Прекумерен риболов

Прекумерен риболов — отстранувањето на еден вид риба од водно тело со толкава брзина да видот не може да се опорави, што резултира во тие видови да бидат недоволно населени во таа област. Во извештајот на Организацијата за храна и земјоделство на Обединетите нации за 2018 година, ОХЗ проценува дека една третина од светските залихи на риби биле преголеми ловени до 2015 година. Над 30 милијарди евра јавни субвенции се насочуваат на риболов годишно.
Прекумерниот риболов може да се појави во водни тела од која било големина, како што се езерца, реки, езера или океани, и може да резултира во исцрпување на ресурсите, намалени стапки на биолошки раст и ниски нивоа на биомаса . Одржливиот прекумерен риболов може да доведе до критична демензација, каде што популацијата на риби повеќе не е во состојба да се одржи. Некои форми на прекумерен риболов, како што е прекумерниот риболов на ајкулите, доведе до нарушување на целиот морски екосистем.
Способноста на рибите да се опорават од прекумерниот риболов зависи од тоа дали условите на екосистемот се соодветни за обновување. Драматичните промени во составот на видовите може да резултираат во промена на екосистемот, каде што другите урамнотежени енергетски текови, вклучуваат видови состави, различни од оние што биле присутни пред исцрпувањето на оригиналниот рибен фонд. На пример, откако ќе се надмине пастрмката, крапот може да завладее на начин што ќе ја оневозможи пастрмката повторно да воспостави популација за размножување.
1 Глобална скала
Прекумерниот риболов им одзеде на рибите големи јата низ целиот свет. Организацијата на Обединетите нации за храна и земјоделство во извештајот од 2018 година процени дека 33,1% од светските залихи на риби се предмет на прекумерен риболов. Значителен прекумерен риболов е забележан во прединдустриско време. Особено, прекумерниот риболов на западниот Атлантски Океан од првите денови на европската колонизација на Америка е добро документиран.
Фракцијата на залихи на риби што се наоѓаат во биолошки одржливи нивоа покажа тренд на опаѓање, од 90% во 1974 година на 66,9% во 2015 година. Спротивно на тоа, процентот на залихи на риболов на биолошки неодржливи нивоа се зголеми од 10% во 1974 година на 33,1% во 2015 година, со најголемо зголемување кон крајот на 1970-тите и 1980-тите.
Во 2015 година, максимално одржливите риболовни залихи (порано наречени целосно риболовни залихи) учествуваат со 59,9%, а со недоволно риболовените резерви со 7% од вкупните проценети залихи. Додека процентот на недоволно риба на залихи се намалуваше континуирано од 1974 до 2015 година, максимално одржливите риболовни залихи се намалија од 1974 до 1989 година, а потоа се зголемија на 59,9% во 2015 година.
Во 2015 година, меѓу 16-те главни статистички области, Медитеранот и Црното Море имаа најголем процент (62,2%) неодржливи залихи, тесно следени од Југоисточен Тихи Океан 61,5% и Југозападен Атлантик 58,8%. Спротивно на тоа, Источен Централен Тихи Океан, Североисточен Тихи Океан (Површина 67), Северозападен Тихи Океан (Површина 61), Западен Централен Тихи Океан и Југозападен Тихи Океан имаа најмал процент (13-17%) од рибниот фонд на биолошки неодржливи нивоа.
Даниел Поли, научник за риболов познат по пионерска работа за влијанието на човекот врз глобалниот риболов, коментира:
2 Доказ
Примери за прекумерен риболов постојат во области како што се Северното Море, Големите Банки на Њуфаундленд и Источнокинеското Море. На овие локации, прекумерниот риболов не само што се покажа катастрофален за рибниот фонд, туку и за риболовните заедници кои се потпираат на жетвата. Како и другите индустрии за екстракција, како што се шумарството и ловот, риболовот е подложен на економска интеракција помеѓу сопственоста или управувањето и одржливоста, инаку позната како трагедија на заедницата.
* Туната е фатена од месното население во горниот Јадран со векови. Зголемувањето на риболовот спречи големите јата риби да мигрираат во Трскиот Залив. Последниот голем улов туна беше направен во 1954 година од страна на рибарите Санта Кроче, Контровело и Баркола.* Перуанските јата на крајбрежната сардела се урна во 70-тите години од минатиот век по прекумерниот риболов и сезоната на Ел Нињо, кога во голема мера ги осиромаши сарделите од нејзините води. Сарделите беа главен природен ресурс во Перу; навистина, само 1971 година се дадени 10,2 милиони метрички тони сардини. Сепак, во следните пет години се забележува дека уловот на перуанската флота достигнал само околу четири милиони тони. Ова беше голема загуба за економијата на Перу.
* Падот на риболовот во Њуфаундленд и одлуката на Канада од 1992 година да воведе неопределен мораториум на Гранд Банките, е драматичен пример за последиците од прекумерниот риболов.* Единствените јата риби во Ирското Море, западниот Ла Манш и другите локации дојдоа до виртуелен колапс од прекумерен риболов, според официјалниот акционен план за биоразновидност на владата на Велика Британија. Велика Британија создаде елементи во овој план за обид за обновување на риболовот, но раширената глобална човечка популација и зголемената побарувачка за риби достигна точка кога побарувачката за храна ја загрозува стабилноста на овие риболов, ако не и опстанокот на видовите.* Голем дел од длабоките морски риби се изложени на ризик, како што се портокалова груба и сабла риба. Длабокото море е скоро целосно темно, близу до смрзнување и има малку храна. Длабоките морски риби растат бавно поради ограничена храна, имаат бавни метаболизами, ниски репродуктивни стапки и многумина не достигнуваат зрелост за размножување за 30-40 години. Филе од портокаловa грубa во продавницата е веројатно старо најмалку 50 години. Повеќето длабоки морски риби се наоѓаат во меѓународни води, каде што нема законска заштита. Повеќето од овие риби се фатени од длабоки тралови во близина на морските брегови, каде што се собираат за храна. Моментално замрзнување овозможува на бродови на работа со денови во еден момент, и модерен локатор за риби се насочени на риба со леснотија.* Синатата штука била истребена во Големите езера во 80-тите години на минатиот век. До средината на 20 век, оваа штука беше комерцијално вредна риба, при што беа отстранети околу половина милион тони во периодот од околу 1880 до крајот на 1950-тите, кога популациите се распаднаа, очигледно преку комбинација на прекумерен риболов, антропогена еутрофикација, и конкуренцијата со другите воведени јата риби.
* Светскиот фонд за природа и зоолошкото друштво од Лондон заеднички го издадоа својот „Извештај за сината сина жива светлина“ на 16 септември 2015 година во кој се наведува дека има драматичен пад од 74% во светските резерви на важните риби како скуша, туна и бонитос помеѓу 1970 и 2010 година, а глобалното вкупно „големината на популацијата на цицачи, птици, влекачи, водоземци и риби се намали за половина во просек за само 40 години“.* Прекумерниот риболов на сериозно загрозената тихоокеанска сина туна резултираше во уште неколку фатени како продаваат за астрономски цени. Во јануари 2019 година, туна од 278 килограми е продадена за 3$ милиони (158,868,150 денари). Рибарите, водени од високата вредност на рибите, користат извонредни техники за да ги уловат, оставајќи го населението на работ на колапс.
2.1 Во управувањето
Неколку земји сега ефикасно управуваат со нивниот риболов. Примери вклучуваат Исланд и Нов Зеланд. Соединетите држави ги помогнаа голем дел од своите јата риби од тоа да бидат во високо осиромашено ниво.
3 Последици
Според извештајот на ООН за 2008 година, светските рибарски флоти губат 50$ милијарди секоја година поради осиромашените залихи и лошото управување со риболовот. Во извештајот, изработен заеднички од Светска банка и Организацијата за храна и земјоделство на ООН (ФАО), се тврди дека половина од светската флота за риболов може да биде укината без промена на уловот. Покрај тоа, на биомасата на глобалните залихи на риби им е дозволено да се спуштаат до тој степен, каде што повеќе не е можно да се фаќа количеството риба што би можело да се фати. Зголемената инциденца на шистозомијаза во Африка е поврзана со опаѓање на видови риби кои јадат полжави кои носат паразити кои предизвикуваат болест. Масовниот раст на популацијата на медузите ги загрозува залихите на риби, бидејќи тие се натпреваруваат со риби за храна, јадат рибини јајца и отровни риби, и можат да преживеат во опкружувања осиромашени со кислород каде рибите не можат; тие прават огромен пустош во комерцијалниот риболов. Прекумерниот риболов го елиминира главниот конкурент и грабливец на медузите, влошувајќи ја експлозијата на населението на медузата. И климатските промени и преструктуирањето на екосистемот се покажаа како главни улоги во зголемувањето на популацијата на медузи во Ирското Море во 90-тите години на минатиот век.
Според ''извештајот за глобална проценка на биоразновидноста и екосистемските услуги'' во 2019 година, објавен од Меѓувладината платформа за научна политика за биоразновидност и услуги на екосистемот, прекумерниот риболов е примарен двигател на масовно истребување во светските океани.
4 Видови
Постојат три признати типа на прекумерен биолошки риболов: рестечки прекумерен риболов, регрутиран прекумерен риболов и екосистемски прекумерен риболов.
4.1 Растечки прекумерен риболов
Растечкиот прекумерниот риболов се јавува кога се собираат риби со просечна големина што е помала од големината што би го дала максимален принос по регрут. Регрут е риба која има достигнато некоја зрелост или е во утврдени граници, кои обично се големината или возраста. Ова го прави вкупниот принос помал отколку што би бил доколку на рибите им биде дозволено да растат во соодветна големина. Може да се спротивстави на тоа со намалување на смртноста од риболов на пониски нивоа и зголемување на просечната големина на собраната риба до големина што ќе овозможи максимален принос по регрут.
4.2 Регрутирање прекумерен риболов
Прекумерниот риболов при регрутирање се јавува кога зрелата возрасна популација (биомаса на мрестење) се исцрпува на ниво каде што повеќе нема репродуктивен капацитет да се надополни нема доволно возрасни да произведат потомство. Зголемувањето на биомасата на мрест до целното ниво е пристапот што го презедоа менаџерите за враќање на прекумерната риба на населението на одржливи нивоа. Ова генерално се постигнува со поставување мораториуми, квоти и минимални ограничувања на големината на популацијата на риби.
4.3 Премногу риболов на екосистемот
Прекумерниот риболов на екосистемот се јавува кога рамнотежата на екосистемот се менува од прекумерениот риболов. Со опаѓање на изобилството на големи грабливи видови, изобилството на мали фуражни видови, се зголемува предизвикувајќи промена во рамнотежата на екосистемот кон помалите видови риби.
5 Прифатливи нивоа
Поимот за прекумерен риболов зависи од тоа што се подразбира под „прифатливо ниво“ на риболов. Попрецизни биолошки и биоекономски термини дефинираат прифатливо ниво на следниов начин:
* Биолошкиот прекумерен риболов се јавува кога смртноста од риболовот достигнува ниво кадебиомасата на залихите има негативен маргинален раст (намалена стапка на раст на биомаса), како што е наведено со црвената површина на сликата. (Рибите се вадат од водата толку брзо што надополнувањето на залихите со размножување се забавува. Ако надополнувањето продолжи да се намалува доволно долго, надополнувањето ќе оди во обратна насока и населението ќе се намали)* Економскиот или биоекономскиот прекумерен риболов дополнително ги зема предвид трошоците за риболов при утврдување на прифатливи улови. Според оваа рамка, се смета дека риболовот е прекумерен риболов кога уловот го надминува максималниот економски принос кога изнајмувањето ресурси е максимално. Рибите се отстрануваат од риболовот толку брзо што профитабилноста на риболовот е недоволно оптимална. Подинамичната дефиниција за економскиот прекумерен риболов, исто така, ја разгледува сегашната вредност на риболовот користејќи релевантна стапка на попуст за да го зголеми протокот на изнајмување на ресурсите над сите идни улови.
5.1 Правило за контрола на бербата
Модел предложен во 2010 година за предвидување на прифатливи нивоа на риболов е правилото за контрола на жетвата (ПКБ), што е збир на алатки и протоколи со кои раководството има некаква директна контрола на стапките и стратегиите на бербата во однос на предвидување на статусот на залихите, и долгорочни максимални одржливи приноси. Постојан улов и постојана смртност од риболов се два вида едноставни правила за контрола на жетвата.
5.2 Влезни и излезни ориентации
Рибарскиот капацитет може да се дефинира со влезна или излезна ориентација.
* Влезно-ориентиран риболошки капацитет се дефинира како максимална достапна залиха на капитал во риболов што е целосно искористен со максимална техничка ефикасност во даден временски период, со оглед на условите на ресурсите и пазарот.* Излезно-ориентирано риболошки капацитет се дефинира како максимален улов на бродот кој може да се произведе ако влезовите се целосно искористени со оглед на биомасата, фиксните влезови, старосната структура на рибниот фонд и сегашната фаза на технологија.
Техничката ефикасност на секој поединец на еден брод е неопходна за постигнување на овој максимален улов. Степенот на искористеност на капацитетот произлегува од споредбата на реалното ниво на излез (влез) и излезен капацитет (влез) на брод или флота. 
6 Ублажување
Со цел да се исполнат проблемите со прекумерниот риболов, во главниот риболов низ целиот свет се воведе пристап на претпазливост и правила за контрола на жетвата (ПКЖ). Конвенцијата „Семафор“ воведува множества правила засновани врз однапред дефинирани критични вредности, кои можат да се прилагодат кога ќе се добијат повеќе информации.
Конвенцијата на Обединетите нации за договорот за правото на морето се занимава со аспекти на прекумерниот риболов во членовите 61, 62 и 65.* Членот 61 бара сите крајбрежни држави да обезбедат одржување на живите ресурси во нивните ексклузивни економски зони да не биде загрозено од прекумерна експлоатација. Истиот напис се однесува на одржување или обновување на популациите на видовите над нивоата на кои нивната репродукција може да стане сериозно загрозена.
* Член 62 предвидува крајбрежните држави: „да ја промовираат целта на оптимално искористување на живите ресурси во ексклузивната економска зона без да се во спротивност со членот 61“.
* Член 65 генерално предвидува права на, меѓу другото, крајбрежните држави да забрануваат, ограничуваат или регулираат експлоатација на морски цицачи.
Според некои набудувачи, прекумерниот риболов може да се гледа како пример за трагедијата на себичноста; соодветните решенија би ги промовирале правата на сопственост преку, на пример, приватизација и одгледување риби. Даниел К. Бенџамин, во ''областа на риболовот се класичен пример на "Трагедијата на Долниот дом",'' наведува истражувањето на Графтон, Скуајрс и Фокс ја поддржуваат идејата дека приватизацијата може да го реши проблемот прекумерниот риболов. Според последните истражувања врз Британскиот Колумбиски палтус, каде што заедницата е барем делумно приватизирана, резултираа со значителни еколошки и економски придобивки. Има помалку штети на рибниот фонд, риболовот е побезбеден и потребни се помалку ресурси за да се постигне дадена жетва.“
Друго можно решение, барем за некои области, се квоти, ограничување на рибарите на одредена количина риба. Порадикална можност е прогласување на одредени области на морето за „забранети зони“ и да се направи риболовот таму строго нелегален, па така рибите да имаат време да се опорават и да се населат повторно.
Со цел да се зголемат изворите, некои земји, на пример, Бангладеш и Тајланд, ја подобрија достапноста на услугите за планирање на семејството. Како резултат на помалите популации има намален отпечаток на животната средина и намалени потреби за храна.
Контролирањето на однесувањето и побарувачката на потрошувачите е клучно за ублажување на акциите. Во светски рамки, се појавија голем број иницијативи за да им се обезбеди на потрошувачите информации во врска со статусот на зачувување на морските плодови што им се достапни. Во „Водичот за добри водичи за риби“ се наведени голем број од овие.
6.1 Регулатива на владата
Многу регулаторни мерки се достапни за контрола на прекумерниот риболов. Овие мерки вклучуваат квоти за риболов, ограничувања на вреќи, лиценцирање, затворени сезони, ограничувања на големината и создавање морски резерви и други морски заштитени подрачја.
Модел на интеракција помеѓу рибите и рибарите покажа дека кога одредена област е затворена за рибари, но нема регулативи за улов како што се поединечни квоти за пренос, рибните улови се привремено зголемени, но вкупната биомаса на риби е намалена, што резултира во спротивен исход од еден посакуван за риболов. Така, поместувањето на бродовите од еден локалитет во друг генерално ќе има мал ефект доколку се земе истата квота. Како резултат, мерките за управување, како што се привремено затворање или воспоставување заштитена морска област на риболовни области, се неефикасни кога не се комбинираат со поединечни квоти за риболов. Својствен проблем со квотите е дека популацијата на риби варира од година во година. Една студија открила дека популацијата на риби драматично се зголемува по бурните години поради повеќе хранливи материи кои достигнуваат на површината и затоа е поголемо примарното производство. За одржување на рибите, квотите треба да се менуваат секоја година и треба да се земе предвид популацијата на риби.
Поединечните квоти за преносливост (ИКП) се инструменти за рационализација на риболов дефинирани со Законот за зачувување и управување со риболов Магнусон-Стивенс како ограничени дозволи за пристап до собирање количини риба. Научниците за риболов го одредуваат оптимално количество риба (вкупен дозволен улов) што треба да се собере во одреден риболов. Одлуката ги разгледува носивоста, стапките на регенерација и идните вредности. Според ИКП, на членовите на риболов им се даваат права на процент од вкупниот дозволен улов што може да се „бере“ секоја година. Овие квоти може да се ловат, да се купат, продадат или да се изнајмат, дозволувајќи користење на помали бродови. ИКП се користат во Нов Зеланд, Австралија, Исланд, Канада и САД.
Во 2008 година, голема студија за риболов што користеше ИКП, во споредба со онаа што не користеше ИКП, обезбеди силен доказ дека ИКП може да помогне да се спречат колапси и да се врати риболовот што се чини дека опаѓа.
Кина забранува риболов во Јужнокинеското Море за период секоја година.
Обединетите нации вклучија одржлив риболов и ставање крај на субвенциите што придонесуваат за прекумерен риболов како клучни цели за 2030 година, како дел од нивната Цел 14 за одржлив развој: Живот под вода.
6.2 Отстранување на субвенции
Неколку научници повикаа на крај на субвенциите исплатени на риболовот во длабочините. Во меѓународните води надвор од ексклузивните економски зони од 200 наутички милји на крајбрежните земји, многу риболов се нерегулирани, а рибарските флоти ги ограбуваат длабочините со најсовремена технологија. За неколку часа, масивните мрежи со тежина до 15 тони, влечени по долниот дел од тралови со длабоки води, можат да уништат длабоки морски корали и сунѓерски кревети на кои им требале векови или милениуми за да растат. Траловите може да биде насочени кон портокалов груб, гранати или ајкули. Овие риби обично се долготрајни и доцна созреваат, а за нивното зараснување се потребни децении, па и векови.
Научникот за риболов Даниел Поули и економистот Усиф Рашид Сумаила ги испитаа субвенциите исплатени на флотите од долната трала низ целиот свет. Откриле дека 152$ долари годишно се плаќаат на риболов во длабочина. Без овие субвенции, глобалниот риболов во длабоко море ќе работи со загуба од 50$ долари годишно. Голем дел од субвенциите исплатени на длабокоморските тралови се за субвенционирање на голема количина на гориво што е потребно за патување над границата од 321км влечење пондерирани мрежи.„Сигурно постои подобар начин за трошење пари на владите отколку со исплата на субвенции на возен парк што согорува 1,1 милијарди литри гориво годишно за да одржува слаб улов на стари растечки риби од многу ранливи залихи, истовремено уништувајќи го нивното живеалиште во тој процес“ - ''Поли''.
„Елиминирањето на глобалните субвенции ќе ги направи овие флоти економски непогодни и ќе го ослободи огромниот притисок врз прекумерниот риболов и ранливите ''длабокоморски'' екосистеми“ - ''Сумаила''.
6.3 Минимизирање на влијанието на риболов
Техниките за риболов можат да бидат изменети за да се минимизираат одбранбените улоги и да се намалат влијанијата врз морските живеалишта. Овие техники вклучуваат користење на различни видови на опрема во зависност од целните видови и типот на живеалиштето. На пример, мрежа со поголеми дупки ќе им овозможи на малите риби да избегнат заловување. Уред за исклучување желки (ТЕД - turtle excluder device) им овозможува на морските желки и другите мегафауни да избегаат од тралите на ракчиња. Избегнувањето на риболов во мрестилиштата може да им овозможи на рибните залихи да се обноват, давајќи им можност на возрасните да се размножуваат.
6.4 Аквакултура
Аквакултурата вклучува одгледување риби во заробеништво. Овој пристап ефикасно ги приватизира рибните залихи и создава стимулации за риболовците да ги зачуваат своите залихи. Исто така, го намалува влијанието врз животната средина. Како и да е, одгледувањето месојади риби, како што е лососот, не секогаш го намалува притисокот врз дивиот риболов, бидејќи месојадните одгледувани риби обично се хранат со рибино брашно и рибино масло извлечено од диви фуражни риби.
Аквакултурата играше мала улога во бербата на морски организми сè до 1970-тите. Растот на аквакултурата рапидно се зголеми во 90-тите години на минатиот век кога стапката на диви зафати беше висорамнина. Аквакултурата сега обезбедува приближно половина од сите собрани водни организми. Стапките на производство на аквакултура продолжуваат да растат додека дивата жетва останува стабилна.
Одгледувањето риби може да го затвори целиот циклус на размножување на рибите, при што рибите се одгледуваат во заробеништво. Некои риби се покажуваат тешки за размножување во заробеништво и можат да бидат фатени во дивината како малолетници и да бидат донесени во заробеништво за да се зголеми нивната тежина. Со научен напредок, се прават повеќе видови за одгледување во заробеништво. Ова беше случај со сината јужна туна, кои за првпат беа одгледувани во заробеништво во 2009 година.
6.5 Свесност на потрошувачите
Бидејќи глобалните граѓани стануваат сè посвесни за прекумерниот риболов и еколошкото уништување на океаните, се појавуваат движења за да се охрабри апстиненцијата - да не се јаде било која морска храна - или да се јаде само „одржлива морска храна“.
Одржливата морска храна е движење кое доби интензитет, бидејќи повеќе луѓе стануваат свесни за прекумерниот риболов и за деструктивните еколошки методи на риболов. Одржлива морска храна е морска храна или од риболов или од земјоделски извори што може да го одржи или зголеми производството во иднина без да ги загрози екосистемите од кои е набавена. Општо, рибите со бавно растење кои се размножуваат доцна во животот, како што е портокаловиот груб, се подложни на прекумерен риболов. Видовите морски плодови кои растат брзо и се размножуваат млади, како што се сарделите и сардините, и се многу поотпорни на прекумерен риболов. Неколку организации, вклучително и Советот за поморска управа (СПУ) и Пријател на морето, го потврдуваат риболовот со морска храна како одржлив. 
Советот за поморска управа разви еколошки стандард за одржлив и добро управуван риболов. Еколошки одговорно управување со риболов и практики се наградени со еколошка ознака - син производ. Потрошувачите загрижени за прекумерниот риболов и неговите последици сè повеќе можат да изберат производи од морска храна кои се независно оценети според еколошкиот стандард на СПУ. Ова им овозможува на потрошувачите да играат улога во пресвртот на падот на рибниот фонд. Заклучно со февруари 2012 година, над 100 јата риби низ целиот свет се независно оценети и овластени за исполнување на стандардот СПУ. На нивната страница за наведени моментално достапните овластени морски плодови. Заклучно со февруари 2012 година, над 13 000 производи обележани со СПУ се достапни во 74 земји во светот. е проект СПУ за да ги научи учениците за поморските еколошки проблеми, вклучително и прекумерниот риболов.
Програмата Монтереј Бејовите аквариуми за морска храна, иако не е официјално тело за потврдување како СПУ, исто така дава упатства за одржливоста на одредени видови риби. ☃ Некои ресторани со морска храна започнаа да нудат поодржливи опции за морска храна. Алијансата за избор на морски плодови е организација чии членови вклучуваат готвачи кои служат одржлива морска храна во нивните установи. Во САД, Законот за одржлив риболов ги дефинира одржливите практики преку националните стандарди. Иако не постои официјално тело за сертифицирање како СПУ, Националната администрација за океани и атмосфера создаде за да им помогне на засегнатите потрошувачи да ги водат одржливите избори на морска храна.
Во септември 2016 година, партнерството на Гугл и Океана и Скајрут воведе Глобален риболовен часовник, мрежно место предвидено да им помага на граѓаните на светот во следењето на риболовните активности.
7 Бариери за делотворно управување
Рибарската индустрија има силен финансиски стимул да се спротивстави на некои мерки насочени кон подобрување на одржливоста на рибниот фонд. Рекреативниот рибар исто така има интерес да го задржи пристапот до залихите на риби. Ова доведува до широко лобирање што може да ги блокира или наруши владините политики наменети да спречат прекумерен риболов.
Надвор од исклучивите стопански појаси на земјите, тешко е да се контролира риболовот. Големите рибарски бродови можат слободно да ги користат рибните резерви по своја волја.
Во водите што се предмет на територијални спорови, земјите можат активно да го поттикнуваат прекумерниот риболов. Забележителен пример се бакаларските војни каде што Британија ја користеше својата морнарица за да ги заштити своите тралови кои ловеа риба во ексклузивната економска зона на Исланд.  Рибите се многу преодни. Многу видови слободно ќе се движат низ различни јурисдикции. Потоа, напорите за зачувување на една земја можат да бидат експлоатирани од друга.
Додека владите можат да создадат регулативи за контрола на однесувањето на луѓето, ова може да биде поткопано од незаконска риболовна активност . Проценките за големината на нелегалниот улов се движат од 11 до 26 милиони тони, што претставува 14-33% од пријавениот светски улов. Нелегалниот риболов може да има различни форми. Во некои земји во развој, голем број сиромашни луѓе зависат од риболов. Може да се покаже тешко да се регулира овој вид прекумерен риболов, особено за слабите влади. Дури и во регулирана средина, може да се појави нелегален риболов. Додека индустрискиот риболов честопати е ефикасно контролиран, рибарите од помал обем и рекреативците честопати можат да ги прекршат регулативите како што се ограничувањата на вреќите и сезонското затворање. Рибарот исто така може лесно да лови нелегално со тоа што прави работи како што е недоволно пријавување на количината риба што ја фатиле или известување дека фатиле еден вид риба додека фатиле друг. Исто така, постои голем проблем со надзорот над нелегалната риболовна активност. Во 2001 година, Организацијата на ООН за храна и земјоделство го донесе Меѓународниот план за акција за спречување и елиминација на илегалниот, непријавен и нерегулиран риболов (ИПАСЕ-ИННР). Ова е договор со намера да ги спречи пристанишните држави да им дозволуваат на бродовите да се закотват кои учествувале во нелегален, непријавен или нерегулиран риболов. Исто така, дава детали за пристанишните држави за делотворните мерки за проверка и пријавување на нелегален риболов. Некои видови нелегален риболов се одвиваат во индустриска скала со финансирани комерцијални операции.
Проблемот со капацитетот на риболовот не е поврзан само со зачувување на рибниот фонд, туку и со одржливоста на риболовната активност. Причините за проблемот со риболов може да се најдат во режимот на сопственост на риболовните ресурси. Експлоатирање и изнајмување дисипација на рибарите се јавуваат во отворен пристап рибарството како што беше прикажано во Гордон.
Во ресурсите со отворен пристап како рибните залихи, во отсуство на систем како поединечни преносливи квоти, неможноста да се исклучат другите, ги предизвикува рибарите кои сакаат да го зголемат уловот за да го сторат тоа делотворно со преземање туѓ удел, интензивирајќи ја конкуренцијата. Оваа трагедија на заедницата предизвикува процес на капитализација што ги наведува да ги зголемат своите трошоци сè додека не се изедначат со нивните приходи, расфрлајќи ја целосно нивната закупнина.
7.1 Отпор од рибари
Секогаш постои несогласување помеѓу рибарите и владините научници. . . Замислете прелиена област на морето во форма на хокејско поле со мрежи на едниот и на другиот крај. Неколкуте риби што останале во нив ќе се соберат околу головите бидејќи рибите сакаат структурирани живеалишта. Научниците би го испитале целото поле, ќе направат многу неуспешни пристаништа и ќе заклучат дека содржи малку риби. Рибарите би направиле линија кон головите, ќе ги фатат рибите околу нив и ќе кажат дека научниците не знаат за што зборуваат. Субјективниот впечаток што го имаат рибарите е секогаш дека има многу риби - затоа што тие одат само на места каде што сè уште ги има... научниците за риболов истражуваат и споредуваат цели области, не само продуктивните места за риболов. - ''Научник за риболов Даниел Поли''