procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Оливера Јашар-Настева

Оливера Јашар-Настева ( во — во ) — македонски јазичар, балканист, македонист, лексиколог и редовен член на МАНУ.
1 Животопис
Основно и средно образование завршила во Скопје, а матурирала во Белград. Дипломирала на Филозофскиот факултет при Скопскиот универзитет во 1949 година, а докторирала на тема „Турските лексички елементи во македонскиот јазик“ во 1962 година.
Била иницијатор за создавање на катедрите за албански јазик и литература и за турски јазик и литература, а била и шеф на Катедрата за турски јазик и литература (1976). По создавањето на овие катедри била професор по предметите албански јазик и турски јазик. Била избрана за дописен (1979) и за редовен член на МАНУ (1983) и за член на Турската академија на науките (1979).
Како сестран јазичар со широка научна наобразба и активно владеење на францускиот, италијанскиот, турскиот, албанскиот и романскиот Јазик, нејзин потесен научен интерес е балканистиката низ призмата на теоријата на контактната лингвистика.
Била раководител на Националниот комитет за проучување на Југоисточна Европа, раководител на проектот во МАНУ „Речник на турцизмите во македонскиот јазик“.
Учествувала на славистички (Прага, Варшава, Загреб), балканолошки (Палермо) и ориенталистички (Париз) конгреси.
Нејзината библиографија опфаќа околу 150 трудови. Голем придонес има во областа на лексиколошките и морфолошките студии на балканските јазици.
Виолета Арнаудова

Виолета Арнаудова (, во ) — македонска универзитетска професорка и психолог.
1 Животопис
Виолета Арнаудова ги завршила студиите по психологија на Филозофскиот факултет во Скопје (1979), каде што и магистрирала (1986) и докторирала (1995). Таа изведувала настава по предметите: Општа психологија, Психологија и Психологија на креативноста, за студентите од Филозофскиот факултет и од Природно-математичкиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје.
2 Творештво
*''Ајде да мислиме како да мислиме – 101 идеја за развој на креативното мислење'', соавтор, 1995
*''Поттикнување и развивање на креативното мислење со техники на дивергентна продукција'', 1996
*''Приоди кон визуелно размислување'', соавтор, 2000.
*''Филозофски факултет во Скопје: 1920–1946–2006'', Скопје, 2006, 209
Ружа Бак

Ружа Бак ( во — во ) — македонска комунистичка дејка, новинарка и општественичка.
1 Животопис
Била член на Литературното друштво „Јефимија“, на Црвениот крст и на Скаутската организација, а поради членството во СКОЈ (1939) била исклучена од Женската гимназија во Скопје (кон крајот на 1940). Тогаш станала член на КПЈ (декември 1940), а потоа и член на МК на СКОЈ во Скопје (мај 1941). Била уапсена од Гестапо, но успеала да избега и преминала во илегалство во Скопје, Велес, Штип и Кочани, а потоа станала борец на Велешкиот НОПО „Димитар Влахов“ (мај 1942). По заробувањето од бугарската полиција (27 јуни 1942), била осудена на десет години строг затвор. Во 1944 г. била ослободена од затворот и депортирана во Марибор, каде што се наоѓале нејзините родители, па таму се приклучила на Освободилна фронта. По Ослободувањето се вратила во Скопје и била новинар, уредник и главен уредник на весниците „Единство“ и „Нова Македонија“, списанијата „Македонка“ и „Просветена жена“ и во Радио-Скопје.
Била еден од основачите на Здружението на новинарите на Македонија и претседател на Комисијата за информирање при Републичкото собрание на СРМ. Носител е на Партизанска споменица 1941.
Џасинда Ардерн

Џасинда Кејт Лорел Ардерн (|Jacinda Kate Laurell Ardern, р. ) — новозеландска политичарка од Лабуристичката партија, премиер на државата од 26 октомври 2017 до 25 јануари 2023 г. Таа, исто така, служела како водач на Лабуристичката партија од 1 август 2017 г. Ардерн е пратеник во парламентот на изборната единица Маунт Алберт од 8 март 2017 г.; таа за првпат била избрана во Претставничкиот дом како пратеник во списокот на општите избори во 2008 г.
Како последица од значително опаднатата популарност меѓу населението и внатрепартиските критики, на 25 јануари 2023 г. Ардерн поднела оставка од премиерското место и од функцијата шеф на Лабуристичката партија. Нејзините сопартијци едногласно го избрале Крист Хипкинс како нејзин наследник.
1 Кариера
По дипломирањето на Универзитетот во Ваикато во 2001 г., Ардерн ја започна својата кариера работејќи како истражувач во канцеларијата на премиерот Хелен Кларк. Подоцна работеше во Велика Британија како советник за политика на британскиот премиер Тони Блер. Во 2008 г. била избрана за претседател на Меѓународниот сојуз на социјалистичката младина.
Ардерн станала пратеник во 2008 г., позиција што ја држела скоро десет години до нејзиниот избор во електоратот „Маунт Алберт“ во дополнителните избори во 2017 г., што се одржале на 25 февруари. Била едногласно избрана за заменик-водач на Лабуристичката партија на 1 март 2017 г., по оставката на Анет Кинг. Ардерн стана водач на Лабуристичката партија на 1 август 2017 г., откако Ендру Литт поднесе оставка од позицијата по историски нискиот резултат на анкетата за партијата. Таа е заслужна за зголемување на рејтингот на својата партија во анкетите за јавното мислење. На општите избори од 23 септември 2017 г., Лабуристичката партија освои 46 места (нето добивка од 14), ставајќи го зад Националната партија, која освои 56 места. По преговорите со Националното и трудот, Првата партија на Нов Зеланд избра да влезе во малцинска коалициска влада со трудот, поддржана од Зелените, со Ардерн за премиер. Владата на Ардерн се фокусираше особено на кризата во домувањето во Нов Зеланд, сиромаштијата кај децата и социјалната нееднаквост. Во март 2019 г., ја водела земјата низ последиците од пукањата во џамијата „Красјтчерч“, а нејзината влада во одговор на тоа воведе строги закони за оружје.
2 Личен живот
Ардерн се опишува себеси како социјалдемократ и прогресивна. Била најмладата жена шеф на влада во светот кога ја презела функцијата на 37-годишна возраст. Ардерн станала вториот избран шеф на владата во светот породена додека била на функција (по Беназир Буто) со раѓањето на нејзината ќерка во 2018 г.
Мирјана Аџиќ

Мирјана Аџиќ ( во - во ) — македонски интернист и геронтолог.
1 Животопис
Медицина завршила во Скопје (1976), а специјализира интерна медицина (1991), ориентирана кон геријатрија и палијативна медицина. Од 1988 година е директор на Геронтолошкиот завод „13 Ноември“ во Скопје. Од 1997 година е член на Одборот на Фондацијата Сју Рајдер – Лондон. Во 2000 година станува примариус. Објавила над 50 трудови.
Аница Карговска-Клисарова

Аница Карговска-Клисарова (моминско: Димкова; р. во ) — македонска универзитетска професорка и анатом.
1 Животопис
Аница Карговска-Клисарова дипломирала медицина во Скопје во 1961 година, а докторирала во Белград за супракоронарните миокардни снопови и нивното влијание на коронарните артерии (1972 г.). Ги истражувала типовите на дистрибуција на коронарните артерии и развојните малформации на срцето. Била шеф на Катедрата по анатомија и директор на Институтот за анатомија (1988-1998).
Абротелија

Абротелија (5 век п.н.е.) била женски филозоф од Питагорија . Таа била една од седумнаесет жени вклучена во ''животот на Питагора (De Vita Pythagorica)'', напишана од Имблихус. Таткото на Абротелија бил Абротелес од Тарентум и за неа се смета дека е родена во Тарентум. Имблихус ја навел Абротелиа како една од жените-питагорански филозофи, иако нејзиното име било меѓу деветте кои биле наведени во имињата на своите сопрузи или машки членови на семејството. Некои научници како што е Етел Карс ја идентификуваат Абротелија како една од оние кои пишувале или предавале на традиционални филозофски полиња како што се метафизиката, логиката и естетиката, меѓу другото. Исто така, таа е наведена во ''Historia Mulierum Philosopharum''''на''''Жил'' Менаж '', кој го'' покажа Питагорејското училиште како секта со најголем број жени филозофи, со приврзаници поголема од платонската секта.
Автопат 24 (Грција)

Автопат 24 или А24 (|Αυτοκινητόδρομος 24) — автопат во Егејска Македонија, Грција. Го поврзува големиот автопат А2 („Егнатија“), кој минува низ северните предградија на Солун, со Нова Мудања на полуостровот Халкидик на југ, преку самиот град Солун. Во потегот меѓу Лембет и клучката во Каламарија, A24 сочинува дел од Внатрешната солунска обиколница. Целиот автопат има вкупна должина од 72 км.
1 Населени места
Ова се сите населени места со свои излези на автопатот, наведени по возен редослед од север кон југ:
Округ, Излез, Населено место, Одредишта, Белешки/Совпаѓања
Солун(Тесалоники), 23-K4, Лембет (Евкарпија) — клучка, северен крај на A24
K5, Лембет (Евкарпија), (прод. Внатр. обикол.), почеток на совпаѓање со Внатр. солунска обиколница
K6, Кара Усеин (Полихини), ¦
K7, Кастра, ¦
K7A, Свети Павле (Агиос Павлос), ¦
K8, Триандрија, ¦
K9, Горна Тумба (Ано Тумба), ¦
K10, Капуџилар (Пилеја) / Малакопи, ¦
K11, Капуџилар/Арсакли (Пилеја/Панорама), ¦
K12, Каламарија — клучка, (прод. Внатр. обикол.), крај на совпаѓање со Внатр. солунска обиколница
Фојник (Фојникас)/Американско земјоделско училиште
Фојник (Фојникас)
Седес (Терми)
Аеродром Солун
Загрџа (Тагарадес)
Караџонахли (Кардија)
Адали (Като Схлолари)
Месимер (Месимери)
Халкидик(Халкидики), Нова Каликратија (Неја Каликратија)
Српски Метох (Созополи)
Суфлар (Неја Триглија)
Флогита
Портарија
Нова Мудања — Север
Нова Мудања — Исток, јужен крај на A24
2 Галерија
Анастасија Димовска

Димовска Анастасија (, во ) — македонски хистолог и универзитетски професор.
1 Животопис
Основното и средното образование го завршила во Скопје. Во учебната 1948/49 г. се запишала на Филозофскиот факултет во Скопје (Група биологија). Во текот на студиите била демонстратор на Зоолошкиот завод. Во 1953 г. е избрана за асистент. Докторската дисертација ја одбранила во 1965 г. Во 1966 г. е избрана за доцент, во 1972 за вонреден професор, а во 1978 за редовен професор. Пензионирана е во 1988 г. Изведувала настава по предметите цитологија на животни и хистологија и ембриологија со анатомија на човекот. Престојувала во повеќе реномирани хистолошки лаборатории во земјава и во странство. Таа е еден од најеминетните хистолози кај нас и пошироко. Автор е на повеќе од 50 научни трудови.
Јасмина Филип-Чокревска

Јасмина Филип-Чокревска — македонски уметник.
1 Животопис
Јасмина Чокревска-Филип во доменот на историјата на уметноста е најпозната со проучувањето на т.н. книжни икони од XVIII и XIX век во Македонија. Меѓу малкуте зачувани примероци работени во техника на дрворез и бакрорез таа идентификува графички отисоци од работилниците на Света Гора, Цариград, Виена и Венеција со што осветлува значаен сегмент од македонската христијанска култура. За познавањето на црковната ликовна уметност од XIX век, Чокревска-Филип придонесува и со истражувањето на одредени иконографски теми, односно творештвото на македонските зографи, на пример, Радеви Мажовски од Лазарополе. Во рамките на нејзината тридецениска стручна и пожртвувана работа во Музеј на Македонија – Скопје, богатите колекции на средновековна камена пластика, оригинални фрагменти од ѕидното сликарство и копиите фрески добија комплетен музеолошки третман.
Мишел Филипс

Мишел Филипс (родена Холи Мишел illилијам ; 4 јуни 1944) е американска пејачка, текстописец и глумица. Таа станала славна како пејачка во американската фолк-рок-група The Mamas & the Papas во средината на 1960-тите. Филипс се здобила со критичко признание за нејзиниот глас, за кој магазинот „''Тајм''“ го сметал за „најчист сопран во поп-музиката“. Подоцна воспоставила успешна кариера како глумица во филмот и телевизијата во 1970-тите. Филипс е последниот преживеан оригинален член од The Mamas & the Papas
Родена е во Лонг Бич, Калифорнија, а детството го поминала во Лос Анџелес и Град Мексико. Ја израснал од нејзиниот татко кој бил вдовец. Додека работела како манекенка во Сан Франциско, таа се запознала и се омажила за Џон Филипс во 1962 година, и продолжила да пее во вокалната група „Мамас и Папас“ во 1965 година. Бендот се зголемил на славата со нивните популарни синглови „California Dreamin'“ и „Крик Алеј“. Тие издале пет студиски албуми пред нивното распаѓање во 1970 година. Со Филипс таа родила ќерка, пејачката Чина Филипс .
По распадот на Мамас и Папас и нејзиниот развод од Џон Филипс, таа се преселила во глума, појавувајќи се во придружен дел во ''„Последниот филм“'' (1971), пред да биде уловена како Били Фречет во критички признатиот криминал биопик ''Дилингер'' (1973), за што била номинирана за награда Златен глобус . Таа се појави во бројни филмови во текот на 1970-тите години, вклучувајќи го ''Валентино'' (1977) на Кен Расел, играјќи Натача Рамбова и трилерот ''Крв линија'' (1979). Таа го издала својот единствен соло албум „ ''Жртва од романса'' “ во 1977 година.
Филипс стана главна глумечка екипа во серијата ''Knots Landing'' од 1987 до 1993 година, прикажувајќи ја Ен Метсон, мајка на Пејџ Метсон (портретиран од Николет Шеридан ). Потоа, таа имаше споредни улоги во комедијата ''Let It Ride'' (1989) и психолошки трилер ''Ножици'' (1991). Таа продолжи да се појавува во независни филмови по милениумот, со придружни делови во ''Janeејн Вајт е Sick and Twisted'' (2002) и ''Децата во Америка'' (2005), и ги повторуваше гостувачките улоги во телевизиската серија „ ''Тоа е животот“'' (2001-2002) и ''7-ми. Небото'' (2001–2004) Таа беше отворен критичар на администрацијата на Буш во средината на 2000-тите, а исто така се залагаше за легализација на рекреативниот канабис .
Бети Фридан

Бети Фридан (4 февруари 1921 - 4 февруари 2006) била американска феминистичка писателка и активистка. Таа била водечка фигура во женското движење во САД, а нејзината книга „Женска мистичност“ од 1963 година честопати се смета за предвесник на вториот бран на американскиот феминизам во 20 век. Во 1966 година, Фридан го основала и била избрана за прв претседател на Националната организација за жени (NOW), чија цел била да ги доведе жените „во главните текови на американското општество во целосно еднакво партнерство со мажите“
Гордана Ристеска

Гордана Ристеска (р. во ) — македонска новинарка.
1 Животопис
Завршила Филолошки факултет во Скопје. Од 1975 г. во „Нова Македонија": соработник и уредник на Културната рубрика и на Саботниот прилог, внатрешно и надворешно-политички коментатор, постојан дописник од Москва (1989-1993), прв македонски акредитиран дописник од Албанија (1996-1999). Уредник во весникот „Македонија денес" и во неделникот „Денес"(2001-2003).
Загорка Расолкоска

Загорка Расолкоска (р. во ) — македонска историчарка на уметноста.
1 Животопис
Дипломирала во 1958 година на Филозофскиот факултет во Белград на групата историја на уметноста, по што се вработила во Археолошкиот музеј на Македонија во Скопје. До пензионирањето во 1995 година била основач и раководител на Одделот за уметност во Музејот на Македонија.
Како истражувач на средновековната уметност, била раководител на проектот „Ктиторскиот портрети и натписи во ѕидното сликарство во Македонија во XVI век“.
Авторка е на постојани музејски поставки и на повеќе изложби во земјата и во странство.
Лилјана Андреева

Лилјана Андреева (моминско ''Николова''; во — македонска универзитетска професорка по хемија.
1 Животопис
Таа е редовен професор (2006) на ПМФ, Институт за хемија. Додипломските студии ги завршила во Харков, магистрирала (1982) на Хемискиот факултет, а докторирала (1994) на ПМФ во Скопје. Изведувала настава од подрачјето на физичката хемија за студентите од РГФ во Штип, за студентите по хемија на ПМФ, како и на двопредметните студии биологија-хемија, како и настава по предметот Историја на хемијата, а напишала и учебник. Научната работа ѝ е претежно во врска со изучувањето на клатрати. Објавила 24 труда (18 во меѓународни списанија), а на научни собири учествувала со шеесетина соопштенија. Учествувала во 11 научноистражувачки проекти, од кои 5 меѓународни. Имала студиски престои во Упсала, Лондон и Истанбул. Била раководител на Заводот за физичка хемија на Институтот за хемија при ПМФ во Скопје.
Ружа Паноска

Паноска Ружа (, во ) — македонска .
1 Животопис
Паноска Ружа е јазичар, методичар, професор (во пензија) на Катедрата за македонски јазик и јужнословенски јазици на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје. Дипломирала на Филозофскиот факултет во Скопје (1954), а докторирала на Филолошкиот факултет во Скопје (1970) на тема „Јазикот на Владо Малески“. Била професор на Филозофскиот (Филолошкиот) факултет во Скопје по предметите методика на наставата по македонски јазик и морфологија на македонскиот јазик. Учествувала на разни меѓународни и домашни конгреси, симпозиуми и семинари. Била секретар на Меѓународниот семинар за македонски јазик, литература и култура, претседател на Советот на Семинарот, продекан на Филолошкиот факултет, член на Извршниот совет на Собранието на СРМ, претседател на Одборот за образование, наука и култура во Белград, долгогодишен член во редакцијата на сп. „Литературен збор“. Автор е на над 80 научни и стручни прилози, од кои 5 се монографски трудови. Проф. Паноска е еден од основоположниците на методиката на наставата по македонски јазик.
Кевсер Сејфула-Хасанова

Кевсер Сејфула-Хасанова (р. во ) — македонска учесничка во НОБ.
1 Животопис
Сејфула била учесник во НОБ. По фашистичката окупација на Македонија му пристапила на НОД и станала член на СКОЈ (1941). Во учебната 1941/42 година била на студии на Земјоделскиот факултет во Софија. Била организатор на турската женска младина за учество во НОД. Подоцна се вклучила како борец на шеснаесеттата македонска НО бригада и била примена за член на КПМ (1944). Била член на Околиски комитет на СКОЈ, а потоа била испратена на скоевски курс на ЦК на СКОЈ.
Димитра Карчицка

Димитра Карчицка (р. во Поздивишта, Костурско) — македонска математичарка и универзитетска професорка почнувајќи од 1984 година.
1 Животопис
Дипломирала на Природно-математичкиот факултет во Скопје во 1961 година, магистрирала во Белград во 1969 година, а докторирала во 1973 година на ПМФ со темата „''Некои проблеми на квадратното програмирање со матрици од Леонтјев тип''”. Објавила научни трудови во областа на математичкото програмирање, универзитетски учебници, скрипти за своите предавања на постдипломските студии, стручни трудови за потребите на математичките школи и за перманентното образование на наставниците. Била продекан на Математичкиот факултет (1980-1982), на ПМФ (1991-1993) и шеф на Институтот за информатика (1985-1989 и 1995-1997).
Соња Џикова

Соња Џикова (р. во ) — македонска специјалистка, интернист-нефролог.
1 Животопис
Медицински факултет завршила во 1970 година, а специјализација по интерна медицина и супспецијализација по нефрологија на Медицински факултет во Скопје.
Создала Оддел за ехосонографија и интервентна ехосонографија во 1982 година. Се усовршувала во повеќе центри во Европа (Данска, Белгија, Германија). Докторирала и објавила повеќе од 120 стручни и научни трудови.
Соавтор е на прирачникот за лекари „Современа дијагностика и терапија во медицината“ (2000) и „Интерна медицина“ (2003).
Јелена Аргир

Јелена Аргир (псев. ''Илинка''; во ) — македонска работничка, борец и политички раководител во НОАВМ.
1 Животопис
Јелена Аргир е родена во Крушево, каде била активен член на Друштвото „Есперанто“. Како заменик-политички комесар на чета во Крушевскиот НОПО „Питу Гули“ (од јуни 1942), бугарскиот Воен преки суд во Прилеп ја осудил во отсуство на 15 години затвор (22 ноември 1942). Извесно време била борец и политички раководител во Мавровско-кичевскиот НОПО, НО баталјон „Мирче Ацев“, Втората македонска НОУБ (заменик-политички комесар) и ополномоштеник на ОЗНА во Четвртата дивизија на НОВЈ. Носител е на Партизанска споменица 1941 и повеќе одликувања.
Маргарет Естеп

Маргарет Ен „Меги“ Естеп (20 март 1963 година) - 12 февруари 2014 година) ― писателка и поетеса од Соединетите Држави, најпозната по тоа што дојде до истакнато време со висината на изговорениот збор и поезија, гневот на изведбата во поезијата . Објавила седум книги и објавила два албуми со говорни зборови: ''„No More Mr. Nice Girl“'' and ''„Love is a Dog From Hell“'' .
1 Животопис
Маргарет Ен Естеп е родена во 1963 година во Самит, Њуџерси . Како поет, таа се појави во раните 90-ти години кога гранџ беше висина на модата и нејзината „директна, агресивна и бескомпромисно модерна“ поезија беше многу достапна.
Естеп се појави на третата етапа на Лолапалооза во 1994 година, а се појави на „ ''Spoken Word Unplugged“'' на МТВ, ПБС ''„Соединетите држави на поезијата“'', и неодамна на Сезона 3 од ''Деф поезијата'' на HBO. Нејзиното видео за нејзината говорна патека „Еј бебе“ доби умерена ротација на МТВ и беше истакната на MTV's ''Beavis &amp;amp; Butt-head'' .Таа, исто така, придонесе вокал на две песни на албумот „ ''Неовучни методи“'' на Рекоил во 1997 година. Во 2003 година, таа напиша ракави за кутиите „ Зборувани глави“ поставени е''днаш во текот на животот.''
Естеп продолжила да пишува многу романи, меѓу кои и „''Дневникот на еден емоционален идиот“'', трилогијата на мистеријата на Руби Марфи, ''Гаргантуан'', ''Хекс'' и ''Фламетроуер'' и ''Алис Фантастик'' . ''Хекс'' беше прогласен за забележителна книга Њујорк Тајмс за 2003 година.Таа неколку години работеше на „ ''The Angelmakers“'', роман за жени гангстери од 19 век и основањето на правата на животните.
<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve->&#x5B; ''потребно е цитат'' &#x5D;</sup>
2 Смрт
Естеп доживела срцев удар на 10 февруари 2014 година во нејзиниот дом во Хадсон, Њујорк и почина од компликации два дена подоцна во Албани болницата, на возраст од 50 години. Преживеале нејзината мајка и трите полусестри.
3 Дискографија
; Албуми во студио
*''Нема повеќе господине убаво девојче'' (1994, NYYo / Imago)
*''Љубовта е куче од пеколот'' (1997 г., семоќен уста / жива)
; Настапи за компилација
*''Skid Row Wine, на компилацијата Кикс, радост, темнина: почит на Jackек Керуак'' (1997)
; Музички видеа
* „Еј бебе“ (1994)
* „ Злобна “ (1997, режија. Стив Бускеми )
4 Библиографија
*''Дневник на емоционален идиот: Роман'', хармонија, 1997 година, ISBN 9780517701799 ; Counterpoint ДОО, 2003 година,  
*''Меки манијаци: Приказни'', Симон и Шустер, 1999 година,  
* ; Група на издаваштво круни, 10 март 2010 година, 978-0-307-53082-0
*''Danceубовен танц на механичките животни: Исповеди, високо субјективно новинарство, стари рани и нови приказни'', Три реки печат, 2003,  
* ; Група на издаваштво круни, 24 март 2010 година,  
* ; Група на издаваштво круни, 31 март 2010 година,  
* ; Книги Акашиќ, 2013, 978-1-61775-005-2
Елисавета Савченко

Елисавета Савченко (, во — , ) — македонска оперска певица.
1 Животопис
САВЧЕНКО (КАТЕРИНИЌ, ПЛОТНИЦКА), Елисавета (Бобровица, близу Киев, Украина, 20. Ⅷ 1903 – Сливен, Бугарија, 26. Ⅹ 1999) – оперска певица, сопран. Носител на улогата на Сантуца во првата изведба на операта Кавалерија рустикана на сцената на Македонскиот народен театар на 9 мај 1947 г., датумот на раѓањето на Македонската опера, во која работела од 1947 до 1949 г.. Покрај улогата на Сантуца настапила и во улогата на Тоска во истоимената опера и Људмила во Продадена невеста. Ф. М.
Јохана (филм)

Јохана (унгарски: ''Johanna'') - унгарски филм од 2005 година, во режија на Корнел Мундручо (Kornél Mundruczó), според сценариото на Мундручо и Викторија Петрањи (Viktória Petrányi). Главните улоги ги играат: Орсоља Тот (Orsolya Tóth), Естер Вирдл (Eszter Wierdl) и Золт Трил (Zsolt Trill). Филмот претставува модерна музичка верзија на филмот „Страдањето на Јована Орлеанка“.
1 Синопсис
Во една сообраќајна несреќа, Јохана (ја игра Тот) паѓа во кома, но лекарите успеваат, иако делува дека за неа нема надеж. Таа е зависна од морфиум и затоа краде од болничката аптека. Откако ќе ја почувствува божјата милост врз себе, Јохана станува медицинска сестра во болницата и почнува да ги лечи пациентите така што има сексуални односи со нив, а тие навистина оздравуваат по контактот со неа. Навреден поради тоа што таа го одбива, еден млад лекар (го игра Трил) се здружува со останатиот болнички персонал, кој исто така е огорчен поради нејзиното неморално однесување. Тие започнуваат вистинска војна проти внеа, но благодарниет пациенти се здружуваат за да ја одбранат.
Стефка Филипова-Рајна

Стефка Филипова-Рајна (, во — , ) — учесничка во НОД во Пиринска Македонија.
1 Животопис
Стефка Филипова-Рајна била учесничка во НОД во пиринскиот дел на Македонија. Од самиот почеток на оружената борба вршела курирски должности за Горноџумајската партизанска чета. Била во редовите на Горноџумајскиот партизански одред „Никола Калапчиев“ (од 1943) и учествувала речиси во сите борби што ги водел одредот.
Ева Арден

Ева Арден (родена Еунис Марија Куеденс, 30 април 1908 година) - 12 ноември 1990 година) била американска филмска, радио, сцена и телевизиска глумица и комичарка. Таа настапила во водечки и споредни улоги скоро шест децении.
Започнувајќи ја нејзината филмска кариера во 1929 година и на Бродвеј во раните 1930-ти, прва голема улога на Арден беше во драмата РКО Радио Слики Драма на ''сцена'' (1937) спроти Катарин Хепберн, а потоа следат улоги во комедиите „ ''Имајќи прекрасно време“'' (1938) и браќата Маркс „ ''На циркусот'' (1939). Арден ќе продолжи да заработи номинација за награда Академија за најдобра глумица за нејзината улога во ''Милдред Пирс'' (1945).
Во вториот дел од нејзината кариера, таа играла сардоничен но ангажирање на насловниот лик на висок учителка во ''Нашата Мис Брукс'', освојувањето на првата награда за најгледаното шоу Еми награда за Најдобро главната глумица во драмска серија, и како директор на училиште во мјузикли ''за маснотии'' (1978) и ''Маст 2'' (1982).
Арден е роден во Мил Долина, Калифорнија, на 30 април 1908 година на Чарлс Питер Куеденс, син на Чарлс Хенри Аугустус и Мета (н.е. Диркс) Куеденс и Лусил (не Франк) Куеинс, ќерка на Бернард и Луиза (н. Мертенс) Френк, двајцата со германско потекло. Лусил, милинер, се разведе од Чарлс поради своето коцкање и замина во деловна активност за себе.
Иако не е римокатолик, младиот Еунис беше испратен во доминиканско манастирско училиште во Сан Рафаел, Калифорнија, а подоцна присуствуваше на средното училиште Тамалпаис, јавно средно училиште во Мил долина до 16 години. По напуштањето на училиштето, таа се приклучи на акционерското друштво на Анри „Тери“ Дафи.
1 Кариера
1.1 Филм
Таа го направи своето деби во филм под своето вистинско име во музичката сцена во бекстејџот „ ''Песна на Loveубовта“'' (1929), како шоу-шоу на сопружници, правејќи ја домашната куќа, која станува соперник на starвездата на филмот, пејачката Беле Бејкер . Филмот беше еден од првите успеси на Колумбија Пикчрс . Во 1933 година, таа се преселила во Њујорк Сити, каде се појавила во повеќекратни сценски продукции во Бродвеј во придружни делови. Во 1934 година, таа била фрлена во ревијата на ''Зигфелд Фулиес'' во таа година. Ова беше прва улога во која таа беше заслужена како Ева Арден. И рече да го смени своето име за шоуто, ја погледна нејзината козметика и „ми го украде првото име од Вечер во Париз, а второто од Елизабет Арден “. Помеѓу 1934 и 1941 година, таа ќе се појави во Бродвеј продукција на ''Парада'', ''многу топло за мај'', ''двајца за шоуто'' и ''да се соочиме!'' .
Убивањето на светиот елен

„Убивањето на светиот елен“ (англиски: ''The Killing of a Sacred Deer'') — ирско-британски филм од 2017 година, во режија на Јоргос Лантимос (Yorgos Lanthimos), које и автор на сценариото, заедно со Ефтимис Филипу (Efthymis Filippou), засновано врз трагедијата на Еврипид, „Ифигенија во Авлида“. Главните улоги ги играат: Никол Кидман, Колин Фарел, Бери Коуган (Barry Keoghan) и и Рафи Касиди (Raffey Cassidy). На Канскиот фестивал, филмот ја освоил наградата за најдобро сценарио.
1 Синопсис
Д-р Ствен Марфи (го игра Фарел) е ценет кардиохирург кој има идиличен семеен живот. По смртта на еден негов пациент, д-р Марфи се зближува со неговиот син Мартин (го игра Коуган). Тие си разменуваат подароци, а во една прилика д-р Марфи го кани Мартин дома, каде во него се вљубува ќерката на докторот. Наеднаш, без никаква причина, синот на д-р Марфи се парализира. Тогаш, Мартин му кажува на докторот дека го смета за одговорен за смртта на татко му и поради тоа ќе му се одмазди така што ќе ги убие сите членови на неговото семејство. И навистина, набргу, и ќерката на д-р Марфи се парализира. Лекарскиот тим не може да ја утврди причината за необичната болест на децата. Докторот ѝ кажува на својата сопруга, која открива дека д-р Марфи бил виновен за смртта на Мартин зашто бил пијан за време на оперцијата. За да ја спречи смртта на децата, докторот го киднапира Мартин и почнува да го мачи, но неговата сопруга го ослободува. Најпосле, кога станува јасно дека синот ќе умре, д-р Марфи одлучува да ја спречи трагедијата: Тој го убива својот син и со тоа се прекинува проклетството, а неговата ќерка оздравува. Во последната сцена на филмот, семејството Марфи јаде во една кафетерија. Таму влегува Мартин и тогаш семејството Марфи ја напушта кафетеријата при што ќерката на докторот и Мартин цело време гледаат еден во друг.
Каролина Олсон

Каролина Олсон (29 октомври 1861 година - 5 април 1950 година), позната и како „Soverskan på Oknö“ („Заспаната убавица на Окни“), е Швеѓанка која наводно останала во хибернација помеѓу 1876 и 1908 година (32 години).
Се верува дека ова е најдолго време што некој живеел на овој начин, кој потоа се разбудил без никакви преостанати симптоми.
Сепак, било тврдено дека Олсон не била во хибернација цело време. Имала многу необјаснети одлики на нејзината состојба; на пример, се чинело дека косата, ноктите на рацете и ноктите на нозете не растат. Харалд Фредерстром забележал во 1912 година дека можеби се преправала дека спие, или страдала од психолошки проблеми и едноставно се убедила дека е болна.
1 Живот
Олсон е родена во Окно во близина Mönsterås, вториот најстар од петте деца; нејзините браќа и сестри беа сите браќа. Таа се здобила со рана на главата на 14-годишна возраст на 18 февруари 1876 година, но се чинела дека брзо се опоравува. На 22 февруари, таа се пожали на забоболка. Нејзиното семејство верувало дека нејзиниот заб е болен поради вештерство, и и било наредено да оди во кревет. Меѓутоа, кога заспала, не се разбудила.
Розалинд Франклин

Розалинд Елси Франклин (25 јули 1920 година) 16 април 1958 година] била англиски хемичар и кристалограф чијашто работа била клучна за разбирањето на молекуларните структури на ДНК (деоксирибонуклеинска киселина), РНК (рерибонуклеинска киселина), вируси, јаглен и графит . Иако нејзините дела на јаглен и вируси биле многу ценети во нејзиниот живот, нејзините придонеси за откривање на структурата на ДНК во голема мерка биле главно пререпознаени посмртно.
1 Биографија
Родена во видно британско еврејско семејство, Френклин се школувала во приватно училиште во Норланд во Западен Лондон, Училиштето Линдорс за млади дами во Сасекс и Училиштето за млади девојки Сент Пол, Лондон. Потоа студирала природни науки Трипос на колеџот nунам, Кембриџ, од каде дипломирала во 1941 година. Заработувајќи истражувачка стипендија, таа се приклучила на лабораторијата за физичка хемија на Универзитетот во Кембриџ под Роналд Џорџ Вирфорд Нориш, кој ја разочарал поради недостатокот на ентузијазам. Британската асоцијација за истражување за искористување на јаглен (БЦУРА) и понудила позиција за истражување во 1942 година и започнала со работа на јаглен. Истражувањето и помогна да се стекне со титулата доктор на науки во 1945 година. Таа заминала во Париз во 1947 година како ''гевчек'' (постдокторски истражувач) под ак Меринг во Laboratoire Central des Services Chimiques de l'Etat, каде што стана успешен кристанограф на Х-зраци. Таа станала соработник на истражувања во Кингс Колеџот во Лондон во 1951 година и работела на студии за дифракција на Х-зраци, што на крајот ќе ја олесни двојнозавојната теорија на ДНК. Во 1953 година, по две години, заради несогласување со нејзиниот директор Џон Рандал и уште повеќе со нејзиниот колега Морис Вилкинс, таа била принудена да се пресели во Биркбек Колеџот. Во Биркбек, Џон Дезмонд Бернал, претседател на одделот за физика, и понудил посебен тим за истражување. Таа починала во 1958 година на 37-годишна возраст од рак на јајчник.
Дафне де Мориер

Дамата Дафне де Мориер, Лејди Браунинг, (13 мај 1907 година - 19 април 1989) била англиска авторка и драматург.
Иако е класифицирана како романописец, нејзините раскази се опишани како „расположени и резонантни“ со надградби од паранормалното. Нејзините најпродавани дела во прво време не биле сфатени сериозно од критичарите, но оттогаш заработија траен углед за наративниот занает. Многумина успешно се прилагодени во филмови, вклучително и романите ''Ребека'', ''мојата братучетка Рејчел'' и ''Јамајка Ин'', и расказите „Птиците“ и „Не гледај сега/не после полноќ“.
1 Публикации
1.0.1 Романи
*''Љубовниот дух'' (1931)
*''Никогаш повеќе нема да бидам млад'' (1932)
*''Напредокот на Јулиј'' (1933) (подоцна повторно објавен како ''Јулиус'')
*''Јамајка Ин'' (1936)
*''Ребека'' (1938)
*''Крик на Французинот'' (1941)
*''Гладен Рид'' (1943)
*''Краловиот генерал'' (1946)
*''Паразитите'' (1949)
*''Мојата братучетка Рејчел'' (1951)
*''Мери Ана'' (1954)
*''Јарецот'' (1957)
*''Замокот Дор'' (1961) (со Сер Артур Килер-кауч) *''Стаклерите'' (1963)
*''Летот на соколот'' (1965)
*''Куќата на плажата'' (1969)
*''Владеење Британија'' (1972)
1.0.2 Драми
*''Ребека'' (1940) (сценско прилагодување на нејзиниот роман)
*''Годините помеѓу'' (1945) (драма)
*''Септемвриска плима'' (1948) (драма)
1.0.3 Кратка фикција
*''Среќен Божиќ'' (1940) (расказ)
*''Ајде ветер, ајде време'' (1940) (збирка раскази)
*''Јаболковото дрво'' (1952) (збирка раскази); со наслов ''Бакни ме повторно, Странецот'' (1953) во САД, со две дополнителни приказни; подоцна објавена како ''Птици и други приказни''*''Рани приказни'' (1959) (збирка раскази, приказни напишани помеѓу 1927-1930) * Точка на кршење (1959) (збирка раскази, ''Сините леќи'' )
*''Птиците и другите раскази'' (1963) (републикација на ''јаболковото дрво'' ) *''Не по полноќ'' (1971) (збирка приказни); објавено како ''Не гледај сега'' во САД, а подоцна и во Велика Британија
*''Рандевуто и други раскази'' (1980) (збирка раскази)
*''Класици од Макабре'' (1987) (антологија на претходните приказни, илустрирана од Мајкл Форман, ''Ехо од Макабре: Избрани приказни'' )
*''Кукла: Изгубени раскази'' (2011) (збирка рани раскази)
1.1 Не-фикција
*''Џералд: Портрет'' (1934)
*''Де Мориеровите'' (1937)
*''Младиот Џорџ де Мориер: избор на неговите писма 1860–67'' (1951)
*''Пеколниот свет на Бранвел Бронте'' (1960)
*''Исчезнува Корнвол'' (вклучува фотографии од нејзиниот син Кристијан, 1967)
*''Златни момци: Сер Френсис Бекон, Ентони Бекон и нивните пријатели'' (1975)
*''Ветровито скалило: Френсис Бекон, Неговото издигнување и пад'' (1976)
*''Растечки болки - обликување на писател'' (Ј''ас како млада - облик на писател'', 1977)
*''Маѓепсан Корнвол'' (1989)
Опел Дипломат

Опел Дипломат — луксузен автомобил, кој се произведувал во периодот од 1964 до 1977 година, од страна на германскиот производител Опел. Во 1964 година, Опел ги вовел своите модели на серии „А“ на КАД (Капитан, Адмирал, Дипломат).
Фојник (планински врв)

Фојник — врв на крајната источна падина на Сува Гора, кој стрмно се издигнува веднаш над левиот западен брег на вештачкото езеро Козјак на реката Треска во областа Порече.
Неговата височина изнесува 1420 метри, а поради неговата местоположба од него се пружа прекрасен поглед на целото езеро Козјак и долината на Треска, како и планината Караџица и масивот Мокра. На самиот врв е изградена црквата „Св. Преображение“, за чија прослава уште одамнина се прави голем општонароден собир, кој е овековечен и со стари слики од теренските истражувања на Порече направени од полскиот етнолог и етнограф Јозеф Обрембски во 1932 година.
Врвот Фојник се издигнува помеѓу селата Брест на југ, Требовље на север, Косово на запад, од каде е можно и неговото искачување, со најдобар пристап за превоз од Самоков, каде се наоѓаат и неколку пештери и природни знаменитости.
1 Галерија
Европски пат Е86

Европски пат Е86 — пат од меѓународни европски патишта (Е-патишта) кој целосно се протега во Егејска Македонија, Грција. Почнува од Смрдеш, Костурско и завршува во Топчиево, Солунско. Има должина од 470 км.
1 Населени места
Ова се сите населени места со свои излези на автопатот, наведени по возен редослед од запад кон исток:
* Смрдеш (Кристалопиги)
* Лерин (Флорина)
* Воден (Едеса)
* Пазар или Ениџе Вардар (Јаница)
* Топчиево (Гефира)
Автопат 29 (Грција)

Автопат 27 или А27 (|Αυτοκινητόδρομος 27) — огранок на магистралата А2 („Егнатија“) во Егејска Македонија, Грција. Го поврзува градот Костур со граничниот премин Смрдеш кон Албанија. Завршен е 14 јули 2017 г. со пуштањето на последната делница од Сливени до Смрдеш. Има вкупна должина од 82 км.
1 Населени места
Ова се сите населени места со свои излези на автопатот, наведени по возен редослед од север кон југ:
Округ, Излез, Населено место, Одредишта, Белешки
Лерин(Флорина), Смрдеш (Кристалопиги), SH3 Е86 , северозападен крај на А29
Костур(Касторија)
Смрдеш (Кристалопиги), ЕО2 Е86 за Лерин
Косинец (Јеропиги)
Железара „ЛАРКО“
Сливени (Коромилија)
Костур (Касторија)
Рупишта (Аргос Орестико) -Аеродром Костур, ЕО15
Богатско (Вогацико)
Кожани(Козани), Лапчишта (Неаполи)
Черушница (Микрокастро), ЕО15 ЕО20
Сачишта (Сјатиста) — Запад, А2 Е90 за Јанина, Солун, јужен крај на А29
Државен пат 3 (Грција)

Државен пат 3 или ЕО3 (|Εθνική Οδός 3) — пат во Грција. Го поврзува градот Елевсина кај Атина со граничниот премин Негочани (Ники) кон Македонија. Минува низ Лариса и Лерин. Од Негочани, правецот продолжува по автопатот М5К за Битола. ЕО3 е меѓу најдолгите патишта во Грција, и сè до 1960-тите бил главна сообраќајница од Лариса за Солун. Денес до ова одредиште побргу се стасува по автопатот А1. Најголемиот дел од ЕО3, со исклучок на најјужниот дел меѓу Елевсина и Бралос, е дел од Европскиот пат Е65. Минува низ областите Атика, Централна Грција, Тесалија и Егејска Македонија и долг е 500 км.
1 Развој
Кон крајот на 1980-тите изградени се патни заобиколници околу градовите Троново и Еласона, но во 2002 г. е поднесен предлог целиот пат да се преуреди во нов автопат, кој би одел од Лариса до Кожани, а потоа преку македонската границата во Битола. Во текот на 2000-тите вака преуредени се делниците северно од Лариса, преку Кожани, па до Кајлари. Сите други зафати за надградба на патот се откажани; на нив не се работи и нема најави за нивно продолжување.
2 Населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед од запад кон исток:
*Елевсина
*Мандра
*Теба
*Ливадија
*Ламија — заобиколница
*Фарсала
*Лариса
*Трново (Тирнавос) — заобиколница
*Еласона — заобиколница
*Кожани (Козани) — заобиколница
*Кајлари (Птолемаида) — заобиколница
*Лерин (Флорина)
*Негочани (Ники)
Автопат 25 (Грција)

Автопат 25 или А25 (|Αυτοκινητόδρομος 25) — автопат во Егејска Македонија, Грција. Го поврзува граничниот премин Драготин кон Пиринска Македонија во Бугарија на север со магистралата А2 („Егнатија“) на југ, завршувајќи во неа северно од Солун. Има должина од 96 км.
1 Населени места
Ова се сите населени места со свои излези на автопатот, наведени по возен редослед од север кон југ:
Округ, Излез, Населено место, Одредишта, Белешки/Совпаѓања
Сер(Серес), Драготин (Промахонас), А3 Е79 , северен крај на А25
Драготин (Промахонас), Е79
Рупел (Клиди), Е79
Ветрен (Нео Петрици), ЕО65 за Дојран, Е79
Валовишта (Сидирокастро), ЕО63, Е79
Камарето (Камарото), ЕО63, Е79
Савек (Вамвакофито), Е79
Кула (Палеокастро), Е79
Мелникич (Меленикици), Е79
Долно Христос (Като Христос), ЕО63 за Сер, Е79
Каваклија (Левконас), ЕО12 за Сер, Е79
Ениќој (Проватас), Е79
Орљак (Стримонико), ЕО12, Е79
Солун(Тесалоники), Лахна (Лаханас), Е79
Негован (Ксилополи), Е79
Богородица (Доркада), Е79
Гвоздово (Асирос), Е79
Кукуш/Лагадина (Килкис/Лангадас) — клучка, ЕО65 за Кукуш, Е79
Лагадина (Лангадас), А2 Е90 за Солун, јужен крај на А25
Опел Регент

Опел Регент — луксузен автомобил, кој се произведувал во периодот од 1928 до 1929 од страна на германскиот производител Опел. Моделот имал две варијанти, едната со две врати (седан), а другата купе со две врати. Официјалното име на моделот било Опел 24/110.
Регент бил долг 5.400 мм и бил достапен за 25,000 марки. Имал осум цилиндричен мотор со капацитет од 6 литри кој дозволува најголема брзина од 130 км на час.
Во март 1929 година, Џенерал моторс купил 80% од акционерскиот капитал на Адам Опел АГ. Бидејќи ЏМ се плашел од преголема конкуренција, сите 25 претходно продадени модели на Регент требало да бидат повторно купени. Од овој модел не е сочуван ниту еден автомобил.
Името Регент било подоцна користено за луксузни верзии на некои модели, како што е Опел Регент 1.8 литри во 1932 година.
Черешовско Езеро

Черешовско Езеро (|Λίμνη Θησαυρού, ''Лимни Тисавру'') — вештачко езеро создадено со изградба на брана на реката Места. во Драмско, Егејска Македонија. Хидроцентралата има три погони, со вкупна моќност од 384 мегавати. Наречено е по напуштеното село Черешово. Зафаќа површина од .
Недалеку низводно лежи друга акумулација, наречена Олско Езеро.
1 Поврзано
* Черешово
Црква „Св. Димитриј“ - Долна Чарлија

Свети Димитриј — главна селска црква во селото Долна Чарлија. Црквата се наоѓа во крајниот западен дел од селото, во правец кон Црна Река.
1 Историја
Црквата е изградена на стари темели во 1895 година.
2 Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со украсена полукружна апсида на источната страна. Кон јужната и западната страна на црквата е доградена припрата. Главниот влез на црквата е сместен на западната страна, а црквата има и спореден влез на јужната страна. Објектот е изграден од камен и е покриен со кров од ќерамиди. Дворот на црквата е ограден со метална ограда, а во него се сместени камбанаријата, селските гробишта, базен за верски обреди, како и помошни објекти. Камбанаријата е сместена покрај оградата од дворот на црквата. Таа има квадратна основа и во горниот дел на секоја од страните има по еден правоаголен прозорец. Влезот во камбанаријата е сместен на источната страна.
3 Галерија
4 Поврзано
* Долна Чарлија
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
* Беранечка парохија
Борис Брејча

Борис Брејча (роден на 26.11.1981 година во Лудвигшафен ам Рајн ), е германски диџеј и музички продуцент . Самиот тој го опишал неговиот музички стил како „High-Tech Minimal “.
Започнал да настапува со маска на своите перформанси од настапот во Бразил зашто закал да е поразличен од сите други диџеи. Многу негови обожаватели ја имале истетовирано неговата маска, па затоа тој никогаш не би ја сменил.
1 Наводи
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Могила

Свети Архангел Михаил — главна селска црква во селото Могила. Црквата се наоѓа во непосредна близина на сретселото. Во октомври 2013 година моштите на Димче Могилчето биле пренесени во оваа црква.
1 Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Кон западната страна на црквата е доградена припрата. Главниот влез е сместен на западната страна и над него има мозаик на кој е прикажан Архангел Михаил, а споредниот влез се наоѓа на јужната страна и над него има празна ниша. Храмот во целост е покриен со кров од ќерамиди. Дворот на црквата е ограден со метална ограда, а во неа се сместени камбанаријата, селските гробишта, како и помошен објект. Камбанаријата е сместена на завршетокот од помошниот објект, непосредно на левата страна од влезната порта од дворот на црквата. Таа има квадратна основа во долниот и и осумаголна во годниот дел, каде што на секоја од осумте страни има по една монофора.
2 Галерија
3 Поврзано
* Могила
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
* Могилска парохија
Олско Езеро

Олско Езеро (|Λίμνη Πλατανόβρυσης, ''Лимни Платановрисис'') — вештачко езеро создадено со изградба на брана на реката Места во Драмско, Егејска Македонија. Наречено е по селото Ола (Платановриси). Зафаќа површина од . Од север, во езерото се влева и Лештенска Река (тука позната како Шејтан Дере, грч. Фарасинос или Дјаволорема), што впрочем претставува нејзина утока во Места.
Недалеку спротиводно по реката се протега поголемата акумулација Черешовско Езеро.
1 Поврзано
* Ола
Пежо тип 1

Пежо тип 1 (|Peugeot type 1) – првиот модел на автомобил произведен и комерцијализиран од Арман Пежо, основачот на фабриката за автомобили Пежо. Се произведувал од 1886 до 1890 година.
Пежо тип 1 бил еден од првите индустриски произведени моторни возила. Дизајнот бил на Леон Серполе, а првпат било претставено во 1886 година. Возилото било со три тркала, било опремено со парен котел на нафта и едноцилиндричен мотор со валчести вентили и коленеста оска. Моќноста на триколката произведена во 1899 година била околу 5 КС со 4 цилиндри и постигнувал максимална брзина од околу 25 километри на час.
1 Галерија
Државен пат 4 (Грција)

Државен пат 4 или ЕО4 (|Εθνική Οδός 4) — пат во Егејска Македонија, Грција. Го поврзува градот Кожани со Илиџиево (Халкидона) во Солунско, минувајќи низ Бер (Верија). Има две ленти, по една во секој правец.
1 Поврзано
* Државен пат 4а
Државен пат 63 (Грција)

Државен пат 63 или ЕО63 — пат во Егејска Македонија, Грција. Го поврзува граничниот премин Драготин (Промахонас) кон Пиринска Македонија во Бугарија со градот Сер на југ, притоа минувајќи низ Валовишта (Сидирокастро).
Патот е долг од 42 км и има две ленти (по една во секој правец). Сочинува дел до Европскиот пат Е79 и предвидено е да биде заменет од автопатот А25.
1 Знаменитости по патот
По патот можат да се забележат следниве знаменитости:
* Исар — тврдина од византиско време
* Црква „Св. Димитрија и Чесниот Појас“
* ридот Спас наречен и Топ-баир
2 Поврзано
* Автопат 25 (Грција)
Пежо 107

Пежо 107 (|Peugeot 107) – мал автомобил што го произведувала француската фабрика за автомобили Пежо во соработка со Тојота. Се произведувал од 2005 до 2014 година.
1 Историјат
Тојота и групата ПСА во 2001 година одлучиле да направат мал заеднички автомобил за да ги поделат трошоците за развој. На саемот за автомобили во Женева во 2005 година претставиле три автомобили, Тојота Ајго, Ситроен Ц1 и Пежо 107. Биле развиени на заедничка платформа и сите три се произведувале во иста фабрика во Колин, во Чешка.
Ајго, 107 и Ц1 ја делат основната платформа, но веќе на прв поглед видливо е дека дизајнерите за поедините марки одлично ја завршиле работата и ги поврзале овие автомобили со автомобилите од својата марка. Сите три возила се долги околу 3,4 метри, широки 1,6 метри и високи околу 1,4 метри. Возилата биле наменети за 4 лица и имало модели со 3 и 5 врати. Овие штедливи возила поседувале напредни технологии во поглед на безбедноста и заштитата на околината. Производниот капацитет на погонот била 300.000 возила годишно, по 100.000 од секој автомобил. Продажбата почнала во јули 2005.
Пежо 107 двапати, во исто време со Ц1 и Тојота, во 2009 и 2012 година, бил редизајниран. Производството било прекинато во 2014 година, кога го наследил Пежо 108.
2 Мотори
Модел Зафатнина Цилиндри/вентили kW/КС Напомена
Бензин
1,1i, 996 cm³, 3/12, 51 kW / 68 КС
Дизел
1,4 HDi, 1398 cm³, 4/8, 40 kW / 55 КС
3 Галерија
Државен пат 2 (Грција)

Државен пат 2 или ЕО2 (|Εθνική Οδός 2) — пат во Егејска Македонија и Западна Тракија, Грција. Го поврзува граничниот премин кон Албанија во Смрдеш (Кристалопиги), Костурско со граничниот премин кон Турција во Бахчеќој (Кипи), Дедеагачко. Пуштен е во употреба на 23 јули 1963 г. и денес има вкупна должина од 630 км.
Ова е обичен пат со една лента по правец, без сложени клучки. Делот источно од Солун е заменет со поновиот автопат А2 („Егнатија“). Потегот од албанската граница до Солун е дел од Европскиот пат Е86.
1 Поважни населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед од запад кон исток:
* Смрдеш (Кристалопиги)
* Лерин (Флорина)
* Воден (Едеса) — заобиколница
* Пазар или Ениџе Вардар (Јаница) — заобиколница
* Солун (Тесалоники)
* Аспровалта
* Ениќој (Амфиполи)
* Кавала
* Скеча (Ксанти)
* Ѓумурџина (Комотини)
* Дедеагач (Александруполи)
1.1 Растојанија
Оддал. во км, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12
(1) Смрдеш, –, 50, 117, 158, 210, 280, 300, 367, 419, 512, 539, 582
(2) Лерин, 50, –, 67, 108, 160, 230, 250, 317, 369, 462, 489, 532
(3) Воден, 117, 67, –, 41, 93, 163, 183, 250, 302, 395, 422, 465
(4) Пазар, 158, 108, 41, –, 52, 122, 142, 209, 261, 354, 381, 424
(5) Солун, 210, 160, 93, 52, –, 70, 90, 157, 209, 302, 329, 372
(6) Аспровалта, 280, 230, 163, 122, 70, –, 20, 87, 139, 232, 259, 302
(7) Ениќој, 300, 250, 183, 143, 90, 20, –, 67, 119, 212, 239, 282
(8) Кавала, 367, 317, 250, 290, 157, 87, 67, –, 52, 145, 172, 215
(9) Скеча, 419, 369, 302, 261, 209, 139, 119, 52, –, 93, 120, 163
(10) Ѓумурџина, 512, 462, 395, 354, 302, 232, 212, 145, 93, –, 27, 70
(11) Дедеагач, 539, 489, 422, 381, 329, 259, 239, 172, 120, 27, –, 43
(12) Бахчеќој, 582, 532, 465, 424, 372, 302, 282, 215, 163, 70, 43, –