Саксонија-Мајнинген

Саксонија-Мајнинген (германски: ''Sachsen-Meiningen'') — едно од саксонските војводства владеени од лозата Ернестина од династијата Ветин, сместена во денешната југозападна германска покраина Тирингија.
Основана во 1681 година, со поделбата на Ернестинското војводство Саксо-Гота меѓу седумте синови на починатиот војвода Ернст I (Ернест Побожниот), линијата Саксонија-Мајнинген на Домот на Ветин траела до крајот на германските монархиите во 1918 година.
1 Историја
1.1 Династија Ветин
Династијата Ветин била владетел на значителни имоти во денешните покраини Саксонија, Саксонија-Анхалт и Тирингија уште од средниот век. Во ''Лајпцигер Теилунг'' од 1485 година, Ветинерите биле поделени на две гранки именувани по нивните кнезови основачи Албрехт и Ернст (албертиниш и ернестиниш). Тирингија била дел од Ернестинскиот имот во Курсахсен (изборен фонд на Саксонија). Во 1572 година таму биле основани ограноците Саксобурготски Ајзенах и Саксо-Вајмар. Сениорската линија повторно се подели во 1641/41 година на три војводства, вклучувајќи го Војводството Саксо-Гота.
Војводата Ернст I кој го основал ова војводство со седиште во Гота се спротивставил на системот на прародителство. Како резултат на тоа, по неговата смрт во 1675 година, сите негови синови наследиле дел од неговиот имот и требало да владеат под водство на неговиот најстар син. Во пракса, ова се покажало многу комплицирано и донело три договори во 1679, 1680 и 1681 година кои ги основале следните кнежевства: Саксо-Гота (Фридрих), Саксо-Кобург (Албрехт), Саксонија-Мајнинген (Бернхард), Саксо-Ајзенберг (Кристијан), Саксо-Хилдбургхаузен (Ернст) и Сакс-Залфелд (Јохан Ернст).
1.2 Војводство Саксонија-Мајнинген
Бернхард, третиот син на Ернст I, го добил градот Мајнинген, како и неколку други имоти (Васунген и Салцунген, Масфелд унд Санд, Херенбрејтунген, Херпф, Стеферсхаузен, Утендорф, Мехлис и поранешните франконски земји од изумрената куќа на Хенеберг, Хен).
Бернхард го избрал градот Мајнинген за своја резиденција и станал првиот војвода од Саксо-Мајнинген. Од 1682 година, војводата Бернхард I го изградил Шлос Елизабетенбург и во 1690 година основал дворски оркестар (''Hofkapelle''), во кој Јохан Лудвиг Бах подоцна станал ''Капелмајстер'' (1711).
Во реконструкцијата на териториите на Ернестина што се случило по изумирањето на линијата Саксо-Гота-Алтенбург по смртта на војводата Фридрих IV во 1825 година, војводата Бернхард II од Саксо-Мајнинген ги добил земјите на поранешното Војводство Саксо-Хилдбургхаузен, како и територијата Залфелд на поранешното војводство Саксо-Кобург-Залфелд.
Бидејќи Бернхард II ја поддржувал Австрија во Австро-пруската војна од 1866 година, премиерот на победничката Прусија, Ото фон Бизмарк, ја наредил неговата оставка во корист на неговиот син Георг II, по што Саксо-Мајнинген бил примен да се приклучи на Северногерманскиот Сојуз.
До 1910 година, Војводството пораснало на 2.468 км<sup>2</sup> и 278.762 жители. Војводската летна резиденција била во замокот Алтенштајн. Од 1868 година, војводството го сочинувало ''Крајзе'' (области) Хилдбургхаузен, Сонеберг и Залфелд, како и северните ексклави Камбург и Кранихфелд.
1.3 Крај на Војводството
Во германската револуција по Првата светска војна, војводата Бернхард III, зет на императорот Вилхелм II, бил принуден да абдицира, а неговиот брат Ернст на 11/12 ноември 1918 година го одбил наследувањето. Следната „Слободна држава Саксо-Мајнинген“ била споена во новата држава Тирингија на 1 мај 1920 година.
2 Војводи на Саксонија-Мајнинген
* Бернхард I (1680-1706)
* Ернст Лудвиг I (1706–24), син на Бернхард I
* Ернст Лудвиг II (1724–29), син на Ернст Лудвиг I
* Карл Фридрих (1729–43), син на Ернст Лудвиг I
* Фридрих Вилхелм (1743–46), син на Бернхард I
* Антон Улрих (1746–63), син на Бернхард I
* Карл Вилхелм (1763–82), син на Антон Улрих
* Георг I (1782–1803), син на Антон Улрих, татко на кралицата Аделаида
* Бернхард II (1803–66), син на Георг I
* Георг II (1866–1914), син на Бернхард II
* Бернхард III (1914–18), син на Георг II
3 Замоци и дворци
4 Наводи