Размисли за Ганди

„''Размисли за Ганди''“ — есеј од Џорџ Орвел, првпат објавен во 1949 година, како одговор на автобиографијата на Махатма Ганди „''Приказната за моите опити со вистината''“. Есејот, кој се појавил во американското списание „''Партизан ривју''“, зборува за автобиографијата и нуди и пофалби и критики за Ганди, сосредоточувајќи се особено на ефикасноста на Гандиевото ненасилство и напнатоста помеѓу духовниот поглед на светот на Ганди и неговите политички активности. Еден од бројните есеи напишани од Орвел и објавени помеѓу „''Животинска фарма''“ (1945) и ''1984'' (1949), „Размисли за Ганди“ бил последниот есеј што Орвел го објавил за време на неговиот живот и не бил повторно објавен за време на неговиот живот.
1 Заднина
Џорџ Орвел е роден во Мотихари, Бихар, во 1903 година и живеел таму една година. Како млад човек, работел за Индиската царска полиција во покраината Бурма, тогаш дел од Британска Индија, од 1922 до 1927 година. Подоцна работел за индиската редакција на Би-би-си, пишувајќи и продуцирајќи вести и коментари за емитување во Индија и Југоисточна Азија од 1941 до 1943 година. Во Би-би-си, Орвел работел со Балрај Сахни, кој претходно живеел со Махатма Ганди во неговиот ашрам во Севаграм.
Гандиевата ''„Приказната за моите опити со вистината“'' за првпат била објавена во продолжетоци (фељтон) од издавачката куќа Наваџиван во 1925 година, а потоа била преведена на англиски јазик и објавена како книга во 1927 година. Книгата го опишува детството на Ганди, неговото време во Лондон и Јужна Африка и неговиот живот во Индија до 1920-тите, со фокус на моралниот и религиозниот развој на авторот. Американско издание од 1948 година, објавено од ''Паблик афеарс прес'' (en), било првото издание со целосен текст објавено надвор од Индија.
Во август 1948 година, Вилијам Филипс го поканил Орвел да ја рецензира ''„Приказната за моите опити со вистината“'' за Партизан ривју (''en'') Орвел бил редовен соработник на списанието, кое било основано во 1934 година како орган на Комунистичката партија на САД, но подоцна станало антикомунистичко издание. Неговите придонеси помеѓу 1941 и 1946 година вклучувале бројни „Лондонски писма“ во кои се дискутирало за Втората светска војна, како и дела за пошироката политика и лондонското книжевно опкружување. Орвел станал познат во Соединетите Држави по објавувањето на „Животинска фарма“ во 1946 година.
Орвел претходно пишувал за Ганди во бројни писма и рецензии на книги, како и во својата колумна „Како што ми се допаѓа“ во „Трибјун“ во 1944 година. Во својот осврт на пресудата на Беверли Николс за Индија, Орвел го бранел Ганди од нападите на Николс, иако во писмо до Џулијан Симонс од 1948 година признал дека негува „темни сомневања за Ганди“.
2 Преглед
Орвел ја претставува ''„Приказната за моите опити''''со вистината“'' како доказ за позитивна оценка на животот на Ганди, делумно затоа што се сосредоточува на животот на Ганди пред неговото вклучување во политиката, што Орвел го смета за показателно за остроумноста и интелигенцијата на Ганди. Орвел се сеќава дека ја прочитал автобиографијата во нејзиниот изворен облик во продолжетоци и открил дека таа ги предизвикала неговите предрасуди дека Ганди не претставува закана за британската власт. Орвел ги забележува вредните и истакнати квалитети на Ганди. Орвел, исто така, забележува дека политичките ставови на Ганди се развивале бавно и дека, како резултат на тоа, голем дел од книгата опишува вообичаени искуства.
Отфрлајќи ги тврдењата на западните анархисти и пацифисти дека Ганди бил поддржувач на нивните ставови, Орвел тврди дека мислата на Ганди претпоставува религиозна вера и е некомпатибилна со секуларниот поглед на светот. Осврнувајќи се на аскетизмот на Ганди, Орвел ги смета неговите ставови за „нечовечки“ во тоа што човечкото постоење, тврди Орвел, секогаш вклучува компромис помеѓу верувањата и односите со другите. Зборувајќи за пацифизмот на Ганди, Орвел го фали што не ги избегнувал тешките прашања како што се оние околу холокаустот, но забележува дека политичката стратегија на Ганди бара постоење на граѓански права и изискува дека таа нема да биде успешна во тоталитарно општество. Со оглед на перципираната веројатност за Трета светска војна, Орвел признава дека ненасилството може да биде неопходно и верува дека, иако чувствува „извесна естетска одвратност кон Ганди“, сепак бил во голема мера политички бил во право и политички успешен.