Ричард Стил

Сер Ричард Стил ( – 1 септември 1729) — англо-ирски писател, драматург и политичар, најпознат како коосновач на списанието ''„Спектејтор“'', заедно со неговиот близок пријател Џозеф Адисон.
1 Ран живот
Стил е роден во Даблин, Ирска, во 1671 година како син на Ричард Стил, богат адвокат, и Елинор Сајмс (''родена'' Шејлс); неговата сестра Катерина била родена претходната година. Тој бил внук на Сер Вилијам Стил, лорд канцелар на Ирска и неговата прва сопруга Елизабет Годфри. Неговиот татко живеел во Маунтаун Хаус, Монкстаун, Даблин. Неговата мајка, за чие семејно потекло малку се знае, била опишана како „''многу убава жена, со благороден дух''“.
Неговиот татко починал кога имал четири години, а неговата мајка една година подоцна. Стил во голема мера бил одгледан од неговиот чичко и тетка, Хенри Гаскоњ (секретар на Џејмс Батлер, 1-в војвода од Ормонд) и Леди Катерина Милдмеј.
Како член на протестантското благородништво, тој се школувал во училиштето Чартерхаус, каде што првпат се запознал со Адисон. Откако започнал во Крајст Чрч, Оксфорд, продолжил во Мертонскиот колеџ, Оксфорд, а потоа се приклучил на армијата на Домашната коњаница за да ги поддржи војните на кралот Вилијам против Франција. Бил назначен во 1697 година и се искачил до чин капетан во рок од две години.
2 Книжевен живот
Во неговото првото објавено дело, ''„Христијанскиот херој“'' (1701), Стил се обидел да ги истакне разликите помеѓу перципираната и вистинската машкост. Напишано додека Стил служел во војска, во него се изразувала неговата идеја за памфлет со морални упатства. ''„Христијанскиот херој“'' на крајот бил исмејуван за она што некои го сметале за лицемерие, бидејќи Стил не морал да ги следи своите проповеди. Тој бил критикуван за објавување брошура за моралот кога самиот уживал во пиење, повремени дуели и разврат низ градот.
Стил напишал комедија истата година насловена како ''„Погребот“''. Оваа претстава наишла на голем успех и била изведена во Друри Лејн, привлекувајќи го вниманието на кралот и групата Виговци. Потоа, Стил ја напишал ''„Лажливиот љубовник“'' (1703), една од првите сентиментални комедии, но останала неуспешна на сцената.
Стил станал член на клубот на Виговците „Кит-Кат“. И Стил и Адисон се дружиле тесно со кафетеријата „Чајлдс“ во дворот на црквата „Св. Павле“.
Стил ја напуштил војската во 1705 година, можеби поради смртта на командантот на 34-та пешадија, лорд Лукас, што ги ограничило неговите можности за унапредување.
Исто така, во 1705 година, Стил се оженил со вдовица, Маргарет Стретч, која починала следната година. По смртта на Маргарет, плантажата со робови што ја поседувала на Барбадос станала в негова сопственост. На нејзиниот погреб тој ја запознал својата втора сопруга, Мери Скурлок, на која ѝ дал прекар „Пру“ и се оженил во 1707 година. Во текот на нивното додворување и брак, тој ѝ напишал над 400 писма.
Стил ја напишал „''Нежниот сопруг''“ (1705) со помош и придонес од Адисон, а подоцна истата година го напишал и прологот на „''Грешката''“ од Џон Ванбру, исто така важен член на клубот Кит-Кат.
Во 1706 година, Стил бил назначен на место во домаќинството на принцот Џорџ од Данска, сопруг на Ана, кралицата на Велика Британија. Тој, исто така, ја добил наклонетоста на Роберт Харли, гроф од Оксфорд.
''„Татлер“'', станал првиот јавен весник на Стил, кој за првпат излегол на 12 април 1709 година и се појавувал три пати неделно: вторник, четврток и сабота. Стил го уредувал ова периодично издание под псевдонимот Исак Бикерстаф и му дал на ликот на Бикерстаф целосна развиена личност. Најдобрите колумни на „Бикерстаф“ во „Татлер“ биле објавени од Стил како книгата ''„Исак Бикерстаф, лекар и астролог“'' подоцна истата година ''.''
Стил го опишал својот мотив при пишувањето ''на „Татлер“'' на следниот начин; „''да ги разоткрие лажните уметности на животот, да ги отстрани маските на лукавство, суета и афектирање и да препорача општа едноставност во нашето облекување, нашиот говор и однесување''“. Стил го основал списанието и иако тој и Адисон соработувале, Стил ги напишал повеќето есеи; Стил напишал приближно 188 од вкупно 271, а Адисон 42, од кои 36 ги претставуваат заедничките дела на двајцата. Иако Адисон придонел за ''„Татлер“'', тој се смета за дело на Стил. ''„Татлер“'' бил затворен на почетокот на 1711 година за да се избегнат компликациите од водењето на публикација на партијата на Виговците која била нападната од Конзервативците. Потоа Адисон и Стил го основале ''„Спектејтор“'' во 1711 година, а исто така и ''„Гардијан“'' во 1713 година.
Стил имал вонбрачно дете, Елизабет Оузли, кое подоцна го посвоил.
3 Парламентарен и доцен литературен живот
Стил станал пратеник од партијата на Виговците во парламентот во 1713 година, за Стокбриџ. Наскоро бил исклучен поради издавање памфлет во корист на хановерското наследство. Кога хановерскиот крал Џорџ I од Велика Британија дошол на престолот следната година, Стил бил прогласен за витез и му била доделена одговорност за Кралскиот театар Друри Лејн, Лондон. Се вратил во парламентот во 1715 година, како пратеник од Боробриџ.
Стил напишал и предговор за комедијата на Адисон од 1716 година ''„Тапанарот“''.
Неговата сопруга Мери починала во 1718 година, во време кога таа размислувала за нивна разделба. Нивната ќерка, Елизабет (единственото преживеано законско дете на Стил), се омажила за Џон Тревор, кој бил 3-ти Барон од Тревор.
Стил ја завршил својата парламентарна кариера во март 1722 година.
Додека бил во Друри Лејн, Стил ја напишал и режирал сентименталната комедија ''„Свесните љубовници“'', која веднаш станала хит на сцената во ноември 1722 година.
4 Пензионирање
Односите на Стил со Адисон се заладиле поради владината администрација поради Законот за врховните владетели (1719), а во 1724 година се пензионирал во татковината на неговата втора сопруга, Велс, каде што го поминал остатокот од својот живот.
Стил починал во 1729 година. Бил погребан во Карматен во црквата „Свети Петар“. За време на реставрацијата на црквата во 2000 година, неговиот череп бил откриен во оловен ковчег, откако претходно бил случајно ископан во текот на 1870-тите.
5 Во книжевноста
Стил игра споредна улога во романот ''„Историјата на Хенри Есмонд“'' од Вилијам Мејкпис Текери. Токму за време на неговото време со Животоспасувачите, тој најчесто се нарекува Дик учениот и го споменува својот пријател „Џо Адисон“. Текери го прикажува Стил со восхит како топол, дарежлив, талентиран ментор кој се спријателува со главниот лик во младоста и му останува лојален со години и покрај нивните политички разлики.