procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
МакеДокс

МакеДокс — македонски фестивал на креативен документарен филм. Се одржува секоја година во Скопје, почнувајќи од 2010 година. Главна фестивалска локација е историскиот објект Куршумли ан, а дел од програмата се реализира и на други јавни простори во градот, како Сули ан, Музеј на Македонија, МКЦ, Кинотека на Македонија, и др. Програмата на фестивалот вклучува проекции на документарни филмови од домашни и странски автори, работилници, дискусии („док-токс“), настапи во живо и музички содржини на отворено. Една од неговите специфики е создавање простор за средба меѓу авторите и публиката во неформална, креативна атмосфера – дискусии на отворено, „под смоквата во дворот“. Овој млад и авангарден фестивал претставува еден од најважните поттикнувачи за создавање филмска публика во Македонија.
1 Награди на фестивалот
Во рамките на фестивалот чија инспирација и заштитен знак е кромидот, традиционално се доделуваат следните награди:
Официјални награди на МакеДокс:
* Кромид - за најдобар филм во меѓународната натпреварувачка програма;
* Млад кромид - за најдбар филм на нов автор (прв или втор филм);
* Сечкан кромид – за најдобар краток документарен филм; и
* Кокарче - за најдобар филм за деца и млади или најдобар студентски филм.
Се доделува и специјална награда:
* Награда за филм за најдобри етички идеи; и
* Награда за филм со најдобра презентација на човекови права (доделена во 2012 и 2013).
За наградите одлучуваат жири-комисии составени од меѓународни професионалци од областа на документарниот филм.
2 Историја на фестивалот
Првата фестивалска година, МакеДокс се одржал од 5 до 12 јуни 2010 година. Во август, истата година, во рамките на фестивалот се родила и идејата за ''Патувачко кино'', под мотото „Истражи ја Македонија“ со проекции на повеќе места: Берово, Богданци, Вевчани, Велестово, Витолиште, и др. Во втората фестивалска година, покрај главната програма, биле прикажани и 5 еколошки документарни филмови. Во 2012 година, под мотото „Започнува нов живот, слоевит!“, во програмата на фестивалот, МакеДокс +, бил одржан „Авторски циклус со Мастер клас“, каде, автор во фокусот бил режисерот Желимир Жилник. Во 2013 година, фестивалот се одржал под мотото „Детоксикација“ и во негови рамки биле направени работилниците: Звукот на музиката во документарнит филм, Мастер клас за музиката во филмот и Док-муабети под смоквата. Низ годините мотото постојано се менува: „Природно“, „Во ритам на животот“, „Сите сме приказна“, „Што сега?“, „Лупење идеи“ и „Кому му е гајле за реалноста“. Низ годините на фестивалот се создала и програмата „Земја во фокус“, во рамки на која се портретираат земји со богато документарно филмско творештво, како што се Германија, Холандија, Украина, Чешка, Данска, и други. Во 2024 година, преку програмата „Регион во фокус“, фестивалот се насочил кон балканските кинотеки и нивните архиви.
Лузу (филм)

''Лузу'' е малтешки драмски филм од 2021 година, напишан и режиран од Алекс Камилери. Во филмот глумат Џесмарк Скиклуна, Микела Фаруџиа и Дејвид Скиклуна.
''Лузу'' ја имал својата светска премиера на Филмскиот фестивал Санденс 2021 на 29 јануари 2021 година. Бил избран за малтешки кандидат за најдобар меѓународен филм на 94-тото доделување на наградите „Оскар“.
1 Заплет
За да ги издржува сопругата и детето, еден малтешки рибар влегува во светот на риболовот на црниот пазар.
2 Улоги
Улогите ги толуваат:* Џесмарк Скиклуна како Џесмарк
* Микела Фаруџиа како Денис
* Дејвид Скиклуна
* Фрида Каучи
* Удеј Меклин
* Стефен Бухагиар
3 Објавување
''Лузу'' ја имал својата светска премиера на Филмскиот фестивал Санденс 2021 на 29 јануари 2021 година во натпреварувачката секција за драма на светскиот филм. Следниот месец, Кино Лорбер ги стекнал правата за дистрибуција на филмот во САД, додека Пекадило Пикчерс ги стекнал правата за дистрибуција во Велика Британија.
4 Прием
На интернет страницата за агрегација на рецензии Rotten Tomatoes, филмот има оцена на одобрување од 98% врз основа на рецензии од 60 критичари, со просечна оцена од 7,8/10. Консензусот на веб-страницата гласи: „Прекрасно снимен и емоционално влијателен, ''Лузу'' ја користи приказната на еден човек за да ги долови борбите на еден регион на културна раскрсница“. На Metacritic, филмот има пондериран просечен резултат од 78 од 100 врз основа на 16 критички рецензии, што укажува на „генерално поволни рецензии“.
Малколм Шери-Феранте, пишувајќи за „''Тајмс оф Малта“'', ја пофалил приказната, кинематографијата, музиката и дизајнот на звукот на филмот, како и изведбата на Скиклуна: „Понекогаш режисерот треба да постигне успех и обично е потребна малку среќа. Џесмарк Скиклуна бил успехот на Камилери.“ Тој додал: „Камилери успеал да создаде приказна што резонира или е лесно замислива. Додавањето на рибарската индустрија во позадина бил паметен потег бидејќи нема доволно филмови што го откриваат светот на традиционалните рибари. [...] "Сметам дека снимањето успешен филм е за постигнување на две цели. Дали филмот ми кажува нешто што не сум го знаел и дали филмот ми го допира срцето? ''Лузу'' лесно успеа да ги направи и двете.“
Наталија Винкелман од ''Њујорк тајмс'' ја пофалила режијата на Камилери, пишувајќи дека тој „покажува софистицирано разбирање за тоа како малите моменти можат да изградат чувство за место: сандали на солениот под на рибник; метална стругалка што лупи боја од трупот; свештеник што благословува бродови за безбеден премин. Глетките на Малта се привлечни, но сликите што ги избрал Камилери никогаш не би се нашле во туристичка брошура. Во својот суптилен пристап, тој доловил нешто посебно - не кризата на еден човек, туку културата на една заедница“. Карлос Агилар од „''Лос Анџелес тајмс“'' го нарекол филмот „одлично деби“, пофалувајќи ја изведбата на Скиклуна, како и кинематографијата и музиката. Тој заклучил дека филмот е „направен живописно привлечен во рацете на нов раскажувач со класично изострени сензибилитети“.
Перпер

''Перпер'' (|grc, ''номисма хиперпирон'' ) — византиска монета во употреба во доцниот среден век, заменувајќи го ''солидот'' како стандардна златна монета на Византиската империја во 11 век. Бил воведен од царот Алексиј I Комнин.
1 Историја
Традиционалната златна валута на Византиската империја била ''солидус'' или ''номисма'', чија содржина на злато останала стабилна на 24 карати седум века и следствено била високо ценета. Сепак, почнувајќи од 1030-тите години, монетата сè повеќе се обезвреднувала, сè додека во 1080-тите години, по воените катастрофи и граѓанските војни од претходната деценија, нејзината содржина на злато не се намалила на речиси нула. Следствено, во 1092 година, царот Алексиј I Комнин ( 1081–1118) презел драстична ревизија на византискиот систем на монетите и вовел нова златна монета, ''хиперпирон'' (што значи „супер-рафинирана“). Оваа монета била со иста стандардна тежина (4,45 грама) како и ''солидусот'', но со само 20,5 каратна чистота (0,854 финост) наместо стандардните 24 карати, што резултирало со намалена содржина на злато од само 4,1 грам наместо 4,8 грама. Пониската чистота се должела на топењето и вклучувањето на претходни обезвреднети монети.''Перперот'' останал стандардна златна монета сè додека Византијците не престанале да коваат златни монети во средината на 14 век. Сепак, и тој бил подложен на постепено опаѓање: под Никејското Царство (1204–1261), неговата содржина на злато постепено паднала на 18 карати, под Михаил VIII Палеолог ( 1259–1282) на 15 и под неговиот син и наследник Андроник II Палеолог ( 1282–1328) на 12 карати. Во исто време, квалитетот на монетите исто така се намалил, а во 14 век, нивната тежина била далеку од униформна. Последниот ''перпер'', а со тоа и последните византиски златни монети, биле ковани од царот Јован VI Кантакузин ( 1347–1352). Името потоа останало во употреба исклучиво како пресметковна парична единица, поделена на 24 карати.
Името било усвоено во различни форми од страна на Западноевропејците (|perperum, |perpero) и словенските земји на Балканот (''перпер'', ''иперперо'', итн.) означувајќи разни монети, обично сребрени, како и пресметковни пари. Почесто на Запад, ''перперот'' се нарекувал ''безант'', особено кај италијанските трговци.
Во раниот Комненски период, ''перперот'' бил еквивалент на три електрум ''трахеи'', 48 билиони ''трахеи'' или 864 бакарни тетартерии, иако со деградацијата на ''трахеата'' на крајот станал еквивалент на 12 електрум ''трахеи'' и 288 до 384 билиони ''трахеи''. Во 14 век, ''перперот'' бил еквивалентен на 12 од новите сребрени ''базилики'', 96 турнезии, 384 бакарни ''трахеи'' и 768 бакарни ''асарии''.
2 Поврзано
* Црногорски перпер
* Дубровнички перпер
* Српски перпер
3 Општи и цитирани извори
**
4 За понатамошно читање
***
Прв туркиски ханат

Првиот туркиски хаганат, познат и како Ѓоктуркиски каганат, бил првата туркиска држава што го носела името „''Турк''“ во политичка смисла. Оваа империја, основана во 552 година од кланот Ашина, се протегала од Манџурија до Црното Море, покривајќи околу 6 милиони км² и имала население од приближно 3 милиони луѓе во 6 век. Со центар во Отукен, во денешна Монголија, каганатот бил клучен играч во Централна Азија, наследувајќи ја хегемонијата на Роуранскиот Каганат и контролирајќи го Патот на Свилата. Постоењето на каганатот траело до 603 година, кога се поделил на Источен и Западен Турски Каганат поради внатрешни конфликти и надворешни притисоци.
1 Историја
1.1 Потекло и основање (546–552)
Каганатот бил основан од Бумин Каган, лидер на кланот Ашина, кој потекнувал од турските племиња во Алтајските Планини. Во 546 година, Бумин предводел бунт против Роуранскиот Каганат, чиј владетел Јуџулу Анагуи го навредил, нарекувајќи го „''ковач роб''“, што укажува на можен вазален статус или специјализација во металургија. Бумин склучил сојуз со Западната Веи династија во Кина, оженувајќи се со принцезата Чангле. Во 552 година, тој го поразил Анагуи северно од Хуајхуанг и се прогласил за Илиг Каган во Отукен, но починал истата година. Неговиот син, Мукан Каган, и братот Истаеми (Јабгу на Западот) продолжиле да ја прошируваат империјата.
1.2 Експанзија (552–581)
Мукан Каган ги консолидирал источните територии, поразувајќи ги преостанатите роурански сили и потчинил номадски племиња како Ујгурите и Тиеле.
Истаеми, како Јабгу на Западот, водел кампањи против Хефталитското Царство во сојуз со Сасанидска Персија. Во 557 година, оваа коалиција ги уништила Хефталитите, овозможувајќи им на Гоктуркиците да ја преземат контролата врз трговијата по Патот на Свилата. До 576 година, Гоктуркијците стигнале до Крим, преминувајќи го Керчкиот Проток и опколувајќи го византискиот град Херсонесус во 581 година. Нивните јужни граници се протегале до реката Аму Дарја, што довело до судири со Сасанидите, кои ги поразиле во 589 година.
1.3 Граѓанска војна и поделба (581–603)
По смртта на Таспар Каган во 581 година, избувнала граѓанска војна поради спорови за наследство меѓу Апа Каган, Ишбара Каган и други претенденти. Оваа нестабилност била искористена од кинеската Суи династија, која поттикнувала внатрешни бунтови. Тарду, син на Истаеми, се обидел да ја обедини империјата, напаѓајќи го кинескиот град Чанг'ан околу 600 година. Сепак, бунт на тиеле племињата, поддржан од Суи дипломатијата, го соборил во 603 година. Ова довело до формална поделба на каганатот:
* Источен Туркиски Каганат: Со центар во Отукен, под силно влијание на Кина.
* Западен Туркиски Каганат: Фокусиран на западните територии, вклучувајќи го Согдијана и Бактрија.
Шанел бр. 5

Шанел бр. 5 е првиот парфем лансиран од француската модна креаторка Габриел „Коко“ Шанел во 1921 година. Мирисната формула ја составил француско-рускиот хемичар и парфимер Ернест Бо. Дизајнот на шишенцето бил важен дел од брендирањето на производот. Коко Шанел била првото лице на парфемот, на реклама во ''Харперс Базар'' од 1937 година.
1 Инспирација
Традиционално, парфемит што ги користеле жените спаѓале во две основни категории. Почитуваните жени ја претпочитале есенцијата на еден градинарски цвет, додека сексуално провокативните парфеми богати со животински мошус или јасмин биле поврзувани со проститутки или куртизани. Шанел се обидувала да пронајде нов мирис што ќе им се допадне на флаперките и ќе го слави ослободениот женски дух од 1920-тите.
2 Име Шанел бр. 5
На дванаесетгодишна возраст, Шанел била предадена на грижа на калуѓерки, а следните шест години поминала суров, дисциплиниран живот во манастирско сиропиталиште, Обазин, во департманот Корез во југозападна Франција. Уште од нејзините најрани денови таму, бројот пет имал силни асоцијации за неа. За Шанел, бројот пет бил особено ценет како означувач на олицетворение на нешто, неговиот дух, неговото мистично значење.
Нејзиниот афинитет кон бројот пет се мешал со градините на манастирот, а со тоа и со бујните околни ридови преполни со карпести рози.
Во 1920 година, кога ѝ биле презентирани мали стаклени ампули со примероци од мириси нумерирани од 1 до 5 и од 20 до 24 за нејзина проценка, таа ја избрала петтата ампула. Шанел му рекла на Ернест Бо, кого го ангажирала да развие нов мирис: „Ги претставувам моите колекции фустани на петти мај, петтиот месец од годината и затоа ќе дозволиме овој примерок број пет да го задржи името што веќе го има, ќе донесе среќа.“
3 Дизајн на шише
Шанел замислила дизајн кој ќе биде антитеза за претерано елаборираната, скапоцена префинетост на кристалните шишиња за мирис, кои тогаш биле во мода. Нејзиното шише ќе биде „чиста транспарентност... невидливо шише“. Општо се смета дека дизајнот на шишето е инспириран од правоаголните закосени линии на шишињата за тоалетни производи Шарвет, кои, опремени во кожна патна футрола, биле омилени кај нејзиниот љубовник, Артур „Бој“ Капел. Некои велат дека тоа бил декантерот за виски што тој го користел, на кој таа му се восхитувала и посакала да го репродуцира во „исклучително, скапо, нежно стакло“.
„Џебното ''шише“,'' дизајнирано да се носи во чанта, било воведено во 1934 година. Цената и големината на пакувањето биле намалени за да се привлече поширока база на клиенти.
Шишето, со децении, само по себе станало препознатлив културен артефакт, толку многу што Енди Ворхол одлучил да го одбележи неговиот иконски статус во средината на 1980-тите со својата поп-арт, ситопечатена слика, ''Реклами: Шанел''.
Аромакологија

Аромакологија — наука за влијанието на мирисите врз човековото однесување и за испитување на врската помеѓу чувствата и емоциите. Оние кои се занимаваат со аромакологија се нарекуваат аромаколози. Аромаколозите анализираат емоции како што се релаксација, возбуда, сензуалност, среќа и благосостојба предизвикани од мириси кои ги стимулираат олфакторните патишта во мозокот и, особено, лимбичкиот систем. Се смета дека различните носители имаат уникатни физиолошки и психолошки реакции на мириси, особено оние кои не се произведени синтетички, туку се базираат на вистински мириси.
Зборот „аромакологија“ е изведен од „арома“ и „физио-психологија“. Овој термин бил измислен во 1989 година од страна на Институтот за чувство за мирис (SSI), дел од Фондацијата за мириси. SSI ја дефинира аромакологијата како „концепт базиран на систематски, научни податоци собрани под контролирани услови“. Терминот се дефинира како научно видливото влијание на мирисот врз емоциите и расположенијата. Потрошувачите ја користат аромакологијата за ублажување на временскиот притисок, за релаксација или стимулација и како компонента на други активности што генерираат чувство на благосостојба.
Целите на аромакологијата се „да ја проучи меѓусебната поврзаност на психологијата и најновата технологија за мириси и да пренесе преку мирис различни специфични чувства (како што се релаксација, возбуда, сензуалност, среќа и достигнување) директно до мозокот.
1 Комерцијална примена на аромакологијата
Од гледна точка на создавање мирис за тело, голем број практичари за аромакологија и мали компании заинтересирани за аромакологија се фокусирани на создавање парфеми по мерка за поединци кои се помалку заинтересирани за купување на истите мириси што ги носат сите други, а повеќе склони кон носење парфем прилагоден прецизно на нивните сопствени преференции, сеќавања и совпаѓања со мириси. Некои козметички брендови како што се ''Shiseido'' и ''Décléor'' посветуваат значителни напори на задачата за откривање на корисните својства на аромите врз нашето чувство на благосостојба и здравје. Shiseido моментално има линија за нега на кожа наречена „The Skincare“ која користи аромакологија во своите производи.
Пошироки примени на аромакологијата се наоѓаат во индустриите кои воведуваат мириси во производи освен козметика или парфеми. Се смета дека аромакологијата опфаќа и мириси воведени во текстил, влошки за фиоки и средства за намалување на непријатни мириси во домашна средина.
2 Аромаколози
Аромаколозите работат со есенцијални масла поради нивните ароматични и физички ефекти и се експерти во начинот на кој есенцијалните масла можат да се мешаат за да се создадат „мириси на однесување“ за да се утврдат позитивните ефекти на аромите врз човековото однесување, вклучувајќи ги чувствата и емоциите.
Група (математика)

Група — алгебарска структура што се состои од множество заедно со бинарна операција која е асоцијативна, има неутрален елемент и за секој елемент во множеството има инверзен елемент.
Групата е една од најраспространетите структури во математиката. Често се појавува во контекст на симетрии, но има и други примени. Целите броеви <math>\mathbb{Z}</math> заедно со операцијата собирање претставуваат група.
1 Дефиниција
Една група е множество <math>G</math> заедно со операција <math>\cdot : G \times G \to G</math>, така што:
* операцијата е асоцијативна, т.е.<math>a \cdot ( b \cdot c) = (a \cdot b) \cdot c </math> за секои <math>a, b, c \in G</math>.
* постои елемент <math>e \in G</math>, така што <math>g \cdot e = e \cdot g = g</math> за секој <math>g \in G</math>, наречен неутрален елемент
* за секој елемент <math>g \in G</math> постои елемент <math>h \in G</math>, така што <math>g \cdot h = h \cdot g = e</math>, наречен инверзен елемент. Овој елемент обично се означува со <math>g^{-1}</math>.
Една група се нарекува Aбелова (по норвешкиот математичар Абел) или комутативна, ако за сите <math>g,h \in G</math> важи <math>gh = hg</math>.
Кардиналитетот на множеството на една група се нарекува ред на групата. Една група се нарекува конечна ако нејзиното множество е конечно.
Често <math>\cdot</math> се испушта и наместо <math>g \cdot h</math> пишуваме <math>gh</math>.
Неутралниот елемент во една група е единствен. Нека <math>e' \in G</math> е уште еден неутрален елемент. Тогаш <math>e \cdot e' = e'</math>, бидејќи <math>e</math> е неутрален елемент. Но исто така <math>e \cdot e' = e</math>, бидејќи <math>e'</math> е неутрален елемент. Од тоа следи дека <math>e = e'</math>.
Исто така и инверзниот елемент на еден елемент е единствен. Нека <math>h, h'</math> се инверзени елементи на <math>g</math>. Тогаш <math>h = eh = (h'g)h = h'(gh) = h'</math>.
Третото барање може да се олабави: Доволно е да са претпостави дека секој елемент има десен (или симетрично лев) инверзен елемент. Нека е <math>h</math> десен инверзен елемент на <math>g</math>. Тогаш и <math>h</math> има десен инверзен елемент <math>g'</math>. Исто како горе важи <math>g = ge = g(hg') = (gh)g' = eg' = g'</math>. Ова значи дека <math>h</math> е инверзен елемент на <math>g</math> (од двете страни).
2 Примери
2.1 Цели броеви
Целите броеви заедно со обичното собирање претставуваат Абелова група.
2.2 Тривијална група
Множеството <math>\{e\}</math> заедно со единствената можна операција <math>e \cdot e = e</math> сочинуваат Абелова група.
2.3 Симетрична група
Нека <math>X</math> е произволно множество и нека <math>\operatorname{Bij}(X, X)</math> е множеството на сите инвертибилни функции <math>X \to X</math>. Тогаш <math>\operatorname{Bij}(X,X)</math> е група заедно со композиција на функции. Голем број на групи настануваат на сличен начин со додавање на дополнителни рестрикции на функциите.
Ако <math>X = \{1,2, \dots, n\}</math>, тогаш пишуваме <math>S_n := \operatorname{Bij}(X, X)</math> и ја нарекуваме оваа група <math>n</math>-та симетрична група.
Џин Харлоу

Џин Харлоу (родена како Харлин Харлоу Карпентер; 3 март 1911 година) – 7 јуни 1937) била американска глумица. Позната по нејзиното портретирање на ликови на „лоши девојки“, таа била водечки секс симбол на почетокот на 1930-тите и една од дефинирачките фигури на ерата пред Кодексот на американското кино. Честопати ја нарекувале „Русокоса бомба“ и „Платинска русокоса“, Харлоу била во филмската индустрија само девет години, но станала една од најголемите филмски ѕвезди во Холивуд, чиј имиџ во очите на јавноста опстојува. Во 1999 година, Американскиот филмски институт ја рангирал Харлоу на 22-ро место на својата листа на најголеми женски легенди на американската кинематографија.
Харлоу првпат потпишала договор со бизнис магнатот Хауард Хјуз, кој ја режирал нејзината прва голема улога во ''Ангели на пеколот'' (1930). По серија критички неуспешни филмови и губењето на интересот на Хјуз за нејзината кариера, Метро-Голдвин-Мајер го откупила договорот со Харлоу во 1932 година и ѝ доделила главни улоги во низа хитови изградени врз нејзиниот комичен талент: ''Жена со црвена коса'' (1932), ''Црвена прашина'' (1932), ''Вечера во осум'' (1933), ''Несовесно'' (1935) и ''Сузи'' (1936). Популарноста на Харлоу се натпреварувала, а потоа и ја надминала онаа на водечките дами на „МГМ“ како Џоан Крафорд, Грета Гарбо и Норма Ширер. Таа починала на 26-годишна возраст од откажување на бубрезите додека го снимала ''Саратога''. „МГМ“ го завршиле филмот со употреба на двојници и го објавиле помалку од два месеци по нејзината смрт. Филмот имал најголема заработка во 1937 година, како и филм со најголема заработка во нејзината кариера.
Керол Ломбард

Керол Ломбард (родена како Џејн Алис Питерс; 6 октомври 1908 година) – 16 јануари 1942) била американска глумица, позната по нејзините енергични, честопати необични улоги во комедии. Во 1999 година, Американскиот филмски институт ја рангирал Керол Ломбард на 23-то место на својата листа на најголеми женски ѕвезди на американската кинематографија.
Ломбард била родена во богато семејство во Форт Вејн, Индијана, но била одгледана во Лос Анџелес од нејзината самохрана мајка. На 12 години, била регрутирана од режисерот Алан Дван и го имала своето деби на екранот во ''Совршено злосторство'' (1921). Потпишала договор со „Фокс филм корпорејшн“ на 16 години, но главно играла споредни улоги и била отпуштена по една година. Нејзината кариера била блиску до крајот кратко пред нејзиниот 19-ти роденден кога при сообраќајна несреќа ѝ останала лузна на лицето, но таа го надминала овој предизвик и се појавила во 15 кратки комедии за Мек Сенет од 1927 до 1929 година, а потоа почнала да се појавува во играни филмови како што се ''Висок напон'' (1929) и ''Рекетарот'' (1929). По успешното појавување во ''Детето од Аризона'' (1930), таа потпишала договор со „Парамаунт пикчерс“.
„Парамаунт“ брзо почнал да ја ангажира Ломбард за главни женска улоги, првенствено во драмски филмови. Нејзиниот углед се зголемил кога се омажила за Вилијам Пауел во 1931 година, но двојката се развела пријателски по две години. Пресвртница во кариерата на Ломбард се случила во пионерската комедија ''Дваесетти век'' (1934) на Хауард Хокс. Глумицата се пронашла во овој жанр и продолжила да се појавува во филмови како што се ''Раце преку масата'' (1935, формирајќи популарно партнерство со Фред Мекмареј ); ''Мојот човек Годфри'' (1936), за кој била номинирана за Оскар за најдобра глумица; и ''Ништо свето'' (1937). Во тоа време, Ломбард се омажила за Кларк Гејбл, и тие привлекле големо внимание од медиумите. Желна да освои Оскар, Ломбард почнала да се движи кон посериозни улоги кон крајот на деценијата. Неуспешна во оваа цел, се вратила на комедијата во филмовите ''Господин и госпоѓа Смит'' (1941) на Алфред Хичкок и ''Да се биде или не'' (1942) на Ернст Лубич, нејзината последна филмска улога.
Ломбард починала на 33-годишна возраст во несреќата со летање на планината Потоси, Невада, враќајќи се од турнеја за воени обврзници. Таа била една од главните актерки во комедија а воедно и икона на американската кинематографија.
1 Награди и номинации
+, Година, Организација, Категорија, Работа, Резултат
1937 година, Награди на Академијата, Најдобра глумица, ''Мојот човек Годфри'',
1960 година, Холивудска патека на славните, Ѕвезда Ѕвезда, За животно дело
Деспина Манаки

Деспина (Деспа) Манаки, позната и како Баба Деспина (|Despa Manachia, |Δέσπα Μανάκη; Клисура, 1791 — Авдела, 1911) — влашки платнар од село Клисура, денес во егејскиот дел на Македонија. Таа била баба на браќата Манаки, значајни пионери во развитокот на кинематографијата на Македонија. Прикажана во истоимениот домашен филм сниман во 1905 година од нејзините внуци. Според некои податоци, Деспина Манаки е најрано родената личност која била снимена со камера. Некои пак сметаат дека Деспина била родена во 1810-тите или 1820-тите.
1 Животопис
Деспина Манаки најверојатно е родена во 1791 година во село Клисура, Костурско. Во тоа време Клисура било чисто влашко село. Поради непозната причина се преселила во Авдела, Гребенско. Авдела исто така било влашко село. Според некои истражувања Деспина е во сродство со Анастасиос Манакис, хеленизиран Влав од Мечовско и борец во Грчката војна на независноста. Таа е мајка на Димитриос, таткото на Милтон и Јанаки Манаки. Нејзиното семејство биле клучни во селото за време на влашката преродба. Нејзиниот син се приклучил во движењето како претставник на Романската пропаганда врз Власите.
1.1 Во Баба Деспина
Деспина Манаки е главниот лик во истоимениот домашен филм сниман во 1905 година од браќата Манаки, нејзините внуци. Го снимале филмот со камерата „''Камера 300''“ купена од Лондон, Велика Британија. Филмот траел една минута и се смета за првиот филм снимен во Балканскиот полуостров. Според спомените на Милтон Манаки Деспина имала 114 години за време на снимањето. Пред тоа била сликана со стара влашка носија.
1.2 Смрт
Деспина Манаки починала во 1911 година со 120 годишна возраст. Слики од нејзе се денес зачувани во Букурешт.
2 Наводи
Орсон Велс

Џорџ Орсон Велс (Кеноша, — Лос Анџелес, ) — американски режисер, глумец, писател, продуцент и магионичар кој е запаметен по неговата иновативна работа во филмот, радиото и театарот. Тој се смета за еден од најголемите и највлијателните филмски режисери на сите времиња.
На 21 година, Велс режирал високопрофилни сценски продукции за Федералниот театарски проект во Њујорк - почнувајќи со прославената адаптација на ''„Макбет“'' од 1936 година со афроамериканска екипа, а завршил со политичкиот мјузикл ''„Лулката ќе се заниша“'' во 1937 година. Тој и Џон Хаусман го основале театарот „Меркјури“, независна театарска компанија со репертоар која презентирала продукции на Бродвеј до 1941 година, вклучувајќи ја и модерната, политички набиена ''претстава „Цезар“'' (1937). Во 1938 година, неговата радио антолошка серија ''„Театар Меркјури во етерот“'' му дала на Велс платформа да стекне меѓународна слава како режисер и наратор на радио адаптацијата на романот ''„Војната на световите'' “ од Х.Џ. Велс, што предизвикало некои слушатели да поверуваат дека се случува инвазија на Марс. Настанот го воздигнал 23-годишникот во озлогласеност.
Неговиот прв филм бил ''„Граѓанин Кејн“'' (1941), кој го продуцирал, режирал и глумел како главниот лик, Чарлс Фостер Кејн. Сесилија Агер, додека ја пишувала рецензијата за него во ''списанието „ПМ“'', напишала: „Гледајќи го, како никогаш порано да не сте гледале филм.“ Постојано е рангиран како еден од најдобрите филмови некогаш направени. Тој режирал уште дванаесет играни филмови, од кои најпознати се ''„Величествените Амберсонови“'' (1942), ''„Отело“'' (1951), „''Допирот на злото''“ (1958), ''„Процес“'' (1962) и ''„Полноќни камбани“'' (1966). Велс глумел и во филмови на други режисери, играјќи го Рочестер во ''„Џејн Ер“'' (1943), Хари Лајм во ''„Третиот човек“'' (1949) и кардиналот Волзи во ''„Човек за сите времиња“'' (1966).
Сашо Здравевски

Сашо Здравевски (роден на 11 август 1973) — пензиониран македонски фудбалски одбранбен играч, кој последно настапувал за ФК Пелистер.
1 Репрезентативна кариера
Здравевски своето деби за сениорската репрезентација на Македонија го имал на пријателски натпревар против Босна и Херцеговина во март 2000 година и има вкупно 6 настапи, без да постигне гол. Неговиот последен меѓународен натпревар бил на пријателскиот натпревар против Португалија во април 2003 година.
2 Надворешни извори
*
Јован Монастерлија

Јован Монастерлија (срп. Јован Монастерлија; околу 1660-ти – 1706) бил српски подвојвода и офицер во Хабзбуршката монархија (Светата Римска Империја), кој ја водел Српската милиција против Османлиското Царство и други непријатели на австрискиот цар. Тој бил прогласен за „водач на српската нација“ од царот Леополд I и играл клучна улога во Големата турска војна (1683–1699) и последователните конфликти.
1 Ран живот и семејство
Јован Монастерлија е роден во 1660-тите години во Коморн (денес Комарно во Словачка), во Хабзбуршката монархија. Неговото семејство потекнува од Битола (Монастир во Османлиското Царство), од каде што се преселиле во Српски Ковин (Рачкеве во Унгарија) во 16. век поради османлиски притисоци. Во 1606 година, заедно со други Срби, се преселиле во Коморанскиот округ за да избегнат понатамошни репресии по Долгата турска војна. Семејството Монастерлија добило благороднички статус во 1655 или 1665 година, кога таткото на Јован, Петар Монастерлија, бил облагороден од царот Фердинанд III, заедно со браќата Урбан и Димитрије. За да го зголеми својот углед меѓу локалните Срби, Јован се оженил со Ана Рашковиќ, членка на угледното српско имигрантско семејство Рашковиќ.
2 Воена кариера
Монастерлија ја започнал својата воена служба во 1683 година, во периодот на Големата турска војна.
Во 1688 година, тој учествувал во опсадата и освојувањето на Белград под команда на Максимилијан II Емануел, изборникот на Баварија, заедно со српски доброволци. Во 1689 година, бил испратен да го брани Голубац и регрутирал српски бунтовници (хајдуци за пешадија и хусари за коњаница). Српската милиција под Павле Несторовиќ Деак постигнала победа во Битката кај Баточіна на 29 август 1689 година. По Големата сеоба на Србите во 1690 година, Монастерлија бил назначен за капетан на Српската милиција и регрутирал Срби на јужната граница на Австриската Империја. На 11 април 1691 година, бил унапреден во подвојвода и командант на над 10.000 доброволни српски војници, кои учествувале во Битката кај Сланкамен на 19 август 1691 година, придонесувајќи за значајна победа. Во 1692 година, по освојувањето на Орадеа (Велики Варадин), седиштето на милицијата било преместено во Баја.
Во 1703 година, тој повторно влегол во служба за да го потисне востанието на Франциск II Ракоци во Ерделија (Трансилванија), за што бил унапреден во полковник во 1704 година и награден со медал на златен ланец со портрет на монархот и унгарскиот државен грб. Непосредно пред смртта на Леополд I, Монастерлија добил задача да ја интегрира Српската милиција во регуларната австриска армија, со што добил чин на генерал.
3 Смрт
Јован Монастерлија починал во 1706 година, на возраст од 45–46 години, од рани здобиени за време на опсадата на Орадеа (Велики Варадин, денес во Романија). Според некои извори, раната била здобиена за време на лов во текот на воениот поход. Тој бил погребан во манастирот Шишатовац, каде што се наоѓа неговиот гроб со семејниот грб.
Отечник

Отечник или патерик (|πατερικόν), краток облик за πατερικόν βιβλίον („таткова книга“) — зборник со житија на светии, особено на „оци“ на некој манастир кои се канонизирани. Отечникот е жанр на византиска книжевност со верски својства, кои претставувале збирки на изреки на светци, маченици и архијереи, како и житија за нив. Овие текстови, исто така, имаат свои корени во раното монаштво.
Меѓу најраните збирки од овој вид се Αποφθέγματα των άγίων γερόντων (''Апофтегмата на Светите старци'', исто така позната како ''Азбучен патерик'', ''Apophthegmata Patrum'', ''Изреки на татковците на пустината'' (''Изреки на пустинските татковци'') ), ''Historia monachorum in Aegypto''''и Λαυσαϊχόν'', ''Historia Lausiaca'' ) од Паладиј - од IV век. Различни отечници познати и во преводи на повеќе јазици (латински, словенски, коптски, ерменски итн.)
Во руското православие овој вид книжевност е познат уште од раната словенска книжевност, прво преводи, а потоа изворни текстови создадени во разни манастири. Популарните отечници во руската монашка сцена го вклучувале отечникот на Киевската пештера, отечникот на Волоколамскиот манастир и отечникот на Соловскиот манастир. Отечникот на Киевската пештера датира од првата половина на 13 век и вклучува и повести за историјата на манастирот и неговите први монаси, како што е преписката помеѓу епископот Симон од Владимирско-суздаљското Кнежевство и пештерскиот монах Поликарп. Текстот е заснован на отечникот составен во средиштата на Источната православна црква и е зачуван во три уредувања од 15 век: Арсенијанов (1406), Прв Касијанов (1460) и Втор Касијанов (1462).
1 Поврзано
* Синаксарион
* Патристика
Мери Пикфорд

Мери Пикфорд (родена Гледис Луиз Смит; 8 април 1892 - 29 мај 1979), била канадско-американска филмска глумица и продуцентка. Пионер во американската филмска индустрија со холивудска кариера од пет децении, Пикфорд била една од најпопуларните актерки од ерата на немиот филм. Пикфорд ја започнала својата филмска кариера во 1909 година, Пикфорд станала првата милионерка во Холивуд до 1916 година, а на врвот на својата кариера, имала целосна креативна контрола врз своите филмови и била една од најпрепознатливите жени во светот. Поради нејзината популарност, невидена меѓународна слава и успех како глумица и бизнисменка, била позната како „Кралица на филмовите“. Пикфорд се смета за значајна фигура во развојот на филмската глума.
Во 1919 година, го ко-основала „Јунајтед артистс“ заедно со Чарли Чаплин, Даглас Фербенкс и Д.В. Грифит, а била и еден од 36-те основачи на Академијата за филмски уметности и науки во 1927 година. Вториот Оскар за најдобра глумица го добила за нејзината прва улога во звучниот филм ''Кокета'' (1929) а добила и почесен Оскар во 1976 година како признание за нејзиниот придонес во американското кино. Во 1999 година, Американскиот филмски институт ја именувал Пикфорд за 24-та најголема женска ѕвезда на Американската кинематографија.
Визуелен програмски јазик

Визуелен програмски јазик (систем за визуелно програмирање, VPL или VPS), познат и како дијаграмско програмирање, графичко програмирање или блок кодирање — програмски јазик што им овозможува на корисниците да креираат програми преку графичко манипулирање со програмските елементи, наместо со нивно текстуално специфицирање. Визуелниот програмски јазик овозможува програмирање со визуелни изрази, просторни аранжмани на текст и графички симболи, кои се користат или како елементи на синтаксата или како секундарна нотација. На пример, многу визуелни програмски јазици се базираат на идејата за „кутии и стрелки“, каде што кутиите или другите објекти на екранот се третираат како ентитети, поврзани со стрелки, линии или лакови кои претставуваат релации.
1 Дефиниција
Визуелните програмски јазици натаму да се класифицираат, според видот и обемот на употребениот визуелен израз, во јазици базирани на икони, јазици базирани на форми и јазици со дијаграми. Визуелните програмски средини обезбедуваат графички или иконски елементи кои корисниците можат да ги манипулираат на интерактивен начин според некоја специфична просторна граматика за конструкција на програмата.
Општата цел на визуелните програмски јазици е да го направат програмирањето подостапно за почетниците и да ги поддржат програмерите на три различни нивоа: синтаксичко, семантичко и прагматичко ниво.
Повеќето VPL се дизајнирани за образовни цели или за употреба во специфичен домен, каде што целните корисници се почетници програмери. Но, постојат некои истражувачки проекти кои се обидуваат да обезбедат визуелен програмски јазик за општа намена што ќе можат да го користат мејнстрим програмерите во кој било софтверски проект, наместо да користат текстуални програмски јазици (како C, C++, Java, итн.).
На пример, истражувачки проекти како што се Envision и PWCT се дизајнирани да ја постигнат оваа цел. Вообичаено е визуелниот програмски јазик да се развива со користење на текстуален програмски јазик, но можно е и обратното. На пример, нов текстуален програмски јазик - компајлер и виртуелна машина - се развиваат и одржуваат со користење на визуелно програмирање. Овој пристап го зголемува нивото на апстракција, со што се кријат непотребните детали. Ова зголемено ниво на апстракција им овозможува на програмерите да се концентрираат на целокупната структура и функционалност на програмата, наместо да се заплеткуваат во деталите од синтаксата на кодот.
2 Поврзано
* Аргументна мапа
* Концептуална мапа
* Унифициран јазик за моделирање
* Визуелен јазик
* Визуелно моделирање
* Визуелно размислување
3 Наводи
* Врз основа на материјал од Бесплатниот онлајн речник на компјутери, употребен со дозвола.
Драган Веселиновски

Драган Веселиновски — македонски пензиониран фудбалер.
1 Клупска кариера
Бил капитен на „Вардар“ во квалификациите за Лигата на шампионите во сезоната 2003/04.
2 Репрезентативна кариера
Првпат настапил за сениорската репрезентација на Македонија на пријателски натпревар на гостински терен против Турција во август 1995 година и има вкупно 20 настапи, без да постигне гол. Неговиот последен репрезентативен настап бил на пријателски натпревар против Саудиска Арабија во август 2001 година.
Плачи, сакана земјо

''„Плачи, сакана земјо“'' е британски филм, драма од 1951 година, режиран од Золтан Корда, со Сидни Поатје, Чарлс Карсон и Канада Ли во главните улоги. Филмот бил базиран врз истоимениот роман напишан од Алан Патон.
1 Содржина
Од зафрлен дел на Јужна Африка, црниот свештеник Стивен Кумало патува во Јоханесбург за да ѝ помогне на својата сестра, за која е пријавено дека е болна, и да го бара својот син, кој го напуштил домот и не одржувал контакт. Исто така, е замолен да ја посети ќерката на некој што не слушнал ништо за неа веќе некое време. Со помош на колегата свештеник, преподобниот Мсимангу, Кумало открива дека неговата сестра, проститутка со мал син, го напуштила домот за да го најде својот сопруг, но не успеала да го најде и била затворена во затвор. Тој открива дека неговиот син забременил млада девојка, и дека е крадец и убиец. Двајцата живеат во сиромашна урбана заедница. Свештениците се соочуваат со суровата реалност на апартхејдот и неговите штетни ефекти врз земјата.
2 Улоги
* Канада Ли како Стивен Кумало
* Сидни Поатје како Реверенд Мсимангу
* Чарлс Карсон како Џејмс Џарвис
* Џојс Кери како госпоѓа Џарвис
* Џефри Кин како отец Винсент
* Мајкл Гудлајф како Мартенс
* Едрик Конор како Џон Кумало
* Лајонел Нгакане како Абсолом
* Вивијен Клинтон како Мери
* Албертина Темба како госпоѓа Кумало
* Чарлс Мекри како пријател на Кумало
* Рибон Дламини како Гертруда КУмало
3 Продукција
''„Плачи, сакана земјо“'' бил првиот голем филм снимен во Јужна Африка, со ентериери снимени во Велика Британија во студијата Шепертон. Бидејќи Јужна Африка била под апартхејд, ѕвездите Сидни Поатје и Канада Ли и продуцентот/режисер Золтан Корда ги информираче јужноафриканските имиграциски власти дека Поатје и Ли не се глумци, туку се договорени слуги на Корда. По работата на филмот, Ли планирал да подготви целосен извештај за животот во Јужна Африка. Тој бил повикан да се појави пред Комитетот за неамерикански активности на Претставничкиот дом за да ги објасни своите постапки, но починал од срцев удар пред да може да сведочи.
4 Објавување
Филмот ја имал својата премиера на 23 јануари 1952 година во театарот Бижу во Њујорк.
5 Прием
Филмот има рејтинг од 89% на Rotten Tomatoes. Меѓу оние што го пофалиле филмот бил и Босли Кроутер во ''Њујорк Тајмс'', кој изјавил: „Тешко е да се оддаде соодветна правда на добрите квалитети на овој филм или на храброста и вештината на г-дин Корда во пренесувањето на толку тешка и отрезнувачка тема.“
6 Награди
Филмот добил бронзена мечка на Берлинскиот меѓународен фестивал, а бил номиниран за Златна палма во 1952 година на Канскиот фестивал.
Меј Вест

Мери Џејн „Меј“ Вест (17 август 1893 – 22 ноември 1980) била американска глумица, пејачка, комичарка, сценаристка и драматург чија кариера траела повеќе од седум децении. Таа била сметана за истакнат секс симбол на своето време. Вест била позната по портретирањето на сексуално самоуверени ликови и по употребата на двојни толкувања, честопати кажувајќи ги своите реплики со препознатлив контраалт глас. Вест почнала да настапува во водвиљ и на сцена во Њујорк пред да се префрли на филм во Лос Анџелес.
Често ја поврзувале со контроверзии околу цензурата и еднаш изјавила: „Верувам во цензура. Заработив богатство од тоа.“ Како што нејзината филмска кариера опаѓала, таа останала активна со пишувајње книги и драми и настапи во Лас Вегас и Лондон и се појавувала на радио и телевизија. Во подоцнежните години, таа исто така објавувала рокенрол снимки. Во 1999 година, Американскиот филмски институт ја рангирал на 15-то место меѓу најголемите женски легенди на американската кинематографија.
1 Филмографија
Година, Оригинално име на филм, Име на филмот на македонски јазик, Улога
1932, ''Night After Night'', Ноќ по ноќ, Моди Триплет
1933, ''She Done Him Wrong'', Таа му згреши, Лејди Лу
''I'm No Angel'', Не сум ангел, Тира
1934, ''Belle of the Nineties'', Убавица од деведесетите, Руби Картер
1935, ''Goin' to Town'', Излегување во град, Клео Борден
1936, ''Klondike Annie'', Клондајк Ени, Куклата Фриско
''Go West, Young Man'', Оди на Запас, млад човеку, Мејвис Арден
1937, ''Every Day's a Holiday'', Секој ден е празник, Пичис Одеј
1940, ''My Little Chickadee'', Моето мало чикади, Флаур Бел Ли
1970, ''Myra Breckinridge'', Мира Брекинриџ, Летисија Ван Ален
1978, ''Sextette'', Секстет, Марло Манерс
2 Книги
* Вест, Меј (1930). ''Бејб Гордон''. Компанијата на Маколи. (романот на кој е базиран „Постојаниот грешник“)
* Вест, Меј (1932). ''Дајмонд Лил Мен''. Какстон Хаус. (новелизација на драма)
* Вест, Меј; Вајнтрауб, Џозеф (1967). ''Досетливоста и мудроста на Меј Вест''. Г.П. Путнам. ISBN 978-0-399-50549-2.
* Вест, Меј (1970) . ''Добрината немаше никаква врска со тоа''. Прентис-Хол. ISBN 978-1-86049-034-7.
* Вест, Меј (1975a). ''Меј Вест за сексот, здравјето''''и EСП''. В.Х. Ален. ISBN 978-0-491-01613-1.
* Вест, Меј (1975б). ''Човекот за задоволство''. Издавач на Дел. Co. ISBN 978-0-440-07074-0.
* Вест, Меј (1997). Шлисел, Лилијан (ур.). ''Три драми од Меј Вест: Секс, Драг, Човек за задоволство''. Рутлиџ. ISBN 978-0-415-90933-4.
* Вест, Меј (2023). Тутак, Ромен (ур.). Меј Вест – ''Првите драми: Рубински прстен, Мачката, Злобното доба, Фриско Кејт''. ISBN 979-8856398860.
Црвени Крст (Ниш)

Црвени Крст е градска населба и општина во градот Ниш, Нишавски Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 29.518 жители.
1 Населени места
Населби во општината: Берчинац, Веле Поље, Вртиште, Горна Топоница, Горна Трнава, Горни Комрен,Долна Топоница, Долна Трнава, Долни Комрен, Кравље, Лесковик, Медошевац, Мезграја, Миљковац, Ниш — дел, Палиграце, Паљина, Поповац, Рујник, Сечаница, Суповац, Трупале, Хум, Чамурлија.
2 Поврзано
* Ниш
* Нишавски Управен Округ
* Јужна Србија
Црква „Св. Преображение“ - Ербеле

Преображение Христово или Свети Сотир (|Kisha e Shpërfytyrimit или ''Shën Sotiri'') — црква во селото Ербеле, Дебарско, денес во Албанија. Влегува во состав на Тиранско-драчката епархија на Албанската православна црква.
Градбата претставува едноставна еднокорабна базилика со дрвен покрив. Во 1970 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.
Фреските се аматерски реставрирани. Сите натписи на фреските се словенски. Во апсидата е претставена Света Богородица Влахернска со Христос во медалјон. Под неа се двајца архиереи во богослужба со свитоци. Благовештението и светите ѓакони се претставени на источниот ѕид. Ликови на јерарси има на јужниот ѕид на олтарот. Во наосот, долниот регистар е зафатен со претстави на светители во цел раст под живописани ниски лакови. Во средниот дел се прикажани медалјони со светци до крстот, а во горниот некогаш имало христолошки сцени, но тие не се зачувани.
Изразноста е типична за духовните центри на Охридската архиепископија во Западна Македонија од крајот на XIV век, во времето на последните христијански владетели во областа, Андреја Гропа и браќата Музака. Живописот потсетува на тој на црквите „Пресв. Богородица Пројавена“ ( 1400) и „Св. Андреја Русулски“ (1441/2) во Костур, како и на првичниот во „Св. Петка“ (1414) во селото Горно Маало (Монодендри), Епир. Иако припишувањето на фреските на зограф од западна Македонија е ризично, тие можат да се датираат од периодот 1400–1440 г..
На храмовиот празник 18 август традиционално се собираат Македонците по потекло од Ербеле и соседното село Горно Крчиште, а кои денес живеат во Тирана, Драч, Елбасан, Пешкопеја, Макелари како и во Македонија. Според месна легенда, секоја година на 18 август нешто огнено и црвено се спушта од истоимениот храм „Св. Преображение“ на Крчин кон Ербелската црква.
Liar Game

— јапонска манга напишана и илустрирана од Шинобу Каитани. Била објавувана во серијали во списанието за сеинен-манга на Shueisha, ''Weekly Young Jump'', од февруари 2005 до јануари 2015 г.
Била адаптирана во јапонска телевизиска серија во 2007 г., со втора сезона што се прикажувала од 2009 до 2010 г. Исто така, била адаптирана и во два играни филма; ''Liar Game: The Final Stage'' во 2010 г., и ''Liar Game: Reborn'' во 2012 г.
Адаптација на јужнокорејска телевизиска серија била прикажувана во 2014 г. Адаптација на аниме-серија, произведена од Madhouse, се очекува да започне да се прикажува во 2026 г.
1 Содржина
Една невообичаено наивна студентка по име Нао Канзаки добива пакет што содржи 100 милиони јени (околу 1 милион американски долари) и белешка дека сега е натпреварувачка во Турнирот на лажговците. Во овој измислен турнир, натпреварувачите се охрабруваат да мамат и да лажат за да ги земат парите на другите учесници, при што поразените се принудени да сносат долг пропорционален на нивните загуби.
Кога првиот противник на Нао, нејзиниот поранешен учител во кого има доверба, ѝ ги краде парите, таа бара помош од измамник по име Шиничи Акијама. Иако успеваат да го поразат, Нао и Акијама одлучуваат да го откупат неговиот долг и да напредуваат низ различни рунди од Турнирот на лажговците против безмилосни натпреварувачи, истовремено обидувајќи се да ги ослободат своите противници од долгови и да ја поразат организацијата „Игра на лажговци“ однатре.
2 Ликови
— исклучително чесна и на почетокот наивна студентка, станува неволен учесник во Играта на лажговци. Нејзината непоколеблива чесност и емоционална восприемчивост, иако на почетокот се сметаат за слабости, ѝ овозможуваат да ја стекне довербата на натпреварувачите, истовремено развивајќи критичко расудување. И покрај можностите да се повлече, таа опстојува во натпреварот за да ги спаси натпреварувачите што се задолжени. Нејзината единствена семејна врска е нејзиниот неизлечиво болен татко, што ја прави социјално изолирана сѐ додека не создаде длабока врска со соиграчот Акијама, кој ја ублажува нејзината осаменост. Моралната убеденост на Нао дека сите поединци поседуваат суштинска вредност суштински ја обликува нејзината стратегија на игра и нејзината меѓучовечка динамика.
— дипломец по криминалистичка психологија на Универзитетот Теито, станува измамник за да ја уништи шемата за повеќестепен маркетинг што ја довела неговата мајка до самоубиство. По излегувањето од затвор, тој неволно ѝ помага на наивната учесничка Нао Канзаки во Играта на лажговци, веројатно препознавајќи паралели меѓу нејзината ситуација и онаа на неговата мајка. Влегувајќи како заменски играч во Втората рунда, Акијама се појавува како неофицијален водач до Третата рунда. Тој стратешки ги користи искрените емоционални апели на Нао за да влијае на другите натпреварувачи, додека упорно се обидува да го подмири нејзиниот долг и да ја извлече од опасност. Крајната цел на Акијама останува разоткривање и уништување на самата организација „Игра на лажговци“.
Скрипта (настава)

Скрипта — публикација наменета за поддршка на наставата на универзитетите. Може, но и не мора да ги исполнуваат истите барања како книгите. Скриптите може да бидат објавени од оддел/катедра/лабораторија на универзитет или институт, или може да бидат дело на предавач. Не мора да имаат ISBN број. Ако целта е да се зголеми кредибилитетот на публикацијата, пожелно е таа да има ISBN.