Џорџ Мередит

Џорџ Мередит (роден на 12 февруари 1828 – починал на 18 мај 1909) — англиски романописец и поет од викторијанскиот период. На почетокот, неговиот фокус била поезијата, под влијание на Џон Китс, меѓу другите, но Мередит постепено стекнал репутација како романописец. ''„Искушението на Ричард Феверел“'' (1859) накратко ги скандализирало викторијанските книжевни кругови. Од неговите подоцнежни романи, најтраен е ''„Егоистот“'' (1879), иако во неговиот живот неговиот најголем успех бил ''„Дијана од крстосницата“'' (1885). Неговите романи биле иновативни во нивното внимание кон психологијата на ликовите, а исто така прикажувале и општествени промени. Неговиот стил, и во поезијата и во прозата, бил познат по својата синтаксичка сложеност; Оскар Вајлд го споредил со „''хаос осветлен од брилијантни блесоци на молња''“. Мереди била охрабрувач на други романописци, како и влијание врз нив; меѓу оние што имале корист биле Роберт Луис Стивенсон и Џорџ Гисинг. Мередит бил номиниран за Нобелова награда за литература седум пати.
1 Живот
1.1 Рани години, образование и прв брак
Мередит е роден на Хај Стрит број 73, Портсмут, Хемпшир, Англија, како единствено дете на Августус Урмстон Мередит и неговата сопруга Џејн Елиза (родена Макнамара). Името Мередит е велшко, и тој би се опишал себеси како „''половина Ирец и половина Велшанец''“ (од мајчина и таткова страна, соодветно). Тој бил горд на своето велшко потекло, а таквата гордост е очигледна во неговите романи. Неговиот биограф Лајонел Стивенсон објаснува дека дедото на Мередит по таткова страна, понекогаш „''елоквентно се фалел со своите кнежевски предци''“, но „''помеѓу неговите непосредни предци и легендарните велшки принцови од седум века претходно, историјата на семејството останува непозната''“.
Августус Мередит бил, како што бил и неговиот татко Мелхиседек Мередит пред него, поморски снабдувач, а меѓу неговите вработени бил и Џејмс Вотсон Гив. Џејн починала кога нејзиниот син имал пет години, а бизнисот за опрема пропаднал, а Августус прогласил банкрот во ноември 1838 година. Тој се преселил во Лондон и во јули 1839 година се преженил - негова втора сопруга била поранешната домаќинка на семејството, Матилда Бакет.
Џорџ Мередит се школувал во Саутси до 1840 година, кога наследството од сестрата на неговата мајка односно неговата тетка, Ана, му овозможило да посетува интернат во Ловестофт, Сафолк. Во август 1842 година бил испратен во Моравското училиште во Нојвид, во близина на Кобленц, каде што останал до пролетта 1844 година; Лајонел Стивенсон тврди дека искуството му всадило „''нетрпение кон лажноста и сервилноста, презир кон суетата, восхит кон храброста и посветеност на искрена и рационална директност''“.
До 1845 година било планирано да започне да стажира кај адвокат, Ричард Чарнок од Патерностер Роу, и бил стажиран во февруари 1846 година, кратко пред неговиот осумнаесетти роденден. Но, тој ја напуштил правната професија за новинарство и поезија, наоѓајќи сместување во Пимлико.
Привлечен од книжевните кругови, Мередит соработувал со Едвард Грифид Пикок, син на Томас Лав Пикок, во издавањето на приватно тиражно книжевно списание, „''Monthly Observer“''. Еден од соработниците била сестрата на Едвард Пикок, Мери Елен Николс. Опишана од уметникот Вилијам Холман Хант како „''елегантен тип на жена која привлекувала големо внимание''“, Мери била вдовица на поморски офицер, поручник Едвард Николс, кој во 1844 година се удавил додека се обидувал да спаси човек под негова команда.
Во август 1849 година, Мередит се оженил за Мери, во црквата „Свети Ѓорѓи“ на Хановерскиот плоштад. Во времето на бракот, Мередит имал 21 година; таа имала 28 години и имала петгодишна ќерка од поручникот Николс (родена по неговата смрт). Августус Мередит не бил присутен на свадбата, бидејќи емигрирал во Јужна Африка во април истата година.
1.2 Први книги
Мередит ги собрал своите рани дела, првпат објавени во периодични изданија, во том од 1851 година, ''„Поеми“''. Посветена на неговиот свекор Томас Лав Пикок, „со длабоко восхитување и нежно почитување од неговиот зет“, книгата го привлекла интересот на Алфред Тенисон, кој мѕ напишал восхитено писмо на Мередит, изразувајќи ја желбата да се сретнат, иако нивната прва средба била незгодна и го оставил Мередит убеден во „самодоволството“ на постариот поет. Рецензијата на Вилијам Мајкл Росети го споредил Мередит со „''еден вид ограничен Китс''“, „''видувачки или сензуален поет''“ кој поседува „''топлина на емоции''“.
Околностите на Мередитс станале несигурни, а Мери доживеала повеќе од еден спонтан абортус претходно во 1853 година, кога го родила синот Артур Грифид. Во тоа време, двојката живеела со нејзиниот татко во Долен Халифорд (денес дел од Шепертон). По раѓањето, Пикок изнајмил куќа за нив, во близина на неговиот дом.
Татковството го засилило верувањето на Мередит дека мора да продолжи со својата писателска кариера, што на крајот резултирало со она што на крајот ќе стане неговото прво значајно дело на прозна фикција, ''„The Shaving of Shagpat''“. Алегориска арапска фантастика, напишана е со имитација на „''стилот и начинот на ориенталните раскажувачи''“, но не потекнува „''од источен извор''“. Книгата привлекла малку внимание во времето кога била објавена, во 1856 година, иако била пофалена од Џорџ Елиот за нејзиниот „поетски гениј“. Следната година ја објавил ''„Фарина“'', со поднаслов „''Легенда за Келн''“, дело во комично-гротескна насока кое критичарот на списанието „''The Athenaeum''“ го опишал како „''искренокрвен примерок на бесмисленоста на генијот''“ и „''живописно, смело парче екстраваганција''“. Џорџ Елиот, во „''The Westminster Review''“, ја нарекол „''оригинална и забавна книга''“, но неизбежно страдала од нејзината рецензија заедно со ''„Госпоѓа Бовари“'' и ''„Барчестерските кули“''.
1.3 Крај на првиот брак
''„Смртта на Чатертон“'', значајна слика од англискиот прерафаелитски сликар Хенри Волис (1830–1916), за кој Мередит служел како модел, била изложена во 1856 година. Мери и Волис се зближиле и станале љубовници. Во 1857 година, таа забременила од него и во април 1858 година родила син, Харолд, кој подоцна бил познат како Феликс Волис. Врската со Волис, сепак, не траела; откако поминала дел од 1858 година со него на Капри, таа се вратила во Англија со нејзиниот син, и оттогаш често се селела. Починала три години подоцна, од откажување на бубрезите, неколку месеци откако се преселила во Грото Котиџ, Оутлендс Парк, Вејбриџ. Мередит во тоа време живеела во Челси, каде што имал соби на улицата Хобери и често го имал Артур на своја грижа. Тој не присуствувал на погребот на Мери; ниту Хенри Волис ниту нејзиниот татко.
Првиот голем роман на Мередит, ''„Искушението на Ричард Феверел“'', произлегол од неговото искуство со пропаѓањето на неговиот брак и шокирал голем дел од читателиѕр со својата сексуална искреност. Неговата збирка од педесет сонети насловена ''„Современа љубов'' “ (1862) исто така го следи пропаѓањето на еден брак и е опишана од Дороти Мермин како „''куриозитет на викторијанската книжевност''“ и „''точка на пресек помеѓу викторијанската поезија и викторијанскиот роман''“; „''во многу вистинска смисла романескна“, е значајна по својот „психолошки реализам''“ и „''екстремна субјективност''“.
Во 1861 година било објавено делото ''„Еван Харингтон“'', роман кој се занимава со класа, манири и мимикрија. Тоа го вознемирило неговиот татко, кој во тоа време живеел во Кејптаун, кој се пожалил: „''Ме боли неизмерно, бидејќи сметам дека е насочено кон мене''“. Романот, според критичарот Ричард Кронин, „''неодговорно ги предава семејните доверливости''“ и претставувал „''предавничка бурлеска на историјата на неговото сопствено семејство, но исто така... [едно] љубовно писмо до неговото семејство''“.
1.4 Втор брак
Во 1863 година, Мередит ја запознал Мари Вулиами, млада жена од англо-француско потекло чиј татко, Џастин, бил успешен, неодамна пензиониран сопственик на бизнис за волна во Нормандија. Привлечноста била моментална, и до 1864 година Мередит му напишал на својот пријател Фредерик Макс дека „''Таа ми направи чест да ме сака веќе некое време''“. Но, од перспектива на г-дин Вулиами, 36-годишната Мередит, вдовец со 11-годишен син, не била идеален додворувач за неговата 24-годишна ќерка, а Мередит морала да даде карактерни референци, меѓу кои биле Едвард Пикок, Сер Александар Даф-Гордон и Џон Чепмен.
Г-дин Вулиами бил особено заинтересиран да ги разбере деталите од претходниот брак на Мередит, за да го утврди и неговиот карактер и углед. На крајот, неговите истраги „''не открија ништо навистина дискредитативно, и иако финансиските изгледи не беа светли, со 200 фунти годишно што ќе ги склучеше со Мари, не беа сосема темни. И надвладуваше сите приговори едноставниот факт дека неговата ќерка беше вљубена во Мередит. Единствениот можен одговор беше да, и тој го даде''.“ Двојката се венчала во септември 1864 година и започнала да живее во Сари, прво во Норбитон, а потоа, кон крајот на 1867 година, во Флинт Котиџ во близина на Бокс Хил.
1.5 Развој на книжевна кариера
Мередит продолжил да пишува поезија, честопати инспириран од природата, но неговите најзначајни издавања по неговиот втор брак биле романи. ''„Емилија во Англија“'' (1864) била комедија на сметка на англиските општествено ориентирани луѓе. ''„Рода Флеминг“'' (1865), која имала сличност со романите на Џорџ Елиот, прикажувал селска девојка заведена од бездушен господин. ''„Виторија“'' (1867) била еден вид продолжение на ''„Емилија во Англија“'', иако не била комична. Ниту една од нив не доживеала успех, но тој добил поголемо признание со ''„Авантурите на Хари Ричмонд“'' (1871) и политички набиената ''„Бошамповата кариера“'' (1876). Следеле три новели: ''„Куќата на плажа'' “ (1877), ''„Случајот на генералот Опл и Лејди Кампер“'' (1877) и „''Приказната за Клое“'' (1879).
Тој исто така направил обид да заврши претстава, насловена како ''„Сентименталистите“'', која ја започнал во 1862 година. Никогаш нема да ја заврши, но по неговата смрт Џејмс Бари одлучил да ги испреплете различните нацрти за да создаде едночинка комедија. Оваа претстава била изведена заедно со две кратки претстави од Бари за време на една сезона на работа во театарот „Јоршкиот војвода“ во 1910 година - проект предводен од Харли Гранвил-Баркер.
Мередитовото длабоко разбирање на комедијата било изведено во неговиот ''„Есеј за комедијата“'' (1877). Првично одржан како предавање на Лондонскиот институт, тој останува наведено дело во историјата на теоријата на комедијата, влијаејќи врз аналитичарите на комедијата како што е Џозеф Вуд Крач. Есејот всушност претставувал подготовка за ''Егоистот“'', објавен во 1879 година, во кој се применуваат некои од неговите теории, особено неговата идеја за комедијата како „врвен цивилизатор“. Потоа го напишал ''„Трагичните комичари“'' (1880), кое било напишано брзо и без голема убедливост.
Популарниот успех не му дошол лесно на Мередит. ''„Егоистот“'' бил пресвртница бидејќи му донел широко критичко признание. Едно од неколкуте негови дела кои го истакнуваат потчинувањето на жените за време на викторијанскиот период, од страна на Вилијам Хенли Ернест, кој го рецензирал во најмалку четири публикации, а можеби и во седум, го сметал за „придружник на Балзак и Ричардсон, близок на Филдинг и Сервантес“. Критичарот за ''списанието „Њу Квартерли“'' коментирал: „''Му оддаваме голем комплимент на г-дин Мередит кога велиме дека му овозможува на читателот да разбере што се подразбира под комедија, во најдобрата и најцелосна смисла на зборот''“.
Неговиот комерцијално најпрофитабилен роман бил ''„Дијана од раскрсницата“'', објавен во 1885 година, кој привлекол внимание поради неговата поврзаност со настани од реалниот живот во кои се вклучени Каролин Нортон и Лорд Мелбурн. Маргарет Харис објаснила дека „''како и многу романи на Мередит, „Дијана“ содржи коментари за целите и техниките на фикцијата, што е особено моќно поради тоа што Дијана самата е романописец посветен на „читање на внатрешното, како и прикажување на надворешното''““. Џорџ Гисинг му напишал на својот брат: „''На секој можен начин, пронајдете ја „Дијана од раскрсницата“. Книгата е навистина прекрасна. Шекспир на современ англиски јазик''“, а Вилијам Космо Монкхаус напишал во „''Сатердеј Ривју“'' дека „меѓу сите негови интелектуални и книжевни подвизи, г-дин Мередит, можеби, никогаш не постигнал уште еден повпечатлив“. ''„Дијана“'' станала неговата прва книга која оставила впечаток во Америка.
1.6 Влијание во книжевните кругови
Мередит го надополнувал својот често несигурен приход како писател со работа како читател на издавач. Неговиот совет до Чепмен и Хол го направил влијателен во светот на книжевноста, и тој станал способен да чита дури десет ракописи неделно, иако неговата проценка не била секогаш сигурна; романот на Елен Вуд ''„Ист Лин“'' бил одбиен од Чепмен и Хол по негово барање, но сепак, кога бил објавен од Ричард Бентли, станал бестселер.
Неговите пријатели во книжевниот свет, во различни периоди, биле Вилијам и Данте Габриел Росети, Алгернон Чарлс Свинбурн, Котер Морисон, Лесли Стивен, Роберт Луис Стивенсон, Џорџ Гисинг и Џејмс Метју Бари.
Џорџ Гисинг напишал во писмо до својот брат Алгернон дека романите на Мередит се „''од суперлативно тешкиот вид''“. Неговиот современик Сер Артур Конан Дојл му оддал почит во кратката приказна „''Мистеријата на долината Боскомб''“, во која Шерлок Холмс му вели на д-р Вотсон, за време на разговорот за случајот: „''А сега да разговараме за Џорџ Мередит, ако сакате, и ќе ги оставиме сите ситни работи за утре''“. Оскар Вајлд во „Уметноста на пишувањето романи“ размислувал: „''Ах, Мередит! Кој може да го дефинира?... Како писател, тој совладал сè, освен јазикот ... Премногу чуден за да биде популарен, премногу индивидуален за да има имитатори,... [тој] стои апсолутно сам''“.
Во 1868 година, Мередит се запознал со Томас Харди преку Фредерик Чепмен од „Чепмен и Хол“. Харди го предал својот прв роман, ''„Сиромавиот човек и дамата“''. Мередит го советувал Харди да не ја објавува својата книга бидејќи ќе биде нападната од рецензентите и ќе ги уништи неговите надежи да стане романописец. Мередит сметал дека книгата е премногу горчлива сатира за богатите и го советувал Харди да ја остави настрана и да напише друга „''со чисто уметничка цел''“ и повеќе заплет. Мередит зборувал од искуство; неговиот прв голем роман, ''„Искушението на Ричард Феверел“'', бил оценет толку шокантно што библиотеката Муди откажала нарачка од 300 примероци. Харди продолжил со своите обиди да го објави романот, без успех, иако очигледно го сфатил сериозно советот на Мередит.
Неговите книги биле преведени на јапонски и биле под влијание на авторот Нацуме Сосеки.
1.7 Политика
Политичките ставови на Мередит претставувале ставови на радикален либерал, а тој бил пријател со други радикали како што се Фредерик Макс, кого го запознал околу 1860 година, и Џон Морли, кого првпат го сретнал во печат, како воодушевен рецензент на ''Еван Харингтон'' во „''Literary Gazette“'' Друг политички активен пријател бил Вилијам Т. Стед, кој го заменил Морли како уредник на ''The Pall Mall Gazette'' и бил познат по своето новинарство во кампањи, особено крстоносна војна против детската проституција. Стед со Мередит делел аверзија кон војната, омраза кон „одвратниот бес на џингоизмот“ и „џинго-империјализмот“ периодично евидентни во британскиот печат, непријателство кон русофобијата што тогаш преовладувала во Британија и апетит за поголема демократија.
1.8 Подоцнежен живот
Започнувајќи од 1880-тите, интересот на Мередит за пишување поезија повторно се зголемил, и тој бил на мислење дека неговите песни ќе се покажат потрајни од неговата проза. Во 1883 година тој ги објавил ''„Песни и лирики за радоста на Земјата''“, кои содржат значителни нови дела како што се „Мелампус“, „Денот на ќерката на адот“, „Земјата и човекот“ и „Шумите на Вестермајн“, заедно со дела што претходно се појавувале во периодични изданија, вклучувајќи го „''The Lark Ascending''“ и проширена верзија на неговата претходна „''Љубов во долината''“. Меѓу обожавателите на томовите биле Алис Мајнел, Вилијам Патон Кер и Марк Патисон. ''„Балади и песни за трагичниот живот“'' (1887) ги собра голем дел од неговите претходно несобрани песни. Нејзиниот слаб прием, особено од В.Е. Хенли, го зацврстило верувањето на Мередит дека постои критички заговор против него.
Девет од неговите романи биле повторно издадени во 1885-1886 година, по цена од шест шилинзи за секој, што ги направило достапни за пошироката публика, а од 1889 година се појавиле во издание по цена од 3 шилинзи и 6 пени.
Тој продолжи да објавува нови романи, вклучувајќи го ''„Еден од нашите освојувачи“'' (1891), експериментален портрет на проблематичен брак, и ''„Лорд Ормонт и неговата Аминта“'' (1894), кој прикажува жена која се ослободува од понижувачки брак и ја враќа својата самодоверба преку нова љубовна врска. Овој роман содржи скица на училиште кое наликува на она кое го посетувал во Нојвид. ''„Неверојатниот брак“'' (1895), мелодраматичен, но тесно зафатен со современите прашања за психологијата и полот, бил последниот од неговите романи објавени за време на неговиот живот; ''„Келт и Саксон“'', недовршено рано дело кое покажало силен интерес за односот помеѓу расата и идеологијата, се појавило постхумно во 1910 година.
Мари починала од рак на грлото во 1885 година, а Мередит ја пофалил како „''најскромната, најхрабра и најцврста пријателка што некогаш била дадена за другар''“. Во подоцнежниот живот го мачеле болести што му ја ограничувале подвижноста. Објаснувањата за ова вклучуваат локомоторна атаксија и артроза.
Пред неговата смрт, Мередит бил почестен од многу страни: во 1892 година го наследил Алфред Тенисон како претседател на Друштвото на автори; таа година имало почесен докторат од Универзитетот Сент Ендрус; а на вечера во негова чест во 1895 година, Томас Харди и Џорџ Гисинг му оддале почит на неговите достигнувања и неговото влијание врз нив. Карикатурата на Макс Бирбом за ''„Vanity Fair“'', објавена во 1896 година со натпис „''Нашиот прв романописец''“, претставува показател за статусот на Мередит во тоа време; Бирбом го сметал, освен Шекспир, за најголемата англиска книжевна фигура.
Во 1905 година му бил доделен Орден за заслуги, кој неодамна започнал да го доделува кралот Едвард VII. Орденот му бил доделен во Флинт Котиџ во декември истата година, на мала церемонија што ја извршил претставникот на кралот, Сер Артур Елис.
Во 1909 година, тој починал во својот дом во Бокс Хил. Неговата пепел била погребана покрај пепелта на Мари на гробиштата во Доркинг, Сари.
Во 1912 година ''„Constable & Co''.“ ги објавиле ''„Писмата на Џорџ Мередит“'' во 2 тома.
1.9 Семејство
* Августус Мередит починал во 1876 година, на 79-годишна возраст, а неговата втора сопруга Матилда во 1885 година, на 67-годишна возраст. И двајцата биле погребани во Саутси, откако се вратиле во Англија од Јужна Африка во околу 1863 година. Во последните години од животот на својот татко, Џорџ го посетувал од време на време, иако само од чувство на должност.
* Со своите две сопруги, Џорџ Мередит имал три деца, кои ги надживеале двете жени и едно дете.
* Неговата врска со Артур, неговиот син од Мери, на почетокот бил нежен, и тие направиле незаборавно патување до Алпите и Венеција во 1861 година. Во 1862 година, Артур бил запишан во Норвичкото училиште, кое го водел пријател на Мередит, Августус Џесоп. Артур подоцна бил испратен на училиште во Швајцарија, пред да ги продолжи студиите во Штутгарт. Во поголемиот дел од возрасниот живот на Артур, таткото и синот биле отуѓени. Артур нашол работа во складиште за ленено семе во Франција, но здравствените проблеми го ограничиле тоа, и тој поминал неколку години на езерото Гарда, пишувајќи малку новинарство и обидувајќи се да напише книга. Неговото здравје се влошило во 1886 година и се преселил во Австралија. Починал од туберкулоза, не долго по враќањето од Австралија, во септември 1890 година.
* Со својата втора сопруга, Мари, тој имал две деца. Нивниот син, Вилијам Макс (1865–1937), ги уредувал писмата на Мередит и постигнал углед во светот на издаваштвото. Нивната ќерка, Мари Ивелин (1871–1933), позната како Мариет, се омажила за Хенри Паркман Стурџис, банкар и политичар роден во САД, 24 години постар од неа, кој со својата прва сопруга Мери (починала во 1886 година) имал шест деца.
* Неговата посвоена ќерка Едит Николс, подоцна Кларк, повеќе од 40 години го водела Националното готварско училиш. Пионер во она што станало познато како „''домашна наука''“, таа објавила неколку книги за готвење и станала член на Редот на Британската Империја. Починала во 1926 година.
* Првата биографија на Мередит била објавена во 1920 година од Стјуарт Марш Елис, негов втор братучед.
2 Литературен стил
Стилот на Мередит привлекол многу коментари, и поволни и неодобрувачки.
Уште на почетокот, критичарите ја забележале неговата задолженост кон двајца писатели: Томас Карлајл и Роберт Браунинг. Стивенсон забележал дека тријадата „''наскоро станала критичко клише''“. Некои критичари сметале дека тој бил повеќе под влијание на првиот отколку на вториот, вклучувајќи го и Џорџ Пирс Бејкер, кој прашал: „''Не смее ли г-дин Мередит да се нарече Карлајл на фикцијата''?“
Неговите романи, далеку од тоа да бидат полни со акција, наместо тоа се водени од она што тој го нарекувал „''акција на умот''“, а големите количини на дијалог довеле до тоа тие да бидат отфрлени како „зборувачки“. Критичарот Нил Робертс го опишал „''честопати иритирачкиот, но длабоко оригинален свет на новелистичката уметност на Мередит''“, забележувајќи дека ова се две страни на „чувството за ''новото''“ во неговото дело и дека ова „сè уште го чувствуваат читателите што ја среќаваат Мередит денес“. Робертс тврдел дека употребата на дијалог и повеќе гласови од страна на Мередит го направиле „бахтиновски романописец ''пар екселанс''“.
Неговата проза, афористичка и алузивна, честопати се сметала за неразбирлива, при што некои критичари тврделе дека стилот, наместо да биде средство за постигнување на цел, служи како цел сама по себе. Описот на Оскар Вајлд за „''хаос осветлен од брилијантни блесоци на молња''“ е повторен од многу други. Повторлив приговор е менталниот напор потребен за дешифрирање на неговото значење. „Читателите“, напишала Ванеса Л. Рајан, „''се жалеле дека Мередит премногу постојано се повикувал на внимателноста... [и] го наполнил неговото пишување со премногу идеи и ментални апстракции''“.
Сепак, обожавателите уште од времето на Џорџ Елиот ги поздравиле поетските квалитети на прозата на Мередит. За Макс Бирбом, ''тој „ги полнел сите свои страници со духовитост, филозофија, поезија и психолошка анализа''“. Сепак, дури и ентузијаст толку ревносен како Бирбом признал дека „''Неговата опскурност, како онаа на Карлајл и Браунинг, се должи помалку на екстремна суптилност, а повеќе на плеторичното изобилство на неговите идеи''“.
Во теза објавена за време на животот на Мередит, Лија Дуранд Џонс коментирала дека неговиот стил „''генерално се смета за посуптилен и пообјаснив, посложен од оној на кој било друг современ писател''“: тој „''обично го избегнува конвенционалното''“, постигнува „''независност на мислата и изразувањето''“ преку „''брилијантноста на неговите епиграми''“, наоѓа „''аналогии на најнеочекуваните места''“ и поседува „''моќ на компресија''“ што може да ги збуни читателите, не само преку „''постојано изоставување на заменки, па дури и именки и глаголи''“ што бара „''брзина на разбирање''“. Неодамна, Метју Сасман напишал дека стилот на Мередит ја отелотворува доблеста на „жарта“, која синтетизира два спротивставени импулси во умот на авторот: „првиот, идентификуван со метафора и епиграм, гравитира кон филозофскиот интензитет на поетската кондензација, додека вториот, идентификуван со заплетот и синтаксата, бара имагинативна слобода на дискурзивната проза“.
Како поет, Мередит добил и пофалби и критики за неговиот новитет во метричките и строфните форми, заедно со неговата неортодоксна синтакса и метафори. Но, неговата поезија е поразновидна отколку што многу проценки ја препознаваат; забележувајќи ја тенденцијата да се занемари песимистичката поезија што Мередит ја создал по ''„Современа љубов“'' и до 1880-тите, Артур Л. Симпсон објаснил дека „''Контрастот помеѓу деривативниот романтизам на раните песни и еволутивниот натурализам на оние објавени по 1880 година е впечатлив''“, а забележал и, за делото на Мередит во 1860-тите и 1870-тите, дека „''Тензиите и поларитетите на песните од овој период се споредливи со оние во поезијата на раниот Тенисон, на Арнолд и на Хопкинс од ужасните сонети''“.
3 Дела
3.1 Есеи
*''Есеј за комедијата'' (1877)