A Lume Spento

''A Lume Spento'' (преведено од авторот како ''With Tapers Quenched'' ) е збирка поезија од 1908 година на Езра Паунд. Самообјавен во Венеција, тоа беше неговата прва колекција.
1 Позадина и пишување
Езра Паунд (1885–1972) студирал романски јазици и литература, вклучувајќи француски, италијански, провансалски и шпански, на Универзитетот во Пенсилванија и на колеџот Хамилтон. Во овие студии Паунд - долго заинтересиран за поезијата - стекнал интерес за англиската поезија од почетокот на векот.
Паунд му посвети ''A Lume Spento'' на уметникот од Филаделфија, Вилијам Брук Смит, еден од неговите пријатели, кој неодамна почина од туберкулоза. Тие се запознале во 1901-02 година, а Смит - страствен читател - го запознал Паунд со делата на англиските декаденти како Оскар Вајлд и Обри Бердсли. Насловот на делото е алузија на третото канто од ''Чистилиштето'' на Данте, каде што се појавува во говорот на Манфред, кралот на Сицилија, додека тој го опишува третманот што го претрпел неговиот екскомунициран труп, ексхумиран. и фрлени без светлина по бреговите на реката Верде. Поворката на свештеници со неосветлени ленти е слична на сликата во практиката на „ ѕвончето, книгата и свеќата “, но Манфред останува оптимист дека „по нивното проклетство не сме толку уништени, / туку вечната љубов да се сврти, додека надежта / Го задржува својот зелен цвет...“. Критичарот Хју Витемајер напиша дека, генерално, импликацијата е дека Смит водел неортодоксен живот како оној на Манфред.
Насловот на колекцијата првобитно требало да биде ''La Fraisne'' („Пепелното дрво“). Иако овој наслов не бил задржан, истоимената песна била претставена втора во збирката.
2 Содржини и теми
''A Lume Spento'' се состои од 45 песни.
''A Lume Spento'' изобилува со алузии на дела кои влијаеле на Паунд, вклучително и провансалската и доцната викторијанска литература. Паунд ја усвојува техниката на драматични монолози на Роберт Браунинг и како таков „изгледа дека зборува во гласовите на историските или легендарните личности“. Овие фигури, според Витемајер, се рефлекси на распространетиот спиритуализам во тоа време, каде различните личности вклучени од страна на Паунд се сметаат за „медиумистички канали“ за контакт со покојникот.
Дејвид А. Муди, во биографијата за Паунд констатира дека збирката покажа имплицитен предизвик за „крепускуларниот дух“ распространет во современата литература, оној што сè уште привлече малку внимание сепак може да се најде во одредени песни и уредувањето на збирката. Тој забележува прогресија во која личностите кои им овозможуваат на својата страст да го истакне најдоброто во нив,, имплицитно се префрлени во Дантеевиот пекол. Во две од песните („Famam Librosque Cano“ и „Scriptor Ignotus“), што ги напишал, се чини дека Паунд ја преиспитува сопствената поезија, но исто така покажува неограничена гордост за неговата способност. Последната песна, според Муди, е врвот на оваа прогресија и предизвик: „Ако „La Fraisne“ беше најниската состојба на битието, тогаш во „Scriptor Ignotus“ се појавува самиот поет како стремеж кон највозвишената состојба на неговата поетска душа“.
3 Ослободување и прием
По завршувањето на песните, Паунд се обидел да најде американска компанија за да ги објави. Веруваше дека тоа ќе го импресионира издавачот Томас Бирд Мошер, но згреши; Мошер одби да го признае тогаш непознатиот поет. Поради неуспех во наоѓање на американски издавач, до февруари 1908 година, тој замина за Европа, првично пристигнувајќи во Гибралтар, а потоа се преселија во Венеција, Италија. Во овој последен град, Паунд крајно самостојно го објавил ''A Lume Spento'' во јули 1908 година, преку печатачот А. Антонини.
По пристигнувањето во Венеција, Паунд имаше само 80 долари на своето име од кои 8 долари беа потрошени за печатење на ''A Lume Spento''. Хартијата за првото печатење, според тврдењата, произлегла од новата историјата на црквата со венецијански печат, при што Паунд лично го следел процесот на печатење. Испечатени се само 150 примероци. Паунд не бил сигурен во квалитетот на работата и размислувал да ги фрли доказите во канал.
Во август, Паунд се преселил во Лондон, а до крајот на годината ја убедил книжарката Елкин Метјус да ја изложи колекцијата. До октомври 1908 година, творештвото на Паунд почна да биде објект на критички коментари, како во печатот, така и меѓу писателската заедница. Во прегледот на ''A Lume Spento'', ''London Evening Standard'' го нарече „диви и прогонувачки работи, апсолутно поетски, оригинални, имагинативни, страсни и духовни“. Подоцна приемот е измешан. Муди пишува дека има докази за „некое вистинско владеење на ритамот и римата“ во делото, но квалитетот на песните драстично опаѓа со текот на збирката.
Иако Паунд продолжи да бара американски издавач за ''A Lume Spento'', тој беше неуспешен. Тој ја објави својата втора збирка, ''A Quinzaine for this Yule'', во декември 1908 година. лавните песни од ''A Lume Spento'' на Паунд беа повторно отпечатени во неговата збирка Personae од 1909 година; оваа книга почнува со истото мото како ''A Lume Spento'' и завршува со „Направете силни стари соништа за овој наш свет да не изгуби срце“. Уште неколку песни беа вклучени во подоцнежните збирки. ''A Lume Spento'' Во 1965 година A Lume Spento беше првично реиздаден во целост, вклучен во збирката ''A Lume Spento''''и други рани песни'', а потоа повторно во 1976 година како дел од ''Собраните рани песни.''
4 Наводи