Бразилски Антарктик

Бразилски Антарктик (|Antártida Brasileira или''Antártica Brasileira'') е територијата Антарктик јужно од 60 ° S, и од 28 ° W до 53 ° W, предложена како „Зона на интерес“ од геополитичкиот научник Терезиња де Кастро.
Иако суштината на таа ознака никогаш не била прецизно дефинирана, таа формално не противречи на Аргентина и Британски тврдења географски се преклопуваат со таа зона (зоната дели граница, но не се преклопува со Чилеанската Антарктичка територија на нејзиниот запад).
Земјата формално ги изрази своите резерви во однос на нејзините територијални права на Антарктикот кога пристапи кон Антарктичкиот договор на 16 мај 1975 година, правејќи го првото официјално спомнување на Теоријата на фронтот, во која се наведува (поедноставен) тој суверенитет над секоја точка на Антарктикот правилно и припаѓа на првата земја до чија територија што не е на Антарктикот човек би стигнал кога се патува на север во права линија од таква точка.
Теоријата на фронтот („Teoria da Defrontação“) беше предложена од бразилскиот геополитички научник Терезиња де Кастро и објавена во нејзината книга „Antártica: Teoria da Defrontaçao“.
Надвор од зоната на интерес, Бразил одржува истражувачки објект со постојан персонал, Бразилска антарктичка база Comandante Ferraz (UN / LOCODE: AQ-CFZ), кој се наоѓа во Заливот Адмиралти, Островот Кинг Џорџ, во близина на врвот на Антарктичкиот Полуостров, на . Полуостровот е најсеверниот, најпристапниот и најтоплиот дел на антарктичкиот континент и затоа голем број земји имаат истражувачки бази сместени на него.
1 Историја
Во 1982 година, Бразилската влада ја започна својата прва антарктичка експедиција, а една година подоцна ја изгради својата прва база (наречена Команданте Фераз, по името на починатиот поморски офицер активен на Антарктикот ), кој оттогаш е активен во текот на целата година. И покрај статусот на новодојдена, бразилските геополитички писатели имаа значително влијание врз политиката на нацијата на Антарктикот (особено за време на периодот на воена диктатура под серија неизбрани генерали/претседатели од [[Историја на Бразил (1964-1985)|1964 до 1985 година] ]), иако не постои национална бразилска антарктичка свест слична на онаа на Аргентина.
Во февруари 1991 година, Претседателот Фернандо Колор де Мело го потврди интересот на Бразил за регионот со посета на бразилската база на Антарктикот, каде што помина три дена. Тој беше првиот бразилски претседател кој стапнал на Антарктикот.
Во јануари 2008 година, 13 конгресмени членови на бразилскиот парламентарен комитет на Антарктикот ја посетија бразилската база на Антарктикот.
На 16 февруари 2008 година, претседателот Луиз Инасио Лула да Силва и делегација од дваесет и три лица, вклучувајќи ја и првата дама Мариса Летиција, ја посетија базата на земјата на Антарктикот. Бразилската влада го дефинираше претседателското патување како „политички гест“ за поддршка на работата на бразилските научници и воениот персонал.
2 Наводи
2.1 Библиографија
* Castro, Therezinha. ''"Antárctica: Assunto do Momento". Revista de Clube Militar'' (Brazil), 1958.
* Castro, Therezinha. ''Atlas-Texto de Geopolítica do Brasil''. Rio de Janeiro: Capemi Editora, 1982.
* Child, Jack. ''Antarctica and South American Geopolitics: Frozen Lebensraum''. New York: Praeger, 1988, Chapter 6.
* Coelho, Aristides Pinto. ''"Novas tendências". Boletim Antártico'', no. 4, Jan 1985.
* Dodds, Klaus. ''Geopolitics in Antarctica : views from the Southern Oceanic Rim''. Chichester ; New York : Published in association with Scott Polar Research Institute, University of Cambridge by J. Wiley, 1997.
* Moneta, Carlos J., ed. ''La Antártida en el Sistema Internacional del Futuro''. Buenos Aires: Grupo Editor Lationoamericano, 1988.
* Schmied, Julie. ''La Política Antárctica de los Países Latinoamericanos''. Madrid: Instituto de Cuestiones Internacionales, 1988.
***** W.L. de Freitas, , Colégio Interamericano de Defesa, Washington, D.C.