Фредерика Баденска

Фредерика Доротеа Вилхелмина од Баден (12 март 1781 - 25 септември 1826) била кралица на Шведска од 1797 до 1809 година како сопруга на кралот Густав IV Адолф.
1 Живот
1.1 Ран живот
Фредерика Баденска е родена во Карлсруе во Големото Војводство Баден на 12 март 1781 година, како ќерка на Карл Лудвиг од Баден и Амалија од Хесен-Дармштат. Таа била помлада сестра на царицата Елизабета Алексејевна (поранешна принцеза Луиз од Баден), сопруга на рускиот цар Александар I.
Фредерика, во нејзиното семејство познато како ''Фрик'', добила конвенционално и плитко образование од една француско-швајцарска гувернанта во Карлсруе, и била опишана како интелектуално плитка. Веќе како дете ја опишувале како убавица, но и дека имала кревка градба, бидејќи од две години боледувала од ревматизам.
Бидејќи нејзината тетка по мајка Наталија Алексејевна (Вилхелмина Луиза од Хесен-Дармштат) била првата сопруга на големиот војвода Павле од Русија, Фредерика и нејзините сестри рано биле сметани од страна на царицата Катерина Велика како идни невести на нејзините внуци, големиот војвода Александар од Русија. и великиот војвода Константин. Во 1792 година, таа и нејзината сестра Луиз од Баден ја посетиле царицата во Русија. Целта била, неофицијално, да бидат прегледани како идни невести. Нејзината сестра била избрана да се омажи за Александар, а Фредерика се вратила во Баден во есента 1793 година.
Во октомври 1797 година, Фредерика од Баден се омажила за кралот Густав IV Адолф од Шведска. Бракот бил договорен од самиот Густав IV Адолф, откако тој одбил да се ожени прво со војвотката Луиз Шарлот од Мекленбург-Шверин, бидејќи неговиот посакуван брак со Еба Моде бил одбиен, а второ, големата руска војвотка Александра Павловна, бидејќи таа просидба преку брачниот договор би ѝ овозможил на Александра да ја задржи православната вера. Фредерика од Баден се сметала за соодветен избор: Русија не можела официјално да не одобри нова невеста откако руската голема војвотка била одбиена ако невестата била снаа на великиот војвода Александар, што индиректно го зачувувал сојузот меѓу Шведска и Русија, и дополнително, Густаф IV Адолф сакал убава сопруга и очекувал таа да биде таква откако имал добар впечаток за нејзината сестра за време на неговата посета на Русија претходната година. Кралот го посетил Ерфурт за да се види со неа и нејзиното семејство во август 1797 година, веднаш потоа била прогласена свршувачката, а првата брачна церемонија била спроведена во октомври.
1.2 Кралицата
На 6 октомври 1797 година, Фредерика од Баден се омажила ''по прокура'' за шведскиот крал Густав IV Адолф во Штралзунд во Шведска Померанија, со шведскиот преговарачки барон Еверт Таубе како полномошник за монархот. Таа ги оставила нејзината мајка и нејзината сестра Марија, која ја придружувала во Шведска Померанија, и била придружувана од баронот Таубе по море до Карлскона во Шведска, каде што била пречекана од кралот. Придружбата продолжила во палатата Дротнингхолм, каде што била запознаена со членовите на кралската куќа и дворот. Конечно, таа го направила својот официјален влез во главниот град, а втората свадбена церемонија била спроведена во кралската капела на 31 октомври 1797 година. Имала шеснаесет години.
На кралицата Фредерика и се восхитувале на нејзината убавина, но оставила лош впечаток поради нејзината срамежливост, што ја натерало да се изолира и да се воздржи од исполнување на нејзините церемонијални должности, а не го сакала општествениот живот и претставување. Нејзината главна дама, грофицата Хеда Пајпер, наводно придонела за нејзината изолација со тврдењето дека бонтонот ѝ забранувал на кралицата да се вклучи во разговор, освен ако не го вовела нејзината главна дама, тоа всушност било неточно, но ја направило кралицата зависна од Пајпер. На Фредерика и било тешко да се прилагоди на дворскиот бонтон и протокол и се изолирала со своите дворјани. Со исклучок на нејзината главна дама, грофицата Пајпер, кралот назначил девојки на приближно иста возраст како таа за нејзини дворјани, како што се Аурора Вилхелмина Коскул, Фредрика фон Каулбарс и Емили Де Гир, со кои, наводно, играла детски игри.
Таа била љубезно третирана од нејзината свекрва, Софија Магдалена од Данска, која се сетила колку болно била третирана од нејзината свекрва.
Врската помеѓу Фредерика и Густав IV Адолф на почетокот не била добра. И двајцата, како неискусни, наводно имале потешкотии во сексуалното поврзување, што го фрустрирало кралот и го натерало да се однесува со нетрпеливо незадоволство и сомнеж кон неа, што ги влошило проблемите поради срамежливоста на интровертната Фредерика. Ова привлекло внимание кога кралот ја натерал омилената слугинка на кралицата, Ана Шарлота фон Фризендорф, да биде протерана од дворот поради дрскост, што исто така го влошило конфликтот. Меѓутоа, проблемите биле решени со посредство на војвотката Шарлот, и до крајот на нејзиниот брак, таа била речиси постојано бремена. Ова не му користеше на бракот од нејзина гледна точка, бидејќи тие не биле сексуално компатибилни: кралот, кој имал силна сексуална природа, но не сакал вонбрачен секс, некогаш бил одложуван со часови откако „влегол во одајата на кралицата“ наутро, толку многу што членовите на кралскиот совет се виделе себеси должни да го прекинат и да побараат од кралот „да го поштеди здравјето на кралицата“, додека Фредерика во писма до мајка си се жалела како тоа ја изморува и исцрпува без да даде исполнување. Фредерика била шокирана и заинтригирана од сексуално либералниот шведски двор и ѝ напишала на мајка си дека таа е веројатно единствената жена таму што немала барем три или четири љубовници и дека кралската војвотка Шарлот наводно има и маж и жена љубовници.
Односот меѓу кралот и кралицата се подобрил по раѓањето на нивното прво дете во 1799 година, по што живееле интимен и хармоничен семеен живот, во кој се зближиле преку заедничкиот интерес за нивните деца. Кралот наводно бил заштитнички настроен кон неа и ја чувал нејзината сексуална невиност. Во 1800 година, тој наредил сите нејзини млади слугинки да бидат ослободени од нивните позиции поради нивното несериозно однесување и заменети со постари омажени дами, како Хедвиг Амалија Шарлота Клинковстром и Шарлота Аурора Де Гир, а шест години подоцна, кога една несериозна претстава била изведена од француска театарска дружина во Кралската шведска опера во присуство на кралицата, кралот ја натерал француската театарска дружина да биде протерана и Операта да се затвори.
Кралицата Фредерика била крунисана со нејзиниот сопруг во Норшепинг на 3 април 1800 година. Кралската двојка не учествувала многу во претставувањето и претпочитала интимен семеен живот во малата палата Хага, каде што се изолирале од дворскиот живот само со мала придружба. Фредерика го забавувала кралот со своето вешто свирење на клавикорд, наводно била радосна во друштво на нејзиниот тесен круг на пријатели, особено во отсуство на монархот, и се посветила на воспитувањето на своите деца. Таа водела тесна кореспонденција со своето семејство и во 1801 година ги пречекала нејзините родители, кои ја посетиле Шведска откако биле во Русија за да ја видат нејзината сестра. За време на оваа посета таа, наводно, била прекорена од нејзината мајка за нејзиното вкочането и далечно однесување во јавноста и неможноста да се направи популарна. Посетата завршила несреќно бидејќи нејзиниот татко починал поради несреќа за време на посетата. Во 1802 година, таа го придружувала својот брачен другар во провинцијата Финска, при што била договорена средба помеѓу неа (без кралот) и нејзините сестри, руската царица Елизабета и Амалија, во Аборфорс на границата. Густав IV Адолф ветил дека ќе го посети нејзиното семејство во Баден, а летото 1803 година отпатувале во Карлсруе. Тие се вратиле дури во февруари 1805 година, што создало незадоволство во Шведска, а Фредерика била донекаде обвинета за долгото отсуство на монархот.
Не ѝ било дозволено да го придружува кралот кога тој заминал за Германија за да учествува во Војната на четвртата коалиција во ноември 1805 година, ниту пак била назначена да служи во регенцијата за време на неговото отсуство. Меѓутоа, за време на неговото отсуство, таа почнала да се смета за симбол на морална поддршка, а војвотката Шарлот ја опишувала драматичната сцена кога кралицата се вратила во кралската палата во Стокхолм откако се простила со кралот: „Членовите на владата и судот на нивното величество ја пречека во салата на палатата. Плачејќи од горчина, таа се качила на катот директно во становите на децата, каде што била собрани членовите на кралската куќа. Скоро да се онесвести, таа тешко можеше да дише и падна на каучот. Таму лежеше со шамивчето до очите, изложена на најдлабока болка, опкружена со децата, кои притрчаа кон неа, а ние останатите кои многу загрижени се обидовме да и покажеме сочувство. Таа навистина остави впечаток дека веќе е вдовица, особено што беше облечена во црно. Не можам да ја опишам трогателната сцена! Додајте ја нејзината младост и убавина, убавина нагласена од тагата, и ништо не недостасуваше за да предизвика најжестоко сочувство кон кутрата кралица.“ За време на остатокот од отсуството на кралот, таа привлекла симпатии во јавноста поради тоа што се изолирала целосно како приказ на тага и копнеж по кралот.
Во зимата 1806–1807 година, таа му се придружила на кралот во Малме, каде што ја угостила нејзината сестра принцезата Марија од Баден, која била бегалец откако побегнала од Наполеоновото освојување на Војводството Брауншвајг.
Фредерика немала директно влијание врз државните работи и се чини дека не била заинтересирана за нив освен кога тие влијаеле на нејзиниот тесен круг на семејството и пријателите. Таа, сепак, индиректно била вклучена во политиката преку нејзиното семејство, а особено преку нејзината мајка, која наводно влијаела на нејзиниот брачен другар против императорот Наполеон.
Во 1807 година, за време на војната на четвртата коалиција, Фредерика интервенирала политички. Нејзината сестра, руската царица, ѝ испратила писмо преку нивната мајка, дека треба да го искористи своето влијание за да го советува кралот да склучи мир со Франција и дека се друго би било грешка. Таа навистина се обидела да го постигне тоа, но кралот го гледал како обид да влијае врз него во корист на Наполеон, а нејзиното мешање во работата предизвикало конфликт меѓу кралот и кралицата. За едно политичко прашање, Фредерика се заинтересирала за време на нејзиниот брак и било успешно спроведено, иако нејзината причина не била политичка. Веќе во првите години од бракот, кралот често зборувал за неговата желба да абдицира во корист на едноставно семејство како приватен живот во странство. На ова, Фредерика секогаш се спротивставувала и не се двоумела да го наметне своето мислење дури и кога тоа доведувало до расправии, но нејзината главна причина за тоа била наводно тоа што ако нејзиниот брачен другар абдицира, тоа ќе резултира со тоа што тие ќе мораат да го напуштат својот син, кој ќе бил наследник на неговиот татко, зад нив.
1.3 Пуч
На 12 март 1809 година, кралот Густав IV Адолф ги оставил неа и децата во палатата Хага да се справи со бунтот на Георг Адлерспар. Еден ден откако бил заробен во кралската палата во Стокхолм во Пучот од 1809 година, затворен во замокот Грипхолм и соборен на 10 мај во корист на неговиот вујко, кој го наследил како Чарлс XIII од Шведска на 6 јуни. Според депонирањето на условите направени на 10 мај 1809 година, ѝ било дозволено да ја задржи титулата кралица дури и по депонирањето на нејзиниот брачен другар.
Фредерика и нејзините деца биле чувани под стража во палатата Хага. Кралската двојка првично била држена разделена бидејќи водачите на пучистите се сомневале дека планира државен удар. За време на нејзиниот домашен притвор, нејзиното достоинствено однесување наводно и заслужило повеќе симпатии отколку што и биле дадени целиот свој мандат како кралица. Нејзината наследничка, кралицата Шарлот, која чувствувала симпатии кон неа и често ја посетувала, им припаѓала на Густавјаните и сакала да го зачува правото на престолот за синот на Фредерика, Густав. Фредерика ѝ кажала дека е подготвена да се раздели од синот заради наследство и побарала повторно да се соедини со нејзиниот сопружник. Нејзиното второ барање било одобрено по интервенција на кралицата Шарлот, а Фредерика и нејзините деца му се придружиле на Густав Адолф во замокот Грипхолм по крунисувањето на новиот монарх на 6 јуни. Односите меѓу поранешниот крал и кралицата наводно биле добри за време на нивниот домашен притвор во Грипхолм.
За време на нејзиниот домашен притвор во замокот Грипхолм, прашањето за правото на нејзиниот син престолонаследник Густав на престолот сè уште не било решено и било предмет на дебата.
Имало план на воената фракција на Густавија предводена од генералот Еберхард фон Вегесак да ги ослободи Фредерика и нејзините деца од апсењето, нејзиниот син да биде прогласен за монарх, а Фредерика за регент на Шведска за време на неговото малцинство. Овие планови всушност и биле претставени, но таа одбила: „Кралицата покажа благородност во нејзините чувства, што ја прави достојна за круна на честа и ја става над жалосното земно кралство. Таа не ги послуша тајните предлози што ѝ ги упати една партија, која сакаше да го зачува наследството на престолонаследникот и сакаше таа да остане во Шведска за да стане регент за време на малцинството на нејзиниот син... објасни таа со цврстина, дека нејзината должност како сопруга и мајка ѝ кажала да го дели егзилот со сопругот и децата.“ Отстранувањето на нејзиниот син од редот за наследување, сепак, таа го сметала за правно неправилно.
Семејството ја напуштило Шведска на 6 декември 1809 година, преку три посебни вагони. Густав Адолф и Фредерика патувале во еден вагон, придружуван од генералот Скјелдебранд; нивниот син Густав патувал во вториот со полковникот барон Посе; и нивните ќерки и нивната гувернанта фон Панхујс патувале во последниот вагон придружуван од полковникот фон Отер. На Фредерика и било понудено да биде придружувана со сите почести поради тоа што е член на куќата на Баден доколку патува сама, но одбила и не донела со себе дворјанин, туку само нејзината германска собарка Елизабет Фрајдлајн. Семејството заминало за Германија со брод од Карлскона на 6 декември.
1.4 Егзил
Откако им било одбиено да патуваат во Велика Британија, поранешниот крал и кралица се населиле во војводството Баден, каде што пристигнале на 10 февруари 1810 година. Откако станале приватни лица, некомпатибилноста меѓу Фредерика и Густав Адолф веднаш станала позната во нивното различно гледиште за тоа како да го живеат својот живот. Густав Адолф сакал да живее едноставен семеен живот во собранието на Моравската црква во Кристијансфелд во Слезвиг или Швајцарија, додека Фредерика сакала да се насели во палатата Мерсбург во Бодензе, што и било дадено од нејзиното семејство. На површина излегле и нивните сексуални разлики, бидејќи Фредерика одбила сексуални односи бидејќи не сакала да роди прогонети кралски членови. Овие разлики го натерале Густав Адолф да замине сам во Базел во Швајцарија во април 1810 година, од каде што изразил жалби за нивната сексуална некомпатибилност и побарал развод.
Двојката направила два обиди лично да се смират: еднаш во Швајцарија во јули и втор пат во Алтенбург во Тиринген во септември. Обидите за помирување биле неуспешни и во 1811 година, Густав Адолф издал преговори за развод со нејзината мајка, наведувајќи дека сака да може повторно да се ожени. Фредерика не била подготвена да се разведе, а нејзината мајка предложила Густав Адолф да влезе во некаков таен моргански брак на страна за да го избегне скандалот со разводот. Густав Адолф навистина се согласил на овој предлог, но бидејќи не можеле да сфатат како да се договори такво нешто, конечно бил издаден соодветен развод во февруари 1812 година. Во спогодбата за развод, Густав Адолф се откажал од сите свои имоти и во Шведска и во странство, како и од својот иден имот во форма на неговите наследнички права по мајка му, на своите деца; се откажал и од старателството и старателството над своите деца. Две години подоцна, Фредрика ги ставила своите деца под старателство на нејзиниот зет, рускиот цар Александар. Фредерика одржувала контакт преку кореспонденција со шведската кралица Шарлот, на која и ги доверила своите економски интереси во Шведска, како и со нејзината поранешна свекрва, и додека таа не контактирала директно со Густав Адолф, таа постојано била информирана за неговиот живот и честопати финансиски придонесувал за неговата економија без негово знаење.
Фредерика се населила во замокот Бруксал во Баден, но исто така стекнала неколку други резиденции во Баден, како и селска вила, ''Виламонт'', надвор од Лозана во Швајцарија. Во пракса, таа го поминувала поголемиот дел од своето време во дворот на Карлсруе од 1814 година наваму, а исто така многу патувала низ Германија, Швајцарија и Италија, користејќи го името грофица Итербург по урнатината во Хесен, што таа го стекнала.
Во согласност со условите за абдикација, таа ја задржала титулата кралица и имала свој двор, на чело со шведскиот барон О.М. Мунк аф Фулкила, и одржувала блиски контакти со нејзините многубројни роднини и семејството во Германија. Според нејзините дами, таа ги одбила предлозите од нејзиниот поранешен зет Фредерик Вилијам од Брауншвајг-Оелс и Фредерик Вилијам III од Прусија . Се шпекулирало дека тајно се омажила за учителот на нејзиниот син, француско-швајцарскиот ЏНГ де Полие-Вернланд, веројатно во 1823 година.
Во 1819 година, нејзината ќерка Софија се омажила за наследникот на престолот на Баден, полу брат на таткото на Фредерика, идниот велики војвода Леополд I од Баден.
Последните години ја мачело ослабеното здравје. Починала во Лозана од срцева болест. Погребана е во Шлос и Стифтскирхе во Пфорцхајм, Германија.
2 Наследство
Во нејзина чест биле именувани заедниците Фредрика (1799), Доротеа (1799) и Вилхелмина (1804) сместени во шведска Лапонија. По неа е именуван и ''плоштадот Drottningtorget'' (Плоштад на кралицата) во Малме.
3 Деца
* Престолонаследник Густаф, по 1809 година, познат како ''Густаф Густафсон од Васа'' (9 ноември 1799 година – 4/5 август 1877 година); се оженил со принцезата Луиз Амели од Баден .
* Принцезата Софија Вилхелмина од Шведска (21 мај 1801 – 6 јули 1865 година); омажена со големиот војвода Леополд I од Баден .
* Принцот Карл Густаф, Големиот војвода од Финска ( Дротнингхолм, 2 декември 1802 година - палата Хага, 10 септември 1805 година).
* Принцезата Амалија од Шведска ( Стокхолм, 22 февруари 1805 година – Виена, 31 август 1853 година); немажена
* Принцезата Сесилија од Шведска (22 јуни 1807 - 27 јануари 1844 година); омажена со Август, великиот војвода од Олденбург .
4 Наводи
*