Ерис

Ерис е историски град и општина во провинцијата Трапани, Сицилија, во јужна Италија.
1 Географија
Главниот град Ерис се наоѓа на врвот на планината Ерис, на околу 750 м надморска височина, со поглед на градот Трапани, нискиот западен брег кон Марсала, драматичните Пунта дел Сарацено и Капо Сан Вито на североисток и Егадските острови на северозападниот брег на Сицилија.Светиот доме дел од Ерис во подножјето на планината Ерис, веднаш во непосредна близина на Трапани. Жичара ги спојува горните и долните делови на Ерис.
Погранични општини се Бусето Палицоло, Пацеко, Трапани, Валдериче и Кустоначи. Населбите ( поделоци ) се Балата, Каза Санта, Кросефисело, Напола, Пизолунго, Ригалета, Сан Кузумано и Торета.
2 Историја
Старогрчкото име на Ерис било Ерикс (grc на грчки), а неговото основање било поврзано со истоимениот грчки херој Ерикс. Таа не била грчка колонија, како што ја основале Феникијците, туку во голема мера била хеленизирана. Бил уништен во Првата пунска војна од страна на Картагинците, и оттогаш неговата важност опаднала.
Ерис бил освоен од Аглабидите во 831 година и бил преименуван во Чебел Хамид (во западните извори Гебел Хамед, што значи планина на Хамид). Со него управувале Арапите до освојувањето на Норманите. Во 1167 година, Норманите го преименувале во Монте Сан Џулијано, име кое се задржало до 20 век.
2.1 20-ти век
Во 1934 година градот го променил своето име од ''Монте Сан Џулијано'' во Ерис.
За време на Втората светска војна, оперативниот центар на Луфтвафе се наоѓал на падините на планината Ерис од почетокот на 1943 година додека не биле принудени од сојузничките воздушни напади да се преселат. По сојузничката инвазија на Сицилија во 1943 година, трупите на вториот баталјон од 505-от пешадиски полк Седмата армија под команда на мајорот Марк Александар започнале на 22 јули 1943 година да се искачуваат на страната на планината Ерис со цел да го обезбедат градот и неговата командна позиција. со поглед на околните села. Додека го правеле тоа, тие биле под артилериски оган од италијанските сили стационирани на бедемот при што еден војник загинал, а друг бил ранет. Сфаќајќи дека најбезбедната позиција е директно под ѕидините на градот, водечките трупи се засолниле таму. Наместо да се чека артилериската поддршка да пристигне, тогаш била донесена одлука за напад. Меѓутоа, пред трупите да се приближат доволно за да нападнат, италијанските сили сигнализирале дека се предаваат.
3 Главни знаменитости
Во североисточниот дел од градот има остатоци од антички елимски и феникиски ѕидови (киклопски ѕидарски) што укажуваат на различни фази на населување и окупација во антиката.
Постојат два замоци кои останале во градот: замокот Пеполи, кој датира од времето на Сарацен, и Кастело ди Венере („Замокот на Венера“), кој датира од норманскиот период, изграден на врвот на античкиот храм на Венера, каде што Венера Ерикина се поклонувала. Според легендата, храмот бил основан од Енеја. Во античкиот период бил добро познат низ медитеранските простори и во него се празнувал важен култ. Во својата книга ''За природата на животните'', Елиан пишува дека животните избрани за жртвување доброволно оделе до олтарот за да бидат убиени.
Жичница (фунивија) сообраќала од 2005 до 2017 година, кога била затворена поради шумски пожар, од предградието на Трапани до градот Ерис. Жичарницата била повторно изградена и повторно отворена во јуни 2018 година.
4 Галерија