Прекин на глобалното затоплување

Прекинот на глобалното затоплување, кој понекогаш се нарекува и пауза на глобалното затоплување или забавување на глобалното затоплување — период на релативно мали промени на глобално-просечните температури на површината. Во тековната епизода на глобалното затоплување, во многу такви 15-годишни периоди се појавиле рекордни температури на површината, заедно со силни докази за долгорочниот тренд на затоплување. Таквата „пауза“ е пократка од 30-годишните периоди во кои климата е класично просечно пресметана.
Публицитетот ги опкружува тврдењата за прекин на глобалното затоплување во периодот 1998-2013 година. Исклучително топлата година Ел Нињо од 1998 година била одвоена од континуираниот температурен тренд, и затоа последователните годишни температури додале изглед на пауза: до јануари 2006 година, некои тврделе дека глобалното затоплување престанало или паузирало. Студијата од 2009 година покажала дека децениите без затоплување не се исклучителни, а во 2011 година студија покажала дека доколку се направи дозволена промена на познатата варијабилност, растечкиот температурен тренд ќе продолжи. Зголемениот јавен интерес во 2013 година во пресрет на објавувањето на Петтиот извештај за проценка на Меѓународниот панел за климатски промени (IPCC), и покрај загриженоста дека 15-годишниот период е премногу краток за да се утврди значаен тренд, IPCC вклучил дел за пауза, што го дефинира како многу помал растечки линеарен тренд во текот на 15 години од 1998 до 2012 година, отколку во текот на 60 години од 1951 до 2012 година. Различни студии ги испитувале можните причини за краткорочното забавување. Иако целокупниот климатски систем продолжил да акумулира енергија поради буџетот за позитивна енергија на Земјата, достапните температурни отчитувања на површината на Земјата укажуваат на побавни стапки на зголемување на затоплувањето на површината отколку во претходната деценија. Бидејќи мерењата на врвот на атмосферата покажуваат дека Земјата добива повеќе енергија отколку што зрачи назад во вселената, задржаната енергија треба да предизвика затоплување во климатскиот систем на Земјата.
Истражувањето објавено во јули 2015 година за ажурирана база на податоци на Националната океанска и атомосферска управа (NOAA) дава сомнеж за постоењето на пауза и не наоѓа индикации за забавување дури и во претходните години. Научниците кои работеле на други збирки на податоци ја прифатиле оваа студија, иако тие изразиле став дека неодамнешниот тренд на затоплување било помало отколку во претходните периоди со иста должина. Последователно, детална студија го поддржала заклучокот дека затоплувањето продолжува, но исто така откри дека имало помалку затоплување помеѓу 2001 и 2010 година отколку што предвидувале климатските модели, и дека ова забавување може да се припише на краткорочните варијации во пацифичката декадна осцилација што било негативно во тој период. Друг преглед не наоѓа „не суштински докази“ за пауза во глобалното затоплување. Статистичка студија за податоците за глобалната температура од 1970 година заклучила дека терминот „прекин“ или „пауза“ не е оправдан.
Независно од овие дискусии за податоците и мерењата за претходните години, 2015 година се покажала како многу потопла од која било од претходните години, веќе пред да започнат условите на Ел Нињо. Топлината од 2015 година во голема мера ставило крај на преостанатиот научен кредибилитет на тврдењата дека наводниот „прекин“ од 1998 година има какво било значење за долгорочниот тренд на затоплување, и 2016 година била уште малку потопла. Во јануари 2017 година, студија објавена во списанието ''Науката напредува'' фрлила дополнителен сомнеж за постоењето на неодамнешна пауза, со повеќе докази дека температурите на океаните се потценети. Студијата од април 2017 година покажала дека податоците се во согласност со постојан тренд на затоплување на глобално ниво од 1970-тите, со флуктуации во рамките на очекуваниот опсег на краткорочна варијабилност. Заедничката студија од ноември 2017 година на научниците од Универзитетот во Фербенкс и Универзитетот во Пекинг покажала дека кога исчезнатите податоци од брзото затоплување на Арктикот биле интерполирани и вклучени во просеците на глобалната температура, таканаречениот прекин целосно исчезна.
1 Доказ
1.1 Промени на површинската температура: периоди на пауза
Климата е статистика (обично, просечна или варијабилност) на времето: класичниот период за просечни временски променливи е 30 години во согласност со дефиницијата поставена од Светската метеоролошка организација. Инструменталните температурни записи покажале робустен повеќедецениски тренд на глобално затоплување од крајот на 19 век, менувајќи го долгорочното ладење во претходните векови како што се гледа во палеоклиматските записи. Значителната варијабилност во пократки меѓугодишни до декадни периоди, при што периодите на пауза покажуваат помалку одредени краткорочни трендови. Прекинот од 1998 до 2012 година покажува пораст од 0,05 [-0,05 до +0,15] °C по деценија, во споредба со подолготрајниот пораст од 0,12 [0,08 до 0,14] °C по деценија во периодот од 1951 до 2012 година. Појавата на пауза е чувствителна на избраните почетни и завршни години: 15-годишниот период кој започнува во 1996 година покажува стапка на пораст од 0,14 [0,03 до 0,24] °C по деценија, но по 15 години од 1997 година, стапката се намалува на 0,07 [-0,02 до 0,18] °C на деценија.
1.2 Други аспекти на климатскиот систем
Додека периодите на пауза се појавувале во записите за температурата на површината на воздухот, други компоненти на климатскиот систем поврзани со затоплувањето продолжиле. Зголемувањето на нивото на морето не престанало во последниве години, и опаѓањето на морскиот мраз на Арктикот продолжи.
2 Развој на перцепцијата за пауза по 1998 година
Топлата година Ел Нињо од 1998 била исклучителна: Третиот извештај за проценка на IPCC од 2001 година истакнала дека „високата глобална температура поврзана со настанот Ел Нињо од 1997 до 1998 година се издвојува како екстремен настан, дури и земајќи ја предвид неодамнешната стапка на затоплување." Противниците на акцијата за глобалното затоплување го искористиле овој врв за погрешно да сугерираат дека затоплувањето престанало; мислењето на Боб Картер од април 2006 година во списанието ''Дејли Телеграф'' објавувајќи 8-годишен прекин, но кој набрзо бил отфрлен. Четвртиот извештај за проценка на IPCC во 2007 година објави дека „2005 и 1998 година биле најтоплите две години во инструменталниот глобален рекорд на температурата на воздухот од 1850 година. Единаесет од последните 12 години (1995 до 2006 година) - исклучок е 1996 година - се рангирани меѓу 12-те најтопли години забележани од 1850 година. Извештајот на IPCC бил оспорен со отворено писмо во ''Националната пошта'' со 94 потписници, во кое се вели дека „нема нето глобално затоплување од 1998 година. Сегашната температурна висорамнина следи период на затоплување од доцниот 20-ти век, е во согласност со денешното продолжување на природниот повеќедецениски или милениумски климатски велосипедизам“.
Имало дополнителни тврдења во блоговите и медиумите за недостаток на затоплување од 1998 година, а една статија ''на Инвеститорс Бизнис Дејли'' во 2008 година дури тврделе дека планетата се лади. Во април 2009 година, студијата на NOAA покажала дека слични краткорочни периоди без тренд, па дури и ладење, се случиле претходно во годините од 1901 година, па дури може да се најдат за време на трендот на затоплување од 1975 година: лесно било „намерно да се бираат соодветни временски периоди“ во периодот 1998-2008 година за да се поддржи едно гледиште, но 1999-2008 година покажала силен тренд на затоплување. Тие користеле компјутерски симулации на идната клима за да покажат дека е „можно, и навистина веројатно, да има период долг од една или две деценија на „ладење“ или без затоплување надредениот на подолготрајниот тренд на затоплување. Во јули 2009 година Џеб Буш рекол дека глобалното затоплување можеби нема да се случи бидејќи просечните температури биле пониски во текот на шест години. Деценијата до крајот на 2010 година била повторно најтоплата досега, но Дејвид Роуз во ''„Мејл во неделата“'' тврдел дека, со исклучок на „блипот“ од 1998 година, глобалните температури биле рамни 15 години. Студијата од ноември 2011 година на статистичарот Грант Фостер и Стефан Рамсторф покажале дека откако се дозволи позната краткорочна варијабилност, имало несмалено затоплување од 1998 година, без намалување од стапката во текот на претходната деценија. Во јануари 2012 година, Роуз тврдел дека најновите глобални температури покажале 15 години без затоплување: Метеоролошката канцеларија го опиша ова како „целосно погрешно“.
Во јануари 2013 година, Џејмс Хансен и неговите колеги ја објавиле својата ажурирана анализа дека температурите продолжиле на високо ниво и покрај силните услови во Ла Ниња, и рекле дека „5-годишната просечна глобална температура е рамна веќе една деценија, што го толкуваме како комбинација на природни варијабилност и забавување на стапката на раст на нето климатските форсирања“, истакнувајќи „дека 10-те најтопли години во евиденцијата се случиле од 1998 година“. Под насловот „Застој на глобалното затоплување“ тие „забележаа дека температурата на „застанување“ е на многу повисоко ниво отколку што постоеше во која било година во претходната деценија, освен во една година 1998 година, која имаше најсилниот Ел Нино на векот. Застојот доведе до широко распространето тврдење дека „глобалното затоплување престана“.“''The Economist'' предводел статија од 30 март 2013 година со реченицата „Во текот на изминатите 15 години температурите на воздухот на површината на Земјата беа рамни додека емисиите на стакленички гасови продолжија да се зголемуваат, цитирајќи го Хансен дека пет години просечната глобална температура е рамна веќе една деценија. Дискутирале за можните објаснувања за „неодамнешниот прекин на зголемените температури“ и сугерирале дека тоа подразбира помала климатска чувствителност. Имало наплив на медиумскиот интерес кој поставил погрешен наратив, како во насловот на Ројтерс „Климатските научници се борат да го објаснат забавувањето на затоплувањето“. Во Научниот медиумски центар во Лондон во јули 2013 година, новинарите се сретнале со научници од Met Office и им бил даден брифинг документ со три труда за „неодамнешната пауза во глобалното затоплување“ на температурите на површината. Овие рекле дека другите индикатори продолжиле да покажуваат затоплување, барем дел од паузата поврзана со размената на топлина во длабоките океани, и тоа не ги промениле ризиците од идно затоплување или да ја поништат физиката зад моделите: тоа значело само 10% намалување на најверојатната проекција, па „затоплувањето што можевме да го очекуваме до 2050 година ќе биде одложено за само неколку години“.
При подготовката на петтиот извештај за проценка на IPCC (AR5), претставниците на американската влада и на Европската унија сакале детали за забавувањето или „паузата“, Германија и Унгарија биле загрижени дека периодот од 15 години е премногу краток за да се утврди значаен тренд, но IPCC вклучил дискусија на темата. Еден од водечките автори, Денис Л. Хартман, потоа рекол; „Одвојувајќи го IPCC овој пат, би рекол дека, добро, трендот во текот на 15-годишниот рекорд не е навистина многу значаен, поради природната меѓугодишна варијабилност на климатскиот систем. Но, како што еволуираше IPCC, тој стана се повеќе и повеќе јавен проблем, па сметавме дека мораме да кажеме нешто за тоа, иако од набљудувачка перспектива, тоа не е многу сигурна мерка за долгорочно затоплување“. Тој рече дека „очигледното намалување на забележаната стапка на затоплување“ е „интересно на чисто научна основа, но тоа нема огромно влијание врз научната проценка и не ги менува основните факти“. Истражувањето цитирано во извештајот морало да биде објавено до 15 март, што ги исклучи поновите работи како што е трудот на научниците од Национален центар за атмосферски истражувања (NCAR), вклучително и Кевин Е. Тренберт, кој укажувал дека зголемената топлина оди во длабочините на океаните.
Еден месец пред формалното објавување на AR5, протечениот нацрт на извештајот забележало дека „Моделите генерално не го репродуцираат забележаното намалување на трендот на затоплување на површината во последните 10-15 години“, но немаат јасни објаснувања и привлекоа широка медиумска покриеност. На 16-ти август Ројтерс рекол дека „панелот ќе се обиде да објасни зошто глобалните температури, иако сè уште се зголемуваат, се зголемуваат побавно од околу 1998 година, иако концентрациите на стакленички гасови достигнаа повеќекратно рекордно ниво во тоа време“. Би-Би-Си на 19 август објавил предупредувања од IPCC дека конечниот текст ќе се разликува: „Панелот, исто така, ќе наведе зошто глобалните температури се зголемуваат побавно од 1998 година, контроверзно забавување што научниците се обидуваат да го објаснат“. Се вели дека можноста дека климатската чувствителност е пониска од претходните проценки била аргументирана од „многу скептици“ како клучен фактор и „добра причина да не се верува во поекстремните предвидувања на оние што ги отфрлаат како ''топли заговорници''“. Покриеноста варира: на 22 август Нашонал Географик рече дека „нацрт-извештајот на IPCC, исто така, го отфрла неодамнешното забавување на глобалното затоплување, припишувајќи го на краткорочни фактори“. На 26 септември, ден пред официјалното објавување, Си-Би-Си Њус ја цитирале Фондацијата Херитиџ под наслов „Климатските промени известуваат дека температурниот прекин ги поттикнува скептиците“.
Во преговорите доцна во ноќта околу формулацијата, IPCC додал појаснувања, вклучително и „поради природната варијабилност, трендовите засновани на кратки записи се многу чувствителни на датумите на почеток и крај и генерално не ги одразуваат долгорочните климатски трендови“, туку на прес-конференцијата објавувајќи го резимето на IPCC за креаторите на политики на 27 септември, новинарите ги фокусирале прашањата на „паузата“ наместо на севкупните заклучоци. Овој фокус резултирал со наслови како „Забавувањето на глобалното затоплување се гледа како емисиите се зголемуваат до рекорд“ од Ројтерс. ''Националната пошта'' го користел поднасловот „IPCC извештајот скептиците го зграпчуваат затишјето во глобалното затоплување“. Дури и ''Натјур'' го насловил својот извештај за вести „IPCC: И покрај паузата, климатските промени остануваат“, иако рекле дека „паузата“ од рекордната топла година од 1998 година - веројатно поради зголеменото навлегување на топлина од океаните - не е знак дека глобалното затоплување престана, како што некои би сакале да се надеваат“, и го цитирале климатологот Томас Штокер кој вели дека „Споредувањето на краткорочните набљудувања со долгорочните проекции на моделот е несоодветно“, и додавајќи „Знаеме дека има многу природни флуктуации во климатскиот систем Паузата од 15 години не е толку невообичаена иако жирито не знае што точно може да ја предизвикало паузата“. Тој рече дека тврдењата за отфрлање на климатските модели би биле оправдани само ако „температурата остане константна во следните 20 години“, а Брајан Хоскинс рекол дека други фактори покажуваат климатски промени.
Во изјава во март 2016 година, професорот Дејвид Вон од Британското Антарктичко истражување изјавил дека неодамнешните зголемувања на глобалната температура не се должат на невообичаено тешкиот Ел Нињо, туку дека е точно спротивното: „Ова е надополнување на неодамнешниот прекин што се случи во зголемувањето на глобалните температури. Се враќаме во нормала: пораст на температурите. Ова е апсолутно предупредување за опасностите што претстојат."
3 Фактори
3.1 Покриеност на податоци за температура и хомогенизација
Инструменталниот температурен рекорд не го покрива целиот свет: има области со нецелосни или исчезнати податоци, особено во поларните региони и делови од Африка. Главните збирки на податоци за температура имаат различни пристапи за да го дозволат тоа. Кога овие региони имаат различен тренд од глобалниот просек како сега, тоа предизвикува пристрасност во резултатот што го потценува целокупното затоплување. Другите збирки на податоци се интерполираат, создавајќи различни трендови. Студијата од 2014 година го вовела пософистицираниот метод на Кригинг од базата на податоци на сателитот UAH и открила дека тоа значително го намалува прекинот.
Неопходна е хомогенизација за сите климатски податоци да се поправат за неклиматски промени, како што се воведување различни мерни инструменти, промени во локацијата на инструментите или разлики во времето од денот кога се прават мерењата. Податокот за температура на NOAA редовно се ажурира со подобрувања што го подобруваат дозволеното за познати предрасуди, вклучувајќи ги ефектите од минатите промени во методите за собирање температури. Во 2015 година, таа се сменила од Глобална историска климатолошка мрежа во новата база на податоци на Меѓународната иницијатива за површинска температура, која вклучува многу повеќе станици кои обезбедуваат поширока покриеност на температурите на површината на копното и најновата база на податоци за продолжена реконструирана температура на морето (верзија 4) која направи подобрени дозволи за пристрасност, вклучувајќи го и фазното преминување од мерење на внесот на вода на бродот на користење на автоматски пловци: претходната верзија направи поедноставно дозволено за ова. Една статија објавена во ''научното'' списание на Американското здружение за унапредување на науката (AAAS) во јуни 2015 година од тим предводен од Томас Р. Карл, директор на центарот за податоци на NOAA, објавил дека овие прилагодувања направиле многу мала разлика во температурниот рекорд, но малата промена во последните години била доволна да укаже дека немало прекин во периодот од 1998 до 2014 година. Тие ја користеле дефиницијата на IPCC за наводниот прекин како забавување на стапката на зголемување на температурата од 1998 до 2012 година, во споредба со стапката од 1951 до 2012 година, и повторно не најдоа поддршка за идејата за „прекин“ или забавување.
3.2 Природна варијабилност
Природната климатска варијабилност може да изгледа дека го забавува затоплувањето ''на површината'' во кратки периоди, но не ги побива долгорочните трендови на климатските промени. Краткорочните периоди на пауза на глобалното затоплување се компатибилни со долгорочните модели на климатски промени. Северноатлантската осцилација (NAO) води до повеќедекадна варијабилност на просечната површинска температура на северната хемисфера за 15-20 години преку задоцнет ефект врз Северниот Атлантски Океан и може да биде корисен предиктор за повеќедекадни периоди на затоплување и ладење и во АМО и во северниот дел. Средна површинска температура на хемисферата. Студијата објавена во јануари 2015 година предложила дека прекинот е резултат на 60-годишна осцилаторна шема на природна варијабилност поврзана со AMO и PDO, во интеракција со секуларниот тренд на затоплување, главно поради зголемувањето на нивото на стакленички гасови предизвикани од луѓето.
3.2.1 Ефекти на океаните
Еден предлог е дека прекинот бил дел од природната климатска варијабилност, конкретно поврзана со децениското ладење во источниот екваторијален Пацифик во фазата Ла Ниња на Ел Нињо-Јужна осцилација (ENSO). Ова е објаснето како резултат на невиденото јакнење на трговските ветрови на Пацификот во последните 20 години, така што затоплувањето на површината е значително забавено поради зголеменото навлегување на топлината од подземјето на океаните предизвикано од зголеменото субдукција во плитките ќелии за превртување на Тихиот Океан и зголеменото екваторијално издигнување во централен и источен Пацифик. Студијата од март 2014 година покажала дека климатските модели кои претпоставуваат природна варијабилност што одговараат на последователните набљудувања на фазите на ENSO произведоа реални проценки за 15-годишните трендови.
Студијата објавена на 3 август 2014 година објавила дека брзото затоплување на Атлантскиот Океан ги зголемило трговските ветрови, а со тоа ги намалува температурите во Тихиот Океан. Ова, заклучува студијата, придонело за пауза бидејќи таквите ветрови ја задржуваат топлината во длабоките океани. Друга студија објавена подоцна истиот месец открила докази дека циклусот на океанските струи во Атлантикот влијае на глобалните температури со тоа што тоне големи количества топлина под океаните и сугерирала дека паузата може да продолжи уште десет години бидејќи секоја фаза од овој циклус трае триесет години. 60-80-годишниот циклус на атмосферската и океанската варијабилност над Северен Атлантик, исто така, бил поврзан со паузата со две студии објавени во 2013 година и била искористена за да се заклучи должината на паузата. Новата „теорија на задоцнети осцилатори“ за спојувањето воздух-морско во северноатлантска деценија било дополнително предложена во 2015 година за да се разберат основните физички механизми на 60-80-годишната квази-периодична природна клима повеќедекадна варијабилност.
Два труда биле објавени од научници од тимот на НАСА за промена на нивото на морето во октомври 2014 година во истото издание на ''Nature Climate Change''. Според соопштението за печатот на НАСА од 6 октомври 2014 година, поврзано со весниците, „Една од најистакнатите идеи е дека долниот дел од океанот го зафаќа олабавувањето, но доказите кои го поддржуваат се мали“. Во ова соопштение за печатот, насловено „Студијата на НАСА открила дека океанската бездна на Земјата не се загреала“, НАСА разговарала за истражувањето што го спровеле, кое било „прво што ја тестираше идејата користејќи сателитски набљудувања, како и директни мерења на температурата на горниот дел од океанот“. НАСА наведила во ова соопштение: „Студените води во длабокиот океан на Земјата не се загреале мерливо од 2005 година, според новото истражување на НАСА, оставајќи ја нерешена мистеријата зошто глобалното затоплување се чини забавено во последниве години“. Во однос на горниот дел од океанот, во соопштението се истакало: „Температурата на горната половина од светските океани – над ознаката од 1,24 милји – сè уште се искачува, но не е доволно брза за да ги земе предвид застојаните температури на воздухот“. НАСА, исто така, нагласила во истото соопштение: „Коавторот на студијата Џош Вилис од JPL рече дека овие наоди не предизвикуваат сомнеж за самите климатски промени. „Нивото на морето сè уште се зголемува“, истакнал Вилис „Ние само се обидуваме да ги разбереме нечистите детали.“
Поконкретно, едно од овие студии на НАСА се засновале на фактот дека водата се шири како што станува потопла, и јасна пресметка за одземање: од вкупната количина на пораст на нивото на морето, тие го одзеле тоа поради пресметаното проширување на горниот дел од океанот до 2.000 метри длабочина врз основа на податоците од пловилата Арго, и тоа поради додадената топена вода низ целиот свет. Остатокот, што го претставувала износот на пораст на нивото на морето предизвикан од затоплувањето во длабокиот океан под таа длабочина, била „во суштина нула“. Некои неодамнешни студии кои известуваат за затоплување на длабоките океани се однесуваат на горната половина на океанот, но под неговиот највисок слој кој се спушта на околу 700 метри длабочина. Според друга студија на НАСА, горните слоеви на Јужниот океан се загреале со многу поголема стапка помеѓу 1970 и 2005 година отколку што се мислело претходно (24-58 проценти повеќе од претходните проценки), бидејќи пред распоредувањето на пловците Арго, мерењата на температурата во Јужниот океан биле „нечисти, во најдобар случај“.
Тоа што океаните се затоплувале во минатото значително побрзо отколку што мислевме, би значело дека ефектите од климатските промени би можеле да бидат полоши отколку што се очекуваше во моментов, ставајќи ја чувствителноста на планетата на CO кон повисокиот крај од нејзиниот можен опсег.
Студијата објавена во декември 2014 година покажала дека значајна причина за прекинот е зголеменото навлегувањето на топлина низ океаните.
Студијата објавена во февруари 2015 година покажала дека Атлантската мултидекадна осцилација и Пацифичката декадна осцилација суштински се одговорни за паузата, и предвидела дека овие циклуси наскоро ќе почнат да вршат спротивен ефект врз глобалните температури.
Студијата објавена во ноември 2015 година открила докази за „фазна разлика помеѓу врвното зрачење на атмосферата и глобалната просечна температура на површината, така што апсорпцијата на топлината на океаните има тенденција да се забавува за време на прекинот на затоплувањето на површината“. Истата студија објавила дека ова откритие е во согласност со набљудувањата.
3.2.2 Вулканска активност
Неколку студии предложиле дека можното побавно затоплување на површината во овој период делумно е предизвикано од зголемените емисии на сулфур од вулкански активности. Студија објавена во ноември 2014 година покажала дека повеќе сулфур диоксид бил емитиран од малите вулкани отколку што претходно се мислело во периодот 2000-2013 година. Дејвид Ридли, рекол дека ова може да помогне да се објасни зошто климатските модели не предвидуваат побавно затоплување на површината.
3.3 Други фактори
Дополнителни предложени причини за намалената стапка на затоплување на површината во околу 1999-2014 година вклучуваат емисија на пареи со мирис на бор од борови шуми, кои се покажале дека се претвораат во аеросоли и забраната за хлорофлуоројаглероди како резултат од Монтреалскиот протокол, бидејќи тие биле моќни стакленички гасови покрај нивните својства што ја осиромашуваат озонската обвивка. Лажните разлики во набљудуваните стапки на затоплување може да произлезат и од математиката на самата анализа на трендовите, особено кога периодот на проучување е краток и кога се прекршени претпоставките за регресија.
4 Должина на пауза во однос на климатските модели
Две независни студии објавени во август 2014 година заклучиле, штом површинските температури повторно почнат да се зголемуваат, најверојатно е дека „тие ќе продолжат да растат без прекин до крајот на векот, освен ако не ги намалиме емисиите на стакленички гасови“. Ватанабе ''и соработниците'' рекле: „оваа пауза на затоплување потекнува од ладењето на источниот екваторијален Пацифик“, и дека додека декадната климатска варијабилност има значителен ефект врз глобалните средни температури на површината, неговото влијание постепено се намалува во споредба со тековното глобално затоплување предизвикано од човекот. Махер ''и соработниците'' откриле дека според постојните и проектираните високи стапки на емисии на стакленички гасови има мали шанси да се случи уште една деценија пауза по 2030 година, дури и ако по тоа време имало голема вулканска ерупција.
5 Извештаи од научни тела
5.1 Извештај на Националната академија на науките-кралското општество
Во заедничкиот извештај на Кралското друштво на Обединетото Кралство и Националната академија на науките на САД во февруари 2014 година се велело дека нема „пауза“ во климатските промени и дека привременото и краткорочно забавување на стапката на пораст на просечните глобални температури на површината во Неполарните региони најверојатно ќе почнат повторно да се забрзуваат во блиска иднина. „Глобално просечната температура на површината е забавена. Не би рекол дека е паузирана. Зависи од збирките на податоци што ги гледате. Ако ги погледнете збирките на податоци што го вклучуваат Арктикот, јасно е дека глобалните температури сè уште се зголемуваат“, рече Тим Палмер, коавтор на извештајот и професор на Универзитетот во Оксфорд.
5.2 Климатски извештај на Светската метеоролошка организација
При објавувањето на годишниот извештај за климата на Светската метеоролошка организација во март 2014 година, генералниот секретар на СМО Мишел Жаро рекол дека немало пауза, при што во 2013 година продолжил долгорочниот тренд на затоплување кој покажува дека „нема застој во глобалното затоплување“. 2013 година била шеста најтопла година досега, а 13 од 14 најтопли години се случија од почетокот на 2000 година.
Годишниот извештај за 2013 година наведел дека: „Иако стапката со која се зголемуваат температурите на површинскиот воздух е забавена во последниве години, топлината продолжува да биде заробена во системот на Земјата, најмногу како зголемена содржина на топлина во океаните. Околу 93 проценти од вишокот топлина заробена во Системот на Земјата помеѓу 1971 и 2010 година бил зафатен од океанот“. Од 2000 до 2013 година океаните добија околу три пати повеќе топлина отколку во претходните 20 години, а пред 2000 година најголемиот дел од топлината била заробена помеѓу површината на морето и 700 метри длабочина, од 2000 до 2013 година најмногу топлина била складирана помеѓу 700 и 2.000 метри длабочина. Се претпоставува дека ова може да се должи на промените во атмосферската и океанската циркулација околу тропскиот Тихи Океан, во интеракција со Ел Нињо-Јужна осцилација и Тихиот Декадална осцилација.