Ропството во Отоманското Царство

Ропството во Отоманското Царство — правен и значаен дел од економијата и традиционалното општество на Отоманското Царство. Главните извори на робови биле војните и политички организираните поробувачки експедиции во Јужна Европа, Источна Европа, Балканот и Кавказ. Пријавено е дека продажната цена на робовите се намалила по големите воени операции. Во Цариград (денешен Истанбул), административен и политички центар на Отоманското Царство, околу една петтина од населението во 16 и 17 век се состоело од робови. Статистиката од овие векови сугерира дека дополнителниот увоз на робови во Истанбул од Црното Море изнесувал околу 2,5 милиони од 1453 до 1700 година
Дури и по неколку мерки за забрана на ропството во доцниот 19 век, практиката продолжила во голема мера со намалено темпо до почетокот на 20 век. Дури во 1908 година, во Отоманското Царство сè уште се продавале робинки. Сексуалното ропство било централен дел од османлискиот робовладетелски систем низ историјата на институцијата.
Припадник на отоманската класа на робови, наречен ''кул'' на турски, можел да постигне висок статус. Евнусите чувари на харемот и јаничарите се некои од попознатите позиции што можел да ги постигне еден роб, но робинките всушност честопати биле надгледувани од нив. Сепак, жените играле и ги имале најважните улоги во Харемот.
Голем процент од функционерите во османлиската влада биле купени робови, издигнати на слобода и составен дел на успехот на Отоманското Царство од 14 век до 19 век. Многу робовски службеници поседувале многу робови, иако самиот султан поседувал убедливо најмногу. Подигнувајќи и специјално обучувајќи ги робовите како службеници во училиштата во палатата, како што е Ендерун, каде што ги учеле да му служат на султанот и другите образовни предмети, Османлиите создале администратори со сложено познавање на владата и фанатична лојалност.
1 Ран период
Во средината на 14 век, Мурат I изградил војска од робови, наречена ''Капикулу''. Новата сила се засновала на правото на султанот на една петтина од воениот плен, што тој го толкувал дека вклучува заробеници земени во битка. Заробениците биле обучени за лична служба на султанот. Системот девширме може да се смета за форма на ропство бидејќи султаните имале апсолутна моќ над нив. Меѓутоа, како „слуга“ или „ кул“ на султанот, тие имале висок статус во отоманското општество поради нивната обука и знаење. Тие можеле да станат највисоки офицери на државата и воената елита, а повеќето регрути биле привилегирани и платени. Иако им било наредено да ги прекинат сите врски со нивните семејства, неколкумина успеале да отстапат покровителство дома. На тој начин, христијанските родители би можеле да молат, па дури и да поткупат, службеници да им ги земат синовите. Босанските и албанските муслимани успешно барале нивно вклучување во системот.
Робовите се тргувале на посебни пазари наречени „Есир“ или „Јесир“ кои се наоѓале во повеќето градови, централно на Отоманското Царство. Се вели дека султанот Мехмед II го основал првиот османлиски пазар на робови во Цариград во 1460-тите, веројатно таму каде што се наоѓал поранешниот византиски пазар на робови. Според Никола де Николај, имало робови од сите возрасти и од двата пола, повеќето биле прикажани голи за да бидат темелно проверени - особено децата и младите жени - од можните купувачи.
2 Централна и источна Европа
Во ''девширмето'', кое означува „данок на крв“ или „собирање на деца“, младите христијански момчиња од Балканот и Анадолија биле одземени од нивните домови и семејства, преминувале во ислам и биле вклучени во најпознатиот огранок на ''Капикулу'', јаничарите, специјална војничка класа на османлиската војска која станала одлучувачка фракција во османлиските инвазии на Европа. Повеќето од воените команданти на османлиските сили, царските администратори и ''де факто'' владетелите на Отоманското Царство, како што е Мехмед-паша Соколовиќ, биле регрутирани на овој начин. До 1609 година, силите на султанот ''Капикулу'' се зголемиле на околу 100.000.
Хутериска хроника известува дека во 1605 година, за време на Долгата турска војна, околу 240 Хутери биле киднапирани од нивните домови во Горна Унгарија од страна на османлиската турска војска и нивните татарски сојузници и биле продадени во отоманско ропство. Многумина работеле во палатата или лично за султанот.
Врз основа на списокот на имоти кои припаѓаат на членовите на владејачката класа што се чувале во Едрене помеѓу 1545 и 1659 година, биле собрани следниве податоци: од 93 имоти, 41 имале робови. Вкупниот број на робови во имотите изнесувал 140; 54 женски и 86 машки. Од нив 134 носеле муслимански имиња, 5 не биле дефинирани, а 1 била христијанка. Некои од овие робови се чини дека биле вработени на фарми. Како заклучок, владејачката класа, поради широката употреба на робови и поради сопствениот висок куповен капацитет, несомнено била единствената голема група која го одржувала жив пазарот на робови во Отоманското Царство.
Селското ропство во голема мера било феномен ендемичен за регионот на Кавказ, кој бил пренесен во Анадолија и Румелија по миграцијата на Черкезите во 1864 година. Честопати се појавувале судири во имигрантската заедница, а отоманскиот естаблишмент интервенирал на страната на робовите во селективно време.
Кримското ханство одржувало масовна трговија со робови со Отоманското Царство и Блискиот Исток до почетокот на XVIII век. Во серијата напади на робови еуфемистички познати како „ берба на степата“, Кримските Татари ги поробувале источнословенските селани. Полско-литванската Државна Заедница и Русија претрпеле серија татарски инвазии, чија цел била да се ограбуваат и фаќаат робови, словенските јазици дури развиле термин за отоманско ропство (|jasyr, врз основа на турски и арапски зборови за фаќање - ''есир'' или ''асир''). Граничната област на југоисток била во состојба на полутрајна војна до 18 век. Се проценува дека до 75% од населението на Крим се состоело од робови или ослободени робови. Османлискиот писател и патник Евлија Челебија од 17 век проценил дека на Крим имало околу 400.000 робови, но само 187.000 слободни муслимани. Полскиот историчар Бохдан Барановски претпоставува дека во 17 век Полско-литванската Државна Заедница (денешна Полска, Украина и Белорусија) губел во просек по 20.000 годишно и дури еден милион во сите години заедно од 1500 до 1644 година <ref>Brian L. Davies (2014). ''''. pp. 15–26. Routledge.
2.1 Цени и даноци
Студијата за пазарот на робови на Отомански Крит дава детали за цените на робовите. Фактори како возраста, бојата на кожата, невиноста итн. значително влијаеле на цените. Најскапите робови биле оние на возраст од 10 до 35 години, со највисоки цени за европските девици на возраст од 13 до 25 години и момчињата тинејџери. Поевтините робови биле оние со попреченост и потсахарските Африканци. Цените на Крит се движеле помеѓу 65 и 150 „ ''еседи гуруш''“. Но, дури и најниските цени биле достапни само за лица со високи приходи. На пример, во 1717 година, 12-годишно момче со ментална попреченост било продадено за 27 ''гуруши'', сума со која можела да се купи истата година 462 килограми јагнешко месо, 933 килограми леб или 1.385 литри млеко. Во 1671 година, една робинка била продадена на Крит за 350 ''гуруши'', додека во исто време вредноста на голема двокатна куќа со градина во Ханија била 300 ''гуруши''. Имало различни даноци за увоз и продажба на робови. Еден од нив бил данокот „''пенџик'' “ или што буквално значи „една петтина“. Ова оданочување се засновало на стиховите од Куранот, според кои една петтина од воениот плен му припаѓа на Бога, на пророкот и неговото семејство, на сираците, на оние кои имаат потреба и на патниците. Османлиите веројатно почнале да собираат ''пенџик'' во времето на султанот Мурат I (1362–1389). ''Пенџик'' се собирал и во пари и во натура, а вториот вклучувал и робови. Во некои случаи на воени заробеници не се собирало данок. Со воените заробеници, робовите им биле давани на војниците и офицерите како мотив да учествуваат во војна.
Повторното фаќање на прибегнатите робови била работа за приватни лица наречена „''јаваџис''“. Кој ќе успеел да најде прибеган роб, ќе собирал такса за „добри вести“ од ''јаваците'', а тие го земале овој надоместок плус други трошоци од сопственикот на робовите. Робовите исто така можеле да бидат изнајмени, наследени, заложни, разменети или подарени.
3 Напади на варварски робови
Со векови, големите пловила на Медитеранот се потпирале на европските галиски робови што ги снабдувале отоманските и варварските трговци со робови. Стотици илјади Европејци биле заробени од пирати варвари и продадени како робови во Северна Африка и Отоманското Царствопомеѓу 16 и 19 век. Овие напади на робови биле спроведени главно од Арапи и Бербери, а не од Османлиски Турци. Меѓутоа, за време на екот на варварската трговија со робови во 16, 17, 18 век, варварските држави биле предмет на османлиска јурисдикција и, со исклучок на Мароко, биле управувани од отомански паши. Понатаму, многу робови заробени од варварските корсари биле продадени на исток во османлиските територии пред, за време и по периодот на отоманското владеење на Варварите.
4 Занџиски робови
Бидејќи имало ограничувања за ропството на муслиманите и на „Луѓето на книгата“ (Евреи и христијани) кои живееле под муслиманска власт, паганските области во Африка станале популарен извор на робови. Познати како Занџи (Банту ), овие робови потекнуваат главно од африканскиот регион на Големите езера, како и од Централна Африка. Занџите биле вработени во домаќинствата, на плантажите и во војската како робови-војници. Некои можеле да се искачат за да станат високи функционери, но генерално тие се сметале за инфериорни во однос на европските и кавкаските робови.
Еден начин за занџиските робови да служат на високи улоги вклучувал да станат еден од африканските евнуси на отоманската палата. Оваа позиција била користена како политичка алатка од султанот Мурад III како обид да се дестабилизира Големиот везир со воведување на друг извор на моќ во главниот град.
Откако бил купен од член на османлискиот двор, Али бил запознаен со првиот главен црн евнух, Мехмед-ага. Поради влијанието на Мехмед-ага, Мула Али можел да воспостави врски со истакнати колеџи и учители од тоа време, вклучувајќи го и Хоџа Садедин Ефенди (1536/37 – 1599), учителот на Мурад III. Преку мрежата што ја изградил со помош на неговото образование и црните евнуси, Мула Али рано обезбедил неколку позиции. Работел како учител во Истанбул, заменик судија и инспектор на кралските донации. Во 1620 година, Мула Али бил назначен за главен судија на главниот град, а во 1621 година станал ''кадијаскер'', или главен судија, на европските провинции и првиот црнец кој седнал на царскиот совет. Во тоа време, тој се искачил до таква моќ што францускиот амбасадор го опишал како личност која навистина управувала со царството.
Иако Мула Али честопати бил оспоруван поради неговата темна кожа и неговата поврзаност со африканските евнуси, тој бил во можност да се одбрани преку неговата моќна мрежа на поддршка и неговата сопствена интелектуална продукција. Како истакнат научник, тој напишал влијателна книга во која користел логика и Куранот за да ги разоткрие стереотипите и предрасудите кон луѓето со темна кожа и да ги делегитимира аргументите зошто Африканците треба да бидат робови. Денес, илјадници Афро Турци, потомци на робовите од Занџи во Отоманското Царство, продолжуваат да живеат во современа Турција. Афро-турчинот, Мустафа Олпак, ја основал првата официјално призната организација на афро-турците, Друштвото за култура и солидарност на Африка (''Afrikalılar Kültür ve Dayanışma Derneği'') во Ајвалик. Олпак тврди дека околу 2.000 Афро-Турци живеат во современа Турција.
5 Источноафрикански робови
Долината на Горен Нил и јужна Етиопија исто така биле значајни извори на робови во Отоманското Царство. Иако христијанските Етиопјани ги поразиле отоманските освојувачи, тие не се занимавале со ропството на јужните пагани и муслимани сè додека им биле плаќани даноци од отоманските трговци со робови. Паганите и муслиманите од јужните етиопски области како што се кафа и џима биле однесени на север во отомански Египет и исто така во пристаништата на Црвеното Море за извоз во Арабија и Персискиот Залив. Во 1838 година, се проценува дека годишно од 10.000 до 12.000 робови пристигнувале во Египет користејќи го овој пат. Значителен број од овие робови биле млади жени, а европските патници во регионот забележале дека виделе голем број етиопски робови во арапскиот свет во тоа време. Швајцарскиот патник Јохан Луис Буркхард проценил дека 5.000 етиопски робови поминувале само низ пристаништето Суакин секоја година, се упатувале кон Арабија и додал дека повеќето од нив биле млади жени кои на крајот биле проституирани од нивните сопственици. Подоцна (во 1880-тите) англискиот патник Чарлс М напишал дека во некои случаи, женските етиопски робови биле претпочитани од машките, при што бил забележан сооднос меѓу робови од два спрема еден.
6 Робови во царскиот харем
Многу малку всушност се знае за царскиот харем, а многу од она што се смета дека е познато е всушност претпоставка и имагинација. Постојат две главни причини за недостатокот на точни податоци на оваа тема. Првата била бариерата наметната од луѓето од османлиското општество - отоманскиот народ не знаел многу за махинациите на самиот царски харем, поради тоа што бил физички непробоен и затоа што бил наметнат молкот на упатените. Вториот бил дека сите извештаи од овој период биле од европски патници, кои и не биле запознаени со информациите, а исто така инхерентно прикажувале западна пристрасност и потенцијал за погрешно толкување со тоа што биле аутсајдери на отоманската култура. И покрај признатите предрасуди од многу од самите овие извори, скандалозните приказни за царскиот харем и сексуалните практики на султаните биле популарни, дури и ако не биле вистинити. Извештаите од XVII век потекнуваат од поновиот тренд на XVII век, како и од потрадиционалниот стил на раскажување историја; тие го претставиле изгледот на разоткривање на претходните податоци и разоткривање на нови вистини, притоа продолжувајќи со пропагирање на стари приказни, како и создавање нови. Меѓутоа, европските извештаи од заробениците кои служеле како страници во царската палата, како и извештаите, испраќањата и писмата на амбасадорите кои живеат во Истанбул, нивните секретари и другите членови на нивните апартмани се покажале како поверодостојни од другите европски извори. И понатаму, од оваа група на посигурни извори, списите на Венецијанците во 16 век ги надминале сите други по обем, сеопфатност, софистицираност и точност.
Наложниците на османлискиот султан се состоеле главно од купени робови. Наложниците на султанот главно биле од христијанско потекло (обично европско, черкеско или грузиско). Поголемиот дел од харемот вклучувале многу жени, како мајката на султанот, претпочитаните конкубини, кралските наложници, децата (принцовите/принцезата) и административниот персонал. Административниот персонал на палатата го сочинувале многу високи офицери, тие биле одговорни за обука на Џарије за домашните работи. Мајката на еден султан, иако технички робинка, ја добивала исклучително моќната титула ''Валиде султан'' што ја подигала до статус на владетел на Империјата (во периодот познат како Султанат на жените). Мајката на султанот одиграла значајна улога во одлучувањето за царскиот харем. Еден забележлив пример била Ќосем Султан, ќерка на грчки христијански свештеник, која доминирала со царството во раните децении на 17 век. Рокселана (исто така позната како ''Хурем Султан''), е уште еден значаен пример, која била омилената сопруга на Сулејман Величествениот. Многу историчари кои го проучуваат Отоманското Царство се потпираат на фактичките докази на набљудувачите на исламот од 16 и 17 век. Огромниот раст на институцијата Харем ги реконструирала кариерите и улогите на жените во структурата на моќта на династијата. Имало харемски жени кои биле мајки, законски сопруги, сопружници, калфаси и наложници на османлискиот султан. Само мал дел од овие харемски жени биле ослободени од ропство и се омажиле за своите сопружници. Тие биле: Хурем султан, Нурбану султан, Ќосем султан, Ѓулнуш султан, Безмијалем султан и Пересту султан.
Наложниците биле чувани од поробени евнуси, често од паганска Африка. На чело на евнусите бил кизлар ага („ага на девојките“). Додека некои толкувања на исламскиот закон забранувале омаловажување на маж, етиопските христијани немале такви омаловажувања; Така, тие поробувале членови на териториите на југ и ги продавале добиените евнуси на османлиската порта. Коптската православна црква интензивно учествувала во трговијата со робови на евнуси. Коптски свештеници им го сечеле пенисот и тестисите на момчињата на околу осум години преку кастрација.
Момчињата евнуси потоа биле продавани во Отоманското Царство. Поголемиот дел од отоманските евнуси претрпувле кастрација од рацете на Коптите во манастирот Абу Гербе на планината Гебел Етер. Момчињата-робови биле заробени од африканскиот регион на Големите езера и други области во Судан како Дарфур и Кордофан, а потоа продавани на клиенти во Египет.
Додека поголемиот дел од евнусите потекнувале од Африка, повеќето бели евнуси биле избрани од ''девширме'', христијански момчиња регрутирани од османлискиот Балкан и Грците од Анадолија. За разлика од црните евнуси, кои биле кастрирани во местото на потекло, тие биле кастрирани во палатата. Голем број евнуси од ''девширмеско'' потекло продолжувале да заземаат важни позиции во османлиската војска и владата, како што се големите везири Хадим Али-паша, Синан Боровиќ и Хадим Хасан-паша.
7 Отоманско сексуално ропство
Во Отоманското Царство, робинките во сопственост на мажи биле сексуално достапни на нивните сопственици, а нивните деца се сметале за легитимни како и секое дете родено од слободна жена, но робинките во сопственост на жени не можеле да бидат достапни на сопругот на нивниот сопственик со закон. Ова значело дека секое дете на робинка не може да биде продадено или дадено. Меѓутоа, поради екстремната сиромаштија, некои черкески робови и слободни луѓе од пониските класи на отоманското општество се почувствувале принудени да ги продадат своите деца во ропство; ова обезбедувало потенцијална придобивка и за децата, бидејќи ропството исто така имало можност за социјална мобилност. Ако робинката од харемот забременила, исто така, станало нелегално да биде продадена во ропство, а таа ја добивала својата слобода по смртта на нејзиниот сегашен сопственик. Ропството само по себе долго било поврзано со економските и експанзионистичките активности на Отоманското Царство. Постоело големо намалување во стекнувањето робови до крајот на XVIII век како резултат на намалувањето на експанзионистичките активности. Воените напори биле одличен извор за набавка на робови, па Отоманското Царство морало да најде други методи за добивање робови бидејќи тие биле главен извор на приход во рамките на царството. Кавкаската војна предизвикала голем прилив на черкески робови на османлискиот пазар и човек со скромно богатство можел да купи роб со неколку парчиња злато. Едно време, робовите Черкези станувале најзастапени во царскиот харем.
Черкезите, Сиријците и Нубијците биле трите основни раси на жени кои биле продавани како сексуални робинки (Џарије) во Отоманското Царство. Черкеските жени биле опишани со светла кожа и често биле робувани од Кримските Татари, а потоа биле продавани на Отоманското Царство за да живеат и да служат во Харемот. Тие биле најскапи, достигнувајќи и до 500 фунти, и биле најпопуларни кај Турците. Втори по популарност биле сириските девојчиња, кои главно доаѓале од крајбрежните региони во Анадолија. Нивната цена можела да достигне и до 30 фунти. Нубијцките биле најевтините и најмалку популарни, достигнувајќи цена од 20 фунти. Сексуалните улоги и симболиката во отоманското општество функционирале како нормално дејство на моќта. Палатата ги исклучувала поробените жени од останатото општество.
Во текот на 18 и 19 век, сексуалното ропство не само што било централно во отоманската практика, туку и критична компонента на империјалното управување и елитната социјална репродукција. Момчињата, исто така, можеле да станат сексуални робови, иако обично тие работеле на места како бањи (хамам) и кафулиња. Во текот на овој период, историчарите документирале мажи како се препуштаат на сексуално однесување со други мажи и истите биле фатени. Визуелните илустрации во овој период на изложување на содомит кој е стигматизиран од група луѓе со турски дувачки инструменти ја покажува неповрзаноста помеѓу сексуалноста и традицијата. Меѓутоа, оние што биле прифатени станаувале ''телаци'' (масери), ''ќучеци'' (танчери) или ''саќи'' (винари) сè додека биле млади. „Возљубените“ честопати биле сакани од поранешни сакани кои биле образовани и сметани за висока класа.
Некои робинки кои биле во сопственост на жени биле продавани како сексуални работнички на кратки временски периоди. Жените купувале и робови, но обично не за сексуални цели, и најверојатно барале робови кои биле лојални, здрави со добри домашни вештини. Меѓутоа, имало извештаи за Еврејки кои поседувале робови и се препуштале на забранети сексуални односи во Каиро. Убавината била исто така ценета особина кога се барало да се купи роб бидејќи тие често се гледале како предмети за да се покажат пред луѓето. Додека проституцијата била противзаконска, постоело многу малку евидентирани случаи на казнување што доаѓало до шеријатските судови за макроа, проститутки или за луѓето кои ги барале нивните услуги. Случаите што навистина ја казнувале проституцијата обично резултирале со протерување на проститутката или макрото од областа во која биле. Но, тоа не значело дека овие луѓе секогаш добивале лесни казни. Понекогаш воените функционери земале за право да спроведат екстра судска казна. Тоа вклучувало макроата да бидат врзувани на дрвја, уништување бордели и малтретирање на проститутките.
Отоманскиот царски харем бил сличен на институција за обука на наложници и служел како начин за приближување до отоманската елита. Жените од семејствата од пониска класа имале особено добри можности за социјална мобилност во царскиот харем бидејќи можеле да бидат обучени да бидат наложници за високи воени службеници. Наложниците имале шанса за уште поголема моќ во отоманското општество доколку станат миленици на султанот. Султанот чувал голем број девојки како наложници во Новата палата, која како резултат станала позната како „''палата на девојките''“ во 16 и 17 век. Овие конкубини главно се состоеле од млади христијански робинки. Документите тврдат дека султанот би чувал наложница во Новата палата во период од два месеци, а за тоа време со неа би правел што ќе посака. Тие ќе се сметаат за подобни за сексуалното внимание на султанот додека не забременат; ако наложницата забремени, султанот можел да ја земе за жена и да ја пресели во Стариот дворец каде што ќе се подготват за раѓањето на неговото дете; ако не забремени до крајот на двата месеца, таа ќе била омажена за еден од високите воени лица на султанот. Ако наложницата забременила и родила ќерка, таа сепак можела да биде разгледана за дополнително сексуално внимание од султанот. Системот на харемот бил важен дел и од отоманско-египетското општество; се обидувал да го имитира царскиот харем на многу начини, вклучително и тајноста на харемскиот дел од домаќинството, каде што жените се чувале скриени подалеку од мажите кои биле надвор од нивното семејство, чувањето на жените од страна на црните евнуси, а исто така имаат функција на обука за станување наложници.
7.1 Ерменски геноцид
Пред Ерменскиот геноцид, османлиската влада ја нагласила врската помеѓу плаќањето на џизија и заштитениот статус на ерменската заедница. Меѓутоа, апелот на ерменските водачи до надворешните сили пред 1915 година, да ги притиснат Османлиите да направат реформи за христијаните, потоа бил наведен како прекршување на нивниот договор со државата, отстранувајќи го тој заштитен статус, вклучувајќи ја и заштитата од поробување.
За време на Ерменскиот геноцид, многу Ерменки биле силувани и подложени на сексуално ропство, при што жените биле принудени на проституција или насилно мажени за неерменци, или продавани како сексуални робинки на воени службеници. Киднапираните ерменски девојки биле подредени врз основа на нивната возраст, убавина и брачен статус. „''Првиот избор''“ го добивале високите отомански функционери. Еден Германец пријавил продажба на девојчиња во Рас ал-Ајн и сведочел дека полицајците вршеле трговија со девојчиња. Неколку пазари за робови биле поставени во близина на владините згради, додека ерменските заробени сексуални робинки биле чувани во болницата Црвена полумесечина во Трабзон. Истражувањата покажале дека Турчинките честопати биле и соучесници во злосторствата извршени врз Ерменките помагајќи им да ги продаваат во сексуално ропство.
8 Укинување
Одговарајќи на влијанието и притисокот на европските земји во 19 век, Отоманското Царство почнало да презема чекори за да ја ограничи трговијата со робови, која била законски валидна според османлиското право од неговите почетоци. Една од важните кампањи против османлиското ропство и трговијата со робови била спроведена на Кавказ од страна на руските власти.
Биле објавени низа декрети кои првично го ограничувале ропството на белите лица, а потоа и на сите раси и религии. Во 1830 година, ''ферманот'' на султанот Махмуд II им дал слобода на белите робови. Во оваа категорија биле вклучени Черкезите, кои имале обичај да ги продаваат своите деца и поробените Грци кои се побуниле во 1821 година и некои други. Во обид да се потисне оваа практика, во октомври 1854 година бил издаден уште еден ''ферман'' со кој се укинала трговијата на Черкезите и Грузијците.
Подоцна, трговијата со робови била забранета во пракса со спроведување на специфични услови за ропство во ''шеријатот'', исламскиот закон, иако шеријатот во принцип го дозволувал ропството. На пример, според една одредба, лицето кое било заробено не можело да се чува како роб ако веќе било муслиманско пред нивното заробување. Освен тоа, тие не би можеле да бидат легитимно заробени без формална објава на војна, а само султанот можел да даде таква изјава. Бидејќи доцните османлиски султани сакале да го запрат ропството, тие не одобрувале напади со цел да ги заробуваат робовите, и со тоа го направиле делотворно нелегално да се набавуваат нови робови, иако оние кои веќе биле во ропство останале робови.
Отоманското Царство и 16 други земји го потпишале Актот за конференцијата во Брисел од 1890 година за сузбивање на трговијата со робови. Тајното ропство опстојувало до почетокот на 20 век. Циркулар на Министерството за внатрешни работи во октомври 1895 година ги предупредило локалните власти дека некои парабродови им ги одземале на морнарите од Зањ „''сертификатите за ослободување''“ и ги фрлиле во ропство. Друг циркулар од истата година открива дека некои новоослободени робови биле уапсени врз основа на неосновани обвинувања, затворени и принудени назад кај нивните господари.
Упатство на Министерството за внатрешни работи до Валита од Басора од 1897 година наредило на децата на ослободените робови да им се издаваат посебни сертификати за ослободување за да не бидат робови и одвоени од своите родители. Џорџ Јанг, вториот секретар на британската амбасада во Цариград, во својот ''Корпус на отоманското право'', објавен во 1905 година, напишал дека трговијата со робови се практикувала само како шверц. Трговијата продолжила до Првата светска војна. Хенри Моргентау, Постариот, кој служел како амбасадор на САД во Цариград од 1913 до 1916 година, во својата ''Приказна за Амбасадорот Моргентау'' објавил дека имало банди кои тргувале со бели робови во текот на тие години. Списите на Моргентау, исто така, ги потврдиле извештаите дека ерменските девојки биле продавани како робови за време на ерменскиот геноцид во 1915 година.
Младотурците усвоиле став против ропството на почетокот на 20 век. Личните робови на султанот Абдул Хамид II биле ослободени во 1909 година, но на членовите на неговата династија им било дозволено да ги чуваат своите робови. Мустафа Кемал Ататурк ставил крај на легалното ропство во Турската Република. Турција чекала до 1933 година за да ја ратификува конвенцијата на Лигата на народите од 1926 година за сузбивање на ропството. Сепак, нелегалната продажба на девојчиња наводно продолжила барем во раните 1930-ти. Законодавството кое експлицитно го забранува ропството конечно било усвоено во 1964 година.
9 Надворешна врска
*