procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кригсмарине

Кригсмарине (во превод „Воена морнарица“) била морнарицата на Нацистичка Германија од 1935 до 1945 година. Ја заменила на Царската германска морнарица од Германското Царство (1871–1918) и морнарицата по Првата светска војна ''Рајхсмарин'' (1919–1935) од Вајмарската Република. ''Кригсмарине'' била во склоп на ''Вермахтот'', германските вооружени сили од 1935 до 1945 година, заедно со ''Хер'' и ''Луфтвафе.''
По прекршувањето на Версајскиот договор, ''Кригсмарине'' многу брзо растела за време на повторното вооружување на германската морнарица во 1930-тите. Со договорот од 1919 година била ограничена големината на германската морнарица и на Германија ѝ било забрането да гради подморници.
Бродовите на ''Кригсмарине'' биле распоредени во водите околу Шпанија за време на Шпанската граѓанска војна (1936–1939) под превезот на неинтервенција, но всушност ги поддржувале националистите против шпанските републиканци.
Во јануари 1939 година, бил донесен Планот З, програма за изградба на бродови, за да се парира на површинските поморски сили на британската Кралска морнарица. По почетокот на Втората светска војна во септември 1939 година, Планот З бил откажан и била донесена програма за градење на подморници наместо пловни бродови, а копнените и воздушните сили добиле приоритет во користењето на стратешките ресурси.
Врховен командант на ''Кригсмарине'' бил Адолф Хитлер, кој бил на чело на Врховната команда на морнарицата (''Oberkommando der Marine)''.
Најзначајни бродови на ''Kriegsmarine'' биле подморниците, од кои најголемиот дел биле изградени по напуштањето на План З на почетокот од Втората светска војна. Биле составувани волчји глутници, групи од подморници кои ги напаѓале британските конвои за време на првата половина од Битката за Атлантикот, но оваа тактика била речиси напуштена до мај 1943 година кога имало огромни загуби на подморници. Освен подморници, во првите години од Втората светска војна, биле користени и површински бродови (меѓу кои и крстосувачи) со цел да ги спречуваат сојузничките бродови. Најпознати меѓу нив се тешките крстосувачи ''Адмирал Граф Спи'' и ''Адмирал Шеер'' и воениот брод ''Бизмарк''. Но, откако сојузничките сили почнале да користат придружба на конвоите, ефикасноста на германските бродови во напаѓањето на трговски конвои била значително намалена.
По завршувањето на Втората светска војна во 1945 година, преостанатите бродови од Кригсмарине биле поделени меѓу сојузничките сили и биле употребувани за различни цели, а некои од нив и како моноловци. Некои пак, биле натоварени со хемиско оружје и намерно потопени.
1 Поврзано
* Алвин-Бродер Албрехт
* Карл Дениц
* Ерих Редер
* Хорст Весел
* Список на бродови од ''Кригсмарине''* Бизмарк
Алеко (скијалиште)

Алеко (|Алеко) ― скијалиште на планината Витоша во Бугарија сместена во северното подножје на врвот Малак Резен (2191 м), во сливот на Јанчевска Река што истекува на исток кон селото Бистрица.
Алеко е главен туристичко и зимско спортско средиште на Витоша, кој нуди сместување во вилата Алеко (1820 м) и неколку хотели, и неколку седешници, влечници и скијачки патеки, кафетерии и ресторани и училишта за скијање и сноуборд. Најстарата и најпозната ски патека е Стената, додека најдолгата и најтешката е „Витошко Лале“ првично изградена за Зимската универзијада 1983 одржана на Витоша. Денес, Алеко е меѓу најдобрите бугарски скијалишта заедно со Банско во Пирин, Боровец во Рила и Пампорово на Родопите.
Местото е достапна со гондолска жичарница од 6,27 километри од софиското предградие Симеоново и по пат од предградието Драгалевци. Алеко е и почетна точка на голем број туристички патеки кои водат до Црн Врв (бугарски: Черни връх)и понатаму на југ до селата Чујпетлово и Јарлово, до природниот резерват Бистришко Браниште на исток и до Златните Мостови на северозапад.
Споменик на блиската Мечја Полјана (бугарски: Меча поляна“) го слави министерот за надворешни работи на Бугарија, Иван Башев кој загина во декември 1971 година во снежна бура што ја зафатило областа. Ваквите несреќи не се невообичаени за Витоша, со несоодветно опремени или преуверени посетители преплавени од брзото влошување на времето. Алеко е главната база на мрежата на планинската служба за спасување на планината Витоша.
Алеко го има своето име од истоимената вила изградена во 1924 година (втора во Бугарија по вилата Скакавица во планината Рила), именувана по писателот Алеко Константинов кој го организирал првото групно искачување на Црн Врв на 27 август 1895 година.
1 Галерија
2 Поврзано
* Витоша
* Малак Резен
* Црн Врв
Венген

Венген е планинско село во кантонот Берн во централна Швајцарија. Се наоѓа на надморска височина од 1274 метри, со приближно 1.300 постојани жители. Во текот на летото тука престојуваат до 5.000 посетители и до 10.000 во зима. Венген е домаќин на традиционалните скијачки трки во Лауберхорн во рамките на Светскиот куп во алпско скијање, кои се одржуваат секој јануари.
1 Историја
Венген во официјалните документи бил спомнат за првпат во 1268 година.
Викендички и хотели почнале да се градат кон средината на 19 век, кога бил отворен хотелот ''Лаунерхаус'' во 1859 година, со капацитет од 30 гости, а во 1880 година во ''одморалиштето Венген'' можеле да се сместат 100 гости. Со изградбата и пуштањето во употреба на железничката пруга ''Венгерналпбан'' во 1890-тите селото станало подостапно за туристите кои претходно морале да пешачат по стрмните падини до алпското село, што го поттикнало туризмот и почетокот на скијачката индустрија.
На почетокот од 20 век, британските туристи почнале да основаат скијачки клубови. Венгеновиот карлинг клуб бил основан во 1911 година.
Првите скијачки трки биле одржани на почетокот од 1920-тите. Во 1921 година се одржал британското првенство во спуст; следната година се одржала скијачка трка помеѓу Оксфорд и Кембриџ. На овие настани за прв пат се одржале трки во спуст за разлика од нордиските трки, кои се одржувале во другите швајцарски одморалишта. Исто така, во овој период, Лун ја измислил и ја вовел во Венген, првата трка во слалом, во која скијачите ја следеле патеката низ дрвјата, кои во подоцнежните години се заменети со скијачки порти. Овие настани се сметаат за зачеток на модерните скијачки трки и алпското скијање .
2 Рекреација
Венген е домаќин на меѓународно познатите скијачки трки Лауберхорн, а се наоѓа на патеката на маратонот Јунгфрау .
Класичните скијачки трки се одржуваат во Венген од 1930 година и традиционално се состојат од спуст, слалом и алпска комбинација. Покрај тоа што е една од технички најтешките патеки за спуст, Лауберхорн е најдолгата патека на Светскиот куп на ФИС. Најдобрите скијачи патеката долга 4455 км ја завршуваат за околу 2½ минути, а максимални брзини се постигнуваат кај ''Ханегшус'' (''Haneggschuss)'', приближно до 160 км/час, на половина минута пред финишот.
Узана

Узана (|Узана) ― зимско одморалиште и скијалиште во Бугарија. Се наоѓа во подножјето на врвот Исполин на 1.420 м надморска височина, во близина на Природниот парк Бугарка на Стара Планина. Се состои од големи ливади опкружени со шума. Висината варира од 1.220 до 1.350 м. Најдолгата патека е 1.300 м. Најблискиот голем град е Габрово, околу 22 км далеку. Одморалиштето со своите 15 хотели обезбедува туристички можности во текот на целата година.
Околните места на Узана се погодни за спелеологија, скијање, и качување по карпи. Во регионот има можности за културен туризам. Во блискиот отворен етнографски музеј Етара, луѓето можат да научат повеќе за бугарските занаети. Соколскиот манастир се наоѓа на неколку километри од Узана.
Туризмот во околината на Узана започнал во 1937 година кога на јужната страна на ливадата била изградена првата вила наречена Узана.
Узана е дом на ретки цветни видови вклучени во Црвената книга на загрозени видови.
Тоа е почетната положба на многу планински правци, како и на врвовите Шипка и Бузлуџа.
1 Географско средиште
Узана е и географско средиште на Бугарија. Пунктот на самото географско средиште бил отворен во декември 1991 година од тогашниот претседател на Република Бугарија – д-р Жељу Желев. Од 2008 година, местото е вклучено во Националното туристичко движење „100 туристички места на Бугарија“ на број 19, заедно со Архитектонско-етнографскиот комплекс Етар, Националниот музеј за образование и Куќата на хуморот и сатирата.
2 Поврзано
* Природен парк Бугарка
* Архитектонско-етнографски комплекс Етар
* Габрово
* Споменик на слободата (Шипка)
* Превој Шипка
* Национален парк Централен Балкан
Надја Петровиќ

Надја Петровиќ (р. во Битола) — македонска академска сликарка од домашно и меѓународно значење која живее и работи во Скопје и во Фиренца.
1 Образование
Петровиќ е родена во Битола. Уште во пораната младост учествувала на Малиот битолски Монмартр, каде ја освоила Плакетата „Македонија“. Почнала да освојува разни признанија во странство, освојувајќи медали и награди во Бугарија, Португалија и Кина во периодот од 2002 до 2003 г. Средното образование го завршила во гимназијата „Таки Даскало“ во Битола, по што во 2009 г. посетувала неколку курсеви на Централниот колеџ „Св. Мартин“ во Лондон. Во 2010 г. го продолжила образованието на Академијата за ликовни уметности во Фиренца (''Accademia di Belle Arti di Firenze''), дипломирајќи во 2013 г. на отсекот за сликарство и цртање. Во 2017 г. магистрирала при Одделот за визуелна уметност и нови јазични изразувања на истата академија. Истата година ја посетувала и Европската економска школа во Фиренца, каде го завршила образованието за управување во уметноста и културата.
2 Работа и стил
Петровиќ твори дела од фигуративната уметност со големи размери, кои сепак вклучуваат и елементи на апстракција, симболично значење, како и елементи на концептуалност. Според признанието на авторката, главната тема во нејзините дела е човекот и неговите состојби како резултат на неговото дејствување.
3 Дела
Надја Петровиќ има изработено голем број на дела, групирани во серии. Некои од нив се следниве:* „Под кожата“ (''Under the Skin'') — серија од 2016 г.
* „Звукот на тишината“ (''Sound of Silence'') — серија од 2017 г.
* „Привид на стварност“ (''Illusion of Reality'') — серија од 2018 г.
4 Одржани изложби
;Групни* Музеј на американската уметност „Бигс“ во Довер, Делавер, САД (2019)
* Придружен настан при Венецијанското биенале (2019)
* „Галерија МЦ“, Њујорк (2019)
* „Арт Сан Диего“, Сан Диего (2018)
* „Арт бокс Њујорк“, Њујорк (2018)
* Изложбено-собирен центар „Месе“, Виена (2018)
* Ликовна галерија „Брик лејн“, Лондон (2017)
;Самостојни
* „Под кожата“ (НЛБ Галерија, Скопје, 2017)* „Кршливоста на светулките“ (Музеј на град Скопје, 15-30 март 2023)
Јахорина (скијачки центар)

Скијачкиот центар Јахорина (|Ски центар Јахорина|Ski centar Jahorina), официјално наречен Олимписки центар Јахорина, е планинско одморалиште и најголемо и најпопуларно одморалиште за зимски туризам во Босна и Херцеговина. Скијачкиот центар се наоѓа на падините на планината Јахорина во Динаридите. Се наоѓа на 15 км од општина Пале во ентитетот Република Српска и на 30 км од меѓународниот аеродром во Сараево. Во скијачкиот центар Јахорина се одржувале натпреварите во алпско скијање за време на Зимските олимписки игри 1984 година.
1 Историја
Првите пишани документи за скијање на планината Јахорина се забележани кон крајот на 19 век за време на Австроунгарското владеење. Организираниот туризам на Јахорина започнал во 1923 година, кога бил основан скијачкиот центар. Помеѓу Првата и Втората светска војна, на Јахорина биле изградени ски скокалници и планинарски дом. Првиот југословенски скијачки митинг се одржал на Јахорина во 1937 година.
На скијачкиот центар Јахорина се одржале натпреварите во алпско скијање во женска конкуренција за време на Зимските олимписки игри 1984 година, кои се одржале од 8 до 19 февруари 1984 година во Сараево, СФР Југославија. Од 1984 година, скијачкиот центар Јахорина го носи официјалното име „Олимписки центар Јахорина“.
Скијачкиот центар Јахорина е најголемиот и најпопуларен ски центар во Босна и Херцеговина. Освен алпско скијање, сноубординг, планинарење и санкање, местото нуди можност и за други спортски активности на отворено. Нордиските скијачки патеки, патеките за крос-кантри и разните други спортски објекти нудат дополнителни можности за спортистите и туристите. Со поставувањето на рефлектори овозможено е и ноќно скијање на скијачката патека Пољице.  Во 2018 година, скијачкиот центар го посетиле 185.000 туристи, најголем број по 1980-тите.
Скијакиот центар Јахорина бил еден од местата каде што во февруари 2019 се одржал Европскиот младински олимписки зимски фестивал.
2 Галерија
3 Поврзано
* Туризам во Босна и Херцеговина
* Зимски олимписки игри во 1984
Санкт Мориц

Санкт Мориц или Сент Мориц (|Sankt Moritz, |, |San Maurizio, |Saint-Moritz) е алпски туристички центар во Енгадин во Швајцарија, на надморска височина од околу 1800 метри. Се наоѓа во швајцарскиот кантон Граубинден.
Сент Мориц лежи на јужните падини од Албулските Алпи со поглед на пространата глацијарната долина на Горен Енгадин и истоименото езеро: Сент Мориц. Тој беше домаќин на Зимските олимписки игри во 1928 и 1948 година.
1 Историја
Сент Мориц за првпат се споменува околу 1137–39 година како ад санктум Маурициум (латински: ''ad sanctum Mauricium)''. Селото името го добило името по Свети Маврициј, ранохристијански светец од јужен Египет кој бил мачен во 3 век во Римска Швајцарија додека служел како водач на Тебанската легија.
2 Спорт
Сент Мориц било зимско одморалиште уште во 19 век. Студентите од Оксфорд и Кембриџ оделе таму и се натпреварувале меѓу себе. Сент Мориц беше град-домаќин на Зимските олимписки игри во 1928 и 1948 година, и е еден од трите градови кои двапати биле домаќини, заедно со Инсбрук, Австрија и Лејк Плесид во САД. Санкт Мориц бил домаќин на Светското првенство во алпско скијање ФИС во 1934, 1974, 2003 и 2017 година.
Освен тоа, Сент Мориц бил домаќин на Светското првенство во боб и скелетон санкање рекордни 21 пат. Од 1985 година, тој е домаќин на Сноу Поло Сент Мориц, турнир на кој учествуваат многу од најдобрите тимови на светот и се игра на посебно обележан терен на замрзнатото езеро.
Сент Мориц е исклучително популарен во летните месеци како место за висински подготовки за спортски тркачи, најчесто велосипедисти, тркачи на долги патеки и тркачи во брзо одење. Популарен е поради надморската висина, временските услови, атлетската патека од светска класа и многуте други патеки и патчиња во околината.
Аделбоден

Аделбоден е планинско село во Швајцарија, сместено во кантонот Берн на Бернската висорамнина.
1 Географија
Аделбоден е типично швајцарско планинско село на тераса која гледа на југ кон водопадите Енгстлиген. Дел од селото се и населените долини Гилбах, Стигелшванд, Боден, Хирцбоден и Аусершванд. Највисоко место во областа е Вилдштрубел со 3242 метри, а најниската точка е на 1045 метри во долината Енгстлиген.
2 Историја
Аделбоден првпат се споменува во 1409 година како ''во долината Аделбоден (in valle Adelboden)''. Во 1453 година се споменува како ''Аделбоден алијас силва''.
Во 1870-тите бил отворен првиот пансион од еден од месните учители. Прераснал во хотел, кој сè уште е во сопственост на истото семејство (хотел Хари им Шлегели). Кон крајот на векот туризмот придонел за голем пораст на населението.
Првите зимски спортски одмори, организирани од Хенри Лун во 1903 година за дестинација го имале Аделбоден.
3 Туризам и спорт
Во Аделбоден, туризмот е претежно семеен и таму има 24 хотели (1.291 кревети), 3.800 викендици (15.200 кревети), 28 групни сместувања (1.830 кревети), три кампови и 40 ресторани.
На Аделбоден има скијачки патеки од сите степени на тежина, меѓу кои се и велеслаломската патека од Светскиот куп на Чеунисбергли и скијачки патеки за нордиско трчање. Поседува патеки за скијачко трчање во должина од 40 километри. Има патеки и за сноубордери.
4 Поврзано
* Историја на скијање
Скијачка жичница

Скијачката жичница ― механизам за превоз на скијачи на рид. Скијачките жичници обично се платена услуга во скијалиштата. Првата скијачка жичница била изградена во 1908 година од Германецот Роберт Винтерхалдер во Шолах/Ајзенбах, Хохшварцвалд.
1 Видови
* Воздушни жичници превезуваат скијачи додека се виснати од земјата. Воздушните жичници се често двокабловски жичарници, префиксот „дво-“ што значи дека каблите имаат две различни функции (носење и влечење).** Воздушни трамваи
** Седешници и монтажни седешници
** Фунифори
** Фунители
** Гондолски жичници
** Хибридни жичници
* Влечници, вклучувајќи Т-шипки, „магични теписи“ и влечење со јаже.
* Кабелски железници, вклучувајќи фуникулари
* Хеликоптери и се снежни гасенички возила се користат за соодветното скијање. Ова е заднинско скијање или бордање до кое се пристапува со снежн о гасеничко возило или хеликоптер наместо со жичница или со планинарење. Скијањето со гаселенички возила е помалку од половина од цената на хеликоптерското скијање, поскапо од билетот за жичница, но е полесно од скијањето. Скијањето со гасенички возила е со водење. Скијањето во одредени, крајни одморалишта, како планината Силвертон, е исто така со водење, дури и кога скијате веднаш надвор од жичницата.
2 Места
Скијачките жичници се изградени и на северната и на јужната полутопка. Крајни места на скијачки жичници на отворено:
* Најсеверната е во близина на Тромсе, Норвешка
* Најјужната е во близина на Ушуаја, Аргентина
* Најблиску до екваторот на северната полутопка е во близина на Лианг, НР Кина
* Најблиску до екваторот на јужната полутопка е во близина на Махласела, Лесото
Трбушка

Трбушка, кормушка, чкембе или шкембе — јадење направено од исчистени желудници од разни животни.
1 Состав
1.1 Говедско чкембе
За подготовка на чкембето најчесто се користат првите три комори на говедскиот желудник. Задниот дел од говедскиот желудник - ''сириштето'' многу ретко се користи поради неговата структура во која преовладува жлездеста слузница.
1.2 Јагнешко чкембе
Освен желудникот од јагнето се користат и тенките црева. Јагнешкото ''сириште'' се користи при подготовка на ширден.
1.3 Други животни
Чкембе се прави и од желудник на кози, свињи, елени, туна.
1.4 Неисчистено чкембе
Чкембето од кое не се целосно измиени остатоците од утробата на животното, се нарекува и зелено или незрело чкембе. Мирисот на таквото чкембе е непријатен за луѓето, но многу примамлив за кучињата и мачките, па затоа се популарни како храна за домашни миленици.
1.5 Исчистено чкембе
Како човечка храна се користи исчистеното чкембе. Во зависност од вкусот и умешноста на готвачот, чкембето може да има мали траги од остатоци од утробата, што му дава посебна арома на јадењето. Без оглед на вкусот на готвачот, процентот на остатоци од желудник е многупати помал од зеленото чкембе што се користи во храната за животни.
2 Готвење
Чкембето се подготвува во многу делови од светот на различни начини. Заедничко за сите рецепти е првата фаза на преработка на сиров желудник, а тоа е чистење од остатоците од утробата со варење. За подготовка на колбаси, исчистеното чкембе се сечка на помали парчиња, а за приготвување на варени и супи, на поголеми парчиња (ленти). Во некои јадења се користи цел или дел од исчистениот желудник, како во прилепскиот „ширден“, каде истиот се полни со парчиња месо.
3 Чкембето во Македонија
Во Македонија најчесто се подготвува чкембе-чорба особено во зимските месеци. Битолчани се познати по подготовката на јадења од чкембе, па навивачите на спортските клубови Пелистер се нарекуваат Чкембари.
Во пролет се подготвува кукурек, кој се подготвува од плетенки од јагнешко чкембе и цревца.
Симбол на кулинарството во Прилеп е ширденот.
4 Маркетинг
Маркетиншкиот одбор за чкембе го промовира 24 октомври како Светски ден на чкембето бидејќи на тој ден во 1662 година, Семјуел Пипс напишал, Tripe Marketing Board promotes World Tripe Day on 24 October, because on that day in 1662, Samuel Pepys wrote, „Дома вечеравме со жена ми највкусно јадење од чкембе по мој рецепт.“
Скијалиште „Копанки“

Копанки — скијалиште во Националниот парк Пелистер, на североисточната страна на Баба Планина, на надморска височина од 1410 м. Скијалиштето Копанки е оддалечено 15 км од Битола со која го поврзува асфалтен пат. Во непосредна близина на скијалиштето се наоѓа хотелот „Молика“, а на крајот на седешницата, се наоѓа опожарениот планинарски дом „Копанки“.
1 Историја
Скијалиштето „Копанки“ е осовременето со седешница и влечница, свечено пуштени во употреба на 4 ноември 1975 година по повод денот на ослободувањето на Битола.
Целокупната изградба на жичницата била финансирана од месен самопридонес на жителите на општина Битола. Постројката била од производителот „Помагалски“ од Гренобл, Франција.
Во истиот период била поставена и детската влечница „Пионир“ која се наоѓа во потегот од локалитетот 7 Кладенци, до патот и почетокот на жичницата на локалитетот „Бегова Чешма“.
Честа за пуштање во свечена употреба му припаднала на Љупчо Спировски, член на Скијачкиот клуб Пелистер од Битола и репрезентативец во скијање на Република Македонија.
Во 1985 со помош на големиот број ентузијасти, планинари, граѓани од Битола и со помош на жителите од потпелистерските села се оспособила патеката над локалитетот Копанки до месноста викана „Извидница“ на надморска висина од 1600 до 1800 метри. Самоуправната интересна заедница (СИЗ) за Детска заштита при општина Битола била организатор и обезбедила средства за набавка на целата конструкција и постројка на влечницата на тој потег. Опремата била набавена од словенечкиот производител „Лесна“ од Словењ Градец, Република Словенија.
1.1 Управување
Со скијалиштето во текот на годините стопанисувале различни стопански организации:
* Од 1982 година до 1986 година - Рекреативниот центар Пелистер – Нижеполе.
* Од 1986 до 2001 година - „Детското одморалиште – Пелистер“, под покровителство на Министерството за труд и социјала на Република Македонија.
* Од 2001 година до 2002 година - Јавното претпријатие „Стрежево“ – Битола.
* Од 2002 година до 2005 година - Приватното претпријатие „Барни“ од Битола како концесионер на планинарскиот дом Копанки и скијачката патека.
* Од 2005 година до 2007 година - приватната фирма „Грандинг“ – Скопје.
Периодот од 2006 година до декември 2011 година е најтешкиот период за скијалиштето Копанки и за граѓаните и вљубениците на Пелистер, кога скијалиштето воопшто функционирало. Од почетокот на 2011 година стопанисувањето го презел АД ЕЛЕМ Скопје и нејзините подружници и скијалиштето повторно профункционирало.
2 Скијачки патеки
Патека, Тежина, Должина (m), Висинска разлика (m)
Копанки, Црвена, 680, 210
Извидница, Црвена, 580, 190
Пашинорувски манастир

Пашинорувски манастир — манастир во јужниот дел на Македонија, во близина на селото Пашино Рувци.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа надвор од селото Пашино Рувци, во неговиот источен дел, на оддалеченост од околу километар и пол од него.
2 Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конак, чешма и помошни објекти.
2.1 Црква „Св. Ѓорѓи“
Црквата е единствениот храм во манастирот.
2.2 Конаци
Во дворот на манастирот се наоѓа импозантен конак.
3 Слава
Славата на манастирот е Ѓурѓовден, ден кога домаќините пречекуваат илјадници гости од Прилеп, прилепските села и ширум Македонија.
4 Галерија
Зелден

Зелден е општина во Тирол, Австрија.
1 Географија
Со површина од 467 km<sup>2</sup> Зелден е најголемата општина во Австрија. Зелден има 3.449 (2003 година) постојани жители, но има капацитети во кои може да се сместат 15.000 туристи. Годишно во Зелден се реализираат преку 2 милиони ноќевања, и според тоа, таа е трета најпопуларна австриска туристичка дестинација (по Виена и Салцбург).
Селото Зелден се наоѓа на надморска височина од 1368 метри, а селото Хоксолден на 2090 метри, каде што има 5 хотели со четири ѕвезди. Највисок врв е Вилдшпице со 3768 метри, втор највисок врв во Австрија, по Гросглокнер.
Оцталскиот леднички пат е вториот највисок поплочен пат во Европа. По тој пат од Зелден се оди до ледникот Ретенбах и ледниците Тиефенбахфернер во Ецталските Алпи.
2 Скијачки центар
Зелден е исто така популарен скијачки центар и тука редовно се одржуваат првите трки од Светскиот куп во сезоната; трката во велеслалом во двете конкуренции (мажи и жени) најчесто се закажува кон крајот на октомври на ледникот Ретенбах. Трките во октомври 2016 година започнале на 3040 метри (н.в) и завршиле на 2670 метри, вертикален пад од 370 метри.
Скијалиште Сљеме

Сљеме — скијалиште на северните падини на планината Медведница, во близина на хрватскиот главен град Загреб. Ски-центарот се состои од 4 (четири) километри патеки, 3 (три) жичници и систем за вештачки снег и осветлување за ноќно скијање. Самото скијалиште-центар се спушта од 1032 метри високиот врв Медведница, Сљеме. Сљеме е еден од најголемите скијачки центри во Хрватска, а во близина на скијалиштето се наоѓаат хотелот „Томиславов дом“ и станбената куќа „Снежна кралица“. Секоја зима, на Сљеме се одржува Светскиот скијачки куп на Снежната кралица.
1 Скијачки патеки и жичници
Скијалиштето Сљеме се состои од 5 (пет) скијачки патеки и 3 (три) жичници. Поставено е осветлување за ноќно скијање на две патеки (Црвен спуст и Бијела ливада).
Име на песната, Висинска разлика, Должина, Изискателност
Црвен спуст, 300 м, 975 м, тешка
Бел спуст, 150 м, 1.110 м, лесна
Зелен спуст, 110 м, 480 м, умерена
Бела ливада, 80 м, 390 м, лесна
Син спуст, 210 м, 1.090 м, умерена
Вкупна должина:, 4.045 м
Име на жичницата, Долна станица, Горна станица, Должина, Капацитет
Тросед, 730 m, 1.030 m, 870 м, 1.700 лица / ч
Бела влечница, 940 m, 1.024 m, 340 м, 800 лица / ч
Зелена влечница, 899 m, 1.004 m, 400 м, 800 лица / ч
2 Дневно и ноќно скијање
За време на скијачката сезона на Сљеме е можно да се скија од 9 до 16 часот секој ден. Ноќно скијање е можно во вторник и четврток од 19 до 22 часот на патеките Црвен спуст и Бијела ливада.
3 Наводи
*
Милано-Санремо 2020

Милано-Санремо 2020 — 111. издание на велосипедската еднодневна трка Милано-Санремо, која била закажана да се одржи на 21 март, но била одложена на 8 август поради пандемијата на КОВИД-19 во Италија. Одложувањето било направено од страна на организаторот RCS Sport на 6 март.
Белгискиот возач Ваут ван Ерт од , кој ја освоил Страде Бјанке 2020 една недела претходно, го поразил францускиот возач Жилијан Алафилип, кој бил бранител на титулата, од , во меѓусебен спринт откако двајцата се одвоиле од групата на спустот од Поџо.
1 Екипи
Бидејќи Милано-Санремо е настан од Светската турнеја, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Осум професионални континентални екипи биле поканети, со што била заокружена главната група од 27 екипи. Секоја од екипите настапила со шест возачи, со што имало 162 возачи на почетокот, од кои 149 завршиле.
2 Поредок
2.1 Завршен пласман
Црква „Св. Атанасиј“ - Пашино Рувци

Свети Атанасиј — главна селска црква во прилепското село Пашино Рувци, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во западниот дел на селото.
2 Историја
За црквата нема податоци кога е подигната, иако се мисли дека е доста стара. Во црквата и во нејзиниот двор се наоѓаат повеќе споменици од мермер, и тоа: фрагментирана надгробна стела со грчки и латински натпис која на средината има претстава на коњаник и пред него дрво; женска статуа од бел мермер без глава, висока 1,35 м, и капител украсен со волути и акантус.
Според натпис на самата црква, истата била подигната во 1988 година, а обновена во 1998 година.
3 Галерија
4 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Обршанска парохија
* Пашино Рувци
Тирено-Адријатико 2021

Тирено-Адријатико 2021 — 56. издание на велосипедската етапна трка Тирено-Адријатико, која се одржала помеѓу 10 и 16 март како петти настан во сезоната на Светската турнеја.
1 Екипи
Бидејќи Тирено-Адријатико е настан од Светската турнеја, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Шест професионални континентални екипи биле поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи. Секоја екипа настапила со по седум возачи, со што на почетокот имало 175 возачи. Од овие возачи, 159 ја завршиле трката.
2 Етапи
3 Поредок
Етапа, Победник, Генерален пласман, Бодовен пласман, Планински пласман, Пласман за млад возач, Екипен пласман
1, Ваут ван Ерт, Ваут ван Ерт, Ваут ван Ерт, Винченцо Албанезе, Матија Баис
2, Жилијан Алафилип, Павел Сиваков
3, Матје ван дер Пул, Тадеј Погачар
4, Тадеј Погачар, Тадеј Погачар, Тадеј Погачар
5, Матје ван дер Пул
6, Мадс Вирц Шмит
7, Ваут ван Ерт
На крај, Тадеј Погачар, Ваут ван Ерт, Тадеј Погачар, Тадеј Погачар,
* На втората и третата етапа, Кејлеб Јуан, кој бил втор во бодовниот пласман, ја носел виолетовата маичка, бидејќи првопласираниот Ваут ван Ерт ја носел сината маичка како предводник на генералниот пласман.
* На четвртата етапа, Давиде Балерини, кој бил четврти во бодовниот пласман, ја носел виолетовата маичка, бидејќи првопласираниот Ваут ван Ерт ја носел сината маичка како предводник на генералниот пласман, второпласираниот Матје ван дер Пул носел маичка како холандски национален друмски првак, а третопласираниот Жилијан Алафилип носел маичка како светски друмски првак.
* На петтата и седмата етапа, Мадс Вирц Шмит, кој бил втор во планинскиот пласман, ја носел зелената маичка, бидејќи првопласираниот Тадеј Погачар ја носел сината маичка како предводник на генералниот пласман. На шестата етапа, Вирц Шмит, кој паднал на третото место во планинскиот пласман, уште ја носел зелената маичка, бидејќи првопласираниот Тадеј Погачар ја носел сината маичка, а второпласираниот Матје ван дер Пул носел маичка како холандски национален друмски првак.
* На петтата етапа, Жоао Алмеида, кој бил трет во пласманот за млад возач, ја носел белата маичка, бидејќи првопласираниот Тадеј Погачар ја носел сината маичка како предводник на генералниот пласман, а второпласираниот Серхио Игита носел маичка како колумбиски национален друмски првак.
* На шестата и седмата етапа, Еган Бернал, кој бил втор во пласманот за млад возач, ја носел белата маичка, бидејќи првопласираниот Тадеј Погачар ја носел сината маичка како предводник на генералниот пласман.
Вал Гардена

Вал Гардена е долина во Северна Италија, на Доломитите во Јужен Тирол. Најпозната е како туристички скијачки центар, алпинизмот и како копаничарски регион.
1 Географија
Најголема река во долината е Рио Гардена. Опкружена е од планини формирани од доломитни карпи, кои им даваат карактеристичен изглед. Повеќето од стрмните падини се покриени со борови шуми. Најчесто се одгледува: јачмен, 'рж, компир, лен, хелда. На Вал Гардена има три општини: Ортизеј, Селва и Санта Кристина; меѓусебно поврзани со железницата Вал Гардена (1916 до 1960 година).
2 Култура
Вал Гардена е една од петте долини во кои мнозинството зборува ладински јазик (две од нив се наоѓаат во Јужен Тирол). Наречјето на ладинскиот јазик што се зборува во оваа долина се нарекува ''Гарденезе'' на италијански и ''Греднериш'' на германски.
2.1 Копаничарство
Копаничарството во Вал Гардена се развило уште од 17 век. Во 19 век, статуи и олтари изрезбани во Вал Гардена биле испраќани до католичките цркви ширум светот. Во 18 век, покрај религиозните статуетки, во долината било распространето производството на резбани фигурини од применетата уметност. Во 19 и 20 век, се резбањето на дрвени играчки било толку распространето низ семејствата во Гардена, што Амелија Едвардс го нарекла градот Ортизеј „главен град на Земјата на Играчките“. Еден од најпознатите производи во Гардена е дрвената кукла со бруќе (холандска кукла) популарна ширум Европа и Америка во 19 век.
3 Спорт
3.1 Скијање
Во Вал Гардена се одржало Светското првенство во алпско скијање ФИС во 1970 година .
Во Вал Гардена се наоѓа скијачката патека ''Саслонг Класик'', на која се одржуваат трки во спуст од Светскиот куп во машка конкуренција, кој се одржува речиси непрекинато од 1969 година. Од 2002 година (и во 1983 година ), покрај спуст тука се одржуваат трки во Супервелеслалом, а од 1979 до 1982 година се одржувале трки во алпска комбинација. Патеката Саслонг се смета за една од петте „класични“ машки спуст трки, заедно со Кандахар во Гармиш-Партенкирхен (ГЕР), Кицбиеловата Штрајф (АУТ), Венгеновата Лауберхорн (Швајцарија) и Вал-Д'Изеровата патека Критериум (Франција). Патеката е позната и по „Камиловите грпки“ („Camel Humps“ или „Umps“), серија од три мали скокови кои скијачите мора да ги поминуваат веднаш една по друга. Австриецот Франц Кламер (1975, две трки во 1976 и 1982 година) и Италијанецот Кристијан Гедина (1996, 1998, 1999 и 2001 година) се единствените кои победиле на Саслонг четири пати во кариерата: Ако се бројат и победите во Супервелеслалом, ним ќе им се придружат и: Петер Милер од Швајцарија и Австриецот Михаел Валхофер.
Во 1975 година се одржале и женски слалом и паралелен слалом.
3.2 Други спортови
Гардена пролетен трофеј (Gardena Spring Trophy) е годишен меѓународен натпревар во уметничко лизгање што се одржува секоја пролет во Гардена.
Вал Гардена има хокеарски клуб кој се натпреварува Серија А - Хокераскиот клуб „Гардена“.
4 Поврзано
* Копаничарство
Протести во Казахстан (2022)

Протести во Казахстан во 2022 година — серија протести во Казахстан кои започнале на 2 јануари 2022 година по зголемувањето на цената на течниот нафтен гас (ТНГ). Протестите започнале во Мангистауската област, во Жанаозен, град кој произведува нафта, но брзо се прошириле и во другите градови во земјата, особено во најголемиот град Алмати, дополнително омасовени од зголеменото незадоволство од власта во Казахстан. Веќе на 5 јануари владата на Аскар Мамин поднела оставка.
Во протестите загинале повеќе од 150 луѓе, а казахстанските власти уапсиле повеќе од 7.500 лица.
Кортина д'Ампецо

Кортина д'Ампецо (италијански: Cortina d'Ampezzo; |Anpezo , lld) е град и општина во Доломитските Алпи во регионот Венето во Северна Италија. Сместена е на реката Боит, во алпска долина. Кортина д'Ампецо е летно одморалиште и зимски спортски центар прочуено по своите скијачки патеки, пејзажи, сместување, продавници и забави по скијањето, како и по својот џет-сет и италијанската аристократска клиентела.
Во средниот век, Ампецо потпаднал под јурисдикција на Аквилејската патријаршија и на Светото Римско Царство. Во 1420 година бил освоен од Венецијанската Република. Од 1508 година, најчесто бил под Хабсбуршка власт, накратко бил освоен од Наполеон, пред да биде вратен на Австриското Царство (подоцна Австроунгарија), во чии рамки останал до 1918 година. Во деветнаесеттиот век, Ампецо станал битен регионален занаетчиски центар. Рачно изработените производи од Ампецо биле многу ценети меѓу првите британски и германски зимувалци затоа што туризмот почнал да се развива кон крајот на деветнаесеттиот век. Занаетчиите од градот биле специјализирани во изработката на дрво за мебел, производство на печки и предмети од железо, бакар и стакло.
Денес, месната економија се потпира врз туризмот, особено во текот на зимската сезона, кога населението во градот обично се зголемува од околу 7.000 на 40.000. Базиликата посветена на Св. Филип и Св. Јаков била изградена помеѓу 1769 и 1775 година на местото од две поранешни цркви од XIII и XVI век; тука е сместена парохијата и деканатот на Кортина д'Ампецо. Во градот се наоѓа и палеонтолошкиот музеј Риналдо Зардини, основан во 1975 година, Музејот за модерна уметност Марио Римолди и етнографскиот музеј Реголе од Ампецо.
Иако на Кортина д'Ампецо не се одржале закажаните Зимски олимписки игри во 1944 година поради Втората светска војна, тука се одржале Зимските олимписки игри во 1956 година, а потоа и голем број зимски-спортски настани од светско ниво. Кортина д'Ампецо по втор пат ќе биде домаќин на Зимските олимписки игри заедно со Милан. Од градот потекнува професионалниот тим во хокеј на мраз СГ Кортина кој се натпреварува во најсилната италијанска лига, а Кортина д'Ампецо е исто така почетна и крајна точка на годишната трка за златниот куп Доломити . Во градот се снимени неколку филмови, меѓу кои најпознати се ''„Пинк Пантер“'' (1963), „''Само за твоите очи“'' (1981) и „ ''Клифхенгер“'' (1993).
Мариборско Похорје (скијачки центар)

Скијачкиот центар Мариборско Похорје (|Smučišče Mariborsko Pohorje) — најголемиот скијачки центар во Словенија, кој се наоѓа јужно од Марибор, на планинскиот венец Похорје во Долна Штаерска.
Центарот е составен од три дела: долна секција „''Снежен стадион'' “, средна секција „''Болфенк''“ и горна секција наречена „''Арех''“. Во центарот има патеки за алпско скијање со должина од 42 км (на северната страна), патеки за нордиско скијање со должина од 27 км и на 10 км патека за ноќно скијање. Овој центар е познат по своето натпреварување ''„Златна лисица“'' и трките од Светскиот куп за жени во велеслалом и слалом, кои се одржуваат од 1964 година.
1 Ски лифтови
1.1 Снежен стадион
* Долна секција (325 метри - 1050 метри)
Спуст, Должина
Похорска узпењача, 2505 м
Радвање, 770 м
Поштела, 1187 м
Слеме, 1061 м
Мојца, 830 м
Кекец, 100 м
Цицибанчек, 187 м
Белвју, 250 м
Болфенк, 653 м
Хабакук, 260 м
1.2 Болфенк
* Средна секција (937 метри - 1150 метри)
Спуст, Должина
Столп, 945 м
Видек, 957 м
Партизанка 1, 879 м
Партизанка 2, 879 м
1.3 Арех
* Горна секција (927 метри - 1327 метри)
Спуст, Должина
Пискер 2, 1672 м
Рушка, 1285 м
Орел, 1285 м
Арех, 408 м
Цојзерица 1, 710 м
Цојзерица 2, 710 м
Жигарт, 386 м
Вали, 126 м
Бормио

Бормио (|Bormi, |Worms im Veltlintal) е град и општина кој се наоѓа во Ломбардија на Алпите во северна Италија, со население од 4100 жители.
1 Географија
Бормио се наоѓа во североисточниот дел на регионот Ломбардија, во горниот дел од долината Валтелина, кое што е популарно одморалиште за зимски спортови. Валтелина е валов покрај реката Ада која се влева во езерото Комо. Бормио е поврзан со други долини преку четири превои:
* Јужен Тирол преку превојот Стелвио
* Вал Монастеро преку превојот Умбраил
* Ливињо преку превојот Фоскањо
* Понте ди Лењо преку превојот Гавија
2 Историја
Поради своите термални бањи, Бормио долго време бил туристичка атракција. Членовите на римската аристократија патувале во Бормио за да уживаат во топлите бањи во планинските предели. Повеќето од овие термални бањи се во употреба и денес.
Покрај современите капацитети за скијање, градот е познат и по неколкуте топли извори кои се користат во три термални бањи.
Градот се наоѓа на историската Пјаца Кавур и Виа Рома, поранешно главно трговско место на трговскиот пат од Венеција до Швајцарија. Бормио го задржал својот уникатен средновековен центар на градот, кој привлекува многу туристи, претежно од Италија (од Милано и други градови). На Бормио ќе се одржат трките во алпско скијање на Зимските олимписки игри во 2026 година.
3 Алпско скијање
Овде се одржале натпреварите од Светското првенство во алпско скијање во 1985 и 2005 година и секоја година овде се одржува трка од Светскиот куп во алпско скијање. На Бормео има 50 километри на обележани ски патеки, од кои најдолгата патека е 6 километри, каде што се наоѓаат петнаесет жичници и неколку скијачки школи.
Во Светскиот куп, на Бормио се одржува спуст за мажи кон крајот на декември. Патеката Стелвио, наречена по превојот Стелвио, е една од најтешките спуст патеки во светот; и е втора по должина патека од Светскиот куп, зад Лоберхорн во Венген, Швајцарија.
4 Знаменитости
* Џардино Ботанико Алпино „Резија“
5 Збратимени градови
Бормио е збратимен со:
* Хуез, Франција, од 2005.
* Ках, Азербејџан, од 2014.
* Белпуг, Шпанија
Крањска Гора (скијачки центар)

Скијачкиот центар Крањска Гора — најстариот скијачки центар во Словенија, отворен во 1948 година на Крањска Гора во Горењска. Центарот е поделен на пет дела низ општината: Мојстрана, Крањска Гора, Планица, Подкорен 1 и Подкорен 2. Вкупната должина на скијачките патеки за алпско скијање изнесува 20 км, а за крос-кантри скијање 40 км. Има и Забавен парк за сноубордери.
1 Скијачки патеки
Наклон, Должина, Ниво
↓ Крањска Гора ↓
Кекец, 730 м
Доленчев рут, 1000 м
Витранк 1, 1229 м
Мојца 1, 1254 м
Мојца 2, 448 м
Рожле, 550 м
Пресека 2, 806 м
Тинкара, 313 м
Брснина, 452 м
↓ Подкорен 1 ↓
Подкорен, 1200 м
Зеленци, 398 м
Рутеч 1, 761 м
↓ Подкорен 2 ↓
Велика Долина, 1237 м
Беданец, 754 м
Коловрат, 497 м
↓ Планица ↓
Слатна, 270 м
↓ Ратече ↓
Маценовц, 1070 м
↓ Мојстрана ↓
Мојстрана, 650 м
2 Поврзано
* Крањска Гора
Крушевски крст

Крушевски крст — крст сместен на врвот Вршник (1.595 м.) на Бушева Планина, над манастирот „Св. Преображение“, во близина на градот Крушево. Околу крстот се наоѓа уреден простор, каде на долното плато е поставено големо знаме на Македонија.
Камен-темелникот за крстот бил поставен на 26 август 2010 година, чија идеја бил на познатиот македонски пејач Тоше Проески. Истиот бил осветен на 17 октомври 2010 година, што било тригодишнина од смртта на пејачот.
1 Местоположба
Крстот се наоѓа на врвот Вршник, во близина на градот Крушево.
2 Градба
Крушевскиот крст е висок 33 и широк 23,5 метри. Тежи 24 тони, додека основата му зафаќа два и пол квадратни метри.
Донатор на крстот бил македонскиот стопанственик Минчо Јорданов, а изведувачи биле македонските претпријатија „Факом“ и „Бетон“.
3 Галерија
Христо Галабов

Христо Галабов некаде се сретнува и како Христо Галбов (грчки: Хρεστος Γκαλμπος) ( во , Костурско — ) — македонски револуционер, член на ВМРО (Обединета), активист на македонското националноослободително движење во Егејскиот дел на Македонија.
1 Животопис
Во 1925 година станал член на синдикатите, а набрзо и синдикален раководител. Член на КПГ станал во 1919 година. Од 1934 година станал член и заменик секретар на ВМРО (Обединета) во Егејскиот дел на Македонија. Поради својата револуционерона дејност, многупати бил затворан и интерниран. Во грчките затвори лежел повеќе од дваесет години.
По доаѓањето на власт на диктатурата Метаксас во август 1936 година. Новиот режим ги прогласил КПГ и ВМРО (Обединета) за нелегални и ги вовела големите масовни апсења, гонења и интернирања кон нивните членови. Меѓу погодените од ова биле Андреа Чипов, Лазо Трповски, Христо Галабов, Трифун Хаџијанев, Алеко Тенекеџиев, Фоти Урумов и Коста Думов. Така нагло згаснало и постоењето на ВМРО (Обединета) во грчка окупирана Македонија.
2 Поврзано
* ВМРО (Обединета)
Црква „Св. Троица“ - Подвис

Света Троица — главна селска црква во прилепското село Подвис, Македонија.
Црквата се наоѓа на врвот на малото возвишение Глајца. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата е сместена над селото Подвис.
2 Историја
Според истражувањето на Јован Трифуноски, црквата била подигната во 1921 година на местото на некогашно црквиште. Сепак, според натпис на самата црква истата била подигната во 1924 година и обновена и преосветена во 1999 година.
3 Архитектура
Црквата претставува еднокорабна градба, со полукружна апсида на источната страна.
4 Галерија
5 Поврзано
* Прилепско архијерејско намесништво
* Втора кривогаштанска парохија
* Подвис
Шамони

Шамони Мон Блан (француски:Chamonix-Mont-Blanc ), попознат како Шамони — општина во Горна Савоја во Оверњ-Рона-Алпи регионот во југоисточна Франција. Овде се одржале првите Зимски олимписки игри во 1924 година. Во 2017 година во Шамони имало 8.611 жители.
Сместен северно од Мон Блан, помеѓу врвовите на Егиј Руж и познатиот Егиј ду Миди, Шамони е еден од најстарите скијачки центри во Франција. Општината Шамони е популарна меѓу скијачите и планинарите.
1 Статус
Шамони е четвртата по големина општина во Франција, со површина од 245 квадратни километри. Со население од околу 8.900 жители се наоѓа на 1.089-то место во Франција.
2 Планински и зимски спортови
Шамони е туристички центар за зимски спортови. Како највисок европски врв западно од Русија, Мон Блан привлекува многу планинари и алпинисти. Од 2003 година, секој август овде се одржува Ултрамаратонот до Мон Блан (Ultra-Trail du Mont-Blanc).
Има жичница која води до 3842 метри високот врв Егиј ди Миди. Изградена во 1955 година, своевремено била највисоката жичарница на светот, а денес е највисоката вертикална жичарница во светот.
Шамони е поделен на 3 посебни скијачки подрачја (фра: Les Grands Montets, Brévent - Flégère, le domaine de Balme). Покрај Зимските олимписки игри во 1924 година, во Шамони се одржуваат натпревари од ФИС Светскиот куп во алпско скијање и Арлберг-Кандахар. Бил домаќин на ФИС Светското првенство во нордиско скијање (1937) и Светското првенство во биатлон за жени во 1984 и 1988 година.
Светското првенство во хокеј на мраз во 1930 година претежно се одржало во Шамони. Градот бил и домаќин на Европското првенство во карлинг во 1991 и 1999 година.
Доктор Фауст (Рембрант)

'' Доктор Фауст '' — бакропис од Рембрант, денес во четири состојби. Првично била наречена „Алхемичарот во неговата лабораторија“, во 18 век била именувана „Фауст“. Конечно, нејзиното име било фиксирано откако Гете ја поставил на корицата на изданието „Фауст“ 1790.
Овој бакропис го инспирирало Виктор Иго за неговиот роман Богородичната црква во Париз, во кој е опишана лабораторијата на Клод Фроло во поглавјето IV од седмата книга, насловена Ἀνάγκη.
На прозорецот е видлив круг, во неговиот централен дел има четири букви INRI, што одговараат на натписот на распнувањето Христос „Iesus Nazarenus Rex Iudaeorum“, но алхемичарите имаат поинакво толкување на кратенката INRI - „Ignis Natura Renovatur Integram“ - „Целата природа постојано се обновува со оган“.
Смртта на Богородица (Рембрант)

''Смртта на Богородица (Рембрант)'' е графика од 1639 година во бакропис и сува игла од Рембрант.
Смртта на Богородица го претставува појавувањето на ангелот во придружба на Детето Исус.
Меѓутоа, оваа епизода не е прикажана на ваков начин во евангелијата; прикажаната сцена се чини дека е онаа на смртта на кралицата опкружена со кралската свита, со раскошни украси и богато облечени фигури.
Иако барокна по композицијата и мотивите, сепак, во ова дело се забележува специфичниот реализам на Рембрант, по кој излегува од сите временски и стилски рамки.
Минерва (слика)

''Минерва'' ― маслена платнена слика од 1635 година од Рембрант, сега во канадска приватна збирка.
Неговиот најраен регистриран сопственик бил Џејмс Сомервил, 12-ти Лорд Сомервил (1674-1709) сопственик на „The Drum“ во Единбург. Таа останала во сопственост на семејството Сомервил до смртта на Луиза Хариет Сомервил во 1923 година. На 21 ноември 1924 година била продадена на аукција во Christie's во Лондон или на њујоршкиот трговец со уметнички дела Луис и Симонс или на г-дин Смит. Подоцна била во сопственост на браќата Дивен, а во 1929 година на Жил Бахе. Набргу потоа била купена од унгарскиот собирач Марцел Немеш во Минхен. Неговата збирка била продадена на аукција од Хелбин во Минхен помеѓу 16 и 19 јуни 1931 година.
Била купена од еден „Холанд“ од „Америка“. Подоцна била во сопственост на Аксел Ленарт Венер-Грен, шведски собирач чии дела биле продадени на аукција на Sotheby's во Лондон на 24 март 1965 година. Подоцна бил купен од Антенор Патињо, а во 1975 година од Марсел Бик. Од 1988 до 2011 година била дел од изложената уметничка збирка на Бриџстоунскиот музеј на уметност во Токио. Во 2001 година била купена од трговецот со уметнички дела Ото Науман, кој во март 2002 година ја изложил на Европскиот саем за ликовна уметност. Науман подоцна го продал на сегашниот сопственик.
Автопортрет со горжет

'' Автопортрет со горжет '' е автопортрет со масло на панел од околу 1629 година од Рембрант, сега во Германскиот национален музеј во Нирнберг.
Сликата е датирана околу 1629 година. Повеќето автопортрети од тоа време го прикажуваат сликарот во цивилна облека, на пример, автопортретот на Вајбранд де Гест во музејот Фрис во Леуварден. Рембрант, сепак, се облекол во фиктивен костим со фризура на благородник или офицер.
Сликата порано била опсервирана како копија на панел во Мауритшуис во Хаг.
Во 1991 година, германскиот историчар на уметност Клаус Грим докажал спротивно, докажал дека е оригинал, а онаа во Хаг како копија. Според него, копијата во Нирнберг е стилски поблиска до делото на Рембрант отколку онаа во Хаг. За време на подготовките за самата изложба на Рембрант, со помош на инфрацрвена светлина на делото во Хаг бил откриен подвлечен цртеж, што е невообичаено за начинот на работа на Рембрант. Ова обезбедило убедлив доказ за хипотезата на Грим.