Класична индиска музика

Индиската класична музика е класична музика на индискиот потконтинент. Има две главни традиции: северноиндиската класична музичка традиција се нарекува ''Хиндустани'', додека јужноиндискиот израз се нарекува ''Карнатик''. Овие традиции не биле различни до околу 16 век. За време на периодот на исламското владеење на индискиот потконтинент, традициите се разделиле и се развиле во различни форми. Хиндустанската музика ја нагласува импровизацијата и истражувањето на сите аспекти на рагата, додека карнатските претстави имаат тенденција да бидат кратки и засновани на композиции. Сепак, двата системи продолжуваат да имаат почести одлики отколку разликите.
Корените на класичната музика на Индија се наоѓаат во ведската литература за хиндуизмот и античката ''Натјашастра'', класичен санскритски текст на изведувачките уметности од Бахарата Муни. Санскритскиот текст од 13 век ''Сангита-Ратнакара'' на Сарангадева се смета за конечен текст и од хиндустанистичката музика и карнератичката музичка традиција.
Индиската класична музика има два основни елементи, ''рага'' и ''тала'' . ''Рагата'', заснована на ''свара'' (белешки вклучувајќи микротрони), ја формира ткаенината на мелодиска структура, додека ''тала го'' мери временскиот циклус. ''Рагата'' му дава на уметникот палета да ја изгради мелодијата од звуците, додека ''тала'' им обезбедува креативна рамка за ритмичка импровизација користејќи го времето. Во индиската класика, просторот помеѓу нотите е често поважен од самите ноти, и нема западни класични концепти како што се хармонија, контрапункт, акорди или модулација.
Коренот на музиката во античка Индија се наоѓа во ведската литература за хиндуизмот. Најраната индиска мисла комбинираше три уметности, слогален рецитал ( ''вадија'' ), мелос ( ''гита'' ) и танц ( ''nrtta'' ). Како што се развивале овие полиња, ''сангета'' станала посебен жанр на уметност, во форма еднаква на современата музика. Ова најверојатно се случи пред времето на Yāska (в. 500 п.н.е.), бидејќи тој ги вклучува овие термини во неговиот nirukta студии, една од шесте Vedanga на древните индиски традиции. Некои од античките текстови на хиндуизмот, како што е ''Самаведа'' (околу 1000 пр.н.е.), се структурирани во целост до мелодични теми, тоа е дел од ''Ригведда'' поставен на музиката.
''Самаведа'' е организирана во два формати. Едниот дел се заснова на музичкиот мерач, другиот според целта на ритуалите. Текстот е напишан со вградено кодирање, каде што се прикажани ''голи'' (октава нота) или над текстот, или стихот е напишан во ''парвани'' (јазол или член) со едноставни зборови, овој вграден код на сварите е како скелетот на песната. Сварите имаат околу 12 различни форми и се прават различни комбинации на овие свари за да седат под имињата на различни рагази. Специфичниот код на една песна јасно ни кажува каква комбинација на сварите се присутни во одредена песна. Лирскиот дел од песната се вика „sahityam“, а sahityam е исто како да ги пееш сварите заедно, туку да ги користиш стиховите на песната. Кодот во форма на свари има дури и ознака која нота треба да се пее високо, а која ниска. Химовите на ''Самаведа'' содржат мелодична содржина, форма, ритам и метричка организација. Сепак, оваа структура не е единствена или ограничена само на ''Самаведа'' . ''Ригведата го'' вградува и музичкиот мерач, без вид на елаборација пронајдена во ''Самаведа'' . На пример, мантрата Гајатри содржи три метрички линии од точно осум слогови, со вграден триарен ритам.
Во античките традиции на хиндуизмот се појавиле два музички жанр, имено ''Ганџарва'' (формална, компонирана, церемонијална музика) и ''Гана'' (неформална, импровизирана, забавна музика). ''Гандварската'' музика подразбирала и небесни, божествени здруженија, додека ''Гана'' подразбирала и пеење. Музичката традиција на Ведската санскрит широко се раширила во индиското потконтинент, а според Роул, античките класични Тамилски класици го прават „обилно јасно дека култивираната музичка традиција постоела во Јужна Индија уште во последните неколку претхристијански векови“. .
Раниот санскритски текст од почетокот на 13 век, ''Сангитератарнара'' (буквално, „Океан на музика и танц“), од Сарнгадева покровител од кралот Сигана од династијата Јадава во Махараштра, спомнува и дискутира за ''рага'' и ''талас'' . Тој идентификува седум ''тала'' семејства, потоа ги дели во ритмички коефициенти, презентирајќи методологија за импровизација и композиција која продолжува да ги инспирира модерните ери од индиските музичари. ''Sangitaratnakara'' е една од најкомплетните историски средновековни ера на хиндусите трактати на оваа тема што преживеа во модерната ера, која се однесува на структурата, техниката и расудувањето зад ''рагаите'' и ''таласите'' .
Централноста и значењето на музиката во античка и рана средновековна Индија се изразува и во бројни релјефни храмови и храмови, во будизмот, хиндуизмот и ainаинизмот, како на пример преку резба на музичари со кимбали во црковната скулптура во Паваја од петтиот век кај Гвалиор, и пештерите Елора .
Историската литература пост-ведска во врска со индиската класична музика е голема. Античките и средновековните текстови се главно на санскрит (хиндуизм), но главните прегледи на музичката теорија, инструментите и практиката биле составени и на регионални јазици како што се Брај, Канада, Одија, Пали (Будизам), Пракрит (ainанизам), Тамил и Телугу . Додека бројни ракописи преживеале во модерната ера, се верува дека многу оригинални дела на индиската музика биле изгубени, а се знае дека постоеле само затоа што се цитирани и дискутирани во други ракописи за класична индиска музика. Многу од енциклопедиските пурани содржат големи поглавја за теоријата на музиката и инструментите, како што се „ ''Бахавата пурана“'', „ ''Маркандеја Пурана“'', „ ''Вајо Пурана“'', „ ''Линга пурана'' “ и „ ''Виснудхармотра пурана“'' .
Најистакнати и највлијателни меѓу овие текстови се ''Сама Веда'', ''Натја шастра'' (класичен трактат за музичка теорија, Гандарва), ''Датилам'', ''Брихадизи'' (трактат за регионални класични музички форми) и ''Сангита Ратанкара'' (дефинитивен текст за карнематички и хиндустански традиции). Повеќето историски текстови за теорија на музиката биле од хиндуисти научници. Некои текстови на класична музика биле исто така компонирани од будисти и научници на ainаин, а во 16 век од муслимански научници. Овие се наведени во приложената табела.
Пурандара Даса (1484 - 1564) бил хинду композитор и музиколог, кој живеел во Хампи на империјата Вијајанагара . Тој се смета за ''Питамаха'' (буквално, „дедо“) на карнематската музика. Пурандара Даса беше монах и приврзаник на хинду-богот Кришна (Вишну, аватар на Витал ). Тој ја систематизираше класичната индиска теорија за музика и разви вежби за музичарите да ја научат и усовршуваат својата уметност. Тој патувал широко споделувајќи ги и ги подучувал своите идеи и влијаел на бројни музичари од движењето во Јужна Индија и Махараштра Бакти . Овие вежби, неговите учења за ''рага'' и неговата систематска методологија наречена ''Сулади Сапта Тала'' (буквално, „исконска седум тала“) останува во употреба во современото време. Напорите на Пурандара Даса во 16 век го започнале карнематскиот стил на индиската класична музика.
Не е јасно кога започна процесот на диференцијација на хиндустанската музика. Процесот може да започнал во судовите од 14 век на султаните во Делхи. Сепак, според Јаиразбхој, северноиндиската традиција најверојатно ја стекнала својата модерна форма по 14-ти или по 15 век. Развојот на хиндустанската музика достигна врв за време на владеењето на Акбар . За време на овој период од 16 век, Тансен студирал музика и вовел музички иновации, околу првите шеесет години од животот со покровителство на хиндуинскиот крал Рам Ченд од Гвалиор, а потоа настапил во муслиманскиот двор на Акбар. Многу музичари го сметаат Тансен за основач на музиката во Хиндустани.
Хиндустанскиот музички стил главно се наоѓа во Северна Индија, Пакистан и Бангладеш. Постои во четири главни форми: Дупрад, Кјал (или Кајал), Тарана и полукласичен Тумри . Духрад е антички, Хјал еволуирал од него, Тумри еволуирал од Кјал.
Кјал е модерна форма на хиндустанска музика, а терминот буквално значи „имагинација“. Тоа е значајно затоа што тоа беше образец за суфи-музичари меѓу исламската заедница на Индија, а ''Кавалс ги'' пееше своите народни песни во формат Кјал.
Дарупад (или Друвапад), античка форма опишана во хиндушкиот текст Натјашастра е една од основните форми на класична музика која се наоѓа низ целиот индиски потконтинент. Зборот потекнува од ''Друва'' што значи неподвижен и постојан.