Псилоцибинска печурка

Псилоцибинските печурки, познати како магични печурки или халуциногени печурки, се полифилетска неформална група на габи кои содржат псилоцибин, кој во човековото тело се претвора во псилоцин. Најкористени видови се членовите на родот ''Psilocybe'', како што се ''P. azurescens'', ''P. semilanceata'' и ''P. cyanescens'', но псилоцибинот е исто така изолиран од приближно десетина други родови, вклучувајќи ги и ''Panaeolus'' (вклучувајќи ја ''Copelandia''), ''Inocybe'', ''Pluteus'', ''Gymnopilus'' и ''Pholiotina''.
Меѓу другите културни апликации, псилоцибинските печурки се користат како рекреативни супстанци (дроги). Тие можеби биле прикажани во карпестата уметност од камено доба во Африка и Европа, но посигурно се претставени во пре-колумбиски скулптури и глифи низ Америка.
1 Појава
Видови на псилоцибински печурки кои не припаѓаат на родот ''Psilocybe'' вклучуваат: ''Pluteus salicinus'' (горе), ''Gymnopilus luteoviridis'' (во средина) и ''Panaeolus cinctulus'', порано наречен ''Panaeolus subbalteatus'' (доле).Во преглед од 2000 година за светската дистрибуција на псилоцибинските печурки, Гастон Гузман и неговите колеги ги вклучија следните родови: ''Psilocybe'' (116 видови), ''Gymnopilus'' (14), ''Panaeolus'' (13), ''Copelandia'' (12), ''Pluteus'' (6) ''Inocybe'' (6), ''Pholiotina'' (4) и ''Galerina'' (1). Гузман ја зголеми својата проценка за бројот на ''Psilocybe'' кои содржат псилоцибин на 144 видови во преглед од 2005 година.
Многу од нив се наоѓаат во Мексико (53 видови), а остатокот е дистрибуиран низ Канада и САД (22), Европа (16), Азија (15), Африка (4) и Австралија и придружните острови (19). Општо земено, видовите што содржат псилоцибин се печурки со темни спори и ламели, кои растат во ливади и шуми во суптропските и тропските предели, обично во почви богати со хумус и растителни остатоци. Псилоцибинските печурки се наоѓаат на сите континенти, но повеќето видови се наоѓаат во суптропските влажни шуми. ''P. cubensis'' е најчестиот ''Psilocybe'' вид во тропските области. ''P. semilanceata'', која се смета за најраспространета псилоцибинска печурка во светот, се наоѓа во умерените делови на Европа, Северна Америка, Азија, Јужна Америка, Австралија и Нов Зеланд, иако ја нема во Мексико.
2 Состав
Составот на магичните печурки варира од род до род и вид до вид. Нивната главна компонента е псилоцибинот, кој се претвора во псилоцин за да произведе психоактивни ефекти. Покрај псилоцинот, може да бидат присутни и норпсилоцин, баеоцистин, норбаеоцистин и аеругинасцин.''Panaeolus subbalteatus'', еден вид магична печурка, има најголема количина на псилоцибин во споредба со остатокот од плодното тело. Откриено е дека одредени печурки произведуваат бета-карболини кои ја инхибираат моноаминската оксидаза, ензим кој ги разградува триптаминските алкалоиди. Тие се јавуваат во различни родови, како што се ''Psilocybe'', ''Cyclocybe'', и ''Hygrophorus''. Хармин, харман, норхарман и низа други бета карболини добиени од l-триптофан биле откриени кај видовите од родот ''Psilocybe''.
3 Токсикологија
Видовите на родот ''Psilocybe'', кои најчесто се употребуваат, содржат два основни халуциногени токсини; псилоцибин и псилоцин. Просечната смртоносна доза, позната и како „LD50“, на псилоцибинот е 280 mg/kg.
Од токсиколошки профил, би било неверојатно тешко да се предозира со псилоцибински печурки, со оглед на нивните примарни токсични соединенија. За да се консумираат толку огромни количини на псилоцибин, треба да се внесат повеќе од 1,2 кг суви ''Psilocybe cubensis'', со оглед на тоа дека 1-2% од сувата печурка содржи псилоцибин.
4 Клиничко истражување
Делумно поради ограничувањата на Законот за контролирани супстанции, истражувањето во Соединетите Држави било ограничено до почетокот на 21 век кога псилоцибинските печурки биле тестирани за нивниот потенцијал за лекување на зависност од дрога, анксиозност и нарушувања на расположението. Во 2018-2019 година, Управата за храна и лекови (ФДА) додели ознака за пробивна терапија за студии на псилоцибин кај депресивни нарушувања.
5 Наводи