 жители, од кои 11 Македонци, 1 Србин и 3 лица без податоци.
1.1 Родови
Милутинце е македонско село.
Според истражувањата од 1973 година, родови во селото се
*''Чивлачани (12 к.), Црнкинци (22 к.) и Дрипановци (17 к.)'' сите живеат во свои посебни маала, кои ги носат имињата по родовите. Сите три рода во селото се доселенички со непознато потекло. А помеѓу овие родови има и домазети од селата Герман и Криви Камен.
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
* Најстари Доселеници: ''Курбалијци (5 к.)'' наведениот род потекнува од основачот на селото Милутин. Од некаде од Србија се доселиле тројца браќа, Гина, Љуба и Милутин. Тие основале три села (Гиновци, Љубинци и Милутинце).
* Доселеници: ''Реканци (2 к.), Парлевци (1 к.), Чоклинци (6 к.), Пупуњци (3 к.), Чукарци (2 к.), Тораци (4 к.), Кукавци (1 к.), Ѓусинци (3 к.), Цепењаци (2 к.) и Калејци (2 к.)'' доселени се, но не знаат од каде; ''Ќеловци (4 к.)'' доселени се во 1820 година од околината на Кратово; ''Џалинци (1 к.)'' доселени се во 1830 година од селото Радибуш; ''Црнкарци или Сулинци (7 к.)'' доселени се околу 1835 година од селото Црн Врв, недалеку од Кратово; ''Маџурци (6 к.)'' доселени се околу 1840 година од околината на Врање во Србија.
2 Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Ранковце, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка, додека во периодот по војната од 1957 до 1962 година селото се наоѓало во рамките на некогашната општина Ранковце, каде што се наоѓало и во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Петралица, во која покрај Милутинце се наоѓале и селата Баратлија, Гиновци, Криви Камен и Петралица. Самата Општина Петралица била дел од Кривопаланечката околија. Општината Петралица постоела и во периодот 1950-1952 година.
Млада македонска книжевна дружина

''Видете: Лозарско движење и Програмски принципи на Младата македонска книжовна дружина''.
Младата македонска книжевна дружина ја сочинувале следниве членови:
* Гоце Делчев
* Даме Груев
* Ѓорче Петров
* Христо Матов
* Петар Попарсов
* Иван Хаџи Николов
* Коста Шахов
* Георги Баласчев
* Димитар Мирчев
* Христо Попкоцев
* Александар Караѓулев
* Георги Белев
* Андреј Љапчев
* Тома Карајовов
* Наум Туфекчиев
* Војдан Чернодрински
* Ефтим Спространов
* Христо Попкоцев
* Арсени Јовков
bg:Млада македонска книжовна дружина
Баратлија

Баратлија — село во Општина Ранковце, сместено во областа Славиште, во околината на градот Крива Паланка. Иако формално се води како посебно населено место, селото е всушност составен дел од с. Петралица [Како составен дел од селото Петралица се води само во агенцијата за катастар на недвижности. На сите други места (попис на население, избирачки список, список на села во РМ) се води како посебно село].
1 Географија и местоположба
Конкретни податоци за оваа село нема бидејќи истото се смета како да е дел од село Петралица.
Сепак, може да се каже дека селото е ридско-планинско и од разбиен маалски тип, со маала кои се протегат на поголема надморска висина.
Патната инфраструктура не е на задоволително ниво, бидејќи патот е земјан и изложен на атмосферските влијанија и покрај честите поправки е во лоша состојба или непрооден.
2 Стопанство
Во селото не постојат стопански и услужни објекти, а самото население главно се занимава со земјоделство.
3 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 450 Македонци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 39 жители, сите од македонско етничко потекло и со православна вероисповед.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 11 жители, од кои 7 Македонци и 4 лица без податоци.
3.1 Родови
Баратлија е македонско село.
Според истражувањата од 1975 година, родови во селото се:
''Баба Анџици (4 к.), Мулинци (4 к.), Дојаковци (4 к.), Шкуртинци (4 к.), Араличанци (3 к.), Вучковци (3 к.), Стамболици (3 к.), Чаушевци (2 к.), Белинци (2 к.), Даскинци (1 к.)'' сите родови потекнуваат од ист предок. А тоа бил некојси Богдан Баратлија. Тој бил многу познат човек, и по него селото го добило името.
4 Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Ранковце, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка, додека во периодот по војната од 1957 до 1962 година селото било седиште на некогашната општина Ранковце, каде што се наоѓало и во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото се наоѓало во тогашната општина Петралица, во која покрај Баратлија се наоѓале и селата Гиновце, Криви Камен, Милутинце и Петралица. Самата Општина Петралица била дел од Кривопаланечката околија. Општината Петралица постоела и во периодот 1950-1952 година.
5 Иселеништво
Од Баратлија има многу иселеници. Сите иселеници се од времето после последната војна (Втора светска војна). Најпрво околу 20 семејства се колонизирани во Војводина. Потоа околу 20 семејства се иселиле во Скопје, и околу 15 во Свети Николе. Родовите ''Пешевци, Гиго и Величко'' се иселиле во селото Сопот во Овче Поле.
Триглицерид

Триглицериди — прости липиди, односно глицериди кои се естери меѓу трихидроксилниот алкохол глицерол и вишите масни киселини.
Триглицеридите на собна температура можат да бидат течни или цврсти, во зависност од тоа дали се естерифицирани со заситени виши масни киселини (како стеаринска, палмитинска киселина итн.), кои обично даваат цврсти масти, или со незаситени виши масни киселини (олеинска, линолна итн.), при што се добиваат течни масти, или уште попознати како масла.
Фосфолипид

Фосфолипидите претставуваат сложени липиди каде нелипидната компонента е фосфорна киселина. Од фосфолипидите, кај растенијата најдобро се проучени фосфатидите, каде двете OH групи на глицеролот се естерифицирани со виши масни киселини, додека третата OH група е естерифицирана со фосфорна киселина за која е врзано органско соединение кое содржи азот во вид на холин или серин.
Тие се значајни органски соединенија бидејќи влегуваат во состав на клеточната мембрана и мембраните на другите клеточни структури.
За молекулата на фосфолипидите е карактеристично што е таа биполарна, односно има еден хидрофилен (се сврзува со вода) и еден хидрофобен (не се сврзува со вода) крај. Поточно, фосфатната група со азотното органско соединение го сочинуваат хидрофилниот, главичест дел од молекулата на фосфолипидот, а вишите масни киселини го претставуваат хидрофобниот опашест дел на молекулата.