Природен предел

Природен предел или природен пејзаж — оригинален предел што постои пред на него да дејствува човечката култура. Природниот предел или пејзаж и културниот предел се посебни делови на пејзажот. Како и да е, во 21 век, ретки се пејзажите кои се сè уште недопрени од човечката активност, а кај тие што се допрени од човекот, се намалува нивниот степен на природност.
Во ''Тивка пролет'' (1962) Рејчел Карсон го опишува работ покрај патот како што порано изгледал: „Покрај патиштата, лавор, вибурнум и алдер, големи папрати и диви цвеќиња го воодушевуваа окото на патниците низ поголемиот дел од годината“ и како изгледа сега после употребата на хербициди: „Патиштата, кои некогаш беа толку привлечни, сега беа обложени со кафеава и исушена вегетација како да беа зафатени од оган“. И покрај тоа што пејзажот пред да се испрска е биолошки деградиран и може да содржи туѓи видови, концептот за тоа што може да претставува природен пејзаж сè уште може да се заклучи од контекстот.
Поимот „природен пејзаж“ најпрво се користел во врска со пејзажното сликарство и пејзажното градинарство, за да се спротивстави формалниот стил со поприродниот, кој е поблиску до природата. Александар фон Хумболт (1769 - 1859) требало ова дополнително да го конципира во идејата за природен пејзаж ''одделен'' од културниот пејзаж. Потоа, во 1908 година, географот Ото Шлутер ги развил поимите оригинален пејзаж (''Урландшафт'') и неговиот спротивен културен пејзаж (''Културландшафт'') во обид да ѝ даде на науката за географија предмет што се разликува од другите науки. Раната употреба на вистинската фраза „природен пејзаж“ од географ може да се најде во трудот на Карл О. Зауер „Морфологијата на пејзажот“ (1925).
1 Потекло на поимот
Концептот на природен пејзаж првпат бил развиен во врска со пејзажното сликарство, иако самиот термин првпат бил употребен во врска со пејзажното градинарство. И во двата случаи се користел за спротивставување на формален стил со поприроден, кој е поблиску до природата. Чунглин Ква сугерирал „дека личност од XVII век или ран XVIII век би можела да доживее природна сценографија исто 'како на слика', со или без употреба на самиот збор, исто како пејзаж“. Што се однесува до градинарството, Џон Аикин, искоментирал во 1794 година: „Каква било ''новост'' да има во единствената сценографија на вештачка градина, таа наскоро е исцрпена, додека бесконечната разновидност на природниот пејзаж претставува неисцрпна бројна нова форма“. Пишувајќи во 1844 година, истакнатиот американски градинар за пејзажи Ендру Џексон Даунинг коментира: „прави канали, тркалезни или триаголни парчиња вода, и сите регуларни форми на геометрискиот режим... очигледно би биле во насилна спротивност на целиот карактер и израз на природниот предел“.
Во своите широки патувања во Јужна Америка, Александар фон Хумболт станал првиот што конципирал природен пејзаж одделен од културниот пејзаж, иако тој всушност не ги користил овие термини. Ендру Џексон Даунинг бил свесен и сочувствителен кон идеите на Хумболд, што потоа влијаело на Американскиот градинарски пејзаж.
Последователно, географот Ото Шлутер, во 1908 година, тврди дека со дефинирање на географијата како ''Landschaftskunde'' (наука за пејзаж) ќе ѝ се даде на географијата логичен предмет што не го споделува ниту една друга дисциплина. Тој дефинирал две форми на пејзаж: ''Урландшафт'' (оригинален пејзаж) или предел што постоел пред поголемите промени предизвикани од човекот, и ''Културлендшафт'' (културен пејзаж), пејзаж создаден од човечката култура. Шлутер тврдел дека главната задача на географијата е да ги пронајде промените во овие два пејзажи.
Терминот природен пејзаж понекогаш се користи како синоним за дивина, но за географите природниот пејзаж е научен термин кој се однесува на биолошки, геолошки, климатолошки и други аспекти на пејзажот, а не на културните вредности што ги подразбира зборот пустина.
1.1 Природното и конзервацијата
Работите се комплицираат од фактот дека зборовите 'природа' и 'природно' имаат повеќе од едно значење. Од една страна, има главно речничко значење за природата: „Феномените на физичкиот свет колективно, вклучително и растенијата, животните, пејзажот и други одлики и производи на земјата, за различни од луѓето или човечките творби“. Од друга страна, постои растечката свест, особено од Чарлс Дарвин, за биолошкиот афинитет на хуманистичките науки со природата.
Дуализмот на првата дефиниција има корени од „антички концепт“, бидејќи раните луѓе ја гледале „природата или нечовечкиот свет […] како божествен ''Друг'', богоугоден во одвојувањето од луѓето“. На Запад, најголемо влијание има митот на паѓањето на христијанството, тоа е протерување на човештвото од Еденската градина, каде целото творештво живеело во хармонија, во несовршен свет. Декартистичкиот дуализам, од XVII век па наваму, дополнително го засилило ова дуалистичко размислување за природата. Со овој дуализам оди проценката на вредноста во однос на супериорноста на природното над вештачкото. Модерната наука, сепак, оди кон холистички поглед на природата.
1.1.1 Америка
Она што се подразбира под природно, во рамките на американското движење за зачувување, се сменило во текот на минатиот век и половина.
Во средината на деветнаесеттиот век Американецот започнал да сфаќа дека земјата станува сè повеќе домашна и дивиот свет исчезнува. Ова довело до создавање на американски национални паркови и други места за зачувување. Првично се верувало дека сè што треба да се направи е да се оддели она што се сметало за природен пејзаж и „да се избегнат нарушувања како што се сечење дрва, пасење, палење пожар и инсекти“. Оваа, и последователната политика за животна средина, до неодамна, било под влијание на идеите за пустината. Сепак, оваа политика не била доследно применета, и во паркот Јелоустоун, за да земеме еден пример, постојната екологија била изменета, прво со исклучување на Индијанците, а подоцна и со виртуелно истребување на популацијата на волци.<ref></ref
Еден век подоцна, во средината на дваесеттиот век, започнало да се верува дека претходната политика на „заштита од вознемиреност е несоодветна за зачувување на вредностите на паркот“, а тоа е дека е неопходна директна човечка интервенција за да се врати пределот на Националните паркови во неговата „природна“ состојба. Во 1963 година, Извештајот Леополд тврди дека „Националниот парк треба да претставува вињета на примитивната Америка“. Оваа промена на политиката на крајот довела до обновување на волците во паркот Јелоустоун во 90-тите години на минатиот век.
Како и да е, неодамнешните истражувања во различни дисциплини укажуваат на тоа дека беспрекорен природен или „примитивен“ пејзаж е мит, и сега луѓето веќе подолго време го менуваат природното во културен пејзаж и дека има некои места недопрени од човечкото влијание. Поранешната политика за зачувување сега се сметала за културни интервенции. Идејата за тоа што е природно, а што вештачко или културно, и како да се одржат природните елементи во пејзажот, дополнително се искомплицирала со откривањето на глобалното затоплување и како тоа ги менува природните предели.
Исто така, важна е реакцијата неодамна меѓу научниците против дуалистичкото размислување за природата и културата. Марија Каика коментирала: „Денес, ние почнуваме да ги гледаме природата и културата уште еднаш испреплетени - повеќе не онтолошки разделени […]. Она што порано го перципирав како одделен свет, составен од уредно и цврсто запечатени, автономни „ковертни простори“ (домот, градот и природата) беше, всушност, неуреден социо-просторен континуитет “. И Вилијам Кронон се спротивставил на идејата за пустината затоа што таа „вклучува дуалистичка визија во која човекот е целосно надвор од природното“ и потврдува дека „дивината (за разлика од пустината) може да се најде насекаде“ дури и „во пукнатините на тротоар на Менхетен“. Според Кронон, ние мора да го „напуштиме дуализмот што го гледа дрвото во градината како вештачко […], а дрвото во пустина како природно […] И двете во некоја крајна смисла се диви“. Тука тој го наведувал донекаде редовното речничко значење на дивината, за да нагласи дека ништо природно, дури и во градината, не е целосно под човечка контрола.
1.1.2 Европа
Пределот на Европа е значително променет од луѓето, па дури и во области, /како планините Каирнгорм во Шкотска, со мала густина на население, само високите врвови на планините Каирнгорм, се состоеле целосно од природни елементи. Овие ''високи врвови'' секако се само дел од Каирнгормите и во пустината на Шкотска веќе немало волци, мечки, диви свињи или рисови. Шкотскиот бор во форма на каледонска шума опфаќал и многу повеќе од шкотскиот пејзаж отколку денес.
Меѓутоа, Швајцарскиот национален парк претставува поприроден пејзаж. Основан е во 1914 година, и е еден од најраните национални паркови во Европа. На посетителите не им било дозволено да го напуштат автопатот или патеките низ паркот, да палат оган или да кампуваат. Единствената зграда во паркот била Шамана Клуоза, планинска колиба. Исто така било забрането да се вознемируваат животните или растенијата или да се носи дома што било пронајдено во паркот. Не било дозволено да се внесуваат кучиња. Поради овие строги правила, Швајцарскиот национален парк бил единствениот парк на Алпите кој е категоризиран од страна на IUCN како строг природен резерват, што е највисоко ниво на заштита.
2 Историја на природниот пејзаж
Ниту едно место на Земјата не е без влијание на луѓето и нивната култура. Луѓето се дел од биоразновидноста, но човековата активност влијае на биоразновидноста, а тоа го менува природниот пејзаж. Човештвото го сменило пределот до тој степен што малку места на Земјата остануваат беспрекорни, но откако ќе бидат ослободени од човечки влијанија, пејзажот може да се врати во природна или близу природна состојба.
Дури и далечната пустина Јукон и Алјаска, двонационалната Клуан-Врангел-Св. Парк-системот на заливот Елијас-ледник-Татеншини-Алсек, кој се состои од паркови Клуан, Врангел-Сент Елијас, заливот Ледник и Татеншини-Алсек, светско наследство на УНЕСКО, не е ослободен од човечко влијание, бидејќи Националниот парк Клуан се наоѓа на традиционалните територии на Првите нации Шампањ и Аишихик и Првата нација Клуан кои имаат долга историја на живеење во овој регион. Преку нивните конечни договори со канадската влада, тие ги озакониле своите права за жетва во овој регион.
2.1 Процесија
Преку различни временски интервали, процесот на природни пејзажи се обликувале од низа Земјини форми, најмногу заради нивните фактори, вклучувајќи тектоника, ерозија, атмосферски влијанија и биологија.
3 Примери на културни сили
Културните сили намерно или ненамерно, имаат влијание врз пределот. Културни предели се места или артефакти создадени и одржувани од луѓе. Примери за културни упади во предел се: огради, патишта, паркинзи, јами со песок, згради, пешачки патеки, управување со растенија, вклучително и воведување на инвазивни видови, вадење или отстранување на растенија, управување со животни, рударство, лов, природно уредување, земјоделство и шумарство, загадување. Области што може да се мешаат со природен пејзаж вклучуваат јавни паркови, фарми, овоштарници, вештачки езера и акумулации, управувани шуми, терени за голф, патеки за природен центар, градини.