procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Барем наутро

„Барем наутро“ — збирка раскази од македонската писателка Виолета Бојковска, објавена во 2019 година од издавачката куќа Бегемот во рамките на библиотеката „Наше маало“.
1 Содржина
Збирката содржи 11 раскази:* Корангал
* Сонце
* Љубов на Кек
* Спекуло
* Бела
* Митологијта на ти
* Крадец
* Бамбус на неверството
* Ѕидар
* Дома
* Легенда за лудилото
2 За делото
Во својот осврт кон делото, Александар Прокопиев напишал дека имагинарното, структурирано во конкретни простори и ситуации ја обвива оваа збирка со атмосфера слична како кај современите јапонски раскажувачи. Неочекуваното и очекуваното, надворешното и внатрешното се преплетуваат во „доживувањата“ на ликовите кои говорат во некоја определена животна рамка, но со различен јазик. Писмото на Виолета Бојковска има авторска препознатливост и засебен свет. Оваа куса, но впечатлива збирка раскази со чудна топографија (како во некои книги на Калвино) нуди читателско уживање во пишувачката умешност на авторката Бојковска, во нејзината потрага по затскриените чинови на денешното човеково однесување, кон светот, но и кон себе.
3 Технички одлики
Книгата, со обем од 75 страници и со димензии од 19 сантиметри, е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4869-12-2. Таа е испечатена во печатницата Графоден во тираж од 500 примероци, а издавањето на книгата било финансиски помогнато од министерството за култура. Графичкото уредување го направила Наталија Луковска.
Некој бил тука

„Некој бил тука“ – роман на македонската писателка Николина Андова Шопова. Книгата е издадена во 2018 година од издавачкото претпријатие Темплум, а била прогласена за роман на годината..
1 За романот
„Некој бил тука“ е напишан роман со привлечен стил што веднаш вовлекува. Изнијансирани и вешто монтирани слики, едновремено импресивни и медитативни. Прецизно оцртани мистериозни и непредвидливи ликови. Реалистичен но вознемирувачки амбиент. Внимателно избрани екстериери и ентериери - туѓиот стан, на пример, како своевиден „недвижен лик“, во кој главниот лик скришно влегува како во лулка и гробница, која мами на радикални одлуки. Романот е психолошки убедлив и вознемирувачки длабок: го лови моментот кога болката станува лудило и смрт. „Некој бил тука“ од Николина Андова Шопова е роман што се чита брзо и лесно, но истовремено е и приказна што не е ниту површна, ниту плитка. Тоа е исклучително зрел и убедлив, тежок и емотивно напорен текст за читателот. Се работи за една долготрајна и мачна себеотуѓеност која, низ необична и нималку наивна игра со и во просторот, резултира во едно неопходно и неизбежно себесретнување. Раскажувањето на Андова Шопова со леснотија го повлекува читателот во морето од сомнежи, стравови и сеќавања, при што потребна е подготвеност за веднаш и бескомпромисно да се нурне во длабокото. Технички и јазично, тој е компактен и стегнат, во него не недостасуваат ниту „стрчат“ ниту една реченица и ниту еден збор.
Песот со тажен поглед

Песот со тажен поглед — македонска книга, роман напишани од Оливера Николова. Книгата е издадена во 2019 година од издавачкото претпријатие Матица македонска при што била прогласена за роман на годината, 2019.
1 Осврт кон делото
„Песот со тажен поглед“ од Оливера Николова е роман кој својата приказна ја темели на историски податоци, а фикцијата деликатно се испреплетува со фактите. Директното, експлицитно посочување на изворникот (мемоарската книга „Мојот балкански дневник“ на Џ. Џонстон Абрахам, еден од докторите кои престојувале во Скопје за време на Првата светска војна) чиешто „ехо“ е романот, воопшто не ѝ пречи на приказната, туку напротив, овозможува увид во слоевитоста и комплексноста на наративните постапки.
Писмото на Николова е моќно, автентично и рафинирано. Таа и во овој роман го покажува истенченото чувство за детали, кои го збогатуваат наративниот мозаик, и кои суптилно исткајуваат мрежа од симболи. Смелата авторска идеја е успешно реализирана во творечки резултат со високи естетски вредности. Авторката умешно ја води приказната до самиот крај, одржувајќи ја компактноста на структурата, уверливоста на изградените ликови и книжевни ситуации, како и стилско-јазичната префинетост..
Дрско црвен кармин

Дрско црвен кармин — расказ на Јагода Михајловска-Георгиева.
1 Концепт
Самото дело е поделено на три дела од по девет раскази. Сите опфаќаат теми од секојдневниот, современ живот, а секој расказ е миниуниверзум, заокружена приказна за конкретни луѓе, на конкретни места, со конкретни судбини. Тоа се истите ликови тие што може секој да ги познава, или токму себеси во нив се препознава. И без оглед дали дејствието се одвива во некоја домашна средина или во некоја далечна земја, основната авторска линија останува непроменета: длабоко нуркање низ емотивно- психолошкиот свет на јунаците, здогледување на деталите и финесите што на прв поглед се недогледливи, суптилно нијансирање и остро, проникливо засекување на ткивото што е предмет на нејзинато набљудување.
Крвавата роза

Крвавата роза — роман на Благојче Николоски.
1 Заплет
Мила се вљубува во Џек уште од моментот кога ќе ја здогледа неговата фотографија. Надежта и копнежот да го види се зголемува секој ден стануваќи нестрплива. Конечно кога ќе се видат чувствата се будат и растат. Нивната љубов започнува на улица каде ќе се видат првпат. Нивната љубовна авантура станува сѐ повозбудлива и повозбудлива, нивните љубовни патишта се зближуваат сѐ повеќе и повеќе.
Но сѐ што е убаво кратко трае. Црн облак ќе ги покрие нивните животи кога смртта настапува. Страшната и неизлечлива болест на Мила е единствената препрека која застанува на нивните патишта. Одеднаш нивните патишта ќе се претворат во раскрсница која води само во еден правец, правец кој нема излез и надеж.
Фотографии од пеколот

„Фотографии од пеколот“ — збирка раскази на македонскиот писател Милко Бојковски. Книгата е објавена во 2017 година од издавачкото претпријатие Бегемот во рамките на библиотеката „Наше маало“, а била испечатена во печатницата „Графоден“ во тираж од 500 примероци. Нејзиното издавање било помогнато од Министерството за култура на Македонија.
1 Содржина
Збирката содржи 19 раскази:* Оска
* Кучката
* Ноќниот пајтон
* Приказна
* Готовина
* Блузер
* Два гласа
* Кутија
* Мртовец во мојот кревет
* Непристоен предлог
* Писма
* Расказ по борбата
* Самоубиство
* Спротивно од сонцето
* Часовничар
* Шал
* Долу, долу, долу
* Мило ми е што се запознавме
* Автобус
2 За делото
Во својот осврт кон збирката „Фотографии од пеколот“, Лидија Капушевска-Дракулевска наведува: ... „делото покажува одредена авторска зрелост и виртуозност на редок талент. Неговата виртуозност се однесува токму на проблемите на младиот човек. Односот со светот, микрокосмосот, слоевитоста на расказите вклучува во себе живот во кој владеат сексот, дрогата, насилството… и од оваа перспектива, прозата на младиот Бојковски е одговор на тој и таквиот свет – а како да се одговори поинаку ако не на ист начин: со соголување на сите пороци, со демаскирање на илузиите, со храбро и отворено соочување со – предизвиците на секојдневието кои го демнат младиот човек. Но, во оваа проза нема очај напротив! Лирскиот субјект е во позиција на сведок на случувањата во и околу него, а на мигови води дијалог, разговор со некој соговорник (саканата, читателот и сл.), како да сака да преиспита некој од презентираните ставови. Особено впечатливи се редовите во кои се опишува внатрешната драма на лирскиот субјект која авторот ја доведува во паралела со суптилноста на блузот. Ретките музички акорди даваат посебен белег на оваа проза. Структурата на расказите е невоедначена, во неа се судираат масовноста со минимализмот. Бојковски негува синкретичен јазик, користи урбана лексика и младешки жаргон. Линиите на писмото се врежани во реалноста и против реалноста. Насловот сам по себе е пресек во времето и се однесува на секојдневието кое го живееме и чувствуваме на своја кожа. Веќе со своето прво писателско остварување, Милко Бојковски ветува дека се работи за млад и надежен писател кој во иднина ќе го развива и уште повеќе ќе го стилизира своето писмо.“
Милош кај Латините

Милош кај Латините (српски: ''Милош у Латинима'') е српска епска, јуначка песна.
1 Содржина
Кнезот Лазар го испраќа Милош Обилиќ да го собере арачот од Латините. Тие го пречекуваат убаво и со гордост му ја покажуваат црквата св. Димитрија, а тој пак ги фали српските манастири. Притоа, тој се обложува во илјада дукати дека може да го фрли боздоганот високо преку црквата. Кога боздоганот паѓа на земјата, тој убива двајца синови на банот и четири генерали и поради тоа Латините го ставаат в затвор. По некое време, покрај затворот поминува Коста Циганот, кој му носи хартија и Милош му испраќа писмо на кнезот Лазар, барајќи да го ослободи. Тогаш, кнезот Лазар им напишал писмо на Латините, барајќи да го ослободат Милош и да му го дадат арачот и наградата од опкладата при што им се заканува дека ќе има ја запали земјата. Латините се исплашиле и го ослободиле Милош.
Другата страна

„Другата страна“ — збирка раскази од македонскиот писател Ѓорѓи Крстевски. Книгата е издадена во 2019 година од издавачкото претпријатие Бегемот.
1 Содржина
Книгата содржи 33 кратки раскази:* Безобразниот ветер
* Вести од оној свет
* Веќе видено
* Влијанието на полната месечина
* Глас
* Господинот не може да се врати дома
* Диско за духови
* Доаѓа, доаѓа
* Другата страна
* Ѓаволска работа
* Земјотрес
* Инвазија
* Истовремено
* Книга полна неизвесност
* Лебдење
* Летно расположение
* Многу неодговорени прашања
* Мрачното море
* На крајот од тунелот
* Не ме терај да се повторувам
* Неверојатна приказна
* Невидливиот самоубиец
* Никој
* Ноќна прошетка
* Патување во зоната на самракот
* Продолжетокот на една мисла
* Светла
* Тивкиот убиец
* Траги
* Филм со (не)предвидлив крај
* Црни денови се ближат
* Човек во шумата
* Човекот со ноже во грбот
2 Технички податоици
Книгата, со обем од 116 страници и со димензии од 19 сантиметри, е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“ и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4869-09-2. Таа е испечатена во печатницата „Графоден“ во тираж од 500 примероци, а нејзиното објавување било финансиски поддржано од Министерството за култура. Цртежот на предната корица е дело на авторот на книгата, графичкото уредување го извршила Наталија Лукомска, јазичната редакција е дело на Андреј Јованчевски, а лектурата ја направила Ирена Ралева.
3 Осврт кон делото
„Другата страна“ е збирка кратки прозни форми од авторот Ѓорѓи Крстевски, создавани во текот на повеќе години. Тие се со различна големина и форма, при што секој од расказите е поединечно дело, расказ кој гради еден свој специфичен свет што може да опстои и да егзистира самостојно. Според Милан Дамјаноски, централната точка, ѕвездата околу која гравитираат сите овие мали светови и векторот на нивното поврзување е светогледот на Ѓорѓи Крстевски. Во богатиот спектар на раскази може да препознаеме хармсовски бурлескни сцени и ликови, борхесовски сложени лавиринтни пејзажи, одеци од најмрачните шуми од бајките на браќата Грим, како и грст ликови изгубени во кафкијански свет на метаморфози, бирократски шалтери и бесчувствителен свет.
Паримејник

Паримејник (|парємиꙗ, паримиꙗ, парамиꙗ, парьмиꙗ, од |παροιμία — ''приказна'') — богослужбена книга што со користи во православните цркви и во себе содржи паримии.
Според епископот Макариј паримејник постоел на старословенски јазик во втората половина на 9 век, во времето на Св. Кирил и Методиј. Притоа Макариј се повикува на писмото од папата Јован VIII до кнезот на Велика Моравија Сватоплук I: „Ништо не спречува, ни здрава вера, ни здраво учење, литургијата да се пее на словенски или да се чита светото Евангелие или божествените читања на Стариот и Новиот завет“.
1 Поврзано
*Лобковски (Хлудов) паримејник
*Григоровичев паримејник
Црн нарцис (филм)

Црн нарцис (англиски: ''Black Narcissus'') - британски филм од 1947 година во режија на Мајкл Пауел (Michael Powell) и Емерик Пресбургер (Emeric Pressburger). Главните улоги ги играат: Дебора Кер (Deborah Kerr), Кетлин Бајрон (Kathleen Byron), Сабу и Дејвид Фарар (David Farrar). Во 1948 година, филмот освоил две награди „Оскар“ и еден „Златен глобус“.
1 Синопсис
Сестрата Клода (ја игра Кер) е млада калуѓерка во Калкута, која е назначена за управничка на новиот манастир кој треба да биде основан во едно далечно село во Хималаите. Заедно со четири други калуѓерки, таа пристигнува на имотот што го поклонил еден индиски генерал. Таму ги пречекува господинот Дин (го игра Фарар), кој од самиот почеток е нељубезен и скептичен кон идејата за основање манастир на тоа место. Сепак, тој е единствениот маж кој може да им помогне на калуѓерките во разни физички работи. Истовремено, тој доведува една убава девојка во манастирот, која се одликува со немирен дух и слободно однесување. Набргу, во манастирот доаѓа и синот на генералот (го игра Сабу), кој сака да стекне образование, но се вљубува во убавата девојка. Калуѓерките организираат училиште во рамките на манастирот и го подучуваат жените од селото, но набргу се појавуваат сериозни несогласувања меѓу нив: една калуѓерка сака да го напушти калуѓерскиот живот, додека сестрата Рут (ја игра Бајрон) е непослушна и постојано работи против сестрата Клода. Сестрата Клода, пак, е млада и неискусна, па тешко се снаоѓа во водењето на манастирот, а истовремено, кај неа се будат спомените на нејзиниот живот пред да стане калуѓерка, кога имала момче со кое требало да се омажи, но во последен миг тој ја напуштил. Една ноќ, сестрата Рут полудува, ја соблекува свештеничката облека и го напушта манастирот. Таа оди во куќата на Дин и му ја изјавува својата љубов, но тој ја убедува да се врати назад. По враќањето во манастирот, сестрата Рут се обидува да ја убие сестрата Клода, но притоа погинува таа. По тој настан, калуѓерките го напуштаат манастирот и нивната мисија завршува неуспешно.
Снегот во Казабланка

Снегот во Казабланка – македонска книга, роман напишани од Кица Колбе. Книгата е издадена во 2005 година од издавачката куќа Три, а во 2007 година се појавува и второто издание од издавачкото претпријатие Магор и е прогласена за роман на годината, 2006.
1 Содржина
„Снегот во Казабланка“ - ова е роман-хроника, роман-повест за една бегалска фамилија во Македонија на почетокот на педесеттите години на 20 век, која може да биде парадигматска за темата на бегалството, воопшто. Клучна е идејата за тоа колку долго војната и по бегството невидливо се одигрува во бегалските фамилии. Таа војна по војната, или траума на траумата по бегството, трае долго откако војните завршиле и сите ги заборавиле, ама не и членовите на бегалските фамилии. Централна тема е разорната сила на војната и бегството, која не ги остава на мир оние кои „се спасиле“, но напуштиле и изгубиле сè, затоа што останале трауматизирани, со чувство на вина, со постојан страв, со чувство на неприпадност. За овие, во светската литература толку актуелни теми, многу малку е пишувано во македонската книжевност.
Сугестивната нарација во романот Земја на бегалци е напишана од гледна точка на децата, со посебен акцент на психологијата на траумите, чувствата, стравовите и надежите. Во романот е тематизиран животот во бегалско гето, траумата на директно погодените членови во фамилијата за која се раскажува по загубата на татковината и домот, но и на оние родените по бегството, затоа што авторката многу добро знае дека многу нешта се откриваат и од визурата на децата на бегалците. Со еден збор, се работи за една тема , стара колку и историјата на војните, а можеби никогаш толку актуелна како денес.
„Снегот во Казабланка“ е роман со длабински поглед во интимата, но и со критичка отвореност кон светот. Реален и имагинарен, мозаик од сеќавања и очекувања. Романот на Кица Колбе е уште едно сведоштво за судбината на македонската бежанка која својата прокоба ја изразува преку творештвото.
Даровна

Даровна – збирка раскази на македонски јазик од битолскиот писател Владимир Костов. Делото било издадено во 2012 година од издавачката куќа Матица македонска.
1 Содржина
Книгата содржи 33 раскази:
* Горчливо кафе
* Даровна
* Гранична линија
* Балада за Иљо Топалот
* Библиско четиво
* Nervus facialis
* Омаж за математичарот Ѓорѓи Чупона
* Ecce Homo
* Камбана
* Аплауз на отворена сцена
* Лудило под самоконтрола
* Расказ од левиот џеб
* Ангеле смртник
* Џизлија
* Гинта
* Талес од Милет
* Анже
* Габриел
* In flagranti
* Писмо
* Бунарџија
* Пасхално јагне
* Патар
* Мајсторот и калфата
* Оксиморони
* Книжевен автопортрет
* Кавал
* Опинок
* Пусулче
* Гласологија
* Сенка
* Квадратура на кругот
* Дубара
Книгата содржи библиографска белешка.
2 Поврзано
* Владимир Костов
* Македонска книжевност
* Матица македонска
Ретровирус

Ретровирус — тип на РНК-вирус кој внесува копија на својот геном во ДНК-та на клетката-домаќин, со што го променува геномот на таа клетка. Откако ќе навлезе во цитоплазмата на клетката-домаќин, вирусот го користи сопствениот ензим реверзна транскриптаза за да создаде ДНК од сопствената РНК, процес којшто е обратен од вообичаениот, од каде доаѓа името ''ретро'' (наназад). Новата ДНК потоа се инкорпорира во геномот на домаќинот со помош на ензимот интеграза. Домаќинот ја третира вирусната ДНК како дел од сопствениот геном, се врши транскрипција и транслација на вирусните гени заедно со сопствените, и се создаваат белковини потребни за составување на нови копии на вирусот.
Нотертал-Хајлингер Хеен

Нотертал-Хајлингер Хеен (|Nottertal-Heilinger Höhen) — мал град во округот Унштрут-Хајних, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Бил создаден на 31 декември 2019 година со спојување на поранешниот град Шлотхајм и поранешните општини Ботенхајлинген, Исерсхајлинген, Клајнвелсбах, Нојнхајлинген и Обермелер.
Името го добило по реката Нотер и ридскиот масив Хајлингер Хеен.
1 Географија
1.1 Местоположба
Нотертал-Хајлингер Хеен се наоѓа во средишниот дел на Германија. Во северниот дел на градското подрачје тече Нотер, притока на Унштрут.
Најниска точка во градот е западно од Клајнвелсбах во долината на малата река Велсбах на 190 метри, додека највисоката точка е на 436 метри близу Ментерода.
1.2 Градски единици
Градот Нотертал-Хајлингер Хеен се состои од шест единици. Поранешните места на градот Шлотхајм, Мерштет и Хоенберген, го изгубиле својот статус на посебна единица.
1.3 Соседни општини
Градот се граничи со следниве градови и општини (од север надесно): Ментерода, Холцзусра, Ебелебен, Маролтероде, Кирхајлинген, Бад Лангензалца, Унштрут-Хајних, Кернер und Милхаузен.
Светско првенство во кошарка 1954

Светско првенство во кошарка 1954 — 2-ро Светско првенство во кошарка организирано од страна на ФИБА, кое се одиграло во градот, Рио де Жанеиро, Бразил во периодот од 23 октомври до 5 ноември 1954 година. На турнирот учествувале 12 репрезентации. Победник на турнирот бил САД.
1 Учесници
Група A, Група B, Група C, Група D
2 Прва фаза
2.1 Група A
|}
2.2 Група B
|}
2.3 Група C
|}
2.4 Група D
|}
3 Квалификациска фаза
|}
4 Финална фаза
|}
5 Конечна табела
Место, Репрезенација, Скор
1, 9–0
2, 8–1
3, 6–3
4, 4–5
5, 3–6
6, 4–5
7, 3–6
8, 2–7
9, 3–2
10, 3–2
11, 1–4
12, 0–5
* извор:
6 Поврзано
* Состави на репрезентациите на Светското првенство во кошарка 1954
Шарл Плане

Шарл Плане (|Charles Planet; р. во ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа .
1 Достигнувања
;2018
: 8. Краен пласман Трка околу Естонија
;2019
: 1. Пласман за активен возач Трка околу Полска
: 7. Краен пласман Трка околу Естонија
Нојенкирхен (Линебуршко Поле)

Нојенкирхен (|Neuenkirchen) — општина во округот Хајдекрајс, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Општината е признаено покраинско одморалиште.
1 Географија
1.1 Местоположба
Нојенкирхен се наоѓа во Линебуршкото Поле, помеѓу градовите Ротенбург и Золтау.
1.2 Општински единици
Општината Нојенкирхен се состои од следниве единици:
# Бенинген (76 жит.)
# Брохдорф (294 жит.)
# Делмсен (733 жит.)
# Гилмердинген (213 жит.)
# Грауен (334 жит.)
# Илхорн (189 жит.)
# Нојенкирхен (2.661 жит.)
# Швалинген (363 жит.)
# Шпренгел (320 жит.)
# Тевел (586 жит.)
* Состојба за бројот на жители на 15 декември 2014 година.
2 Галерија
Вицендорф

Вицендорф (|Wietzendorf) — општина во округот Хајдекрајс, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Општината е признаено покраинско одморалиште.
1 Географија
1.1 Местоположба
Вицендорф се наоѓа во средината на градскиот триаголник Хамбург-Хановер-Бремен, сместен на автопатот А7. Во негова близина се наоѓаат градовите Золтау, Мунстер и Берген.
1.2 Општински единици
Покрај самиот Вицендорф, во општината влегуваат и следниве места: Бокел, со Денернбокел, Лирсбокел, Вроге и Лемберг, Марбостел, со Родехорст, Мајнхолц, Зуројде со Хексенраје, Рединген со Халмерн и Рајнинген, како и Клајн Америка.
2 Историја
Во текот на Втората светска војна, камп за затвореници, вклучувајќи и дел за офицери, се наоѓал во близина на Вицендорф. Кампот првично бил користен за советски затвореници од Источниот фронт; подоцна делумно бил испразнет поради лоши санитарни услови и користен за други затвореници, вклучувајќи многу италијански воени заробеници, кои Нацистичка Германија ги затворила бидејќи го изгубиле својот воен статус, откако одбиле да ги следат наредбите на Мусолини. Помеѓу италијански затвореници бил Џованино Гварески, кој подоцна станал светски познат како автор на „Дон Камило“ и Алесандро Ната, подоцна генерален секретар на PCI.
3 Галерија
Алис во градовите

Алис во градовите (германски: ''Alice in den Städten'') - германски филм од 1974 година, во режија на Вим Вендерс, кој е автор и на сценариото, заедно со Вајт фон Фирстенберг. Главните улоги ги играат: Ридигер Фоглер, Јела Ротландер и Лиза Кројцер.
1 Синопсис
Еден германски новинар (го игра Фоглер) патува низ САД со цел да собере материјал за репортажа, но тој го минува времето само во фотографирање. Тој ја запознава младата жена Лиза (ја игра Кројцер) која заедно со ќерката Алис (ја игра Ротландер) планира да се врати во Германија. Меѓутоа, Лиза неочекувано го напушта хотелот и останува во Њујорк, а новинарот и Алис заминуваат во Европа. Алис не знае каде живее нејзината баба, така што двајцата одат од град во град во потрага по неа...
Мистеријата на Обервалд (филм)

Мистеријата на Обервалд (италијански: ''Il mistero di Oberwald'') - италијански филм од 1980 година, во режија на Микеланџело Антониони, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Моника Вити, Паоло Боначели и Франко Бранчароли.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во 19. век. Една ноќ, младиот поет Себастијан (го игра Бранчароли) влегува во дворецот Обервалд со намера да ја убие кралицата (ја игра Вити) и така да ја ослободи својата земја. По смртта на нејзиниот сопруг, кралицата веќе 10 години тагуваа и живее повлечено. Себастијан, кој личи на убиениот крал, во минатото напишал поема која многу ѝ се допаднала на кралицата, иако поемата била против неа. Низ разговорот, Себастијан се зближува со кралицата и меѓу нив се раѓа љубов. Во меѓувреме, шефот на полицијата (го игра Боначели) се обидува да го искористи Себастијан со цел да ја принуди кралицата да ѝ ја пренесе власта на надвојвотката. Себастијан ја одбива соработката со полицијата, која го опколува дворецот, и шефот му дозволува да се поздрави со кралицата пред да биде уапсен. Тогаш, кралицата го обвинува Себастијан за предавство за да го натера да ја убие. Себастијан ја убива најпрвин кралицата, а потоа и себе.
Ефтим Танев Аврамоски

Ефтим Тренев Аврамоски — македонски револуционер (Роден и умрел во селото Куратица, Охрид), бил член на ВМРО во неговото родно село. Со браќата Најде, Ламбе и Видан, како и со соседите и пријателите, тој се борел и ја штител својата локална област од можни натрапници. Исто така, тој беше сопственик на мала продавница, сè додека не мораше да го затвори за да го бара својот син Миле, кој на крајот се претпоставуваше дека е убиен од насилници на Албанците на пат кон дома од Втората светска војна, само неколку села оддалечени од дома. Син му, Миле, ги остави Ефтим 3 внуци, Никола, Јонче и Раде. Идните генерации главно ќе емигрираат во Австралија.
1 Наводи
Царевна Миладинова

Царевна Миладинова (- ) — македонски просветен работник, еден од основачите на Солунската женска гимназија, авторка на првите правилници за работата на училиштата во Македонија.
1 Животопис
1.1 Ран живот и образование
Царевна Миладинова е ќерка на Димитар и Митра Миладинови. Била крстена како Василка, а татко ѝ дал народно име, коешто гласи — превод од грчки — Царева. Подоцна, за време на нејзиното школување во Русија, името Царева ќе се русифицира во Царевна. При раѓањето на Василка, Димитрија не бил во Струга, туку на патување во Херцеговина, а потоа во Австроунгарија (Сремски Карловци и Нови Сад) и Србија. Враќајќи се прероден, најпрвин во својата куќа ги спроведува новите погледи. Ја наречува, Василка — Царева а втората ќерка Фросина ја наречува — Милица, а својот млад помошник во прилепската школа Ксенофон го наречува Рајко — Жинзифов.
Првото образование го стекнала кај учителот Георги Икономов. Во 1866 година преку Битола и Константинопол, стигнала во Киев, каде што учела во Фундуклеевската класична гимназија. По завршувањето на гимназијата во 1874 година, заминала во Константинопол, од каде што била назначена за учителка во Шумен. Учителствувала и во Етрополе (1881) и во Свиштов (1882). Во овој период се омажила за учителот и трговец Никола Алексиев од Охрид, по што на своето презиме го додала и неговото, па во книжевноста од подоцнежниот период се сретнува како Царевна Миладинова-Алексиева.
1.2 Учителска дејност
По основањето на Солунската женска гимназија „Свето благовештение“, била назначена за управителка (1883/1884), а потоа за помошничка управителка и за учителка по книжевност (1884 – 1889). Во 1889 година Царевна одговорила позитивно на барањето на Прилепската црковна општина и организирала училиште за девојчиња во градот. Таа била директор од 1889 до 1891 година, а потоа повторно заминала во Солун, каде основала егзархиско училиште во маалата Пиргите, во јужниот дел на Солун.
1.3 Пребегнување во Бугарија
Царевна пристигнала во Софија во 1913 година по Балканските војни, кога грчките власти ја протерале. Во Софија, главниот град на тогашното Царство Бугарија, таа се населиле во еден од квартовите каде што живееле многу македонски емигранти и бегалци од поранешните османски територии. На 18 декември 1934 година, на возраст од 78 години, Царевна Миладинова-Алексиева починала во Софија по кратка болест или несреќа, според некои извори.
2 Наводи
2.1 Библиографија
*
Harmonia conformis

''Harmonia conformis'' (бубамара со големи точки) е вид на бубамара (семејство Coccinellidae). Има светло-црвеникав изглед, а нејзината боја вклучува 20 големи црни точки, од кои 18 се наоѓаат на елитрата (крилјата). Таа е доста голема за бубамара, односно околу 6-7 мм во должина. Таа е грабливец на други инсекти, јаде лисни вошки како ларва и како возрасни единки. Ја има во Австралија, како и во Нов Зеланд, каде е честа појава во северните региони. Друг член од истиот род, ''Harmonia antipoda'', се јавува и во Нов Зеланд исто така. Овој вид, е многу помал и потежок за откривање.
Тивок двобој (филм)

„Тивок двобој“ (јапонски: 静かなる決闘) – јапонски филм од 1949 година, во режија на Акира Куросава. Главните улоги ги играат: Тоширо Мифуне, Такаши Шимура, Мики Сањо и Кењиро Уемура.
1 Синопсис
Кјоџи Фуџисаки (го игра Мифуне) е млад воен лекар кој случајно се заразува со сифилис преку крвта на пациент за време на операцијата. По завршувањето на војната, тој се враќа дома и продолжува да работи во татковата болница, но ја крие тајната за својата болест. Уште повеќе, без никакво објаснување, тој ја раскинува врската со својата свршеница Мисао (ја игра Сањо), иако таа упорно го посетува во болницата и бара објаснување. За тоа време, тој се посветува на лечењето на сиромашните пациенти, а во болницата работи како медицинска сестра и една млада жена која останала бремена и се обидела да изврши самоубиство, но докторот ѝ го спасил животот. Во една прилика, медицинската сестра ја открива тајната на докторот и така за неа дознава и неговиот татко (го игра Шимура). По некое време, неговата свршеница е принудена да се омажи за друг човек, иако до последен миг го моли да ѝ ја возврати љубовта. Истовремено, и медицинската сестра му ја искажува својата љубов, но докторот ја одбива и неа. Еднаш, докторот случајно го среќава војникот од кого се заразил. Од него дознава дека е оженет и дека чека бебе. Тогаш, докторот го предупредува за можните несакани последици за плодот и го повикува да се лечи, но тој не сака да го послуша. По некое време, во болницата доаѓа неговата сопруга, која е во многу тешка сосотјба, така што докторот мора веднаш да ја оперира и да го отстрани мртвиот плод. Во болницата доаѓа нејзиниот пијан сопруг, кој го напаѓа докторот, а потоа се запрепастува откако го здогледува мртвото бебе.
Куче-скитник (филм од 1949)

Куче-скитник (јапонски: 野良犬, ''Nora inu'') – јапонски филм од 1949 година, во режија на Акира Куросава. Главните улоги ги играат: Тоширо Мифуне, Такаши Шимура, Исао Кимура, Ген Шимицу, Норико Сенгоку и Кеико Аваџи.
1 Синопсис
Мураками (го игра Мифуне) е млад детектив од одделението за убиства, кому во автобусот му го крадат службениот пиштол. Испаничен и засрамен, тој се обидува да го пронајде оружјето. За таа цел, Мураками ја следи жената присутна во автобусот, која е позната како ситен крадец. По нејзиниот совет, тој скита низ градот со намера да се поврзе со илегалните трговци на оружје. Нестрплив да си го врати пиштолот, тој избрзано апси една девојка, но од неа не може да извлече никакво признание. Тогаш, нему му помага стариот детектив Сато (го игра Шимура) кој дознава дека пиштолот се наоѓа кај криминалецот Хонда, кого полицијата успева да го уапси за време на еден натпревар во бејзбол. Притоа, Хонда им кажува дека пиштолот се наоѓа кај Јуса (го игра Кимура), кој веќе извршил еден вооружен грабеж, ранувајќи ја продавачката. Додека трае истрагата, Јуса извршува уште еден грабеж при што убива една жена. Со цел да ги спречат натамошните крвопролевања, Сато и Мураками започнуваат потрага по Јуса и така доаѓаат до неговата сакана девојка Харуми Намики (ја игра Аваџи), но таа не сака да соработува. Сато го дознава името на хотелот во кој е сместен Јуса и во обидот да го уапси е тешко ранет. Тогаш, Харуми му кажува на Мураками дека Јуса ѝ закажал состанок и Мураками оди на договореното место. Тој го препознава Јуса и почнува да го брка, а Јуса пука во него и го ранува во раката. Сепак, Мураками успева да го совлада Јуса.
Биспинген

Биспинген (|Bispingen; долногермански: ''Bissen'') — општина во округот Хајдекрајс, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Општината се наоѓа во средината на Линебуршкото Поле, околу 15 километри североисточно од Золтау.
1 Географија
1.1 Местоположба
Биспинген се наоѓа во северниот дел на округот Хајдекрајс, во горниот дел на долината на Луе. До нејзе може да се стигне преку автопатот А7.
На железничката линија Линебург-Золтау, на која се наоѓа местото, нема патнички линии. Понекогаш се организираат посебни тури.
1.2 Општински единици
Општината Биспинген се состои од следниве единици:
* Беринген
* Борстел во Куле
* Хафербек (Нидер- и Оберхафербек)
* Херпел
* Хицел
* Штајнбек/Луе
* Фолквардинген
* Вилзеде
* Хајдедорф
* Биспинген
Самиот Биспинген има 2.451 жител (состојба: октомври 2012 г.) и со тоа е најголемо село во општината.
1.3 Соседни општини
Соседни општини се Шнефердинген, Ундело, Егесторф, Зодерсторф, Релинген, Мунстер и Золтау.
2 Стопанство
Биспинген е омилен меѓу туристите како локално излетничко место и природен резерват.
3 Знаменитости
* Вилзедер Берг, највисок рид во Линебуршкото Поле
* Дат оле Хус (''Dat ole Huus''), долногерманска куќа во Вилзеде, еден од најстарите отворени музеи во Германија; изградена околу 1540 година, обновена во 1742 година, преселена во Вилзеде во 1907 година
* Изерхаче, пејзажна градина
* Гробишта во Волквардинген
* Оле Керк („Стара црква“) од 1353 година
* Складиште во Фолквардинген, еден од најстарите амбари во областа, изграден во 1600 година, обновен во 2001 година
* Центар за картинг поседуван од возачот Ралф Шумахер
* СноуДом Биспинген овозможува внатрешно скијање и сноуборд, отворен во 2006 година
* Биспингер Хајде, забавен парк
4 Познати луѓе
* Валдемар Грубе, претприемач
5 Галерија
Западна Јава

Западна Јава ( |Jawa Barat ; |ᮏᮝ ᮊᮥᮜᮧᮔ᮪ е покраина во Индонезија на западниот дел на островот Јава, со главниот град Бандунг. Западна Јава се граничи со покраината Бантен и главниот град на земјата Џакарта на запад, Јаванското Море на север, покраината Централна Јава на исток и Индискиот Океан на југ. Покраината е татковина на народите Сундуа, втора по големина етничка група во Индонезија по Јаванците .
Марко Крале и самовилата

Марко Крале и самовилата (српски: ''Марко Краљевиһ и вила'') е српска епска, јуначка песна.
1 Содржина
Крале Марко и неговиот побратим, војводата Милош, јаваат низ планината Мироч. Крале Марко го фаќа дремка, па го замолува побратимот да му запее, но тој се плаши од самовилата Равијојла, која му се заканила дека ќе го убие, ако го слушне како пее. Крале Марко му одговара дека воопшто не треба да се плаши, па Милош почнува да пее, а Марко запсива. Песната ја слуша самовилата, која се разлутува и го убива војводата Милош. Тогаш, Марко се буди и ја брка самовилата низ планината. За да се спаси, таа летнува на небото, но Марко го фрла боздоганот, ја соборува на земјата и продолжува да ја тепа. Самовилата го моли да ја пушти за да набере лековити билки и така му ги залечува раните на Милош. Потоа, Марко и Милош го продолжуваат својот пат кон Видин, а самовилата ги предупредува другите самовили да не го задеваат Крале Марко.
Централен Калимантан

Централен Калимантан (|Kalimantan Tengah), е индонезиска покраина. Таа е една од петте покраини во Калимантан, индонезискиот дел на Борнео. Престолнина на провинцијата е Палангкараја и во 2010 година неговото население било над 2,2 милиони, додека 2015 година покажало пораст на 2,49 милиони и најновата официјална проценка (за средината на 2019 година) е 2.649.803.
Стапката на раст на населението било скоро 3,0% на годишно ниво помеѓу 1990 и 2000 година, една од највисоките стапки на покраински раст во Индонезија за тоа време; во следната декада до 2010 година просечната годишна стапка на раст значително се намалила на околу 1,8%, но повторно се зголемила во деценијата на почетокот на 2010 година. Повеќе отколку што е случај во другите покраини во регионот, Централниот Калимантан е населен со Дајаците, домородните жители на Борнео.
1 Историја
Од осумнаесеттиот век, централниот регион на Калимантан и неговите жители Дајаци биле владеани од муслиманскиот султанат Банџар. По индонезиската независност по Втората светска војна, дајачките племиња барале покраина одвоена од покраината Јужен Калимантан.
Во 1957 година Јужен Калимантан бил поделен за да му обезбеди на дајачкото население поголема автономија од муслиманското население во покраината. Промената била одобрена од индонезиската влада на 23 мај 1957 година според претседателскиот закон бр. 10 година 1957 година, со кој Централниот Калимантан бил прогласен за седумнаесетта покраина на Индонезија. Претседателот Сукарно го назначил дајачкиот националени јунак, Тјелик Ривут за прв гувернер и Палангкараја за главен град на покраината.
Западен Калимантан

Западен Калимантан (|Kalimantan Barat) е покраина во Индонезија. Таа е една од петте индонезиски покраини во Калимантан, индонезискиот дел на островот Борнео. Главен град е Понтијанак. Покраината има површина од 147.307 км² со регистрирано население од 4.395.983 милиони на Пописот во 2010 година. Етничките групи вклучуваат Дајаци, Малајци, Кинези, Јаванци, Буги и Мадурци. Најновата службена проценка (2019) е 5.045.700 милиони. Границите на Западен Калимантан грубо ги следат планинските масиви околу сливот на реката Капуас, што го одводнува поголемиот дел од покраината. Покраината ги дели копнените граници со Централниот Калимантан на југоисток, на Источен Калимантан и на северот со малезиската територија Саравак.
Западен Калимантан е област што може да се нарече „Провинција на илјада реки“. Прекарот е усогласен со географските услови што имаат стотици големи и мали реки кои можат да бидат и честопати се пловни. Неколку поголеми реки сè уште се главната рута за товар до внатрешноста, иако патната инфраструктура сега достигнува до повеќето области.
Иако мал дел од регионот на Западен Калимантан е морска вода, Западен Калимантан има десетици големи и мали острови (претежно ненаселени) распоредени по теснецот Каримата и морето Натуна, што граничи со покраината Острови Ријау. Вкупното население во покраината, според пописот во 2000 година, изнесувал 4.073.430 жители (1,85% од популацијата на Индонезија), но до 2019 година достигна 5.045.700.
1 Библиографија
* J. Braithwaite, V. Braithwaite, M. Cookson & L. Dunn, ''Anomie and Violence: Non-truth and Reconciliation in Indonesian Peacebuilding'' (ANU E-Press: 2010)
* Davidson, Jamie S. and Douglas Kammen (2002). Indonesia's unknown war and the lineages of violence in West Kalimantan. ''Indonesia'' 73:53.
* Yuan, Bing Ling (1999). Chinese Democracies - A Study of the Kongsis of West Borneo (1776–1884).
Патензен

Патензен (|Pattensen) — мал град во округот Хановер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа јужно од покраинскиот главен град Хановер. Со околу 15.000 жители претставува втора најмала општинска единица во округот.
1 Географија
1.1 Местоположба
Патензен се граничи со Шпринге, Хеминген и Лацен, сите во регионот Хановер, како и со Зарштет и Нордштемен од округот Хилдесхајм. Местото историски припаѓа на областа Каленбершки крај.
На исток од Патензен тече реката Лајне.
1.2 Градски единици
Кон Патензен припаѓаат местата Хипеде, Јајнзен, Колдинген, Ери, Патензен-Мите, Реден, Шуленбург и Фардегецен, како и помалите единици Тиденвизе и Лауенштат. Хипеде и Ери образуваат само една единица и имаат заеднички совет.
2 Историја
Градот претставувал седиште на Кнежевството Каленберг до 1636 година, кога седиштето се преместило во Хановер.
3 Стопанство
Центарот за обработување на писма за поголемата област на Хановер се наоѓа во Патензен.
4 Политика
4.1 Градски совет
Градскиот совет на Патензен се состои од 30 членови.
На изборите во 2016 година бил избран следниов состав:
Партија/Листа, Места
CDU, 12
SPD, 9
UWG/UWJ-Gruppe, 4
Зелени, 3
Слободни гласачи, 2
Дополнително, во советот учествува и градоначалничката Рамона Шума (SPD). Таа била избрана на директни избори во 2014 година.
4.2 Збратимени градови
Патензен е збратимен со следниве градови:
* Сен Обен лес Елбеф, Франција
Постојат партнерства и со други места.
5 Познати луѓе
* Пер Мертезакер — фудбалер
6 Галерија
Марко Крале и Љутица Богдан

Марко Крале и Богдан Лутица (српски: ''Марко Краљевиһ и Љутица Богдан'') - српска епска (јуначка) песна.
1 Содржина
Тројца војводи, Крале Марко, Реља од Призрен и Милош од Поцерје, патуваат од Косово до приморјето, а патем доаѓаат до лозјето на Богдан Лутица. Реља го гази лозјето со коњот, а Крале Марко го предупредува да не го прави тоа, зашто еднаш и тој направил така, па едвај се спасил од гневот на Богдан. Тогаш, во лозјето пристигнува Богдан и Крале Марко ги наговара другарите да побегнат, но Реља и Милош претпочитаат да се борат. Притоа, тие се договараат Реља и Милош да се борат со Богдан, а Крале Марко со неговите 12 војводи. Марко лесно ги заробува војводите на Богдан, а тој пак ги заробува Реља и Милош. Марко е преплашен и сака да побегне, но останува верен на дадената заклетва дека секогаш ќе им помага на своите побратими. Истовремено, и Богдан е исплашен од Марко, па му предложува да се помират и да си ги разменат заробениците. Потоа, сите заедно пијат вино.
2 Осврт кон песната
Песната „Марко Крале и Богдан Лутица“ прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од ајдукот Тешан Подруговиќ.
Марко Крале и Вуча џенерал

Марко Крале и Вуча џенерал (српски: ''Марко Краљевиһ и Вуча џенерал'') - српска епска (јуначка) песна.
1 Содржина
Во градот Варадин пукаат топовите зашто генералот Вуча ги заробил војводите Милош од Поцерје, Милан Топлица и Иван Косанчиќ. Од затворот, Милош му испраќа писмо на својот побратим Крале Марко, барајќи да го спаси. Марко веднаш заминува во Варадин и го поставува шаторот пред тврдината. Изутрината, него го здогледува снаата на Вуча и го известува свекорот за необичниот јунак. Генералот Вуча го испраќа синот Велимир, заедно со 300 војници, да го зароби непознатиот јунак, но Марко ги убива војниците и го заробува Велимир. Тогаш, Вуча собира 3 000 војници, но Марко ги победува и нив и го заробува генералот Вуча. Потоа, Марко се враќа во Прилеп со двајцата заробеници, а сопругата на Велимир му испраќа писмо со молба да ги ослободи заробениците. Марко се согласува под услов таа да ги ослободи тројцата затворени војводи и да им даде големо богатство. Потоа, тројцата војводи одат во Прилеп каде го делат богатството со Марко.
2 Осврт кон песната
Песната „Марко Крале и Вуча џенерал“ прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од ајдукот Тешан Подруговиќ.
Источен Калимантан

Источен Калимантан (индонезиски: ) е индонезиска покраина. Неговата територија го сочинува источниот дел на Борнео. Имала население од околу 3,03 милиони на пописот во 2010 година (во рамките на сегашната граница) и 3,42 милиони на пописот во 2015 година; најновата официјална проценка (заклучно со средината на 2019 година) е 3.619.700. Главен град е Самаринда.
Покраината ќе биде домаќин на идниот главен град на Индонезија што ќе биде изграден на границата помеѓу регенствата Кутаи Картанегара и Пенаџам Северен Пасер. Додека идната престолнина допрва ќе го носи името, неговата изградба се предвидува да започне во 2020 година, а да заврши во 2024 година.
Источен Калимантан има вкупна површина од 125,336,81 км2 и е втора најмалку густо населена покраина во Калимантан. Поголемиот дел од регионот има поморска граница на исток со Западен Сулавеси и Централен Сулавеси; Полуостровот Мангкалихат го одделува теснецот Макасар од Целебеското Море. Нејзиниот поранешен најсеверен регион бил разделен во октомври 2012 година и сега е покраина Северен Калимантан; во меѓувреме, сè уште ја дели копнената граница на запад со покраините Западен Калимантан и Централен Калимантан; на југ, Источен Калимантан граничи со покраината Јужен Калимантан. Покраината се граничи со Сабах пред отцепувањето, но сепак граничи со Саравак.
Во декември 2012 година, постојното Регенство Западен Кутаи било поделено на две, со најсеверните пет окрузи создавајќи ново Регентсво Махакам Улу. Источен Калимантан сега е поделен на седум регентства и три града. Исран Ноор е сегашен гувернер на Источен Калимантан и Хади Мулјади е нејзин заменик-гувернер.
Harmonia antipoda

''Harmonia antipoda'', позната како антиподнa бубамара, е вид на бубамара (семејство Coccinellidae) домородна за Нов Зеланд. Се јавува во шумите на Северен Остров, и живее на мртви дрвја риму (''Dacrydium cupressinum''), како на лисјата така и под кората. Овие бубамари имаат кафеава боја, а долги се околу 3 мм. Друг вид бубамари од истиот род (''Harmonia conformis'') се јавуваат во Нов Зеланд, кој е многу поголем и позабележително обоен.
Убавата Јелена (книга)

Убавата Јелена (српски: ''Лепа Јелена'') - збирка раскази на српскиот писател Мирослав Јосиќ Вишњиќ, првобитно објавена во 1969 година.
1 Содржина
Збирката ги содржи следниве раскази:* Надвор од прашината се коњите и тоа е веројатно летото
* Петтиот војник
* Убавата Јелена
* Пијаната Јелена
* Објаснување
* Честитата Јелена
* Службата на отецот Радослав
2 За делото
Првобитно, книгата била објавена во август 1969, како дел од библиотеката на „Видици“. Во мај 1970 година, книгата била наградена со наградата „Исидора Секулиќ“. Подоцна, во 1980 година, таа била повторно објавена во библиотеката „Атлас“ на Српската книжевна задруга, заедно со романот „Чешка школа“. Авторот им ја посветил книгата на: Бојана Соколовиќ, Драгољуб Гајиќ, Петар Релиќ, Софија Стакиќ, М. Т. Тантал, на школските другари: Рајко Секулиќ, Амалија, А. Штефатиќ, М. Косановиќ и Слободанка Илиќ, на пријателите, познаниците и читателите, како и на споменот на неговиот татко.
Кралот и кралот (2000)

„Кралот и кралот“ (2000 година) е сликовница за деца напишана и нацртана од Стерн Нејланд и Линда де Хаан. „Кралот и кралот“ ја раскажува приказната за младиот принц чија мајка го присилува да си најде принцеза. Откако ќе запознае многу принцези, принцот се заљубува во друг принц. „Кралот и кралот“ беше првично напишана на холандски, но е преведена на повеќе од десет јазици. Илустрациите во книгата имаат добиено и позитивни и негативни критики. Книжевната критика особено ја наградува оваа сликовница поради нејзината корисност во образовно-воспитниот процес, но и поради предизвикувањето на општествените норми.
Продажбата на оваа книга беше значајно зголемена по спротивставувањето од општествените конзервативци, кои сметаат дека децата не треба да бидат изложени на тематики поврзани со ЛГБТ заедницата.
Еден ден оваа болка ќе се исплати (2007)

„Еден ден оваа болка ќе се исплати“ (2007 година) е роман за млади на Питер Камерон. Протагонистот Џејмс Свек му раскажува на читателот за неговиот живот, за тоа како станал „црна овца“ и зошто се гледа со психијатар.
Овој роман е добитник на неколку награди, вклучувајќи ја и Феро-Грамлиевата награда за геј проза во 2008 година.
Викај ме со твоето име (2007)

„Викај ме со твоето име“ (2007 година) е роман на американскиот писател Андре Есимен кој се посветува на цутењето на романтичната врска меѓу интелектуано-напредното и љубопитно 17-годишно момче по име Елио Перлмен со американско-италијанско еврејско потекло и 24-годишниот научник Оливер со американско еврејско потекло. Дејството се случува во 1980-тите во Италија. Романот ја раскажува приказната за нивната летна романса и следните 20 години. Неговото продолжение, „Следи ме“, беше објавено во 2019 година.
Цимерот на татко ми (1990)

„Цимерот на татко ми“ (1990 година) е книга за деца од Мајкл Вилхојт. Таа е објавена од „Алисон Букс“ во 1990 година. „Цимерот на татко ми“ е една од првите детски книги која ја дискутира хомосексуалноста. Приказната раскажува за едно момче чиј татко по разводот живее со неговиот животен сопатник. Поради ваквата тематика, „Цимерот на татко ми“ е вклучена како лектира во многу образовни програми и е наградена со книжевната награда „Ламбда“ во 1991 година.
Поради контроверзната тематиката на книгата и нејзината намена како детска книга, постоеја бројни обиди таа да биде отстранета од училиштата и библиотеките.
Северна Суматра

Северна Суматра (|Sumatra Utara) — покраина во Индонезија. Се состои од големиот северозападен појас на островот Суматра и главен град е Медан. Северна Суматра е четврта најнаселена покраина по Западна Јава, Источна Јава и Централна Јава - зафаќа површина од 72.981 км2, а на пописот од 2015 година имала население од 13.923.262 жители; најновата официјална проценка заклучно со средината на 2019 година е дека има 14.639.400 жители.
Дванаесет годови

Дванаесет годови (српски: ''Дваест годова'') — збирка раскази на српскиот писател Мирослав Јосиќ Вишњиќ. Расказите најпрвин биле објавени како додаток на списанието „Књижевна реч“ бр. 33 од јануари 1975 година, под насловот „Девет годови“, а во 1977 година биле објавени како заедничко издание на „Рад“, „БИГЗ“ и „Народна књига“. Збирката е посветена на Мирјана.
1 Содржина
Збирката ги содржи следниве раскази, групирани во четири циклуси:* Хербариум 1
: * Темниот вилает
: * Мравите на госпоѓата Катја
: * Коњите на мојот вујко Димитрије
: * Оглас
: * Наследник
: * Уметник на армоника
* Хербариум 2
: * Годишни времиња
: * Белиот дедо
: * Чкрап
: * Приказна за театарот
: * Олкав Иванден
: * Сечење под јазикот
: * Родолсов
: * Истурање
: * Што мислат луѓето
: * Имаш стрико
: * Ѓурка и Даница
: * Ноќни ументици
: * Шугата, вистинска љубов
: * Кобила
: * Мудрец
: * Жива
: * Брата
: * Дошол-заминал вујче
: * Шинтери
* Хербариум 3
: * Исти
: * Сведоци
* Хербариум 4
: * Групен некролог