procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Афет Инан

Ајше Афет Инан (30 октомври 1908 &#x2013; 8 јуни 1985 година) — турска историчарка и социолог. Таа била една од осумте посвоени ќерки на Мустафа Кемал Ататурк . Познато е дека таа била вклучена во практиката на физичка антропологија, бидејќи измерила над шеесет илјади черепи во Анадолија, чија цел била да ја поддржи тезата за турската историја.
1 Биографија
Афет Инан била родена како ќерка на Исмаил Хаки Беј (Исмаил Хаки Узмај) и Шехзане Ханим од Дојран, во 1908 година во округот Кесендире (Пољороз, денешна Касандра, Грција) во Солунскиот вилает.
Таа и нејзиното семејство емигрирале во Адапазари поради Балканските војни. Таа започнала основно училиште во Адапазари на 4 март 1913 година. Потоа се преселиле во Анкара, Михаличчик, Караоглан и Бига. Нејзината мајка Шехзане починала од туберкулоза на 15 мај 1915 година. Бидејќи нејзиниот татко тогаш се оженил со млада девојка, Ајше Афет решила да стане учителка за да заработи за живот. Кога живееле во Бига, нејзината помлада сестра Незихе се родила од нејзиниот татко Исмаил Хаки и неговата втора сопруга. Во 1920 година, таа ги завршила своите шест години основно образование. Во 1921 година, тие се населиле во Аланија. Во 1922 година, таа добила квалификација за наставничка во Елмали и била назначена за директорка на женското училиште Елмали. Дипломирала на Учителската школа за девојки во Бурса во 1925 година и почнала да работи како наставничка во основно училиште во Измир. Го запознала Мустафа Кемал Ататурк во октомври истата година за време на неговата посета на Измир.
Афет била испратена во 1925 година од Ататурк во Лозана, Швајцарија, за да учи француски јазик. По враќањето во Турција во 1927 година, таа го посетувала францускиот лицеј Нотр Дам де Сион во Истанбул. По завршувањето таму, таа била назначена за наставничка по историја во средно училиште. Во 1935 година, Афет Инан повторно отишла во Швајцарија и била студентка на Ежен Питар на Женевскиот универзитет помеѓу 1936 и 1938 година. Во 1939 година, по дипломирањето, докторирала по социологија. Во 1950 година, станала професорка на Универзитетот во Анкара.
Таа била ко-основач и водечки член на Турското историско друштво.
Инан починала на 8 јуни 1985 година во Анкара, оставајќи ги зад себе својата ќерка Ари и својот син Демир.
Наградата „Афет Инан за историски студии“ се доделува на секои две години од страна на Турската фондација за историја во соработка со семејството на Инан.
2 Избрана библиографија
*''Medeni bilgiler ve M. Kemal Atatürk'ün el yazıları'', Ankara, Türk Tarih Kurumu, 1969
*''Atatürk'ten yazdıklarım'', Ankara, 1969
*''Recherches Sur les Caractéres Anthropologiques des Population de la Turquie'', Genève, 1939
*''Türk Amirali Piri Reis'in Hayatı ve Eserleri''*''L'émancipation de la Femme Turque''*''Eski Mısır Tarih ve Medeniyeti'', 1956 (History of the Ancient Egypt)
*
Харковски универзитет

Харковскиот национален универзитет „Василиј Каразин“ е основан во 1804 година, а свечено отворен во јануари 1805 година. Тој е шестиот универзитет во рамките на Руската империја и е создаден по иницијатива на украинскиот просветител Василиј Назарович Каразин. Од самиот почеток претставува центар на научна и културна дејност во источна Европа.
1 Историја
Харковскиот национален универзитет „Василиј Каразин“ е основан во 1804 година по иницијатива на просветителот Василиј Назарович Каразин. Универзитетот бил отворен во јануари 1805 година и претставувал шестиот универзитет во рамките на Руската империја. Првата зграда била сместена во поранешниот губернаторски дворец во Харков. Од самиот почеток тој бил центар на научна мисла, културна дејност и образовна реформа.
Во текот на XIX век универзитетот се развивал како важен научен и културен центар. Тука предавале истакнати професори од различни области, а меѓу нив и личности со значење за балканската историја како Марин Дринов. Универзитетот бил место каде се оформувале нови идеи за модернизација на образованието и науката.
Во XX век универзитетот стекнал светска слава преку своите научници. Иљја Мечников, добитник на Нобелова награда за физиологија и медицина, Лев Ландау, добитник на Нобелова награда за физика, и Сајмон Кузнец, добитник на Нобелова награда за економија, се меѓу најистакнатите дипломци и професори. Ова го поставува универзитетот во редот на институции со глобално влијание врз науката.
Зосимаја школа

Зосимаја школата (|Ζωσιμαία Σχολή|translit=Zosimaía Scholí) во Јанина претставувала еден од најзначајните образовни центри на Балканот во XIX век. Таа била основана со средства на браќата Зосима, богати трговци од Јанина, кои вложиле капитал во европски банки и го насочиле кон создавање престижна гимназија. Според некои извори школата започнала уште во 1769 година, но официјално е документирана во 1828 година.
Наставната програма била класична и ориентирана кон античката култура: грчки јазик со дванаесет часа неделно, латински со четири и пол часа, француски со три часа, а покрај тоа се изучувала реторика и литература. Школата располагала со богата библиотека и лабораторија по физика, што било реткост за тоа време.
Во неа се школувале многу истакнати личности од албанската и грчката преродба: браќата Фрашери, Исмаил Ќемали, Наум Врето, Наум Крстофориди и други. Таа станала интелектуален центар каде се оформувале идеи за национална преродба и културна афирмација.
Alamania

''Alamania punicea'' е вид на епифитична орхидеја и единствениот вид од родот ''Alamania''. Ендемична е во Мексико и има две признати варијанти:*''Alamania punicea'' subsp''.''''greenwoodiana'' Soto Arenas & R.Jiménez - Идалго, Оахака, Пуебла, Керетаро, Сан Луис Потоси, Веракрус
*''Alamania punicea'' subsp''.''''punicea'' - сличен опсег
1 Опис
Мало, епифитско растение кое претпочита ладна клима, има јајцевидна псевдолуковица со 2 до 3 кожести, издолжено-елиптични, тапи, зглобни, базални и широки листови што цвета во исправена, терминална, гроздовидна инфлоресценција која може да носи од еден до девет црвено-портокалови цветови. Цвета во пролет и рано лето.
Бети Алвер

Елизабет „Бети“ Алвер ( – 19 јуни 1989 година) — една од најзначајните поети во Естонија. Таа била меѓу првата генерација што се школувала во училиштата во независна Естонија. Таа била студент во гимназијата во Тарту.
Таа започнала како прозаистка. Станала позната како членка на „Гажници“, мала група влијателни естонски поети, меѓу кои биле и Бернард Кангро, Уку Масинг, Керсти Мерилаас, Март Рауд, Август Санг, Хеити Талвик и Пол Видинг. По војната, нејзиниот сопруг Хеити Талвик бил затворен од Советите и починал во Сибир. Две или три децении таа молчела како поетеса во знак на протест против советската власт, но ја обновила својата активност во 1960-тите години. Во овој втор период значајна била нејзината збирка „Ѕвезден час“ од 1966 година. Таа исто така пишувала романи и се занимавала со преводи. На стогодишнината од нејзиното раѓање, во Јегева ѝ бил посветен музеј.
1 Биографија
Елизабет Алвер била родена на 23 ноември 1906 година во Јегева. Дипломирала на гимназијата во Тарту во 1924 година и студирала естонски јазик и литература на Универзитетот во Тарту од 1924 до 1927 година.
Нејзиниот роман „Господарката на ветерот“ бил објавен во 1927 година. Првата книга поезија на Алвер, „Прашина и оган“, бил објавена во 1936 година. Алвер ги превела песните на Пушкин и неговиот роман во стихови „Евгениј Онегин“ (1964), како и „Детството“ и „Моите универзитети“ од Горки на естонски јазик. Таа, исто така, ги превела песните на Кристијан Јаак Петерсон, напишани на германски јазик, на естонски јазик.
Песните на Алвер биле преведени на полски, германски, англиски, чешки, италијански и други јазици. Јуна Мориц ги превела песните на Алвер на руски јазик.
Во чест на Бети Алвер, есенските денови на поезијата „Ѕвезден час“ се одржуваат во нејзиниот роден град Јегева. Во 2013 година, еден кратер на Меркур, Алвер, бил именуван во нејзина чест.
Таа била лауреат на книжевната награда „Јухан Смуул“ на Естонската ССР во 1980 година.
Била погребана на гробиштата „Вана-Јаани" во Тарту.
Била вклучена во списокот на 100 големи естонски личности од 20 век, составен во 1999 година врз основа на писмено и онлајн гласање.
Во 2006 година, Естонската пошта го одбележа 100-тиот роденден на Бети Алвер со поштенска марка.
2 Збирки поезија
*''Прашина и оган'' (1936);
*''Најубав час'' (1966);
*''Снегулки на животот'' (1971);
*''Летечки град'' (1979);
*''Корали на реката Емајоги'' (1986).
3 Семејство
Таа била во брак со поетот Хеити Талвик. Во 1956 година, се омажила за Март Лепик - литературен научник, и прв директор на Литературниот музеј во периодот од 1940-1945 година. Меѓу нејзините роднини се: Едуард Алвер (командант на Кајтселиит за време на Војната за независност), Сиим Калас и Каја Калас.
Б'лгарски книжици

Б'лгарски книжици (|Български книжици; стар правопис: Българскы книжици) е бугарско преродбенско списание што излегувало од 1858 до 1862 година во Цариград, тогашната престолнина на Османската империја. Тоа претставува едно од најзначајните периодични изданија во периодот на бугарската преродба и се смета за научно-литературно и општествено списание.
1 Историја и издавање
Списанието го издавала културно-националната организација „Обштина на бугарската книжевност“ (или „Бугарска книжевност“), која била формирана од бугарските општини со цел развој на просветата и културата кај бугарскиот народ. Полното име на списанието било „Повремено списание на бугарската книжевност“. Излегувало во книшки (броеви) и не било дневен или седмичен весник со актуелни вести, туку издание со подлабоки текстови од различни области.
Прв уредник бил Димитар Мутев, а подоцна функцијата ја извршувале Иван Богоров, Гаврил Крстевич, Тодор Бурмов и Сава Филаретов. Списанието се појавило во време кога Бугарите интензивно се бореле за национално самосознание, црковна независност и модерна просвета.
2 Содржина
Во почетните години „Бугарски книжици“ се фокусирало на историско-филолошки теми: бугарска историја, јазикознание, славистика, фолклор и народни преданија, како и преводни статии од странски јазици. Подоцна, акцентот се префрлил кон политичко-општествени прашања, особено црковното прашање (борбата за независна бугарска црква), училишното дело и општите проблеми на бугарското општество во Османската империја.
Меѓу авторите и соработниците се истакнуваат Сава Филаретов, Петко Славејков, Константин Миладинов и Партенија Зографски, кој објавувал текстови за бугарскиот јазик и македонските дијалекти. Во 1860 година, списанието ја објавило првата оригинална бугарска повест „''Нешастна фамилија''“ на Васил Друмев.
ФК Минесота Јунајтед

ФК Минесота Јунајтед е американски професионален фудбалски клуб, со седиште во Сент Пол, Минесота. Моментално се натпреварува во МЛС како член на Западната конференција на лигата. Клубот е основан во 2015 година, а во МЛС лигата влегува во сезоната 2017, како 22-ри клуб во лигата, заменувајќи ја франшизата со исто име од Северноамериканската фудбалска лига (НАСЛ).
Клубот ги играл своите домашни натпревари на стадионот ТЦФ Банк, на кампусот на Универзитетот во Минесота во Минеаполис, во првите две сезони во МЛС. На почетокот на 2019 година, клубот ја завршил изградбата на новиот стадион во Сент Пол, наречен Алијанц Филд. Стадионот има капацитет од 19.400 седечки места.
Боите на клубот се сива, небесно сина и црна и најчесто опремата на клубот е дизајнирана во комбинација од овие бои.
1 Играчи
1.1 Познати поранешни играчи
* Вито Маноне
* Тани Олувасеји
* Дејн Сент Клер
* Освалдо Алонсо
* Итан Финли
* Јан Грегуш
* Кевин Молино
* Робин Лод
* Теему Пуки
* Јука Раитала
Михаил Когалничану

Михаил Когалничану (|Mihail Kogălniceanu) е еден од најважните романски државници, историчари, правници и публицисти од 19. век. Тој се смета за еден од основачите на модерна Романија и клучна фигура во процесот на обединување на романските кнежевства.
1 Ран живот и образование
Роден е на 6 септември 1817 година во Јаши, во Кнежевството Молдавија, во богато семејство на молдавски бојари (благородници). Неговото семејство имало романско потекло и бил поврзан со високите општествени кругови.
Учел приватно во Јаши (каде што бил колега со писателот Василе Алекандри), а потоа продолжил со студии во Франција и Германија (во Берлин, на Универзитетот Хумболт). Таму се запознал со либералните идеи, историјата и правото, што силно влијаело на неговиот подоцнежен светоглед.
2 Културна и новинарска дејност
По враќањето во Молдавија, Когалничану се посветил на културна и новинарска работа. Во 1840 година ја основал литературната ревија „''Dacia literară''“, која промовирала национална свест и романски јазик. Исто така, објавувал историски списанија како „''Arhiva românească''“ и меѓу 1845 и 1852 година издал тритомно издание на стари молдавски летописи.
Во 1843 година неговите предавања по романска историја во Јаши биле забранети од руско-турските власти поради нивната националистичка содржина. Бил и директор на Националниот театар во Јаши.
3 Политичка кариера и револуцијата од 1848
Когалничану бил умерен либерал и активен учесник во револуционерните движења. Во 1848 година објавил националистички памфлет „''Doruințele partidului național în Moldova''“ („Желбите на националната партија во Молдавија“), во кој барал реформи, обединување на кнежевствата и ослободување на селаните. Поради тоа морал привремено да се засолни во Буковина (тогаш под Австрија).
По враќањето, станал близок соработник на кнезот Григоре Александру Гика и учествувал во подготовките за обединувањето на Молдавија и Влашка. Бил голем поборник за аграрни реформи и за ослободување на ромите (циганите) од ропство (што било постигнато во 1855 година).
4 Улогата во обединувањето и како премиер
Од 1860 до 1865 година бил повеќепати министер за внатрешни работи. На 11 октомври 1863 година станал премиер на Романија (третиот по ред) под Куза. Како премиер, тој ги спровел клучните реформи: секуларизација (одземање) на манастирските имоти во 1863 година и Големата аграрна реформа од 1864 година, со која се распределувале земјишта од големите бојари кон селаните.
По соборувањето на Куза во 1866 година, продолжил да игра важна улога. Бил министер за надворешни работи под кралот Карол I и активно учествувал во дипломатските напори за независноста на Романија.
5 Подоцнежен живот и смрт
Когалничану останал влијателен интелектуалец и политичар до крајот на животот. Тој бил полимат — комбинирал политика, историја, право и култура. Неговата работа била тесно поврзана со создавањето на модерната романска држава, вклучително и со подготовките за независноста прогласена во 1877 година.
Починал на 1 јули 1891 година во Париз, Франција, на 73-годишна возраст. Погребан е во гробиштата „Етернитатеа“ во Јаши.
Екипаж

Екипаж (|équipage — „опрема, бродска екипа“, од ''équiper'' — „опремува (брод)“) — група луѓе (некогаш и едно лице), обединети во уредена хиерархиска структура со цел извршување заедничка работа или заедничка задача на одредено превозно средство.
Зборот „екипаж“ потекнува од поморската пракса, каде што на едрениците луѓето што извршувале различни функции се обединувале во екипаж за заедничко управување со бродот. Претходно, во поширока поморска смисла, екипажот ги опфаќал сите чинови на бродот: капетан, навигатори, морнари, машинисти, ложачи и послуга. Екипажот на помало пловило може да се состои и од само едно лице што управува со него.
1 Бродски екипаж
Бродскиот екипаж го сочинуваат морнарите, офицерите и другите чинови на еден трговски или воен брод.
Составот на екипажот вклучува: заповедник на бродот — капетан, неговите помошници, помлади командири и извршители — морнари. Во современиот состав на морскиот екипаж влегуваат луѓе од многу специјалности: навигатори, мотористи, радисти, готвач, бродски лекар и други. Секој поединец во екипажот се нарекува „член на екипажот“.
Понекогаш како синоним за зборот екипаж се користи зборот „екипа“ или „команда“. Во современата морнарица, зборот екипаж се применува како за екипажите на воените бродови (на чело со командир на брод), така и за кадарот на трговските и другите граѓански пловила (на чело со капетан).
Џамија Ариф-ага (Одрин)

Џамија Ариф Ага (турски: ''Arif Ağa Camii'') — џамија изградена од Ариф-ага во 15 век, која се наоѓа во центарот на Одрин, Турција.
Џамијата Ариф-ага е популарно позната како Џамија Кунбед. Џамијата е изградена од делкан камен со квадратен план. Минарето на џамијата е во западниот агол. Џамијата, која била поправена од регионалната дирекција за фондации во 1992 година, била повторно отворена за богослужба во 1993 година.
Бугарски олимписки комитет

Бугарски олимписки комитет (|Български олимпийски комитет; скратено БОК) — национален олимписки комитет на Бугарија и член на Меѓународниот олимписки комитет.
1 Историја
Бугарскиот олимписки комитет е основан на 30 март 1923 година. Бугарија учествува на Олимписките игри уште од првата модерна Олимпијада во 1896 година. Комитетот бил распуштен во периодот помеѓу септември 1944 и 1952 година, по што континуирано ја претставува земјата во олимпиското движење.
2 Список на претседатели на БОК
Претседател, Мандат
Ефтим Китанчев, 1923–1925
Димитар Станчов, 1925–1929
Велизар Лозанов, 1929–1941
Рашко Атанасов, 1941–1944
Владимир Стојчев, 1959–1982
Иван Славков, 1982–2005
Стефка Костадинова, 2005–2025
Весела Лечева, 2025–
3 Членови на МОК
Член, Мандат
Димитар Цоков, 1906–1912
Димитар Станчов, 1913–1929
Стефан Чапрашиков, 1929–1944
Владимир Стојчев, 1952–1987
4 Членки на федерации
Бугарските национални федерации се организации кои ги координираат сите аспекти на нивните поединечни спортови. Тие се одговорни за обука, натпревари и развој на спортот. Во моментов во Бугарија постојат 29 олимписки летни и 7 зимски спортски федерации.
Национална федерација, Летен или зимски, Седиште
Бугарска федерација за стреличарство, Летен, Софија
Бугарска атлетска федерација, Летен, Софија
Бугарска бадминтон федерација, Летен, Софија
Бугарска кошаркарска федерација, Летен, Софија
Бугарска биатлон федерација, Зимски, Софија
Бугарска федерација за боб и скелетон, Зимски, Софија
Бугарска боксерска федерација, Летен, Софија
Бугарска кану федерација, Летен, Софија
Бугарска карлинг федерација, Зимски, Софија
Бугарска велосипедска асоцијација, Летен, Софија
Бугарска коњаничка федерација, Летен, Софија
Бугарска федерација за мечување, Летен, Софија
Бугарски фудбалски сојуз, Летен, Софија
Бугарска голф асоцијација, Летен, Софија
Бугарска ракометна федерација, Летен, Софија
Бугарска хокеј федерација, Летен, Софија
Бугарска федерација за хокеј на мраз, Зимски, Софија
Бугарска џудо федерација, Летен, Софија
Бугарска федерација за санкање, Зимски, Софија
Бугарска федерација за модерен петобој, Летен, Софија
Бугарска веслачка федерација, Летен, Софија
Бугарска рагби федерација, Летен, Софија
Бугарска едриличарска федерација, Летен, Софија
Бугарски сојуз за стрелаштво, Летен, Софија
Бугарска федерација за лизгање, Зимски, Софија
Бугарска скијачка федерација, Зимски, Софија
Бугарска пливачка федерација, Летен, Софија
Бугарска федерација за пинг-понг, Летен, Софија
Бугарска таеквондо федерација, Летен, Софија
Бугарска тениска федерација, Летен, Софија
Бугарска федерација за трамполина, Летен, Софија
Бугарска триатлон федерација, Летен, Софија
Бугарска одбојкарска федерација, Летен, Софија
Бугарска ватерполо федерација, Летен, Софија
Бугарска федерација за кревање тегови, Летен, Софија
Бугарска федерација за борење, Летен, Софија
5 Поврзано
* Бугарија на Олимписките игри
Џамија Чакир-ага (Одрин)

Џамија Чакир-ага (турски: ''Çakır Ağa Camii'') — џамија изградена од Чакир-ага Скопски, кој бил началник на јаничарите. Џамијата била изградена во времето на Мехмед Освојувачот во 1453 година и денес се наоѓа во центарот на Одрин, Турција.
Џамијата Чакир-ага, со својата квадратна главна сала и минаре во североисточниот агол, е типичен пример за раната отоманска архитектура. Во ѕидовите на џамијата се користени грубо делкани и кршени камења, додека во минарето се користени тули и фино делкан камен. Џамијата има прозорци на два реда на фасадите. Дрвената мимбона на џамијата, обоена во кафеава боја, има побогата орнаментација од михработ. Сместена во градина формирана од ѕидови на источната, западната и северната страна, џамијата има два влеза.
Џамијата Чакир Ага претрпела обемни поправки во 1859 година. Првично покриена со купола, џамијата била повторно изградена со покрив откако била уништена во 1905 година. Повторно била поправена во 1973 година а џамијата последен пат била реставрирана во ноември 2013 година. 75% од трошоците за реставрација на џамијата од 463.833 турски лири биле покриени од Агенцијата за развој на Тракија. Џамијата била повторно отворена за богослужба на 23 февруари 2015 година, по реставраторски работи што траеле приближно 15 месеци.
Џамија Атик Али-паша (Одрин)

Џамија Атик Али-паша (|Atik Ali Paşa Camii) — џамија која се наоѓа во населбата Мејдан во Одрин, Турција.
Сместена на улицата Атик Али-паша, на околу 1,5 км од Селимовата џамија, џамијата е отворена за употреба денес. Џамијата, која е под покровителство на Генералниот директорат на фондации, е регистрирана според одлуката на Одборот за заштита на културното и природното наследство на Одрин од 04.07.2003 година и со број 7697.
1 Историја
Иако точниот датум на изградбата на џамијата е непознат, познато е дека ја изградил Атик Али-паша, еден од везирите од периодот на Бајазит II. Се смета дека џамијата била изградена пред овој датум, бидејќи Атик Али-паша, со прекар кастрираниот, починал во 1506 година.
Џамија Дефтердар Мустафа-паша

Џамија Дефтердар Мустафа-паша — џамија која се наоѓа во центарот на Одрин, изградена од Дефтердар Мустафа-паша во втората половина на 16 век од Мимар Синан.
Дефтердар Мустафа-паша џамија била изградена со подршка на Мустафа-паша, кој бил дефтердар за време на владеењето на Сулејман Величествениот и Селим II, од страна на архитектот Мимар Синан. Сместена во населбата Сабуни во центарот на Одрин, џамијата има влезни порти на улицата Теќе Бајири и улицата Тунахан Шеќер. Името на џамијата, која се наоѓа во голем двор, во изворите се споменува и како Дефтердар џамија, Дефтердар Мустафа Челеби џамија, Дефтердар Кара Мустафа-паша џамија. Џамијата, чија купола се урнала во земјотресот што се случил во 1751 година, била повторно отворена за богослужба со дрвен покрив, овој пат со напорите на Хаџи Рушен ефенди. За време на оваа поправка, во дворот била изградена и медреса.
Со реставрации кои биле извршени од Генералниот директорат за фондации во 1953 и 1962 година, куполата, последното место за собирање, крунската врата и прозорците на џамијата биле обновени во согласност со оригиналот. Последната реставрација на џамијата започнала во 2020 година. Џамијата, чија реставрација траела две години, била отворена за богослужба на 21 април 2022 година.
Џамија Гази Хоџа

Џамија Гази Хоџа (турски: ''Gazi Hoca Camii'') — џамија која била изградена за време на османлискиот период во Одрин, Турција.
Иако точниот датум на изградба на џамијата, која е еднокуполна ѕидана градба, е непознат, во изворите се споменува дека била изградена од Гази Хоџа Рустем во 14 век. Џамијата, која е под покровителство на Генералниот директорат за фондации, е под заштита од прв степен од страна на Одборот за споменици. Џамијата, која била реставрирана во 1992 година, продолжува да се користи и денес од страна на верниците.
Џамија Дарулхадис

Џамија Дарулхадис (турски: ''Dar'ül Hadis Camii'') — џамија која се наоѓа во Одрин, Турција.
Џамијата била изградена е во 1435 година од Мурат II на бреговите на реката Тунџа. Се водела дебата за тоа дали објектот бил изграден како џамија или како медреса, и постојат различни мислења. За време на Балканските војни, неговото минаре било уништено од бугарски артилериски оган. На страната од џамијата, која е од страната на киблата, има две гробници . Овие гробници ги содржат гробовите на двајца синови на Мурат II и децата на Мустафа III и Ахмед III.
Џамија Ајшекaдин

Џамија Ајшекaдин (турски: ''Ayşekadın Camii'') — џамија во населбата Ајше Кадин во Одрин.
Ја изградила Ајше Хатун, ќерка на Мехмед I, во 1468 година. Чешмите за миење покрај џамијата ги изградил Хаџи Мусли во 1647 година. Бади ефенди известил дека нејзината купола и минаре биле уништени во земјотресот во Одрин во јули 1752 година, а дека минарето било повторно оштетено во 1889 година од удар на гром.
Џамија Бедевизаде Ахмед-бег

Џамија Бедевизаде Ахмед-бег (турски: ''Bedevizade Ahmed Bey Mescidi'') — турска џамија изградена од Бедевизаде Ахмед-бег во центарот на областа Одрин. Меѓу народот е позната како Алаџа џамија.
Не постојат информации за датумот на изградба на џамијата. Џамијата била срушена до темел во 1954 година и повторно изградена, делумно верна на оригиналот.
Се смета дека била изградена во раниот отомански период. Таа има квадратен план. Покриена со дрвен покрив, минарето во северозападниот агол на џамијата е направено од тули и има еден балкон. Изградена од грубо делкан камен, џамијата има двокатни прозорци на своите фасади. Во градината на џамијата има гробишта.
Во сопственост на Генералниот директорат за фондации, џамијата е регистрирана како споменик од Група 1 кој бара заштита со одлуката бр. 7697 на Одборот за заштита на културното и природното наследство на Одрин од 04.07.2003 година.
Брегово (општина)

Општина Брегово (|Община Брегово) — општина во Северозападна Бугарија, една од составните општини на Видинската област. Административен центар е градот Брегово. Има 4.564 жители (2022).
1 Географија
Општината е сместена во најсеверниот дел на Видинската област. Со површина од 179,223 км<sup>2</sup> го зазема 10-тото, претпоследно место меѓу 11-те општини во областа, што претставува 5,87% од територијата на областа.
Релјефот на општината е претежно рамничарски и благо ридски. Нејзината територија паѓа во најсеверозападниот дел на Западната Дунавска Рамнина. На запад и север општината граничи со Србија, а границата поминува по реката Тимок и реката Дунав.
2 Самоуправа
Општината се состои од 10 населени места, од кои 1 град и 9 села. Список на населените места:
* Брегово
* Балеј
* Врв
* Г’мзово
* Делејна
* Иново
* Калина
* Косово
* Куделин
* Тијановци
3 Поврзано
* Област Видин
* Општини во Бугарија
Ралф Х. Ветмор

Ралф Хартли Ветмор (роден на 27 април 1892, Јармут, Нова Шкотска — починал на 28 април 1989, Боксфорд, Масачусетс) — професор по ботаника на Харвард од 1926 до 1962 година, познат по своите студии за раст и развој на растенијата. Тој бил член на Американското здружение за унапредување на науката, Американската академија на уметностите и науките, Националната академија на науките и Њујоршката академија на науките, а бил и претседател на Американското ботаничко друштво. Ветмор студирал Акадскиот универзитет, каде што дипломирал во 1921 година. Докторирал на Харвард во 1924 година, работејќи под раководство на Е. Ч. Џефри, и се приклучил на професорскиот кадар на Харвард во 1926 година. Бил во брак со Марион Г. Силвер од 1923 година до нејзината смрт во 1935 година, а во 1940 година се оженил со Олив (Хокинс) Смит, која подоцна станала декан на Радклифовиот колеџ. Ветмор имал две ќерки од својот прв брак. Починал на 97-годишна возраст.
Врша

Врша или кош — рибарска алатка што се користи за фаќање риби, ракови и, поретко, водоземци и мекотели. Употребата на врши потекнува од старо време, што е потврдено од бројни археолошки наоди на вакви направи низ целиот свет.
Вршата се состои од кош во која се става мамката, влезен отвор и јаже со пливка, кое во исто време ја означува положбата на вршата во водата и овозможува нејзино извлекување. Вршите се направени така што животното влегува во кошот низ конусен отвор, кој е подигнат од тлото и е само малку поширок од внатрешната страна на садот од целното животно за кое е наменет. Вршите обично се поставуваат навечер или ноќе.
Во минатото, вршите се изработувале од прачки, но денес тие обично се изработуваат од метална рамка околу која е завиткана метална или јажеста мрежа.
Житораѓа

Житораѓа (|Житорађа) — населено место и општина во Топличкиот Управен Округ, Србија. Според пописот од 2022 година имало 2.992 жители. Во општината живеат 13.782 луѓе.
1 Населени места
Населби во општината: Асановац, Бадњевац, Влахово, Вољчинце, Глашинце, Горно Црнатово, Горни Дреновац, Грудаш, Дебели Луг, Долно Црнатово, Долни Дреновац, Држановац, Дубово, Ѓакус, Житораѓа, Зладовац, Извор, Јасеница, Каре, Коњарник, Лукомир, Ново Момчилово, Пејковац, Подина, Речица, Самариновац, Стара Божурна, Старо Момчилово, Студенац, Топоница.
2 Познати личности
* Светлана Ражнатовиќ-Цеца, популарна српска поп-фолк пејачка
3 Поврзано
* Топлички Управен Округ
* Јужна Србија
Видин (општина)

Општина Видин (|Община Видин) — општина во Северозападна Бугарија, административен центар на Видинската област. Таа е најголемата општина во областа по население и втора по територија. Има 59.076 жители (2022).
1 Географија
Општината е сместена во североисточниот дел на Видинската област. Со својата површина од 512,932 км<sup>2</sup> таа е најголема меѓу 11-те општини во областа, што претставува 16,79% од територијата на областа.
Релјефот на општината е претежно рамничарски и благо ридски. Нејзината територија паѓа во најсеверозападниот дел на Западната Дунавска Рамнина. Поголемиот, источен дел е заземен од пространата и рамна Видинска Низина.
2 Самоуправа
Општината се состои од 34 населени места, од кои 2 града и 32 села. Населени места во општината:
* Акациево
* Антимово
* Бела Рада
* Ботево
* Буковец
* Видин
* Војница
* Врв
* Гајтанци
* Генерал Мариново
* Гомотарци
* Градец
* Динковица
* Долни Бошњак
* Дружба
* Дунавци
* Жеглица
* Ивановци
* Иново
* Каленик
* Капитановци
* Кошава
* Кутово
* Мајор Узуново
* Новоселци
* Пешаково
* Плакудер
* Покрајна
* Рупци
* Синаговци
* Слана Бара
* Сланотрн
* Трњане
* Цар Симеоново
3 Поврзано
* Област Видин
* Општини во Бугарија
Лазар (аниме)

— аниме-серија произведена од студијата MAPPA и Sola Entertainment за ноќниот блок на Cartoon Network, Adult Swim. Серијата е создадена и режирана од Шиничиро Ватанабе. Се прикажувала речиси симултано во Јапонија на TV Tokyo и нивните претставништва, и во Соединетите Американски Држави на програмата Toonami на Adult Swim (заедно со симултано прикажување на Adult Swim Canada) во периодот од април до јуни 2025 г.
Во Македонија анимето се прикажувало на HBO Max со македонски превод.
1 Содржина
Во утописката 2049 г., светски познатиот невролог д-р Скинер открива чудотворен аналгетик познат како „Хапна“, кој целосно го ослободува корисникот од каква било болка, за кратко потоа д-р Скинер да исчезне без трага. Три години подоцна, во октомври 2052 г., Скинер повторно се појавува во јавноста преку онлајн видеозапис за да објави дека лекот има тригодишен период на полураспад и дека набргу сите што го зеле — ќе умрат.
Основан е посебен одред од пет агенти наречен „Лазар“, со задача да го најдат Скинер во рок од 30 дена и да го принудат да ја открие вакцината пред да умре првиот бран корисници на Хапна.
2 Ликови
2.1 Членови на „Лазар“
: 23-годишен Бразилец што првично бил во затвор три години за помал прекршок, но оттогаш насобрал неколку доживотни казни во вкупно траење од 888 години поради неговата навика да наоѓа начини да избега од секој затвор во кој ќе биде испратен. Исклучително жилав и навидум без страв, тој ги користи својата итрост и способностите за паркур за да избега од речиси секоја ситуација. Тој е директна и пријателска личност, но исто така зрачи со донекаде осамена аура.
Трајан (Констанца)

Трајан (|Traian) е населено место во округот Констанца, Романија. Според пописот од 2021 година имало 37 жители. Припаѓа на општината Сачеле. Името на селото е дадено по римскиот цар Трајан.
1 Поврзано
* Сачеле (Констанца)
* Констанца (округ)
Список на џамии во Одрин

Број, Слика, Име, Година на изградба, Други имиња
1, Џамија Алаџа Мустафа-паша, 15 век
2, Џамија Ариф-ага, 15 век
3, Џамија Атик Али-паша, ~1506
4, Џамија Ајшекaдин, 1468
5, Бејлербегова џамија, 1429
6, Џамија Дефтердар Мустафа-паша, 16 век, Џамија Дефтердар
7, Џамија Гази Хоџа, 14 век
8, Џамија Гази Михал-бег, 1422
9, Џамија Хидир-ага, 15–16 век
10, Џамија Исмаил-ага, 15 век, Џамија Барутхане
11, Џамија Кади Бедредин, 15 век
12, Џамија Евлија Касим-паша, 1478
13, Џамија Кушчу Доган, 15 век
14, Џамија Лари, 16 век, Џамија Лалели
15, Џамија Мезит-бег, 15 век, Џамија Јешилџе
16, Џамија Селчук хатун, 1456, Џамија Селчек хатун
17, Џамија Сити шах султан, 1482
18, Џамија Шах Мелек, 1428, Џамија Шах Мелек-паша
19, Џамија Шехабедин-паша, 1436, Џамија Киразли
20, Џамија Шејхи Челеби, 1574
21, Џамија Сариџа-паша, 15 век, Џамија Саруча-паша
22, Џамија Јахја-бег, 1577/8
23, Џамија Херсекзаде Ахмет-паша, 1511
24, Џамија Акмесџид, 16 век
25, Џамија Бадемлик, 15 век, Џамија Емир Хусеин-бег
26, Месџид Балабан-паша, 15 век
27, Џамија Молла Мустафа-паша, -, Џамија Бурунџуклу Молла Мустафа-паша, Нова џамија Кијаџак
28, Џамија Бедевизаде Ахмед-бег, -, Џамија Алаџа месџид
29, Џамија Чакир-ага, 1453
30, Џамија Дарулхадис, 1435
31, Стара џамија, 1414, Улу џамија
32, Џамија Хасан Сезај, 1486, Џамија Хасан Сезаи Гулшени
33, Стара џамија Карагач, ~1920
34, Џамија Казаз Салих, 15 век
35, Џамија Мурадије, 1435
36, Џамија Медреса Али-бег, 1498
37, Џамија Софу Бејазит, 1402, Џамија Сари Селим
38, Селимова џамија, 1574
39, Џамија Бајазит II, 1484
40, Џамија Суле Челеби, 1559
41, Џамија Сулејманије, 1458, Џамија Сулејман-паша
42, Џамија Шеик Шуџа, 15 век, Џамија Суџадетин
43, Џамија Ташлик, 15 век, Џамија Махмут-паша
44, Џамија Тимурташ-паша, 15 век, Џамија Демирташ
45, Џамија Тамбураџилар
46, Џамија Уч Шерефели, 1410
47, Џамија Зехр-и Мар
48, Џамија Јилдирим Бајазит, 15 век
Сачеле (Констанца)

Сачеле (поранешно име ''Пелетлија'', |Săcele) е населено место и општина во округот Констанца, Романија. Според пописот од 2021 година имало 1.950 жители. Општина опфаќа и населба Трајан. Сегашното име е дадено по градот Сачеле во Трансилванија.
Во Сачеле е роден најдобар романски фудбалер Георге Хаџи, нарекуван ''Марадона од Карпатите''. Неговото семејство е со потекло од Егејска Македонија.
1 Поврзано
* Констанца (округ)
Дунавци

Дунавци (|Дунавци) — град во северозападниот дел на Бугарија, дел од Општина Видин во Видинската област. Сместен е во близина на реката Дунав и претставува важен сообраќаен јазол во регионот. Има 2.413 жители (2022).
1 Историја
Дунавци бил формиран во 1949 година со спојување на две постари села — Видбол и Гурково , а во 1974 година бил прогласен за град. Името го добива по реката Дунав, која тече во непосредна близина. Населбата Видбол има стара историја, поврзана со стратешката положба покрај истоимената река Видбол, која се влева во Дунав.
Градот денес е мирен центар со земјоделски профил, карактеристичен за плодната Видинска низина.
2 Економија
Поради близината до обласниот центар Видин и неговата положба покрај главните патни и железнички правци, иако нема статус на општински центар, градот успева да го задржи економскиот развој и по 1989 година. Најразвиено е земјоделството, а во градот работи фабрика за сточна храна, погон за производство на колбаси, како и логистички бази на транспортни фирми и разни услужни дејности.
Покрај градот поминува првокласниот државен пат I-1 (Софија – Видин), кој е дел од европскиот коридор E79 и Паневропскиот транспортен коридор 4. Населбата ја опслужуваат железничката станица „Видбол“ и стојалиштето „Синаговци-Гурково“ на главната пруга Видин – Софија. Исто така, низ градот поминуваат редовни автобуски линии кои го поврзуваат Видин со другите населени места, вклучувајќи ги Софија и Бургас.
Мамут (музичка група)

''Мамут'' (|Mamut) — македонска метал-група основана во 2022 г. Групата сама го определува својот стил како „џангл-метал“, сврзувајќи елементи на треш, грув и примален метал-звук.
1 Историја
Групата привлекла поголемо внимание на македонската сцена со објавувањето на нивниот прв дебитантски албум во 2023 г. Нивната музика се одликува со моќни рифови и агресивен вокал, често обработувајќи теми поврзани со природата и „ослободување на ѕверот во себе“.
Во 2024 и 2025 г., групата објавила серија синглови што го најавуваат нивното ново EP-издание насловено како ''The Seasons''. Производството на нивните најнови материјали е работена во Tide Studios во Лондон.
2 Членови
* Даниел Дикоски — вокал, гитара
* Климент Боев — басист
* Филип Дикоски — тапани
3 Дискографија
3.1 Студиски албуми
*''The Sun Will Rise Again'' (2023)
3.2 EP-изданија
*''The Seasons'' (2025)
3.3 Синглови
*''The Sun Will Rise Again'' (2023)
*''Jungle Call'' (2024)
*''We Ride'' (2024)
*''Dynamite'' (2025)
*''Mission To Kill'' (2025)
Кош (кошарка)

Кош — дел од опремата на кошаркарското игралиште. Се состои од метален обрач на кој е прицврстена мрежа. Целта на кошаркарската игра е да се уфрли топката во кошот.
1 Историја
Кога д-р Џејмс Најсмит ја измислил играта кошарка, играчите се обидувале да ја уфрлат топката во обична плетена кошница за овошје од половина бушел (околу 18 литри). Оттука и името „кош“. Кошовите биле заковани на работ на балкон и биле затворени од долната страна. Меѓутоа, се покажало дека е непрактично да се извади топката од кошницата по секој погодок (со качување по скали), па затоа била исечена мала дупка на дното, низ која топката се исфрлала нагоре со стап. Во 1893 година, бил воведен челичен кош со обрач, направен како висечки кош. Мрежа со отворено дно била воведена во 1912/13 година.
Кошевите често биле прицврстени на балконите во салите, за да можат гледачите да „учествуваат“ во играта - тие се наведнувале преку оградата и ја насочувале топката кон или надвор од кошот, во зависност од нивните склоности. Затоа, во 1895 година, клубовите биле охрабрени да постават параван со димензии 1,2 × 1,8 м зад кошот. Подоцна, дрвената табла се покажала како посоодветна. Стаклената табла била легализирана за професионалци во 1908–09 година, а за колеџите во 1909–10 година. За да се избегнат чести престапи, таблата била поместена 0,6 м од крајната линија на теренот во 1920–21 година, а 1,2 м во 1939–40 година.
2 Важечки правила
Денешниот кош е обрач направен од челик, со внатрешен пречник од 450 - 459 мм . Дебелината на металот е 16 - 20 мм. Обоен е портокалово. На обрачот е прикачена мрежа, која служи за успорување на летот на топката, но не смее да ја задржи.
Обрачот се поставува на таблата на висина од 3.050 мм (±6 мм) од подот, на средина помеѓу вертикалните рабови на таблата, а најблиската внатрешна точка на обрачот е на растојание од 151 мм (±2 мм) од предната страна на таблата.
Сава Филаретов

Сава В'лчев Филаретов е истакнат бугарски просветен деец и реформатор од периодот на Бугарската национална преродба.
1 Биографија
Роден е на 20 октомври 1825 година во селото Жеравна, во семејството на В'лчо Матеев, каде што го примил првобитното образование во ќелијно училиште. По учителствувањето во Шумен, каде вовел современо взаемно и класно образование на бугарски јазик, продолжил со студии во Русија — најпрво гимназија во Одеса, а потоа и славистика на Московскиот универзитет.
Во 1857 година станал главен учител во Софија, каде спровел значајни реформи во образовниот процес, изработил „Главни правила“ за училиштата и го отворил првото бугарско женско училиште. Неговата активна просветителска и општествена дејност вклучувала соработка со истакнати преродбеници како Георги Раковски и Најден Геров, како и објавување дописки и статии во тогашните бугарски печатени медиуми. Поради зголемената османска контрола во 1861 година, бил принуден да ја напушти Софија и да се пресели во Русија. Таму бил назначен за секретар во руското конзулство во Одрин, а подоцна и во амбасадата во Цариград.
Поради влошеното здравје од туберкулоза, бил испратен како вицеконзул во Каиро, Египет. Сава Филаретов починал на 13 ноември 1863 година во Каиро на само 38-годишна возраст. Со своето дело тој оставил траен придонес кон модернизацијата на бугарското световно образование и развојот на националната свест. Неговото име денес го носи 113. средно училиште во Софија, а родната куќа во Жеравна функционира како музеј.
Тостер

Тостер (|toaster) — електричен апарат наменет за брзо печење на тенки парчиња леб (тост).
1 Уред и начин на работа
Во зависност од моделот, тостерот може да биде дизајниран за печење на 2 или 4 парчиња леб. Сите тостери имаат грејни елементи и прилагодлив термостат, со чија помош се избира саканиот режим за подготовка на повеќе или помалку печен леб и брзината на печењето. Термостатот обично има од 6 до 11 позиции за регулирање на температурата. Некои тостери имаат и можност за непречено регулирање. Современите тостери имаат електронско управување, кое го контролира времето на печење во зависност од избраната температура.
2 Одлики
* Моќност (W) — количина на потрошена електрична енергија.
* Број на оддели — тостерите можат да имаат 1, 2 или 4 оддели за парчиња леб.
* Капацитет — најголемиот број парчиња леб што тостерот може да ги собере одеднаш.
* Електронско управување — електрониката го одредува времето и степенот на печење. По завршувањето на циклусот, тостерот автоматски се исклучува и испушта звучен сигнал.
* Регулирачки термостат — овозможува одржување на температурниот режим потребен за посакуваниот степен на печење.
2.1 Тостери со горно полнење
Тостерите со горно полнење и автоматско исфрлање (''pop-up toasters'') обично имаат два оддели одозгора. Кога лебот ќе се стави во одделите, со притискање на рачката од страната се спушта лежиштето со лебот надолу и тостерот почнува да работи. Кога циклусот ќе заврши, тостерот се исклучува, а лежиштето автоматски ги исфрла готовите парчиња нагоре. Грејните елементи во овие уреди се поставени вертикално, паралелно со парчињата леб.
Кај првите модели, времето се одредувало со тајмер, што често водело до нерамномерно печење (првото парче било помалку печено бидејќи уредот бил ладен). Од 1930-тите години, контролата е препуштена на терморегулатор (обично биметална лента), кој ја следи температурата и го исклучува уредот кога ќе се достигне поставеното ниво.
Моделите со два оддели се попопуларни од оние со четири. Изгледот на современите тостери разнообразува од класични хромирани облици до пластични куќишта со необичен дизајн. Цената и маркетингот не се секогаш гаранција за квалитетот на печењето. Просечен тостер со два оддели има моќност од 600 до 1200 вати.
Керол Баскин

Керол Баскин — професорка на Кентакискиот универзитет, позната по својата работа на екологијата на растенијата. Таа е поврзана со биологијата, екологијата и растителните науки на Универзитетот.
1 Ран живот и образование
Баскин пораснала во Северна Каролина на тутунска фарма. Своето рано образование го стекнала на Академијата Монтверде, каде што дипломирала во 1960 година. Потоа ги продолжила додипломските студии на колеџот „Флорида Саутерн“, каде што се стекнала со диплома за наука во 1964 година. Во 1968 година го завршила докторатот по биологија на Универзитетот „Вандербилт“ . Започнала да работи како професорка на Кентакискиот универзитет во 1999 година. Таа била претседателка во 1998 година на Американското ботаничко друштво.
2 Истражување
Баскин е позната по својата работа во областа на екологијата на растенијата, поточно во нејзините студии за биологијата на семето. Нејзиното истражување се фокусира на еколошките, биогеографските и еволутивните делови од мирувањето на семето. Таа е соавтор на книгата „''Семиња: Екологија, биогеографија и еволуција на мирувањето и 'ртењето“'', која била ажурирана во 2014 година. Ова дело ги испитува врстите на мирување на семето, нивното значење и нивната улога во животните циклуси на растенијата низ целиот свет. Таа, исто така, работела на зачувување и биогеографија на растителните таксони ендемски за варовничките кедрови чистинки во источните Соединети Држави.
Керол водела обемни истражувања на Синѓангскиот земјоделски универзитет заедно со својот сопруг. Таа била задолжена за проучување на механизмите за адаптација на растенијата ендемски за пустината. Некои области од покраината што ги проучувал нејзиниот тим во текот на 7 години вклучуваат сливот Ѓуенгар, долината на реката Јили, планините Атлај и сливот Тарим. Нејзините придонеси во областа не се ограничени само на нејзината сопствена работа, бидејќи таа постојано придонесува и уредува публикации што излегуваат од покраината.
3 Почести и награди
Во 2001 година, Баскин и нејзиниот сопруг, Џери М. Баскин, биле прогласени за истакнати членови на Американското ботаничкото друштво. Баскин ја добила Тјеншановата награда во 2012 година од Синѓангскиот земјоделски универзитет. Во 2017 година ја добила наградата за наука поврзана со семе од Американското друштво за наука на култури.
Ана Сихравова

Ана Сихравова (7 јули 1873 – 22 февруари 1925) — чехословачка просветик и политичарка. Во 1920 година, таа била избрана во Домот на пратеници, станувајќи дел од првата група женски членки и единствената избрана од Словачка.
1 Биографија
Сихравова била родена во свештеничко семејство во Хумполец во Бохемија, Австро-Унгарија (сега во Чешка) во 1873 година. Таа станала учителка, работејќи во Прага и Жижков, каде што работела и за младинските служби на покраинските и окружните власти. По независноста на Чехословачка по Првата светска војна, таа работела во Министерството за социјална грижа една година пред да се пресели во Врутки, каде што се вратила на наставата.
Таа била кандидатка на Чехословачката социјалдемократска работничка партија на парламентарните избори во 1920 година и била избрана во Домот на пратениците. За време на нејзиниот мандат таа била членка на Културниот комитет. Сепак, таа починала во февруари 1925 година во болницата Прага- Виногради пред да заврши нејзиниот мандат. Нејзиното место го зазел Јозеф Пајгер.
2 Дела
Во 1902 година, таа ги превела есеите на шведската феминистка Елен Кеј, „Mravnost zheny" (''Женскиот морал'') и „Žena budoucností" (''Жена на иднината'').
Во 1910 година го објавила преводот на книгата на австриската феминистка Роза Мајредер насловена „O ženské otázce" (''За женското прашање''), во 1911 година објавила превод на „Ke kritice ženskosti" (''Кон критика на женственоста'') и „Mateřství a kultura" (''Мајчинството и културата'').
Таа исто така има објавувано во списанието „Ženský svět".<ref>Ženský svět
Бранка Рауниг

Бранка Рауниг (1 јануари 1935 – 13 јуни 2008) — босански археолог, праисторичар и музејски кустос.
1 Ран живот
Рауниг била родена во Сараево на 1 јануари 1935 година. Нејзините рани години ги поминала во Краљево. Од 1954 до 1958 година студирала археологија на Филозофскиот факултет на Белградскиот универзитет. Еден од нејзините тутори бил Бранко Гавела.
2 Кариера
По дипломирањето, Рауниг се преселила во Босна и Херцеговина, каде што се вработила во Музејот Пуње во Бихаќ. Работела таму на археолошкиот материјал поврзан со Јаподите кога започнал нејзиниот доживотен академски интерес за нив. Во 1963 година, Рауниг се вработила во Музејот на Ѓаковскиот регион, каде што продолжила со својата работа за Јаподите, со фокус на областа Пуње. Материјалот од тој регион станал предмет на нејзината магистерска дисертација, која ја одбранила во 1971 година. Од 1987 година, Рауниг била директорка на Музејот Пуње, сè до нејзиното пензионирање во 1998 година. Во 1992 година докторирала на тема уметност и религија на племето Јаподи.
3 Ископувања
За време на нејзината кариера, таа водела ископувања и објавувала широко за голем број важни локалитети во регионот, вклучувајќи ги: Црквина Голубиќ, Врандук, Под, Градина и Сојеничко и локалитет во близина на Градишка. Таа ја проучувала погребната археологија во Ѓаково и одиграла клучна улога во препознавањето на присуството на римски локалитет таму. Таа, исто така, надгледувала ископувања таму при кои била откриена џамија. Рауниг се интересирала за многу аспекти на материјалните култури и направила студија за керамички материјал на локалитетот Крчана каде што била ископана грнчарија од Латенската култура. Таа ги проучувала праисториските оружја ископани во регионот. Иако главниот интерес на Рауниг бил кон босанската праисторија, таа работела и на средновековни локалитети.
4 Смрт
Рауниг починала во Бихаќ од пневмонија на 13 јуни 2008 година.
5 За понатамошно читање
* Borivoj Čović, Raunig Branka, AL BiH, Tom I, ZM, Sarajevo 1988., 144.
* Ilija Mandić, Iskre života što traje (Branka Raunig), Oslobođenje 37/11375, Sarajevo 3.2. 1980, (Žurnal 1), 3.
* Fekeža-Martinović Lidija, In memoriam, Dr. Branka Raunig (1935.-2008.), Glasnik Zemaljskog muzeja 52, Sarajevo 2010, 425-428.
* Umrla Branka Raunig,