procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Замок Оточец

Замокот Оточец е хотел- замок на мал остров во средината на реката Крка во Оточец, Словенија. Тоа е единствениот воден замок во Словенија. Името ''Оточец'' значи „мал остров“. Градот Оточец бил преименуван во 1952 година од страна на комунистичката влада од религиозното име ''Свети Петар'' „Свети Петар“ во ''Оточец'', а самиот замок бил преименуван од неговото поранешно германско име ''Верт'' во ''Оточец''.
1 Преглед
Замокот првпат бил споменат во документите во 13 век, и се вели дека ѕидовите датираат од 1252 година. Од 30-те мали островчиња во реката Крка во оваа област, замокот Оточец е на најголемиот остров, кој настанал со пресекување на јужен канал околу замокот, со цел да се формира ров околу него.
Островот е поврзан со двете брегови на реката со два дрвени моста (еден северен мост и еден јужен мост), така што може да се вози од било која страна, северната или јужната, директно низ островот до спротивната страна на реката. Постојат паркинзи на влезот на северниот мост и на самиот остров, но нема паркинг на влезот на јужниот мост.
Замокот Оточец сега е претворен во мал луксузен хотел, а исто така има ресторан од светска класа на локацијата. Брадт Тревел Гајдс го нарекува „еден од најпознатите хотели во Словенија“. Тој е и член на Релеј и Шато, глобално здружение на поединечно сопствени и управувани луксузни хотели и ресторани.
Има и бродска куќа (се наоѓа на јужниот канал на задниот дел од замокот). На островот има и терен за голф, парк замок и авантуристички парк, кој вклучува терен со јажиња за деца и рекреативни планинари на островот.
2 Историја
Замокот некогаш бил во сопственост на Иван Ленковиќ, водачот на Ускоците и главниот командант на Хрватско-словенскиот марш, кој своевремено бил провинција која се протегала на јужната граница на Хабсбуршката монархија, а подоцна и на Австриската империја и Австроунгарската империја. Писателот Иван Тавчар во замокот поставил два свои романи, ''Оток и Струга'' и ''Јанез Сонце''. Замокот бил дом на благородниците од Де Верде во 13 век, кои биле познати и како Витези од Оточец, а другите станари биле Виландро од Тирол.
Пред Втората светска војна замокот бил во сопственост на Домот на Маргиери де Комадона. На почетокот на Втората светска војна замокот бил заземен од Италијанците и користен како тврдина. Во 1942 година бил запален од партизаните, а од двата моста останале само урнатини. Реставрацијата на замокот започнала во 1952 година со реставрација на покривот и траела 6 години, со помош на различни меѓународни работни бригади. Во 1959 година, првиот ресторан бил отворен во обновениот замок. Во текот на следните неколку децении замокот го променил својот изглед додека не бил вратен на оригиналниот готски и ренесансен изглед.
3 Автопати
До замокот Оточец може да се стигне со возење на автопатот А2 од Ново Место до Оточец, кој е дел од Паневропскиот Коридор X.
4 Поврзано
*** Оточец, Словенија, населба на левиот брег на реката Крка во општина Ново Место кај замокот Оточец.
Ослободителен фронт на словенечката нација

Ослободителниот фронт на словенечката нација, или едноставно Ослободителен фронт, првично наречен Анти-империјалистички фронт, било словенечка антифашистичка политичка партија. Анти-империјалистичкиот фронт имале идеолошки врски со Советскиот Сојуз (кој во тоа време било во пакт за ненапаѓање со нацистичка Германија) во својата борба против империјалистичките тенденции на Соединетите Држави и Обединетото Кралство (западните сили), на Комунистичката партија. Во мај 1941 година, неколку недели по германската окупација на Југославија, во првото воено издание на нелегалниот весник ''Словенечки репортер (сло: Словенски порочевалец)'', членовите на организацијата го критикувале германскиот режим и ги опишале Германците како империјалисти. Тие почнале да собираат пари за ослободителен фонд преку вториот број на весникот објавен на 8 јуни 1941 година. Кога Германија го нападнала Советскиот Сојуз, Антиимперијалистичкиот фронт бил формално преименуван и станал главен антифашистички словенечки граѓански отпор и политичка организација под водство и контрола на словенечките комунисти. Биле активни во Словенија за време на Втората светска војна. Нејзината воена рака биле словенечките партизани. Организацијата била основана во Љубљанската Покраина на 26 април 1941 година во куќата на литературниот критичар Јосип Видмар. Нејзини водачи биле Борис Кидрич и Едвард Кардељ.
1 Програма
Програмата на ''Фронтот'' била зацртана од следниве основни точки:
* Вооружена борба
* Обединета Словенија
* Континуитет на Југославија како словенечка држава, натамошна интеграција на Словенија во југословенскиот идентитет и блискост со рускиот народ
* Лојалност на сите фракции кон Ослободителниот фронт, а потоа и кон југословенските партизани
* Придржување кон демократијата по ослободувањето
* Прифаќање на Атлантската повелба
* Израснување на партизанските единици и народната гарда во поширок фронт на Народноослободителната борба.
2 Внатрешна политичка ситуација
Фронтот првично се состоел од повеќе политички групи со левичарска ориентација, вклучително и некои христијански социјалисти, дисидентска група словенечки соколи (исто така познати како „националдемократи“) и група либерални интелектуалци дел од списанијата ''„Содобност“'' и ''„Љубљански ѕвон“.'' За време на војната, влијанието на Комунистичката партија на Словенија почнало да расте, сè додека основачките групи не ја потпишале таканаречената Доломитска декларација (Доломитска Изјава), давајќи им ексклузивно право да се организираат како политичка партија само на комунистите, на 1 март 1943 година.
На 3 октомври 1943 година, на седницата, позната како Собрание на делегатите на словенечката нација, која се одржала во Кочевје од 572 директно избрани и 78 индиректно избрани членови, 120-члениот пленум бил конституиран како највисок граѓански управен орган на антифашистичкото движење во Словенија за време на Втората светска војна.
По војната, Ослободителниот фронт бил трансформиран во Социјалистички сојуз на работниот народ на Словенија.
3 Поврзано
* АВНОЈ
Тел

Тел (множина: ''телови'', избројана множина: ''тела''; |تَل, |תל) или тепе (туркиски: ''töpü'') — рид, вообичаено со вештачко потекло, висок до 30-40 метри. Теловите се образувале на местото на уништените древни градови од останки од древни, главно глинени градби, кои се останки од населби од различни времиња и културните слоеви што ги исполнуваат. Зборовите ''тепе'' и ''тел'' се дел од многу географски имиња (на пример, населба од градски тип Ѓоктепе во Туркменистан, Тел Хазор и Тел Авив во Израел).
1 Опис
Технички, тел е вештачки рид создаден од неколку поколенија луѓе што живеат и градат на исто место. Низ вековите, висината растела од насобраните останки и урнатини, образувајќи одреден наклон. Повеќеслојните археолошки наоѓалишта, кои претежно започнуваат со праисториски култури и завршуваат во античкиот период, се создадени на стратешки положби, покрај мочуришта и реки, на посебни возвишенија во пределот. Водата била особено важен ресурс за сите култури, така што нејзината достапност придонела за појава на населби на падините на телата, кои со текот на времето прераснале во поголеми тумби.
Постојат телови низ целиот свет, но тие се многу својствени за блискоисточните археолошки наоѓалишта, на местата на потекло и преклопување на древните култури. Во еврејската традиција, на пример, името ''тел'' станало толку вкоренето што се користи и во имињата на современите градови и места во Израел, како што е Тел Авив (името на градот првпат го користел ционистот Теодор Херцл во неговото видение за идната држава Израел во делото „Стара земја, нова земја“ објавено во 1902 г.). Вообичаено, името на некои градови од Блискиот Исток се поврзува со некои од блиските телови, со што се создаваат топоними со наставката тел.
Богословни весник

Богословни весник (Ephemerides Theologicae) е академско теолошко списание, издавано од Теолошкиот факултет на Универзитетот во Љубљана. Тоа е најстарото словенечко научно списание во хуманистичките науки, кое објавува статии на англиски, француски, германски, италијански, латински и словенечки јазик. Списанието е апстрахирано во религиозни и теолошки апстракти.
СВ Рапид Марбург

Спортфереинигунг Рапид Марбург, познат како СВ Рапид Марбург или едноставно Рапид — поранешен фудбалски клуб од Марибор. Клубот бил основан во 1919 година од германската заедница во градот и бил меѓу најуспешните тимови во Љубљанската лига, каде што пет пати завршил како второпласиран.
1 Историја
Кон крајот на 1918 година, се појавиле првите аспирации за основање нов германски фудбалски клуб во Марибор. Во март 1919 година, Спортвереинигунг Рапид бил официјално основан, а Франц Руес станал првиот претседател на клубот. Кога Фудбалскиот сојуз на Југославија бил основан во април 1919 година, Рапид станал еден од првите клубови кои се приклучиле на асоцијацијата. По една година, Рус поднел оставка и бил заменет со Валтер Талман, кој во јануари 1920 година потпишал договор со градските власти на Марибор за да добие фудбалско игралиште во областа Људски врт во следните десет години. По темелното реновирање, новиот терен бил отворен на 9 мај 1920 година со натпреварот помеѓу Рапид и Слован, на кој победил Слован со 4–2. На крајот од сезоната во 1920 година, Рапид завршил како второпласиран зад Илирија од Љубљана. Во следните неколку години (1921 до 1924), Рапид секогаш завршувал зад своите градски ривали I. ССК Марибор во поддивизијата Марибор, и затоа не успеал да се квалификува за плеј-оф. Сепак, во следните три сезони Рапид повторно стигнал до финалето, но во сите три наврати загубил од Илирија.
Во 1927 година, клубот се соочил со финансиски проблеми и бил на работ на распуштање. Една година подоцна, Рапид се преселил во новоизградениот спортски комплекс Пољане. Причината поради која го напуштил Људски врв останува непозната, иако имале десетгодишен договор за изнајмување. Во сезоната 1932-1933, Рапид повторно завршил второпласиран во лигата зад I. ССК Марибор. За време на Втората светска војна, тимот се натпреварувал во Штаерската лига организирана од нацистичка Германија. По завршувањето на војната, клубот бил распуштен откако германската армија го напуштила Марибор. Играчите настапувале во црно-сини дресови со пруги.
Надгробник

Надгробник, надгробна плоча или надгробен споменик — спомен-обележје поставен на гробот на покојник. Најчесто претставува камена плоча на која се врежани или напишани податоци за раѓањето, животот и смртта на покојникот. Во зависност од одликите на одредена композиција, различни надгробници можат да се класифицираат како скулптура или архитектура од мал обем.
1 Материјали
Гробиштата можат да ги следат националните прописи или да поставуваат свои правила, особено во заштитените подрачја. Некои дозволуваат дрвени споменици само шест месеци пред да бараат постојан. Други имаат посебни правила за облиците и поставувањето на надгробниците за да се олесни косењето трева. Надгробниците, обично направени од гранит, мермер или друг камен, се изработуваат, поставуваат и поправаат од монументални ѕидари. Потребно е редовно одржување, бидејќи камењата можат да се поместат, да паднат или да обраснат, а гробниците можат да бидат вандализирани или нивните ознаки да се изгубат.
ФК Кочевје

Фудбалски клуб Кочевје - фудбалски клуб од Кочевје, кој се натпреварува во Љубљанската регионална лига, четвртото ниво на словенечкиот фудбалски систем. Клубот бил основан во 1920 година.
Кочевје ја освоил словенечката Втора лига во сезоната 1993/94 и се натпреварувал во највисоката дивизија, Првата словенечка фудбалска лига, во текот на сезоната 1994/95, пред да банкротира на крајот на сезоната.
1 Почести
* Втора словенечка лига
:: Победници: 1993–94
* Љубљанска регионална лига ''(четврта лига)'':: Победници: 2018–19, 2022–23
АСК Приморје

Академски спортски клуб Приморје (АСК Приморје), најчесто познат и само како Приморје, — поранешен словенечки фудбалски клуб од Љубљана. Клубот бил основан во мај 1920 година и беше распуштен во 1936 година. Неговиот прв тим се споил со новоформираниот клуб, СК Љубљана.
1 Почести
* Љубљанска Субасоцијативна лига
::''Победници (2):'' 1927–28, 1928–29
:: Второпласирани (1): 1931–32
СК Роте Елф

Спортски клуб Роте Елф, познат и како СК Роте Елф — поранешен фудбалски клуб од Марибор. Бил основан во 1919 година и учествувал во првата официјална сезона на словенечкиот фудбал, Љубљанската лига од 1920 година. Во 1921 година клубот бил преименуван во МАК, но набрзо потоа, во 1923 година, престанал да постои.
1 Историја
Клуб со името Роте Елф веќе постоел пред Првата светска војна и бил еден од двата големи германски спортски клуба во градот Марибор во тоа време. По војната, во 1919 година, клубот бил повторно основан. Тој останал верен на своите предвоени принципи, бидејќи клубот бил ненационалистички и се засновал врз австромарксизмот, и е еден од првите работнички клубови во областа на словенечките земји. Тимот бил составен од германски и словенечки фудбалери. Рудолф Винклер бил капитен на тимот, и се смета за најдобар играч на клубот на сите времиња. Во 1920 година, Роте Елф го инаугурирал нивниот реновиран фудбалски терен наречен Спортплац Кројжофвизе, во натпревар против Слован од Љубљана. Меѓутоа, таму се играле само помалку важни натпревари; тимот одигра поважни натпревари на поголемиот Спортплац Рапид им Фолксгартен, кој бил во сопственост на СВ Рапид Марбург. Во инаугуративната сезона на Љубљанската Субасоцијациска лига во 1920 година, Роте Елф завршил на шестото место од седум екипи.
Како што австромарксизмот ја изгубил својата смисла во Кралството Југославија, клубот се соочил со потешкотии во привлекувањето фудбалери од работничката класа. За да се реши овој проблем, клубот бил преименуван во МАК (Марбургер Атлетик Клуб) во мај 1921 година. Сепак, овој потег не резултирал со подобрување. Клубот учествувал во Љубљанската Субасоцијациона лига во 1922-1923, но се повлекол од натпреварувањето кон крајот на 1922 година и набрзо ги прекинал сите операции.
Руска капела (Вршич)

Руската капела на Вршич е православна капела во Словенија, посветена на Свети Владимир. Изградена е за време на Првата светска војна од руски воени затвореници, кои работеле на изградбата на патот преку преминот Вршич. Капелата има значење како воен споменик и симбол на пријателството меѓу Словенија и Русија.
1 Историја
Во 1915 година, малиот град Крањска Гора станал стратешки важен поради близината до фронтот Изонцо. Австроунгарските власти наредиле изградба на воен пат преку преминот Вршич (1.611 м), кој ги поврзува долините на реките Сава и Соча. За оваа задача биле ангажирани руски воени затвореници. Патот бил клучен за снабдување на војската, но изградбата се одвивала во тешки услови.
Изградбата на патот започнала во мај 1915 година, а била завршена до крајот на годината. За да се обезбеди непречено снабдување со материјал до првите линии на фронтот, преминот требало да биде прооден во текот на целата година, а заробениците биле принудени да го исчистат патот од обилните снежни врнежи. На 8 март или 12 март 1916 година (изворите варираат), лавина го затрупала работниот логор за воени лица. Во 1916 и 1917 година, 106 затвореници, 18 чувари и едно непознато лице загинале во лавини.
Рускиот логор се наоѓал приближно на половина пат до падината на Вршич. Затворениците изградиле мала дрвена капела за нивните верски потреби која била завршена во 1915 година или најдоцна во јануари 1916 година. Црквата има типичен руски дизајн, со две мали кули од двете страни на наосот. До капелата има гроб на воениот затвореник Петар Половчев, а веднаш десно од него има гроб во форма на пирамида на непознати заробеници, со кириличен натпис „На синовите на Русија“. Гробницата е дело на мајсторот Јосип Славец од 1937–1938 година.
Капелата била реновирана во 2005 година, по цена од 90.000 евра, и повторно во 2010 година по кражба на бакарните покривни плочи. Преминот на страната Крањска Гора од хотелот Ерика до врвот бил преименуван во „Руски пат“ во јуни 2006 година.
Во 2016 година капелата ја посетил рускиот претседател Владимир Путин. Посетата била критикувана од словенечкиот новинар специјализиран за Русија, Бранко Собан, како тешка политичка грешка што ѝ дава легитимитет на политиката на Путин. Собан предложил преименување на капелата во ''украинска капела''.
Илирски листопадни шуми

Илирските листопадни шуми се копнен екорегион во јужна Европа, кој се протега долж источниот брег на Јадранското Море. Припаѓа на биомот на медитеранските шуми и грмушки и е во палеарктичкото царство.
1 Географија
Илириските листопадни шуми се протегаат долж источната обала на Јонското и Јадранското Море и опфаќаат површина од 40,600 км² во Северна Грција, Албанија, Црна Гора, Босна и Херцеговина, Хрватска, Словенија и Северна Италија околу Трст.
Екorрегионот е ограничен со егејските и западно-турските склерофилни и мешани шуми (во Грција), мешаните шуми на планините Пиндус (во Грција и Албанија), мешаните шуми на планините Динариди (во Албанија, Црна Гора, Босна и Херцеговина, Хрватска, Словенија и Италија) и мешаните шуми на Падската долина (во Италија).
2 Клима
Климата на екорегионот е претежно од Кепеновиот медитерански тип со топли лета (Csa) до влажни суптропски со влажни зими (Cfa).
3 Флора
Поради широкиот опсег на височини во овој екoрегион, највисоките височини (над 1.000 м) се покриени со иглолисни шуми, додека помешаната широколисна вегетација и макија грмушки се јавуваат на пониските височини.
Во зоната на четинари доминира сребрената ела, норвешката смрека, европскиот црн бор, на некои места босанскиот бор со примеси на европската бука. Динарската варовничка блокова ела шума расте на варовнички изданоци.
Доминирачките видови на пониските зони вклучуваат различни листопадни дабови дрвја, како што се Quercus frainetto, Q. pubescens, Q. cerris, Quercus trojana, Quercus macrolepis, со други листопадни дрвја и грмушки како Carpinus orientalis, Fraxinus ornus, Cotinus coggygria, Paliurus spina-christi, Cercis siliquastrum. Вечнозелените дрвја и макија грмушки како Quercus ilex, Quercus coccifera, Pinus halepensis, Pinus pinea, Pistacia terebinthus, P. lentiscus, Erica arborea, Juniperus oxycedrus, J. macrocarpa, Olea europaea, Arbutus unedo, A. andrachne, Nerium oleander стануваат доминантни блиску до брегот.
4 Разграничување на екорегионот
Екорегионот на илирски листопадни шуми е разграничен со WWF и Дигитална карта на европските еколошки региони од Европската агенција за животна средина. Фитогеографски, екорегионот е поделен помеѓу јадранската и источномедитеранската провинција на Медитеранскиот регион во рамките на Бореалното Кралство (според разграничувањето на Армен Тахтајан).
Канарски црно

''Канарски Црно'' е британски акционен-трилер филм од 2024 година, во режија на Пјер Морел и сценарио на Метју Кенеди. Во филмот глуми Кејт Бекинсејл како агент на ЦИА во бегство. Филмот бил објавен на 23 октомври 2024 година од Амазон МГМ Студиос на генерално негативни критики.
1 Заплет
Ејвери Грејвс е агентка на ЦИА која краде диск од зграда во Токио а потоа се враќа дома за да ја прослави третата годишнина со својот сопруг Дејвид. Подоцна се среќава со Џарвис, нејзиниот шеф во ЦИА. Тие разговараат за Кенџи, кој користел деловна фасада за да транспортира оружје до терористи.
Кога Грејвс доаѓа дома сфаќа дека нејзиниот сопруг исчезнал. Таа се јавува на телефон а гласот вели да ја земе датотеката ''Канарски Црно'' до полноќ и спомнува број на притвореник, или нејзиниот сопруг ќе умре. Таа бара доказ за живот и дозволено и е да разговара со нејзиниот сопруг.
Приател кој е хакер ѝ помага на Ејвери да го лоцира последниот повик на телефонот и ѝ дава адреса. Таа потоа започнува да го пребарува бројот на затвореникот - Ласло Стоика.
Како што ја разоткрива мрежата на предавство, таа открива дека ''Канарски црно'' е смртоносно сајбер-оружје способно за глобален колапс - а не уцена како што и било кажано. Ловната од нејзината сопствена агенција и двојно прекрстена од нејзиниот шеф и заменик-директор, Ејвери ја дознава шокантната вистина: нејзиниот сопруг Дејвид е Кали, атентаторот што ѝ беше нареден да го следи и оној што го протече вирусот. По запирањето на нападот и убиството на Брезнов, Ејвери е уапсен, но му нуди втора шанса од тајна организација. Додека се подготвува за нова мисија, таа го наоѓа нејзиниот венчален прстен оставен зад себе - доказ дека Дејвид е сè уште жив.
2 Улоги
* Кејт Бекинсејл како Ејвори Грејвс
* Руперт Френд како Дејвид Брукс
* Реј Стивенсон како Џарвис Хедлунд
* Сафран Бароус како Елизабет Милс
* Бен Мајлс како DCIA Нејтан Еванс
* Горан Костиќ како Конрад Брезнов
* Масајоши Ханеда како Кенџи Накаџима
* Мајкл Брендон претседател на Соединетите Американски Држави
* Чарлс Нишикава како јапонски премиер
3 Производство
''Канарски црно'' за првпат бил претставен на Канскиот филмски пазар во 2022 година како шпионски трилер во режија на Пјер Морел, по сценарио на Метју Кенеди и со Кејт Бекинсејл во главната улога. На Американскиот филмски пазар подоцна истата година, биле објавени првите слики од продукцијата додека Антон го ставил филмот на продажба.
Снимањето започнало во Хрватска во октомври 2022 година и продолжило до јануари 2023 година. Снимањето се одвивало главно во Загреб, каде што ја прекинало услугата на неколку трамваи за да се контролира околината на надворешните акциони сцени, кои вклучуваа Бекинсејл како лета над градот од дрон и како виси од покриви. Снимањето во Загреб користело стадион Максимир на Динамо Загреб како филмски сет, а градот Ровињ бил сниман наместо Токио. Завршната сцена била снимена во Љубљана, Словенија, на Трипл мостот.
Коца Василева

Коца Василева ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Учествувала во заднината на НОД во селото. Во септември 1943 година била примена за член на СКОЈ и раководела со група младинци со кои собирала народна помош. Во септември 1944 година била избрана за члсен на Околискиот комитет на НОМСМ - Крушево, едновремено е примена и за член на КПМ.
Марица Василева

Марица Мицева Василева ( во — во ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од 1941 година била вклучена оо собирните акции за прехранбени артикли во групата на повозрасни жени за изработка на топла облека за борците во НОВ и ПОМ. Во нејзиннот дом се одржувале илегални состаноци, носела храна на политичките затвореници во Битолскиот затвор, каде биле затворени ѝ нејзините две ќерки. Активно учесвувала во заднината на НОД до ослободувањето.
Изотопи на магнезиумот

Магнезиумот (<sub>12</sub>Mg) природно се наоѓа во три стабилни изотопи: , и . Откриени се 19 радиоизотопи, кои се движат од до (со исклучок на ). Најдолговечниот радиоизотоп е со време на полураспад од часа. Полесните изотопи главно се распаѓаат до изотопи на натриумот додека потешките изотопи се распаѓаат во изотопи на алуминиумот. Најкратковечен е протонски неврзаниот со време на полураспад од зептосекунди.
Точното мерење на неутронски богат <sup>40</sup>Mg во 2019 година ја покажало неочекуваната разлика во нејзината јадрена структура, во споредба со полесните соседни изотопи.
1 Список на изотопи
<ref, 12, 6, 2p, 0+
12, 7, 2p, 1/2−#
12, 8, β<sup>+</sup>, 0+
β<sup>+</sup>p
12, 9, β<sup>+</sup>, 5/2+
β<sup>+</sup>p
β<sup>+</sup>α
β<sup>+</sup>pα
12, 10, β<sup>+</sup>, 0+
12, 11, β<sup>+</sup>, 3/2+
12, 12, Стабилен, 0+, [, ]
12, 13, Стабилен, 5/2+, [, ]
, 12, 14, Стабилен, 0+, [, ]
12, 15, β<sup>−</sup>, 1/2+
12, 16, β<sup>−</sup>, 0+
12, 17, β<sup>−</sup>, 3/2+
12, 18, β<sup>−</sup> (> ), 0+
β<sup>−</sup>n (< )
12, 19, β<sup>−</sup>, 1/2+
β<sup>−</sup>n
12, 20, β<sup>−</sup>, 0+
β<sup>−</sup>n
12, 21, β<sup>−</sup>, 3/2−
β<sup>−</sup>n
β<sup>−</sup>2n ?, ?
12, 22, β<sup>−</sup> (> ), 0+
β<sup>−</sup>n
β<sup>−</sup>2n (< )
12, 23, β<sup>−</sup>n, (3/2−, 5/2−)
β<sup>−</sup>
β<sup>−</sup>2n ?, ?
12, 24, β<sup>−</sup>, 0+
β<sup>−</sup>n
β<sup>−</sup>2n ?, ?
12, 25, β<sup>−</sup> ?, ?, (3/2−)
β<sup>−</sup>n ?, ?
β<sup>−</sup>2n ?, ?
12, 26, #, 3.1(4 (stat), 2 (sys)) ms<ref, β<sup>−</sup>n (81%), 0+
β<sup>−</sup> (9%)
β<sup>−</sup>2n (9%)
12, 28, #, 1# ms [> ], β<sup>−</sup> ?, ?, 0+
β<sup>−</sup>n ?, ?
β<sup>−</sup>2n ?, ?
Фана Василева

Фана Василева ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Од есента 1941 година станала член на „Женската потрошувачка задруга“ во Битола и член на женска воспитна група. Од летото 1943 година во нејзиниот дом престојувале илегалци. Кај неа наминувале и партизански курири и била ползувана како врска низ градот.
Фанка Василева

Фанка Василева ( во — ) — учесник во НОВ на Македонија.
1 Животопис
Делувала во Битола од август 1941 година претворајќи ја својата куќа во магацин на НОД. Кај неа дома, престојувале илегалци кои оттука заминувале во партизанските одреди.
Алоклазит

Алоклазит, или , е минерал на сулфосол (симбол IMA: Acl). Тој е член на групата арсенопирит. Алоклазитот се кристализира во моноклиничкиот систем и обично се формира како епително ткиво до зрачни ацикуларни призматични кластери. Тоа е нетранспарентно со боја од челино-сиво до сребрено-бело, со метален сјај и црна лента. Тој е кршлив со совршено расцепување, цврстина на Мосовата скала од 5 и специфична тежина од 5,91-5,95.
За прв пат е опишан во 1866 година за појава во Романија. Неговото име е изведено од грчки за „друго“ и „да се скрши“, во однос на неговото посебно расцепување кое го разликувало од сличниот минерал марказит.
Минералот е моноклиничен во вселенската група ''P2<sub>1</sub>''.
Љубљански словенечки национален театар опера и балет

Љубљански словенечки национален театар опера и балет (|Slovensko narodno gledališče Opera in balet Ljubljana, SNG Opera in balet Ljubljana) — национална опера и балет на Словенија. Љубљанскиот словенечки национален театар опера и балет бил основан во 1918 година. Сега е подсекција на Словенечкиот национален драмски театар во Љубљана и има околу 50 танчери. Од 2013 година негов директор е адвокатот Петер Сотошек Штулар, а уметнички директор оперскиот сценски режисер Рок.
1 Историја
Историјата на операта во Словенија потекнува од „Il Тамерлано“ на Ѓузепе Клементе де Бономи, изведен во 1732 година. Оперите првично се поставувале во Објектот на Провинцискиот театар на Плоштадот на Конгресот, на местото на денешната зграда на Националната филхармонија. Оперијата на Љубљана била изградена во 1892 година. Провинцискиот театар до 1911 година ги делел просториите со Германскиот театар, кој потоа се преселил во Љубљанскиот драмски театар.
Во 1918 година компанијата била проширена со свој оркестар и професионална балетска група. Диригентот Мирко Полич изведувал западен репертоар, како и словенски дела, како што се балетите на бугарскиот композитор Панчу Владигеров и дела на словенечкиот композитор Мариј Когој. Тековниот репертоар вклучува Жил Масне, Џоакино Росини, В. А. Моцарт и други.
2 Поврзано
* Словенечки народен театар Марибор
* Словенечки народен театар Нова Горица
* Љубљански градски театар
* Словенечка филхармонија
* Сала Цанкар
* Летен театар Крижанке
* Љубљански замок
Антон Фунтек

Антон Фунтек (30 октомври 1862 – 21 октомври 1932) бил словенечки писател, поет, уредник и преведувач.
Фунтек е роден во Љубљана, која тогаш била дел од Австроугарското Царство, а сега е главниот град на Словенија. Тој се обучувал за учител и работел во Литија и Шентвид при Стична пред да замине на Технички факултет во Виена. Потоа работел како средношколски наставник во Љубљана до неговото пензионирање во 1925 година. Бил уредник на списанието ''Љубљански звон'' помеѓу 1891 и 1894 година и уредник на весникот ''Лајбахер Цајтунг'' неколку години. Некое време бил и претседател на Словенечката писателска асоцијација. Познат е по неговите преводи на словенечки на Шекспировиот ''Цар Лир'', Шилеровата ''Песна на каменот'', првиот дел од Гетеовиот ''Фауст'' и ''Затонатиот камен'' од Герхарт Хауптман.
Евалд Флисар

Евалд Флисар (роден на 13 февруари 1945 година) е словенечки писател, поет, драматург, уредник и преведувач. Тој бил претседател на Друштвото на словенечките писатели во три последователни мандати помеѓу 1995 и 2002 година и е главен уредник на литературното и културното списание Содобност.
1 Биографија
Флисар е роден во 1945 година во Герлинци во регијата Прекмурје во источна Словенија. Средното образование го завршил во Мурска Собота и студирал компаративна литература на Универзитетот во Љубљана, англиски јазик и англиска литература на Чисвик Политехника во Лондон и некое време во Австралија. Многу од неговите книги се патописи, а тој е и признат драмски автор. Во 1993 година ја добил наградата на Фондацијата Прешерн за својот патопис ''Патник во кралството во сенка,'' и неговите драми ''Што е со Леонардо? Утре ќе биде подобро.''
2 Објавени дела
Флисар објавувал раскази, романи, драми, патописи, поезија и детска литература, започнувајќи од 1966 година. Меѓу другите негови дела:
* Симфонија поетика (1966)
* Умирање во огледалото (1969, роман)
* Чиракот на волшебникот (1986, расказ)
* Приказни од патот (2000, раскази)
* Три љубови и една смрт (2002, роман)
* Набљудувачот (2009, расказ)
* На златниот брег (2010, расказ)
* Тоа не сум јас: Лего роман (2011 роман)
* Девојката која повеќе би сакала да биде на друго место (2012, роман)
* Антигона сега (2012)
* Волшебниот Одисеј (2013, роман)
Џелат

Џелат, погубник, главосек, главорез или поретко палач — лице што извршува смртна или телесна казна. Во преносна смисла, поимот се користи како синоним за зборовите „непријател“, „крвник“, „мачител“, „тиранин“. Во XXI век, ова занимање сѐ уште се практикува како и обично во САД, Саудиска Арабија и други земји, главно во Азија.
1 Етимологија
Зборот „џелат“ доаѓа во македонскиот јазик од турското ''cellat'', преку арапското ''jallād''.
2 Историја
Улогата на џелат постоела уште во Стариот Египет. Во Стара Грција, од осудените на смрт се очекувало да си го одземат животот во затвор пиејќи отров. Во Стариот Рим, робовите и странците биле погубувани од касап (латински: ''carnifex''), додека римските граѓани биле убивани од службеници наречени ликтори.
Во Западна Европа, професионалните погубници не биле спомнати во историските записи сѐ до X век. Во текот на раното средновековие, судовите вообичаено им дозволувале на злосторниците да плаќаат отштета на своите жртви или нивните семејства наместо да добијат смртна казна. Меѓутоа, луѓето што извршиле тешки злосторства против црквата, кралот или моќните владетели сè уште биле осудени на смрт.
Според стариот германски закон, погубувањата понекогаш ги извршувале самите судии, најмладиот член на судот, обвинувачот, па дури и еден од соучесниците на злосторникот. Во други случаи, судскиот извршител бил одговорен за осигурувањето на извршување на пресудата, иако не е јасно дали тој самиот го извршил извршувањето или само го надгледувал. Злосторниците што се согласиле да станат џелати често биле поштедени од сопствените смртни казни.
Со текот на времето, џелатот станал назначен службеник што работи за судовите, одговорен за извршување на погубувања и казни во име на владетелот. Во Германија, џелатите биле добро платени вработени во градот. На пример, џелатот од Нирнберг, Франц Шмит (1578 — 1617), заработувал 50 флорини годишно, што било повеќе од свештеник или учител.
Занимањето џелат често се пренесувало од татко на син, создавајќи цели семејства наследни џелати, како што е семејството Сансон во Франција.
Антон Инголич

Антон Инголич (5 јануари 1907 – 11 март 1992 година) — словенечки писател, драматург и уредник. Најпознат е по неговите романи и младинска литература.
Инголич е роден во Сподња Полскава близу Словенска Бистрица во Австроунгарското кнежевство Штајерска (денешна источна Словенија). Тој отишол на локалното училиште и го завршил средното образование во Марибор пред да студира во Љубљана и Париз. Работел како наставник по словенечки и француски јазик во средни училишта во Птуј, Марибор и Љубљана. Бил уредник на списанието ''Нова Обзорија'' и станал член на Словенечката академија на науки и уметности во 1976 година.
Двапати ја добил Прешереновата награда, во 1949 година за романот ''„Патека по насипот“'' и во 1978 година за книжевниот опус за млади и возрасни. Помеѓу 1961 и 1963 година бил претседател на Друштвото на словенечките писатели.
Основното училиште во Сподња Полскава го носи името на Инголич.
1 Дела
Започнувајќи од 1935 година, Инголич објавувал проза за возрасни, литература за млади и возрасни, како и пет историски романи:
* Младилница-Ловорјев венец (1948)
* Ликоф-Мејник (1950)
*''Се најдоа'' (1952)
* Прадедо (1975)
* Гореле грмушки (1977)
Ален Плој

Ален Плој (роден на 30 јуни 1992 година) е словенечки фудбалер кој игра како напаѓач за Ленарт.
1 Клупска кариера
Плој ја започнал својата кариера во локалниот клуб Ленарт, а подоцна играл во младинските категории на Јаренина. Во 2007 година, се приклучил на Марибор, каде што потпишал својот прв професионален договор со клубот на почетокот на 2011 година. Плој дебитирал во словенечката Прва лига на 16 март 2011 година против Нафта Лендова. Во таа сезона, тој имал уште една појава во лигата за клубот, во последното коло од сезоната 2010–11 во Првата лига на Словенија, против Домжале, кога постигнал и својот прв гол во највисокото дивизиско натпреварување. Во сезоната 2011–12, Плој бил позајмен во второлигашкиот словенечки клуб Алуминиј. Тој постигнал хет-трик за Алуминиј во четвртото коло на Втора лига на 27 август 2011 година, во победата од 5–1 над Дравиња.
2 Личен живот
Плој е роден во Ленарт, мал град во североисточна Словенија.
3 Почести
Марибор
* Словенечка Прва Лига : 2010–11, 2012–13, 2013–14
* Словенечки Суперкуп : 2012, 2013 година
Алуминиј
* Втора лига на Словенија : 2011–12
Марибор Б
* Словенечка трета лига : 2014–15
Препуштени

„Препуштени“ (српскохрватски: ''Prepušteni'') — југословенски тв-филм од 1971 година, во режија на Желимир Месариќ, снимен по сценариото на Бранислав Глумац. Автор на музиката е Бошко Петровиќ. Улогите ги играат: Младен Будишчак, Дарко Ќурдо, Зденко Јелчиќ, Бранко Супек и Ангел Палашев.
1 Синопсис
Во филмот се прикажува еден ден во животот на неколку неприспособени млади луѓе од загребските улици...
Тоне Першак

Тоне Першак (роден на 7 јануари 1947 година) е словенечки писател, политичар, театарски режисер и новинар. Тој бил избран во првото словенечко национално собрание во 1992 година. Тој исто така бил претседател на Друштвото на словенечките писатели во еден мандат помеѓу 2001 и 2003 година.
Першак е роден во 1947 година во Лоќки Врх во источна Словенија. По завршувањето на средното образование во Мурска Собота, дипломирал компаративна литература на Универзитетот во Љубљана и дипломирал режија на театар и радио на Академијата за театар, радио, филм и телевизија во Љубљана. Во 1992 година бил избран во Словенечкиот национален парламент на платформа на Демократската партија на Словенија. Учествувал во различни комисии, вклучувајќи европски работи, инфраструктура и животна средина, култура-образование-спорт и други. Бил и претседател на Словенечкиот центар на Меѓународен ПЕН. Од 1999 година е градоначалник на Тржин.
1 Објавени дела
*''Новелети'' (1981)
*''Премин'' (1982)
*''Следи'' (1985)
*''Врв'' (1986)
*''Насока Хамбург-Алтона'' (1988)
*''Љубљански роман'' (1989)
Astragalus geminus

''Astragalus geminus'', синоним ''Astragalus albanicus'', е вид Astragalus кој потекнува од источен Кавказ. Под синонимот ''Astragalus albanicus'', Црвениот список на МСЗП од 2014 година го оцениле како „загрозен“, наведувајќи дека бил ендемичен за областите Абшерон и Гобустан во Азербејџан, каде што можело да се најде на суви глинести места и падини на ќерамиди до средно планинската зона и е загрозен од мал развој.
1 Таксономијата
Видот првпат бил опишан во 1946 година како ''Astragalus albanicus'' од Александар Алфонсович Гросхајм. Меѓутоа, ова име веќе било објавено за други видови, ''Astragalus albanicus'' Širj. (сега се смета за синоним на ''Astragalus rumelicus'' ), така што билонелегитимно. Заменското име ''Astragalus geminus'' било објавено во 1998 година.
2 Наводи
Оксихлорирање

Оксихлорирање — процес за создавање на еквивалент на гасот хлор (Cl <sub>2</sub>) од водород хлорид и кислород. Овој процес е вреден во индустријата бидејќи водород хлоридот е поевтин од хлорот.
1 Механизам
Реакцијата обично се предизвикува со бакар(II) хлорид ( <sub>CuCl2</sub>), кој е најчестиот катализатор во производството на 1,2-дихлороетан. Во некои случаи, CuCl<sub>2</sub> е поддржан на силика во присуство на KCl, LaCl<sub>3</sub> или AlCl<sub>3</sub> како сокатализатори. Освен силициум диоксидот, исто така се користени различни потпори, вклучувајќи различни видови на алуминиум оксид, дијатомеска земја или пемза. Бидејќи оваа реакција е многу егзотермна (238 kJ/mol), температурата се следи за да се заштити од топлотна деградација на катализаторот. Реакцијата е следна:
: CH <sub>2</sub> = CH <sub>2</sub> + 2 CuCl <sub>2</sub> → 2 CuCl + ClH <sub>2</sub> C-CH <sub>2</sub> Cl
Бакар(II) хлоридот се регенерира со последователни реакции на бакар хлоридот со кислород, а потоа водород хлорид:
: ½ O <sub>2</sub> + 2 CuCl → CuOCuCl <sub>2</sub>: 2 HCl + CuOCuCl <sub>2</sub> → 2 CuCl <sub>2</sub> + H <sub>2</sub> O
2 Примени
Оксихлорирањето се користи при конверзија на етилен во винил хлорид. Во првиот чекор во овој процес, етиленот се подложува на оксихлорирање за да се добие етилен хлорид:
: ClCH <sub>2</sub> CH <sub>2</sub> Cl → CH <sub>2</sub> =CHCl + HCl
Оксихлорирањето е од посебно значење при создавањето на 1,2-дихлороетан, кој потоа се претвора во винил хлорид. Како што може да се види во следната реакција, 1,2-дихлороетан е напукнат (кракиран):
: CH <sub>2</sub> = CH <sub>2</sub> + 2 HCl + ½ O <sub>2</sub> → ClCH <sub>2</sub> CH <sub>2</sub> Cl + H <sub>2</sub> O
HCl од овој процес на кракирање се рециклира со оксихлорирање со цел да се намали потрошувачката на суровина HCl (или Cl<sub>2</sub>, ако непосредното хлорирање на етилен е избрано како главен начин за производство на 1,2-дихлороетан).
Железо(III) хлорид се произведува комерцијално со оксихлорирање (и други методи). На пример, со растворање на железни руди во хлороводородна киселина се добива мешавина од феро- и фери-хлориди::
Железо(II) хлоридот се претвора во дериват на железо(III) со третман со кислород и хлороводородна киселина:
:
Поплави во Словенија (2010)

Поплавите во Словенија во 2010 година, на 17 до 19 септември 2010 година, биле предизвикани од обилните дождови во Словенија, што резултирало со една од најлошите поплави во историјата на земјата. Меѓу погодените региони биле главниот град Љубљана, Централната Сава долина, Лашко, Приморска и Долењска. Првичната штета се проценува на 15 милиони евра. Три лица загинале.
Во Љубљана, реката Градашчица – заедно со потоцот Мали Грабен – поплави неколку делови на општина Вич, достигнувајќи рекорден нивото на водата. Неколку трансформатори биле исклучени за да се спречат несреќи, оставајќи околу 3.000 луѓе без електрична енергија.
Во Загорје на Сава, голем дел од градот бил поплавен од реката Сава и биле пријавени неколку одрони.
Градот Лашко бил поплавен од реката Савиња, а патните врски биле прекинати од надојдените води.
Во регионот Литорал, реките Рижана и Драгоња поплавија неколку патишта, затворајќи ги сите три гранични премини со Хрватска во регионот. Поплавени се и делови од аеродромот Порторож и полињата со сол во Сечовље. Реката Випава се поплавуваше во северниот дел на Приморјето.
Реките Сава, Крка и Купа се поплавиле во Долењска. Градовите Кршко, Брежице и Оточец биле делумно поплавени.
Во Горењска, градот Жири бил погоден од Сора. Во Железники, град кој бил најпогоден во поплавите точно три години претходно, не биле пријавени поголеми проблеми.
Поплавени биле и некои делови од Хрватска покрај реката Сава, околу 20 луѓе биле евакуирани околу Загреб.
До понеделник, 20 септември, нивото на водата започнало да опаѓа, иако земјотресите во некои региони останале закана. Четири дена по поплавите, областта на Општината Добрепоље сè уште била 6 метри над вообичаеното ниво на водата.
1 Галерија
Битката кај Купа

Битката кај Купа се случила на реката Купа во 819 година. Во неа учествувал франкискиот вазал, кнезот Борна, од Хрватска, со армија од Гудушани, против напредувачката армија на франкискиот бунтовник, кнезот Људевит од Панонска Хрватска. За време на битката, Гудушаните го напуштиле Борна и се приклучиле на Људевит. Додека силите на Борна претрпеле големи загуби, тој успеал да избега со своите телохранители. Драгомуж, татко на сопругата на Људевит, кој бил на страна на Борна, бил убиен. Људевит претрпел големи загуби, вклучувајќи 3.000 војници и над 300 коњи. По битката, Људевит го искористил моментот за да ја нападне Литорална Хрватска во декември 819 година.
Мухсин Хендрикс

Мухсин Хендрикс ( – ) — јужноафрикански имам, исламски научник и ЛГБТ деец. Тој бил вклучен во разни групи за застапување на ЛГБТ муслимани и бил поборник за поголемо прифаќање на ЛГБТ луѓе во исламот. Тој се смета за првиот отворено геј-имам во светот, откако излегол во 1996 година. Хендрикс станал жртва на злосторство од омраза во Бетелсдорп, Јужна Африка во февруари 2025 година и починал од рани од огнено оружје во инцидент со пукање.
Мира Михелич

Мира Михелиќ, позната и како Мира Крамер Пуч (14 јули 1912 – 4 септември 1985 година) била југословенска писателка и преведувачка.
1 Биографија
Мира Михелиќ е родена во Сплит на 14 јули 1912 година, тогаш Австроунгарија (сега во Хрватска) како Мира Крамер. Учела во Љубљана и извесно време студирала право. Таа потоа станала професионален писател и преведувач, една од најпознатите словенечки книжевни фигури на 20 век. Била долгогодишен член на словенечките и меѓународните писателски друштва, служејќи како претседател на Друштвото на словенечките писатели и на Словенечкиот ПЕН од 1973 година, исто така и потпретседател на Меѓународниот ПЕН. Во голема мера поради нејзините напори започнале меѓународните состаноци организирани од Словенечкиот ПЕН, годишен настан кој продолжува до денес. Починала во Љубљана во 1985 година.
2 Работа
Првите романи на Михелич, Лице во огледало“ (1941) и Тивки води (1942), се описи на животот во удобниот свет и аристократската атмосфера на семејните традиции каде што владее културата на чесно заработено богатство, почит и гордост. Потоа таа брзо го открила својот личен поглед на опишаниот свет на литературата во кој ги поставува почитта против иронијата, ентузијазмот против одвратноста, класа и лојалност против обидите да се избега од неа, итн. Нејзините ликови се распарчени помеѓу традициите, почитта, контролирањето на чувствата од една страна и страста и амбицијата од друга страна, со љубовта, интригата, политичката моќ и богатството како клучни фактори. Специјално место се дава на еманципираната и независна современа жена која се бори против традиционалната посветена улога на жената од генерацијата на нејзината мајка и баба во корист на емоционално исполнување, иако тоа не значи нужно идеализирање на жената. Пример за ова е хероината во нејзиниот роман од 1959 година ''Април'', која се случува во првите месеци од Втората светска војна. ''Во Кулата на осамените жени (1969) и Вратете се, синови (1972)'' таа понатаму ја развивала иронијата во опишувањето на ликовите и нивните гестови. ''Затвореникот од Емона (1978) и Патот на двајца императори (1981)'' се историски романи за интригите во древната Емона и љубовна приказна за време на Конгресот на Лајбах. Нејзиниот последен роман ''Часови од моите денови'' (1985) е мемоар. Таа исто така напишала романи за помлади читатели, како што се ''Дојди, мила моја Ариел (1965) и Сонот на летната ноќ на Пу(1972)''. Во 1963 година ја добила наградата Совре за нејзините словенечки преводи на ''Светлина во август'' на Вилијам Фокнер, ''Погледни го домот свој ангеле'' на Томас Вулф и ''Пиквикови хартии'' на Чарлс Дикенс. Во 1983 година ја добила наградата Прешерн за животно достигнување.
Била мажена за сликарот Франце Михелич.
3 Избрани дела
*''Април (1959)''*''Вратете се, синови (1972)''*''Пламен и чад (1973)''*''Дојди, мојата нежна Ариел (1965)''*''Странец во Емона (1978)''*''Патот на двата цареви (1981)''*''Свет без омраза (1945) претстава''*''Операција (1950) претстава''*''Часовите на моите денови (1985)''
Преводи на Библијата на словенечки

Првиот превод на дел од Библијата (Мт 25:34) на словенечки се појавил во Брижинските споменици, и датира од 10 или 11 век. Различните верзии на Библијата за Словенците се најтесно поврзани со активноста на реформаторот од Крањска, Примож Трубар и неговите соработници и наследници. Тие биле наменети за протестантските Словенци. Трубар го превел Евангелието по Матеј, кое било испечатено во Ројтлинген во 1555 година. Подоцна го превел Новиот завет, објавувајќи го првиот дел во 1557 година во Тибинген, вториот дел во 1560 година, и последниот дел во 1577 година. Целосниот Нов завет бил повторно преиздаден во 1582 година. Псалмите биле објавени во 1566 година.
Јуриј Далматин, кој бил ученик на Трубар, бил преведувач на Стариот завет и целото Свето писмо на словенечки јазик. Светото писмо било објавено под негово раководство во Витенберг во 1583 година. Иштван Кузмиц го објавил Нов завет за унгарските Словенци на прекмурски дијалект во Хале во 1771 година.
Во 1784 година, дел од Новиот завет за римокатолиците бил отпечатен во Љубљана, откако бил преведен од Вулгата неколкупати. Вториот дел од Новиот завет бил издаден во 1786 година, а Стариот завет помеѓу 1791 и 1802 година.
1 Преведувачи
* Јуриј Далматин: протестант, преведувал на словенечки
* Примож Трубар: лутеран, преведувал на словенечки
* Јуриј Јапељ: католик, преведувал на словенечки
* Јосип Стритар: протестант, преведувал на словенечки
Балкански умерени дождовни шуми

Балканските умерени дождовни шуми се мал дел од југоисточните Алпи и балканскиот регион се на релативно ниска надморска височина помала од 1600 метри, и имаат флора и фауна на умерените прашуми. Годишните врнежи се повеќе од 1600 mm, и таму има различни лишаи, видови дрвја и животински видови. Овие шуми, кои опфаќаат приближно 580.000 хектари, содржат разновидни други растителни и животински видови поврзани со екосистемите на прашумите и не се наоѓаат низ поголемиот регион на мешани шуми на Динарските планини .
1 Динамика на развојот на шумите
Како и со умерените дождовни шуми на другите места, пожарите имаат релативно помало влијание во споредба со многу други видови шуми, како што се субалпските на западната страна или бореалните шуми. Наместо тоа, ветерот и инсектите се поважни. Динамиката е во мали размери, бидејќи врнежите и бурите се комбинираат за да предизвикаат значително искоренување на поединечни и мали групи дрвја. Распространетите ветрови се случуваат со одредена регуларност (на пр. помалку време помеѓу настаните отколку животниот век на доминантните дрвја ) и предизвикуваат екстензивно формирање на празнини, иако не и целосна смртност на големи површини. Тешко е да се одреди динамиката на пречки во големи размери, како и да е, поради неколкуте области кои не биле интензивно модифицирани од луѓето.
2 Примери
Националниот парк Биоградска Гора, во Црна Гора, е типичен за овој регион. Незаштитената шума е предмет на екстензивно шумарство и преградување, но сепак останал значителен дел Друга локација ја содржи недопрената шума „Пецка“, со висока геолошка варијабилност. Овој регион е еден од ретките преостанати динарски сребрени елки-букови шуми (Omphalodo-Fagetum), на 60 ha на високо карстно плато. Во текот на последните 50 години, сребрената елка рапидно опаѓа во однос на буката преку природни нарушувања кои формираат јазовии и мали размери.
Опенхајмер (дијамант)

Дијамантот Опенхајмер — речиси совршено образуван, жолт дијамантски кристал од 253,7 карати (50,74 г), еден од најголемите необработени дијаманти во светот, со приближна големина од 20 мм х 20 мм. Бил откриен во рудникот Дитоаспан, Кимберли, Јужна Африка, во 1964 година. Хари Винстон го набавил каменот и ѝ го подарил на Смитсоновата установа во спомен на сер Ернест Опенхајмер.
1 Поврзано
* Список на дијаманти