procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Амјенски договор

Амјенскиот мировен договор (француски : ''la paix d'Amiens'') бил мировен договор потпишан на 25 март 1802 година во францускиот град Амјен и со него привремено се ставил крај на непријателствата меѓу Франција и Обединетото Кралство. Договорот под името „Дефинитивен договор за мир“ го потпишале Жозеф Бонапарт и маркизот Корнволис. Овој договор го означува крајот на Војната на Втората коалиција и на Француските револуционерни војни.
Мирот по потпишувањето на овој договор траел една година (до 18 мај 1803 година) и бил единствениот период на општ мир во Европа во периодот од 1793 до 1814 година. Прекршувањето на Амјенскиот договор го означува стартот на Наполеоновите војни..
Според договорот, Британија ја признала Француската Република. Исто така Британија се откажала од повеќето неодамнешни освојувања; Франција требало да се повлече од Неапол и Египет. Британија ги задржала Цејлон (Шри Ланка) и Тринидад.
1 Услови
Договорот, покрај потврдување на „мирот, пријателството и доброто разбирање“, ги задолжувал договорните страни со следново:
* Ослободување на затвореници и заложници.
* Британија да ја врати колонијата Кејп на Република Батавија.
* Велика Британија да го врати поголемиот дел од освоената Холандска Гвајана на Република Батавија.
* Британија да ги повлече своите сили од Египет.
* Шпанија се согласува Британија да го преземе владеењето со Тринидад * Република Батавија да ѝ го отстапи Цејлон (претходно под контрола на Обединетите Провинции и Холандската источноиндиска компанија) на Британија.* Франција да ги повлече своите сили од Папските држави и Кралството Неапол.
* Дефинирање на границите на Француска Гвајана.
* Малта, Гозо и Комино да бидат вратени на Хоспиталците и да бидат прогласени за неутрални.
* Гибралтар да остане под британска власт.
* Менорка да ѝ биде вратена на Шпанија.
* Да ѝ се надомести на Орање-Насау династијата за загубите во Холандија.
* Од земјите потписнички била призната Септинсуларната Република.
Два дена по потпишувањето на договорот, сите четири страни потпишале дополнување, кое наведувало дека некористењето на јазиците на сите земји потписнички (договорот бил објавен на англиски и француски) не е штетно и на него не треба да се гледа како на преседан. Исто така, се наведувало дека изоставувањето на титули на поединци било ненамерно и без намера за предрасуди. Холандските и француските претставници потпишале засебна конвенција, која појаснува дека Република Батавија нема финансиски да биде одговорна за надоместокот исплатен на Орање-Насау династијата.
2 Дополнителна литература
***** Dwyer, Philip. ''Citizen Emperor: Napoleon in Power'' (2013)
* Emsley, Clive. ''Napoleonic Europe'' (Routledge, 2014)
* Esdaile, Charles J. ''Napoleon's Wars: And International History: 1803 – 1815'' (2007) pp 110–53
* Grainger, John D. ''The Amiens Truce: Britain and Bonaparte, 1801-1803'' (2004).
*** Lokke, Carl Ludwig. "Secret Negotions to Maintain the Peace of Amiens." ''American Historical Review'' 49.1 (1943): 55-64.
*** Schroeder, Paul W. ''The transformation of European politics, 1763-1848'' (Oxford: Clarendon Press, 1994)
Регата во Сент Адрес (Моне)

''Регата во Сент Адрес'' — слика масло на платно на импресионистичкиот сликар Клод Моне. Насликана е во 1867 година и е во сопственост на музејот Метрополитен.
Оваа слика и ''Плажата во Сент Адрес'' (Уметнитчки институт во Чикаго) веројатно биле замислени како пар. Тие се еднакви по големина, а нивната точка на гледање се разликува за само неколку метри.
1 Опис
Сент Адрес, добростоечко предградие на Авр, бил домот на татко му на Моне. Сиромашниот, Моне го поминал летото 1867 година со својот татко и тетка му Софи Лекадр по цена да ја напушти својата придружничка Камиј Донсје и нивниот новороден син Жан. Моне присуствувал на породувањето во Париз, а неколку дена подоцна се вратил на брегот.
Парот слики ја спојува оваа сончева регата која убаво облечени буржуи ја гледаат при плима, со облачна сцена при слаба осека, рибарски чамци извлечени на плажата со морнари и работници. Бидејќи Моне никогаш не ги изложил сликите една до друга, контрастот меѓу нив веројатно не бил наменет како социјален манифест, туку ги одразувал различните услови под кои можело да се наслика истото место.
На 25 јуни 1867 година, Моне забележал дека работи на дваесетина слики:„Меѓу морските пејзажи, ги работам регатите на Авр со многу фигури на плажата и надворешното пристаниште покриено со мали едра“. (Клод Моне) Сликата е потпишана долу лево.
2 Сопственост
? Анри Хехт, Париз (1873; купена во јануари за 500 франци од уметникот); ?продажба, Хотел Друо (Hôtel Drouot), Париз, 5 април 1884 година, бр. 25, како „Сент Адрес“; Диран-Риел, Париз, околу 1888–91 година, продаден на 20 август 1891 година на Виденер; Вајднер, Ешбурн, во близина на Филаделфија (1891–1907; продаден на 27 февруари 1907 година на Диран-Риел); Диран-Риел, Њујорк, 1907 година; Вилијам Черч Озборн, Њујорк (1907–д. 1951)
Градината на уметникот во Живерни

''Градината на уметникот во Живерни'' (|Le Jardin de l'artiste à Giverny) — слика масло на платно од Клод Моне насликана во 1900 година, која денес се наоѓа во музејот Орсе, Париз.
Тоа е едно од многуте дела на уметникот од неговата градина во Живерни во последните триесет години од неговиот живот. На сликата се прикажани редови на ириси во различни нијанси на виолетова и розова, поставени дијагонално на рамнината на сликата. Цветовите се под дрвјата кои на прекумерната светлина го менуваат тонот на нивните бои. Зад дрвјата се наѕира куќата на Моне.
1 Во контекст на опусот на Моне
Моне имал 60 години кога ја завршил оваа слика и создал огромен обем на дела. Станал невообичаено успешен и познат. Во тоа време, сѐ повеќе и повеќе го анализирал она што го гледал додека, според Вилијам Сајц, „субјектот, чувството и сликовниот објект не станат идентични“.
Во 1900 година, годината на оваа слика, тој започнал два големи проекти - серија за реката Темза во Лондон и друга серија од неговите водени градини во Живерни, вклучувајќи и некои од неговите познати слики на водни лилјани, како што ''е Басенот со водени лилјани'' (сега во Музејот на ликовни уметности во Бостон ).
Неговиот дилер Диран-Риел изложил негови скорешни дела, вклучително и десетина водени лилјани и ја купил сликата на неговиот пријател Реноар ''Џамија (Арапски фестивал)''.
2 Градината
Моне работел и ја развивал градината што е тема на неговите слики од крајот на 1883 година до крајот на неговиот живот.
''Во суштина тоа беше градина со повеќегодишни растенија, истакнати од едногодишните. Моне воспостави голем број основни начела до кои секогаш се придржуваше: голата земја за него беше анатема; тој избегнуваше темни цвеќиња; обратно, тој никогаш не можеше да се засити од сина боја... тој ги мразеше единечните цвеќиња, дозволувајќи двојно цутење само во рози и тревни божури; и му се гадеше на разнобојното зеленило.''
3 Изложби
Покрај во Франција, ''Градината на уметникот во Живерни'' била изложена во Австралија, Белгија, Кореја, Италија, Јапонија, Швајцарија и САД.
4 Поврзано
* Водни лилјани (циклус на Моне)
* Список на дела на Клод Моне
Тополи (циклус на Моне)

''Тополи'' ― циклус слики од Клод Моне кои биле направени во летото и есента 1891 година. Дрвјата биле во мочуриште покрај бреговите на реката Епт, неколку километри возводно од домот и студиото на Моне. За да стигне до неговото пловечко сликарско студио кое било закотвено на место, отишол со мал брод по блискиот воден пат до каде што се приклучувал на главниот тек. Дрвјата биле по должината на реката во еден тек, следејќи ја кривата Ѕ. Имала три групи слики - во едната група сликите имаат високи тополи кои излегуваат од горниот раб на платното, во друга група има седум дрвја и во друга група три или четири тополи на бреговите на реката Епт кај Живерни. Дрвјата, кои всушност и припаѓале на комуната Лимец, биле ставени на аукција пред Моне да ги заврши сите негови слики. Во одреден момент, Моне бил принуден да ги купи дрвјата бидејќи сè уште не бил завршен со своите слики. Откако го завршил циклусот, ги продал дрвјата назад на трговецот со граѓа кој ги посакувал.
1 Галерија
2 Јавен приказ
Во 2015 година, Националната галерија во Лондон изложила пет слики од циклусот, заедно во една соба, за време на траењето на изложбата посветена на Пол Диран-Руел. Ова било ретка појава и се верувало дека е можеби првпат овие пет слики да бидат изложени заедно откако се насликани.
Сликите беа прикажани и во Музејот на уметност во Филаделфија кога изложбата патувала од Лондон до Филаделфија.
3 Наводи
Исповед на еден телевизор

„Исповед на еден телевизор“ — збирка раскази на македонскиот писател Игор Лозаноски објавена во 2020 година во издание на Темплум.
1 Содржина
Збирката содржи 26 куси раскази:* Штама
* Симната рампа
* Исповед на еден телевизор
* Животот на едно богато магаре
* Животот на едно сиромашно магаре
* Прошетка
* Населба без луѓе
* Си беше еднаш кога се дишеше
* И кафето не е тоа што беше
* Домашната службеничка
* Ќе прашаат како било тогаш
* Петтиот гостин
* Казна
* Ѕид
* На старата клупа
* Лажливо огледало
* Најдобриот другар на Лука
* Јаков и телефонот
* Љубов преку жица
* Човекот со книгата
* Во трговскиот центар
* Од белешките на една придружничка
* Децата што читаа во училишниот двор
* Тркало
* Сиктер-кафе
2 Осврт кон делото
Во расказите се опишува отуѓеноста на модерниот човек во еден град што наликува на Скопје, но можеби тоа е малку изместено, дистописко Скопје. Ликовите трпеливо ги загребуваат и осознаваат градот и околината, обидувајќи се да учествуваат во тешко предвидливите промени на едно општество кое налудничаво се фрагментира и затвора.
3 Технички одлики
Збирката е објавена во рамките на едицијата „Катапулт“. Таа е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 74 страници. Книгата е испечатена во печатницата Графика плус во тираж од 300 примероци. Таа е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4871-40-8. Графичкото уредување и дизајн е дело на фирмата Кома. Книгата е отпечатена со финансиска поддршка од Комерцијална банка АД - Скопје.
Црква „Св. Троица“ - Горно Кратово

Света Троица — нова селска црква во селото Горно Кратово, во Општина Кратово, која била подигната во маалото Вељановец.
1 Местоположба
Се наоѓа лево од регионалниот пат 29271, на исклучувањето за земјениот пат кон маалото Вељановец, а е сместена помеѓу самите куќи на маалото.
2 Историја
На 16 мај 2021 година, во маалото Вељановец била осветена црквата.
3 Галерија
4 Поврзано
* Кумановско-кратовско архијерејско намесништво
* Кратовска парохија
* Горно Кратово
Омофор

Омофор — најважна архијерејска одежда. Тоа е всушност широка лента што архијерејот ја става на двете рамена.
Неговото симболично значење е двојно. Прво тоа е изгубена, а потоа пронајдена овчичка, која Христос како добар пастир ја зел на своите раменици и му ја донел на Бога Отецот. Затоа омофорот порано се правел исклучиво од бела волна.
На омофорот се извезени четири крста. Со овие крстови архијерејот ја покажува својата согласност да ги следи Христовите страдања.
Според преданието, првиот омофор го направила самата Богородица, за Свети Лазар, кој бил епископ на Крит.
Омофор е грчки збор (ωμοφόρος) и значи ''рамоносник'', односно она што се носи на рамениците.
Без омофорот, архијерејот не може да врши никаква важна свештеничка работа.
Сингел

Сингел (|σύγκελλος, „соќелиец“) — монашки презвитериски чин во Православната црква.
Овој чин одговара на мирскиот презвитерски чин протовикар. Сингели биле луѓе кои се грижеле и им помагале на епископите во домашните работи. Тие живееле со епископите во нивните куќи каде што имале една соба или ќелија, па оттука и нивното име: син-келион, т.е. соќелијник — сингел. Оние што биле помагачи на патријарсите биле протосингели и биле кандидати за самите да станат патријарси.
1 Поврзано
* Протосингел
* Архимандрит
Споменик на Лазар Колишевски (Свети Николе)

Споменик на Лазар Колишевски ― споменик во вид на обелиск во Свети Николе во чест на македонскиот комунист Лазар Колишевски кој е родум од Светиниколското село Мездра.
1 Местоположба
Споменикот се наоѓа во непосредна близина на Плоштадот Илинден кој се наоѓа западно од споменикот.
2 Историја
За време на изградбата, поради што споменикот бил во чест на Лазар Колишевски, некои жители од населбите Бел Камен и Свети Николе 1 се побуниле.
3 Композиција
Делото е составено од два столба налик на обелисци, различни во висина. На понискиот источен столб стои релјефна плоча со ликот на Лазар Колишевски. Повисокиот западен столб има плоча на која пишува:
Во спомен на сограѓанинот првоборец и прв претседател на Народната влада на Македонија(,) 15 април 1945
4 Галерија
Светски куп во биатлон

Светски куп во биатлон ― серија од трки во биатлон од врвен ранг во тек на зимската сезона во организација на Меѓународниот биатлонски сојуз. Во машка конкуренција се одржува од сезоната 1977–78, а во женска конкуренција од 1982–83. До сезоната 1986–87 натпреварувањата во женска конкуренција биле наречени Европски куп, иако учеството на тој куп не било ограничено само на натпреварувачи од Европа.
1 Натпреварување и формат
Сезоната на Светскиот куп трае од ноември (или декември) до крајот на март, а трките се одржуваат еднаш неделно во различни скијачки центри, со исклучок на некои празници и неколку недели пред големи првенства во сезоната (Светски првенства или Зимски олимписки игри). Сезоната се состои од девет до десет натпреварувања, а настаните се одржуваат од среда/четврток до недела. Штафетните натпревари се одржуваат четири до шест пати во една сезона. Како настани на Светскиот куп се сметаат и Светските првенства, и до неодамна Зимските олимписки игри (последни олимписки игри кои влегувале во склоп на Светскиот куп биле Зимските олимписки игри во 2010; од Зимските олимписки игри во 2014 на натпреварувачите во Светскиот куп повеќе не им се доделуваат поени за нивните трки на олимписките игри).
На спортистот со најмногу севкупно освоени поени (т.е. вкупен резултат од сите дисциплини) во сезоната од Светскиот куп му се доделува трофејот Голем кристален глобус. Мал кристален глобус се доделува за прво место во одделна дисциплина во сезоната. Оттука, можно е еден спортист да ги освои и Големиот и Малиот кристален глобус во иста сезона од Светскиот куп.
За секоја трка, за прво место се доделуваат 60 поени, за второ место – 54 поени, трето место – 48 поени, четврто место – 43 поени, 5-то место – 40 поени, 6-то место – 38 поени, 7-мо – 36 поени, 8-мо – 34 поени, 9. – 32 поени, 10. – 31 поен, а потоа за секое наредно место бројот на освоени поени линеарно опаѓа, така што еден поен се доделува за 40то место.
2 Поврзано
* Светско првенство во биатлон
* Биатлон на зимските олимписки игри
* Светски куп во алпско скијање
Адиџе

Адиџе (|Adige или Еч (|Etsch; |Àdexe; |Adisch; |Adesc; |Athesis; |Ἄθεσις, ''Атесис'' или grc, ''Атагис'') — втора река по должина Италија, веднаш зад По. Извира кај Решенскиот Превој во Финшгау во покраината Јужен Тирол кај границата со Австрија и Швајцарија, па тече 410 км низ североисточна италија, па завршува во Јадранското Море.
Името на реката води потекло од пракелтскиот поим ''*yt-ese'' со значење „водата“, когнат на реката Тиз во Англија (во антиката наречена ''Атезис'', ''Теса'').
1 Опис
Реката извира кај Решенскиот Превој (1.504 км) близу до тромеѓата со Австрија и Швајцарија над долината на Ин. Тече низ вештачкото Решенско Езеро. Ова езеро е познато по камбанаријата останата од поранешното село Стар Граун), раселено и поплавено во 1953 г. по изградбата на браната. Близу Глурнс ѝ се приклучлува реката Ром доаѓајќи од Вал Миштајр во Швајцарија.
Адиџе тече на исток низ Гиншгау до Мерано, каде ја прима реката Пасер од север. Делот меѓу Мерано и Болцано се нарекува Ечтал (Адичка Долина). Јужно од Болцано се влева Ајзак (Изаркоа), а потоа Адиџе врти на југ низ долина Алпите, која од даменшно време има улога на сообраќајница меѓу превоите Решен и Бренер (1.370 км) и се смета за најлесен премин на Алпите.
Долината се стеснува кај Салорно (Залурн) и го бележи најјужниот дел на претежно германојазичната покраина Јужен Тирол. Адиџе се споменува во Песната на Германците (''Deutschlandlied'') од 1841 г. како јужна граница на германското јазично подрачје. Во 2011 г. 62 % од жителите на Салорно говореле италијански, а 37 % говореле германски. во 1922 г. Германија ја усвоила песната како државна химна, иако дотогаш цело Адиџе било под Италија.
Близу Тренто во Адиџе се влеваат реките Авизио, Ноче и Ферзина. Реката ја преминува покраината Трентино, а подоцна и Венето, течеќи крај Роверето, долината Лагарина, градовите Верона и Адрија, како и североисточниот дел на Долината на По, па се влева во Јадранското Море. Адиџе и По речат напоредно во речната делта без вистински да се слеат.
Адиџе е поврзана со езерото Гарда преку тунелот Мори-Торболе, подземен канал за спречување на поплави.
2 Притоки
Ова се притоките на Адиџе (од изворот до устието):
*Леви: Карлинбах, Пунибах, Шналзер Бах, Пасер, Ајзак, Авизио, Ферзина, Лено, Алпоне
*Десни: Рамбах, Зулденбах, Плима, Фалшауер, Ноче
3 Риби
Во Адиџе живее главатицата, но денес е многу послабо застапена. Причина за ова е редовното порибување на реката и нејзините притоки со речна пастрмка, која постојано се вкрстува со домородната главатица.
4 Поврзано
* Трентино-Јужен Тирол
ИКЕА

ИКЕА (изворно: IKEA) ― шведски мултинационален конгломерат кој дизајнира и продава готов мебел, кујнски апарати и додатоци за домот, меѓу другите стоки за широка потрошувачка и повремено услуги за домаќинството. Стопанското друштво ИКЕА, кое е основано во 1943 година во Шведска од 17-годишниот Ингвар Кампрад, е најголемиот продавач на мебел во светот од 2008 година. Името што го користи групацијата е кратенка која се состои од почетните букви на основачот (Ингвар Кампрад) и семејната фарма Елмтарид каде што е роден, и блиското село Агунарид (неговиот роден град во Смоланд на југот на Шведска).
Катја Фаин

Катја Фаин (родена на 31 август 2001 година) ― словенечка пливачка. Таа ја претставувала Словенија на Светското првенство во водени спортови во 2019 година што биле одржани во Гвангжу, Јужна Кореја. Таа се натпреварувала на настаните женски 200 метри слободен стил и на женските 400 метри слободен стил. Во дисциплината 200 метри таа не се пласирала за да се натпреварува во полуфиналето, а на дисциплината 400 метри не се пласирала за да се натпреварува во финалето. Таа се натпреварувала и во дисциплината 400 метри женско поединечно мешано пливање.
1 Наводи
Добрна

Добрна (|Neuhaus) ― населено место во Словенија. Седиште е на Oпштина Добрна. Најпознатa е по своите бањи. Се наоѓа северно од Цеље и источно од Велење во област која е дел од традиционалниот регион Штаерска. Општината сега е вклучена во Савињскиот статистички регион.
Парохиската црква во населбата е посветена на Успение на Богородица (|Marijino vnebovzetje) и припаѓа на Римокатоличката епархија Цеље. Датира од 16 век со фази на обнова од 17, 18 и 19 век.
1 Наводи
Берта Бојету

Берта Бојету (исто така Берта Бојету Боета; 7 февруари 1946 - 16 март 1997 година) ― словенечка писателка, поетеса и глумица.
1 Живот
Бојету е родена во Марибор во 1946 година. Студирала на Факултетот за образование на Универзитетот во Љубљана и на Академијата за изведувачки уметности во Љубљана. Работела во Љубљанскиот куклен театар и била една од основачите на театарската група ''Кореодрама''. Таа починала во Љубљана во 1997 година.
Во 1996 година ја добила Наградата „Кресник“ за нејзиниот роман ''Куќа за птици'' (словенечки: ''Pticja hiša'').
Во 2002 година во Марибор бил организиран меѓународен симпозиум за работата на Бојету. Трудовите дадени на симпозиумот биле објавени во 2004 година
Таа била мајка на историчарот и преведувач Клемен Јелинчич Боета.
2 Објавени дела
*''Жаба'' (''Žabon''), поезија, (1979)
*''Беседи од куќите Карлштајн'' (''Besede iz hiše Karlstein''), поезија, (1988)
*''Филио не е дома'' (Filio ni doma), роман, (1980)*''Куќа за птици'' (''Ptičja hiša''), роман, (1995)
Амброж под Крвавец

Амброж под Крвавец (|Ambrož pod Krvavcem; |Sankt Ambrosi) ― село на висока надморска височина во Општина Церкље на Горењска во регионот Горењска во Словенија.
1 Географија
Амброж под Крвавец е село од разбиен вид на јужната падина на планината Крвавец (1853 м). Црквата се наоѓа на највисоката точка во самото село, на 1085 м, и атарот на селото се протега до север, достигнувајќи ја неговата највисока надморска висина кај Велики Звох (1971 м) над пасиштата Језерца и Криж. Фармите се наоѓаат на тераси на пониски височини, кои се протегаат на запад до Стишка Вас и на исток до селцето Свети Ленарт.
2 Име
Амброж под Крвавец во историските извори е споменат како С. Амброзен перг (германски: S. Ambrosen perg) во 1496 година и Св. Амбрози (St. Ambrosi) во 1499 година. Името на населбата било променето од Свети Амброж (буквално Свети Амвросиј) во Амброж под Крвавец (словенечки: Ambrož pod Krvavcem, буквално „Амбросиј под (планината) Крвавец“) во 1955 година. Името било променето врз основа на Законот за имиња на населени места и ознаки на плоштади, улици и згради од 1948 година, како дел од напорите на повоената комунистичка влада на Словенија да ги отстрани верските елементи од топонимите. Во минатото германското име било ''Санкт Амбрози''.
3 Црква
Месната црква е посветена на Свети Амвросиј, како и името на селото. Се вели дека црквата била оштетена во 1471 година за време на османлиски напад, исто кога и долината на Церкље бил запалена од османлиските сили. Според усната традиција, отомански потковици подоцна биле често пронаоѓани во областа.
Себастијан Каваца

Себастијан Каваца (изворно: Sebastian Cavazza; роден на 19 март 1973 година, Крањ) ― словенечки театарски, филмски и телевизиски глумец.
Заедно со неговиот татко Борис, глумел во филмовите ''Нахрани ме со зборови'' ( 2012 ) и ''Ловец на облаците'' (2009). Во 2016 година биле главни глумци на летната рекламна кампања ''Двобој'' на Пиварата Лашко.
Во мај 2018 година станал првиот претседател на Здружението на словенечки аудиовизуелни глумци.
Израснал во Љубљана.
1 Театар
По завршувањето на гимназијата во Пољане (1992 година), се запишал на АТРФТ во Љубљана, каде дипломирал во 1999 година. Следната година се запишал на последипломски студии по глума и филмска режија.
Од 1998 до 2007 година бил член на ансамблот на Словенечкиот младински театар Љубљана, а во 2010 година се вработил во Градскиот театар во Љубљана.
2 Приватен живот
Негова партнерка е глумицата Ајда Смрекар.
Со првата сопруга има два возрасни синови, а втора сопруга му била шминкерката и поранешна манекенка Тина (Мартина) Врховник, од која се развел во 2010 година.
Неговиот постар брат Кристијан, бил повреден за време на снимање на спот во 1990 година и починал една година подоцна. Неговиот брат близнак Дамијан починал во 2009 година поради срцев удар. Тој има и полубрат од бракот на татко му со Оријана Џирота.
3 Филмографија
3.1 Словенија
3.2.1 Серии
Наслов, Година, Улога, ТВ канал
''Чоколадни соништа'', 2004, Егон, ТВ Словенија
''Нашата мала клиника'', 2005-2007, Д-р Борис Врабец, ПОП ТВ
''Мои, твои, наши'', 2010, Блаж Гром, ТВ Словенија
''Езеро'', 2019 година, Тарас Бирса, ТВ Словенија
3.2.2 Филмови
*''Чамчатка'' (1996) - Јакоб Хуфнагел
*''Адријан'' (1998) - млад човек
*''Ника'' (2016) - Роберт Франко
*''Избришана'' (2018) - љубовник
*''Гајин свет'' (2018) - Петер Равникар
*''Гајин свет 2'' (2022) - Петер Равникар
3.2 Во странство
3.2.1 Серии
*''Сенки над Балканот'' (2017) - Габриел Махт
*''Беса'' - Агим Сокољи (2018 - 2019)
*''Нека почиваат во мир'' (2015 - Хрватска) - Бруно Вилински, помладиот
*''Нашата мала клиника'' (Хрватска), Пердо Пердец
3.2.2 Филмови
*''Мажите не плачат'' (2017) - Иван
*''Винету - Последната битка'' (2016) - Токви-Кава
*''На пат'' (2010) - Дејо
*''Идила фотограф''*''Кралот Лав 2019'' (синхронизација; гласот на Кралот Лав)
Лина Кудузовиќ

Лина Кудузовиќ (родена на 30 декември 2002 година) ― словенечка пејачка која ја освоила првата сезона на ''Словенија има талент'' во 2010 година кога имала 7 години, што ја направила најмладата победничка на кое било шоу на ''Got Talent'' дотогаш. Во 2015 година Кудузовиќ ја претставувала Словенија на Детската Евровизија, со нејзината песна „''Prva ljubezen''“ („''Прва љубов''“). Таа завршила на третото место со 112 поени. Во 2017 година, таа била на аудиција за ''The Voice Kids Germany'', со што стигнала до финалето. Моментално живее во Швајцарија со своето семејство. Нејзиниот прв сингл, „''Ephemeral''“, бил објавен во 2018 година. Таа учествувала на ЕМА 2020 (словенечкиот настан за избор на песна за Евровизија) со песната „''Man Like U''“, каде што завршила на второто место.
1 Дискографија
*''Лина'' (2012)
2 Наводи
Матија Мурко

Матија Мурко, познат и како Матијас Мурко (10 февруари 1861 – 11 февруари 1952 година), ― југословена научник од словенечка народност, познат најмногу по неговата работа на усните епски традиции на српски, босански|бошњачки и хрватски јазик.
1 Живот
Мурко е роден во малото село Дрстеља кај Птуј, Долна Штаерска, во тогашното Австриско Царство, а сега е во Словенија, и покрстен како Матијас Мурко. Посетувал гимназија во Птуј и Марибор. Студирал словенска и германска филологија на Виенскиот универзитет, каде што бил ученик на Франц Миклошич. Откако докторирал во Виена во 1886 година, заминал на последокторски студии во Москва. Од 1897 до 1902 година предавал словенска филологија на Виенскиот универзитетот, од 1902 до 1917 година на Грацкиот универзитет и од 1917 до 1920 година на Универзитетот во Лајпциг. Од 1920 до 1931 година предавал на Карловиот универзитет во Прага, каде што се населил и живеел до својата смрт во 1952 година. На Карловиот универзитет го основал Словенскиот институт (''Slovanský ústav''), кој го водел до 1941 година.
Мурко имал интензивен општествен живот и бил личен пријател со личности како Иван Хрибар, Томаш Гариг Масарик и Карел Крамар. За време на неговиот живот, тој станал член на бројни академии на науки низ Европа, особено во словенските земји: југословенската, српската, чешката, советската, бугарската, полската и словенечката. Докторирал so почесна диплома на Карловиот универзитет во Прага во 1909 година и на Универзитетот во Љубљана во 1951 година.
2 Работа и влијание
Мурко бил обучуван во позитивистички стил на филологијата. Објавил повеќе научни трудови од областа на етнологијата, културната и книжевната историја. Под влијание на историчарот Карл Лампрехт, Мурко ја објавил книгата „''Историја на античките словенски книжевности''“ (''Geschichte der aeltern slawischen Literaturen'', Лајпциг, 1908 година), во која ги претставил постарите словенски книжевности како одраз на нивниот збирен културен и оппштествен живот на тие луѓе. Пишувал и за историјата на словенечката книжевност, особено за Прешерен и протестантските автори од 16 век, како Примож Трубар, Јуриј Далматин и Себастијан Крељ.
Бидејќи Мурко објавувал претежно на германски и француски јазик, неговата работа била малку позната на научниците кои не биле запознаени со овие јазици, но имало важно влијание врз Милман Пари, кој студирал на својот докторат на Сорбона во Париз под Антоан Мејле, во време кога главното дело на Мурко се појавило на француски јазик.
Неговото дело било пофалено од познатиот австриски критичар Херман Бар, кој го сметал за еден од најдобрите примери на стил во современата научна проза. Мурко влијаел и на развојот на современата словенечка книжевна историја, особено на Фран Илешич, Иван Пријатељ и Франце Кидрич.
Прва дама на Словенија

Прва дама на Словенија (словенечки јазик:''Prva dama Slovenije'') — титулата што ѝ се доделува на сопругата или партнерката на претседателот на Словенија. Сегашна прва дама на земјата е Тања Печар, партнерката на претседателот Борут Пахор. Досега немало Прв господин на Словенија.
1 Придобивки
Според законот, сопружниците или партнерите на претседателот на Словенија, познати како прва дама или прв господин, имаат еднакви права и обврски во рамките на позицијата, без разлика дали се во брак со претседателот или не. Оваа еднаквост била кодифицирана со амандман на Законот за брак и семејни односи, кој предвидува дека бракот и заедничкиот живот да се сметаат за еднакви од владата.
Сопружникот или партнерот на претседателот на Словенија има право на платено отсуство од работа за службени функции и други одговорности. Првата дама (или првиот господин) добива службен месечен надоместок од 15 проценти од платата на претседателот, (еднакво на околу 890,73 евра во 2017 година), од владата за покривање на трошоците за овие обврски.
Првата дама, исто така, може да избере да го напушти своето работно место за време на траењето на претседателскиот мандат. Во овој случај, таа има право на службен месечен надоместок од 20 проценти од платата на претседателот.
Во јануари 2013 година, првата дама Тања Печар, партнерка на претседателот Борут Пахор, објавила дека ќе се откаже од финансиските привилегии како прва дама и ќе се воздржи од примање месечен надоместок.Наместо тоа, Печар избрала да остане активен адвокат за време на нејзиниот мандат, додека сè уште ги извршува протоколите и опшстествените обврски што се бараат од првата дама.
2 Список на први дами
Име, Портрет, Почеток на мандат, Крај на мандат, Претседател на Словенија, Забелешки
Штефка Кучан, 23 декември 1991 година, 22 декември 2002 година, Милан Кучан, Почетна прва дама на независна Словенија.''Празна функција'', 22 декември 2002 година, 23 декември 2007 година, Јанез Дрновшек, Претседателот Јанез Дрновшек и неговата поранешна сопруга Мајда Дрновшек се развеле во текот на 1980-тите. За време на неговиот претседателски мандат немало прва дама.
Барбара Миклич Тирк, 23 декември 2007 година, 22 декември 2012 година, Данило Тирк
Тања Печар, 22 декември 2012 година, Борут Пахор, Тековната прва дама, Печар, по професија правник, е партнерка на претседателот Пахор.
Плоштад Илинден (Свети Николе)

Плоштад Илинден ― плоштад во Свети Николе. Плоштадот има површина околу 1.500 м<sup>2</sup>.
1 Местоположба
Се наоѓа во средиштето на Свети Николе. На запад граничи со Градскиот парк „Александар Серафимов“, на југ со Домот на култура „Крсте Петков Мисирков“. Североисточно од плоштадот се наоѓа седиштето на Општина Свети Николе.
2 Галерија
3 Поврзано
* Споменик на Лазар Колишевски - споменик веднаш на исток од плоштадот
* СОУ „Кочо Рацин“ - средно училиште на 200 м северозападно од плоштадот
* Нов парк - парк на 300 м северозападно од плоштадот
Finance (весник)

''Poslovni dnevnik Finance'' (Пословни дневни Финанце; во превод Дневен весник Финанце) ― единствениот дневен словенечки деловен и финансиски весник. Идејата за да се објави веќе била предложена од Изток Јуранчич пред 1991 година, кога Словенија ја прогласила својата независност. Сепак, тоа било реализирано дури во 1992 година. Најпрво весникот го издавала стопанското друштво Gospodarski Vestnik. Денес, го издава друштво Časnik Finance, која е во сопственост на шведската групација Bonnier Group и исто така објавувала неколку други публикации; на пример, списанијата ''Manager'' и ''Moje finance'', здравствениот весник ''Medicina danes'' и мрежните портали ''Finance'' и ''Mojevro''. Од 2008 година, Finance Business Daily изнесувала три четвртини од приходот на друштвото Časnik Finance. Пред да стане дневен весник во 2002 година, ''Finance'' бил издаван двапати неделно.
1 Историја
Првиот број на ''Finance'' бил објавен на 20 мај 1992 година. Тој е со седиште во Љубљана. Весникот првично бил двонеделник.
Во 1993 година имал над 2.000 претплатници. Во 1994 година, Gospodarski Vestnik го назначила Петер Франкл за свој директор. Во 1999 година било основано стопанското друштво Časnik Finance. Била во сопственост на Gospodarski Vestnik (50%), Dagens Industrie (45%) и неколку физички лица (5%). Директор на друштвото беил Јуриј Џакомели. Интернет верзијата на весникот започнала во октомври 2000 година.
Во 2002 година, ''Finance'' станал дневен весник, и визуелниот дизајн бил променет исто така. Во 2005 година, сопственик на друштвото Časnik Finance (99,59%) станал Bonnier Business Press AB, претходно наречена Dagens Industrie. Во 2006 година сопственикот го назначиl Пeтер Франкл за директор на Časnik Finance. Тој, исто така, останал главен уредник.
Во 2003 година, ''Finance'' имал тираж од 10.000 примероци. Тиражот на весникот во 2007 година бил 15.200 примероци. Според податоците на СОЗ РПН за последниот квартал од 2017 година,''Finance'' имал печатен тираж од 7.823 примероци од кои биле продадени 5.842 примероци. Во истиот период, ''Finance'' имале 4.141 електронски претплати.
2 Етички кодекс
Новинарите од ''Finance'' донеле етички кодекс, наречен ''Кодекс на новинарите на весникот Finance'' . Главно се засновал на Етичкиот кодекс на словенечките новинари, со додавање на неколку написи поврзани со финансиското новинарство.
Јоже Циуха

Јоже Циуха (26 април 1924 – 12 април 2015 година) ― словенечки сликар.
1 Животопис
Јоже Циуха е роден во Трбовље. Во 1950 година дипломирал на Академијата за ликовни уметности во Љубљана. Во текот на неговата кариера тој многу патувал, а неговиот уметнички стил бил под влијание на времето поминато во Македонија како студент, како и во Париз и на Далечниот Исток во 1950-тите и Северна и Јужна Америка во текот на 1960-тите. Циуха предавал на Меѓународната летна академија во Салцбург во 1970-тите, како и на Универзитетот Западен Мичиген, и на Меѓународното графичко училиште во Венеција и на Академијата за ликовни уметности во Љубљана.
Циуха работел со различни медиуми, вклучувајќи акварел, цртеж, илустрација, мозаик и таписерија. Тој, исто така, пишувал поезија и други дела. Неговите дела биле плодно изложени, а се чувани во неколку големи меѓународни уметнички установи.
Градска електрана (Љубљана)

Градска електрана (словенечки: Stara mestna elektrarna) ― поранешна електрана на јаглен и градба во Љубљана,Словенија. Со текот на годините, градбата била менувана многу пати, вклучувајќи ја и нејзината архитектура и намена. Една промена била да се изгради театарска сала внатре.
1 Историја
Областа опфаќала неколку згради. Главната зграда била отворена на 1 јануари 1898 година како електрана во Љубљана. Набргу по отворањето, централата имала потешкотии бидејќи произведената електрична енергија била скапа. Високите трошоци се должат на лошите пресметки и цената на увозот на јаглен. Сè се сменило во 1901 година кога трамвајската услуга станала голем секојдневен корисник на електрична енергија.
Електраната постоела за време на светските војни и работела до 1960-тите. Биле изградени други централи, а производството на електрична енергија се преселило во нив. Старата зграда постепено била напуштена. До падот на Железната завеса комплексот згради не бил користен.
2 Стара месна електрана
Промената дошла во средината на 1980-тите и 1990-тите, кога младите алтернативни уметници како Ема Куглер и театарските режисери Матјаж Бергер (''Ротација на космосот 100'' од 1997 година, По повод стогодишнината од градската електрана Љубљана) и Енрике Варгас во рамките на фестивалот Егзодус. Тие започнале нов живот наречен „Стара Електрана“ (на словенечки: Stara Elektrarna).
По 1980-тите, зградата била наречена „Стара електрана“. Одржувајќи ја историската надворешност, во зградата биле сместени технолошки и културни организации. Во дваесеттиот век била отворена театарската сала.
Електричното стопанско друштво Електро Љубљана отворила музеј на електрична енергија и ги поддржала театарските активности. Уметничката област била поддржана од институтот Бункер. Тие биле домаќини на уметнички фестивали како што се „Млади леви“, „Експонто“, „Егзодос и женско место“.
3 Наводи
Толмински музеј

Толмински музеј ― музеј кој ги покрива областите на археологијата, етнологијата, општата историја и историјата на уметноста во регионот на горната долина на Соча во Словенија. Се наоѓа во замокот Коронини во Толмин.
1 Историја
Толминскиот музеј првпат бил отворен за јавноста во 1951 година. Во 1958 година, тој станал дел од Mузејот на регионот Горица и останал под негово покровителство како Збирка на Толминскиот музеј цели 42 години. Во април 2000 година, Толминскиот музеј повторно станал независна јавна установа.
2 Колекции
Толминскиот музеј одржува и неколку надворешни збирки и згради покрај збирките и изложбите во главната зграда. Управува со Археолошкиот музеј и со темелите на римската куќа во Мост на Сочи, со спомен-изложбите на Симон Грегорчич во Врсно, на Цирил Космач во Слап об Идријци и на Симон Рутар во селото Крн, етнолошките збирки во планинскиот дом на Националниот парк Триглав во Трента, во селското јадро на Брегињ, и во Робидишче, дрвената житница во Печине и германската костурница на сливот на реките Соча и Толминка.
Блаж Благотиншек

Блаж Благотиншек (роден на 17 јануари 1994 година) ― словенечки ракометар кој игра за Фриш Ауф Гепинген и Словенија.
1 Кариера
1.1 Клупска кариера
Благотиншек беше член на словенечкиот клуб РК Цеље до 2016 година, кога му се приклучи на Унгарскиот тим Веспрем. Во неговата последна сезона со Цеље, постигнал 30 гола во Лигата на шампионите 2015/16.
1.2 Репрезентативна кариера
Во 2012 година за прв пат бил репрезентативец на Словенија на само 18 години. Играл во квалификациите за ЕП 2014.
2 Достигнувања
2.1 Поединечни
* Најдобар одбранбен играч на СЕХА лигата: 2019/20, 2020/21
Хотел Миклич

Хотелот Миклич ― поранешен хотел кој функционирал веднаш до денешниот Плоштад на Ослободителниот Фронт во Љубљана, спроти главната железничка станица во Љубљана.
1 Историја
Главната железничка станица во Љубљана го оживеало тогашното Блатно Село, односно просторот покрај денешната улица „Колодворска“. Гостилницата на Фран Перлес се викала „Цум Морен“ (германски: Zum Mohren; во превод: До Маврите), која била прилично изолирана. Подоцна била преименувана во хотел „Цум Зудбанхоф“ (Zum Sudbahnhof; словенечки: Južni kolodvor; во превод: Јужна станица). По смртта на Фран Перлес, хотелот со ресторан и градина го наследила неговата вдовица Јосипина во 1891 година. Потоа се омажила за Антон Путрич, земјопоседник и лозар и трговец со машини во областите Крска и Литија. Угостителските простории му ги дале под закуп на Јанез Фрицер. Во тоа време, хотелот бил едно од популарните места за собирање на високи владини функционери и вработени. Постојано бил домаќин на здруженија на железници, правници и нотарски службеници, надзорници, а неколку пати и здружение на наставници. Во 1901 година, хотелот го изнајмиле Јосип Лорбер и неговата сопруга Алојзија, потоа од Иван Котник, па Јосип Шреј и Алфред Зајдел, а во 1911 година Леополдина Стелцер.
Во 1913 година, го купил прилично богат трговец со вино, Франк Миклич, и почнал да го реновира. Тој купил и соседни неизградени градежни парцели во областа и во 1928 година го изградил хотелот Миклич со 72 соби. Во следните години го проширил хотелот. Во 1936 година, изградбата била завршена и сопственикот го преименувал хотел Метропол. Имал 164 соби и бил најголем во Љубљана и Југославија во тоа време. Хотелот имал и кафуле, клупски соби, сала, тераса на покривот, куглана, ресторан градина, механичарска работилница и место за автобуси. Пред хотелот имало и трамвајска постојка. Оваа линија била една од првите, бидејќи започнала да работи на 6 септември 1901 година, поврзувајќи ја главната железничка станица со градското собрание .
Хотелот го наследил неговиот син Карел Миклич и го управувал до Втората светска војна. По неа бил национализиран. Истиот бил пуштен во употреба од ЈНА и претворен во ''Дом на армијата'', кој постоел до 1991 година.
По 1991 година, во зградата има различни канцеларии и министерства, а во приземјето има локали.
2 Поврзано
* Список на згради и градби во Љубљана
Бистрица кај Тржич

Бистрица кај Тржич (|Bistrica pri Tržiču; |Feistritz) ― населба во Општина Тржич во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
1 Име
Бистрица кај Тржич во пишаните извори била спомената како Фуистрица (германски: Fuistriza) помеѓу 1050 и 1063 година, Фистрициум (Fistricium) во 1247 година и Февстриц (Fewstricz) во 1391 година, меѓу другите пишани варијанти. Името на населбата било сменето од Бистрица во Бистрица кај Тржич (словенечки: Bistrica pri Tržiču) во 1953 година. Во минатото германското име било Фајстриц (Feistritz).
2 Црква
Североисточно од јадрото на населбата се наоѓа црквата „Св. Ѓорѓи“, одделена капела на парохијата Тржич. Станува збор за барокно предизајнирана готска црква од 15 век со предолтарен простор во доцноготски стил и вдлабнат таван. Дрвенаријата е од 19 век.
Робертов Квартет

Робертов Квартет (''Робертова Четворка'') — компактна галактичка група оддалечена на околу 160 милиони светлосни години и сместена во соѕвездието Феникс. Претставува семејство од четири мошне различни галаксии чија меѓусебна близина е одговорна за настанокот на 200 ѕвездородни области и имаат развлечен млаз од гас и прав долг 100.000 светлосни години. Нејзините членови се NGC 87, NGC 88, NGC 89 и NGC 92, откриени од Џон Хершел на 30 септември 1834 г.
Квартетот е еден од најдобрите примери за компактни галактички групи. Бидејќи таквите групи содржат по четири до осум галаксии на мошме мало подрачје, тие се многу згодни за проучувањето на галактичките заемодејства и нивните ефекти, а особено настанокот на ѕвездите. Робертовиот Квартет има вкупна привидна величина од речиси 13. Најсјаен член на групата е NGC 92, со сина величина од 13,8. На небото, четирите галаксии се во попупречнички круг од 1,6 лачни минути, што одговара на 75.000 светлосни години. Групата е именувана од астрономите Халтон Арп и Бери Мадор во чест на Роберт Фридман, кој пресметал голем дел од поправените положби на галаксиите во нивниот „Каталог на јужни необични галаксии и здруженија“ од 1987 г.
1 Членови
+ Членови на Робертовиот Квартет
Name, Тип, Растојание од Сонцето(милиони сг), Величина
NGC 87, IBm pec., ~160, +14,50
NGC 88, SB(rs)a pec., ~160, +15,21
NGC 89, SB0(s)a pec., ~160, +14,57
NGC 92, SAa pec., ~160, +14,29
2 Поврзано
* Стефанов Квинтет
* Сејфертов Секстет
Силво Плут

Силво Плут (29 мај 1968 - 28 април 2007) ― словенечки сериски убиец. Тој е осуден на 30 години лежење во затвор за убиството на Љубица Улчар и обидот за убиство на нејзиниот сопруг Миро Улчар на 24 февруари 2006 година. Плут бил ослободен на условна казна по 13 години затвор за силување и убиство на поранешната соученичка Марјанца Матјашич во 1990 година. Тој извршил самоубиство во својата затворска ќелија на 28 април 2007 година
1 Злосторства
Плут ја убил својата прва жртва, Марјанца Матјашич, на 16 февруари 1990 година во Словенија. Тој бил осуден на 15 години затвор. Во 2003 година, тој бил пуштен на условна слобода.
Тој ја убил својата втора жртва, 25-годишната Јасмина Ѓошиќ, на 18 ноември 2004 година, во Алексинац, Србија. Тој побегнал во Словенија, која одбила екстрадиција и покрај налогот од Србија.
Тој ја убил својата трета жртва Љубица Улчар (25) на 24 февруари 2006 година, ранувајќи го и нејзиниот сопруг Миро Улчар.
На 2 октомври 2006 година, судот во Љубљана го осудил Плут на 30 години затвор за убиство на Улчар. На 26 април 2007 година, судот во Ниш, Србија го осудил во отсуство на 40 години затвор за убиство на Ѓошиќ.
Тој извршил самоубиство во неговата затворска ќелија во Љубљана на 28 април 2007 година, со предозирање со апчиња за спиење.
2 Поврзано
* Список на сериски убијци по земја
3 Наводи
Камник под Крим

Камник под Крим (словенечки: Kamnik pod Krimom; |Stein) ― село во Општина Брезовица и се наоѓа во средна Словенија. Лежи на работ на мочуриштата јужно од главниот град Љубљана. Општината е дел од традиционалниот регион Нотрањска и сега е вклучена во Среднословенечкиот статистички регион.
1 Име
Камник бил потврден во 1143 година како Штајн (германски: Stein; напишан и како Stain во 1147 година и Steine во 1205 година). Словенечкото име првично било ''*Кам(ен)ьникъ'', изведено од придавскиот облик на именката ''*ками'' (акузатив ''*камень'' ) значејќи камен, што се однесува на карпестиот терен. Името на населбата било променето од Камник во Камник под Крим(ом) (буквално: „Камник под (планината) Крим“) во 1953 година.
2 Црква
Месната црква, била изградена во средиштето на селото, е посветена на Свети Флоријан и припаѓа на парохијата Пресерје. За прв пат се споменува во пишани документи кои датираат од 1526 година, а е преозначена во 18 век.
Бабни Врт

Бабни Врт (во постарите извори и Бабин Врт, |Babendorf) ― мала населба во Крањ во областа Горењска во Словенија.
1 Име
Бабни Врт бил споменат во историските извори како Бабенворт (германски: Babenwort) помеѓу 1205 и 1208 година, Вабен гартен (Waben garten) и Вабинварт (Wabinwart) во 1444 година и Бабегарт (Babeygartt) во 1481 година, меѓу другите пишани варијанти.
Миро Церар

Мирослав Церар Помладиот (попознат како Миро Церар) — словенечки политичар, правник и професор на Правниот факултет во Љубљана. Роден е на 25 август 1963 година во Љубљана. Бил претседател на 12-та влада на Република Словенија.
1 Животопис
Миро Церар, син на спортистот и правник Мирослав Церар и политичарката Зденка Церар, која до 2011 година била активен член на партијата „Либерална демократија на Словенија“ (во 2011 година била и потпретседател на партијата). Во 2011, 2012 и 2013 година, Миро бил прогласен за најпочитуван словенечки правен експерт, дванаесет пати бил избран во групата на највлијателни словенечки адвокати.
Во 2010 година ја добил наградата „Златна круша“ за оригиналната словенечка книга „Како им ја објаснив демократијата на децата“, Студентскиот совет на Љубљанскиот универзитет му ја доделил и наградата за најдобар педагог на Правниот факултет.
Во комисијата предводена од Петр Јамбрек, која го пишувала Уставот на Република Словенија, тој соработувал како секретар, бил предавач и ментор на студентите, делувал како поканет предавач, меѓу другото бил Фулбрајтов визитинг професор на Универзитетот Голден Стејт во Сан Франциско.
Миро Церар е редовен професор на Правниот факултет на Љубљанскиот универзитет, каде што предава теорија и филозофија на правото, компаративно право и етика на правните професии.
2 Политика
Во јуни 2014 година настапил на вонредните парламентарни избори кога ја основал својата партија: Партија на Миро Церар (ПМЦ). Веднаш по основањето на партијата тој водел истражување на јавното мислење за изборите. Денес неговата партија се нарекува Партија на модерниот центар (ПМЦ).
Во 2014 година претседателот Борут Пахор го предложил во парламентот како мандатар за состав на новата влада, и на 25 август парламентот го потврдил. Со тоа тој добил овластување да ја формира 12-та влада на Словенија.
Парламентот го потврдил за премиер на 18 септември 2014 година. Владата ја водел до 2018 година, а неколку месеци пред истекот на мандатот поднел оставка поради компликации во реализацијата на проектот „Втора пруга“, чија цел е изградба на пругата Дивача-Копер, која важела за капитален проект на владата на Церар.
Јоже Хумер

Јоже Хумер (24 јуни 1936 – 13 јуни 2012 година) ― словенечки композитор, хорски мајстор, текстописец, преведувач и културен организатор.
1 Историја
Бил роден во Марибор. Тој ја посетувал месната гимназијата, а потоа студирал и дипломирал право. Тој го основал Камерниот хор „Љубљански мадригалисти“ и го предводел Академскиот хор „Тоне Томшич“ и Октетот „Галус “ во Љубљана. Бил претседател на Љубљанската музичка младина, обновувач на Љубљанското музичко друштво и претседател на Сојузот на културни организации на Словенија. Напишал и превел стотици либрета и други стихови за деца, хорови и солисти. За својата работа во 1999 година го добил Златниот медал на Словенечкиот јавен фонд за културни дејности. Тој исто така бил судија, секретар на Врховниот суд на Словенија, и вклучен во правните и организациски аранжмани во областа на културата во 1980-тите и за време на отцепувањето на Словенија од Југославија. Подоцна, како стручњак соработувал со словенечкиот Уставен суд. Во март 2012 година, тој бил одликуван од словенечкиот претседател Данило Тирк со Орден за заслуги на Словенија, со образложение што го опишало како „натпросечно заслужна личност на словенечкиот културен живот“.
Брдо (Тржич)

Брдо (словенечки: ''Brdo'') ― населба во Општина Тржич во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
1 Име
Брдо во пишаните извори е споменат како Ек (германски: Ekk) 1420 година и Наварде (Nawarde) во 1498 година.