procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Хамер (коктел)

Хамер — коктел од сладолед првично создаден во Детроит, Мичиген, во Bayview Yacht Club од Џером Адамс. Тоа бил првиот „алкохолен милкшејк“ од доцните 1960-ти. Се прави со лесен рум, Кахлуа и ванила сладолед.
Двајца легендарни шанкери се заслужни за создавањето на пијалакот. Според ''The Detroit Free Press,'' Џером Адамс го создал пијалакот во Bayview Yacht Club во 1967 година, но во написот од 1982 година '', The Free Press'' изјавиле дека тој бил измислен во London Chop House од страна на Фарук Елхаје. Оригиналниот рецепт еволуирал со текот на годините, при што новите верзии го замениле сладоледот од ванила со пеперминт, путер пекан или користеле свеж крем наместо сладолед.
Пијалакот се прави силен со речиси 118 милилитри алкохол во чаша од 220 милилитри. И покрај високата содржина на алкохол во пијалакот, тој нема силен вкус на алкохол. Цената на чаша била околу 90 долари во 2014 година.
„Хамер“ не доживеал толку популарност како другите класични коктели како „Последниот збор“, бидејќи сладоледот се смета како тешка состојка за работа.
ТониКол

ТониКол — безалкохолен пијалак од ванила со природен вкус, произведен во Мексико. Најпопуларен е во Синалоа, Мексико, особено во градот Мазатлан, иако може да се најде обично во западните држави, како Халиско и Долна Калифорнија.
1 Име
Името ТониКол доаѓа од човекот кој ја измислил неговата формула: Антонио Еспиноза де лос Монтеро од Росарио, Синалоа, околу 1870 година. Тоа е мешавина од скратената форма на неговото име „Тони“ и пијалакот „Кола“, иако ТониКол не е строго кажано кола, туку всушност е крем сода поради неговиот вкус на ванила. Името на безалкохолниот пијалак најчесто се пишува ТониКол, иако во минатото се користеле неколку начини, а постарите шишиња и/или публикации може да вклучуваат нешто од следново: „Тони Кол“, „Тони-Кол“ и „Тоникол“.
2 Производство
ТониКол се флашира во Росарио, Синалоа, од El Manantial S. A. de C. V., исто така познат како „El Rosario“. Тој е еден од ретките независни флаширачи во Мексико денес.
3 Состојки
Рецептот на безалкохолниот пијалак бара речиси целосно природни состојки, вклучувајќи „концентриран природен екстракт од ванила“, лимонска киселина, натриум бензоат, како и шеќер наместо пченкарен сируп.
ТониКол објавиле и формулација за "диета" која содржи Спленда (сукралоза) наместо природен шеќер.
4 Поврзано
* Крем сода
5 Наводи
Галијано (ликер)

Ликер Галијано Л'аутентико, попознат како Галијано (италијански: ''Liquore Galliano L'Autentico'') — бренд на сладок билен ликер произведен во Италија. Создаден е во 1896 година од тосканскиот дестилатор и производител на ракија Артуро Вакари и именуван по Џузепе Галијано, италијански офицер на Кралската италијанска армија од Првата итало-етиопска војна.
Галијано е сладок со вкус на ванила-анасон и суптилни цитрусни и дрвенести билни подноти. Горната нота од ванила го разликува Галијано од другите ликери со вкус на анасон, како што се анисет, узо, самбука, пастис и мастика.
Галијано се користи и како ''дигестив'' и како состојка за коктели.
1 Состојки
Галијано има бројни природни состојки, вклучувајќи ѕвезда анасон, медитерански анасон, бобинки од смрека, мошус ајдучка трева, лаванда, пеперминт, цимет и белегот на Галијано вкусот на ванила. Галијано користи ванилин за арома и шеќер и гликозен сируп за засладување. Карамела и тартразин се користат за да се постигне светло жолтата боја на Галијано.
Неутрален алкохол се внесува со пресата од билките освен ванилата. Течноста се дестилира и потоа се внесува со посебно пресувана ванила. Во завршна фаза, дестилирана вода, рафиниран шеќер и чист неутрален алкохол се мешаат со основата. Оригиналната мешавина е формулирана на 84,6 степени (42,3% алкохол по волумен), додека мешавина со поистакнат вкус на ванила се произведува на 60 степени (30% алкохол по волумен). Имало и период кога се произведувале на 70 степени (35% алкохол по волумен) и 80 степени (40% алкохол по волумен).
2 Сопственост на брендот
Брендот Галијано моментално е во сопственост на холандскиот дестилатор Лукас Болс и се продава преку неговиот дистрибутер низ целиот свет, Максиум. Галијано е спакуван во шише со карактеристична форма, што потсетува на класична римска колона.
Неколку други ликери исто така се произведуваат под името на брендот Галијано, вклучувајќи црна самбука, бела самбука и амарето, кои претежно се дистрибуираат во Австралија. Галијано, исто така, прави ликер со вкус на кафе ''Галијано Ристрето'' и ''Галијано Балсамико'', ликер со балсамичен оцет.
3 Награди
Галијано има заработено бронзени и сребрени медали од Светскиот натпревар за алкохоли во Сан Франциско. Друга организација за оценување на алкохолни пијалаци, ''Wine Enthusiast'', му дале на Галијано Л'аутентико резултат од „90–95“ во 2011 година.
Бран од малина

Бран од малина — популарен вкус на сладолед особено во Велика Британија, а исто така и на други места. Се состои од сируп од малини вбризгуван во сладолед од ванила. „Raspberry Ripple“ било исто така името дадено на другите прехранбени производи со вкус на малина во 1920-тите.
Терминот „бран“ во производството и потрошувачката на сладолед можеби потекнува од Соединетите Држави каде од 1930-тите се користел за означување на секаков вид сладолед обложен со обоен и ароматизиран сируп. Отприлика во тоа време, била развиена машинерија која ќе му овозможи на сладоледот да вклучи овошна паста посебно во мермерен ефект. Оттогаш, бранот од малина е популарна варијанта.
1 Поврзано
* Колачињата на Мили
* Валс (сладолед)
Vanilla andina

''Vanilla andina'' — вид на орхидеи од ванила. За прв пат била опишана во 2022 година од примероци собрани во Перу и Еквадор. Слична е на ''Vanilla armoriquensis'', но се разликува по својот „истакнат паралелен калус, надолжни тесни јазици кои се протегаат над средината на усната и широко тапи за да се маргинира средниот лобус со крцкави рабови“.
Vanilla shenzhenica

''Vanilla shenzhenica'' — вид ''ванила'' домородно во Гуангдонг (Шенжен и Хуиџоу) и Хонгконг во Кина.
Порано се третирала како синоним за ''Ванила сомае'', но се разликува од второто по тоа што цветот не се отвора целосно, со сепали/ливчиња пошироки од 1,6 цм (до 1 цм во ''Ванила''''сомае'') и јасно брановидна пурпурно-црвена усна (повеќе или помалку рамна маргина и розево жолто-зелена во ''Ванила''''сомае'') чии апикални додатоци се конусни (клавати во ''Ванила''''сомае'').
Ликор 43

Ликор 43 или Куарента и Трес (шпански: ''Cuarenta y Tres'', букв. 43) — шпански ликер, направен во Картахена, Шпанија.
1 Историја
Бил измислен во 1946 година од Диего Замора, заедно со неговиот брат и сестра, Ангел и Јозефина Замора и Емилио Рестој, сопругот на Јозефина. Тие го засновале својот рецепт на ''Ликор Мирабилис'' (прекрасна течност), златен, ароматичен еликсир произведен од локално овошје и билки во Картаго Нова во текот на 3 век. ''Ликор Мирабилис'' го сретнале Римјаните кога го освоиле регионот во 209 п.н.е.; и покрај тоа што Римјаните го забраниле неговото производство и потрошувачка, Картагинците продолжиле да произведуваат тајно. Оваа легенда послужила како инспирација за изумот на Ликор 43 на Замора.
Името на современиот ликер потекнува од неговата употреба на 43 различни состојки; додека неговиот рецепт е строго чувана тајна од семејството Замора, познато е дека содржи цитрус и овошни сокови и е зачинет со ванила, меѓу другите ароматични билки и зачини.
2 Комерцијална изведба
Ликор 43 е најпопуларниот ликер во Шпанија. Почнувајќи од 2011 година, тој бил најбрзо растечки премиум ликер во светот во својата категорија и е присутен во повеќе од 60 земји. За време на истражувањето во 2015 година за најпродаваните алкохоли во 50-те најдобри барови на светот (бар верзија на 50-те најдобри ресторани на светот на Вилијам Рид), Ликор 43 бил рангиран како 9-ти најпродаван дигестив во светот.
3 Употреба и варијации
Мексиканските карахиљи конкретно повикуваат на Ликор 43 како алкохол во комбинација со еспресо и мраз. На Канарските острови, тоа е суштинска состојка за баракито, варијанта на многу популарното кафе кортадо конденсада (еспресо со кондензирано млеко).
„Мини-пиво“ е коктел од Ликор 43, дизајниран визуелно да имитира пиво. Минијатурна пинта чаша е претежно исполнета со Ликор 43 и прелиена со разладена течност на база на млечни производи, како што е дебела павлака или Ирски крем. Бојата на Ликор 43 ја имитира килибарната боја на бледо пиво, а млечниот производ ја имитира белата боја на пенестата глава на пивото. Вообичаена варијација на коктелот во Мексико е „Сандрило“ кој вклучува Ликор 43 протресен со полномасно млеко.
Пакола

Пакола, добиен од Пакистан-Кола, е газиран безалкохолен пијалак со вкус од Пакистан.
1 Историја
Пакола била создадена од седум браќа од семејството Тели од Дораџи во Индија, кои мигрирале во Пакистан во 1947 година. Идејата за Пакола потекнува од нејзиниот основач Хаџи Али Мохамад, кој сонувал да развие пијалак што го прикажува вистинскиот одраз и вкус на Пакистан.
Пијалакот бил лансиран во воздухопловната база на Пакистан на годишнината од независноста на Пакистан, 14 август 1950 година, во присуство на првиот премиер, Лиакат Али Кан.
Во раните 1960-ти, луѓето почнале да ја мешаат Пакола со разладено млеко и почнале да ја служат во бокали за време на заедничките „ифтари“ за време на месецот Рамазан. Ова помогнало да се зголеми неговата потрошувачка и популарност.
Подоцна, кога ''Пакистан Беверџис'' (ПБ) се појавил во САЈТЕ Карачи, таму се произведувал брендот Пакола. Во 1979 година, кога Пакистан Беверџис бил најавен како производствен објект за Пепси, Мехран Ботлерс започнал да постои и продолжил да го произведува пијалакот заедно со други производи како Бабл Ап.
Мехран Ботлерс бил управуван од неговите внуци Зафар Хабиб и Ариф Хабиб. Во 2004 година, Мехран Ботлерс и Пакистан Беверџис започнале со производство на лименки во Пакистан.
Во 2004 година, Зеешан З. Хабиб ја презел одговорноста како главен извршен директор на Мехран Ботлерс.
2 Видови
Неколку од варијантите што ги вовел Пакола:
* Пакола сладолед сода (1950)
* Пакола портокал (1985)
* Пакола малина (1985)
* Пакола личи (1991)
* Пакола свежа лимета (2006)
* Пакола вода (2015)
* Пакола калинка (2016)
* Пакола вимто
* Шума (клупска сода)
3 Состојки
Пакола е направена со газирана вода, шеќер, лимонска киселина, вештачки вкус на крем сода, Боја: FD&C Bleu No 1 (E 133), FD&C Yellow No.5 (E 102) и натриум бензоат. Типична лименка Пакола (250 мл) има 34гр шеќер, 15 мг натриум, 0 гр холестерол, 0 гр масти, 0 гр протеини и 130 калории.
4 Производство
Пакола моментално се произведува од Мехран Ботлерс.
5 Дистрибуција
Пакола сега е достапна во Америка, Африка, Австралија, Канада, Блискиот Исток, Нов Зеланд и Обединетото Кралство. Тоа е единствениот газиран пијалак произведен во Пакистан кој се извезува на глобално ниво.
6 Стаклени шишиња
Поради воведувањето на данокот на капацитет во 2013 година, Пакола го прекинале производството и дистрибуцијата на сите производи од стаклени шишиња. Данокот се наплаќал на целокупното производство и дистрибуција на машините наместо на потрошувачката, што било штетно за компаниите со пониско производство или помали пазари. По колапсот на овој систем, Мехран Ботлерс брзо ги постави своите ПЕТ линии за да го зграпчат пазарот уште еднаш.
Vanilla somae

''Vanilla somae'' — вид на ''ванила'' домороден во шумите на Тајван, северен Виетнам и Лаос. Научните имиња ''Vanilla albida'' и ''Vanilla griffithii'' понекогаш погрешно се применуваат на овој вид, но тие всушност се три различни видови.
Туака

Туака — италијански бренди ликер со природен вкус. Туака е слатка златно-кафеава мешавина од бренди, есенции од цитрус, ванила и други тајни зачини. Се флашира со 35% ABV (70 степени алкохол).
Туаката има благ и сладок вкус, се сервира топло и ладно, а исто така има овошна основа за низа коктели.
1 Историја
Се тврди дека рецептот датирал од периодот на ренесансата, што е тешко докажливо тврдење. Легендата што ја промовира вели дека било создадена во 15 век за Лоренцо Величествениот и повторно откриена од браќата Гаетано Туони и Џорџо Канепа во 1938 година. Алкохолот првпат бил создаден како бренди со ''млеко'', произведен со млеко, бренди и ванила. Подоцна, млекото било исфрлено од рецептот и името било сменето во ''Туока''.
Во 1960-тите, Марио ди Грација, Италијанец и сопственик на синџир продавници за алкохол во Сан Франциско, почнал да го продава ликерот во САД. За да се олесни изговорот на англиски, името повторно е сменето во ''Туака''. Популарен е во ноќниот живот во Брајтон и Хов, Велика Британија и други места.
Браун-Форман од Луисвил, Кентаки го купиле брендот Туака во 2002 година за 40 милиони долари, a на 31 март 2010 го означиле затворањето на историската фабрика на Туака во Ливорно. Мешавината сега се произведувала и флаширала во Луисвил, Кентаки. Во 2016 година Браун-Форман го продал Туака (заедно со Southern Comfort) на компанијата Сазерак за 540 милиони во 2016 година. Производството на Сазерак продолжило во Кентаки.
2 Поврзано
* Список на коктели
* Стрелец (пијалак)
Vanilla raabii

''Vanilla raabii'' — вид на орхидеја од родот ''Ванила''. Тој е ендемичен на Филипините и може да се најде на
Лузон, полуостров Панај и на Самар.
Тоа е ползешка епифитична орхидеја со теретски корени и стебла со овални до ланцетни листови кои се месести и дебели.
Регата во Аржантеј

''Регата во Аржантеј'' — слика од 1872 година на Клод Моне, сега во Музејот Орсе. На француската држава ѝ е оставен во 1894 година од сликарот и колекционер Гистав Кајбот.
1 Поврзано
* Список на слики од Клод Моне
Поглед на реката со карпи

''Поглед на реката со карпи'' е масло на бакар анонимна копија на оригинална слика на фламанскиот сликар Пол Брил . Копијата од оригиналната слика моментално се чува во Државен музеј (Амстердам) во Амстердам. Сликата била купена од Државниот музеј во 1885 година.
1 Библиографија
* Maier-Preusker 1991, стр.37, забелешка 2; стр.73
* PJJ van Thiel, Сите слики на Rijksmuseum во Амстердам, Амстердам (Rijksmuseum) 1976, стр.151, бр. 1314 година, како копија по П. Брил
Торта со крем од портокал

Торта со крем од портокал е торта што содржи вкус на портокал и ванила, која е именувана по сладоледот „Creamsicle“ од брендот Popsicle на стапче: чаша за сладолед од ванила обложен со замрзнато колаче со вкус на портокал. Традиционалната верзија може да биде само торта со вкус на портокал и ванила, но нема верзии на тортата без печење направена со сладолед и пудинг, и други верзии направени со колачи кои се замрзнати или сервирани со мармалад од портокал.
1 Колачи со сладолед
Некои верзии на тортата се без печење колачи со сладолед направени со слоеви од портокал и ванила. Слоевите може да се направат со сладолед од ванила и шербет од портокал преку кора од обланда од ванила, иако има голема флексибилност во начинот на приготвување на тортата, како на пример користење ѓумбир или бела торта за кората или замрзнат јогурт наместо сладолед од ванила. Паунд тортата се користи во некои рецепти за обложување на тавче за леб, а потоа лушпата за торта се полни со шербет од портокал, а горниот дел е покриен со торта. Лепчето за колачи исполнето со килограм шербет се остава во фрижидер да се стегне неколку часа пред да се замрзне со смесата од ванила.
2 Торта за ангелска храна
Другите верзии се направени со торта за ангелска храна која може да биде зачинета со мармалад од портокал или кора од портокал и замрзната со шлаг крем со вкус на портокал и ванила, или едноставно со мармалад од портокал..
3 Друго
Друга верзија на тортата може да се направи со замрзнување на торта од портокал со замрзнување со пудинг од ванила.
4 Поврзано
* Список на колачи
Рим, од планината Авентин

''Рим, од планината Авентин'' е слика од 1835 година на Џ.М.В. Тарнер, базирана на цртежи направени од него во градот во 1828 година. Покажува поглед на градот Рим од ридот Авентин.
Била изложен во Кралската академија во 1836 година, каде што била опишан од ''Morning Post'' како „една од оние неверојатни слики со кои г-дин Тарнер ја заслепува фантазијата и ги збунува сите критики: тоа е надвор од пофалба“.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" >&#x5B; ''Потребен е цитат'' &#x5D;</sup>
Била нарачана од Тарнер од Хју Ендрју Џонстон Мунро од Новар и останала во неговата семејна колекција додека не била купена од 5-тиот Ерл од Розбери во 1878 година. Потоа останала во колекцијата на Роузбери до 2014 година Била продадена во Sotheby's во Лондон на 3 декември 2014 година на телефонски понудувач за 30,3 милиони фунти вклучувајќи ја и премијата на купувачот, со проценка од 15-20 милиони фунти.
1 Поврзано
* Список на слики од JMW Тарнер
Кранос

Кранос (|Κράνος) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Капуџилар-Хортач на Солунскиот округ во областа Централна Македонија. Населението брои 98 жители (2021).
1 Географија
Кранос се наоѓа во источното предградие на Солун, во западното подножје на планината Хортач. Сместено е на само 700-тина метри јужно од Пејзаново.
2 Историја
Ова е нова населба, подигната во 1960-тите години. Со време селото покажало голем пораст, но во 2000-тите нагло опаднало на само 1 жител
Залина

Залина е планински врв на Шар Планина, во северозападниот дел на Република Македонија. Тој е составен дел на Шар Планина и неговата височина е 2.493 метри. Врвот се наоѓа на главниот планински срт на протегање на Шар Планина, недалеку од местото каде што тој завртува и ја променува насоката на протегање од североисточен кон јужен правец и на него поминува државната македонско-косовска граница. На неговото источно подножје се наоѓа ледничкото езеро Сорупа (Бозовачко Езеро). На самиот врв минува и патеката на Прва - Западна македонска трансверзала.
1 Галерија
Vanilla siamensis

''Vanilla siamensis'' (заедничко име: Тајландска ванила) — растителен вид домороден во јужна Кина, Тајланд, Камбоџа и Виетнам. Тоа е епифит кој се јавува во планинските зимзелени шуми.
1 Опис
''Vanilla siamensis'' е зимзелен планинар кој формира темнозелени ластари долги неколку метри и 0,4-2 сантиметри во дијаметар. Листовите се овални, во основата во облик на клин со широко ливче долго 1,5-2,5 сантиметри. Листот се издолжува подалеку од основата. Листовите растат до 9-23 сантиметри долги и 4,5-10 сантиметри широки.
2 Хромозоми
Хромозомскиот број е 2n=32.
3 Распространетост
''Vanilla siamensis'' се наоѓа во провинцијата Јунан во јужна Кина, Тајланд, Камбоџа и Виетнам. Расте во зимзелени шуми на надморска височина од 700 до 1300 метри.
4 Систематика
''Vanilla siamensis'' првпат била опишана во 1925 година од Дороти Г. Дауни.
Во рамките на родот ''Ванила'', ''Vanilla siamensis'' е сместена во подродот ''Ханата'' во делот ''Тетја'', кој содржи видови од Стариот свет. ''Vanilla pierrei'', опишана од Франсоа Гагнепаин врз основа на само една пупка, се смета за синоним од Сото Аренас и Криб. Тие ги наведуваат ''Vanilla abundiflora'' и ''Vanilla kinabaluensis'' како сродни видови.
5 Наводи
Затворо

Затворо (|Ζάτφορο, подоцна ''Βάλτος'', ''Валтос'') — поранешно село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Делта на Солунскиот округ во областа Централна Македонија.
1 Географија
Селото било сместено во областа Урумлак југоисточно од паланката Гида, на 2 км западно од Клиди и на 2 км југозападно од Јунчии. Лежело на левиот брег на реката на Колудеј.
2 Историја
Во XIX век Затворо било грчки чифлик во Солунската каза, сопственост на Авзи-бег од Клиди. Селото било на северозападната граница на гркојазичната област Урумлак, вон физичките граници на областа (реката Колудеј). Следното село на североисток е македонското Јунчии. Да 1880 г. тука минувал ракав на Вардар.
Селото било дел од Камбаниската епископија на Солунската митрополија. На крајот од XIX век грчки учители во Затворо биле браќата Константинос и Стефанос Вафидис.
Според извештај на на Димитриос Сарос од 1906 г. Затворо е село во Камбаниската епископија со 15 „гркојазични“ семејства (според грчки податоци), дојдени од Корифи, Клиди, Чинар Фурнуси Либаново, вкупно 75 жители. Селото било чифлик на Авџи-бег, но бргу е напуштено.
За време на Балканските војни селото е окупирано од грчка војска и во 1913 г. е припоено кон Грција. Во меѓувоениот период Затворо е напуштено.
Ликер 43

Ликер 43, или ''Четириесет и три'' (шпански „43“), е шпански ликер, направен во Картагена, Шпанија.
1 Историја
Бил измислен во 1946 година од Диего Замора, заедно со неговиот брат и сестра, Ангел и Јозефина Замора и Емилио Рестој, сопругот на Јозефина. Веб-страницата Ликер 43 наведува дека тие го засновале нивниот рецепт на''Ликер Мирабилис'' (прекрасна течност), златен, ароматичен еликсир произведен и внесен од локално овошје и билки во Картаго Нова во текот на 3 век. ''Ликер Мирабилис'' го сретнале Римјаните кога го освоиле регионот во 209 п.н.е.; и покрај тоа што Римјаните го забраниле неговото производство и потрошувачка, Картагинците продолжиле да го произведуваат тајно. Оваа легенда послужила како инспирација за изумот на Ликер 43 на Замора.
Името на современиот ликер потекнува од неговата употреба на 43 различни состојки; додека неговиот рецепт е строго чувана тајна од семејството Замора, познато е дека содржи цитрус и овошни сокови и е зачинет со ванила, меѓу другите ароматични билки и зачини.
2 Комерцијална изведба
Ликер 43 е најпопуларниот ликер во Шпанија. Почнувајќи од 2011 година, тој беше најбрзо растечки премиум ликер во светот во својата категорија и е присутен во повеќе од 60 земји. За време на истражувањето во 2015 година за најпродаваните алкохоли во 50-те најдобри барови во светот (бар верзија на 50-те најдобри ресторани на светот на Вилијам Рид ), Ликер 43 43 бил рангиран како 9-ти најпродаван дигестив во светот. Според International Wines and Spirits Record (IWSR), компанија за анализа на податоци која ги следи трендовите на алкохолните пијалаци и ги мери перформансите на земјата, категоријата и брендот, Ликер 43 бил најбрзо растечкиот алкохол во обем на глобално ниво во 2017 година
3 Употреба и варијации
Мексиканските карахиљи конкретно повикуваат на „Ликер 43“ како алкохол во комбинација со еспресо и мраз. На Канарските острови, тоа е суштинска состојка за баракито, варијанта на многу популарното кафе кортадо конденсада (еспресо со кондензирано млеко).
„Мини-пиво“ е коктел Ликер 43 дизајниран визуелно да имитира пиво. Минијатурна пинта чаша е претежно исполнета со Ликер 43 и прелиена со разладена течност на база на млечни производи, како што е дебела павлака или Ирски крем. Бојата на Ликер 43 ја имитира килибарната боја на бледо пиво, а млечниот производ ја имитира белата боја на пенестата глава на пивото. Вообичаена варијација на коктел во Мексико е „Sandrillo“ кој вклучува Ликер 43 протресен со полномасно млеко.
Ханкенди

Ханкенди (|Xankəndi) или Степанакерт (|Ստեփանակերտ — главен град на самопрогласената република Арцах (Нагорно-Карабах), која е де факто независна земја во рамките на Азербејџан. Градот има 50.000 жители, од кои сите се Ерменци. Збратимен е со Монтебело, Калифорнија, САД.
1 Историја
Градот интензивно бил бомбардиран за време на војната во 2020 година.
2 Галерија
Морско пристаниште на зајдисонце

''Морско пристаниште на зајдисонце'' е маслена слика од 1749 година на платно на францускиот уметник Клод-Жозеф Верне. Прикажува морско пристаниште и веројатно воена сцена. Видлив е светилник, десно, додека неколку луѓе се на копно, а голем број бродови на море, во борба, со видлив чад од топови, е лево. Се чува во Музејот на уметност Тимкен, во Сан Диего.
Чинијарка

Чинијарка — алатка за дополнително обработување на земјишта со работни тела во вид на вдлабнат диск (чинија) со пречник од 40-70 см. На оската, која има квадратен пресек, наизменично се наредени дискови и чаури, кои го одредуваат растојанието помеѓу плочите, кое е 15-25 см (кај лесните) и до 31,5 см (кај потешките чинијарки). Секоја чинија (диск) има чистач што се користи за отстранување на залепената земја. Чинијарките имаат две или четири крила кои се под агол од 65-70° во однос на насоката на движење. Според начинот на врзување на крилата се разликуваат следните видови чинијарки:
* чинијарски со еднократно дејство (ако дисковите на сите крила се насочени на едната страна со нивниот конкавен дел),
* чинијарки со двократно дејство (ако дисковите на различни крила се насочени на различни страни со нивниот конкавен дел),
* симетрични и
* асиметрични.
Чинијарките се погодни за дополнителна обработка веднаш по грубото есенско орање, бидејќи дури и на потешки почви многу енергично ги ситнат преостанатите грутки. Со оглед на тоа што, за разлика од браните и култиваторите, го превртува земјиштето, подобро ги заорува растителните остатоци и внесеното стартно ѓубриво. Многу ретко се користат во пролет бидејќи повлажните подлабоки слоеви ги исфрлаат на површината, а со тоа ја губат насобраната зимска влага. Работната длабочина се прилагодува со дополнителното оптоварување и аголот на крилото (со зголемување на аголот, длабочината е поголема).
Сена во Аргентеј (Сизлеј)

''Сена во Аргентеј'' е слика од 1872 година на Алфред Сисли, сега е во Музејот Фор во Екс-ле-Бен. Ја купил докторот и љубител на уметност Жан Фор, кој го оставил на градот.
1 Поврзано
* Список на слики од Алфред Сисли
2 Наводи
Николај Тријк

Николај Волдемар Тријк (7 август 1884, Талин – 12 август 1940 година, Талин) бил естонски модернистички сликар, графичар, графичар и професор. Неговата работа прикажува елементи на симболизам и експресионизам.
1 Биографија
Потекнувал од семејство од средна класа. По завршувањето на државните училишта во 1901 година, тој се запишал на Академијата за уметност и индустрија во Санкт Петербург, но бил избркан поради учество во студентски штрајк за време на револуцијата во 1905 година. Се вратил дома и ги продолжил студиите во приватното уметничко училиште управувано од Антс Лаикма, но подоцна се вратил во Санкт Петербург за да посетува часови од Осип Браз.
Следната година, тој ги придружувал Конрад Маги и Александар Таса на патување во Оланд и поминал извесно време во Хелсинки во училиштето управувано од „Финската асоцијација за уметност“. Недолго потоа, тој се оженил со ќерката на богат сопственик на фабрика и се преселил во Париз, каде што земал часови во Академијата Колароси, Академијата Јулијан и Училиштето за убави уметности.
Кога завршиле неговите студии таму, тој ја посетил Норвешка, а потоа повторно отишол во Санкт Петербург и извршил ревизија на часовите на уметничката академија со која управувал Николас Роерих. Следните две години се селел помеѓу Санкт Петербург и Тарту. Во 1911 година, тој започнал да произведува уметнички дел за списание издадено од книжевното здружение Noor-Eesti, и создал серија дела засновани на естонскиот фолклор. По повеќе патувања во Копенхаген и Берлин, тој трајно се населил во Естонија во 1913 година, работејќи како учител по уметност.
Во 1916 година, тој станал член на управниот совет на „Eesti Kunstiselts“ (уметничко здружение) и од 1919 до 1920 година бил задолжен за ликовни уметности во Министерството за образование на Естонија. Таа година, тој се приклучил на прогресивното уметничко здружение по име „Палас“ и отишол во Тарту да предава во нивното училиште.
Од 1922 до 1926 година, тој одржал приватни часови во своето студио во Тарту, а потоа работел како слободен уметник до 1928 година. Пет години подоцна, тој станал првиот Естонец кој бил прогласен за професор по уметност. Неговата втора сопруга, Викторија (ќерка на Михкел Мартна ), починала во 1935 година, на само четириесет и четири години. Тој се разболел во 1940 година и се вратил во Талин, каде што набргу потоа умрел.
2 Поврзано
* Алфред Вага, ''Николај Триик'', (том 1 од „Големите Естонци“), Лоодус, 1939 г.
* Evi Pihlak, ''Nikolai Triik, 1884-1940'' (каталог на изложба) Tallinna Kunstimuuseum, 1959 година, повторно издадено 1969 година.
Речен пејзаж со ферибот

''Речниот пејзаж со ферибот'' (1649) е сликарство со масло на платно од холандскиот пејзажен сликар Саломон ван Рејсдал. Тоа е пример за сликарство од холандското златно доба и сега е во колекцијата на Националната галерија на уметност во Вашингтон. Оваа слика била во сопственост на Жак Густикер и била вратена на неговите наследници во 2006 година.
Жак Густикер бил еврејски трговец со уметнички дела чии дела биле запленети и однесени во Германија по неговата смрт како дел од воениот плен. Сликата била вратена во Холандија по војната ( RCE ). Сликата била позајмувана од страна на RCE на различни музеи на долгорочни заеми пред да биде дадена на Државниот музеј во Амстердам во 1960 година, каде што со години се наоѓала во неговата Галерија на честа. Сликата била избрана како една од 120-те главни точки во брошурата ''120 слики од музејот Рајкс''.
Во 2006 година конечно била вратен на наследниците на Густикер и од 2007 година е дел од колекцијата на Националната галерија на уметност. Била дел од изложбата ''Повратен: слики од колекцијата на Жак Густикер'' во 2008 година.
Оваа сцена е слична на другите слики со речни пејзажи што Рејсдал ги направил во овој период и тие често им служеле како инспирација за подоцнежните сликари на пејзажи.
1 Наводи
* на веб-страницата на музејот
Јалиџик

Јалиџик (|Φίλυρο, ''Филиро''; до 1926 г. ''Γιαλιτζίκ''/''Γιαλιτζήκ'', ''Јалиѕик'') — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Капуџилар-Хортач на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 5.531 жител (2021).
1 Географија
Селото се наоѓа во северниот дел на планината Хортач, на 4 км источно од солунската населба Лембед и на 5,5 км североисточно од Кара Усеин. На 2 км северно од селото, на Хортач е сместен големиот старостилен манастир „Св. Рафаил и Св. Троица“.
2 Историја
Во XIX век Јалиџик било турско село во Солунската каза. Според Боривое Милоевиќ, пред војните селото имало 100 турски куќи. Во текот на војните населението го напуштило селото. По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција. Во 1914 г. во Јалиџик се доселиле три големи рода од Понт и Кавказ, но претежно од покраината Карс. Доселувањето продолжило и понатаму. Во 1920 г. селото имало 361 жител. Во 1928 г. селото е преименувано во Филирос или Филиро. Во 1928 г. тоа е заведено како дојденско село со 97 дојденски семејства сочинети од 365 лица.
Во 1981–1993 г. е изградена црквата „Св. Ѓорѓи“.
Сена во Порт-Марли, купишта песок

''Сена во Порт-Марли, купишта песок'' е слика од 1875 година на Алфред Сисли. Била изложена на „ Универзална Експозиција“ во 1900 година додека била во колекцијата на д-р Жорж Виау, париски стоматолог и колекционер на уметнички дела. До 4 март 1907 година била во сопственост на Дуран-Руел, кој се обидел и не успеал да ја продаде на аукција на 4 март истата година. Била купена од галеријата Бернхајм-Џин во април 1920 година и подоцна од Мартин А. Рајерсон. Во 1933 година, Рајерсон ја оставил на сегашниот сопственик, Институтот за уметност во Чикаго, каде што сега е во делот 201 (импресионисти) на 1-ви кат на Институтот за уметност во Чикаго.
Како и во неговите ''мрежи за сушење'' и ''Сена во Аргентеј'' од три години претходно, ја прикажува реката Сена како работно место во близина на Порт-Марли. Ова е во контраст со поголемиот дел од остатокот од неговите дела кои - како и другите импресионисти - ја прикажале Сена како место за одмор.
Во центарот на сликата двајца мажи на шлеп со рамно дно ја копаат Сена за да создадат пловен канал за пеничи кои патуваат меѓу Авр и Париз, главното средство за транспорт на стоки во таа ера. Окер боите на песокот се во контраст со тиркизното сино на водата. Сисли ја покажува градската фабрика за хартија, иако (за разлика од неговиот ''Кеј на песокот, Порт-Марли од'' година) тој го отстранил неговиот оџак, покажувајќи го чадот што излегува од отворот на фронтонот. Тој бил заинтересиран за индустријата за вадење песок и го насликал ова и неколку други дела на кејот во самиот Порт-Марли.
1 Поврзано
* Список на слики од Алфред Сисли
2 Наводи
Угар

Угар или прелог — древна метода во земјоделството. Се применува за да се врати плодноста на земјиштето и да се обноват хранливите материи, па се вели дека земјиштето е оставено „на угар“. Одморот на земјоделската почва може да трае година или две. Зборот е образуван од у + прасловенскиот ''гар'', во денешниот руски гар' е „спалено место во шума“. Разликата меѓу угар и прелог е што з угарот е изоран, а прелогот е неизоран.
Во минатото, ова бил важен метод за одржување на плодноста на почвата. Битен е плодоредот. Обновувањето на плодноста се врши со природна насобирање на хумус и азот. Одморањето на почвата се вршело со цел да се избегне штетната појава во почвата, т.н. „замор на почвата“. Интензивното земјоделство, воведувањето современа механизација, опрема и употребата на хемиски средства во зафатите за одгледување растенија и добиток доведло до исчезнување на угарот. Можностите за обилно ѓубрење и фитозаштита му ја одзеле првобитната улога на угарот, што довело до тоа истиот да се гледа како запуштена област која не носи никаква добивка, бидејќи производството на неа е со долг прекин. Ова е искривена слика и Програмата за непосредни плаќања го става угарот во еколошки значајни области. Со него се добива дополнителен поттик и се нагласува еколошката вредност и неопходност. Земјата се остава на угар и заради тоа што на него не можело да се спроведат агротехнички мерки во оптимален рок. Ова време без земјоделско производство може да се искористи за мерки за поправка на почвата и спроведување на мерки за калцификација, хумификација и мелиорација, доколку е потребно. Ако изникне растителна покривка, дозволено е да се прекрива, да се помине со брана, плитко да се ора, да се коси, но не и да се сузбива со хербициди.
Мирувањето никако не значи запуштање на земјиштето. Ако се дозволи обработливата нива да зарасне во плевел и плевелот пушти семе, ќе се прошири на неа и на соседните ораници. Плевелите се домаќини на бројни растителни болести. Покрај тоа, неодржуваната честичка е извор на штетници, бидејќи инсектите, глодачите и другите животни се размножуваат непречено. Доколку не се одржува, земјиштето се смета за неземјоделско.
Мировен - погреб на море

''Мировен погреб на море'' е слика со масло на платно од англискиот романтичен уметник Џ.М.В. Тарнер (1775–1851), првпат изложена во 1842 година. Делото е меморијална почит на современикот на Тарнер, шкотскиот сликар Сер Дејвид Вилки (1786–1841). Платното го прикажува погребот на Вилки на море. Ова дело било наменето како придружно дело на ''војната.''''Егзилот и карпата лимпет'' (исто така 1842) што алудира на лошата смрт на поранешниот император на Франција Наполеон Бонапарт (со тоа „Војна“ и „Мир“). Двете дела се карактеризираат со остри контрастни бои и тонови: за војната користи остра жолта и црвена боја, додека погребот е насликан со ладна мешавина од бело, сино и црно.
Делото било дел од оставината на Тарнер, подарена од уметникот на британската нација во 1859 година и сега е во постојаната колекција на Тејт Британија.
1 Во популарната култура
Постхардкор британскиот бенд ''Мировен погреб на море'' го зема своето име од сликата.
2 Поврзано
* Список на слики од Џозеф Малорд Вилијам Тарнер
Реинилдо Мандава

Реинилдо Иснард Мандава (роден на 21 јануари 1994 година, во Беира) — мозамбикански фудбалер, на и на мозамбиканската репрезентација.
1 Технички карактеристики
Лев бек, добар во маркирањето на противниците, кому посилната страна му е одбранбената фаза. Важи за играч кој не се плаши да влегува во дуели благодарение на добрата физичка градба..
2 Клупска кариера
Роден во Беира, Мозамбик, Мандава ја започнал својата фудбалска кариера во татковината играјќи за екипите на Феровиарио да Беира и ГД Мапуто. Во декември 2015 година, тој потпишал за португалскиот клуб Бенфика и бил приклучен да игра за нивниот резервен тим. Во јуни 2017 година, тој бил позајмен на Ковиља во втората португалска лига за една сезона.
Во летото 2018 година, тој се преселил во Белененсеш САД, клуб со кој дебитирал во Примеира лигата, најсилна фудбалска дивизија на Португалија. После само 16 натпревари за Белененсеш во португалското првенство, во јануари 2019 година, тој заминал во францускиот клуб Лил на заем за кој ''мастифите'' платиле околу 3 милиони евра со можност да го откупат целосно играчот на крајот од сезоната. На 31 мај 2019 година, било потврдено дека Лил целосно го откупил Мандава од Белененсеш.
На 31 јануари 2022 година, Мандава потпишал три ипол годишен договор со шпанскиот клуб Атлетико Мадрид.
На 8 јули 2025 година, Мандава потпишал двегодишен договор со Сандерленд. Дебитирал за клубот, а воедно и во Премиер лигата, во победата со 3-0 на домашен терен над Вест Хем Јунајтед, станувајќи првиот мозамбиканец кој заиграл во Премиер лигата.
3 Репрезентативна кариера
Своето деби за репрезентацијата на Мозамбик го имал во 2013 година, во натпревар против .
Во 2023 година, тој бил повикан во репрезентацијата за Африканскиот куп на нации, каде постигнал и гол во ремито 2-2 против во последниот натпревар од групата после кој мозамбиканците го завршиле своето учество на турнирот како последни во групата со два освоени бода.
4 Клупска статистика
''Статистиката е ажурирана на 6 јуни 2023.''
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2016-јан. 2017, Бенфика Б, Л2, 1, 0, -, -, -, -, -, -, -, -, -, 1, 0
јан.-јун. 2017, Фафе, Л2, 16, 1, КП+ЛКП, 0, 0, -, -, -, -, -, -, 16, 1
2017-2018, Ковиља, Л2, 30, 4, КП+ЛКП, 0+1, 0+0, -, -, -, -, -, -, 31, 4
2018-јан. 2019, Белененсеш, ПЛ, 16, 0, КП+ЛКП, 1+2, 0+1, -, -, -, -, -, -, 19, 1
јан.-јун. 2019, Л1, 3, 0, КФ+ЛКФ, 0+0, 0+0, -, -, -, -, -, -, 3, 0
2019-2020, Л1, 16, 0, КФ+ЛКФ, 2+2, 0+0, ЛШ, 2, 0, -, -, -, 22, 0
2020-2021, Л1, 29, 0, КФ, 0, 0, ЛЕ, 6, 0, -, -, -, 35, 0
Вкупно Лил 65 1 6 0 14 0 1 0 86 1
2021-2022, ПД, 17, 0, КШ, -, -, ЛШ, 4, 0, СШ, -, -, 21, 0
2022-2023, ПД, 21, 0, КШ, 5, 0, ЛШ, 6, 0, -, -, -, 32, 0
Вкупно Атлетико Мадрид 38 0 5 0 10 0 0 0 51 0
Вкупно во кариерата 166 6 15 1 24 0 1 0 206 7
5 Титули
5.0.1 Лил
* Лига 1 : 1
:2020–2021
* Суперкуп на Франција : 1
:2021
Ванчо Аврамоски

Ванчо Д. Аврамоски ( во — во , гостиварско) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Бил земјоделец. Кон НОБ пристапил доброволно, во 15-та Поречка бригада во 1944 година. Се борел во повеќе борби за ослободување на Македонија. Загинал во борба против балистите кај селото Речане, гостиварско на 19 ноември 1944 година.
2 Наводи
Сена кај Руан

''Сена кај Руан'' е сликарство масло на платно од 1872 година на Клод Моне, сега дел од колекцијата на Ото Кребс во музејот Ермитаж во Санкт Петербург. Прикажува сончева сцена на чамци за едрење закотвени покрај кејовите на Сена во Руан.
1 Слики од Моне во Ермитаж
*''Жена во градината'' (1867)
*''Сена во Асниер'' (1873)
*''Големиот Кеј во Ле Авр'' (1874)
*''Жена во градина'' (1876)
*''Градина'' (1876)
*''Агол на градината во Монџерон'' (1876)
*''Езерце во Монџерон'' (1877)
*''Градина во Бордигера, утро'' (1884)
*''Поле со афион'' (1886)
*''Мелница кај Гиверни'' (1886)
*''Во близина на Гиверни, изгрејсонце'' (1888)
*''Карпи во близина на Диепе'' (1897)
*''Мостот Ватерло'' (1903)
Во Ермитаж од февруари до мај 2002 година се одржала ретроспектива на делата на Моне (вклучувајќи ја и сликата ''Сена во Руан'' ), со повеќето негови преживеани дела од целиот свет.
2 Поврзано
* Список на слики од Клод Моне
3 Библиографија
* Albert Kostenevitch,'' Catalogue de l'exposition de la peinture française des XIXe et XXe siècles [à l'Ermitage] issue des collections privées d'Allemagne'', Culture Ministry of the Russian Federation, Hermitage Museum, Saint Petersburg, 1995, German translation published by Kindler, Munich, 1995
Сонот на архитектот

''Сонот на архитектот'' е слика во масло од 1840 година, создадена од Томас Кол за њујоршкиот архитект Итиел Таун . Кол инкорпорирал парчиња архитектура од египетски, грчки, римски и готски стилови во различни делови од сликата, а претходно се занимавал со архитектура. Кол ја заврши сликата за само пет недели и ја покажал на годишната изложба на Националната академија за дизајн истата година. Меѓутоа, Таун не бил задоволен од „речиси исклучиво архитектонскиот предмет“ на сликата и одбил да ја прифати. По долга размена на писма, Кол се согласил да наслика поконвенционален пејзаж за Таун и да го врати ''сонот на архитектот'', кој останал во негова сопственост до неговата смрт.
Во писмото напишано во доцните 1830-ти, Кол изјавил дека:За архитектурата да дојде до совршенството што го гледаме во најдобрите примери на Грција, вековите на изразување и мислата мора да биле неопходни за човечкиот ум [да] патувал бавни степени од грубата колона од непознат камен како што е формиран друидните структури низ прекрасните портали на египетската уметност до ненадмината убавина на грчкиот храм... Римската архитектура е само развратна грчка. Формите се позајмени, но духот се губеше и стануваше сè погруб сè додека не потона до неугледните неусогласености на она што се нарекува мрачно доба...Готска архитектурата се стреми кон нешто што е надвор од конечното совршенство. Таа го напушта филозофското завршување на грчката уметност кога сè е завршено за окото и допирот и ја привлекува имагинацијата. Учествувајќи во генијот на христијанството, тој отвора свет надвор од видливото во кое живееме... Сè е возвишено, аспиративно и мистериозно. Нејзините кули и врвови се искачуваат кон облаците како воздушни ткаенини. Некогаш лебдејќи на работ на невозможното, на него умот не живее со задоволна радост, туку закрилува и се вивнува во имагинарен свет. Копнежите, имагинациите, возвишените стремежи на христијанството нашле израз во камен.
 
Сликата била купена од Музејот на уметност во Толедо во 1949 година.
Се наоѓа на корицата на книгата ''„Страста на западниот ум“ од'' 1991 година од Ричард Тарнас и била инспирација за песната на Кејт Буш „Сонот на архитектот“ на албумот „ ''Aerial'' “ од 2005 година.
1 Поврзано
* Список на слики од Томас Кол
Велко Димоски

Велко М. Димоски (? во — во ) — македонски партизан, учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Бил земјоделец. Се приклучил доброволно во Првата македонско-косовска ударна бригада. Загинал во борбите на Бакарно Гумно на 25 септември, 1944 rодина.
2 Наводи
Сенки и магла

„Сенки и магла“ (англиски: ''Shadows and Fog'') — американски филм од 1991 година, во режија на Вуди Ален (Woody Allen). Филмот, кој е снимен според неговата едноичинка „Смрт“ од 1975 година, всушност претставува визуелна посвета на германскиот експресионизам (Фриц Ланг, Пабст, Мурнау), како и на Франц Кафка. Главните улоги ги толкуваат: Вуди Ален, Миа Фароу (Mia Farrow), Џон Малкович (John Malkovich), Кети Бејтс (Kathy Bates), Дејвид Одген Стирс (David Ogden Stiers), Џоди Фостер (Jodie Foster), Лили Томлин (Lily Tomlin), Џон Кјузак (John Cusack) и Мадона (Madonna).
1 Синопсис
Низ градот сее страв сериски убиец кој ги дави своите жртви. Поради тоа, граѓаните формираат групи кои одат во потрага по убиецот. Така, неколку соседи го земаат со себе плашливиот книговодител Макс Клајнман (го игра Ален), принудувајќи го да им се придружи во потерата. Оставен сам на себе, Клајман скита наоколу и запаѓа во низа проблеми за најпосле да го обвинат дека тој е убиецот. За време на прошетката по улиците, тој ја среќава Ирма (ја игра Фароу), која работи во циркусот...
Ленук (Тријк)

Ленук, Естонски: ''Ленук''
Уметник, Николај Тријк
година, 1910 година ( 1910 )
Средно, темпера и пастел на хартија
Предмет, Ленук, бродот на Калевипоег
Димензии, 73,8см&#x20;×137см&#x20;(29.1во&#x20;×54 во)
Локација, Куму уметнички музеј, Талин
Сопственик, Музеј на уметност на Естонија
''Ленук'' е слика на Николај Тријк од 1910 година, што го прикажува Ленук, бродот на Калевипоег, син на Калева, од естонскиот национален еп ''Калевипоег''.
Работата е 73,8см на 137см и е обоена во темпера и пастел на хартија.
Тој е дел од колекцијата на Музејот на уметност на Естонија и е изложен во уметничкиот музеј Куму во Талин.
Горнополошки Срез

Горнополошки Срез — административна единица, која опстојувала во Кралството Србија и Кралството Југославија.
1 Организација и население
1.1 Кралство Србија
После Втората балканска војна, 1913 г. областа службено влегува во границите на Србија. Горнополошкиот Срез припаѓал на Тетовскиот Округ, заедно со Долнополошкиот, Поречкиот и Галичкиот Срез. Како центар на срезот бил градот Гостивар. Во 1913 година тој имал 15 општини, со 49 села, едно селце и еден град. Градското населние изнесувало 4.384, додека селското население изнесувало 28.625 жители.
+Горнополошкиот срез според пописот од 1913 година, Број, Име на, Број, Колку часови е оддалечена, Жители
1, Бањичка, 4, 0:15, 1599
2, Врутошка, 4, 1:30, 3115
3, Галатска, 4, 1:15, 2895
4, Гостиварска, /, /, 4384
5, Дуфска, 2, 3, 1032
6, Железно-речка, 6, 4, 2719
7, Зубовачка, 4, 1, 2305
8, Јеловачка, 4, 2:30, 2118
9, Леуновска, 2, 3:15, 1173
10, Мавровска, 1, 4, 958
11, Пожаранска, 4, 2, 2541
12, Тајмишка, 1, 5:30, 438
13, Турчанска, 5, 1, 1954
14, Чајланска, 4, 1:15, 3554
15, Церовска, 5, 3, 2251
1.2 Кралство СХС
Во 1921 година, срезот исто така имал 15 општини и еден град. Градот Гостивар имал 4.830 жители, а целиот срез имал 28.082 жители.
1.2.1 Јазик
Во градот Гостивар, 17,5% од населението говорело српски или хрватски, додека 77% говореле на турски јазик. Од другата страна пак, во целиот срез 32% говореле на српски или хрватски, а најкористен јазик бил арнаутскиот (42%), додека пак 25% од жителите говореле на турски јазик.
+Јазици 1921 година, Јазик, Гостиварска околина, Град Гостивар, Вкупно, %
Српски или хрватски, 8064, 846, 8910, 31.72
Арнаутски, 11743, 138, 11883, 42.30
Турски, 3434, 3743, 7177, 25.55
Други, 11, 103, 114, 0.43
1.2.2 Религија
Во градот Гостивар 16% од населението било православно, додека 82% биле муслимани. Од другата страна пак, во гостиварската околина 34% биле православни и 66% биле муслимани.
+Религија 1921 година, Религија, Гостиварска околина, Град Гостивар, Вкупно, %
Православни, 7990, 792, 8782, 31.27
Муслимани, 15262, 3949, 19211, 68.41
Други, 0, 89, 89, 0.32
1.3 Кралство Југославија
Во 1931 година, Горнополошкиот Срез имал 11 општини и еден град. Тој бил дел од Вардарска Бановина. Вкупното градско население било 5.952, додека селското население било 26.714. Целиот срез имал 32.666 жители. Како православни се изјасниле 30% од жителите, додека како муслимани 69%.
30% од жителите говореле на македонски, српски, хрватски или словенечки, 45% говореле на арнаутски и 24% на друг јазик (тука се пресметани најголемиот дел од жителите кои говореле турски јазик).
1.4 Во ФНРЈ и СФРЈ
По Втората светска војна, Горнополошкиот Срез се преименува во Гостиварска Околија и значително му се менуваат границите спрема реканскиот крај.
Старите Лозја

Старите Лозја — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Костур во областа Западна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало 1,5 км југозападно од Долно Дреновени.
2 Историја
Старите Лозја било мало македонско село кое се распаднало во конфликтните години по времето на управувањето на Али-паша Јанински во XVIII век. Неговите жители, поради поголема безбедност, заедно со тие на околните села го основале селото Долно Дреновени.
3 Наводи