procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Драгиња Вуксановиќ-Станковиќ

Драгиња Вуксановиќ-Станковиќ (родена на 7 април 1978 година) е црногорски правник, политичар и професор по право на Универзитетот во Црна Гора. Таа е поранешен пратеник и поранешен претседател на Социјалдемократската партија. На претседателските избори во 2018 година, станала првата жена претседателски кандидат во историјата на земјата, а се појавила и во кампањата за претседателските избори во 2023 година.
1 Биографија
Вуксановиќ дипломирала на Правниот факултет на Универзитетот во Црна Гора во 2000 година, магистрирала во 2005 година, а докторирала во 2011 година на истиот универзитет. Таа работи како професор на Правниот и Факултетот за драмски уметности на Универзитетот во Црна Гора. Зборува француски и англиски јазик, а користи и италијански и шпански.
Според Вуксановиќ, нејзината мајка е Србинка од Пожега, Србија.
2 Политичка кариера
Драгиња Вуксановиќ е член на Социјалдемократската партија на Црна Гора (СДП) и била пратеничка во Собранието на Црна Гора од 2012 година. Во март 2018 година, Вуксановиќ ја објавила својата кандидатура за претстојните претседателски избори. Таа била номинирана од Социјалдемократската партија и поддржана од ДЕМОС, како прва жена претседателски кандидат во историјата на Црна Гора. Вуксановиќ била трета на изборите, освојувајќи 8,2 отсто од гласовите.
На 29 јуни 2019 година, Вуксановиќ била избрана за претседател на Социјалдемократската партија, со што била единствената жена претседател на црногорска политичка партија во тоа време. Вуксановиќ поднела оставка по лошите резултати на парламентарните избори во 2020 година.
3 Поврзано
* Социјалдемократската партија на Црна Гора
Кале (Ени Маала)

Кале (|Γαλές, ''Φρούριο Αετού'', ''Φρούριο Πετρωτού'') — средновековна утврдена населба кај селото Ени Маала, Солунско, Егејска Македонија.
1 Местоположба
Остатоците од тврдината се наоѓаат а низок рид наречен Кале (''Καλές'' или ''Γαλές'') источно од Ени Маала, на источниот брег на реката Галик на местото каде во неа се влева Куру.
2 Историја
Николаос Муцопулос во 2004 г. го поистоветува ова месото со тврдината Аетос, спомената во еден единствен извор — византискиот историчар Никифор Вриениј од XII век. Во неговиот труд „Историски белешки“, Вриениј говори за постоењето на тврдината во расказот за поразот на узурпаторот Никифор Василак од младиот војсководец Алексиј Комнин во 1078/79 г. Текстот на Вриениј (книга D,19) гласи:
Тврдината е изградена во средновизантискиот период, пред крајот на XI век. Може да е подигната за време на царот Роман I Лакапин, во првите децении на X век кога во Македонија се изградени многу тврдини со цел да се зајакне одбраната против војските на бугарскиот цар Симеон I. Друг можен период е почетокот на IX век, за време на царот Михаил II меѓу 820 и 828 г., кога се знае дека во Македонија се граделе разни тврдини, повторно за одбрана од бугарската закана.
На местото не се вршени продлабочени проучувања. Во 1986 г. наоѓалиштето е прогласено за споменик на културата.
3 Опис
Тврдината има тлоцрт по оската северозапад - југоисток. Ѕидините имале обиколка од 300 м, а внатрешноста зафаќала површина од нешто над 0,5 ха. Ова е релативно голема површина за тоа време, што значи дека на ридот имало и населба, а не само одбранбена градба. Во прилог на оваа претпоставка е фактот што ниту бедемот не бил особено силен, ниту ридот особено недостапен. На највисоката точка доминира масивна правоаголна кула, зачувана до значителна висина од 3 м, и се гледа од далечина. Има димензии од 8 × 8,5 м, со ѕидови дебели 2 м. Изградена е од варовник со вметната керамика во меѓупросторот, сето врзано со варов малтер. На приземниот кат на кулата од јужната страна се гледа долга тесна цистерна со димензии 2,5 × 0,8 м. Бедемот е во многу полошба состојба од кулата. Голем дел од овие ѕидини е прекриен со растителност, но нивните црти сепак се гледаат. Најзачуван дел на обѕидието е од југ-југоисток со дебелина од 1,5 м и висина не повеќе од 1 м. Оваа страна на тврдината е одвоена со мал срт од соседниот рамен рид и била најранлива. Останатите страни на тврдината имаат стрмен наклон и обезбедуваат природна заштита. Во и вон тврдината се гледаат неколку купишта од камења, кои очигледно се остатоци од градби. На неколку метри северно до кулата, близу северната ѕидина има јама длабока околу 3 м, која може да била таен тунел.
Топли години

„Топли години“ (српскохрватски: ''Топле године'') — југословенски филм од 1966 година, во режија на Драгослав Лазиќ. Главните улоги ги играат: Беким Фехмиу, Ана Матиќ, Душица Жегарац, Столе Аранѓеловиќ и Стево Жигон.
1 Синопсис
Двајца млади не можат да се снајдат во големиот град. Тој е дојден од село за да работи во железарницата, а таа е вработена во работничкиот ресторан. Животот им се менува откако ќе се запознаат и ќе се засакаат.
Франка Раjмонди

Франка Раjмонди (италијански: Franca Raimondi; 8 јули 1932 - 28 август 1988) ― италијанска пејачка.
1 Животопис
Родена во Монополи, покраина Бари, Апулија, Рајмонди студирала оперско пеење и странски јазици. Во 1956 година, Рајмонди била меѓу победниците на натпреварот за нови гласови на RAI и добила шанса да настапи на изданието на Музичкиот фестивал Санремо во 1956 година, кое на крајот го освоила со песната „''Aprite le finestre''“. Истата година таа ја претставувала Италија на првата Евровизија со истата песна, заедно со Тонина Ториели со „''Amami se vuoi''“.
Помеѓу 1956 и 1958 година Рајмонди била водечки вокал во оркестарот „Џан Стелари“. Во 1960 година се пријавила да се натпреварува на Фестивалот „Наполи“ со „''Canzone all'antica''“ („Песна во стар стил“). Во подоцнежните години таа ги забавила своите активности, насочувајќи си ја својата кариера на настапи во живо.
2 Поврзано
* Евровизија 1956
* Италија на Евровизија
Везилка (песна)

„''Везилка''“ — песна на македонскиот поет Блаже Конески, објавена во 1955 година, како дел од истоимената стихозбирка (издание на „Кочо Рацин“).
1 Осврт врз песната
Во разговорот со поетот Тодор Чаловски, Конески го објаснил значењето на прочуениот стих од „Везилка“ на следниов начин: „Тој израз ''проста и строга македонска песна'' го обврзува авторот и во смисла на откривање на можностите за комуникација со публиката. Тој, меѓу другото, содржи вакво значење: песната треба да биде доведена до проѕирен израз, и да кажува нешто многу сериозно. А јас мислам дека публиката токму таквите поетски текстови ги прифаќа. Оние што носат некоја важна порака и оние во кои таа порака нашла свој проѕирен, јасен израз.“
Лазарица (Крецово)

Лазарица (|Τούμπα Λαζαρίτσα) — археолошко наоѓалиште кај селото Крецово, Кукушко, Егејска Македонија.
Ридот се наоѓа на 1,5 км северно од патот Кукуш - Ругуновец и на слично растојание северозападно од селото. Тука има остатоци од праисториска населба и значителен древномакедонски град од класично и хеленистичко време. Во подножјето на ридот е откриена некропола со гробови од типот циста. Во месноста Киреч веднаш јужно од Крецво на два ниски рида се пронајдени старини, прогласени за споменици на културата.
Во 1986 г. наоѓалиштето Лазарица е прогласено за заштитен споменик на културата, а во 1996 г. неговиот просторен опфат е проширен.
Либаовска античка населба

Либаовска античка населба (|Αρχαίος οικισμός Φιλυριάς) — археолошко наоѓалиште кај селото Либахово, Гуменџиско, Егејска Македонија.
Населбата е сместена на трапезовидната височина Света Недекла на 150 м југозападно селото. Откриени се остатоци од праисториско, хеленистичко и римско време. На врвот од југозападниот дел од ридот се откриени хеленистички гробници. Во близина на месноста Извор (''Ισβόρ'') лево од патот Кушиново – Либахово, на растојание од 1,1 км од Либахово е откриена римска градба со изобилство од керамички остатоци и архитектонски елементи.
Во 1996 г. населбата и градбата се прогласени за затштитени споменици на архитектурата.
Мате Алтери

Мате Алтери (француски правопис и изговор: ​Mathé Altéry, mate alteʁi], родена како Мари-Терез Рене Мишелин Алтар (Marie-Thérèse Renée Micheline Altare), 12 септември 1927 година) ― француски сопран истакнат во 1950-тите и 1960-тите. Мате Алтери е ќерка на тенорот Марио Алтери.
1 Кариера
Алтери е родена во Париз. Таа ја започнала својата пејачка кариера во Шербур-Октевил, Манш, Нормандија, каде што работел нејзиниот татко во тоа време. Откако студирала класична музика, Алтери започнала како хорист во Театарот „Шатле“ во Париз, во оперетата „''Ани од Дивиот Запад''“ (''Annie du Far-West''). Во 1956 година, Алтери ја претставувала Франција на првата Евровизија, со песната „''Le temps perdu''“ ''(Изгубено време)''. За време на првиот натпревар била прогласена само победничката песна, па затоа не се знае рангот на нејзината песна. Согласно 2022 година, таа е најстариот жив натпреварувач на Евровизија.
2 Признанија
* Национален орден на Легијата на честа во 2006 година за „57 години стручна и уметничка дејност“
3 Поврзано
* Категорија сопрани
* Евровизија 1956
* Франција на Евровизија
Дани Доберсон

Дани Дауберсон (16 јануари 1925 г16 март 1979) ― француска пејачка и глумица.
1 Живот и Евровизија
Доберсон била родена во Ле Крезо, департман Сона и Лоара, Франција. На 24 мај 1956 година, на првата Евровизија, одржан во Театарот „Курсал“ во Лугано, секоја земја учесничка имала по двајца учесници поради форматот на првата година на натпреварот. Дани Доберсон, еден од француските учесници, ја извела песната „''Il est là''“ („Тој е тука“), додека Мате Алтери, другиот француски учесник, ја пеела „''Le Temps Perdu''“ („Изгубено време“). Резултатот и пласманот на Дани Доберсон остануваат необјавени до ден-денес бидејќи бил наведен само победникот.
2 Сообраќајна несреќа
Во април 1967 година, додека возела кон Дуранвил, Ер, на патот Н13, таа се лизнала од патот и удрила во дрво. Доберсон била исфрлена од седиштето и преку шофершајбната додека се наоѓала на совозачкото седиште, нејзината придружничка, глумицата Никол Бергер, се здобила со фрактура на черепот и згмечена ребра. Доберсон и Бергер биле итно пренесени во болница, каде Бергер починала од повредите. Доберсон никогаш не се опоравила целосно емоционално или физички од несреќата, која ја завршила нејзината кариера како пејачка. Починала во 1979 година, на 54-годишна возраст.
Таа била погребана во гратчето Сен-Клод во департманот Јура, каде што поминала дел од својата младост.
3 Филмографија
* 1951 година: ''L'Inconnue des cinq cités'' (Приказна за пет градови)
* 1954 година: ''Soirs de Paris'', од Жан Лавирон
* 1957 година: ''Et par ici la sortie'', од Вили Розјер: улогата на Флорина
* 1957 година: ''C'est arrivé à 36 chandelles'', од Анри Дијаман-Бержер: улогата на самата себе
* 1966 година: ''Du rififi à Paname'', од Дени де Ла Пателје: улогата на Леа
Ита Козакевича

Ита Марија Козакевича (3 јули 1955 - 28 октомври 1990) била летонски полски филолог, новинар и социјален работник.
1 Биографија
Родена во Рига, 3 јули 1955 година, Козакевича дипломирала на Латвискиот државен универзитет, специјализиран за француска филологија. Нејзиниот татко бил Полјак по националност, а нејзината мајка Летонка. Се омажила за прв пат со Полјак, Станислава Ришардас Липец. Се омажила по втор пат со математичарот Индули Страздиас.
Подоцна работела во издаваштвото како уредник, новинар и преведувала бројни дела од латвиски, француски, руски, полски, шпански, германски, белоруски, украински и грузиски.
Во 1988 година, била избрана за претседател на новооснованиот Сојуз на Полјаците во Летонија, и била еден од организаторите на Латвискиот народен форум на ССР во декември 1988 година, кој подоцна станал Асоцијација на латвиски национални културни здруженија. Во 1989 година била избрана за член на одборот на Градскиот совет на Рига и во Врховниот совет на Република Латвија, претставувајќи го Народниот фронт на Латвија, каде што била одговорна за прашањата за човековите права.
На 28 октомври 1990 година, додека била во посета на Италија, Козакевича се удавила пливајќи во Тиренското Море кај градот Гаета, два дена пред да се сретне со папата на Конференцијата на Светското полско општество во Ватикан. Била погребана на гробиштата Свети Михаил во Рига.
Ословска древна населба

Ословска древна населба (|Αρχαίος οικισμός Παναγίτσας) — археолошко наоѓалиште кај селото Ослово, Воденско, Егејска Македонија.
Наоѓалиштето се наоѓа на Ословскииот Рид западно од Ослово, меѓу него и Жерви. Југозападно од него е откриена неговата некропола. Населено е постојано од бронзеното време па сè до хеленистичкиот период, а особено богати се наодите од железно време.
Во 1997 г. населбата е прогласена за заштитен археолошки споменик.
Симчо

Симчо — роман на македонскиот писател Велко Неделковски, издаден во 1988 година.
1 Содржина
:''Внимание: Овој дел од статијата обелоденува содржина на книгата.''
Симчо е примерен шестоодделенец, кој живее во дом растргнат меѓу лошиот животен стил на татко му, бескрајната загриженост на мајка му и нивните меѓусебни кавги. И покрај сите проблеми, Симчо наоѓа сила да се справи со неволјите во кои е вовлечен без своја вина, со осудата и неправедниот однос на околината и, конечно, со својот честопати груб и неодговорен татко. Истраен и искрен, Симчо всушност е столбот на кој ќе се потпре неговото семејство и ќе го најде патот кон посветла иднина. Романот има 21 поглавје. Приказната е поделена на два сегменти: домашниот живот на Симчо и школскиот живот, каде се следи приказната на другарството на Симчо со Крсте, дете од средната класа. Социјалната подвоеност е јасно прикажана од авторот, како и проблемите со кои се соочуваат двете деца. Сепак главниот акцент е ставен на тешката тема: алкохолизам во семејството и сиромаштијата и проблемите кои произлегуваат од порокот. Авторот вешто ја ткае приказната задржувајќи го вниманието на читателот од првата до последната страна. Романот „Симчо“ е раскажан едноставно и интересно и секако претставува едно од врвните остварувања на Велко Неделковски.
2 Изданија
* Во 1988 година, романот го има објавено Редакцијата Детска радост. Книгата е со димензии од 24 сантиметри и има 201 страници. Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски, Скопје.
* Во 2021 година, романот е објавен од издавачката куќа „Арс Ламина“, публикации Либи во едицијата: Читанки.Книгата е со димензии од 20 сантиметри и има 156 страници. Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски, Скопје со ISBN број 978-608-267-179-6. Изданието на Арс Ламина е препорачано од Здружението за дислексија Ајнштајн и Филозофскиот факултет- Скопје, поради лесната читливост на фонтот и проредот на текстот. Изданието содржи и речник на помалку познати зборови и биографија на авторот.
3 Поврзано
* Велко Неделковски
Ана Бригадер

Ана Бригадере (1 октомври 1861, Тервете &ndash; 25 јуни 1933 година, Тервете) била писателка, драматург и поетеса од Латвија.
1 Биографија
Нејзината прва приказна ''Во болницата,'' била напишана околу 1893 година, а објавена во 1896 година. Во 1897 година, Бригадере го насочила својот фокус исклучиво на книжевното дело, а нејзината прва книга ''Стара Карлина'' била објавена. Шест години подоцна, нејзината прва и најпопуларна драма ''Приказната за Спридитис'', била напишана за режисерот на латвискиот театар во Рига, Јекабс Дубурс, кој ја поставил претставата во 1903 година.
Во 1985 година, приказната била адаптирана за кино, преведена на неколку јазици. Првата светска војна ја навела да емигрира во Москва. Во 1918 година се вратила во Рига и таму го продолжила своето книжевно творештво.
2 Дела
Бригадере пишувала комедија и драма, меѓу кои ''Приказната за Спридитис'', младо момче од латвиско селско семејство и неговите фантастични авантури во блиската шума. Напишала и четири автобиографии, меѓу кои ''Бог, природа, дело'' за животот на една Летонка кон крајот на 19 век.
3 Награди и почести
*''Наградата Ана Бригадере'' беше повторно воспоставена во 1986 година за да ги прослави достигнувањата во латвиската литература .* 1932 година, Наградата на фондот за култура за ''Во суровите ветрови''* 1927 година, Наградата на фондот за култура за ''магичната птица на Лолита''* 1926 година, Орденот на трите ѕвезди од трета класа.* 1913 година, награда на Рига Латвиско општество.
4 Наводи
5 Библиографија
*''Anna Brigadere un Tērvete'' / sastādījis Jānis Rapa. Rīgā: Preses Nams, 1996 година.ISBN 9984-00-226-8 (на латвиски)
* Зента Мауриња. ''Baltais ceļš : studija par Annu Brigaderi'' . Рига: Zvaigzne ABC, 1996 година.ISBN 9984-04-304-5 (на латвиски)
* Мешкова, Сандра (2002). Две мајки на летонската литература: Аспазија и Ана Бригадере. ''Весник за балтички студии'' 34.3, 276-297.
*
Кавалски Залив

Кавалски Залив (|Κόλπος της Καβάλας) — залив на Егејското Море во источна Егејска Македонија. Раздвоен е од т.н. Тракиско Море со островот Тасос. На неговиот брег излегуваат традиционалните краишта Правишко, Кавалско и Саришабанско.
1 Географија
Заливот се протега од ’ртот Врасида на југозапад до ’ртот Керемидли на југоисток. Широк е 28 км и навлегува 12 км во правец на копното. Има полукружен облик со благи подводни косини кои стануваат пострмни близу брегот. Просечната длабочина изнесува 32 м, а најголемата е 60 м во подрачјето западно од Тасос. Од тој остров одвоен е со Тасоскиот Проток, широк 13,5 км).
2 Стопанска улога и екологија
Градот Кавала е сместен приближно во средината на заливскиот брег. Западно од него се туристичките населби како Кале Чифлик и Нова Ираклица, а на исток има индустриски капацитети и земјоделски површини. Во источниот дел од заливот има и низа лагуни. Загадувањето доаѓа од градскиот отпад на Кавала и други крејбрежни места, од земјоделството, од фабриката за фосфатни ѓубрива и од вадењето нафта.
Мечит Рид

Мечит Рид ― планински врв кој се наоѓа во срцето на планината Билина, во североисточниот дел на Македонија. Се издига на висина од 1,422 метри, што го прави еден од највисоките врвови во регионот. Самата планина е позната по своите различни пејсажи, вклучувајќи густа борова шума и алпски ливади. Врвот се издвојува од околните врвови по својата пирамидален облик.
Местото на поаѓање е од крајот на асфалтот кај црквата во Карапанкова Маала на селото Петралица (750 м) од каде низ листопадна шума на гребенот Сулев Камен (1,104 м), се навлегува низ зимзелена шума се до под врвот Висок Чукар (1,344 м) од каде по голото планинско било се стигнува на Мечит Рид.
1 Поврзано
* Стража
Перен

Перен ― највисок планински врв со 1,326 м на планината Козјак сместена во североисточниот регион на Македонија.
1 Местоположба
Врвот се наоѓа во околината Дејловце, во Општина Старо Нагоричане. Во близина на Перен се наоѓаат селата: Длабочица, Арбанашко и Цветишница.
2 Знаменитости
Самиот врв е ридест и е пасиште, со ниска вегетација и грмушки. Има облик на заоблено било и е лесно препознатлив бидејќи на него има репетиторни станици. На врвот има табла со назив на врвот и надморска височина.
3 Достапност
Поради потребите за одржување на репетиторните станици, до врвот води колски пат по кој може да се стигне со велосипед и со теренско возило. Под самиот врв поминува асфалтен пат кој води до околните села. Од патот до врвот има околу 1 км пешачење.
4 Разно
Во февруари 2015 година, планинарите од ПК „Козјак“ се искачиле на врвот во чест на починатиот претседател на Македонија, Борис Трајковски.
Врвот бил искачен во јануари 2020 година, од страна на Планинарското друштво Трансверзалец. Искачувањето било во рамките на нивниот планинарски проект „12 Врвови“.
5 Поврзано
* Длабочички Водопад
* Отошничко Езеро
Стража (Билино)

Стража ― еден од врвовите во планината Билина, која се наоѓа во североисточниот дел на Македонија. Со својата впечатлива природна убавина и значајна височина, врвот Стража привлекува планинари и туристи кои бараат авантура и спокојство во планинската природа. Стража е еден од највисоките врвови во планината Билина. Врвот се издига на висина од 1,547 метри, што го прави еден од најдоминантните.
До врвот може да се стигне од црквата „Света Троица“ во селото Петралица од каде се движи по црн широк пат до самиот врв движејќи се по патеката која ја пресекува Рашка Река. Друг алтернативен начин по пократка патека е од селото Метежево или поточно од месноста викана Метежевски Преслап каде исто се движи по црн широк пат.
1 Поврзано
* Мечит Рид
Милева Филиповиќ

Милева Јованова Филиповиќ (родено Калезиќ; 4 септември 1938 - 11 јули 2020 година) била црногорски социолог, професор по право на Универзитетот во Црна Гора, каде што неуспешно се обидела да основа Катедра за родови студии.
1 Биографија
Милева Калезиќ е родена на 4 септември 1938 година во Спуж. Дипломирала на Катедрата за социологија на Универзитетот во Белград во 1973 година, а потоа магистрирала во 1976 година. Во 1983 година таа била наградена со докторат на Виша нормална школа, каде што беше делумно надгледувана од Луис Алтусер. Од 1974 година работи на Универзитетот во Црна Гора (тогашен Титоградски универзитет) како вонреден професор. Во 1998 година била унапредена во редовен професор на Правниот факултет на Универзитетот во Црна Гора, каде што работела до нејзиното пензионирање во 2004 година. Таа неуспешно се обидела да воспостави програма женски студии на универзитетот. Починала на 11 јули 2020 година во Подгорица,<ref>Urednice, ''Predgovor'', [in:] Stevanović and others, '''', Beograd 2020, p. 15 и била погребана на гробиштата во Добрска Жупа.
2 Истражување
Филиповиќ работела на социолошки, структуралистички и епистемолошки истражувања. Нејзиниот интерес за родовите студии и феминизмот се забрзал околу 2000 година. Таа е заслужна за воведувањето на концептот на род во црногорскиот академски дискурс. Таа била опишана како „извонреден“ теоретски социолог во ''општествените науки во Југоисточна Европа.'' Во текот на 2000-тите, била единствениот истражувач кој ги истражувал улогите на жените во постсоцијалистичка Црна Гора, каде што покажало дека 1900-тите биле период кога правата на жените дополнително биле нагризани во земјата.
3 Избрани дела
* Филиповиќ, Милева. „Социологија и постпозитивистишке парадигме: неке сазнајне тешкоќе савремене социологије“. ''Социологија'' 50.3 (2008): 251-266.
* Филиповиќ, Милева. „Мошка доминација Пјера Бурдје“. ''Ars & Humanitas'' 2.1 (2008): 121-132.
* Филиповиќ, Милева. „Парадигма за конструкција национални идентитети“. ''Социологија'' 43.4 (2001): 309-318.
4 Личен живот
Филиповиќ имала три сина: Владимир, Небојша и Слободан.
5 Наводи
Планинарски клуб „Јелак“

Планинарски клуб „Јелак“ ― планинарски клуб создаден во 1996 година во Тетово од искусни планинари и ентузијасти и од своето основање е член на Федерацијата на планинарски спортови на Македонија. Во текот на постоењето на клубот, членството се зголемува, а со тоа и организираните активности.
Основната цел на клубот е промовирање на планинарството, организирање на планинарски акции, зголемување на безбедноста во планинарењето, образование на членството и работа со млади.
1 Историја
Низ историјата, членови на клубот ги имаат искачено и најзначајните врвови на Балканот, како што се Митикас на Олимп, Мусала, Триглав, Вихрен, Хајла, Ахмица и други. За истакнување се и искачувањата на врвот Гросглокнер на Алпите и врвот Хасандаг во Турција.
Во 2018 година, по повод 1000 годишнината од постоењето на МПЦ, Планинарскиот клуб „Јелак“ ја поставил планинарската патека „Милениумска Патека“ во соработка со Комисија за односи со верски заедници и религиозни групи. Патеката почнува во Блаце, а завршува Волковија. Планинарската патека е на падините на Сува Гора и поминува покрај неколку цркви и археолошки наоѓалишта.
Во текот на 2022 година членовите на планинарскиот клуб „Јелак“, организирале 47 планинарски акции во Македонија и странство и учествувале на голем број гостувања од други клубови.
2 Активности
Дел од членовите на планинарскиот клуб се вклучени во работата на органите и телата на Федерацијата на планинарските спортови на Македонија.
Други планинарски акции кои се организираат секоја година се: „Ноќно искачување на Љуботен“, „летно искачување на Титов Врв по Вакуфска патека“ во со-организација со Планинарски клуб „Тетекс“, „Ѓенов Камен“ итн. Клубот секоја година организира акции и на други позначајни месности на Шар Планина, меѓу кои се истакнуваат месностите Лешница и Јелак, Кривошијските Кади, Кривошијскиот Водопад, Беловишкиот Водопад, врвовите Вртоп, Кобилица, Бориславец, Пирибег, потоа Караниколичкото Езеро, Боговинското Езеро, Црното Езеро итн.
Покрај планинарски акции, планинарскиот Клуб „Јелак“ организира и учествува во различни општествени активности, меѓу кои и крводарителски акции, еколошки активности, основна планинарска школа наменета за членовите и останатото население.
Јети Парл

Хенриете Нанете „Јети“ Парл (холандски: Henriette Nanette "Jetty" Paerl; 27 мај 1921 – 22 август 2013 година) ― холандска пејачка со еврејско потекло и член на холандскиот отпор за време на Втората светска војна. Таа е позната по тоа што била една од холандските претставници на Евровизија 1956 година со песната „''De vogels van Holland''“ (во превод: Холандските птици), и по тоа што била првиот пејач што некогаш настапил на Евровизија.
1 Животопис
1.1 Ран живот
Парл била родена и израсната во Амстердам. По германската инвазија на Холандија во мај 1940 година, таа побегнала во Лондон со нејзините родители и пливачот Вили ден Оден, каде што работела како дизајнер на детска облека во продавница во улицата „Њу Бонд“. Таа, исто така, придонела за емитувањата на ''Радио Оранје'', радио програма создадена од холандската влада во егзил, поради што станала позната како ''Јетје ван Радио Оранје'' („Јети од Радио Оранје“) во Холандија. Во програмата, таа изведувала песни - напишани од нејзиниот татко Јозеф Пајрл и компонирани од Луис Дејвидс и Дирк Вите - во кои нацистите и членовите на Националното социјалистичко движење (холандските соработници со нацистите) биле отворено исмејувани.
Кон крајот на војната, Парл станала член на Женскиот помошен корпус (Vrouwen Hulpkorps) на Кралската холандска армија. По ослободувањето на Холандија во мај 1945 година, таа се вратила во својата земја преку Зеланд и била стационирана во Ротердам. Набргу потоа дознала дека и двајцата нејзини постари браќа се уште се живи. Едниот побегнал во Швајцарија, додека другиот останал во Холандија за време на војната.
1.2 По војната
Во 1951 година, Парл се омажила со холандскиот илустратор Кес Банцингер. Во 1956 година, таа завршила на второто место на холандскиот Национален фестивал на песната 1956 со песната „''De vogels van Holland''“, напишана од Ани Марија Хертруида Шмит и компонирана од Кор Лемер. Ова ѝ дало право, со Кори Брокен, да ја претставува Холандија на првото издание на Евровизија. Како првиот изведувач на вечерта, Парл ја испишала историјата како првиот пејач што некогаш настапил на Евровизија.
Во 1985 година, сопругот на Парл открил дека тој бил член на Национално социјалисточкото движење за краток период на почетокот на Втората светска војна, откако новинарот Адријан Венема го соочил со писмата што тој ги испратил до Одделот за јавни информации и уметност. во тоа време. Една недела подоцна, Банцингер извршил самоубиство со давење во вода. Самата Парл почина на 22 август 2013 година во Амстелвен, на 92-годишна возраст.
2 Дискографија
2.1 Продолжени изданија
*''Jetty Paerl'' – 1957 година*''Jetty Paerl 2'' – 1957 година
2.2 Албуми
*''Jetje van Radio Oranje'' – 1970 (ДИ), 1995 (ЦМ)
3 Разно
* Парл се појавила во 18. епизода од британска документарна серија ''Светот во војна'' (1973–74).
Голема Река (Нигритско)

Голема Река (|Μεγάλο ρέμα) — река во Нигритско, Егејска Македонија.
1 Течение
Реката извира од Богданска Планина источно под врвот Петало под името Сали Милос. Ја прима големата десна притока Раково и тече начелно во источен правец. По влевањето на десната притока Љасколака свртува на северозапад. Излегува од планината кај селото Л’џа, свртува на север и како регулиран канал се влева како десна притока на Струма во месноста Кара Орман.
2 Притоки
→ лева, ← десна
:* ← Раково::* → Дасали Бурун:::* ← Заим:* ← Ракаро:* ← Ќурун Бурун:* ← Клефтолака:* ← Љасколака:* ← Аркудолака:* ← Кара Прнар (од 1968 година Пурнарорема)
:* → Лагатрис:* ← Крамидолакос (Вагијас Лакос)
Владе Лазаревски

Владе Лазаревски (роден на 9 јуни 1983 година) ― српско-македонски поранешен професионален фудбалски одранбеник. Тој бил член македонската фудбалска репрезентација. Тој е роден во Крушевац и е од македонска народност.
1 Клупска кариера
На 19 декември 2007 година, било сметано дека Лазаревски е во Англија на пробен тренинг со премиерлигашкиот Дерби Каунти; тоа било неуспешно и тој се вратил во Полска. Кон крајот на февруари, Лазаревски се појавил во Украина, тренирајќи со екипата на украинскиот прволигаш ФК Металист Харков. Набргу откако се случил трансферот и Владе бил објавен во јавноста како најновото засилување на клубот. Тој играл за Карпати Лавов во 2009 година пред да се приклучи на Риека на 27 јануари 2010 година. Лазаревски потпишал со Локомотив Астана на 8 јули 2010 година. Во декември 2010 година Лазаревски ја потврдил својата преселба во ФК Тобол. Клубот не му ја исплаќал платата, па ги пријавил во ФИФА и станал слободен агент. Следното лето, на неговиот 28-ми роденден, тој потпишал со Амјен, кој штотуку бил промовиран во француската Лига 2. Во февруари 2014 година потпишал со Звијезда.
Во сезоната 2016/17, тој му помогна на ФК Темниќ да ја освои Српската лига - Исток и да постигне унапредување во српскиот втор ранг, Српската прва лига.
2 Репрезентативна кариера
Додека играл во Србија со Напредак, уште како талентиран младинец, речиси истовремено станал член на репрезентацијата на Македонија до 21 година. Тој го имал своето деби за македонската сениорска репрезентација во квалификацискиот натпревар за Светското првенство во ФИФА во јуни 2005 година против Чешка и има стекнато вкупно 43 натпревари, без постигнати голови. Неговиот последен репрезентативен натпревар бил квалификацискиот натпревар за Европското првенство 2012 во октомври 2011 година против Словачка.
Дејвид Ричард Бојд

Дејвид Ричард Бојд е канадски адвокат за животна средина, активист и дипломат. Тој е специјален известувач на Обединетите нации за човекови права и животна средина.
Г-дин Бојд има докторирано за управување со ресурси и студии за животна средина од UBC, диплома по право на Универзитетот во Торонто и диплома за бизнис на Универзитетот во Алберта.
1 Образование
Дипломирал на Универзитетот во Алберта и Универзитетот во Торонто. Бил извршен директор на Екоџастис Канада. Предава на Универзитетот во Британска Колумбија.
Во 2020 година, бил именуван за поддржувач на кампањата #1Planet1Right. Тој го поддржал договорот Есказу (2021). Исто така, во 2021 година, тој ја поддржал тужбата против Џакарта за чист воздух. Тој ги повикал земјите да го намалат финансирањето на инфраструктурата за јаглен. Во 2021 година, тој ја поддржал осудата на убиството на Насилио Макарио. Исто така, во 2021 година, презентирал извештај за недостигот на вода до Советот за човекови права на Обединетите нации.
2 Наводи
ЗПЗП Козјак 2013

Здружение на планинари и заштита на планината (ЗПЗП) Козјак 2013 ― планинарско здружение со седиште во Куманово, Македонија. Здружението постои од 2013 година. Цел на здружението е организирање на планинарски тури, еколошки и хуманитарни акции.
1 Историја
Здружението е создадено од страна на 6 планинари ентузијасти на 11 јули 2013 година во Куманово. Идејата за создавање на здружението произлегла од потребата за поразлично функционирање и организирање од претходното Планинарско друштво Козјак.
Првата традиционална акција била одржана во март 2014 на релација Пелинце-Големи Уши-Китка-Малотино-Кокино (Татиќев Камен). Учество земале повеќе од 600 планинари од различни градови на Македонија, Србија и Бугарија.
2 Планинарски акции
2.1 Традиционални планинарски акции
Секоја година од создавањето, клубот организира неколку традиционални акции на планината Козјак и во Кумановско.
Една таква акција е по повод Меѓународниот ден на жената, која е одржувана на местото Бислимска Клисура со поаѓање од селото Пчиња.
Во календарот на активности спаѓа и традиционално пошумување по повод Денот на ослободување на Куманово, 11 ноември.
Козјак 2013 има организирано искачувачки активности по повод Денот на народното востание, 11 октомври.=
2 Планинарски акции
=
Здружението редовно организира планинарски акции и тури. Вообичаено се организирани еднодневни викенд акции на неделно ниво. Секоја недела обично има најмалку 1 акција, често и по неколку тури истовремено. Со тоа што, тежината на турите варира за да можат и почетниците да се вклучуваат.
2.3 Планинарски водичи
Здружението има вкупно 10 професионално обучени водичи. Од кои 1 со категориите А1/Б1, и останатите 9 водичи имаат Б1 категорија на стручна спрема.
2.4 Членови
Здружението има 106 членови. Секоја година бројот на членови расте и нови и млади планинари и планинарски се приклучуваат на здружението.
3 Соработки
ЗПЗП Козјак 2013 е збратимено здужение со српското здружение „Рунолист“ од Јагодина.
4 Организација на здужението
Со здружението управува извршниот одбор кој е избран од страната на членовите. Секои 2 години е одржувано гласање на кое се избираат членови на извршниот одбор и претседател на здружението.
5 Поврзано
* ЗСПК „Козјак“
Догвил

„Догвил“ (''Dogville'') — филм на режисерот Ларс фон Триер од 2003 година. Главните улоги ги играат: Никол Кидман, Лорен Бекол, Жан-Марк Бар, Џејмс Кан.
1 Синопсис
Доцна во ноќта, во близината на едно мало рударско место, Том (го игра Бетани) слуша пукотници, а потоа ја среќава непознатата убава жена, Грејс (ја игра Кидман). Тогаш, во местото пристигаат гангстери кои ја бараат Грејс, но Том ја сокрива при што ја зема визит-картичката на шефот на гангстерите. Том ги убедува жителите да ја кријат Грејс, а за возврат таа ќе им помага во работата. На почетокот, сите ја одбиваат нејзината помош, но постепено ја прифаќаат Грејс и гласаат таа да остане во местото. По некое време, во Догвил пристига полицијата, која нуди награда за Грејс и тогаш жителите бараат таа да работи уште повеќе. За време на прославата на празникот 4 јули, во местото пак доаѓа полиција, а еден од жителите ја користи приликата и ја силува Грејс. Оттогаш, Грејс е подложена на сурово измачување. Во договор со Том, таа се обидува да побегне, но возачот на камионот ја силува, а потоа ја враќа во Догвил. Таму, Том ја обвинува Грејс за кражбата на парите на татко му, по што жителите решаваат да ја врзат со синџири. Најпосле, Том му се јавува на шефот на гангстерите, мислејќи дека ќе добие награда за Грејс. По неколку дена, гангстерите доаѓаат во Догвил и ја затекнуваат Грејс во ужасна состојба, а таа се согласува да се врати кај татко си (шефот на гангстерите). Тогаш, гангстерите ги убиваат сите жители на Догвил и го палат местото, а таа лично го убива Том.
Астрид Иваск

Астрид Иваск (родена Астрид Хелена Хартман; 7 август 1926 - 24 март 2015 година) била летонско-американска поетеса.
1 Биографија
Родена е Астриде Хелена Хартман во Рига, ќерка на Мартиш Хартманис, латвиски армиски генерал и Ирма Марија Хартман. Нејзиниот брат бил компјутерскиот научник Јурис Хартманис. По советската окупација на Летонија во 1940 година, генералот Хартманис бил затворен од Советскиот Сојуз. Бил погубен во 1941 година, но неговото семејство дознало за неговата судбина дури по падот на СССР во 1991 година.
Иваск, нејзината мајка и брат ја напуштиле Летонија во и отишле во камповите за раселени лица во Германија во 1944 година. Иваск студирала јазици на Универзитетот во Марбург. Таа подоцна напишала „Во Марбург ми се отвори европскиот интелектуален живот. За три години на универзитетот работев со седум странски јазици, некои живи, некои одамна мртви и навлегов во областа на фино-угрската култура“. Магистрирала во 1949 година. Истата година се омажила за естонскиот поет Ивар Иваск, кој таму го стекнал својот докторат по литература и историја на уметност, и тие се преселиле во Соединетите Држави, каде што Ивар Иваск бил ангажиран како член на факултет на колеџот Сент Олаф во Минесота.
Во 1967 година се преселиле во Норман, Оклахома, каде што Ивар Иваск станал професор по современи јазици и литература на Универзитетот во Оклахома. Таа работела како помошен професор предавајќи руски, германски и француски јазик. Ивар Иваск бил уредник на универзитетското литературно списание ''Ворлд Литричр Тудеј'' и парот бил домаќин на многу автори и критичари во нивниот дом а учествувале во читања и литературни настани.
Во 1991 година, парот се преселил во Корк, Ирска, но Иварк Иваск починал во 1992 година. Астрид Иваск се вратила во Рига во 2001 година.
2 Работа
Првата поетска збирка на Иваск била „Крштевањето на езерото“, (1966). Други збирки вклучуваат „Зимски суд“ (1968) „Чекор во шумата“ (1973), „Криви Зливи“ (1981), „''На работ на Фалоу“'' (1981), „Светлината ранета“ (1982). Поголемиот дел од нејзината работа е напишана на латвиски, но една збирка, ''Оклахома Поеми'' (1990), е напишана на англиски јазик. Нејзините собрани песни се ''Зборови'' (1987).
Нејзини други дела вклучуваат „Изненадувања и откритија“ (1984), детски песни и приказни и книга со поетски скици за патувања, „Криви заливи: погледи и пејзажи“ (1981), илустрирани од фотографијата на Ивар Иваск.
3 Награди и почести
Таа била наградена со наградата Зинаида Лазда за „Зимски суд“ и наградата за литература на Фондацијата за култура на Летонците за „Силосите на Солис“''.'' Ја добила ''наградата за проза Јанис Јунсудрабинаш'' за „Скици за патувања“.''„Изненадувања и откритија“'' ја освоила ''наградата Гоперс''. Нејзиното дело „Криви Заливи“ ја доби ''наградата за проза Јанис Јунсудрабинаш''. Била наградена со Орден на трите ѕвезди на Летонија, Орден на Белата ѕвезда на Естонија и ''Годишна награда на Сојузот на писатели на Летонија'' за нејзиниот придонес во промовирањето на културата и литературата.
Ирина Антанасијевиќ

Ирина Антанасијевиќ (Северодонецк, СССР, 27 јуни 1965) — руски и српски филолог, литературен критичар, преведувач. Доктор на филолошки науки од 2002 година и професор од 2004 година. години. Почесен доктор на Универзитетот во Тјумен . Научни интереси: фолклор и постфолклор, визуелна литература и визуелен текст, поетика на стрипот, илустрација, литература за деца, историја на руската емиграција.
1 Биографија
Родена е во градот Северодонецк, Луганска област, Украинска ССР, СССР. По пристигнувањето во Југославија живеела во Сплит, а од 1991 до 1999 година во Приштина. Работела како коректор, а потоа и асистент за руска литература на Филолошкиот факултет на Универзитетот во Приштина. Својата теза „Пејзаж во руска и српска епопеја“ ја одбранила за време на бомбардирањето на Југославија во 1999 година.
Таа ја напуштила Приштина по потпишувањето на Кумановскиот договор (јуни 1999) и се преселила во Ниш. Работела како професор по руска литература на Филозофскиот факултет во Ниш, а продолжила да работи на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Приштина (со седиште во Косовска Митровица ). Во 2002 година ја одбранила докторската теза „Поетиката на жалоста“. Иницијатор за отворање на Катедрата за славистика со балкански студии на Филолошкиот факултет во Ниш (од 2002 г. Катедра за руски јазик и книжевност).
Професор по руска литература на Филолошкиот факултет на Универзитетот во Белград. Член на Редакцијата на списанието ''Градина'' до 2009 година. Член на уредувачкиот одбор на списанието ''Факта универзитети'' до 2010 година. Член на уредувачкиот одбор на списанието ''Славистика''. Член на уредувачкиот одбор на списанието ''Научни резултати, Серија социјални и хуманитарни истражувања''.
2 Библиографија
; Монографии
*''Пејзаж во руски и српски народен еп'', Просвета, Ниш. 2005.  978-86-7455-658-0 126 с.
*''Поетика на руските ожалостени'', Ниш, Просвета. 2003.  978-86-7455-601-6 210 с.
*''Фолклор и авангарда: симболи и манифестации'', Ниш, Градац: Деспотска книга. 2011.  978-86-88877-04-6 253 стр.
* , Нови Сад, Комико. 2014.  978-8687-919-36-5 340 страници.
# , Белград: Филолошки факултет на Универзитетот во Белград, 2015 година (Белград : Белпак), Библиотека за јазик и литература. Серија руска емиграција во Белград ; кн.  978-86-6153-322-8
; Речници
*''Лексикон на општи зборови и изрази'', Будва, Куќа на книгите. 2007.  978-9940-519-01-8 753 с.
*''Руско-српски српско-руски речник'', Будва, Куќа књиге. 2007.  978-9940-519-00-1 832 с.
*''Соговорник руско-српски српско-руски'', Будва, Куќа на книгите. 2007.  978-9940-519-00-1 192 с.
; Учебници и прирачници
*''Руски јазик за студенти по биологија и екологија'', Ниш - Српско Сараево. 2002.  978-86-83481-04-0 190 с.
#''Руски јазик за студенти по физика'', Ниш — Сараево, Србија, 2001 година, УДК: 808. 2:53(075. 8), 185 с.
3 Признанија
* Титулата ''Богородица на духот и хуморот'' ( Гашин сабор, 2018 ), доделена од Центарот за стрип уметност Белград при Здружението на стрип уметници на Србија и Детскиот културен центар Белград *''Пушкин медал'' ( Руска Федерација, 2021 година ) - за голем придонес во промоцијата на рускиот јазик и руската култура во Србија .
4 Наводи
Јоланта Уљева

Јоланта Евгеневна Уљева (|Иоланта Евгеньевна Ульева; родена на 27 јули 1976 година во Караганда) во категорија фрлање ѓуле од Казахстан. Нејзиното лично најдобро фрлање е 17,82 метри, постигнато во август 2000 година во Алмати.
Таа завршила осма на Летната универзијада во 2001 година и седма на Азиското првенство во 2003 година и на Азиското првенство во 2005 година. Покрај тоа, таа се натпреварувала на Светските првенства во 2001 и 2003 година и на Олимписките игри во 2000 метри 2004 и 2008 година без да стигне до финалето, но не успеала да стигне до последниот круг.
Татјана Бочарова

Татјана Бочарова-Коничшева (родена на 22 април 1983 година) е казахстанска спортистка која се натпреварува во скок во далечина и во трискок.
Таа завршила шеста на Светското јуниорско првенство во 2002 година и го освоила бронзениот медал на Азиските игри во 2002 година. Таа, исто така, се натпреварувала на Светското првенство во 2003 година, Светското првенство во сала во 2004 година и Олимписките игри во 2004 година без да стигне до финалето.
Нејзиниот личен најдобар скок е 14,07 метри, постигнат во јули 2003 година во Алмати. Казахстанскиот рекорд во моментов го држи Јелена Парфенова со 14,23 метри.
Таа е повеќекратен победник на првенството на Република Казахстан, шампион на Азија,бронзен медалист на Азиските игри, сребрен медал на Афро-азиските игри.
1 Наводи
Фрегата

Фрегата (англиски: frigate) — вид воен брод. Поимот се користи за бродови со различни големини и видови, во зависност од епохата. Карактеристичните белези на фрегатата се брзината и средната големина, така што бродот може да се користи за патролирање, извидување, уништување на мали и трговски бродови на непријателот итн.
1 Современи фрегати
За време на Втората светска војна, во Англија и САД имало потреба од голем број мали противподморнички бродови за придружба на трговски бродови на нивните океански премини. Повеќето од овие нови бродови, поради некоја причина наречени фрегати, имаат целосно поместување од 500 до 1000 тона, развиваат не многу голема брзина — околу 20 јазли и се вооружени со артилерија (калибар до 127 мм), подводни бомби и друго. Тие се покажале исклучително корисни и по војната биле подобрени и вооружени со новото оружје. На крајот на XX век, само големите земји имале навистина големи бродови. Останатите земји одржуваат морнарица со поскромна големина и број на бродови, така што во многу случаи фрегатата е најголемиот вид. Современата фрегата има различни способности и е способна за пловење со долг дострел.
Споменик на Питу Гули

Споменик на Питу Гули — споменик кој се наоѓа паркот „Жена-борец“, спроти споменикот на Никола Карев пред Собранието на Република Македонија во Скопје, Македонија. Споменикот бил поставен како дел од т.н. проект Скопје 2014.
Споменикот, излеан во бронза, го прикажува истакнатиот македонски револуционер качен на коњ со крената рака, поставен на постамент.
Поставувањето на спомен-обележјето на Питу Гули е на иницијатива на Министерството за култура, одобрена од советниците на општина Центар во октомври 2010 година. На конкурсот за идејно решение изведбата на овој споменик ѝ е доделена на Кристина Пауновска.
1 Наводи
Споменик на Христо Узунов

Споменик на Христо Узунов — споменик кој е поставен на локацијата позната како „Ловец“ во центарот на Скопје. Споменикот бил поставен како дел од т.н. проект Скопје 2014.
Овој споменик е направен во чест на истоимениот македонски учител, војвода и реонски началник на четите на македонската револуционерна организација во Охридскиот револуционерен округ.
На конкурсот што го распиша општина Центар за идејно решение на паметникот се јавиле 25 автори. Прва награда од 200.000 денари добил Сокол Цфарку, втора од 120.000 денари - Ангел Коруновски, а трета од 60.000 денари - Билјана Алексоска Треневска.
Спомен-обележјето е поставено во раните утрински часови на осми април 2013 година
1 Наводи
Споменик на Христо Татарчев

Споменик на Христо Татарчев — споменик кој се наоѓа пред Порта „Македонија“ во Скопје, Македонија. Споменикот бил поставен како дел од т.н. проект Скопје 2014.
Споменикот на Христо Татарчев е поставен во април 2013 година во ист ден со уште неколку други, веднаш по локалните избори.
Споменикот на Татарчев не е предвиден во видео презентацијата на „Скопје 2014“, но со дополнувањето на Програмата за одбележување на значајни настани и личности со спомен обележја на општина Центар, тој е внесен на списокот, заедно со спомениците на Чакаларов, Шатев, Христо Узунов и Кузман Јосифовски Питу во 2011, на иницијатива на Министерството за култура.
Советниците на општина Центар, на чело со тогашниот градоначалник Тодоровиќ, ја прифатија иницијативата на седницата одржана десет дена подоцна.
Јавната набавка за Татарчев е спроведена со уште два споменика, на Шатев и Кузман Јосифовски - Питу и ја добива италијанската леарница „Гуастини“.
Автор на споменикот е Валентина Стевановска избрана на јавен конкурс.
1 Наводи
Споменик на Јане Сандански

Споменик на Јане Сандански — споменик кој се наоѓа во истоимената населба во скопската општина Аеродром. Споменикот бил поставен како дел од т.н. проект Скопје 2014.
Тој е висок пет метри, а поставен е во централниот дел од истоимениот парк, на иницијатива на Министерството за култура, усвоена од советниците на општината во 2009 година.
Паметникот на македонскиот револуционер е излеан во бронза, во српската леарница „Јеремиќ“. Идејното решение е на авторот Гоце Давидов.
Две години од неговото поставување во 2011 година, медиумите јавуваа дека е оштетен, односно дека заради студеното време отпаѓаат плочките од постаментот, по што општината најави дека ќе распише тендер за избор за фирма за одржување на спомениците.
1 Наводи
Марија Неира

Марија П. Неира (родена 1962 година) е шпанска лекарка, меѓународен државен службеник и дипломат, која од 2005 година ја извршува функцијата директор на Одделот за јавно здравје, животна средина и социјални детерминанти на здравјето (PHE) на Светската здравствена организација (СЗО). ).
1 Биографија
Марија П. Неира студирала медицина и хирургија на Универзитетот во Овиедо во Астурија, Шпанија. Специјализирала за ендокринологија и метаболички болести на Универзитетот Рене Декарт во Париз, Франција. Магистрирала по јавно здравје и диплома за човечка исхрана на Универзитетот Пјер и Марија Кири, Париз, Франција. Неира ја добила меѓународната диплома за подготвеност за итни случаи и кризен менаџмент доделена од Универзитетот во Женева во Швајцарија. Д-р Неира ја започнала својата професионална кариера со три години во ендокринологија и исхрана во болницата Некер и болницата Сент Луис во Париз од 1984 до 1987 година.
Во раната кариера, Неира била медицински координатор со Лекари без граници во бегалските кампови во Ел Салвадор и Хондурас за време на вооружениот конфликт и периодот на нестабилност. Таа била заменик министер за здравство и потрошувачки прашања во Шпанија од 2002 и 2005 година. Исто така служела како претседател на шпанската агенција за безбедност на храна и исхрана. Пет години била советник за јавно здравје во Министерството за здравство во Мапуто и Мозамбик. Била советник/лекар на ОН за јавно здравје за Програмата за развој на Обединетите нации (УНДП) во Кигали, Руанда.
Марија Неира се приклучила на СЗО во 1993 година како координатор на Глобалната работна група за контрола на колера. Во 1999 година, била директор на Одделот за контрола, превенција и искоренување. Била назначена за директор на Одделот за јавно здравје и животна средина при Светската здравствена организација (СЗО) во 2005 година.
Во ноември 2019 година, Марија Неира се приклучила на Советодавниот одбор на високо ниво на „Лансет Каунтдаун: Следење на напредокот на здравјето и климатските промени“.
2 Почести и награди
* Медал на Националниот орден за заслуги од Владата на Франција
* Шпанска награда за национална стратегија за исхрана
* Награда „Мухер Екстраординарија“ од шпанската кралица Летиција,
* Член на Кралската медицинска академија на Астурија
*''„Инспиративни жени кои работат на заштита на животната средина“,'' прослава на Меѓународниот ден на жената во Женева, од УНЕП (2016)