Мочуриштен даб

Мочуриштен даб — дрво во делот на црвениот даб (Quercus sect. Lobatae) од родот Quercus. Пин даб е еден од најчесто користените дабови за уредување на пејсажи во неговиот роден опсег поради леснотијата на трансплантација, релативно брзиот раст и толеранцијата на загадување.
1 Опис
Пин даб е листопадно дрво со средна големина што расте до 18-22 метри високо, со стебло до 1 m во пречник. Има ширење од 8–14 m. 10-годишно дрво расте на полно сонце ќе биде високо околу 8 м (26 стапки). Младите дрвја имаат директно, колонообразно стебло со мазна кора и пирамидална крошна.
Кога дрвото ќе наполни 40 години, се развива повеќе груба кора со лабава, распространета крошна. Оваа крошна се смета за една од најкарактеристичните одлики на дабот игла: горните гранки се насочени нагоре, средните гранки се под прав агол на стеблото, а долните гранки се спуштаат надолу.
Листовите се долги 5–16 сантиметри и широки 5–12 cm, лобус, со пет или седум лобуси. Секој лобус има пет до седум заби со врвови на влакна. Синусите се типично во форма на буквата У и екстремно длабоко исечени. Всушност, постои приближно иста количина на синусна површина како вистинската лисна површина. Листот е претежно без влакна, освен многу карактеристична прачка од бледо портокалово-кафеава надолу на долната површина каде што секоја вена на лобусот се спојува со централната жила. Целокупната есенска боја на лисјата е генерално бронзена, иако поединечните листови може да бидат црвени некое време и не се смета за особено карактеристична. Желадите, сместени во плитка, тенка капа, се хемисферични, 10-16 милиметри долги и 9–15 mm широки, зелени кои созреваат бледо кафеава околу 18 месеци по опрашувањето. Освен ако не се обработува со традиционални методи, желадот ​​е невкусен бидејќи јадрото е многу горчливо.
Во својата природна средина, дабот е релативно краткотраен, брзорастечки пионер или крајбрежен вид со животен век од приближно 120 години против многу дабови кои можат да живеат неколку векови. И покрај ова, постојат многу примери на даб од игла кои го надминуваат овој животен век. Развива плиток, влакнест корен систем, за разлика од многу дабови, кои имаат силен, длабок корен корен кога се млади.
Одлика што ја споделуваат неколку други видови дабови, а исто така и некои буки и габери, е задржувањето на лисјата во текот на зимата на подмладок, природна појава позната како марцесценција . Млади дрвја под 6 м често се покриени со лисја во текот на целата година, иако лисјата умираат на есен, останувајќи прицврстени за ластарите додека не се појават новите лисја во пролетта. Како и кај многу други видови дабови, мртвите дабови гранки остануваат на дрвото многу години.
1.1 Цветни и плодни
Како и сите дабови, цветањето и излегувањето на листовите се случуваат на крајот на пролетта кога ќе помине целата опасност од мраз. Цветовите се еднодомни мачки кои, бидејќи се самонеспоиви, бараат присуство на друг даб за опрашување. Секој вид во групата на црвениот даб може да послужи како опрашувач, но во природниот опсег на дабот пин, ова обично ќе биде северен црвен даб или црвен даб . Хибридизацијата меѓу видовите се случува слободно. На желадите им се потребни две сезони на растење за да се развијат.
2 Име
Латинскиот специфичен епитет ''palustris'' значи „од мочуриште“ или „мочуришта“, што се однесува на неговото природно живеалиште.
Вообичаеното име „даб игла“ веројатно се должи на многуте мали, тенки гранчиња, но можеби е и од историската употреба на тврдото дрво за иглички во конструкцијата на дрвени згради.
3 Распространетост и живеалиште
''Q. palustris'' главно се дистрибуира во источните и централните САД од Конектикат западно до источен Канзас и јужно до Џорџија, западно до источна Оклахома и Канзас. Тој е исто така роден во крајниот југ на Онтарио, Канада.
Дабот игла е исто така добро прилагоден на животот во Австралија (каде што е воведен) и е доста распространет низ австралискиот континент, особено во поладните јужни држави како Викторија и Нов Јужен Велс . Исто така е добро прилагоден на животот во Јужна Африка и Аргентина, особено во регионот Рио де ла Плата .
Природно е мочуришно дрво, ограничено на кисели почви и не поднесува варовник или песочна почва на Флорида и расте на ниски надморски височини од морското ниво до .
Расте првенствено на ниво или речиси на ниво, слабо исцедени, алувијални поплавини и почви на дното на реката со висока содржина на глина. Тие обично се наоѓаат на места кои повремено се поплавуваат за време на сезоната на мирување, но вообичаено не се поплавуваат во текот на сезоната на растење. Тие не растат на најниските, најслабо исцедени места кои можат да бидат покриени со стоечка вода во поголемиот дел од сезоната на растење. Сепак, тие растат интензивно на слабо исцедени висорамни „дабови станови“ на глацијалните до рамнините на југозападниот дел на Охајо, јужниот дел на Илиноис и Индијана и северниот дел на Мисури. Топографијата на ниво и присуството на глинена тава во почвата на овие области предизвикуваат овие места да бидат претерано влажни во зима и пролет.
4 Екологија
4.1 Поврзана шумска покривка
Дабот е главен вид во само еден тип на шумска покривка, даб-слатка гума, кој се наоѓа на долните земјишта и на некои висорамнини низ централниот дел од опсегот на дабовиот даб. Даб и гума за џвакање ( ''Liquidambar styraciflua'' ) се разликуваат во нивните релативни пропорции во овој тип на покривка. Големи површини од речиси чист даб се појавуваат на „дабовите рамнини“ на висорамнините глацијални до рамнини или во долните земји на долниот дел на Охајо и централните долини на реката Мисисипи. Поврзани видови во овој шумски тип вклучуваат црвен јавор ( ''Acer rubrum'' ), американски брест ( ''Ulmus americana'' ), црн тупело ( ''Nyssa sylvatica'' ), мочуриштен бел даб ( ''Quercus bicolor'' ), врба ( ''Quercus phellos'' ), преплавен даб ( ''Quercus lyrata'' ), даб ( ''Quercus macrocarpa'' ), зелен јасен ( ''Fraxinus pennsylvanica'' ), нуталов даб (Qercus ''texana'' ), мочуриштен костен ( ''Quercus michauxii'' ) и школка ( ''Carya laciniosa'''')'' и кошула (Hickoriesta).
Дабот е поврзан вид во шумите од сребрен јавор - американски брест во долниот дел по должината на реките Охајо, Вабаш, Мисисипи и Мисури. Варијанта од овој тип, сребрен јавор-американски брест-игла даб-слатка гума, се наоѓа покрај главните потоци во јужниот дел на Илиноис и Индијана.
Пин даб, исто така, се среќава во шумите од црн јасен - американски брест - црвен јавор во слабо исцедени земјишта на дно во северниот дел на Охајо и Индијана, заедно со сребрениот јавор ( ''Acer saccharinum'' ), мочуришниот бел даб, сикаморот ( ''Platanus occidentalis'' ), црното тупело и источното памучно дрво. ''Populus deltoides'' ).
4.2 Реакција на конкуренцијата
Пин даб е класифициран како нетолерантен на сенка. Помалку е толерантен од брестот, бокселдерот ''( Acer negundo )'', гумата за џвакање, хакерот ''( Celtis occidentalis )'' и јасенот, но е потолерантен од источниот памук и црната врба. Пин даб обично расте во дури и постари насади на доминантни и кодоминантни дрвја. Средните и потиснати дрвја во таквите насади обично умираат во рок од неколку години откако ќе бидат надминати. Дабовите единечни пинови во мешани насади обично се доминантни. Пин даб се смета за субклимакс вид. Тој опстојува на тешки, влажни почви бидејќи произведува изобилство на желади кои, ако се ослободат, растат побрзо на овие места од повеќето негови конкуренти.
Дабовите пинови се исто така класифицирани како алелопатски, што значи дека тие се истиснуваат или на друг начин успешно се натпреваруваат со вегетацијата на подот за да преживеат.
4.3 Оштетувачки агенси
Иако дабот игла е многу толерантен на поплави во сезоната на мирување, тој е многу помалку толерантен на поплави во сезоната на растење. Дрвјата може да бидат повредени или убиени од повремени поплави во сезоната на растење во текот на неколку последователни години. Дрвјата обично можат да преживеат една сезона на растење на континуирани поплави, но ќе бидат убиени од континуирани поплави во текот на 2 или 3 последователни години. Пин даб е оценет како "средно толерантен" на поплави во сезоната на растење. Исто така, бидејќи кората на дабот е релативно тенка, видот е особено подложен на оштетување од пожар и распаѓање поврзани со огнени рани.
4.4 Поврзани видови
Поради сличноста во обликот на листот, дабот игла често се меша со црвен даб и црн даб, а понекогаш и црвен даб . Сепак, може да се разликува по неговите карактеристични мртви гранки на долниот дел од багажникот („иглички“) и неговата уникатна круна. Синусите на листовите од дабови иглички се исто така длабоко исечени, често покривајќи исто толку површина како и самиот лист.
Дабот е единственото познато растение за храна на гасениците ''Bucculatrix domicola'' .
5 Користи
Во својот роден опсег, дабот е најчесто користен даб за уредување на просторот заедно со северниот црвен даб поради неговата леснотија на трансплантација, релативно брз раст и толеранција на загадување. Меѓутоа, бидејќи е природно приспособено на влажни, кисели почви, може да развие состојба позната како железна хлороза на помалку соодветни локации, предизвикувајќи дрвото да фрла лисја во текот на сезоната на растење и да гние од врвот надолу. Зрелите дабови се често преголеми за лекување и овој недостаток на хранливи материи на алкалната почва на крајот може да ги убие. Проблем може да бидат и спуштените долни гранки, кои го попречуваат пристапот за сообраќајот и пешаците.
Се одгледува и во паркови и големи градини во Обединетото Кралство и ја има добиено наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно друштво .
Дрвото генерално се продава како црвен даб, но е со значително послаб квалитет, е нешто послабо, често со многу мали јазли . Дрвото е тврдо и тешко и се користи во општа градба и за огревно дрво. Кората ја користеле некои индијански племиња за да направат пијалак за лекување на цревни болки.