procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Јохан Аман

Јохан Аман, Јоханес Аман ( — ) — швајцарско-руски ботаничар, член на Кралското друштво и професор по ботаника на Руската академија на науките во Санкт Петербург.
1 Познати дела
Тој е најпознат по неговото дело ''„Stirpium Rariorum in Imperio Rutheno Sponte Provenientium Icones et Descriptiones“ („Икони и описи на ретки раси со природно потекло од Рутенското Царство“)'' објавено во 1739 година со описи на околу 285 растенија од Источна Европа и Рутенија (денешна Украина). Плочите се непотпишани, иако гравурата на посветниот лист на делото е потпишана со „Филип Георг Матарнови“, швајцарско-италијански гравер, Филипо Џорџо Матарнови (1716–1742), кој работел во Академијата во Санкт Петербург.
2 Живот
Јохан Аман бил роден во Шафхаузен. Аман бил ученик на Херман Бурхаве во Лајден, каде што дипломирал како лекар во 1729 година. Дошол од Шафхаузен во Швајцарија во 1729 година за да му помогне на Ханс Слоун да ја организира својата колекција на природни науки. Слоун бил основач на Градината за физика во Челзи и иницијатор на Британскиот музеј. Аман потоа заминал во Санкт Петербург на покана на Јохан Георг Гмелин (1709–1755) и станал член на Руската академија на науките, редовно испраќајќи интересни растенија, како што е ''Gypsophila paniculata (Бело сапунче)'', назад до Слоун. Линеј одржувал жива преписка со Аман помеѓу 1736 и 1740 година.
Аман ја основал Ботаничката градина на Академијата на науките на островот Василевски во Санкт Петербург во 1735 година. Во 1739 година стапил во брак со Елизабета Шумахер, ќерка на Јохан Даниел Шумахер, дворскиот библиотекар во Санкт Петербург. Починал во Санкт Петербург.
3 Именување
''Ammannia'' од фамилијата ''Lythraceae'' не била именувана по Јохан Аман, туку по Пол Аман (1634–1691), ботаничар, физиолог и директор на ''Hortus Medicus'' на Универзитетот во Лајпциг и кој објавил работа за ''Materia medica'' во 1675 година.
Варна (општина)

Општина Варна (|Община Варна) — општина во Североисточна Бугарија, една од составните општини на Варненската област. Административен центар е градот Варна. Има 357.103 жители (2022).
1 Географија
Општината се наоѓа во источниот дел на Варненската област. Со својата површина од 237,5 km<sup>2</sup> го зазема 8-то место меѓу 12-те општини во областа. На исток излегува на брегот на Црно Море и го опфаќа Варненскиот Залив и делот околу Варненското Езеро.
Административниот центар на општината, градот Варна, претставува административен, економски и културен центар на Североисточна Бугарија. Градот располага со меѓународни одморалишта, пристаниште и аеродром.
2 Самоуправа
Општината се состои од 6 населени места, од кои 1 град и 5 села. Покрај тоа, самиот град Варна е поделен на 5 градски реони. Список на населените места, подредени по азбучен ред:
3 Поврзано
* Варна (област)
* Општини во Бугарија
Бјала (општина во Русенска област)

Општина Бјала (|Община Бяла) — општина во Северна Бугарија, една од составните општини на Русенската област. Административен центар е градот Бјала. Има 12.949 жители (2022).
1 Географија
Општината се наоѓа во јужниот дел на Русенската област. Со својата површина од 352,612 km<sup>2</sup> го зазема 4-то место меѓу 8-те општини во областа, што претставува 12,18% од нејзината територија.
Релјефот на општината е рамничарско-ридски, карактеристичен за Дунавската Рамнина. Главна водна артерија во општината е реката Јантра, која поминува во близина на административниот центар.
2 Самоуправа
Општината се состои од 11 населени места, од кои 1 град и 10 села. Список на населените места, подредени по азбучен ред:
3 Поврзано
* Русенска област
* Општини во Бугарија
Saxifraga androsacea

''Saxifraga androsacea —'' растителен вид од родот ''Saxifraga'' во семејството Каменоломки (Saxifragaceae).
1 Опис и распространетост
''Saxifraga androsacea'' е повеќегодишно растение кое достигнува висина од 1 до 4 (ретко до 13) сантиметри. Ова ниско и мало растение, кое расте поединечно или во мали групи, има многу кратки и збиени гранчиња во основата што формираат мало перниче. Цветното стебло на врвот носи 1-2 (понекогаш 3) цветови, со 1-2 листа или без нив, а површината е покриена со жлездести влакна. Базалните листови се во мали розети со мал број листови; тие се ланцетни, долги 5-10 (до 20) мм, широки 1,5-2 (до 3) мм, плочести, најшироки во средината, на врвот тапи или со три запчиња, во основата клиновидни, голи, а по рабовите имаат ретки жлездести влакна. Листовите на стеблото се тесно-ланцетни и рабовите им се со жлезди. Цветовите најчесто се единечни. Чашката е долга околу 3 мм, покриена со жлездести влакна; чашкините ливчиња се долги 2-2,5 мм, триаглесто-ланцетни и тапи на врвот. Венечните ливчиња се бели, обратно-јајцевидни, клиновидни во основата, долги 5-7 мм, односно 2-3 пати подолги од чашкините, на врвот тапи или плитко засечени. Прашниците стигнуваат до врвот на чашкините ливчиња.
Расте на варовнички камењари, на височини од 1.700 до 2.500 м. Видот е познат единствено од Шар Планина.
2 Екологија
Цветовите лачат нектар во изобилство и редовно ги посетуваат муви. Saxifraga androsacea е домаќин на габите ''Synchytrium saxifragae'' и ''Puccinia saxifragae''.
3 Галерија
4 Наводи
Чарлс Вилијам Ендрус

Чарлс Вилијам Ендрус ( — ) — британски палеонтолог чија кариера како палеонтолог за ‘рбетници, и како кустос и на терен, ја поминал во службите на Британскиот музеј, Оддел за геологија. Тој исто така бил член на Кралското друштво.
1 Биографија
Ендрјус е роден во Хемпстед, Мидлсекс.
Дипломирал на Лондонскиот универзитет и бил награден со место асистент во Британскиот музеј, по конкурсен испит, во 1892 година. Неговите први грижи биле поврзани со фосилните птици, и тој го опишал ''Aepyornis titan'', изумрената „птица слон“ од Мадагаскар (1894). Ги забележал врските меѓу широко одвоените блатни кокошки на Маврициус, островите Чатам и Нов Зеланд и заклучил дека тоа што не можат да летаат независн еволуирало на самото место.
Подароците на Алфред Николсон Лидс за Британскиот музеј на јура морски влекачи од Оксфорд Клеј во Питерборо го разбудиле неговиот интерес за плезиосаурусите и другите морски влекачи, што кулминирало со каталог на колекцијата Лидс во Британскиот музеј (2 тома 1910-13); неговиот интерес за оваа област не исчезнал потоа: неговиот последен, постхумно објавен труд се однесувал на отпечатоците од кожа и другите меки структури зачувани во лопатка од ихтиосаурус од Лестершир.
Во 1897 година бил избран да помине неколку месеци на Божиќниот Остров во Индискиот Океан, за да го испита пред активностите за рударство на фосфати да ја загрозат неговата природна историја. Резултатите биле објавени од Британскиот музеј во 1900 година.
По 1900 година, неговото здравје полека почнало да се влошува и бил испратен да ги помине зимските месеци во Египет; таму му се придружил на Биднел од Геолошкиот завод на Египет, инспектирајќи фосили од слатководни риби во Фајум, каде што Ендрус забележал фауна на цицачи што претходно не била откриена и ги објавил ''Moeritherium'' и еден ран слон, ''Palaeomastodon'', по што го објавил и неговиот ''Описен каталог''.
Во 1916 година бил награден со Лајел медал од Геолошкото друштво. Исто така, бил активен член на Зоолошкото друштво.
Кеј-поп: Ловци на демони

''Кеј-поп: Ловци на демони'' (|K-Pop Demon Hunters) — американски долгометражен сметачко-анимиран филм од 2025 г. во жанровите мјузикл и градска фантастика, во режија на Меги Канг и Крис Апелханс. Сценариото е напишано во соавторство со Дања Хименес и Хана Макмејчан. Проектот е создаден од студиото Sony Pictures Animation за преносната услуга Netflix, а главните ликови ги озвучуваат Арден Чо, Ан Хјо Соп, Меи Хонг, Ју Џи Јонг, Ким Јун Џин, Даниел Де Ким, Кен Џонг и Ли Пјонг Хон.
Според дејството, членките на женската кеј-поп група „Хантрикс“ водат двоен живот како пејачки и ловци на демони. Тие ѝ се спротивставуваат на машката група „Саџа бојс“, чии членови се всушност демони.
Канг се вдахнала од културата на нејзината родна Република Кореја, особено од митологијата, демонологијата и жанрот кеј-поп. Производството на филмот започнало во март 2021 г. При создавањето на визуелниот стил, аниматорите се вдахнале од концертно осветлување, модна фотографија, музички спотови, аниме и корејски серии. Звучниот запис содржи музика од Марсело Зарвос и оригинални песни од различни изведувачи.
1 Содржина
Дејството на филмот ги следи членките на светски познатата женска кеј-поп група „Хантрикс“, кои водат возбудлив двоен живот. Додека пред очите на јавноста тие се музички ѕвезди што настапуваат на распродадени концерти и ги освојуваат топ-листите, во тајност се обучени ловци на демони. Нивната мисија е да го заштитат светот од натприродни суштества што се закануваат да го нарушат мирот.
Главниот судир во приказната настанува кога групата се соочува со моќната машка група „Саџа бојс“. Зад нивната привлечна надворешност и популарност, членовите на оваа музичка група се всушност демони што ја користат својата положба во музичката индустрија за да ги остварат своите мрачни цели. „Хантрикс“ мора да ги искористат сите свои вештини, волшебно оружје и екипна работа за да ги победат демоните и да ја спасат својата култура и обожавателите од претстојното уништување.
2 Озвучување
Арден Чо, Руми
Ан Хјо Соп, Џину
Меи Хонг, Мира
Џи Јонг Ју, Зои
Лир, Толстој и будалата

„Лир, Толстој и будалата“ — есеј од Џорџ Орвел. Бил вдахновен е од критички есеј за Шекспир од Лав Толстој и првпат бил објавен во ''Полемика'' бр. 7 (март 1947 година).
Орвел ги анализира критиките на Толстој за делото на Шекспир воопшто и неговиот напад врз ''Кралот Лир'' посебно. Според подробното резиме на Орвел, Толстој го осудил Шекспир како лош драматург, воопшто не како вистински уметник, и изјавил дека славата на Шекспир се должи на пропагандата на германските професори кон крајот на осумнаесеттиот век. Толстој тврдел дека Шекспир сè уште бил предмет на восхит само поради еден вид масовна хипноза или „епидемиска сугестија“.
Откако накратко ги претставува обвиненијата и мерилата на Толстој за книжевна вредност, кои Шекспир не ги исполнува, Орвел пишува:
По подробна, ставка по ставка анализа со цел да се покаже дека голем број образложенија на Толстој се лажни, нечесни и злонамерни, Орвел ја идентификува главната расправа на Толстој со Шекспир како „расправа помеѓу религиозниот и хуманистичкиот став кон животот“. Воодушевувањето од животот што го одликува Шекспир, неговиот интерес за сè, поетската блескавост - токму квалитетите поради кои луѓето имаат склоност да му се восхитуваат на Шекспир - се токму квалитетите што го прават неподнослив за Толстој, кој проповедал строгост и чија „главна цел, во подоцнежните години, беше да го стесни опсегот на човековата свест. Нечии интереси, нечии точки на приврзаност кон физичкиот свет и секојдневната борба, мора да бидат што е можно помалку, а не што е можно повеќе“. Бидејќи ставот на Шекспир кон животот го загрозува ставот на Толстој, Толстој не е способен да ужива во Шекспир и започнува напад врз него за да се обиде да се осигури дека и другите не можат да уживаат во него.
Потоа Орвел продолжува да го испитува самиот Толстој и забележува дека посебната омраза што Толстој ја имал кон ''Кралот Лир'' би можела да се должи на чудната сличност на неговата приказна со приказната на Лир, како и на фактот дека тој доживеал разочарувања од иста природа откако се откажал од својот имот, својата аристократска титула и своите авторски права.
Како заклучок, Орвел споменува колку мала разлика направил громогласниот напад на Толстој врз Шекспир. Според Орвел, единственото мерило за вредноста на уметничкото дело е тоа што тоа продолжува да биде предмет на восхит, и оттука, пресудата за Шекспир мора да биде „невин“, бидејќи повеќе од сто години по памфлетот на Толстој, Шекспир останува восхитуван како и секогаш.
Бајкушев бор

Бајкушевов бор (|Байкушевата мура) ― четинарно дрво од видот ''Pinus heldreichii'' (босански бор) кое се наоѓа на планината Пирин Планини во пиринскиот дел на Македонија. Дрвото било именувано по неговиот откривач, шумскиот чувар Костадин Бајкушев, и се наоѓа во близина на камп-зоната „Бандерица“. Со проценета возраст од околу 1.300 години, Бајкушевскиот бор е едно од најстарите дрвја во Европа. Има висина од 24 м, е 2.22 м во пречник (7.8 м во обем).
1 Поврзано
* Гранитски даб
* Список на најстари дрвја
* Список на поединечни дрвја
2 Наводи
Долни Чифлик

Долни Чифлик (|Долни чифлик) — град во Североисточна Бугарија, административен центар на општината Долни Чифлик во Варненската Област. Има население од околу 7.016 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа во близина на реката Камчија, во подножјето на источниот дел на Стара Планина. Сместен е на 40 километри јужно од регионалниот центар Варна и на околу 15 километри од брегот на Црно Море.
2 Историја
Населбата во минатото била позната под името Долен Чифлик. Нејзиниот развој бил тесно поврзан со земјоделството и шумарството поради плодната почва во долината на реката Камчија. Во времето на социјализмот, градот бил преименуван во Георги Трајков во чест на бугарскиот политичар, но по 1989 година му е вратено изворното име.
Својот статус на град го добил во 1974 година, истовремено со зголемувањето на неговата улога како административен, стопански и културен центар на овој дел од областа. Денес Долни Чифлик е важен центар на лесна индустрија и дрвопреработка.
Орацио Антинори

Орацио Антинори (роден на година во - починал на година) — италијански истражувач и зоолог.
Антинори бил роден во Перуџа (тогаш во Папската Држава) и студирал природна историја во Перуџа и Рим. Потоа, соработувал со Шарл Лисјен Бонапарт и ја илустрирал ''Иконографија на италијанската фауна''. Од средината на 1840-тите, се заинтересирал за политика и работел како новинар. Во 1848 година, се борел против неаполитанците со чин како капетан, а подоцна бил принуден да оди во Егзил. Живеел во Атина и Смирна, интересирајќи се за птици во областа.
Во 1854 година, тој ја придружувал Кристина Тривулцио Белџохосо во Сирија, а потоа ја посетил и Мала Азија. Во 1859 година, заминал за Египет и патувал покрај Нил, во периодот 1860–1861 година, со Карло Пјаџа (1830-1882). Ја продал својата орнитолошка колекција на Природонаучниот музеј во Торино. По долг престој во Тунис, тој ја претставувал Италија на инаугурацијата на Суецкиот Канал.
Антинори учествувал во експедицијата на Одоардо Бекари во Етиопија и направил битни колекции на примероци од природната историја. По враќањето во Италија, тој станал секретар на Италијанското географско друштво. Во 1874 година, Антинори го проучувал Чот во близина на Тунис. Во 1876 година учествувал во експедиција со Густаво Кјарини и Антонио Чеки во покраината Шева во Етиопија, каде што се сретнале со Негус Менелик во Личе и добиле негова дозвола да основаат географска станица во Лет Марефија. Антинори починал во Шева.
Џовани Батиста Амичи

Џовани Батиста Амичи (роден на година во - починал на година во ) — италијански астроном, микроскопист и ботаничар.
1 Биографија
Амичи бил роден во градот Модена, во денешна Италија. Учел математика во својот роден град под менторство на Паоло Руфини. По завршувањето на студиите на Болоњскиот универзитњет, станал професор по математика во Модена, а во 1831 година бил назначен за генерален инспектор за студии во Војводството Модена. Неколку години подоцна бил избран за директор на опсерваторијата во Фиренца, каде што исто така предавал и во Музејот за природонаука.
Тој е најпознат по подобрувањата што ги направил во огледалата на рефлектирачките телескопи, а особено во конструкцијата на микроскопот. Амичи го измислил диплеидоскопот, а исто така и призмата за директно гледање.
Тој бил и вреден и вешт набљудувач и се занимавал не само со астрономски теми, како што се двоѕвезда, сателитите на Јупитер и мерењето на поларните и екваторските пречници на сонцето, туку и со биолошки студии за плодоносењето на растенијата, циркулацијата на сокот во растенијата, инфузориите итн. Тој бил првиот што ја набљудувал поленската цевка.
Амичи починал во Фиренца на 10 април 1863 година. Кратерот Амичи на Месечината е именуван во негова чест.
Борјана (Бугарија)

Борјана (|Боряна) — село во Североисточна Бугарија, во составот на општината Д’лгопол на Варненската Област. Има население од околу 224 жители (2022).
1 Географија
Селото е сместено во подножјето на источниот дел на Стара Планина, во долината на реката Луда Камчија. Се наоѓа во непосредна близина на вештачкото езеро Цонево, што го прави подрачјето погодно за риболов и рекреација. Оддалечено е 4 километри од општинскиот центар Д’лгопол.
Фридрих Алефелд

Фридрих Георг Кристоф Алефелд (роден на година - починал на година) — ботаничар, автор и лекар. Бил роден во Вајтерштат - Грефенхаузен, Големо Војводство Хесен; тој имал опишано голем број растителни видови во своите објавени дела, покажувајќи посебна заинтересиреност за мешунките и слезовите. Тој се обидел да даде систематски третман на германските култури во едно дело, покрај пишувањето трактати за билни бањи и култивирани растенија со потенцијална корисност. Голем број од неговите есеи се појавиле во ботаничката литература од тоа време.
Неговите дела вклучуваат:
* Статии во ''Австриското ботаничко списание''.
*''Земјоделска флора: или Корисните култивирани градинарски и полски растенија од Централна Европа во сите нивни диви и култивирани сорти за земјоделци, градинари, градинарски ентузијасти и ботаничари, особено за земјоделски цели.''. Берлин, Виганд и Хемпел, 1866.
*''Приказ на фитобалнеологија или теорија на хербални бањи.'' Нојвид, Хојзер, 1863.
*''Пчелната флора во Германија и Швајцарија.'' Нојвид, Хојзер 1863; Дело што ги опишува растенијата во регионот што се опрашуваат од медоносни пчели.
МИРИ ги дава имињата на над 300 растенија, додека Алефелд е автор на прифатените описи. Многу од нив остануваат актуелни.
Починал во Обер-Рамштат.
Акпови Акоегнину

Акпови Акоегнину (роден во година - починал на година) — бенински ботаничар и академик.
Во 2004 година, со Станислав Лисовски, Акоегнину идентификувал нов вид, ''Thunbergia atacorensis'', растение од семејството Acanthaceae, со потекло од регионот Натитингу во Бенин. Истата година, тој идентификувал друг вид растение, ''Ipomoea beninensis'' од семејството Convolvulaceae заедно со Лосковски и Брајс Синсин.
Тој раководел со одделот за ботаника на Универзитетот во Абомеј-Калави.
Акоегнину починал на 7 март 2025 година.
1 Дела
* „Структура, еколошки спектри и доминација на видови во крајбрежните шуми од Бенин (Западна Африка)“ (2012) * „Идентификација на микробите и владеењето на водата од еchantillons de miel produits et tradelisés au Benin“ (2012)
2 Почести
* Витез на Националниот ред на Бенин (2012).
Зигфрид Вилхелм Арнел

Зигфрид Вилхелм Арнел (роден во 1895 година во Јевле &#x2013; починал во 1970 година) — хепатолог и шведски лекар. Тој бил син на бриологот Хампус Вилхелм Арнел (1848–1932 година).
Откако го завршил образованието во Упсала и Стокхолм, работел во болницата во Јевле, каде што бил директор на рендгенолошкиот оддел од 1927 година до пензионирањето во 1960 година. По пензионирањето живеел во Брома, а во 1963 година се преселил во Упсала. Во подоцнежните години од животот, страдал од Паркинсонова болест и имал проблеми со видот.
Во 1951 година бил прогласен за почесен член на Британското бриолошко друштво. Како ботанички колекционер, неговите патувања вклучувале патувања во Шпицберген (1956), Канарските Острови (1958-1959), северна Шведска (1960) и Египет (1961). Тој бил автор на 79 научни трудови.
1 Делата на англиски јазик
* Илустрирана мовова флора на Fennoscandia, I: Hepataceae, 1956.
* Хепатици собрани од О. Хедберг и др. на Источноафриканските планини, 1956 година.
* Хепатални од Тристан да Куња, 1958 година.
* Принос кон познавањето на бриофитната флора на Западен Шпицберген, а особено на Конгсфјорден (Кингс Беј, 79° СГШ). (со Оле Мертенссон), 1959.
* Хепатика на Јужна Африка. (Национална владина публикација), 1963 година.
Габор Андреански (ботаничар)

Барон Габор Андреански де Липтозентандрас (роден на година - починал на година) — унгарски истражувач, ботаничар и палеоботаничар. Тој бил син на политичарот и пратеник Габор Андреански (1848-1908).
1 Кариера
Во 1929 година бил назначен за професор по ботаника, а во 1942 година за редовен професор. Истата година, бил именуван за главен ботаничар во Унгарскиот национален музеј (денешен Унгарски национален природен историски музеј). Таа позиција ја имал до 1945 година, кога станал раководител на Одделот за ботаника на Универзитетот во Будимпешта, до 1952 година. Потоа, од политички причини (и веројатно поради неговото благородничко потекло) бил забранет.
Тој направил неколку експедиции на Балканскиот Полуостров, Корзика, Мароко, Тунис, Мавританија. Бил пионер во палеоботаниката на кенозоичната, особено миоценската, флора.
2 Дела
*''Plantae ia Africa Boreali lectae II–III.'' Печ: Дунантул. 1937–1941 година.
*''Az éghajlat megváltozásának hatása a növényzetre.'' Будимпешта: Стефанеум. 1939 година.
*''Adatok Tunisz és Kelet-Algéria növényföldrajzához.'' Будимпешта: Бетлен Габор. 1939 година.
*''Száras növények.'' Будимпешта: Егиетеми ни. 1941 година.
*''Нов елитен.'' Будимпешта: Егиетеми ни. 1941 година.
*''A Földközi-tengervidék növényzetének biológiai spektrumáról.'' Будимпешта: Szent István Akadémia. 1941 година.
*''Ősnövénytan.'' Будимпешта: Академија. 1954 година.
*''Die Flora der sarmatischen Stufe in Ungarn: Die paläoökologischen und zönologischen Beziehungen ihrer Entwicklungsgeschichte.'' Будимпешта: Академија. 1959 година.
*''Прилози à la connaissance de la flore de l'oligocène inférieur de la Hongrie et un essai sur la reconstitution de la vegétation contemporaine.'' Будимпешта: Академија. 1959 година.
*''За горниот олигоцен во Унгарија: Анализа на локалитетот кај туларницата за ветер.'' Егер. Будимпешта: Академија. 1966.
Адрианс Ш. Фостер

Адрианс Шервуд Фостер (6 август 1901, Покипси, Њујорк – 1 мај 1973) — американски ботаничар познат по своите студии за анатомија на растенијата. Првиот растителен анатом на Калифорниски универзитет во Беркли, тој бил двократен добитник на Гугенхајмовото членство и бил претседател на Американското ботаничко друштво и Меѓународното друштво на морфолози на растенија. Неговите учебници ''Практична анатомија на растенијата'' и ''Компаративна морфологија на васкуларни растенија'' биле широко прифатени и влијателни.
1 Образование и кариера
Фостер стекнал диплома на Корнелскиот универзитет во 1923 година, по што магистрирал (1925) и докторирал (1926) на Харвард под менторство на Ирвинг В. Бејли. Откако го стекнал докторатот, поминал две години во Англија работејќи на Лидскиот универзитет, а од 1928 до 1934 година бил професор по ботаника на Оклахомскиот универзитет. Тој се приклучил на факултетот на Калифорнискиот универзитет во Беркли во 1934 година, пензионирајќи се како почесен професор во 1968 година. Фостер починал на 1 мај 1973 година од компликации од остеомиелитис на 'рбетот.
Матијас Шлајден

Матијас Јакоб Шлајден (Matthias Jakob Schleiden; Хамбург, 5 април 1804 – Франкфурт на Мајна, 23 јуни 1881) — германски ботаничар и соосновач на клеточната теорија, заедно со Теодор Шван и Рудолф Вирхов. Тој објавил неколку поеми и ненаучни дела под псевдонимот Ернст.
Клод Обрие

Клод Обрие ( или 1665 – починал на година) — француски илустратор и ботанички уметник.
1 Биографија
Обрие бил роден во Шалон ан Шампањ или во Мончец.
Тој бил ботанички илустратор во Кралскиот двор во Париз. Таму, Жозеф Питон де Турнефор (1656–1708) ја забележал неговата работа и го ангажирал да биде илустратор на неговото дело ''Елементи на ботаниката'' од 1694 година. Од 1700 до 1702 година, тој ги придружувал Турнефор и Андреас фон Гунделсхајмер на експедиција на Блискиот Исток. Таму направил цртежи од историски места и флората на регионот. По враќањето во Париз, Обрие ја продолжил својата работа со ботаничарите во Кралскиот двор, придонесувајќи за ''Велен на кралот''.
Во 1707 година, Обрие го наследил Жан Жубер (1643–1707) како Кралски ботанички сликар. Се пензионирал во 1735 година, а го наследила Франсоаз Басепорт (1701–1780), негова ученичка и поранешна соработничка. Починал во Париз.
Ботаничарот Мишел Адансон го именувал родот ''Aubrieta'' во негова чест.
2 Избрани дела
Обрие илустрирал две книги кои биле пресвртници во историјата на ботаниката:
* Жозеф Питон де Турнефор, ''Institutiones rei herbariae''* Себастиен Вајан, . Leyde and Amsterdam. Jean & Herman Verbeek and Balthazar Lakeman : 1727.
Исто така, имаме и голем број збирки од неговите цртежи:
*''Recueil de plantes, fleurs, овошје, oiseaux, insectes et coquillages итн'' .
*''Papillons plantes et fleurs'' (Пеперутки растенија и цвеќиња)
*''Plantes peintes à la gouache'' (Растенија насликани во гуаче )
*''Recueil d'oiseaux'' (Збирка на птици)
*''Збирка на акварели'', *''Plantes peintes en минијатурни''.
3 Библиографија
** Jean-Louis De Sloover et Anne-Marie Bogaert-Damin (1999). ''Les Muscinées du XVIe au XIXe siècle dans les collections de la Bibliothèque universitaire Moretus Plantin'', Namur, Presses universitaires de Namur,
* Aline Hamonou-Mahieu, ''Claude Aubriet, artiste naturaliste des Lumières'', CTHS Sciences
Џорџ Ш. Ејвери Помладиот

Џорџ Шерман Ејвери Помладиот (3 август 1903, Бентон Харбор, Мичиген – 6 август 1994, Њу Лондон, Конектикат) — американски ботаничар, експерт за физиологија на растенијата и истакнат хортикултурист.
1 Биографија
Ејвери ги завршил додипломските студии на Туланскиот универзитет, а магистрирал на Дартмутскиот колеџ. Докторирал по растителна физиологија на Висконсинскиот универзитет.
Во 1931 година, Ејвери бил назначен за професор по ботаника на Конектикатскиот колеџ. Тој бил и директор на арборетумот на Конектикатскиот колеџ. Ејвери го напуштил Конектикат за да ја води Бруклинската ботаничка градина (ББГ) во 1944 година. Под негово водство, ББГ претрпела неколку проекти за проширување бидејќи стекнале повеќе земјиште. Во 1945 година, Ејвери го основал списанието ''„Растенија и градини“''.
Додека бил во ББГ, Ејвери се заинтересирал за бонсаива хортикултура. Во 1948 година, го ангажирал Френк Окамура да му помогне со грижа на неколку бонсаи сместени во градината, кои биле подарени од Ернест Ф. Коу во 1925 година. Ејвери почнал да работи на прирачник за грижа за бонсаи со помош на хортикултуристот Каничиро Јаширода, насловен како ''„Прирачник за џуџести дрвја во саксии - бонсаите на Јапонија“'' . Првпат бил објавен во 1953 година.
Ејвери бил претседател на Американското ботаничко друштво во 1957 година. Тој ја напуштил Бруклинската ботаничка градина во 1969 година.
2 Награди
* Професионална награда на Американското хортикултурно друштво (1970)
* Медал и награда „Артур Хојт Скот“ на Арборетумот Скот (1974)
Вернон Чидл

Вернон Ирвин Чидл (6 февруари 1910 — 23 јули 1995) — американски ботаничар кој работел како втор канцелар на Калифорнискиот универзитет во Санта Барбара од 1962 до 1977 година.
Роден бил во Салем, Јужна Дакота. Дипломирал ботанича на Мајамскиот универзитет во Охајо во 1932 година. Mагистрирал и докторирал по ботаника на Универзитетот Харвард. Неговата докторска дисертација по ботаника била насловена ''Истражувања во анатомијата на лилјаните и кокичињата'' (1936). Во 1961 година бил прогласен претседател на Американското ботаничко друштво.
Тој бил активен мајстор атлетичар во и го држел светскиот рекорд повеќе од една деценија во фрлање ѓуле во категоријата од 75 до 80 години, а го постигнал на неговиот домашен терен на Калифорнискиот универзитетот во Санта Барбара.
Чидл станал втор канцелар на Калифорнискиот универзитет во Санта Барбара во време кога локалните лидери во Санта Барбара, Калифорнија, неколку децении се бореле тврдоглаво за да основаат истражувачки универзитет. Чидл им овозможил трансформација на универзитетот од мал хуманитарнонаучен колеџ во истражувачки универзитет.
Сепак, Чидл бил сериозно трауматизиран од превирањата во ерата против Виетнамската војна кон крајот на 1960-тите, кога гувернерот Роналд Реган прогласил воена состојба и распоредил тешко вооружени трупи на Калифорниската Национална гарда во кампусот на Калифорнискиот универзитет во Санта Барбара. Како резултат на тоа, Чидл станал толку пасивен до крајот на неговиот канцеларски мандат што од 1972 до 1977 година, вистинската моќ на кампусот била во рацете на вицеканцеларот Алек Александар.
Борјана Калејн

Борјана Николаева Калејн (|Боряна Николаева Калейн; родена на 23 август 2000 година во Софија) — поранешна бугарска натпреварувачка во ритмичка гимнастика. На Олимписките игри во Париз во 2024 година го освоила сребрениот медал, а претходно во 2023 година стана светска шампионка во екипна конкуренција.
1 Животопис
Калејн започнала да се занимава со ритмичка гимнастика на шестгодишна возраст, на иницијатива на нејзината мајка. Во 2008 година за првпат учествувала на меѓународни јуниорски натпревари. Во 2013 година, на својот прв јуниорски Светски куп, ја скршила левата нога, но веќе во јуни 2014 година повторно се вратила на меѓународните натпревари на Европското јуниорско првенство, каде со тимот составен од Ерика Зафирова и Катерина Маринова го освоила четвртото место. Во поединечна конкуренција, таа го освоила бронзениот медал во вежба со топка.
Во 2016 година, Калејн дебитирала во сениорска конкуренција на турнир во Лисабон, но набрзо потоа го скршила левиот зглоб, поради што го пропуштила Европското првенство. Во 2017година се вратила на турнир во Москва и на националното првенство на Бугарија, каде била трета во повеќебој. Својата прва титула ја освоила во 2020 година на Гран-при во Брно во вежба со чуњеви. Во 2021 година учествувала на Олимписките игри во Токио и го освоила петтото место во повеќебој. На Европските првенства освоила неколку титули: станала европска шампионка со тимот, со топка и со лента. Тимот ја одбранил титулата во 2023 и 2024 година, а таа дополнително победила во поединечен повеќебој во 2023 година и со обрач во 2024 година. На Светските првенства, својата единствена титула ја освоила во 2023 година во Валенсија со тимот. Светското првенство во 2022 година го пропуштила поради вирусна болест.
Во 2024 година, Калејн учествувала на Олимписките игри во Париз. Таму го освоила сребрениот медал во повеќебој, зад олимписката шампионка Дарја Варфоломеев. Со тоа, за првпат по Адријана Дунавска во Сеул во 1988 година, бугарска спортистка повторно освоила поединечен медал во ритмичка гимнастика.
Во декември 2024 година, Калејн го објавила крајот на својата активна кариера. Таа планира во иднина да се посвети на тренерската работа.
2 Награди
* 2021: Ритмичка гимнастичарка на годината
Освалд Типо

Освалд Типо (27 ноември 1911 — 10 јуни 1999) — американски ботаничар и едукатор. Типо станал првиот канцелар на Масачусетскиот универзитет во Амхерст во 1970 година.
1 Кариера
Роден во Мило, Типо се преселил во Бостон една година подоцна и дипломирал на средното училиште „Џамајка Плејн“ во 1928 година. Дипломирал ботаника на Масачусетскиот универзитет во Амхерст (1932), магистрирал (1933) и докторирал филозофија на Универзитетот Харвард (1937). Исто така, бил награден со титулата почесен доктор на науки од Масачусетскиот универзитет во Амхерст (1954). Типо бил член на почесните друштва „Фи Бета Капа“ и „Сигма Си“ .
По дипломирањето на Харвард, Типо се приклучил на факултетот на Илиноишкиот универзитет. Од 1943 до 1945 година, работел како биолог во бродоградилиштето на морнарицата во Филаделфија. Во 1949 година, Типо го објавил широко користениот учебник ''„Колеџ ботаника“'' со Хари Џ. Фулер. Од 1951 до 1953 година, тој бил уредник на ''Американскиот журнал за ботаника''. Во 1955 година, се преселил на Јеилскиот универзитет како професор по ботаника во Итон, директор на ботаничката градина Марш и член на колеџот Беркли. Пет години подоцна, бил именуван за прв канцелар на Колорадскиот универзитет, а во 1963 година бил именуван за извршен декан за уметност и науки на Њујоршкиот универзитет.
Од 1964 до 1970 година, Типо бил проректор на Масачусетски универзитет во Амхерст , а потоа станал прв ректор на институцијата до 1971 година. Тој бил заслужен за започнувањето на изградбата на нивната библиотека Ду Боис, а дворот на библиотеката бил именуван во негова чест на 8 октомври 1999 година. Типо бил именуван за професор по ботаника на Комонвелтот од 1971 година до неговото пензионирање во 1982 година. Од 1980 до 1985 година, тој бил уредник на списанието ''„Економска ботаника“'' .
Типо бил претседател на Американското ботаничкото друштво во 1955 година, член на Американската академија на уметностите и науките, член на Американското здружение за унапредување на науката и член на Американскиот институт за биолошки науки .
2 Награди
* 1980 - Награда за заслуги на Американското ботаничко друштво
* 1999 - Награда ,,Зигфрид Фелер,,за извонредна волонтерска служба
Фриц Вармолт Вент

Фриц Вармолт Вент ( — ) — холандски биолог кој со експеримент во 1928 година го покажал постоењето на оксини во растенијата.
Таткото на Вент бил истакнат холандски ботаничар Фридрих Август Фердинанд Кристијан Вент. По дипломирањето на Утрехтскиот универзитет, Холандија во 1927 година со дисертација за ефектите на растителниот хормон оксин, Вент работел како патолог на растенијата во истражувачките лаборатории на Кралската ботаничка градина во Бујтенцорг, Холандска Источна Индија (сега Богор, Индонезија) од 1927 до 1933 година. Потоа се вработил во Калифорнискиот институт за технологија во Пасадена, Калифорнија, прво истражувајќи ги растителните хормони. Неговиот интерес постепено се префрлил на влијанијата на животната средина врз растот на растенијата.
Фриц е познат по моделот Холодни-Вент, именуван по Вент и советскиот научник Николај Холодни.
Тие го предложиле моделот во 1937 година, откако независно дошле до истите заклучоци. Ова е ран модел што ги опишува фототропските и гравитропските својства на новите изданоци на монокотиледоните. Тоа предлага дека оксинот, хормон за раст на растенијата, се синтетизира во врвот на колеоптилот, кој ја чувствува светлината или гравитацијата и ќе го испрати оксинот надолу по соодветната страна на изданокот.
Финансиран од донатори, Вент изградил серија стакленици во Калтех во кои можел да ги менува условите на светлина, влажноста, температурата, квалитетот на воздухот и други варијабли. Во 1949 година, ова го навело да изгради голем нов комплекс од климатски контролирани простории наречени фитотрони. Тука тој направил фундаментално истражување за ефектите од загадувањето на воздухот врз растот на растенијата.
Во 1958 година, Вент бил назначен за директор на Мисуриската ботаничка градина и професор по ботаника на Сентлуисовиот универзитетот во Вашингтон, во време кога станал светски признат авторитет за раст на растенијата. По отворањето на ''Климатрон'', првата геодезиска куполна стаклена градина во светот, визијата на Вент за обновена Мисурска ботаничка градина на крајот дошла во конфликт со онаа на нејзиниот одбор на доверители, и тој поднел оставка од функцијата директор во 1963 година. По две години како професор по ботаника на Вашингтонскиот универзитет, во 1965 година станал директор на Институтот за истражување на пустината на Универзитетот во Невада, Рино, каде што продолжил со истражувањето на пустинските растенија до крајот на својата кариера, а повремено држел и предавања на одделот за биологија.
Хариет Крајтон

Хариет Болдвин Крајтон (27 јуни 1909 - 9 јануари 2004) — американска ботаничарка, генетичарка и едукаторка. Таа работела со Барбара МекКлинток на цитогенетика во 1930-тите и била избрана за претседателка на Американското ботаничко друштво во 1956 година.
1 Ран живот и образование
Крајтон била родена во Делаван, Илиноис, ќерка на Сајрус Мареј Крајтон и Берта Болдвин Крајтон. Нејзиниот татко бил роден во Канада. Дипломирала на Велслиевиот колеџ во 1929 година, каде што ја пронашла ботаничарката Маргарет Клеј Фергусон како охрабрувачки ментор на факултетот.
Таа го завршила својот докторат на Корнелскиот универзитет во 1933 година. Додека била на Корнел, работела во областа на цитогенетиката на пченката со Барбара МекКлинток. Двете објавиле влијателен труд во 1931 година, во кој за прв пат го опишале хромозомското вкрстување, Овој труд, дел од нејзиното докторско истражување, обезбедил клучни докази дека хромозомите носат и разменуваат генетски информации и оттука дека гените за физички особини се носат на хромозомите.
2 Кариера
По завршувањето на докторските студии, Крајтон предавала на Корнелскиот универзитет и на Конектикатскиот колеџ, а потоа се вратила на Велслиевиот колеџ каде што предавала до нејзиното пензионирање во 1974 година. За време на Втората светска војна, таа паузирала од предавањето за да служи во американската морнарица.
Крајтон во 1940 година била избрана за член на Американското здружение за унапредување на науката. Во 1956 година била избрана за претседателка на Американското ботаничко друштво. Таа држела две предавања на Фулбрајтовата програма, што ја однело на Западноавстралискиот универзитетот во 1952 година и во Куско, Перу, во 1959 година.
Кенет В. Тиман

Кенет Вивијан Тиман (— ) — англиско-американски физиолог на растенијата и микробиолог познат по неговите студии за хормони на растенијата, кои имале големо влијание во земјоделство и градинското дело. Тој ја изолирал и ја утврдил структурата на ауксин, првиот познат растенишки хормон. Му се припишува дека идентификувал индол-3-ацетична киселина како воксин.
Тиман бил роден во Ашфорд, Англија. Студирал хемија и биохемија на Империјалниот колеџ, Лондонскиот универзитет, тој исто така добил и диплома од Грацкиот универзитет. По неколку години предавање на Лондонскиот универзитет, Тиман се преселил во Калифорнискиот институт за технологија во 1930 година. 5 години подоцна, се вработил во одделот за биологија на Харвард. Во 1937 година напишал влијателна книга за растителните хормони, ''Фитохормони'' (коавтор со Ф.В. Вент). Во 1938 година бил избран во Американската академија на уметностите и науките. Тиман станал директор на Харвардските биолошки лаборатории во 1946 година, позиција што ја имал до 1950 година. Во 1948 година бил избран во Националната академија на науките на Соединетите Американски Држави. Во 1955 година ја напишал ''Животот на бактериите'', влијателна книга за микробиологијата. Тој бил избран во Американското филозофско друштво во 1959 година. Од 1962 година до напуштањето на Харвард во 1965 година, Тиман бил професор по биологија на Хигинс.
Тиман се преселил на Калифорнискиот универзитет во Санта Круз во 1965 година за да стане првиот проректор на Краунскиот колеџ. На УКСК, тој бил во голема мера одговорен за изградбата на научните оддели на новиот универзитет. Тој, исто така, одиграл централна улога во негувањето на Арборетумот на УКСК и неговата ботаничка колекција. По пензионирањето како проректор во 1972 година, Тиман останал на УКСК до 1989 година, кога се преселил во Хаверфорд, Пенсилванија. Во 1977 година, ја напишал книгата ''Дејство на хормоните во целиот живот на растенијата''. Ја добил Балцанова награда во 1982 година како признание за неговиот придонес во ботаниката.
Алберт Френсис Блејксли

Алберт Френсис Блејксли (, Џенесео, Њујорк — , Нортхемптон, Масачусетс) — американски ботаничар. Најпознат бил по своите истражувања за отровното растение татула и сексуалноста на габите. Тој бил брат на научникот од Џорџ Хабард Блејксли.
1 Ран живот и образование
Алберт Френсис Блејксли бил роден на 9 ноември 1874 година, во Џенесео, Њујорк, како син на методистички свештеник.
Блејксли студирал на Веслијанскиот универзитет, и дипломирал во 1896 година.
Магистрирал на Харвард во 1900 година и докторирал во 1904 година. Студирал и на Универзитетот Хале-Витенберг во Германија од 1904 до 1906 година.
2 Кариера
По дипломирањето на Веслијан, Блејксли предавал на семинаријата Монтпилиер во Вермонт, како и на Академијата Ист Гринич.
Неговото прво професорско место било на Конектикатскиот земјоделски колеџ, сега познат како Конектикатски универзитет. Тој бил вработен во Карнегиевата научна институција во 1915 година, на крајот станувајќи нејзин директор.
Во 1941 година, Блејксли се пензионирал од Карнегиевата институција и се вратил во академијата, прифаќајќи професорско место на Смитскиот колеџ. Потоа тој продолжил да раководи со Станицата за експериментирање со генетика на Смитскиот колеџ.
2.1 Истражување на татура
Во Смит, тој го спровел своето истражување за татулата. Блејксли го користел растението татула како модел организам за неговите генетски истражувања. Неговите експерименти вклучувале употреба на колхицин за да се постигне зголемување на бројот на хромозоми, што отворило ново поле на истражување, создавајќи вештачки полиплоиди и анеуплоиди и проучувајќи ги фенотипските ефекти на полиплоидијата и на поединечните хромозоми.
3 Наводи
Џ. Ледјард Стебинс

Џорџ Ледјард Стебинс Помладиот (роден на во Лоренс, Њујорк — починат на во Дејвис, Калифорнија) — американски ботаничар и генетичар, познат како еден од водечките еволутивни биолози на 20 век. Стебинс докторирал ботаника на Харвард во 1931 година. Потоа студирал на Калифорнискиот универзитет, Беркли, каде што неговата работа со Е. Б. Бабкок за генетската еволуција на растителните видови и неговата поврзаност со група еволутивни биолози познати како Биосистематисти од областа на Заливот, го навеле да развие сеопфатна синтеза на еволуцијата на растенијата, вклучувајќи ја и генетиката.
Неговото најважно дело било ''Варијација и еволуција кај растенијата'', кое ги комбинирало генетиката и Дарвиновата теорија за природна селекција за да го опише видообразувањето на растенијата. Се смета за една од главните публикации што го формирало јадрото на синтетичка теорија на еволуција и сè уште обезбедува концептуална рамка за истражување во еволутивната биологија на растенијата; според Ернст Мајр, „Малку подоцнежни дела што се занимаваат со еволутивната систематика на растенијата не биле многу длабоко погодени од работата на Стебинс.“ Тој, исто така, истражувал и пишувал нашироко за улогата на хибридизацијата и полиплоидијата во видообразувањето и еволуцијата на растенијата; неговата работа во оваа област имала трајно влијание врз истражувањата во оваа област.
Од 1960 година, Стебинс одиграл клучна улога во основањето на Одделот за генетика на Калифорнискиот универзитет во Дејвис, и бил активен во бројни организации вклучени во промоцијата на еволуцијата и на науката. Бил избран во Националната академија на науките и Американското филозофско друштво, бил награден со Национален медал за наука и бил вклучен во развојот на научни програми базирани на еволуцијата за средните училишта во Калифорнија, како и во зачувувањето на ретките растенија во таа држава.
Вилијам Гилсон Фарлоу

Вилијам Гилсон Фарлоу (17 декември 1844 — 3 Јуни 1919) — американски ботаничар, миколог и професор на Харвардскиот универзитет повеќе од 40 години. Фарлоу спровел револуционерно истражување за фитопатологија, го држел првиот курс по патологија на растенијата во Соединетите Американски Држави и бил соосновач на списанието ''„Анали на ботаниката“''.
1 Научна кариера
Во 1874 година, Фарлоу се вратил на Харвард и со поддршка на професорот Греј, бил назначен за доцент по ботаника во Басискиот институтот во 1874 година. Тој станал професор по криптогамска ботаника од 1879 година се до неговата смрт 40 години подоцна. Фарлоу се пензионирал од додипломските предавања во 1896 година, но продолжил да ги советува постдипломските студенти, да собира примероци и да спроведува истражувања. Откако клубот бил основан, тој бил негов прв претседател. Преку неговото предавање, публикации и помош при идентификација на примероци, тој исто така охрабрил круг професионални и аматерски ботаничари чија работа на алги, бриофити, лишаи и габи се појавиле во раните томови на списанијата.
Фарлоу, исто така, ги изградил колекциите што подоцна го формирале јадрото на Библиотеката Фарлоу и Хербариумот за криптогамска ботаника. Тој, исто така, зачувал сетови ''exsiccatae'' како недопрени објавени единици, наместо да ги разделува, препознавајќи ја нивната таксономска и библиографска вредност.
2 Таксон именуван во негова чест
* Сомскиот род ''Farlowella'' R. S. Eigenmann & C. H. Eigenmann 1889 бил именуван по него.
Фредерик Менсон Бејли

Фредерик Менсон Бејли (роден на година - починал на година) — ботаничар активен во Австралија, кој дал голем придонес во карактеризацијата и проучувањето на флората на Квинсленд. Познат бил по своето средно име, Менсон.
1 Ран живот
Фредерик Менсон Бејли бил роден во Лондон, втор син на Џон Бејли. Семејството Бејли се занимавало со одгледување и продажба на растенија многу години во Лондон, понекогаш поврзани со расадниците во Лодиџ. Фредерик се школувал во основното училиште на Независната црква во Хакни, Лондон. Семејството се преселило во Австралија во 1838 година, пристигнувајќи во Аделаида во март 1839 година, каде што неговиот татко Џон бил назначен за колонијален ботаничар од страна на гувернерот, Џорџ Голер, и започнал да ја формира Ботаничката градина во Аделаида. Џон Бејли ја имал позицијата колонијален ботаничар до 1841 година.
2 Кариера
Во 1856 година, Менсон се оженил со Ана Марија, најстарата ќерка на свештеникот Томас Вејт, и во 1858 година отишол во Нов Зеланд и стекнал земјиште во долината Хат, но го напуштил во 1861 година и се преселил за Нов Јужен Велс поради Новозеландските војни. Истата година, Бејли отишол во Квинсленд и собирал растенија од различни делови на државата и објавувал статии за растителниот свет. Неговото прво важно објавување било ''Прирачник за папрати од Квинсленд'' објавен во 1874 година и ''Илустрирана монографија за тревите на Квинсленд'' со Карл Стајгер.
Во 1880 година, соработувал со Џулијан Тенисон-Вудс во објавувањето на ''Пописот на флората на Бризбејн'', а во 1881 година бил назначен за на позицијата колонијален ботаничар на Квинсленд.
Бејли патувал многу, некои негови важни експедиции се Рокингемскиот Залив, Сивју Ренџ и горниот тек на реката Херберт (1873), западен Квинсленд, Рома и Рокхемптон (1876), Кернс и реката Барон (1877), Беленден Кер (1889), реката Џорџина (1895), Торесовиот Проток (1897) и Британска Нова Гвинеја (1898). Бејли бил награден со Кларков медал од Кралското друштво на Нов Јужен Велс во 1902 година, а во 1911 година бил прогласен за CMG (Придружник на Редот на Свети Михаил и Свети Ѓорѓи). Бејли починал на 25 јуни 1915 година во Кенгуру Поинт, Бризбејн. Погребан е на гробиштата во Јужен Бризбејн.
3 Наследство
Околу 50 видови растенија кои ги открил се именувани по него, вклучувајќи ги ''Acacia baileyana'' и ''Grevillea baileyana.'' Неговиот син, Џон Фредерик Бејли, бил директор на ботаничката градина во Бризбејн, а потоа и во Аделаида, а Сирил Тенисон Вајт, владин ботаничар на Квинсленд, бил негов внук и ученик-асистент во 1905 година.
4 Други извори
* Австралиска национална ботаничка градина;