Забрањено Пушење

Забрањено Пушење (босански: ''Zabranjeno Pušenje'') — босански рок бенд формиран во Сараево во 1980 година. Музичкиот стил на групата главно се состои од препознатлив гаражен рок звук со фолклорни влијанија, често со иновативна продукција и сложено раскажување приказни. Бендот моментално се состои од седум членови: ко-основач, вокалист и гитарист Давор Сучиќ; долгогодишниот тапанар Бранко Трајков, гитаристот Тони Ловиќ, бас-гитаристот Дејан Орешковиќ, виолинистот и клавијатурист Роберт Болдижар, придружниот вокал Анѓела Зебец и свирачот на усна хармоника Томислав Голубан.
Бендот бил формиран спротивно на тогаш доминантниот југословенски панк рок и нов бран, тесно поврзан со културното движење Нов примитивизам и радио-телевизиското сатирично и шоу ''Топ листа надреалиста''. Тие биле еден од најпопуларните музички состави во 1980-тите во Југославија, продавајќи стотици илјади плочи. Често доаѓале во судир со властите поради нивната, обично блага и симпатична, критика на социјалистичкиот систем, како и поради навиката да се шегуваат со прашања што тогаш се сметале за чувствителни. Првичната постава на бендот, првично именувана како ''Pseudobluz bend Zabranjeno Pušenje'', ги вклучувала гитаристот Сејо Сексон и вокалистот Неле Карајлиќ, заедно со тапанарите Фу-До а потоа Шеки Гејтон, басистот Муња Митиќ, клавијатуристот Сеид Мали Карајлиќ, саксофонистот и флејтист Огњен Гајиќ, гитаристот Мустафа Ченгиќ и синтисајзеристот Зоран Деган. Нивниот деби студиски албум ''Das ist Walter'' (1984) првично бил издаден во ограничен тираж; конечната бројка достигнала 100.000 продадени копии, поставувајќи рекорд со надминување на првичното издание за 30 пати. Нивниот следен албум ''Док чекаш сабах са шејтаном'' (1985), исто така издаден преку Југотон, бил бојкотиран од главните медиуми поради проблеми со комунистичките власти. Во 1986 година, Шеки Гејтон, Митиќ и Ченгиќ одлучиле да ја напуштат групата, додека тапанарот Фарис Араповиќ, басистот Дарко Остојиќ, гитаристот Ковалски и клавијатуристот Дадо Џихан им се приклучиле. Во втората половина на 1980-тите, со новата постава, бендот издал два албума ''Поздрав из землје Сафари'' (1987) и ''Мале приче о великој љубави'' (1989) преку Дискотон.
Во 1992 година, бендот се распаднал поради Босанската војна, при што Неле Карајлиќ продолжил да работи во Белград под имињата Неле Карајлиќ & Забрањено Пушење и Emir Kusturica & The No Smoking Orchestra, додека Сејо Сексон и другите членови повторно се собрале во Сараево, користејќи го оригиналното име и продолжувајќи ја кариерата на бендот и го издале петтиот студиски албум ''Филџан вишка'' (1997) со изменета постава. Поставата од 1990-тите, покрај Сексон, го вклучувала и лидерот на движењето Нов примитивизам Елвис Ј. Куртовиќ, вокалистот Марин Градац, како гостин на албумот од 1987 година басистот Драган Бобиќ, гитаристот Сејо Ково и виолинистот Бруно Урлиќ. По еден привремен тапанар, Бранко Трајков ѝ се приклучил на групата во 1996 година. Истата постава го снимила албумот ''Агент тајне силе'' (1999). Во 2000 година, Куртовиќ, Ково и Градац ја напуштиле групата, додека гитаристот и продуцент Драгијани се приклучил и свирел на нивниот следен албум ''Бог вози Мерцедес'' (2001). Тој албум бил следен пет години подоцна со ''Ходи да ти чико нешто да'' (2006). Во средината на 2000-тите, Драгијани, Бобиќ и Урлиќ ја напуштиле групата, додека гитаристот Тони Ловиќ, басистот Дејан Орешковиќ и виолинистот Роберт Болдижар дошле на нивно место. Деветтиот студиски албум на бендот, ''Музеј револуције'' (2009), бил издаден на годишнината од Октомвриската револуција во речиси сите поранешни југословенски земји, истиот ден. Бендот го издал десеттиот студиски албум ''Радови на чести'' во 2013 година. Нивниот единаесетти студиски албум бил издаден во 2018 година под наслов ''Шок и нјеверица''. Дванаесеттиот и уште еден двоен студиски албум ''Карамба!'' бил издаден во 2022 година.
1 Историја
1.1 Позадина
Она што подоцна ќе стане подоцна Забрањено Пушење започнало во 1979 година од страна на шеснаесетгодишниот Ненад Јанковиќ (подоцна познат како д-р Неле Карајлиќ) и осумнаесетгодишниот Давор Сучиќ (подоцна г-дин Сејо Сексон), двајца тинејџерски пријатели и соседи кои учеле во средното училиште Втора гимназија Сараево додека живееле во истата станбена зграда на улицата Фуад Миџиќ во сараевската населба Кошево. Веќе вљубени и длабоко навлезени во рокенролот, тие фанатично примиле различни музички влијанија од Југославија и странство, додека очајно се обидувале да достигнат основно ниво на техничка умешност на своите инструменти — во оваа фаза Неле Карајлиќ свирел пијано, инструмент што претходно кратко го изучувал во музичко училиште пред да се откаже, додека Сејо Сексон свирел гитара. И двајцата со многу ограничено музичко знаење, и покрај огромниот ентузијазам, се соочувале со проблеми од штимување на инструментите до создавање наједноставни мелодии.
Сексон и Карајлиќ наскоро ја прошириле поставата привлекувајќи го Огњен Гајиќ, уште еден тинејџерски пријател од соседството кој имал основно музичко знаење благодарение на посетување музичко училиште. Иако според признанието на Карајлиќ, Гајиќ свирел пијано подобро од него, Гајиќ решил да премине на концертна флејта како омаж на неговиот омилен бенд Jethro Tull. Тој брзо се снаоѓал на новиот инструмент и наскоро станал вид на музички авторитет во ова трио.
Бидејќи секој од тројцата тинејџери (дотогаш неформално познати како Pseudobluz bend) живеел со своите родители, пробите се одржувале во нивните станови, најчесто кај Карајлиќ и Гајиќ.
Набргу потоа, Сексон го донел Зенит Ѓозиќ (познат како Зена, подоцна Фу-До), негов нов соученик од Втората гимназија кој неодамна се преселил во Сараево од Бугојно, за да биде тапанар на бендот. Додавањето на перкусии, кои всушност се состоеле од тенџериња и тави, создало нови проблеми бидејќи бучавата станала неподнослива за родителите на Карајлиќ и мајката на Гајиќ, па членовите почнале да бараат соодветен простор за проби.
1.2 1980–1983: Рани години
Во есента 1980 година, во согласност со новиот југословенски закон кој барал матурантите веднаш да се пријават за задолжителна воена служба во Југословенската народна армија, деветнаесетгодишниот Сексон го напуштил Сараево и бил отсутен од бендот цела една година. Со привременото отсуство на Сексон, бендот добил нов член – Мустафа Ченгиќ (познат како МуЧе или Мујо Снажни), кој пак го донел Младен Митиќ (познат како Муња или Митке) на бас гитара. Понекогаш им се придружувале Мирко Срдиќ (подоцна познат како Елвис Ј. Куртовиќ), Зоран Деган, Борис Шибер, Самир Ќеремида итн. Во декември 1980 година, МуЧе и Муња успеале да го вклучат бендот на настан организиран од Желимир Алтараќ Чичак за претставување на нова музика во сараевскиот Дом на млади, под мотото „Нове наде, нове снаге“ („Нови надежи, нови сили“). Овој настан бил првиот јавен настап на бендот, иако неколку дена претходно, на 30 ноември 1980 година, настапиле на помал концерт во Петтата гимназија во Сараево како подготовка. Непосредно пред настапот во Домот на млади, бендот го сменил името во Pseudobluz bend Zabranjeno Pušenje. Со текот на времето, го исфрлиле првиот дел и продолжиле едноставно како Забрањено Пушење .
Нивното прво снимање, песната „Пензионери на море иду зими“, било направено за Радио Сараево на почетокот на 1981 година. Дополнително, од мај 1981 година, Карајлиќ и повремено уште неколку членови на бендот се вклучиле во радио-сегментот ''Топ листа надреалиста'', кој се емитувал неделно како дел од програмата ''Примус'' на вториот канал на Радио Сараево. Песната почнала да се емитува на радиото во текот на годината, што довело до тоа сè повеќе млади во градот да ја поврзуваат групата со хумористичниот радио-сегмент. Во раната есен 1981 година, заедно со неколку нови сараевски бендови како Зов, Формула 4, Ема, COD, Резонанса, Супер 98, Негра, Жаока, Озбилно Питање, Линија Живота, Луцифер, Течни Кристал, Тина и Беџ, Забрањено Пушење биле ангажирани како предгрупа на Индекси, Булевар, Параф, Зана, Аеродром, Лабараторија Звука и Бјело Дугме – како дел од настанот „Mladost Sutjeske“ посветен на одбележување на Битка на Сутјеска од Втора светска војна. Настанот се одржал во спортската сала Скендерија на 3 октомври 1981 година и бил најголемиот настап на бендот дотогаш, при што младите членови оставиле силен впечаток, особено затоа што Карајлиќ и Ѓозиќ требало да заминат на воена служба.
1.3 1990–1995: Распад
Неле Карајлиќ и Сејо Сексон, водечкото дуо на групта, сè повеќе се оддалечувале еден од друг, а турнејата низ цела Југославија со Бомбај Штампа и ''Топ листа надреалиста'' во почетокот на 1990 година, иако комерцијално многу успешна, дополнително ја влошила нивната нарушена деловна и лична врска. Групата се распаднал кон крајот на летото 1990 година кога Сејо Сексон му соопштил на Карајлиќ дека повеќе не сака да свири со него. Сејо Сексон, Дарко Остојиќ и Фарис Араповиќ го напуштиле групата поради различни визии за иднината на групата, повеќе отколку поради политичките разлики во југословенското раководство во доцните 1980-ти. Во тој период, Сејо Сексон и Остојиќ работеле на свој соло албум за Дискотон, но албумот не бил објавен поради почетокот на Босанската војна. Араповиќ се приклучил на сараевскиот алтернативен рок бенд Сиктер.
Во април 1992 година започнала Босанската војна. Неле Карајлиќ се преселил во Белград и продолжил да работи под името Неле Карајлиќ & Забрањено Пушење, подоцна попознато како Emir Kusturica & The No Smoking Orchestra. Сејо Сексон, заедно со Елвис Ј. Куртовиќ, Зенит Ѓозиќ, Борис Шибер и дизајнерот на омоти на албуми Срѓан Велимировиќ, останале во опколеното Сараево, учествувајќи во воената верзија на ''Топ листа надреалиста''. Во јуни 1992 година, екипата започнала да работи на неделни 15-минутни радио емисии. Во август 1993 година, по околу 50 радио емисии, снимиле и емитувале четири телевизиски епизоди. Сејо Сексон компонирал музика за ТВ-серијата и за театарска претстава ''Топ листа надреалиста''.
По Босанската војна, Сејо Сексон се преселил во Загреб, каде живеел извесно време, а потоа се вратил во Сараево и заедно со Елвис Ј. Куртовиќ го обновил бендот Забрањено Пушење. По повторното формирање во 1996 година, Сејо Сексон и Елвис Ј. Куртовиќ имале повеќе од 300 настапи со ''Топ листа надреалиста'' низ Босна и Херцеговина, Хрватска, Словенија, Германија, Австрија, Данска и Швајцарија. Турнејата била поддржана од канцеларијата на УСАИД во Сараево.
1.4 1996–2001: Нов почеток
Во 1996 година, Сејо Сексон и Елвис Ј. Куртовиќ, заедно со членови од оркестарот на ''Топ листа надреалиста'' како Сејо Ково, Џани Пераван, Душан Враниќ и Самир Ќеремида, ја формирале основата на новата постава на бендот. Во тој период, бендот работел на нов студиски албум. Петтиот албум ''Филџан вишка'' бил издаден преку Dallas Records и Nimfa Sound во 1997 година. Sejo Sexon го продуцирал албумот и ги напишал сите песни со помош од Елвис Ј. Куртовиќ. Албумот изнедрил четири синглови: „Можеш имат' моје тијело“, „Миле Хашишар“, „Пубертет“ и „Филџан вишка“. Музичките видеа биле направени од членовите на бендот, при што искуството од ''Топ листа надреалиста'' било особено корисно. Видеата биле многу добро прифатени во Хрватска, Босна и Херцеговина и Словенија. Турнејата ја сочинувале музичари како Сејо Сексон, Елвис Ј. Куртовиќ, Предраг Бобиќ, Зоран Стојановиќ, Неџад Поджиќ, Марин Градац, Бруно Урлиќ и Бранко Трајков, додека Самир Ќеремида и Ѓани Пераван настапувале повремено. Истата постава го издала и првиот концертен албум ''Хапси Све!'' преку Croatia Records и A Records во 1998 година. Песните биле снимени во Домот на спортови во Загреб (10 јули 1997) и во дворот на училиштето Металац во Сараево (25 септември 1997). Во истиот период, бендот имал гостувања на Рамбо Амадеус на концертите во Сараево, што биле први поствоени настапи на српско-црногорски уметник во Федерација на Босна и Херцеговина. Во почетокот на 1997 година, Дарио Витез станал извршен продуцент, ПР-менаџер и менаџер на турнејата.
Работата на следниот албум ''Агент тајне силе'' започнала на почетокот на 1999 година во Хрватски олимписки центар „Бјелоласица“ во Горски Котар, Хрватска. Албумот бил снимен во студиото Rent-A-Cow во Амстердам, Холандија во март 1999 година, а продуценти биле Сејо Сексон и Злаја Хаџиќ. Албумот бил издаден во јуни 1999 година преку TLN-Europa, независна издавачка куќа основана од Сејо Сексон. Албумот изнедрил четири синглови: „Пос'о, куча, биртија“, „Агент тајне силе“, „Југо 45“ и „Пуполјак“. Песната „Југо 45“ станала најбрзо продаван сингл на бендот, достигнувајќи го врвот на топ-листите во Босна и Хрватска.
Во 1999 година започнала нова турнеја, со состав: Сејо Сексон, Марин Градац, Елвис Ј. Куртовиќ, Предраг Бобиќ, Бруно Урлиќ, Драгомир Херендиќ и Бранко Трајков. Наскоро, Марин Градац и Елвис Ј. Куртовиќ ја напуштиле групата поради други обврски. Градац се вратил да заврши Музичка академија Сараево и се приклучил на оркестарот на Радио Сараево, додека Елвис Ј. Куртовиќ започнал работа на свој соло албум.
Во почетокот на 2000 година, бендот повторно се вратил во Бјелоласица за работа на нов албум. Во меѓувреме, им се приклучил нов член – Албин Јариќ (Џими Раста), кој претходно соработувал со музичари како Дејв Стјуарт и Ерик Клептон. Албумот ''Бог вози Мерцедес'' бил снимен во импровизирани студија во Бјелоласица и Иваниќ-Град од март до јуни 2001 година. Првично бил замислен како некомерцијален проект, но станал еден од најпродаваните албуми на бендот. Издаден е во декември 2001 година преку TLN-Europa и Menart Records, со над 35.000 продадени копии. Сејо Сексон режирал четири музички видеа. За песната „Аризона Дрим“, бендот ја освоил наградата Даворин за најдобра рок песна во 2002 година. Турнејата за албумот опфатила околу 250 концерти.
Во 2001 година, членовите на бендот учествувале во проект за општествена одговорност, организирајќи музички работилници за деца и млади жртви на противпешадиски мини. Проектот бил поддржан од амбасадите на Канада, Норвешка и САД во Загреб.
1.5 1984–1989: Пробив и слава во Југославија
Бендот настапувал низ Сараево две години пред да започне со снимање материјал за деби-албумот во есента 1983 година во скромно студио на продуцентот „Паша“ Феровиќ. Процесот на снимање траел седум месеци, по што албумот ''Das ist Walter'' бил издаден од Југотон во април 1984 година во тираж од само 3.000 копии, што укажувало на ниските очекувања на издавачот. Поставата се променила и ги вклучувала помладиот брат на Ненад Јанковиќ, клавијатуристот Дражен Јанковиќ (Сеид Мали Карајлиќ) и тапанарот Предраг Ракиќ (Шеки Гејтон). Иако албумот бил издаден во мал тираж, на крајот биле продадени 100.000 копии, што претставувало рекордно зголемување од 30 пати. Во есента 1984 година, бендот тргнал на национална концертна турнеја со 60 концерти, што ги направило една од најголемите рок-атракции во Југославија по само еден албум.
За време на таа турнеја, на концертот во Риека на 27 ноември 1984 година, Неле Карајлиќ изјавил, мислејќи на расипан засилувач: „Црк'о Маршал. Мислам на појачало.“, што било протолкувано како игра на зборови со смртта на Маршал Тито, па бендот западнал во проблеми. Биле критикувани од медиумите, а кампањата против нив довела до откажување на концерти и симнување на ''Топ листа надреалиста'' од програма. Аферата го привлекла вниманието на југословенската служба за безбедност (УДБА). Сепак, биле поддржани од либерални интелектуалци и списанија како Полет, Младина и Слободна Далмација, па случајот завршил без затворски казни. Подоцна, Сексон изјавил дека нивните засилувачи дури не биле Marshall и дека сè било шега.
Во оваа атмосфера, бендот го снимил својот втор, двоен албум ''Док чекаш сабах са шејтаном čekaš'' во студиото SIM studio и го издал во јули 1985 година. Албумот бил одлично прифатен од критиката, но бил бојкотиран од медиумите. Промотивната турнеја се соочила со големи проблеми поради присуството на државната полиција и стравот кај организаторите, како последица на „Маршал-аферата“. И покрај успешни концерти како во салата Пионир во Белград, Пољуд во Сплит или Дом на спортовите во Загреб, турнејата завршила разочарувачки, а следната година Шеки Гејтон и Мустафа Ченгиќ го напуштиле бендот. Младен Митиќ си заминал кон крајот на 1986 година.
Останатите членови продолжиле да работат на нов албум и постепено формирале нова постава со тапанарот Фарис Араповиќ, гитаристот Предраг Ковачевиќ (Кова или Ковалски) и басистот Емир Кустурица. Во тоа време, Кустурица бил познат режисер кој освоил Златна палма на Канскиот филмски фестивал 1985 и бил номиниран за Оскар за најдобар странски филм со филмот ''Татко на службен пат''. Оваа постава, со помош на студиски музичари како Драган Бобиќ, Дадо Џихан и Дарко Остојиќ, го издала албумот ''Поздрав из земје Сафари'' преку Дискотон во 1987 година. Цензорите од Дискотон имале забелешки, па песната „Наш предлог за Евровизија“ морала да биде преименувана. Албумот повторно донел хитови како „Пишоња и Жуга“, „Хаџија или бос“, „Фикрета“ и „Дан Републике““, враќајќи го бендот на врвот. Албумот бил снимен во Сараево, а миксан во Лондон, со продуцент Свен Рустемпашиќ. Турнејата со 87 концерти била најголема дотогаш, а бендот се сметал за еден од водечките рок-состави во Југославија заедно со Азра, Бјело Дугме и Парни Ваљак. Во јануари 1988 година добиле златна плоча за 100.000 продадени копии.
Во октомври 1988 година, бендот го издал четвртиот албум ''Мале приче о великој љубави''. Песните главно биле напишани и продуцирани од Сејо Сексон. Во албумот учествувале оперската пејачка Соња Миленковиќ, виолинистот Дејан Спаравало и Горан Бреговиќ како придружен вокал и гитарист. Албумот постигнал умерен успех. Бендот тргнал на турнеја заедно со Бомбај штампа и остатокот од екипата на ''Топ листа надреалиста''. Турнејата (комбинација од театар и рокенрол) доживеала голем успех и се смета за најдобра турнеја во 1989 година, со околу 60 концерти и повеќе од 200.000 посетители.
1.6 2012–2019: Десетти студиски албум
Во 2012 година, Сејо Сексон и Тони Ловиќ влегле во студио за да започнат со пишување на нивниот десетти студиски албум. На 10 октомври 2013 година, ''Радови на цести'' бил објавен преку Croatia Records и Dallas Records. Албумот бил пречекан со претежно позитивни критики. Изданието изнело шест синглови: „Бошко и Адмира“, „Ти волиш сапунице“, „Три киле, три године“, „У Твоје име“, „Класа оптимист“ и „Кафана код Кеке“.
На 28 декември 2013 година, Сучиќ и Забрањено Пушење ја одбележале 30-годишнината од активноста на бендот со концерт одржан во Скендерија, Сараево, изведен за нивните фанови. Гости на концертот биле Халид Бешлиќ, Миле Кекин, групата Арабеске, како и поранешни членови Мустафа Ченгиќ (Мујо Снажни), Дарко Остоиќ (Минка), Самир Ќеремида, Јадранко Џихан и Зенит Ѓозиќ (Фу-до). Во јануари 2016 година, на бендот му се приклучил саксофонистката и флејтистка Лана Шкргатиќ, додека клавијатуристот [Пол Кемпф ја напуштил групата на почетокот на 2017 година. Во текот на 2017 година, бендот настапил на Егзит 2017 во Нови Сад и на Белградски фестивал на пивото.
На крајот на октомври 2018 година, групата го објавила својот единаесетти студиски албум, ''Шок и невјерица''. Поголемиот дел од песните биле напишани и продуцирани од Сејо Сексон и Тони Ловиќ. Гостински изведувачи на албумот биле тулзанската раперка Сасја и сараевскиот кантавтор Дамир Имамовиќ. Во октомври 2018 година бил објавен и музички спот за синглот „Ирска“. Промотивната турнеја за новиот албум, која кулминирала со концерт во Скендерија во Сараево на 29 декември 2018 година, започнаа со настапи во Белград и Загреб. Турнејата официјално започнала со концерт во Белград на 29 октомври 2018 година. Концертот во Сараево, со гостувања на Зеле Липовача и Ален Исламовиќ, исто така ја одбележала 35-годишнината од кариерата на групата.
На почетокот на октомври 2019 година, групата започнала светска турнеја по повод 35 години од објавувањето на нивниот деби студиски албум. Како дел од оваа турнеја, биле одржани четири концерти во Канада, три во Австралија и три во Северна Европа. Дополнителни концерти биле одржани во Загреб и Сплит во средината на октомври 2019 година. Предгрупа на настапите во Загреб и Сплит била загрепската панк-рок група Машинко, со гостувања на Предраг Бобиќ (Блека), Мустафа Ченгиќ (Мујо Снажни) и Дражен Жериќ од Црвена Јабука. Во ноември 2019 година, Шкргатиќ ја напуштил групата за да се приклучи на женски музички ансамбл, додека до крајот на 2019 година бендот ја пречекал пејачката Анџела Зебец во својот состав.
1.7 2020–денес: Најнови години
Во текот на 2020 и 2021 година, за време на пандемијата КОВИД-19, членовите на групата снимиле 16 нови песни за претстојниот студиски албум. Песните биле напишани и продуцирани од Сејо Сексон и Тони Ловиќ во соработка со други автори, додека аранжманите биле заеднички потпишани од целата група. За првпат по 15 години, бендот соработувал на албум со поранешниот член Елвис Ј. Куртовиќ. Во јуни 2020 година, тие го објавиле синглот и музичкиот спот „Корона хит позитиван“, создаден во соработка со Куртовиќ.
Во април 2022 година, бендот го издал својот трет концертен албум, ''Лајв ин Скендерија Сараево 2018''. Нивниот дванаесетти студиски албум, и првиот двоен албум, ''Карамба!'', бил објавен на 3 јуни 2022 година. На албумот му претходел синглот „Екрем“, проследен со видео режирано повторно од Томислав Фикет, со актерот Асим Угљен во улогата на Екрем. Во средината на 2022 година, на бендот му се приклучи Tomislav Goluban, блуз музичар, композитор и свирач на усна хармоника.
Во 2025 година биле објавени два концертни албуми. Во мај бил издаден четвртиот концертен албум, ''Пушење убија'', кој содржи снимки од концертот одржан на 7 јуни 2024 година на Шалата во Загреб, како дел од јубилејната турнеја по повод 40 години од култниот албум ''Das ist Walter''. Концертот исто така го одбележал и дебитантскиот настап на младиот клавијатурист Вито Сучиќ, син на основачот на Забрањено Пушење, Давор Сучиќ.
Потоа, бендот го објавил својот петти концертен албум, ''Уживо у Лисинском''. Сите песни од ова издание биле снимени на 8 февруари 2025 година за време на концертот ''Забрањено Пушење као Неуштекани'' во Концертната сала „Ватрослав Лисински“ во Загреб. Забрањено Пушење и нивниот фронтмен Сејо Сексон го покренале проектот Неуштекани (хрватски превод на „Unplugged“), во кој бендот ги изведува своите песни на акустични инструменти.
2 Музички стил
Во раните 1980-ти години, кога остатокот од сцената на југословенската популарна музика ги следел трендовите во Европа од почетокот на 1980-тите, особено панк-рок и нов бран, Забрањено Пушење станале дел од уникатно рок-движење центрирано во Сараево кое создало сопствен правец. Ова движење, во најголем дел, се засновало на едноставен, младешки гаражен-рок, со фолк влијанија и препознатлив сараевски урбан дух наречен Нов примитивизам.
Песните се движат од панк-рок до рок, често аранжирани со труби и саксофони, што придонесува за уникатниот звук на бендот, заедно со многубројни звучни исечоци од тој период. Забрањено Пушење го доловиле духот на Сараево, неговите идоли и локални херои, како и приказни за љубов и загуба, на препознатлив и често хумористичен начин. Многу визуелни и цинични, текстовите на бендот биле доволно прогресивни за да ги прикажат последните фази на југословенскиот социјализам (песните „Дан републике“, „Срце руке и лопата“, „Абид“, „Гузоњин син“), алтернативните клубови („Пишоња и Жуга у паклу дроге“, „Јави ми“), како и да дадат морбидни навестувања за Југословенските војни („Кањон Дрине“, „Звијезда над Балканом“).
3 Членови
3.1 Моментални членови
*Давор Сучиќ (познат како Сејо Сексон) – гитара, главен вокал, придружен вокал (1980–1990; 1995–денес)
*Бранко Трајков (познат како Трак) – тапани, перкусии, акустична гитара, придружен вокал (1996–денес)
*Тони Ловиќ – електрична гитара, акустична гитара (2004–денес)
*Роберт Болдижар – виолина, клавијатури, придружен вокал (2004–денес)
*Дејан Орешковиќ (познат како Кло) – бас (2008&ndash;денес)
*Томислав Голубан – хармоника (2022&ndash;сега)
*Anđela Zebec (познат како – придружен вокал, ударни (2019&ndash;денес)
Извор:
3.2 Поранешни членови
* Фарис Араповиќ – тапани (1987–1990)
* Кристина Билуш – придружен вокал (1999)
* Предраг Бобиќ (познат како Блек (заслужен за Драган Бобиќ) – bass (1996–2008)* Мустафа Ченгиќ (познат како Мујо Снажни) – гитара, придружен вокал (1980–1986)
* Самир Ќеремида – бас (1996–1998)
* Зоран Деган (познат како Пока) – клавијатури (1980–1983)
* Зенит Ѓозиќ (познат како Фу-до) – тапани, придружни вокали (1980–1983; 1985)
* Дадо Џихан – клавијатури (1987–1990)
* Огњен Гајиќ – саксофон, концертна флејта, клавијатури (1980–1987)
* Марин Градац (познат како Мако) – тромбон, вокал (1996–1999)
* Драгомир Херендиќ (познат како Драгани) – главна гитара (1999–2004)
* Дражен Јанковиќ (познат како Сеид Мали Карајлиќ) – клавијатури, придружни вокали (1980–1981; 1984–1987)
* Ненад Јанковиќ (познато како д-р Неле Карајлиќ) – водечки вокал, клавијатури (1980–1990)
* Албин Јариќ (познат како Џими Раста) – ударни инструменти (2001–2004)
* Пол Кемпф (познат како Паво) – клавијатури (2005–2017)
* Предраг Ковачевиќ (познат како Кова / Ковалски) – гитара (1986–1990)
* Сеад Ково (познат како Сејо) – гитара (1996–1999)
* Емир Кустурица – бас (1987)
* Младен Митиќ (познат како Муња) – бас, придружен вокал (1980–1986)
* Дарко Остојиќ (познат како Оги) – бас (1987–1990)
* Џани Перван – тапани (1996)
* Неџад Поџиќ (познат како Почко) – клавијатури, придружни вокали (1996–1998)
* Предраг Ракиќ (познат како Шеки Гејтон) – тапани (1983–1986)
* Мирко Срдиќ (познат како Елвис Џ. Куртович) – придружен вокал (1996–1999)
* Зоран Стојановиќ – електрична гитара (1996–1998)
* Лана Шкргатиќ – саксофон, концертна флејта, придружен вокал (2016–2019)
* Бруно Урлиќ (познат како Прцо) – виолина, виола, клавијатури, придружен вокал (1997–2004)* Душан Враниќ (познат како Дуко) – клавијатури, придружен вокал (1996–1997)
4 Награди
2002, "Arizona Dream", Најдобра рок песна, Индекси, „Бог вози Мерцедес“, ''Бог вози Мерцедес'', Најдобар дизајн на корица за албум, Индекси, Дарио Витез & Срѓан Велимировиќ,
2003, ''www.zabranjeno-pusenje.com'', Најдобар уметнички дизајн на мрежно место, Индекси, Дарио Витез,
Забрањено Пушење, Извонреден настап во живо, Башчарски ноќи,
2004, 20-годишнина од деби албумот, Почесна награда „50 години популарна музика“, Индекси,
2005, ''Live In St. Louis'', Најдобар албум во живо, Индекси,
2007, ''Ходи да ти чико нешто да'', Рок албум на годината, Индекси,
"Добро двориште", Рок песна на годината, Индекси, ''Ходи да ти чико нешто да'',
Рок музичко видео на годината, Индекси, ''Ходи да ти чико нешто да'',
"Нема више", Рок песна на годината, Индекси, ''Ходи да ти чико нешто да'',
Рок музичко видео на годината, Индекси, ''Ходи да ти чико нешто да'',
Забрањено Пушење, Рок изведувач на годината, Индекси,
Сејо Сексон, Најдобар машки пејач, Индекси,
Забрањено Пушење и Арсен Дедиќ, Соработка на годината, Индекси,
Тони Ловиќ, Најдобар поп/рок/урбан гитарист, Status Awards,
2010, Дејан Орешковиќ, Најдобар поп/рок/урбан басист, Status Awards,
Роберт Болдижар, Најдобар поп/рок/урбан виолинист, Status Awards,
2015, Дејан Орешковиќ, Најдобар поп/рок/урбан басист, Status Awards,
2017, Тони Ловиќ, Најдобар гитарист, Мега Музика Фендер награди,
Забрањено Пушење, Најдобар бенд, Мега Музика Фендер награди,
5 Албуми
*''Дас ист Валтер'' (1984)
*''Док чекаш сабах са шејтаном'' (1985)
*''Поздрав из земље Сафари'' (1987)
*''Мале приче о великој љубави'' (1989)
*''Филџан вишка'' (1997)
*''Агент тајне силе'' (1999)
*''Бог вози Мерцедес'' (2001)
*''Ходи да ти чико нешто да'' (2006)
*''Музеј Револуције'' (2009)
*''Радови на цести'' (2013)
*''Шок и невјерица'' (2018)
*''Карамба!'' (2022)