procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Терзија

Терзија — занаетчија кој се занимавал со кроење, шиење и украсување на стари граѓански, народни носии. Мајсторите на терзискиот занает шиеле различни делови од облеката од материјали како што се чоја, кадифе, атлас, а облеката ја украсувале со свилени гајтани, реси, светки и срма.
1 За занаетот
Терзискиот занает е од ориентално потекло, за што сведочи потеклото на зборот. Зборот терзија доаѓа од персискиот збор „derzi“ или турски „terzi“ што значи кројач.
Поради сличноста на нивните занаети, често доаѓале во судир. Подоцна, со опаѓањето на двата занаети, тие меѓусебно си помагале, па облеката што би ја сошиле абаџиите ја украсувале терзиите.
Со прифаќањето на граѓаните да носат сè повеќе европски облеки, потребата за производите од терзиите се намалувала.
Терзиите ги шиеле следните делови од облеката: антерија, долама, машки гунчиња, џамадан, минтан, мисараба, тозлук, елек, џубе, либаде, кумош, турак, шалвари,. . .
Ткаенините што ги користеле терзиите за изработка на носии биле само делумно домашни. Обично била индустриска и занаетчиска стока од Исток, или подоцна фабричка стока од Запад: чоја, кадифе, атлас, кумаш, шамалаја, ќитабија. За украсување на разни облеки се користеле разни видови гајтани (волнени, свилени, златни и сребрени), бикма (свилена и сребро), светки и разни видови ширити кои ги изработувале други занаетчии. Покрај гајтаните од сребрени и златни нитки, многу се користеле и црвените, зелените и сините жици.
Разликата помеѓу терзија и абаџија била во материјалот, кројот и начинот на украсување. Терзиите шиеле главно за градското население, а абаџиите за селското население.
Терзиската работа се одвивала по следниот редослед: испишување на украсот со сапун на материјалот (пред везење), пришивање на хартијата од задната страна на материјалот на кој се врши везот, потоа самиот чин на везење и на крајот пеглање и поставување на поставата од наличјето.
2 Поврзано
* Македонски народни носии
* Абаџија
Бонџуклу Хојук

Бончуклу Хојук ― младокамено археолошко наоѓачиште во Средна Анадолија, Турција, сместен на околу 9 км од попознатата наоѓалиште Чаталхојук. Тумбата е составена од остатоците на едно од најстарите села во светот, во кое живееле помеѓу 8300 и 7800 година п.н.е. Градбите се мали и овални со ѕидови изградени од керпич. Остатоци од погреби на човечки тела биле пронајдени под катовите на градбите. Таму е откриена најраната позната керамика во Анадолија.
Наоѓалиштето првпат било забележано од Даглас Берд од Универзитетот во Ливерпул во 2001 година. Тој таму раководи со ископувања од 2006 година.
1 Поврзано
* Чаталхојук
Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“ 2023

Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“ 2023 — 7. издание на велосипедската еднодневна трка Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“, која се одржала на 29 јануари како втор настан во сезоната на Светската турнеја.
1 Екипи
Бидејќи трката била додадена на Светската турнеја во 2017 година, сите UCI World Tour екипи биле поканети на трката, но не биле обврзани да учествуваат. Поради тоа, единаесет од осумнаесетте екипи настапиле на трката, австралиската национална екипа, како и две професионални континентални екипи. Секоја екипа настапила со по седум возачи, освен , кои настапиле со шест. Од почетните 94 возачи, на крај завршиле 83.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Балканскодунавска култура

Балканскодунавска култура ― раносредновековна археолошка култура која се појавила во регионот на долниот тек на Дунав во 8 век и траела до 11 век. Во Бугарија, обично е нарекувана Плискавскoпреславска култура (бугарски: Плисковско-преславска култура), додека во Романија е нарекувана Дридуска култура (романски: Cultura Dridu). Повеќе е застапена на територијата на денешна средишна и северна Бугарија, иако веројатно се шири и северно од Дунав поради постојаното проширување на Првото Бугарско Царство над територијата на денешна Романија. Балканскодунавската култура е опишана како рана словенско-бугарска култура, но покрај словенските и бугарските елементи таа поседува и некои влашки компоненти. Сепак, ова се појавува само во јужните региони на она што сега е јужна Бугарија, од кои сите биле под големо влијание на Римската Империја. Познати примери на оваа архитектура се раните бугарски престолнини Плиска и Велики Преслав, покрај Омуртаговиот дворец и Мурфатларската пештера. Некои изучувачи ја делат оваа култура во две подгрупи. Бидејќи римското влијание било посилно на југ, северните наоди се целосно словенски со одреден туркиски впечаток.
1 Поврзано
* Прво Бугарско Царство
* Златно доба на Бугарија
* Словенското влијание врз романскиот јазик
Виртуелна археологија

Виртуелна археологија ― поим воведен во 1990 година од археологот и информатичар Пол Рајли за да ја опише употребата на сметачки симулации на археолошки ископувања. Оттогаш, научните резултати поврзани со виртуелната археологија биле дискутирани годишно, меѓу другото, на организацијата Сметачки примени и квантитативни методи во археологијата. Клучниот збор „визуелизација“ ја дефинирал целта на виртуелната археологија во Иницијативата за Лондонската повелба:
На корисниците треба да им биде јасно што визуелизацијата заснована на сметач сака да ја претстави, на пример, постоечката состојба, реставрација заснована на докази или хипотетичка реконструкција на предмет или место од културно наследство, како и степенот и природата на каква било фактичка несигурност. Иницијативата за Лондонската повелба (2009)
Од неговото воведување, фокусот на поимот е проширен за да се истражат методите кои ја зголемуваат видливоста и пристапноста на археологијата. Денес тој служи како интеграциска парадигма која овозможува многу современи тридимензионални збирки на податоци да бидат анализирани заедно, земајќи ги предвид прелиминарните реконструкции на археолошките наоѓалишта и водејќи ги понатамошните истражувања, на пример преку археолошко истражување, историски истражувања или ископувања. Во овој итеративен и постепен процес, толкувањето и виртуелното претставување на резултатите е само еден, иако важен, исход. Следствено, со користење на технологии за тридимензионално печатење, резултатите може да бидат создадени дури и како физичка стварност. Ваквиот развој бил дискутиран на првата меѓународна конференција за виртуелна археологија, организирана од Одделот за Источна Европа и сибирска археологија на Државниот музеј Ермитаж, што била одржана во Санкт Петербург во 2012 година. Вториот состанок бил одржан во Државниот музеј Ермитаж во 2015 година, што резултираше со нов уреден том, а потоа во 2018 година. Следниот состанок со мотото „Откривање на минатото, збогатување на сегашноста и обликување на идните јазици“ во 2021 година бил префрлен на Сибирскиот сојузен универзитет во Краснојарск.
1 Поврзано
* Аналитичка археологија
Артемита

Артемита (|Ἀρτεμίτα) или Артемита во Аполонијатис бил грчки град во Ситакине, регион во сегашен источен Ирак. Артемита веќе била населена за време на Асирската империја и подоцна процветала под Партиската империја.
Иако неговата локација е веројатно близу до сливот на реката Радану во Тигар, на патека по Тигар северозападно од Селевкија. Според Исидор од Харакс, преку него поминувала реката Силас ( Дијала ) и се наоѓа околу околу. 90 км од Селевкија, а веќе бил познат уште од Тиглатпилесер III во асирските клинесто писмо (втора половина на 8 век п.н.е.) како Kār Aššur, а подоцна и како Chalasar. Подоцна повторно се населило под Грците (Македонски ), но можеби се сметало за партиско. Во 31 н.е., таа го пречека арсакидскиот претендент Тиридат II . Артемита била родното место на историчарот Аполодор од Артемита.
Aфера Бодо

Аферата Бодо бил дипломатски скандал  во кое беа вклучени Шведска-Норвешка (тогаш двојна монархија) и Обединетото Кралство, кое траел од 1818 до 1821 год. Аферата настанала поради нелегалните трговски активности на една англиска компанија во норвешкото пристаниште Бодо, каде што норвешките власти во 1818 год. заплениле голем товар на шверц на компанијата и уапсиле еден од неговите сопственици, кој се обидел да го прошверцува во Норвешка. Подоцна со насилство успеал да побегне. Министерството за надворешни работи на Стокхолм, кое се занимавало со надворешните работи на Норвешка во тоа време, изгледало соодветно за британските тврдења за инцидентот во Бодо, со што ги налути Норвежаните и го разбуди нивниот национализам Во 1821 год. била платена голема (за норвешката држава) компензација, поради норвешки приговори, на друга британска компанија која имала фалсификувани документи во врска со сопственоста на стоката. Иако сам по себе е од мала важност, инцидентот доведе до трајна недоверба кај Норвежаните во шведското министерство за надворешни работи.
Ким Квон

Ким Квон
Роден, Ким Кеон-ву16 мај 1989 година (возраст 34) Јужна Кореа
Образование, Универзитет Донгук – Катедра за театар
Занимање, Актер
Години активни, 2012 – денес
Агент, А основа
Ким Квон (роден Ким Кеон-Ву на 16 мај 1989 година) е јужнокорејски актер. Тој играл помали улоги во телевизиски драми како ''Тајна љубовна врска''(2014), ''Го слушна тоа низ виновата лоза'' (2015) и ''Омажи се за мене сега'' (2018). Станал познат откако играл главна улога во ''Тој е психометрик''(2019) и оттогаш играл друга главна улога во американската римејк серија Моќ (2019).
1 Филмографија
1.1 Филмови
година, Наслов, Улога, Уп.
2013 година, ''Мај Ратима'', Машки домаќин 3
''Плутон'', Хан Мјунг-хо, ''Денови на гневот'', Џун-сук (млад),
2016 година, ''Чиста љубов'', Јанг-ил,
1.2 Телевизиски серии
година, Наслов, Улога, Белешки, Уп.
2011 година, ''И јас, Цвеќе!'', помала улога,
2012 година, ''Специјална драма серија'' – ''Детективот за мало девојче Парк Хе-Сол'', Мин Со-млад,
2013 година, ''Цвет на одмаздата'', Канг Сунг-мин, ''Наследниците'', Види PD на Ryun,
2014 година, ''Тајна љубовна врска'', Ву Сунг, ''Во пламенот'', Парк Тае-Хјунг (млада), ''Само љубов'', Фудбалер, камео,
2015 година, ''Го слушнав преку виновата лоза'', Јун Џе-Хун, ''Чео Јонг'' (сезона 2), Хан Тае-кјунг, ''Слатко, дивјачко семејство'', Ли Џун-сук,
2016 година, ''Втора до последна љубов'', Ча Со-Хјук, ''На пат кон аеродромот'', Чои Џе-ах,
2017 година, ''Глас'', Лекар психопат, камео (еп. 16), ''Криминални умови'', Канг Хо-Јанг, камео (еп.7)
''Шахта'', Човек кој оди во црква, ''Вештерка на суд'', Баек Мин-хо,
2018 година, ''Омажи се за мене сега'', Чои Мун-сик,
2019 година, ''Тој е психометрик'', Канг Сунг-мо, ''Моќ'', Рој Рју,
2021 година, ''Навилера'', Јанг Хо-беом,
2022 година, ''39'', Ученици во класата по глума на Џеонг Чан-Јанг, камео (еп.1),
2023 година, ''Глас за убивање'', Ли Мин-Со, ''Предодреден со тебе'', Ли Хјеон-сео, камео,
1.3 Веб серии
година, Наслов, Платформа, Улога,
2022 година, ''Полицајци дебитант'', Дизни +, Џо Хан Сол,
2 Награди и номинации
година, Награда, Категорија, Номинирана работа, Резултат, Уп.
2018 година, 32. Драмски награди на КБС, Најдобар нов актер, ''Омажи се за мене сега'', Победил
3 Наводи
Омлоп Хет Ниусблад 2023

Омлоп Хет Ниусблад 2023 — 78. издание на велосипедската еднодневна трка Омлоп Хет Ниусблад, која се одржала на 25 февруари како четврти настан во сезоната на Светската турнеја.
1 Екипи
Бидејќи трката била додадена на Светската турнеја во 2017 година, сите UCI World Tour екипи биле поканети на трката, но не биле обврзани да учествуваат. Сепак, сите осумнаесет екипи настапиле на трката. Дополнително, шест професионални континентални екипи, како и една континентална екипа, биле специјално поканети, со што се заокружила главната група од 25 екипи. Секоја екипа настапила со по седум возачи, со што главната група броела 175 возачи.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Оксфордска енциклопедија за археологија на Блискиот Исток

''Оксфордска енциклопедија за археологија на Блискиот Исток'' (изворен наслов: ''The Oxford Encyclopedia of Archaeology in the Near East'') ― енциклопедија за археологијата на Блискиот Исток, уредена од Ерик М. Мејерс. Таа била поздравена од Даглас Р. Гивенс како „еден од најважните компендиуми на информации што ја опфаќа историјата на блискоисточната археологија во последно време“. и од Волтер Ауфрехт како „олицетворение на она што беше архитектурата на Блискиот Исток и што е сега“. Роберт Д. Бигс, исто така, ја поздравил енциклопедијата, но жали за бројот на печатни грешки во текстот.
1 Дополнителна литература
***
Трка ОАЕ 2023

Трка ОАЕ 2023 — 5. издание на велосипедската етапна трка Обединети Арапски Емирати, која се одржала помеѓу 20 и 26 февруари како трет настан во сезоната на Светската турнеја.
1 Екипи
Бидејќи трката била додадена на Светската турнеја во 2019 година, сите UCI World Tour екипи биле поканети на трката, но не биле обврзани да учествуваат. Сепак, сите освен две од осумнаесетте екипи настапиле на трката. Дополнително, четири професионални континентални екипи биле поканети со што се создала главната група од 20 екипи на трката.
2 Етапи
3 Поредок
4 Пласмани
+ Водство во пласманите по етапа
Етапа, Победник, Генерален пласман, Бодовен пласман, Спринтерски пласман, Пласман за млад возач, Екипен пласман
1, Тим Мерлиер, Тим Мерлиер, Тим Мерлиер, white Лук Плап, Лук Плап
2, Лук Плап
3, Ејнер Рубио, Ремко Евенепул, Лук Плап, white Едвард Планкерт, Ремко Евенепул
4, Хуан Себастијан Молано, Олав Коеј
5, Дилан Груневеген, Тим Мерлиер
6, Тим Мерлиер
7, Адам Јејтс
На крај, white Ремко Евенепул, Тим Мерлиер, white Едвард Планкерт, Ремко Евенепул, white ОАЕ Тим Емирати
Германија на Детскиот избор за песна на Евровизија

Германија учествува на Детската Евровизија од 2020 година. Нивната телевизија која управува со учесниците е националниот телевизиски сервис KiKA.
1 Претставници
****
Година, Изведувач, Песна, Позиција, Бодови
2020, Сузан, "Stronger with You", 12, 66
2021, Полин, "Imagine Us", 17, 61
2023, Фиа, "Ohne Worte", 9, 107
2024, Бјарне, "Save the Best for Us", 11, 71
2 Наводи
Мудрост Сирахова

„Мудрост Сирахова“ — книга од проширената верзија на Стариот завет, напишана од Сираховиот син Исус од Ерусалим.
1 Содржина
Книгата нема пордедена содржина, туку содржи мудри изреки на разлилни теми, како: Бог е извор на мудроста, а почетокот на мудроста е во стравот од Бога. Господ ги искушува праведниците, а нив ги очекува награда. Децата треба да ги почитуваат родителите и да се грижат за нив. Човекот треба да им помага на слабите, на сиромашните и на оние кои се во неволја. Уште во младоста треба да се бараат мудроста и знаењето. Господ создал сѐ и тој им суди на луѓето за добрите и за лошите дела, а човекот е ништожен и не може да ги оценува божјите дела. Покрај тоа, во книгата се наведени бројни мудри совети, и тоа: за пријателството, за однесувањето на луѓето, за богатите и сиромашните, за разумните и глупавите, за лакомоста, за виното, за клеветењето, за прељубата, за омразата, за позајмувањето, за милостињата, за одгледувањето на децата, за грижата за здравјето и доброто расположение, за смртта, за стравот од Бога, за божјата милост кон праведните и за казната на грешните. Книгата продолжува со пофалба за предците на Израилот, почнувајќи од Енох, Ное, Авраам, Мојсеј и Арон, преку Исус Навин, Самуил и другите израилски судии, Давид, Соломон и останатите цареви, па сè до Илија, Елисеј, Исаија и другите пророци, како и свештениците. Најпосле, книгата завршува со пофална химна за Бога.
Белковини на акутна фаза

Белковините на акутната фаза се класа на белковини чии концентрации во крвната плазма или се зголемуваат (белковини од позитивна акутна фаза) или се намалуваат (белковини од негативна акутна фаза) како одговор на воспаление . Овој одговор се нарекува ''реакција на акутна фаза''. Реакцијата во акутната фаза карактеристично вклучува треска, зголемена концентрација на леукоцити и др.
Како одговор на воспалението, неутрофилните гранулоцити и макрофагите лачат одреден број цитокини во крвотокот, од кои најзабележителни се интерлеукините IL1, и IL6, и TNF-α . На овие стимули црниот дроб реагира со производство на зголемен број белковини на акутна фаза. Во исто време, производството на голем број други белковини е намалено.
Димо Дулот

Димо Димов Дулот (р. во , Кавадарци) — македонски музичар, виолинист и пејач.
1 Животопис
Дулот уште од најрана возраст се занимава со музика, од својата 10 годишна возраст, почнува да свири на виолина, свирејќи со неговиот татко "Мило Димов Дулот" на свадби со „Ваташка Чалгија“.
Во неговата музичка кариера има снимено многу песни како виолинист и пејач. Бил член на неколку групи, и тоа во:
* Ваташка Чалгија
* Група Кавадарка
* Група Македонија, и
* Тајфата на Димо Дулот
Во 90-десеттите години ја оформува „Група Македонија“ каде бил виолинист и пејач. Во 2000-тите ја формира „Тајфата на Димо Дулот“ која беше под негово раководство во долги години, кај која членови беа:
* Ангел Стојанов-Џамбаз (вокал)
* Фазли Сејфулов (кларинет)
* Ранко Ѓорѓевиќ (гитара)
* Димо Ча (тапани), и
* Александар Ѓорѓевиќ (хармоника)
Негови познати песни како пејач се: Во ноќта тивка, Герданот ми тропна, Бог да бие Русе, Три години станаа, Нешо пиле, Ајде, ајде Фато, Тиквеш Тиквеш, Антице мори Душице, Туберколузно девојче и Ајде мили сине.
Има снимено и три касети со Ваташка Чалгија, за потребите на Радио Кавадарци, една касета со Група Македонија и Тајфата на Димо Дулот. Тој има снимено и ЦД со народни ора и песни со Стефче Стојковски во 2010 година.
Од 2023 година, е еден од организаторите на фестивалот за "Чалгиска музика" во Моклиште, Ваташа, каде настапуваат чалгии и пејачи од цела Македонија, каде тој настапува со Ваташка Чалгија.
2 Награди
* Награда за животно дело "7 септември" на град Кавадарци (2023)
* Благодарница од унија на ветерани на ВМРО-ДПМНЕ Кавадарци (2023)
* Награда за животно дело на фестивалот за "Чалгиска музика" во Ваташа (2025)
Париз-Ница 2023

Париз-Ница 2023 — 81. издание на велосипедската етапна трка Париз-Ница, која се одржала помеѓу 5 и 12 март како шести настан во сезоната на Светската турнеја.
1 Екипи
Бидејќи Париз-Ница е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Покрај нив, биле поканети и четири професионални континентални екипи, со што имало вкупно 22 екипи на трката.
2 Етапи
2.1 Етапа 6
Етапата била откажана поради опасно јаки брзини на ветер во областа.
3 Поредок
+ Водство во пласмани по етапа
Етапа, Победник, Генерален пласман, Бодовен пласман, Планински пласман, Пласман за млад возач, Екипен пласман, Награда за борбеност
1, Тим Мерлиер, Тим Мерлиер, Нилсон Паулес, Тадеј Погачар, Пол Урселен
2, Мадс Педерсен, Мадс Педерсен, Јонас Грегард, Јонас Грегард
3, Магнус Корт, Келанд О’Брајен, ''недоделена''
4, Тадеј Погачар, Тадеј Погачар, Тадеј Погачар, Лилијан Калмежан
5, Олав Коеј, Санди Дижарден
6, ''откажана етапа'', ''откажана етапа''
7, Тадеј Погачар, Кобе Госенс
8, Тадеј Погачар, Ваут Пулс
Final, Тадеј Погачар, white Тадеј Погачар, white Јонас Грегард, Тадеј Погачар, , ''недоделена''
Англизам

Англизми (|Anglicisms) — позајмување зборови или изрази од англиски на друг јазик. Англизам е секој збор земен од англискиот јазик што означува предмет, идеја или замисла како составен дел на англиската цивилизација; не мора да е од англиско потекло, но мора да се прилагоди според составот на англискиот јазик и да се вклопи во англискиот речник. Посебно се користени од младината поради влијанието на англискиот јазик и англофонската култура во областа на информатиката, музиката и филмот.
1 Поврзано
* Галицизам
* Германизам
* Русизам
* Грцизам
* Турцизам
* Србизам
* Арабизам
2 Наводи
Тирено-Адријатико 2023

Тирено-Адријатико 2023 — 58. издание на велосипедската етапна трка Тирено-Адријатико, која се одржала помеѓу 6 и 12 март како петти настан во сезоната на Светската турнеја.
1 Екипи
Бидејќи Тирено-Адријатико е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум професионални континентални екипи биле поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи.
2 Етапи
3 Поредок
+ Водство во пласмани по етапа
Етапа, Победник, Генерален пласман, Бодовен пласман, Планински пласман, Пласман за млад возач, Екипен пласман
1, Филипо Гана, Филипо Гана, Филипо Гана, ''недоделена'', Магнус Шефилд
2, Фабио Јакобсен, Стефано Гандин
3, Јаспер Филипсен, Јаспер Филипсен, Давиде Баис
4, Примож Роглич, Ленард Кемна, Жоао Алмеида
5, Примож Роглич, Примож Роглич, Примож Роглич, Примож Роглич
6, Примож Роглич
7, Јаспер Филипсен
На крај, white Примож Роглич, white Примож Роглич, Примож Роглич, Жоао Алмеида,
Анхалт-Десау

Анхалт-Десау (германски: ''Anhalt-Dessau'') — кнежевство на Светото Римско Царство и војводство на Германскиот Сојуз управувано од Домот на Асканија. Било создадено во 1396 година по поделбата на Кнежевството Анхалт-Цербст, и конечно се споило во повторно обединето Војводство Анхалт во 1863 година. Главен град на државата бил Десау во денешна Саксонија-Анхалт.
1 Историја
Кнежевството Анхалт настанало во 1212 година под неговиот прв владетел Хенри I, син на саксонскиот војвода Бернхард III. Именуван по замокот Анхалт, седиштето на предците на Асканиската династија во близина на Харцгероде, кнежевството доживеало голем број поделби во текот на своето вековно постоење.
Територијата на Анхалт била поделена меѓу синовите на принцот Хенри I на кнежевствата Анхалт-Ашерслебен, Анхалт-Бернбург и Анхалт-Цербст во 1252 година. Во текот на поделбата, принцот Зигфрид I, најмладиот син на Хенри I, ги добил земјите околу Кетен, Десау и Цербст. Неговиот син и наследник принцот Алберт I се населил во замокот Кетен во 1295 година. Во 1396 година, преживеаните синови на принцот Ѓорѓи II од Анхалт-Зербст повторно го поделиле своето наследство. Постариот Сигизмунд I станал принц од Анхалт-Десау и се преселил во Десау, додека неговиот помлад брат Алберт IV продолжил да владее како принц од Анхалт-Кетен.
По смртта на синот на Сигизмунд, принцот Ѓорѓи I од Анхалт-Десау во 1474 година, повторно го поделил кнежевството со Анхалт-Кетен. Анхалт-Десау бил поделен по втор пат во 1544 година со создавање на Анхалт-Цербст и Анхалт-Плецкау. Од 1561 до 1603 година Анхалт-Десау бил под власта на принцот од Анхалт-Цербст, а во 1603 година Анхалт-Десау бил повторно создаден, подигнат во војводство во 1807 година.
Анхалт-Кетен изумрел по смртта на војводата од Анхалт-Кетен, на 23 ноември 1847 година, а неговите територии биле обединети со Анхалт-Десау на 22 мај 1853 година. По смртта на последниот војвода од Анхалт-Бернбург на 19 август 1863 година, сите земји на Анхалт потпаднале под власт на војводата од Анхалт-Десау, кој потоа ја презел новата титула војвода од Анхалт за новосоздаденото Војводство Анхалт.
2 Владетели на Анхалт-Десау
2.1 Принцови (1396–1561)
* Сигизмунд I (1396–1405)
* Ѓорѓи I (1405–1474)
** Валдемар IV (1405–1417, ко-регент)
** Сигизмунд II (1405–1452, ко-регент)
** Алберт V (1405–1469, ко-регент)
* Ернест I (1474–1516)
** Ѓорѓи II (1474–1509, ко-регент)
** Сигизмунд III (1474–1487, ко-регент)
** Рудолф IV (1474–1510, ко-регент)
* Јоаким I (1516–1561)
** Јован V (1516-1544, ко-регент)
** Ѓорѓи III (1516–1544, ко-регент)
''Кон Анхалт-Цербст (1561)''
2.2 Принцови (1603-1807)
* Јован Ѓорѓи I (1603–1618)
* Џон Казимир (1618–1660)
* Јован Ѓорѓи II (1660–1693)
* Леополд I (1693–1747)
** Грофица Хенриет Катерина од Насау, ''регент (1693-1697)''* Леополд II (1747–1751)
* Леополд III (1751–1807)
**''Регент'' на принцот Дитрих (1751-1758)
''Подигнато во Војводството (1807)''
2.3 Војводи (1807-1863)
* Леополд III (1807–1817)
* Леополд IV (1817–1863)
''Преименувано во Војводство Анхалт (1863)''
Црква „Св. Атанасиј Бессребренички“

Свети Атанасиј Бессребренички (|Αγίου Αθανασίου) — црква во градот Костур, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Местоположба
Црквата е дел од Бессребреничката парохија. Сместена е на сртот на Костурскиот рид, во близина на црквата „Пресвета Богородица Бессребреничка“ и Костурскиот византиски музеј.
2 Историја
Според ктиторскиот натпис над влезот одвнатре, црквата е живописана во 1844 г. од зографот Аргир Михајлов од селото Чука. Храмот е посветен на Атанасиј Велики и Кирил Александриски.
Во 1991 г. црквата е прогласена за заштитен споменик.
3 Архитектура
Во архитектонски опис црквата претставува еднокорабна базилика со дрвен кров и припрата на северната страна. Градбата е стабилна, изградена од камени и керамични плочки. Има богато живописана внатрешност.
4 Наводи
Трисвето

Трисвето или Трисвета песна — богослужбена песна која се пее во сите православни богослужби. Молитвата на македонски гласи: „Свети Боже, Свети Крепки, Свети Бесмртни, помилуј нè!“. Се обраќа на Света Троица. Според црковното предание, едно момче слушнало дека го пеат ангелите за време на големиот земјотрес во Цариград во 438 или 439 година. Кога народот го отпеал трисветото, земјотресот престанал. Од V век влегува во поширока литургиска употреба.
1 Трисвето на различни јазици
* Македонски: Свети Боже, Свети Крепки, Свети Бесмртни, помилуј нè.
* Црковнословенски: свѧтꙑи боже · свѧтꙑи крѣпъкꙑи · свѧтꙑи бесъмрьтьнꙑи · помилоуи насъ ⁘
* Англиски: Holy God, Holy Mighty, Holy Immortal, have mercy on us.
* Арапски: قدوس الله، قدوس القوي، قدوس الذي لا يموت ارحمنا (Quddouson Allââh, Quddouson ul-qawee, Quddouson ulladhee la yamout, Irhamna).
* Грузиски: წმიდაო ღმერთო, წმიდაო ძლიერო, წმიდაო უკვდავო, შეგვიწყალენ ჩვენ (Tsmidao Ghmerto, Tsmidao Dzliero, Tsmidao Ukvdavo, shegvitsqalen chven).
* Грчки: Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος ἰσχυρός, Ἅγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς (Agios O Theos, Agios Eeskhiros, Agios Athanatos, eleison imas).
* Јапонски: 聖なる神, 聖なる勇毅, 聖なる常生の者や、我等を憐れめよ。 (Seinaru Kami, Seinaru Yūki, Seinaru Jōseinomonoya, Warerao Awaremeyo).
* Латински: Sanctus Deus, Sanctus Fortis, Sanctus Immortalis, miserere nobis.
* Полски: Święty Boże, Święty mocny, Święty nieśmiertelny, zmiłuj się nad nami.
* Романски: Sfinte Dumnezeule, Sfinte Tare, Sfinte Fără de moarte, Miluieşte-ne pe noi.
* Словачки: Svätý Bože, Svätý Silný, Svätý Nesmrteľný, zmiluj sa nad nami.
* Српски: Свјатиј Боже, свјатиј Крјепкиј, свјатиј Безсмертниј, помилуј нас.
* Француски: Saint Dieu, Saint Fort, Saint Immortel, aie pitié de nous.
* Чешки: Svatý Bože, svatý Silný, svatý Nesmrtelný, smiluj se nad námi.
А-дур

А-дур ― дурска скала заснована на А, со тонови A, Ха, Цис>, Де, Е, Фис и Гис. Нејзиниите предзнаци се три повишувалки. Нејзиниот паралелен мол е фис мол, а неговиот напореден мол е а-мол. Клучот А-дур е единствениот клуч каде што неаполскиот шестински акорд (т.е. снижена супетоника) бара разрешувалка и вонтонална.
Скалата на А-дур е:
: {
\override Score.TimeSignature #'stencil = ##f
\relative c'' {
\clef treble \key a \major \time 7/4 a4 b cis d e fis gis a gis fis e d cis b a2
\clef bass \key a \major
} }
Во таблата за сопрани, алт и бас, Гис во клучната сигнатура е поставен повисоко од Цис. Како и да е, во тенорскиот клуч, ќе бара помошна линија и затоа Гис се става пониско од Цис.
1 Историја
Иако не се толку ретки во симфониската книжевност како поостри копчиња (оние кои содржат повеќе од три повишувалки), симфониите во А-дур се поретки отколку кај клучевите со помалку повишувалки како што се Де-дур или Гес-дур. Симфонијата бр. 7 на Бетовен, Симфонијата бр.6 на Брукнер и Симфонијата бр. 4 на Менделсон сочинуваат речиси целосен список на симфонии во овој клуч во времето на романтичарите. Концертот за кларинет и квинтетот за кларинет на Моцарт се и во А-дур, заедно со неговиот 23-ти Концерт за пијано, и општо, Моцарт имал поголема веројатност да користи кларинети во А-дур отколку во кој било друг клуч освен Е-снижено дур. Згора на тоа, врвниот дел од Концертот за виолина на Чајковски е исто така во А-дур.
Клучот на А често се појавува во камерната музика и друга музика за гудачки, кои ги претпочитаат повишувалките. ''Квинтетот „Пастрмка'' “ на Франц Шуберт и Квинтетот за пијано бр. 2 на Антонин Дворжак се и двајцата во А-дур. Јоханес Брамс, Сезар Франк и Габриел Фауре напишале виолински сонати во А-дур. Во врска со ''Кројцеровата соната'' на Бетовен, Петер Кропер рече дека А-мајор „е најполниот звучен клуч за виолината“.
Според Кристијан Фридрих Даниел Шубарт, А-дур е клуч кој одговара за „изјави за невина љубов, ... надеж за повторно гледање на саканата при разделбата; младешка веселост и доверба во Бога“.
За оркестарски дела во А-дур, тимпаните вообичаено се поставени на А и Е на една петтина оддалеченост, наместо на четврта разлика како кај повеќето други клавиши. Хектор Берлиоз се пожали на обичајот од неговото време во кој тимпаните наместени на А и Е на една петтина едни од други биле означени со Цес и Гес на четврта разлика, обичај што преживеа дури доцна како музиката на Франц Бервалд.
2 Поврзано
* Дур и мол
* Акорд
* Имиња и симболи на акорди (општонародна музика)
Црква „Св. Никола Томанов“

Свети Никола и Свети Елевтериј Томанов (|Άγιος Νικόλαος και Άγιος Ελευθέριος Άρχοντος Θωμανού) — црква во градот Костур, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Местоположба
Црквата припаѓа на Елеуската парохија.
2 Историја
Црквата е изградена во XVII век. Внатре е зачуван вреден живопис од 1637 година, дело на зографот Никола од Линотопи. Забележително, зачуван е потписот на уметникот: „ΧΕΙΡ ΔΕ ΙΠΑΡΧΗ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΚ ΧΩΡΑΣ ΛΙΝΟΤΟΠΙ“.
Во 1924 г. црквата е прогласена споменик на културата.
3 Архитектура
Првичната форма на црквата била еднокорабна базилика со дрвен покрив и припрата на северниот ѕид. Сегашната форма е променета со изградбата на купола, а оригиналната градба е зачувана само на западниот и северниот ѕид.
4 Наводи
Еф-мол

Еф-мол — молска скала чиј тоник е тонот ''Еф'', а како предзнаци и има четири снижувалки. Еф-мол има четири снижувалки: бе, ес, ас, дес.
1 Варијанти на скали
На сликата подолу редум се прикажани природната, хармониската и мелодиската ''еф-мол'' скала:
: {
\override Score.TimeSignature #'stencil = ##f
\relative c' {
\clef treble \key f \minor \time 7/4
f4^\markup "F natural minor scale" g aes bes c des es f es des c bes aes g f2
\clef bass \key f \minor
} }
: {
\override Score.TimeSignature #'stencil = ##f
\relative c' {
\clef treble \key f \minor \time 7/4
f4^\markup "F harmonic minor scale" g aes bes c des e f e des c bes aes g f2
} }
: {
\override Score.TimeSignature #'stencil = ##f
\relative c' {
\clef treble \key f \minor \time 7/4
f4^\markup "F melodic minor scale (ascending and descending)" g aes bes c d e f es! des! c bes aes g f2
} }
Во хармонискиот мол, седмиот тон при повишување се менува од ''ес'' во чист ''е'', а во мелодискиот ''еф-мол,'' шестиот тон се повишува од ''дес'' во чисто ''де.''
2 Попознати класични дела во еф-мол
* Симфонија бр. 4, Чајковски
* Балада бр. 4, Шопен
* Фантазија во еф-мол, Шопен
* Концерт за пијано и оркестар бр. 2, Шопен
* Квартет за пијано, Брамс
* Соната за пијано, Бетовен
Хоенцолерн-Хехинген

Хоенцолерн-Хехинген (германски: ''Hohenzollern-Hechingen'') — мало кнежевство во југозападна Германија. Нејзините владетели припаѓале на швапската гранка на династијата Хоенцолерн.
1 Историја
Грофовијата Хоенцолерн-Хехинген била создадена во 1576 година, по поделбата на Грофовијата Хоенцолерн, феуд на Светото Римско Царство. Кога починал последниот гроф на Хоенцолерн, Чарлс I од Хоенцолерн (1512–1579), територијата требало да се подели меѓу неговите три сина:
* Ајтел Фридрих IV од Хоенцолерн-Хехинген (1545–1605)
* Чарлс II од Хоенцолерн-Зигмаринген (1547-1606)
* Кристофер од Хоенцолерн-Хајгерлох (1552–1592)
За разлика од династијата Хоенцолерн од Бранденбург и Прусија, Хоенцолерните од југозападна Германија останале римокатолици. Грофовијата била подигната во кнежевство во 1623 година.
Кнежевството се приклучило на Рајнскиот Сојуз во 1806 година и било земја членка на Германскиот Сојуз помеѓу 1815 и 1850 година. Демократската револуција од 1848 година била релативно успешна во Хоенцолерн, а на 16 мај 1848 година, принцот бил принуден да прифати воспоставување устав. Сепак, конфликтот меѓу монархот и демократите продолжил, а на 6 август 1849 година, Хоенцолерн бил окупиран од пруските сили. На 7 декември 1849 година, принцот Константин ја продал земјата на својот роднина, кралот Фридрих Вилхелм IV од Прусија. На 12 март 1850 година, Хоенцолерн-Хехинген официјално станала дел од Прусија и заедно со Хоенцолерн-Зигмаринген ја формирале провинцијата Хоенцолерн.
2 Владетели
2.1 Грофови од Хоенцолерн-Хехинген (1576–1623)
* 1576–1605: Гроф Ајтел Фридрих IV (1545–1605), најстар преживеан син на Карл I од Хоенцолерн
* 1605–1623: Гроф Јохан Георг (1577–1623)
2.2 Принцови од Хоенцолерн-Хехинген (1623-1850)
* 23 март–28 септември 1623: Принц Јохан Георг (1577–1623)
* 1623–1661: Принц Ајтел Фридрих II (1601–1661)
* 1661–1671: Принц Филип Кристоф Фридрих (1616–1671)
* 1671–1735: Принц Фридрих Вилхелм (1663-1735)
* 1735–1750: Принц Фридрих Лудвиг (1688-1750)
* 1750–1798: Принц Јозеф Фридрих Вилхелм (1717-1798)
* 1798–1810: Принц Херман (1751–1810)
* 1810–1838: Принц Фридрих (1776–1838)
* 1838–1849: Принц Константин (1801–1869)
По отстапувањето на територијата на Прусија, принцот продолжил да ја користи својата титула.
Линијата изумрела во 1869 година по смртта на принцот Константин, а титулите преминале на линијата Хоенцолерн-Зигмаринген.
Милано-Санремо 2023

Милано-Санремо 2023 — 114. издание на велосипедската еднодневна трка Милано-Санремо, која се одржала на 18 март во северниот дел на Италија.
1 Екипи
Бидејќи Милано-Санремо е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум континентални професионални екипи биле дополнително поканети, со што главната група се состоела од 25 екипи.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Шварцбург-Зондерсхаузен

Шварцбург-Зондерсхаузен (германски: ''Schwarzburg-Sondershausen'') — мало кнежевство во Германија, во денешната покраина Тирингија, со главен град Зондерсхаузен.
1 Историја
Шварцбург-Зондерсхаузен било грофовија (ерлдом) до 1697 година. Во таа година, станало кнежество, кое траело до падот на германските монархии во 1918 година, за време на германската револуција од 1918-1919 година. По германската револуција, кнежеството станало република и се приклучило на Вајмарската Република како конститутивна држава. Во 1920 година, републиката се здружила со другите мали држави во областа за да ја формира новата држава Тирингија.
Шварцбург-Зондерсхаузен имала површина од 862 км<sup>2</sup> и население од 85.000 жители (1905). Градови кои се наоѓале во државата биле: Арнштат, Зондерсхаузен, Герен, Лангевизен, Гросбрајтенбах, Ебелебен, Гросенерих, Гројсен и Плауе.
2 Владетели на Шварцбург-Зондерсхаузен, 1552-1918
2.1 Грофови од Шварцбург-Зондерсхаузен
* 1552–1586: Џон Гинтер I
* 1586–1631: Гинтер XLII, ''со'' Антон Хенри, Џон Гинтер II и Кристијан Гинтер I
* 1631–1638: Гинтер XLII, ''со'' Антон Хенри и Кристијан Гинтер I
* 1638–1642: Гинтер XLII, ''со'' Кристијан Гинтер I
* 1642–1643: Гинтер XLII, ''со'' Антон Гинтер I
* 1643–1666: Антон Гинтер I
* 1666–1697: Кристијан Вилхелм, ''со'' Антон Гинтер II
''Издигнато во Кнежевство во 1697 година''
2.2 Принцови од Шварцбург-Зондерсхаузен
* 1697–1716: Антон Гинтер II
* 1697–10 мај 1721: Кристијан Вилхелм
* 10 мај 1721–28 ноември 1740: Гинтер XLIII
* 28 ноември 1740–6 ноември 1758: Хенри XXXV
* 6 ноември 1758–14 октомври 1794: Кристијан Гинтер III
* 14 октомври 1794– 9 август 1835: Гинтер Фридрих Карл I
* 19 август 1835–17 јули 1880: Гинтер Фридрих Карл II
* 17 јули 1880–28 март 1909: Карл Гинтер
''Обединети под принцот Гинтер Виктор од Шварцбург-Рудолштат''* 28 март 1909– ноември 1918: Гинтер Виктор
2.3 Глави на кнежевската куќа на Шварцбург
По смртта на принцот Гинтер Виктор, кој не оставил потомци, во 1925 година бил наследен од принцот Сицо (1860–1926), кој бил син на принцот Фридрих Гинтер (1793–1867) од неговиот втор, моргански брак. Принцот Сицо бил признат како полноправен член на Домот на Шварцбург во 1896 година. Него во 1926 година го наследил неговиот син, принцот Фридрих Гинтер (1901–1971). Тој бил последен во машката линија.* 1918-1925: Принц Гинтер Виктор (1852-1925)
* 1925-1926: Принц Сицо (1860-1926)
* 1926-1971: Принц Фридрих Гинтер (1901-1971)
2.4 Населени места со повеќе од 2000 жители
Населени места, Население(1 декември 1910)
Арнштат, 17.841
Зондерсхаузен, 7.759
Лангевизен, 3.814
Гројсен, 3.348
Гросбрејтенбах, 3.255
Герен, 2.917
Гешвенда, 2.291
Кнежевство Ашафенбург

Кнежевство Ашафенбург (германски: ''Fürstentum Aschaffenburg'') — кнежевство на Светото Римско Царство создадено во 1803 година, а по распаѓањето на Царството во 1806 година, сојузна држава на Рајнскиот Сојуз, која постоела до 1810 година. Нејзин главен град бил Ашафенбург.
Со секуларизацијата на Архиепископијата во Мајнц во 1803 година, Карл Теодор Антон Марија фон Далберг бил компензиран со добивањето на новосоздадените кнежевства Ашафенбург и Регенсбург и Грофовијата Вецлар. Заедно со градот Ашафенбург, Кнежевството Ашафенбург исто така се состоело од Клингенберг, Лор, Ауфенау, Стадпрозелтен, Орб и Аура.
Кнежевството станало дел од Рајнскиот Сојуз во 1806 година по распаѓањето на Светото Римско Царство. Во 1810 година Наполеон му го доделил кнежеството Регенсбург на Далберг на Кралството Баварија и му исплатил компензација со Ханау и Фулда. Далберг ги споил своите преостанати територии Ашафенбург, Франкфурт, Вецлар, Ханау и Фулда во новото Големо Војводство Франкфурт, при што Кнежевството Ашафенбург станало департман на новото големо војводство. Меѓутоа, градот Ашафенбург останал резиденција на Далберг. Регионот бил припоен од Баварија во 1814 година.
Областа на Кнежевството била 5.160 км², а населението било околу 300.000 жители. Резиденцијата на принцот била во градот Ашафенбург.
Далберг бил прогресивен владетел кој, за време на неговото кратко владеење, меѓу другото, го укинал крепосништвото и задолжителната работа, го реформирал училишниот и образовниот систем и издал декрет за еманципација на Евреите. Сепак, неговата политичка моќ била ограничена од француската надмоќ.
1 Наводи
*
Волта а Каталуња 2023

Волта а Каталуња 2023 (позната и како Трка околу Каталонија 2023) — 102. издание на велосипедската етапна трка Волта а Каталуња, која се одржала помеѓу 20 и 26 март како деветти настан во сезоната на Светската турнеја.
1 Екипи
Бидејќи Волта а Каталуња е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што се заокружила групата од 25 екипи.
2 Етапи
3 Поредок
+ Водство во пласманите по етапа
Етапа, Победник, Генерален пласман, Бодовен пласман, Планински пласман, Пласман за млад возач, Екипен пласман, Награда за борбеност
1, Примож Роглич, Примож Роглич, Примож Роглич, Јетсе Бол, Ремко Евенепул, Пау Микел
2, Џулио Чиконе, Џулио Чиконе, Кико Галван
3, Ремко Евенепул, Симоне Петили, Ричард Карапас
4, Кејден Гровс, Гијом Мартен, Роџер Адрија
5, Примож Роглич, Примож Роглич, Хосе Феликс Пара
6, Кејден Гровс, Карлос Верона
7, Ремко Евенепул, Ремко Евенепул, Ричард Карапас
На крај, Примож Роглич, Примож Роглич, Ремко Евенепул, Ремко Евенепул, white ОАЕ Тим Емирати, ''недоделена''
Кнежевство Лајен

Кнежевство Лајен (германски: ''Fürstentum Leyen'') — наполеонска германска држава која постоела од 1806 до 1814 година во Хоенгеролдсек, западно од модерната покраина Баден-Виртемберг. Куќата на Лајен добила многу области во западна Германија, а на крајот тие биле наследени од грофовите на Лајен во Адендорф. Во 1797 година, Франција го поразила Светото Римско Царство и сите земји западно од Рајна биле изгубени. По поразот на Австрија во декември 1805 година, повеќето од помалите германски кнежевства биле посредувани, со очигледен исклучок на Лајен, кој бил поштеден бидејќи владејачкиот гроф бил внук на надканцеларот Карл Теодор фон Далберг, близок соработник на Наполеон.
Сувереното кнежевство со своите 4.500 жители било со големина помала од 5 километри квадратни и било поделено на девет ''фогт'', кои биле под повисока власт. Главниот град бил градот Зелбах (Шутер), меѓутоа резиденцијата на принцот била во замокот Аренфелс на Рајна.
Во 1806 година, грофот Филип Френсис од Адендорф бил подигнат во принц, а неговите земји биле преименувани во „Кнежество Лајен“. Територијата формирала енклава опкружена од Баден. Принцот Филип Францис, како и многу други членови на Рајнскиот Сојуз, станал главно француска марионета, па по поразот на Наполеон во Битката кај Лајпциг во 1813 година, Виенскиот конгрес одлучил да го посредува неговото царство и да и го даде на Австрија. Во 1819 година, Австрија го разменила со Баден.
1 Принц од Лaјен
* Филип Френсис (1806–14), претходно гроф од Адендорф
Кнежевство Регенсбург

Кнежевство Регенсбург (германски: ''Fürstentum Regensburg'') — кнежевство на Светото Римско Царство кое било создадено во 1803 година. Нејзин главен град бил Регенсбург. По распаѓањето на Царството во 1806 година, кнежевството станало членка на Рајнскиот Сојуз до 1810 година.
1 Историја
Кнежевството првично било создадено како црковно гласачко тело за архиепископот Карл Теодор фон Далберг, изборниот архиканцелар на Царството и поранешниот надбискуп на Мајнц, поради анексијата на самиот Мајнц од Французите по Договорот од Луневил. Поголемиот дел од новото кнежество се состоело од територијата на поранешната епископија на Регенсбург. Кнежевството, исто така, ги вклучувало господствата на Донаустаф, Ворт и Хоенбург, поранешниот слободен царски град Регенсбург, опатијата Свети Емерам и опатите Оберминстер и Нидерминстер сместени во градот Регенсбург. Далберг, исто така, го стекнал новосоздаденото Кнежевство Ашафенбург покрај реката Мајна.
Далберг го добил изборното достоинство што претходно му било доделено на Изборното Кнежевство Мајнц; неговото ново кнежевство било познато на германски како ''de'' („Електорат на Регенсбург“). Бидејќи архиепископскиот статус на Мајнц исто така бил префрлен на регенсбуршката епархија, кнежевството било познато и како Архиепископија на Регенсбург.
Поради баварските претензии за Регенсбург, Далберг бил поставен за надбискуп до 1 февруари 1805 година. Кнежевството го изгубило својот статус на електорат во 1806 година со распаѓањето на Светото Римско Царство и станало дел од Рајнскиот Сојуз подоцна истата година. Кодексот на Наполеон бил воведен во 1809 година.
За време на војната на петтата коалиција, австриските трупи го окупирале Регенсбург на 20 април 1809 година; три дена подоцна бил гранатиран и нападнат од француските трупи. Во Договорот од Париз, Далберг го признал Регенсбург на Кралството Баварија, кое формално го вклучило градот на 22 мај 1810 година. Во замена за отстапувањето на Регенсбург, на Далберг му биле доделени Ханау и Фулда, кои ги комбинирал со Кнежевството Ашафенбург за да го создаде Големото Војводство Франкфурт. Иако го изгубил Кнежевството Регенсбург, Далберг ја задржал титулата архиепископ на Регенсбург до неговата смрт во 1817 година, по кое време архиепископијата била спуштена на суфраганска епархија Минхен и Фрајзинг.
Музеј на македонската борба (Костур)

Музеј на македонската борба (|Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα) — музеј во Костур, Егејска Македонија. Посветен е на грчката вооружена пропаганда во Македонија, наречена „Борба за Македонија“ и припојувањето на Егејска Македонија кон територијата на Грција по крајот на Балканските војни.
Музејот е отворен на 23 мај 2010 година и се наоѓа во куќата на револуционерот Анастасиос Пихеон, изградена во XIX век на централниот плоштад во маалото Долца и е прогласена од Министерството за култура и туризам на Грција како споменик со голема историска вредност. Музејот е под раководство на организацијата „Пријатели на Музејот на македонската борба“.
1 Наводи
Големо Војводство Вирцбург

Големо Војводство Вирцбург (германски: ''Großherzogtum Würzburg'') — германско големо војводство со центар во Вирцбург, кое постоело на почетокот на 19 век.
Како последица на Договорот од Луневил од 1801 година, епископијата во Вирцбург била секуларизирана во 1803 година и доделена на Изборното Кнежевство на Баварија. Истата година Фердинанд III, поранешен Голем војвода од Тоскана, добил компензација со Изборното Кнежевство Салцбург. Во Пожунскиотмир на 26 декември 1805 година, Фердинанд го изгубил Салцбург од Австриското Царство, но добил компензација со територијата на Вирцбург, а Баварија ја отстапила во замена за Тирол.
Државата на Фердинанд била накратко позната како Изборно Кнежевство Вирцбург (''Kurfürstentum Würzburg''), но била издигната до статус на Големо Војводство по распаѓањето на Светото Римско Царство на 6 август 1806 година. Големото Војводство се приклучило на Рајнскиот Сојуз на 30 септември 1806 година. Во 1810 година го стекнала Швајнфурт.
По поразот на Наполеон во Битката кај Лајпциг, Фердинанд го распуштил сојузот со Првото Француско Царство на 26 октомври 1813 година. Преку австриско-баварскиот договор од 3 јуни 1814 година, Фердинанд ги загубил своите имоти кон Кралството Баварија и Големото Војводство било распуштено. Фердинанд бил вратен во реконституираното Големо Војводство Тоскана од Конгресот на Виена. Римокатоличката епархија во Вирцбург била повторно воспоставена во 1821 година без привремена моќ.
1 Наводи
*
Црква „Св. Илија“ - Костур

Свети Илија (|Προφήτη Ηλία) — црква во градот Костур, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена на северниот дел на полуостровот Горица. Изградена е во XX век и претставува голем крстокуполен храм со камбанарија.
Кралство Хиџаз и Неџд

Кралство Хиџаз и Неџд, прво наречено Кралството Хиџаз и Султанат Неџд (арапски: ar) ― дуална монархија на Арапскиот Полуостров основана во 1925 година по освојувањето на Хашемитското Кралство Хиџаз од страна на саудискиот Султанат Неџд.
Во 1932 година, двете кралства се обединиле под името Кралство Саудиска Арабија.
1 Историја
На 8 јануари 1926 година, во Месџид ел-Харам во Мека Абдулазиз, султанот од Неџд, бил крунисан за крал на Хиџаз и тој на 29 јануари 1927 година Неџд го издигнал до статус на кралство. Со Договорот од Џеда од 20 мај 1927 година, државата на Абдулазиз била призната од Обединетото Кралство на Велика Британија и Северна Ирска и била наречена Кралство Хиџаз и Неџд.
Во следните пет години, Абдулазиз владеел со двата дела од неговото дуално кралство како посебни ентитети. На 23 септември 1932 година, Абдулазиз го прогласил сојузот на главните саудиски доминиони Ел-Хаса, Катиф, Неџд и Хиџаз под името Кралство Саудиска Арабија.
2 Надворешна политика
Поради блиските односи со Обединетото Кралство која го снабдувала со оружје, Кралството Хиџаз и Неџд можело да ја спроведува својата експанзионистичка политика. За време на кралот Абдулазиз, Хиџаз се повлекол од Лигата на народите.
Во 1926 година, Сојузот на Советските Социјалистички Републики го признале Кралството Хиџаз и Неџд. Соединетите Американски Држави го пизнале во 1931 година. Веќе во 1932 година, Обединетото Кралство, Франција, СССР, Турција, Царската Држава Иран, Кралството Италија и Холандија имале амбасади во Џеда; Кралството Египет имало неофицијално конзуларно претставништво.
3 Владетели на Хиџаз и Неџд
Ношак

Ношак (|نوشاخ) — највисока планина во Авганистан и втора по висина од венецот Хиндукуш со 7.492 м (највисок е Тиричмир). Лежи на границата помеѓу Авганистан и Пакистан. Северната и западната страна на планината се во Авганистан (неговиот северисточен агол), а јужната и источната во Пакистан. Ова е најзападниот врв на светот повисок од 7.000 метри. Најлесниот пристап за искачување е од Вахан во Авганистан.
1 Историја на искачување
Главниот дел на Ношак е првпат освоен од јапонска експедиција во 1960 г. под водство на Јаџиро Сакато заедно со колегите Горо Ивацубо и Тошијаки Сакај. Ова искачување го следело вообичаениот авганистански приод — западниот срт од ледникот Казидех.
Источниот, средишниот и западниот дел се првпат искачени во 1963 г. од австриските планинари Гералд Грубер и Рудолф Пишенгер.
Академскиот високогорски клуб од Инсбрук, Австрија го извел првиот скијачки спуст од Ношак во 1970 г. Во екипата бил и познатиот метеоролог Карл Габл.
Првото зимско искачување е направено на 13 февруари 1973 г. од Тадеуш Пјотрувски и Анджеј Завада од Полска, изведено од северната страна. Ова било првото зимско искачување во светот на врв повисок од 7.000 метри. Досега останува единственото зимско осовојување на оваа планина.
2 Поврзано
* Дјурандова линија
* Географија на Авганистан