procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кралицата Марго

''Кралицата Марго'' (|La Reine Margot) — роман од Александар Дима. Бил издаден во 1845 година, а првично бил објавен во дневниот весник ''Ла Прес'' како фељтон меѓу 25 декември 1844 и 5 април 1845 година. Од романот Александар Дима направил истоимена драма, изведена во 1847 година. По ''Кралицата Марго'' следат два други романи: ''Дам де Монсоро'' и ''Четириесет и петтемина'', со што се образува она што понекогаш се нарекува „трилогија Валоа“.
1 Историски контекст
Дејството на романот се одвива помеѓу бракот на Маргерит де Валоа со Анри де Навара, идниот Анри IV, во 1572 година и смртта на Шарл IX од Франција во 1574 година.
Александар Дима ги прикажува дворските интриги, атентатот на адмиралот де Колињи, Вартоломејската ноќ, измислената романса измислена помеѓу кралицата од Навара и грофот Де ла Мол, како и практиката на судска тортура за време на ренесансата. Катерина де Медичи ја прикажува како вознемирувачки лик, кој го користи својот фирентински астролог и парфимер Рене Бјанки за да ги убие своите непријатели. Романот го прикажува и заговорот за враќање на Навара на нејзиниот крал.
2 Содржина
Маргарита де Валоа се мажи за Анри де Навара со политичка цел да воспостави мир меѓу протестантите и католиците во ерата потресена од верските војни. Бракот на сестрата на Шарл IX е повод за големи прослави во Франција и особено во Париз каде што луѓето се радуваат.
Во оваа прилика, кралот на Навара и адмиралот Де Колињ ги собрале околу себе сите големи водачи на хугенотите и верувале дека мирот е можен.
Но, стапиле во брак две битија кои не се сакаат и од почетокот на романот забележуваме дека секој од младенците има свои други врски. Ако брачната ноќ не е прилика за брачни должности, таа е сведок на политичкиот сојуз на крал и кралица, што ги обединува истата амбиција за моќ.
Политичката верност на Маргарита кон нејзиниот сопруг брзо се докажува додека таа се залага за неговиот живот за време на колежот на Денот на Сен-Вартелемеј, за време на кој Шарл IX ги убил големите протестантски водачи со исклучок принцот од Конде и кралот на Навара .
2.1 Расплет
Сепак, ужасниот колеж исто така е можност Марго да се сретне со грофот Жозеф Бонифас де ла Мол, протестантски великодостојни кој дошол во Париз да му ги понуди своите услуги на Анри од Навара. Тие имаат врска, но здравјето на кралот Шарл IX се влошува и постои сомневање за заговор. Бидејќи се потребни виновници, љубовникот на Маргарита е уапсен, мачен и погубен.
3 Извори за романот
Главните примарни извори со кои располагал Дима за да ги користи за повеста за кралицата Марго биле:
*''Дискурс за Маргерит де Валоа'', во ''Животот на славните дами'' (1590-1600), Брантом;
*''Мемоарите на кралицата Маргарит'', дело објавено на крајот на 1620-тите и многупати реиздавано;
*''Сатиричниот развод на кралицата Маргерит'' (1663) вклучен во Мемоарите на Агрипа д'Обиње;
*''Кралицата Маргерита'', Жедеон Талеман де Рео (околу 1659 година).
4 Влијание
Романот помогнал да се зајакне мрачното предание за Катерина де Медичи и угледот на лекоумност на кралицата Марго.
5 Поврзано
* Маргарита Француска (1553-1615)
Ана Бартелс

Ана Катарина Бартелс родена Фернквист (9 декември 1869 - 17 февруари 1950 година) била шведски оперски сопран. Таа го имала своето деби во Кралската шведска опера во 1897 година во главната улога на ''Марта'' на Флотов. Ангажирана од компанијата во следните 20 години, таа се здобила со популарност како соубрета и колоратура сопран, изведувајќи шведски премиери: како што се Музет во ''„Ла боем“'' на Пучини и Воглинд во Вагнеровата „ ''Реинголд“.'' Подоцна се свртела и кон улогите на мецосопран. Во 1923 година, била наградена со медал Литерис ет Атрибус.
1 Ран живот и образование
Родена на 9 декември 1869 година во Гавле, Ана Фернквист била ќерка на производителот Карл Јоханес Фернквист и неговата сопруга Шарлота родената Ларсон. Во 1902 година се омажила за шведскиот сликар Карл Олоф Бартелс .
Таа студирала прво во Гавле кај учителот по музика Вилхелм Бјоркгрен (1886–87), потоа во Стокхолм кај госпоѓица Ахорн (1891–92), Сигне Хебе (1893) и Емили Мешелин (1894–95), а подоцна во Баден-Баден и Париз под Десире Артот (1899–1901).
2 Кариера
Во 1897 година, таа го направи своето деби во Кралската шведска опера во Стокхолм во главната улога на ''Марта''. Во следните 20 години, настапувала со компанијата, најпрвин добивајќи популарност во улогите на сопран, но подоцна појавувајќи се и како мецосопран. Таа настапувала во неколку шведски примиери како: Музета во ''„Боем“'' на Пучини и како Воглинде во ''„Реинголд“'' на Вагнер во 1901, Фатума во ''„Маруф“'' на Анри Рабо во 1915, Маријана во ''„Дер Розенкавалиер“'' на Ричард Штраус година во „ ''Пуцини Шчинииц'' “ (1920). Другите улоги ги вклучувале Фру Флут во ''„Веселите сопруги од Виндзор“'' на Николај, Кралицата на ноќта во ''„Волшебната флејта'' “ на ''Моцарт'', Сузана во неговиот ''брак на Фигаро'', Елвира во неговиот ''Дон Џовани'', Филин во ''Мињон'' на Амброаз Томас, Микаела во Бизето. во Офенбаховиот ''Орфеј во подземјето''.
Бартелс е запаметена и по нејзините настапи на концерти и лидер рецитали. Таа се повлекла од сцената во раните 1920-ти.
Ана Бартелс починала во Радмансо во општина Нортаље на 17 февруари 1950 година.
3 Награди
Во 1923 година, за нејзиниот придонес во шведската култура, била наградена со медал Литерис ет Атрибус.
Адисон Реј

Адисон Реј Истерлинг (англ. ''Addison Rae Easterling''; родена на 6 октомври 2000 година) ― американска пејачка и глумица. Се прославила на TikTok каде што имала над 88 милиони следбеници, со што е на петто место на личности со најмногу следбеници на платформата.
1 Живот и кариера
Адисон Реј Истерлинг е родена на 6 октомври 2000 година во Лафајет во Луизијана. Нејзините родители се развеле кога таа била помлада, но повторно стапиле во брак во 2017 година.
На шестгодишна возраст, Реј почнала да се натпреварува во танцување на натпревари низ целата држава (САД). Се запишала на студии на Државниот универзитет во Луизијана (LSU), но откако почнала да стекнува популарност на TikTok го напуштила факултетот и се преселила во Лос Анџелес.
Реј станала популарна на TikTok во јули 2019 преку поставување на видеа на кои таа танцува на популарни песни на платформата. За неколку месеци стекнала над еден милион следбеници и во ноември 2019 година го напуштила факултетот. Од јули 2020 година, Адисон, заедно со нејзината мајка, почнала да објавува неделен ексклузивен подкаст на Spotify под наслов „Мама знае најдобро“ (англ. „Mama Knows Best“), на теми поврзани со нивниот личен живот и кариера.
Во март 2021 година, Реј го издала нејзиниот прв сингл „Obsessed“. Синглот добил негативни критики и требало да биде водечки сингл од нејзиното тогашно прво ЕР, но било привремено одложено. Истата година, Реј лансирала сопствена козметичка линија, Item Beauty. Реј, исто така, основала своја сопствена линија на мириси наречена „Addison Rae Fragrance“.
Во август, Реј глумела во комедијата на Нетфликс ''Тој е сето тоа'' (2021), римејк на тинејџерската комедија од 1999 година ''Таа е сето тоа''. Филмот бил најстримуван филм во неделата на неговото издавање, но добил претежно негативни оценки од критичарите.
На 18 август 2023 година го објавила нејзиниот прв мини-албум под наслов, ''AR''. Мини-албумот добил претежно позитивни критики, и дебитирал на 19-то место на американската топ-листа <i>Billboard Heatseekers Albums.
Во март 2024 година, Реј учествувала во ремиксот на песната „Von Dutch“ од Charli XCX кој набрзо се нашол на ремикс-албумот од Charli XCX ''Brat and It's Completely Different, but also Still Brat'' (2024). Реј се појавила и на албумот од Еј Џи Кук. ''Britpop'' (2024), на песната под наслов „Lucifer“ во соработка со Charli XCX.
На 9 август 2024 година, Адисон Реј го издала нејзиниот прв сингл со голема издавачка куќа, „Diet Pepsi“ (бил издаден преку Columbia Records). Песната добила позитивни критики, а критичарите новата музика на Реј ја споредиле со делата од Лана Дел Реј и од Бритни Спирс. Во октомври 2024 година, Реј го издала синглот „Aquamarine“.
2 Филмографија
2.1 Филм
година, Наслов, Улога, Белешки,
2020 година, ''Мачка шпион'', Марни (глас), Англиска синхронизација,
2021 година, ''Тој е сето тоа'', Пеџет Соер,
2023 година, ''Црн петок'', Габи,
2025 година, ''Пријатели на животните'' †, -, Постпродукција,
Општина Љубојно

Општина Љубојно — поранешна општина во Македонија. Седиште на општината било селото Љубојно.
1 Населени места
Во Општина Љубојно спаѓале следниве села:
2 Население
Според пописот во 1953 во општината живееле 000 жители.
+Население и домаќинства во 1953, +, Населено место, Домаќинства, Жители
Вкупно, ,
3 Наводи
4 Поврзано
* Општини во Македонија
* Гевгелиска Околија
Веселинка Маџарова

Веселинка Маџарова (родена 1974, Велес) — македонска солистка. Вработена е како професор по музичко образование во ООУ„Васил Главинов“ во Велес.
1 Животопис
Маџарова основно музичко училиште завршила во тогашното училиште „Киро Димов“ денес училиштето го носи името ООМУ „Стефан Гајдов“ во Велес каде учела свирење на пијано. Својот талент продолжила да го надоградува со запишувањето во ДМБУЦ „Илија Николовски- Луј“ - Скопје, а дипломирала на Факултетот за музичка уметност соло пеење во класата на професор Благоја Николовски и Билјана Јовановска–Јакимовска, a подоцна и на музичка педагогија на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ - Скопје.
2 Настапи и учества
Како средношколец и студент по соло пеење континуирано учествувала на концерти како солист организирани од Факултетот за музичка уметност, настапи со Македонска филхармонија и солистички концерти. Добитник е на неколку награди од натпревари по соло пеење и учествувала на повеќе мастер класи по соло пеење во Италија, Хрватска и Полска. По дипломирањето во континуитет продолжила со солистички и концертни активности во земјата и надвор од неа. Маџарова има соработка со градскиот камерен оркестар во Велес и член е на трио „Окарина“ и трио „Дамар“.
Во својата музичко педагошка дејност со учениците постигнала завидни резултати и со училишниот хор на ООУ „Васил Главинов“ има над 10 регионални и републички први награди. Во својата долгогодишна музичка кариера учествувала и во формирањето на детскиот хор „Св. Кирил и Методиј“ со кој како диригент раководи веќе 13 години. Под нејзино раководство хорот има добиено 13 меѓународни награди од коиː две трети награди, три втори награди и седум први награди. Добитник е на повеќе награди на меѓународни хорски натпревари од кои на три натпревари Маџарова е прогласена и за најдобар диригент.
Настапувала на бројни мeѓународни натпревари со хорот „Св. Кирил и Методиј“, меѓу кои се настапот на меѓународниот натпревар „Звучит Москва“ во Москва, Русија, каде хорот освоил први награди, меѓународниот натпревар на духовна музика Гродно, во Белорусија, каде завршиле со второ место, како и меѓународниот натпревар Хајновка „Денови на православната црковна музика“ Хајновка, во Полска, од каде се вратиле со освоена прва награда.
3 Авторски  дела
Веселинка Маџарова е автор на музика за две театарски престави за деца „Царската ќерка мразулка“ и „Патување, како и на пет учебници за музичко образование во основно образование, три прирачници за настава по музичко образование за одделенска и предметна настава, и други дела.
4 Одликувања и признанија
Веселинка Маџарова е добитник на неколку одликувања и признанија, меѓу кои: Орден за црковни заслуги на Македонска православна црква во 2018 година.
Замок Прудник

Замокот Прудник бил готски замок лоциран во Прудник, Ополско војводство, во областа на Горна Шлезија во Полска.
1 Историја
Замокот Прудник се наоѓал во одбранбениот свијок на реката Прудник. Изграден бил во 1255 година. Основан од чешкиот витез Вок кој потекнувал од семејството Розенберг.
Замокот бил уништен во 1428 година од страна на Хусите. По завршувањето на првата шлезиска војна, Фридрих Велики го обновил замокот.
Целиот замок бил зафатен со пожар на 27 август 1806 година во кој замокот изгорел. Во тој пожар останала само една кула наречена „Вок-кулата“, таа е единствениот остаток од целиот замок.
Замок Патерно

Замокот Патерно е познат и како замок Албаладехо, тој претставува тврдина лоцирана во градот Албаладехо, во провинцијата Сиудад Реал, Шпанија.
1 Историја
Замокот датира од римско потекло, подоцна бил освоен од Арапите и повторно бил изграден во 13 век. Тој му припаѓал на Орденот на Сантјаго, кој помогнал да се одржи замокот.
2 Дизајн
Замокот претставува мала правоаголна тврдина. Централното подрачје не е зачувано и во моментов од замокот останале само уште две кули.
3 Моментална состојба
Замокот се наоѓа во состојба на пропаѓање. Замокот потпаѓа под заштита на Декларацијата на Уредбата од 22 април 1949 година и Законот 16/1985 за шпанско историско наследство. Од 2023 година, тој е отворен за туризам цела година со бесплатен премин и влез.
4 Околина
Римското село Мостот Олмила. Во овој мост, во близина на Албаладехо, се пронајдени остатоци од римско село заедно со интересни мозаици.
Црквата Сантјаго е црква од 16 век близу до замокот.
Викендичка

Викендичка - помала куќа за одмор, објект наменет за живеење надвор од местото на постојано живеење.
Може да биде монтажна или цврста конструкција. За разлика од станот, викендичката е самостојна или куќа во низа. Најчесто е надвор од поголемите градови во средина погодна за опуштање и рекреација, опкружена со зеленило. Викендичката се разликува од вилата по нејзината поскромна големина и уредување.
Поимот (скован по англискиот „Weekend“) влегол во македонскиот јазик некаде во 1950-тите. Станал популарен во следното десетлетие, кога поголем број луѓе ќе можат да си изградат некаква „викендичка“. Стандардот на живеење растел, благодарение на развојот на југословенската економија и заработката на гастарбајтерите, а бидејќи во тогашниот систем биле ограничени можностите за продуктивно вложување пари, парите се инвестирале во материјални добра. Исто така, за луѓето кои се преселиле во градот во раздобјето на забрзана урбанизација, а не се родени таму, „викендичката“ е средство за приврзаност кон родниот крај или место за бегство од градот „во природа“ или „ на одмор“.
Во раздобјето до крајот на 1980-тите до распадот на Југославија, „викендичката“ станала важен статусен симбол за оние кои ја поседуваат, а чест предмет на соништата за оние кои немаат. Овој поим опфаќа широк спектар на градби: од малку дотерани традиционални куќички до вистински вили, кои честопати всушност биле куќи со станови за изнајмување на туристи. Исто така, постои начелно важна разлика помеѓу викендичките што се градат во внатрешноста на земјата, често на местата од каде што потекнува градителот, и оние изградени на морскиот брег, често во „диви“ населби.
1 Советски Сојуз
Дачите ( руска ''дача'') биле широко распространети во повеќето делови на поранешниот Советски Сојуз. Се проценува дека околу 50% од руските семејства кои живеат во големите градови поседуваат викендички.
Дневниците на билкарката

''Дневниците на билкарката'' (|The Apothecary Diaries, |薬屋のひとりごと, букв. ''Монологот на билкарката'') — јапонски лесен роман на Нацу Хјуга со илустрации на Токо Шино, врз основа на кои подоцна почнале да се појавуваат адаптации на манга и аниме
1 Содржина
Лесниот роман се одвива во измислена страна вдахната од Средновековна Кина. Во нејзиното срце е 17-годишната Маомао, ќерка на вешт билкар со широко разбирање за медицината, болестите и отровите. Нејзиниот живот добива остар пресврт кога е грабната од разбојници и продадена во ропство во императорската палата.
Остриот ум и издржливоста на Маомао брзо го привлекува вниманието на Џинши, главниот евнух на надворешната палата, кој ја назначува за лична слугинка и дегустаторка на отрови на една од четирите постари наложници на императорот. Меѓутоа, нејзината улога се протега надвор од дегустацијата; Џинши често ја ангажира нејзината стручност за да ги открие тајните околу труењата и болестите што ги мачат жителите на внатрешната палата, втурнувајќи ја во мрежа од интриги и опасност.
2 Ликови
Маомао (јап. ''猫猫'') — скромна ќерка на билкар што живее во предградието на градот, давајќи ги своите услуги на курварница и нејзините блудници. Нејзиниот живот добива остар пресврт кога е одвлечена од разбојници и продадена во императорската палата, каде што несвесно се заплеткува во палатската интрига. Надоврзувајќи се на нејзиното широко познавање за отровите, медицината, растенијата и основната хемија, таа прераснува во неслужбен судски патолог, а истовремено служи и како дворска дама и дегустаторка на отрови за една од наложниците на императорот.
Иако Џинши, главниот евнух, е заљубен во неа, таа не чувствува ништо друго освен презир кон него, често гледајќи кон неговите манипулации со одвратност. Таа негодува да биде вовлечена во коварните игри на палатата, претпочитајќи наместо тоа да експериментира со разни отрови и лекови врз себе. И покрај нејзината неподготвеност, таа се наоѓа себеси како му помага во разоткривањето на тајните што тој ги претставува, заглавена помеѓу нејзината желба за независност и барањата на опасниот свет.
Борна (кнез)

Борна бил кнез на Хрватска од до 821 и вазал на Франската империја. Неговата престолнина била Нин и владеел со Хрватите во северна Далмација2.
Претходник на Борна бил Вишеслав, кој веројатно бил негов татко. По неговата смрт во 821, го наследил неговиот внук Владислав.
Се споменува во ''Аналите на Франкското Кралство'' (''Annales regni Francorum'') во записите од 818–821. Неговите титули биле „Кнез на Гудушчаните“ (племе од Лика и северна Далмација) во 818; „Кнез на Далмација“ во 819; „Кнез на Далмација и Либурнија“ во 821. Историографијата го третира како владетел на ''Далматинска Хрватска''.
Замок Торун

Замокот Торун е замок кој потекнува од 13 или 14 век од Тевтонскиот ред лоциран во Торун, Полска. Замокот е дел од средновековниот град Торун, еден од локалитетите на светското наследство во Полска и историските споменици на Полска.
1 Историја
Замокот Торун бил еден од првите замоци изградени по наредба на територијата што им ја дал војводата Конрад I од Масовија. Изградбата започнала во средината на 13 век и траела околу сто години. Тоа бил првиот тевтонски замок во земјата Челмно. Новиот град Торун пораснал заедно со тевтонските утврдувања кои го штителе. Историската вредност на палатата доаѓа од фактот дека таа била место за Тевтонските витези кога ја започнале нивната прва мисија да ги колонизираат паганските стари Пруси, а потоа и формирањето на тевтонската држава. Првата позната функција на замокот била како резиденција на тевтонскиот командант.
Малку од замокот преживеал до ден-денес, бидејќи бил често разурнуват со векови оттогаш, со многу разурнувања што се случиле за време на бунтот во градот во 1454 година. Градот се побунил на 4 февруари, а неколку дена подоцна малиот тевтонски гарнизон преговарал за предавање. Им било дозволено да го напуштат замокот и градот. Набргу потоа, на 8 февруари, замокот бил ограбен, а потоа градскиот совет на Торун одлучил дека ќе биде урнат за да се спречат Тевтонските витези повторно да го окупираат замокот. Овој настан го означил почетокот на Тринаесетгодишната војна (1454–66).
Замокот бил делумно археолошки ископан, обновен и претворен во историски споменик во 1966 година за време на Народна Република Полска.
2 Архитектура
За разлика од повеќето подоцнежни тевтонски замоци, тој не бил конвенционален замок со четири крила и правоаголен, наместо тоа, имал само две крила, поставени на шема слична на онаа на потковица.
Најголемиот дел од замокот кој преживеал до денес е кулата на гардероба. Таа се наоѓа преку потокот кој се спојува со блиската река Висла.
Другиот дел од поранешниот замок што останал денес се визбите. Другите делови од поранешниот замок сега функционираат како постојани експонати. Постојаните експонати, кои главно се наоѓаат во сводовите на палатата, тие се изложени во поставки како што се оружјата, кујната, студентскиот дом, скрипториумот и ковачницата за пари.
3 Поврзано
* Историја на Торун
* Орденсбург
* Окружен музеј во Торун
Музика на Аргентина

Музика на Аргентина вклучува различни традиционални, класични и популарни жанрови. Според ''Музичкиот речник на Харвард'', Аргентина исто така има „една од најбогатите уметнички музички традиции и можеби најактивниот современ музички живот“.
Еден од најзначајните културни придонеси на земјата било тангото, кое потекнува од Буенос Аирес и неговите околни области во текот на крајот на 19 век. Народната музика била популарна во средината на 20 век, доживувајќи заживување на популарноста во текот на 1950-тите и 1960-тите со подемот на движењето Нуево кансионеро. Од средината до крајот на 1960-тите, исто така, се појавил подемот на аргентинскиот рок (локално познат како ''национален рок'' ), кој се смета за една од најраните инкарнации на рокот на шпански јазик кој има автохтон идентитет кој им дава приоритет на оригиналните композиции на шпански. Националниот рок бил широко прифатен од младите и станал важен дел од музичкиот идентитет на земјата.
1 Народна музика
Народна музика - ''фолклор'' на шпански, од англискиот „ фолклор “ — е музички жанр што вклучува и традиционална народна музика и современа народна музика, која произлезе од заживувањето на жанрот во 20 век. Аргентинската народна музика доаѓа во многу форми и има домородни, европски и африкански влијанија.
Во доцните 50-ти, Аргентина доживеа „фолклорен бум“. Меѓу највлијателните групи во тоа време биле Лос Чалчалерос, од Салта ; Лос Фронтеризос, исто така бил од Салта; и Лос Херманос Абалос од Сантјаго дел Естеро. Композиторот Ариел Рамирез и гитаристот Едуардо Фалу биле исто така значајни фигури во овој период.
Помеѓу 1960 и 1974 година, Леда Ваљадарес создала документарна серија, позната како ''мјузикл аргентино на Мапа'' („Музичка карта на Аргентина“), прикажувајќи ја традиционалната народна музика низ целата земја. Снимките што таа ги направила биле финансирани од Национален фонд за уметности режирани од Лито Небиа за Мелопеа Рекордс.
Движењето ''Нуево Кансоњеро'' било официјално кодифицирано во Аргентина во февруари 1963 година со Манифиесто ''Фандиционал де Нуево Касоњеро'' („Основен манифест на новата песнарка“). Напишано било од Армандо Техада Гомез, со соработка на други уметници како Мерцедес Соса, Оскар Матус, Тито Франсиа и Едуардо Арагон и други. Атахуалпа Јупанки била уште една важната фигура во движењето.
Диктатурата од 1976 година создала тешка средина за народната музика. Војската ставала црна листа и ги гонела уметниците, а многумина добиле анонимни телефонски повици со предупредување „или молчиш, или си земја на гробишта“ . Многу уметници ја напуштиле земјата, а нивната музика во тоа време не била дистрибуирана во Аргентина. Репресивните акции и црните списоци против уметниците и интелектуалците што требало да бидат киднапирани или цензурирани биле познати како ''Operativo Claridad'' („Операција Јасност“).
Кончагуита

Кончагуита е вулкански остров во заливот Фонсека, источен Ел Салвадор.
Во октомври 1892 година, земјотрес предизвикал големо лизгање на земјиштето на вулканот, а добиениот облак од прашина прво се сметал дека е нова вулканска пепел. Настанот бил дискредитиран како вулканска ерупција од Институтот Смитсонијан.
1 Наводи
*
Барабара

Барабара или барабора (руски); улакс или ''улас'' (множина) (алеутски); и циклуак (алутички) - традиционално, главно или заедничко живеалиште што го користеле народот Алути и Алеутите, домородните луѓе на Алеутските Острови. Куќата е делумно под земја како земјена куќа, за да ги издржи високите сили на ветерот во алеутскиот синџир острови. Барабарите повеќе не се користат, бидејќи денешните Алеути живеат во современи куќи и станбени згради.
1 Преглед
Покривот на барабара генерално бил направен од трева и трева наслоен преку рамка од дрво, и содржел покривна врата за влез. Главната просторија имала два реда за кревети, помалку ископани и повисоки од останатиот дел од просторијата. На дното на собата имало една или повеќе дупки, а влезот вообичаено имал мала заштита од ветер, или „Арктички влез“, за да спречи студен ветер, дожд или снег да навлезе во главната просторија и да ја разлади. На таванот обично имало мала дупка од која излегувал чадот од огнот.
2 Галерија
Људевит

Људевит, често нарекуван и hr, бил кнез на Словените во Долна Панонија од 810 до 823. Негова престолнина бил градот Сисак (во денешна Хрватска). Како владетел на Панонските Словени, тој предводел востание против франската власт. Откако изгубил, побегнал на југ, веројатно во Далмација, најпрво во непозната српска жупа (тема на историска дебата), а потоа кај хрватскиот владетел Људемисл, кој предавнички го убил.
Орри (куќа)

''Орри'' е вид куќа, живеалиште, кое традиционално се однесува на „затворена област за собирање овци“ во Источните Пиринеи. Кон крајот на дваесеттиот век, зборот го добил значењето на „колиба од сув камен“ во Арјеж .
0.1 Во научните студии
Во повисокиот дел на Викдесос, дел од францускиот ''департман'' Арјеж, зборот ''орри'' традиционално се однесувал на летно планинско живеалиште кое се состоело од затворена област за собирање овци и голем број камени колиби што се користеле како живеалишта или пак работилници за правење сирење.
Во 1960-тите, кога научниците повторно го откриле одамна напуштениот ''орис'' на Арјеж, нивното античко име погрешно се толкувало, како да се однесувало само на „камената колиба“ што се користело како сезонско живеалиште. Оттогаш, новото значење на ова име преовладувало во туристичката литература.
0.2 Во туристичката литература
''Орри'' била вид мала камена колиба пронајдена во ''департманот'' Арјеж. ''Орриите'' биле колиби во форма на купола, без малтер, често со врв направен од чеша или дрво. Внатре тие содржеле само една ниска соба, до половина од подот зафатен од кревет направен од дрво или камен.
''Орриите'' најчесто биле користени како ноќни засолништа од овчарите и стоката, откако овците и кравите биле преместени на повисоки места за пасење на лето и рана есен. Тие се разликувале во нивните аранжмани: некои биле изградени сами; други биле групирани во мали групи.
Понекогаш, особено меѓу групираните ''оррии'', тие се користеле за други цели, како што било складирањето на храна.
1 Русилон Оррис
Според францускиот научник Андре Пере, во регионот Русилон орри (''orri)'' значело „ограден простор опкружен со ѕид од сув камен во кој се чуваат млади јагниња или такви видови животни“.
Името на овчарската колиба била барака (''barraca)'' на каталонски. Архивските записи на француски од 18 век содржат спомнувања на орри (''orri)'' и барака (''barraque)'' (францифицирана форма на ''barraca'' ) како во „орри заедно со бараките што се изградени во него да служат како живеалиште на старателите“ („l'orri avec les barraques qui y sont construites pour la demeure des gardiens“).
2 Поврзано
* Народна архитектура
Миле Милев

Миле Милев, родено име Миле Алексов Милев, исто така познат како Миле Алексов Миланов или Миле Алексо Милевски во велешки извори. (Велес, 15 август 1921 — Војница, 16 декември 1942) — македонски партизан и учесник во народното ослободително движење во Велес и Велешко. Член во народната ослободителна армија на Македонија и комунистичката партија на Југославија. еден од најстарите членови во народноослободителниот партизански одред „Димитар Влахов“. За време на НОБ во Битката кај Војничка пештера, тој храбро и трагично загинал при судир со бугарските фашистички окупатори. После војната неговите посмртни остатоци биле пренесени во велешката спомен костурница каде што се наоѓаат и ден денес.
1 Животопис
Роден е во градот Велес, произлегувал од крајно бедно семејство. Заедно со татко му работел како полски аргат. Со распаѓањето на Кралството Југославија под окупација на фашистичка Бугарија, Третиот Рајх и Кралството Италија во краткотрајната априлска војна Миле Милев бил повикуван да служи во фашистичката окупирачка бугарска армија како дел од нивниот воен рок. Тој се приклучил во армијата но во јули 1941 година избегнал и се вратил во неговиот роден град Велес. После неколку недели бил повикуван повторно да служи во армијата но тој наместо да го прифати предлогот се приклучувал во народното ослободително движење.
Околу овој период тој се приклучил во комунистичката партија на Југославија. Тој почнал да собира материјали, храна, облека и куршуми за велешките партизаните. Во првата половина на септември 1944 година тој се приклучил во народноослободителниот партизански одред „Димитар Влахов“. Учествувал во борбените акции против суровите ксенофобиски бугарски фашистички окупатори, по реорганизирањето на одредот тој бил приклучен во втората чета на одредот. Учествувал во судир блиску до рудник во селото Поменово во септември 1942 година.
Тој исто така учествувал во напад кај селото Степанци каде што храбро се борел. Во декември 1942 година заедно со партизанскиот одред патувале во селото Војница. Во 16 декември 1942 година кога биле во пештерата биле откриени од една ловџија којшто ги пријавил кај бугарската полициска сила. После неколку часа бугарската армија заедно со квислингската велешка контрачета ги нападнале партизаните во Битката кај Војничка пештера. За време на битката Миле Милев храбро и трагично загинал. После војната со отворањето на велешката спомен костурница во 11 октомври 1979 година неговите посмртни остатоци биле пренесени во костурницата. Остатоците во костурницата уште се присутни ден денес. По негова чест една улица во Којник го носи неговото име.
2 Наводи
Српска народна музика

Српска народна музика (|српска народна музика/''српска народна музика'') се однесува на, во потесна смисла, на „постариот“ стил на српската народна музика, кој му претходи на „поновиот“ (|новокомпонована/''novokomponovana'', „новокомпониран“) стил кој се појави во 1970-тите и 1980-тите како резултат на урбанизацијата. Карактеристичните музички инструменти ги вклучувале хармоника и виолина, а биле користени и традиционални инструменти како тамбура, флејта.
1 Забележителни изведувачи
; Машки
* Цуне Гојковиќ (1932–2017)
* Предраг Живковиќ Тозовац (1936–2021)
* Мирослав Илиќ (роден 1950 г.)
* Станиша Стошиќ (1945–2008)
* Синан Сакиќ (1956–2018)
* Шабан Шаулиќ (1951–2019)
* Шеки Турковиќ (роден 1953 г.)
* Маринко Роквиќ (1954–2021)
; Женски
* Лепа Лукиќ (родена 1940 г.)
* Снежана Ѓуришиќ (родена 1959 г.)
* Мерима Његомир (1953–2021)
* Василија Радојчиќ (1936–2011)
* Бранкица Васиќ (Бранкица Васић), уметничко име Василиса
* Лепа Брена (родена 1960 г.)
* Зорица Брунцлик (родена 1955 г.)
2 Забележителни песни
* Список на српски народни песни
3 Забележителни концерти
*''Три мајстора'', декември 1996 година, Радио телевизија на Србија, (imdb)
4 Поврзано
* Староградска музика
* Српски фолклор
* Српски ора
* српската култура
5 Наводи
# 60 најубави народни песни
***
Трпимир I

Трпимир I бил кнез во Хрватска од околу 845 до неговата смрт во 864. Се смета за основач на династијата Трпимировиќ која со прекини владеела со Хрватска, од околу 845 до 1091. Иако формално бил вазал на франкискиот император Лотоар I, Трпимир ги користел франкско-византиските конфликти за да владее самостојно.
Керол Џун Бредли

Керол Џун Бредли (12 август 1934 - 27 јули 2009 година) била американска музичка библиотекарка.
1 Ран живот и образование
Бредли е родена во Хантингдон, Пенсилванија, ќерка на Џорџ Алберт Бредли и Алис Болингер Бредли. Нејзиниот татко бил наставник по математика, а нејзината мајка учителка и директорка на училиште.
Бредли матурирала во средното училиште Карлајл во 1952 година. Таа дипломирала музичко образование на колеџот Либанон Вали, каде што се стекнала со додипломски студии во 1956 година. Се обучила како библиотекар на Универзитетот Западен Резерв, каде што ја напишала својата магистерска теза во 1957 година за историјата на музичката збирка Едвин А. Флејшер во Слободната библиотека во Филаделфија. Подоцна во нејзината кариера, таа завршила докторски студии по библиотекарски науки на Државниот универзитет во Флорида, со дисертација од 1978 година насловена ''„Генезата на американската музичка библиотека: 1902-1942“''.
Студирала виолина, работејќи со Миша Мишакоф и свирела со филхармонијата на Кливленд и оркестарот на Филаделфија за време на колеџот.
2 Кариера
Бредли работела во библиотеката за хорска музика Дринкер во Филаделфија како млада жена. Во 1959 година се преселила во библиотеката на Воената академија на Соединетите Држави во Вест Поинт, каде што била првиот музички библиотекар на академијата. Во 1960 година, таа започна да работи во музичката библиотека на колеџот Васар. Била вонреден директор на Музичката библиотека на Универзитетот во Бафало од 1967 година до нејзиното пензионирање во 1999 година. Таа и Џејмс Б. Кувер ја создале училишната музичка библиотека. Во 1977 година, била признаена со Канцеларската награда за библиотекарство.
Бредли напишала и уредувала професионални текстови, вклучувајќи ''Прирачник за музичка библиотека'' (1966), ''Класификација на Дикинсон: Прирачник за каталогизација и класификација за музика'' (1968), ''Читач во музичката библиотека'' (1973) и ''Музички збирки во американски библиотеки: хронологија'' (1981) . Таа, исто така, придонесувала со статии во ''Речникот на биографијата на американската библиотека'' (1978), и состави ''Индекс на поезијата во музиката: Водич за поезијата поставена како соло песни од 125 главни композитори'' (2003). Нејзината дисертација од 1978 година стана основа на две други книги од Бредли, Американско музичко библиотекарство: биографско и историско истражување (1990) и Американско музичко библиотекарство: водич за истражување и информации (2005).
3 Личен живот
Бредли починала во 2009 година, на 74 години, во болница во Бафало, Њујорк.
Луча микрокозма

„Луча микрокозма“ или „Зрак од микрокосмосот“ — религиозно-филозофска поема на црногорскиот поет Петар Петровиќ Његош од 1845 година. Делото е напишано во пролетта 1845 година, а првото издание се појавило во Белград истата година. На 6 јули 1845 година, Његош му испратил писмо на Сима Милутиновиќ Сарајлија известувајќи го дека му го испраќа „малото дело Луча микрокозма, составено од мене во текот на првите четири недели на чесниот и големиот пост“.
1 Осврт кон делото
Поемата е одраз на склоноста на Његош кон рефлексија и на неговиот стремеж кон вселенските простори. Обземен од прашањето за смислата на човековото постоење на овој свет и сакајќи да ја одгатне човековата несреќа, а измачуван од тешкотиите на црногорската стварност, решението на големите мисли кои го измачувале Његош го побарал во „дванаесеттото небо“. Преку борбата меѓу Бога и Сатаната, меѓу умот и хаосот, меѓу творечкото и деструктивното, меѓу единството и безредието, Његош се обидел да ја одгатне човековата тајна, а истовремено и да осветли некои свои владетелски стремежи. Страшната борба завршува со пораз на сатаната, но последиците од тој пораз мора да ги почувствува и Адам бидејќи стапил во сојуз со сатаната, па за казна е испратен да се мачи на земјата и да копнее по изгубената среќа. Иако во епот Његош застапува и некои ставови кои се разликуваат од утврдените религиозни догми, сепак делото има религиозно-идеалистичка основа. Како и во другите рефлексивни поетски творби, и овде тој го дели духот од материјата при што господ го претставува духот, т.е. умот и хармонијата, додека сатаната е симбол на материјата, безредието и хаосот. Меѓутоа, надвор од оваа религиозно-мистична рамка, во епот се одразуваат и некои делови од црногорската стварност, како и од личната драма на авторот. Така, според В. Павиќевиќ, и во ова дело како основна идеја провејува осудата на предавството и борбата за единство. Оттука, ако од епот се одделат матните апстракции, во него може да се согледа вистинска и убава поезија која говоир за големата поетска дарба на авторот.
Лажниот цар Шќепан Мали

„Лажниот цар Шќепан Мали“ (српски: ''Лажни цар Шћепан Мали'') — стихувана драма во пет чина на црногорскиот поет Петар Петровиќ Његош од 1851 година.
1 Осврт кон делото
Последното дело на Његош далеку заостанува зад квалитетот и ја нема силата, длабочината и животноста на неговата најпозната творба, „Горски венец“. Исто така, и темата во ова дело го нема она значење што го има главниот настан во „Горски венец“. Затоа, „Шќепан Мали“ не ги содржи и другите силни моменти и големи мисли што го красат „Горкси венец“. По надворешната, формална страна, ова „историско збитие“ има повеќе драмски изглед отколку „Горски венец“, зашто делото е поделено на пет чина. И во однос на другите драмски елементи се забележува поголема усилба настаните и ликовите да се поврзат во драмска акција, да се изведе одреден драмски судир, појасно да се истакнат некои ликови итн. Сепак, во најголема мера, тоа е само обид, далеку од вистинско драмско студирање, а ликовите покажуваат повеќе општи особини отколку свои, лични карактерни одлики. Оттука, делото повеќе остава впечаток со своите епски и лирски елементи, отколку со драмските особини. Исто така, во него има и слики од црногорската стварност, од народниот живот, како и доста тогашни актуелни моменти. Покрај другото, во делото Његош ја искажува својата идеја дека на Црна Гора ѝ е потребен световен, а не верски владетел: „Зашто среќа во тој народ нема / што го раководи капа црна.“ Најпосле, како и во другите негови дела, и овде Његош ги искажува мислите за народното единство и го осудува предавството, а ги слави црногорската чест, јунаштво и борбеност.
Галаксија во соседството

''Галаксија во соседството'' (|おとなりに銀河, |A Galaxy Next Door) — манга напишана и илустрирана од Гидо Амагакуре. Објавена е во списанието за сеинен-манга ''Good! Afternoon'' на Kodansha од април 2020 до јуни 2023 г. и била објавено во шест тома танкобон. Во април 2023 г., премиерно биле прикажани две адаптации на манга — ТВ-драма и аниме-серија.
1 Содржина
Во оваа измешана приказна, Ичиро Куга, мангака за шоџо-манга што доживува непријатности, се соочува со огромната одговорност да се грижи за својот помал брат и сестра по смртта на нивниот татко. За да врзе крај со крај, тој издава соби во неговиот станбен комплекс и неуморно работи на својата манга, но ниската продажба и претстојните рокови го оставаат да се чувствува очаен. Исто како што ситуацијата на Ичиро изгледа безнадежна, Шиори Гошики, надарена мангака почетничка, станува негова помошничка. Заедно, тие се справуваат со барањата на манга-индустријата, градејќи поткрепувачко соучесништво. Арно ама, нивните животи добиваат неочекуван пресврт кога една натприродна случка — можеби чудна космичка несреќа — ќе ја наведе Шиори да изјави дека се свршени.
Овој изненадувачки пресврт го усложнува животот на Ичиро, бидејќи тој сега мора да ги урамнотежи своите одговорности како старател, своите професионални стремежи и оваа новооткриена „свршувачка“ со Шиори. Додека тие се движат низ сложеноста на љубовта, должноста и стремежите, Ичиро се наоѓа подлабоко вовлечен во нивните необични околности. Заедно, тие мораат да научат да ги балансираат своите мечти и одговорности додека ги откриваат тајните на нивните испреплетени судбини.
2 Ликови
Ичиро Куга (јап''. 久我 一郎'') — 23-годишен мангака што дебитирал веднаш по средно училиште. По смртта на неговиот татко, тој е јаросно посветен на поддршката на својот брат и сестра, решен да ги испрати и двајцата на факултет. Пишувајќи под псевдонимот Коконе Момоти, Ичиро првично се сосредоточувал на шонен-манга, но се префрлил на шоџо, наоѓајќи го своето место на страниците на списанието ''Monthly Anko''.
Меѓутоа, неговиот живот добива неочекуван пресврт кога случка со трњето на Шиори го остава таинствено врзан за неа. Сега, тој се наоѓа под нејзино управување против негова волја, трпејќи физички повреди секогаш кога ќе се разделат. Овој пресврт додава сложен слој на неговиот веќе предизвикувачки живот, додека тој се движи низ притисоците на неговата кариера додека управува со оваа натприродна неволја.
Шиори Гошики (јап. ''五色 しおり'') — деветнаесетгодишна принцеза на Ѕвездените Луѓе. Таа му служи како помошничка на Ичиро. Според традицијата на нејзиниот народ, таа мора да се омажи за личноста што е избодена од нејзиниот трн. Иако нејзините родители договориле брак за неа, таа избрала да го напушти островот во потрага по љубов.
Додека работи со Ичиро, доаѓа до недоразбирање кога тој ќе го замени нејзиниот трн за пенкало. Во обидот да го отстрани, тој случајно се боцка. Оваа случка ја принудува Шиори да се пресели кај Ичиро, бидејќи тој доживува физичка повреда кога и да се разделат. Додека се движат во нивните необични околности, нивната врска се продлабочува и на крајот се вљубуваат.
Музики Метисес

Музик Метис е годишен француски музички фестивал кој се одржува на почетокот на летото. Фестивалот бил создаден во 1976 година од Кристијан Мусет во Ангулем, Франција. Во 2015 година, американскиот автор Еди Л. Харис ја превзел функцијата претседател на фестивалот.
1 Историја
Музик Метис првично бил именуван како „Џез ен Франс“ и најпрво бил посветен на џезот, француската и европската импровизирана музика. Фестивалот брзо почнал да интегрира популарна и урбана музика од Африка, Латинска Америка, Карибите и Индискиот Океан. Тоа било првиот настан во Франција на кој биле истакнати уметници од колонијалните територии на земјата, чија публика дотогаш била ограничена на публиката на Прекуморска Франција.
Во 1985 година, фестивалот бил преименуван во „Музик Метис“. Фестивалот одиграл пионерска улога со прикажување на богатството и различноста на актуелната музика на југот и нејзината важност во „светскиот звук“. Многу меѓународно познати музичари го направиле своето настапување на француската сцена во Ангулем. Некои познати изведувачи биле: Салиф Кеита, Џони Клег, Бонга, Џефри Ориема, Калед, Чеб Мами, Цезарија Евора, Компај Сегундо, Селија Круз, Тито Пуенте , Даниел Варо, Рокиа Траоре, Каудсау Дија Роуз, Исмаел Ло, Фал Фрет, Елида Алмеида и многу други.
Целта на фестивалот бил да се прикаже и поддржи различноста и културниот спој. Фестивалот го олеснувало циркулирањето на уметниците, придонесувањата за збогатување на музичките бои преку промовирање размена, средба и креација и ги поддржувало и развивало кариерите на младите, новите изведувачи.
Во 1999 година, фестивалот се проширил за да вклучат литературните средби наречени „Литературен Метис“ за време на фестивалот. Книжевната програма ја водел Бернард Магние, директор на збирката Африка во издавачката куќа Актес Суд.
Во 2015 година, Еди Л. Харис кој бил жител на Шарант,10 години, бил именуван за нов претседател на фестивалот. Тој го превзел претседателството со намера да го спаси фестивалот од дефицит преку 9-годишен план за пресврт.
Славословие

Славословие или доксологија (старогрчки: grc, од зборовите grc (''докса)'' што значи „слава“ и grc (''логија)'' што значи „реч“, „слово“ или „наука“) ― вид кратка христијанска песна за пофалби кон Бога. Спаѓа меѓу најстарите видови христијански песни која потекнува од еврејската богослужбена традиција.
1 Велико славословие
Меѓу христијанските традиции, доксологијата најчесто е израз на пофалба што се пее на Света Троица: Отецот, Синот и Светиот Дух. Најпознато славословие е „''Слава на Отецот и Синот и Светиот Дух, и сега и секогаш и во вечни векови. Амин“'' и се нарекува мало славословие. Латинското име на оваа доксологија е ''Gloria Patri'' и се користи како доксологија во многу христијански традиции, вклучувајќи ги: римокатолиците, старокатолиците, независните католици, православните, лутераните, англиканците, презвитеријанците, методистите, учениците на Христос и реформираните баптисти.''''
Со време, ова славословие се проширувало и ја добило формата на Велико Славословие, кое се пее во недела и на големи празници пред самиот почеток на Светата литургија. Великото славословие на староловенски е познато како „''Слава в вишних Богу''“ а на латински „''Gloria in excelsis Deo“.''
2 Славословие како богослужба
Доксологија, исто така, е посебен вид богослужба која се пее како благодарност кон Бога на народни празници и при големи настани како помазување на цар, враќање на војска од победа и слично. Името го добила затоа што Великото славословие зазема централно место во богослужбата. Службата доксологија потекнува од Византиското Царство.
Во Македонија традицијата за оваа богослужба до неодамна била изгубена, но праксата била повторно востановена најпрво за празникот Илинден. Чинот на богослужба се извршувал според книгата ''Светогорски типик,'' при што биле променети некои тропари, а за превод на молитвите бил користен ''Диптих со укази за Типикот'' од Атинската Архиепископија.
Вила Медичи (Фјезоле)

Вила Медичи во Фјезоле (|Villa Medici, Fiesole) — патрициска вила во Тоскана, една од најстарите вили изградена од семејството Медичи помеѓу 1451 и 1457 година. Таа е една од најраните ренесансни градби со градина и една од најдобро зачуваните, но и најмалку познатите.
1 Историја
Вилата ја изградил Козимо де Медичи Постариот за неговиот син Џовани (Џовани де Медичи, 1421-1463), според проект на Микелоцо ди Бартоломео. Со намера да биде место за интелектуален живот, а помалку куќа за работа, вилата е изградена за да ги покаже естетските и идеолошките вредности. Вилата му ја должи својата слава на Лоренцо де Медичи, познат и како Лоренцо ил Мањифико, кој ја наследил по смртта на неговиот вујко во 1469 година. Новиот мајстор го претвора во место за средба на уметници, филозофи и луѓе од перо како Фичино, Мирандола и Полицијано. Четириаголната зграда е типична за 15 век со прозорци изработени од песочник (pietra serena) и широки лоѓии кои нудат поглед на околината. Вилата останала во сопственост на семејството Медичи до 1671 година.
2 Градина
Додека повеќето вили од тоа раздобје, како Кафаџоло и Требија, се наоѓаат во средиштетот на земјоделските површини, вилата во Фјезоле нема допир со животот на земјоделскиот имот. Орографската положба на вилата на падината го наметнала решението на градината на три тераси.
Горната тераса, на крајот од авенијата со редица чемпреси кои минуваат низ шума прнари (''Quercus ilex'' L.), има голем правоаголен тревник со саксиски лимони и старо дрво пауловнија. Вилата со пијано нобиле има поглед на овој дел од градината. Од спротивната страна на вилата, од страната на влезот, се наоѓа оранжерија за чување лимони во текот на зимата.
Средната тераса се гледа од задниот дел на зградата и до неа се стигнува по затворени скали. Ова е тајната градина (giardino segreto). Овој многу изменет дел од градината има цветни леи обрабени со режана зеленика и фонтана во средиштетото засенчена од големи магнолии (''Magnolia grandiflora'' L.).
Третата тераса ја изградиле помеѓу 1911 и 1923 година Сесил Пинсент (Cecil Pinsent, 1884-1963) британски хортикултурист и архитект и Џефри Скот (Geoffrey Scott, 1884-1929) англиски архитектонски историчар во италијански стил со фина пергола на половина пат помеѓу двете нивоа. Оваа тераса е речиси усогласена по должина со првата тераса, но е пониска од неа за 11-12 м.
Дједматесанк

Дједматесанк била египетска жена од Теба (денешен Луксор), која живеела во IX век п.н.е.. Нејзиното тело е зачувано како мумиија во украсен саркофаг, кој денес е изложен во Кралскиот музеј на Онтарио. Преку истражувања и детални компјутерски томографии (CT) на нејзините останки, научниците откриле важни информации за нејзиното здравје, можната причина за смртта и некои аспекти од нејзиниот семеен живот. Скeновите покажуваат дека можеби била неплодна, што е необично за жена на нејзина возраст од тоа време, бидејќи коските на карлицата ѝ останале недопрени.
Таа исто така била и музичарка
1 Живот
Нејзиниот саркофаг го наведува името на нејзиниот сопруг како Паанкентеф, што во превод значи „Животот му припаѓа нему (или неговиот). Египтологот Гејл Гибсон и Стефани Холовка, техничар во болницата за болни деца во Торонто, презентирале докази за поддршка на теоријата дека Паанкемамун, мумија изложена во Институтот за уметност во Чикаго, е сопруг на Дједматесанк. Гибсон цитира дека двата ковчези се многу слични и дека Паанкентеф би бил прифатлива кратка форма на Паанкенамун, Холовка истакнал дека скенирањата што ги извршил покажале дека има „особини во процесот на мумификација што ги споделувале и мумиите„.
2 Смрт
Дополнителните испитувања откриле дека тешка забна инфекција веројатно била причина за нејзината смрт преку предизвикување на крвна инфекција. Деталните скеновите на нејзината мумиија откриле и многу за практиките на мумифицирање во древен Египет, покажувајќи дека нејзините внатрешни органи веројатно биле извадени и завиткани во ленени пакети поставени во телесната празнина, со долниот дел торзото е наполнето со ткаенина.