procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кирли Дервент

Кирли Дервент (|Κιρλί Ντερβέν, |Kirli Dervent, во превод ''Валкан Превој'') — планински превој во Леринско, Егејска Македонија.
1 Опис
Превојот се наоѓа ма височина од 760 м меѓу ридовите Кара Дуру (1.009 м, дел од Нередска Планина) на запад и планината Мала Ниџе (Стрмно Брдо, 857 м, дел од Ниџе) на исток. Во Кирли Дервент се наоаѓа селото Церово. Претставува важна сообраќајница која ја поврзува котлината Пелагонија на север со котлината Сариѓол на југ, и низ него минува државниот пат Елевсина - Негочани (EO3) и железница. Превојот е кривулест и широк 100-300 м со стрмни карпести страни високи до 1000 м.
2 Историја
Низ историјата на овој превој се случиле бројни вооружени судири. Во 358 г. п.н.е. се одиграла Битката во долината на Еригон, веднаш западно од Кирли Дервент, во која Филип II Македонски им нанел решителен пораз на Дарданците. На 19 октомври 1912 г. за време на Првата балканска војна превојот бил заземен во заедничка акција на грчката армия и Костурската соединета чета на војводата Васил Чакаларов. На 19 август 1916 г. во Првата светска војна за време на Леринската битка, VIII пешадиска тунџанска дивизија на Бугарската армија успеала да го заземе Кирли Дервент по тешки борби со Антантата. Во Втората светска војна превојот е освоен од I оклопна СС-дивизија „Телесна гарда на Адолф Хитлер“ по ожесточената Битка кај Баница.
Mutatio ad Duodecim

Mutatio ad Duodecim — археолошко наоѓалиште од типот на римска крајпатна станица кај селото Друшка, Воденско, Егејска Македонија..
Станицата е откриена веднаш источно од Друшка. Таа е од типот „мутацио“ — станца за краток одмор и опслужување на влечните животни. Го опслужувала патотот Вија Егнација. Нејзиното латинско име кажува дека се наоаѓала на 12-тата милја од тогашниот град Едеса (Воден).
Во 1999 г. станицата е објавена за заштитен археолошки споменик.
1 Поврзано
* Градишта — праисториска и античка населба кај селото
* Сарацина — населба од неолитот кај селото
Марија Мезенцева

Марија Мезенцева ( украински : Марія Сергіївна Мезенцева, романизиран : ''Марија Серхиивна Мезенцева'' ; родена на 10 декември 1989 година) е украинска политичарка. Мезенцева била избрана во Врховната Рада, украинскиот парламент, во 2019 година. Таа имала неколку позиции поврзани со европската интеграција, вклучително и заменик-претседател на ''Комитетот за интеграција на Украина во Европската унија'' ( ) и претседавач на украинската делегација во Парламентарното собрание на Советот на Европа ( ).
1 Младост и рана кариера
Марија Мезенцева е родена на 10 декември 1989 година во Харков . Таа стажирала во Брисел со европските политички партии и Европскиот парламент и се врати во Украина за време на крајот на 2013 година, почетокот на 2014 година Револуција на достоинството .
2 Политичка кариера
2.1 Украина
Мезенцева била избрана во градскиот совет на Харков во 2015 година за партијата Самодоверба . На украинските парламентарни избори во 2019 година, таа била избрана во Врховната Рада, украинскиот парламент, претставувајќи го Харков, и како член на партијата Слуга на народот .
Мезенцева сметала дека едно од нејзините политички достигнувања е пишувањето закон за Врховната Рада што ја зголеми интеграцијата на украинскиот пазар со европскиот пазар.
2.2 Европа
Од 2020 година, Мезенцева беше еден од заменик-претседателките на Комитетот за интеграција на Украина во Европската унија. Од 2021 година, таа беше претседавач на украинската делегација во Парламентарното собрание на Советот на Европа (ПССЕ).
Во ноември 2021 година, Мезенцева виде приоритети за Украина во Советот на Европа (СЕ) да ги вклучат „демократијата и човековите права, вакцинацијата и животната средина, одржливиот развој и раселените лица“. Таа тврдеше дека родовата еднаквост е приоритет за Украина и дека Украинците водат кампања Врховната Рада да ја ратификува Истанбулската конвенција која се спротивставува на насилството врз жените и семејното насилство .
Мезенцева во ноември 2021 година изјавила дека руските членови на СЕ одговориле на украинските членови со постојана агресија, при што еден руски член, Петр Толстој, изјавил дека сите Украинци кои не се согласуваат со руската позиција „треба да бидат обесени на фенери“. Мезенцева изјави дека украинската делегација поднела жалба според ''Кодексот на однесување'' на ПССЕ.
2.3 Руска инвазија
За време на руската инвазија на Украина во 2022 година, Мезенцева дала интервју за Sky News за една жртва на сексуално насилство и изјави дека има „многу повеќе жртви“.
3 Точки на гледање
Во 2021 година, Мезенцева ја гледала Украина како млада демократија, која се бори за независност од 1917 година. Таа се опишала себеси како „млада личност која не застапува одредени меѓународни компании или организации, има ограничени финансиски ресурси за кампања“ и смета дека тоа е знак дека демократијата во Украина се развива позитивно. Таа била загрижена за влијанието на олигарсите во Украина.
Мезенцева се приклучила на демохристијанската група на СЕ.
4 Личен живот
Во ноември 2021 година, Мезенцева изјавила дека е болна со СОВИД-19, заразена од варијантата Делта .
5 Наводи
Династија Гирај

Гирај (|آل جنكيز|Âl-i Cengiz|lit=Genghisids), исто така Гиреј, — Џингизидска/ турска династија која владеела во Кримското Ханство од неговото формирање во 1431 година до неговото пропаѓање во 1783 година. Династијата исто така дала неколку ханови на Казањ и Астрахан помеѓу 1521 и 1550 година. Освен кралските гираи, постоела и странична гранка, Чобан Гирај.
Пред да наполнат полнолетство, младите Гираи биле воспитани во едно од черкеските племиња, каде што биле поучени за војните уметности. Гирајските ханови биле избрани од други кримски татарски династи, наречени мирза (''мирзалар''). Тие, исто така, избирале наследник, наречен калга султан (''qalğa султан''). Во подоцнежните векови, османлискиот султан го добил правото на поставување и соборување на хановите по негова волја.
Нивниот ран предок бил Тогај Тимур, помлад син на Јочи. Приказната за Гираите започнува со Еренг Тимур, син на Тогај Тимур.
1 Отоманска власт
Според некои научници, Гираите биле сметани  како второ семејство воОтоманското Царство веднаш по Отоманската династија: ''„Ако Рим и Византија претставуваа две од трите меѓународни традиции на царскиот легитимитет, крвта на Џингис Кан беше трета.''''. . Ако некогаш изумреле Османлиите, се разбирало дека Џингизидите ќе ги наследат''“
Во текот на 15-тиот и почетокот на 16-тиот век, ханот бил втор по Отоманскиот султан - а со тоа и супериорен во однос на Големиот везир според отоманскиот протокол. По непослушноста и смената на Мехмед II Гирај во 1584 година, султанот го деградирал Кримското Ханство и ханот го ставил на ниво на Голем везир. Гирајските ханови исто така биле суверени на своето царство. Тие можеле да коваат монети, да донесуваат закон со декрет и да имаат свои тугри.
1.1 Сојузи
Кримскиот хан склучил сојуз со Полско-литванската Државна Заедница и со Запорошкиот Сич. Помошта на Ислам III Гирај за време на востанието Хмелницки во 1648 година во голема мера придонела за почетниот момент на воени успеси на Козаците. Врската со Полско-литванската Државна Заедница исто така била силна - династијата Гирај барала засолниште во Литванија во 15 век пред да се воспостави на полуостровот Крим.
2 Пад
По анексијата на ханството од страна на Русото Царство во 1783 година, последниот хан Шахин Гирај останал номинално на власт до 1787 година, кога се засолнил во Отоманското Царство и бил погубен во Родос.
На други династи им било дозволено од руските власти да престојуваат во нивната палата Бахчисарај. Малиот син на Селим III Гирај, Кати Гирај, мисионерите го убедиле да го прифати протестантизот по кое тој се оженил со шкотската наследничка Ен Нилсон.
3 По падот
По погубувањетo на Шахин Гирај од страна на Абдул Хамид I, неговото семејство живеело во Бургазада, Истанбул.
Сиџан Тепе

Сиџан Тепе (|Τούμπα Σιτζάν-Τεπέ) — археолошко наоѓалиште кај селото Мандалево, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Претставува населба од неолитот и бакарното време сместена на истоимената могила
Местото било населено од 4600 до 4000 г. п.н.е. и повторно од 3000 г. п.н.е. Откриено е од археолошка експедиција во 1982 и 1984 г. Сместено е северозападно од Мандалево.
Во 1983 г. е прогласено за заштитен археолошки споменик.
1 Поврзано
* Господи Помилуј — населба од римско и старохристијанско време кај селото
Господи Помилуј (Мандалево)

Господи Помилуј (|Κύριε Ελέησον, ''Кирие Елејсон'') — археолошко наоѓалиште од римско и ранохристијанско време кај селото Мандалево, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Претставува античка населба откриена е во истоимената месност недалеку од селото.
Наоѓалиштето е сместено југозападно од Мандалево на површина од 20 ха. Тука е откриена градба со оштетен мозаик, надгробни плочи и олтари. Пронајден е и мермерен столб без долниот дел, овенчан со триаголен фронтон со тимпан без фигури и димензии од 0,87 × 0,42 × 0,12 м. Под фронтонот има корниз, а уште подолу стои натпис кој не е протолкуван. Според облиците на некои букви натписот се датира од третата четвртина на IV век п.н.е.
Во 1986 г. оваа стара населба е прогласена за заштитен археолошки споменик.
1 Поврзано
* Сиџан Тепе — населба од неолитот и бакарно време кај селото
Џовани Батиста Бернеро

Џовани Батиста Бернеро (1736–1796) ― италијански доцнобарокен вајар кој работел, главно во Пиемонт, во формализиран воздржан стил, среден помеѓу барокот и неокласицизмот.
Роден е во Кавалерлеоне во Пиемонт. Кралската субвенција обезбедена од Карло Емануел III Савојски му овозможила да учи во кралската академија за скулптура во Торино под Клаудио Франческо Бомонт.
Во 1765 година отпатувал за Рим каде што тренирал под пиемонтските браќа Ињацјо и Филипо Колино. Тој ја завршил статуата на ''Екстазата на Марија Магдалена'' во 1770 година за Касалемонфератската соборна црква). Тој е познат по неговите скулптури на митолошки фигури поврзани со ловот на кралската ловечка куќа во Ступиниџи, како и релјефот од штуко за катедралата Карињано, на кој се прикажани ''Свети Ремигиј и Свети Јован Крстител''.
Воловодска тврдина

Воловодската тврдина (|Κάστρο Νέας Σάντας) — археолошко наоѓалиште од типот на утврдена населба кај селото Воловод, Кукушко, Егејска Македонија. Во 2000 г. наоѓалиштето е прогласено за заштитен археолошки споменик.
1 Местоположба
Тврдината се наоѓа источно од Воловод и северно од возвишението Средец (Камила). Претставува низок (210 м) рид со издолжен и сплескан облик во насока североисток – југозапад. Под него е коритото на реката Куру која се влева во Галик на 8 км на запад.
2 Историја
Тврдината не е поистоветена со ниедно место споменато од историските извори. Била утврдена населба со одбранбен карактер која штитела еден до премините кон Солунското Поле на југ. Се смета дека е создадена во рановизантискиот период, некаде меѓу IV и VI век судејќи по површинските наоди од растурена керамика. Изгледа дека населбата постоела на почетокот од византискиот период, а потоа е напуштена, веројатно поради доаѓањето на Словените кон крајот на VI век. Можно е населбата да била напуштена и порано поради претходна варварска наезда. За разлика од недалечната тврдина Кале над солунското село Ени Маала, оваа тврдина никогаш не била обновена и останала неупотребена.
3 Опис
Од наодите се гледа дека на местото имало населено место со утврдување кое се простирало под ридот. Мястото никогаш не е било систематски проучвано.
Во северниот дел на ридот се забележува бедем останат до висина од 1 м. Открени се остатоци од градби од делкан камен и доцноантичка керамика (IV – VI век).
Голем дел од ѕидината околу местото настрадала од ерозија на падините и покриена е со густа растителност. Сепак, на места се забележуваат остатоци од ѕидови и даваат доста добра претстава за обѕидието. Бедемот имал обиколка од 500 м и дебелина од околу 2 м. Бил изработен од необработени камеања со различна големина. За врзивен материјал е користен варов малтер. Во фугите има фрагменти од плочки и други елементи. Најдобро зачуваните делови од ѕидот се од западната и јужната страна на утврдувањето. Јужната страна била најзајакната бидејќи била најранлива од напади. Јужната страна всушност била највисоката точка на замокот, на надморска висина од 220 м. На ова место во внатрешноста има остатоци од правоаголни градби. Веројатно станува збор за урнатини на кула или цистерна, што е вообичаено за највисоките точки на византиските тврдини.
Биста на Андреа Лоредан

''Биста на Андреа Лоредан'' ― италијанска ренесансна скулптура на италијанскиот архитект и вајар Антонјо Рицо, една од најголемите дејствувачи во Венеција во втората половина на 15 век. Бистата го прикажува Андреа Лоредан, венецијански благородник од семејството Лоредан, познат како собирач на уметност. Изложена е во Музејот Корер во Венеција и е споменувана и во многу книги. Била прикажана и од страна на Џозеф Линдон Смит на слика која сега е чувана во Харвардските ликовни музеи.
Статуа на Ленин во Била Церква

''Статуа на Ленин во Била Церква'' (на украински: ''Пам'ятник В.І.Леніну'') ― поранешен вајан споменик на Владимир Ленин, сместен во Била Церква, Украина. Бил изграден е во 1983 година. Идентификациски број на споменикот бил 32-103-0093.
Тој бил уништени и изваден за време на протестите на Евромајдан.
1 Поврзано
* Уривање на спомениците на Владимир Ленин во Украина
* Список на статуи на Владимир Ленин
Ињацјо Колино

Игнацио Колино (1724–1793) ― италијански скулптор, активен во доцниот барокен период, главно во регионот на Пиемонт.
1 Животопис
Колино е роден во Торино. До 14-годишна возраст работел кај својот татко Даме, од кого научил резба на дрво. Заедно со неговиот брат, Филипо Колино (околу 1737–1800), Игнацио работел во воздржан формален стил, меѓу барокот и неокласицизмот. Тој отишол да биде чирак кај бронзениот вајар Франсоа Ладот ( Франсоа Ладат) и во цртање кај Клаудио Франческо Бомонт во 1744 година. Со Ладот, тој го заврши делото ''Свети Севастијан''.
Кралската субвенција обезбедена од Карло Емануел III Савојски во 1750 година му овозможила да замине во Рим. Тој бил таму во 1754 година на работа со колегата Ломбардиец Џовани Батиста Мајни, кој бил приправник на Камило Рускони. Во Рим, тој копирал многу антички оригинали, вклучувајќи бисти на императорот Марко Аврелиј, на Фаустина и на Вестал.
Во 1755 година ја завршил во Карара Мермер, скулптурната група на ''Папирус и неговата мајка'', тогаш ''Ниобе''. Тој ги заврши четирите статуи, ''Правда, Сила.''''Добротворност и милосрдие''. Тој назначил во 1760 година за член на Академијата „Св. Лука“ во Рим. Во 1763 година, тој бил назначен за вајар на кралот откако испрати четири барелефи испратени до дворот на Торино.
Во 1767 година, тие се преселиле назад во Торино за да го водат училиштето за скулптура. Тој обезбедил многу скулптури за кралските гробници на династијата Савојци во базиликата Суперга, вклучувајќи го и ''Споменикот за Карло Емануел III'' (1773). Во Торино основал училиште за вајарство, Џовани Батиста Бернеро бил еден од неговите ученици.
Неговиот брат Филип ги завршил статуите за елегантната фонтана во замокот Аље: статуа на Палас за кралската палата во Торино и статуите на Виторио Амадео II и Карло Емануел III, во мермерот Карара високи шест метри, за Универзитетот во Торино. Тој, исто така, помогна да бидат завршени кралските гробници за кралот на Сардинија, во црквата Суперга, и на крајот колосалната статуа на Свети Агав во Новара.
Биста на дете

''Биста на дете'' ― насловот што ѝ е доделен на тоскански сив песочник (или пјера серена) италијанска ренесансна скулптура во барелеф. Кога била купена од Лувр во 1859 година, била сметана дека е погребен споменик од 1571 година и му била припишувана на францускиот вајар Жан Гужон. Оттогаш, ова припишување е отфрлено и сега се смета за непознат уметник од Фиренца од крајот на 15 или почетокот на 16 век. Сè уште е изложен во Соба 1 (позната и како „Донателова галерија“) на „Деноновиот сокак“ во Лувр.
Везул

Везул (|Vesoul) — општина во регионот Бургундија-Франш Конте во департманот Горна Сона во Франција. Везул е оддалечен околу 400 километри од Париз.
Според податоците од 2020 година, бројот на населението бил 14,866 жители, а густината на населението 1639 жит./на км.
Кинен Ајвори Вејанс

Кинен Ајвори Десума Вејанс (роден на 8 јуни 1958 г. во Њујорк) ― американски глумец и режисер. За првпат се истакнал како водител и креатор на хумористичната серија ''Во живи бои'' (''In Living Color'') која се емитувала од 1990 до 1994 година. Продуцирал, режирал и/или напишал сценарио за неколку филмови, почнувајќи од ''Hollywood Shuffle (1''987) каде се јавува како ко-сценарист.
Во многу негови филмови, како глумци се јавуваат неговите браќа и сестри.
''Страшен филм'' (2000) во режија од Вејанс, бил филм со најголема заработка режиран од Афроамериканец дотогаш. Од 1997 до 1998 година, бил водител на ток-шоуто ''Шоуто на Кинен Ајвори Вејанс''. Бил судија во осмата сезона од ''До последен комичар (Last Comic Standing)''.
1 Живот и кариера
Кинен Ајвори Вејанс е роден на 8 јуни 1958 година во Њујорк во семејство со 10 деца. Се запишал на Универзитетот Таскеги, но еден семестар пред дипломирањето, го напуштил факултетот за да се посвети на комедијата.
Во 1980 се преселил во Лос Анџелес. Таму почнал да глуми во телевизиската серија ''За љубов и чест'' (''For Love and Honor)''. а се појавил и во Хил Стрит блуз (''Hill Street Blues)''.
Вејанс популарност стекнал со филмот ''Hollywood Shuffle'' во кој ја толкува главната улога, а исто така се јавува како ко-сценарист. Успехот на филмот му овозможило да собере пари за да го создаде филмот ''I'm Gonna Git You Sucka''. Радиодифузната компанија Фокс на Вејанс му понудиле да води своја емисија.
Вејанс го создал, пишувал сценарио и глумел во емисијата, под наслов ''Во живи бои (In Living Color)'', скеч-комедија која се емитувала на Фокс од 1990 до 1994 година.
Пандора (скулптура)

''Пандора'' ― неокласична мермерна скулптура од 1819 година на Жан-Пјер Корто, произведена за време на неговиот престој во Вила Медичи во 1819 година. Го прикажува моментот кога Пандора ја добила својата кутија од Јупитер. Беше изложен во Парискиот салон во 1819 година. Има димензии 159 × 48 × 35 цм.
Франсоа-Луј Дежуин бил вдахнат да направи цртеж од неа. Цртежот е во збирката на Музејот за ликовни уметности во Анже.
Делото било купено од францускиот министер за внатрешни работи, за збирката на Музејот на ликовни уметности во Лион, каде што се наоѓа уште од 1820 година.
Драгоманска тумба

Тумба или Драгоманска тумба (|Τούμπα Αψάλου) — древномакедонска населба кај селото Драгоманци, Мегленско, Егејска Македонија.
Остатоците од населбата се наоѓаат северозападно од Драгоманци. Датираат од класично до рановизантиско време.
Во 1996 г. местото е прогласено за заштитен археолошки споменик.
Јазол (Драгоманци)

Јазол или Комвос (|Κόμβος) — праисториска и античка населба кај селото Драгоманци, Мегленско Егејска Македонија. Била населена од неолитот, па сè до доцноримскиот период.
Месноста се наоѓа веднаш до последните југоисточни куќи на селото. Откриени се делумно зачувани земјанки од раниот неолит (6500 – 5900/5800 г. п.н.е.). Важно откритие е керамичката печка е керамичката печка од доцнобронзеното време (1600 – 1100 г. п.н.е.), како и неколку отпадни јами. Тие очигледно припаѓаат на работната зона на населбата на југ која сè уште не е откопана. Печката има округол облик, со пречник од 1,15 м, а јамата на пламената комора е во земја. Решетката над јамата е сочувана во недопрена состојба. Ова е печка била напредна технологија распространета низ Средоземјето, но реткост во Македонија. Откриени се и делница од пат и гробови од доцноримскиот период.
Во 2012 г. наоѓалиштето е прогласено за заштитен археолошки споменик.
Оскар за најдобра оригинална песна

Оскар за најдобра оригинална песна ― една од наградите која Академијата за филмски уметности и науки (AMPAS) ја доделува секоја година на луѓе кои работат во филмската индустрија. Наградата им се доделува на ''композитори и''''текстописци'' кои ја компонирале најдобрата ''оригинална'' песна напишана исклучиво за филм. Изведувачите на песната не ја добиваат наградата Оскар освен ако не придонеле придонеле во компонирање на музиката, пишување на текстот или и двете. Песните номинирани за оваа награда обично се изведуваат за време на церемонијата на доделување на Оскарите и пред самото доделување на оваа награда.
Оваа категорија за прв пат била воведена на седмото доделување на Оскарите, односно церемонијата одржана во 1934 година. Номинациите ги прават текстописци и композитори кои се членови на Академијата, а победниците ги избираат сите членови на Академијата. Петнаесет песни влегуваат во потесен избор пред да бидат објавени номинациите.
Колосек (Драгоманци)

Колосек или Грами (|Γραμμή) — праисториска и античка населба кај селото Драгоманци, Мегленско, Егејска Македонија. Била населена од неолитот, па сè до доцноримскиот период.
Населбата се наоѓа североисточно од Драгоманци и датира од средниот неолит (5800/5600 – 5400/5300 г. п.н.е.). Им припаѓа на широко растурените населби и куќите се од типот земјанки — јами со големина до 5 × 4,20 м и ѕидови од греди и плитар. Откриени се и две надземни купести куќи, како и два големи рова со должина од 13, ширина од 8 и длабочина од 5,30 м. Меѓу наодите преовладуваат керамиката, камените и коскените орудија — острици, секири, толчници, воденички камења — тегови за разбој и други артефакти, поврзани со ткаењето, како и монистра и гривни.
Во 2012 наоѓалиштето е прогласено за заштитен археолошки споменик.
Тонтон Макут

Тонтон Макут (хаитски: ''Tonton Makout'') само Макут ― тајна полиција и лична милиција на хаитскиот диктатор Франсоа „Папа Док“ Дувалие, организирани во форма на паравоени единици кои го поддржувале неговиот режим. Макут биле основани во 1959 година по неуспешниот државен удар против Дувалие постариот. Во 1970 година, милицијата била преименувана во Волонтери за национална безбедност (''fr'' VSN). Хаиќаните оваа единица ја крстиле по лик од хаитската митологија, кој ги киднапира и казнува непослушните деца така што ги става во вреќа (fr) пред да ги изеде за појадок.
1 Историја
По обидот за државен удар на Хаити (јули 1958 година) против претседателот Франсоа Дувалие, тој направил чистка во армијата и во организациите задолжени за спроведување на законот на Хаити и егзекутирал многу офицери бидејќи ги сметал за закана за неговиот режим. За да се спротивстави заканата, тој создал паравојска. Во 1959 година, била наречена fr-HT („Мажи со качулка“). Потоа биле преименувани во fr-HT (''Цивилна милиција''), а од 1962 година, fr-HT ( ''Волонтери за националната безбедност'', или VSN). Откако без очигледна причина почнале да исчезнуваат луѓе, народот на Хаити почнал да ги нарекува Тонтон Макут.
Дувалие, за да ја потисне политичката опозиција, го овластил Тонтон Макут да врши систематско насилство и кршење на човековите права. Тонтон Макут убиле од 30.000 до 60.000 Хаиќани.
Во текот на 1960-тите и почетокот на 1970-тите на чело на Тонтон Макут бил Лакнер Камброн. Поради неговата суровост го добил прекарот „Вампир од Карибите“. Прекарот делумно се должи на тоа што преку неговата компанија „Хемокарибиан“ изнудувал крвна плазма од месното население наменета за продажба (5 тони месечно) во американски лаборатории. Тој на медицинските факултети во САД продавал трупови кои претходно ги купувал од болниците во Хаити за 3 долари по труп. Ако во болниците немало доволно трупови, биле користени погребалните домови. Во 1971 година, претседателот Дувалие починал а неговата сопруга и неговиот син Жан-Клод „Бејби Док“ Дивалие наредиле Камброн да се протера од државата. Камброн се преселил во Мајами, каде што живеел до неговата смрт во 2006 година.
Членовите од Тонтон Макут биле насекаде на гласачките места на претседателскиот референдум во 1961 година, на кој Дувалие добил нов мандат. По официјалното пребројување на гласовите бил избран за претседател со резултат 1 320 748 наспроти 0 за противникот. Тие повторно биле присутни на гласачките места во 1964 година, кога Дувалие одржал уставен референдум со кој бил прогласен за доживотен претседател. 
2 Поврзано
* Милиција
* Паравојска
* Полициска држава
* Тајна полиција
* Црни кошули
Лете

Лете — древномакедонски град во областа Мигдонија, денес во Солунско, Егејска Македонија.
1 Географија
Градот се наоѓал во преминот Дервент меѓу Лагадинското и Солунското Поле, низ кој денес минува магистралата „Егнатија“. Малку посеверно е македонското село Ајватово, кое во 1926 г. е преименувано во Лити согласно грчката политика на присвојување на древната историја на Македонија. Непосредно до наоѓалиштето новото село Антуполи (Антокипи) создадено од доселени Грци.
2 Историја
Градот е познат од монети и натписи, и споменат како ''grc'' или ''grc'' е од Птоломеј (III, xiii), Плиниј Помладиот (IV, x, 17), Валериј Харпократион, Стефан Византиски во антиката, како и византиската енциклопедија „Суда“ и Никифор Вриениј (IV, xix) во средновековието.
Лете се појавува во некои доцни Епархиски списоци (''Notitiae Episcopatuum'') како викаријат на солунската католичка архиепископија. До XVIII век бил седиште на православна епископија, а во Римокатоличката црква е титуларна епархија.
3 Ископувања
Мошне забележителна ископина од стариот град е некрополата, сместена крај магистралата „Егнаитја“, во која се најдени познатиот Дервентски папирус и Дервентскиот кратер. Ископани се Гробницата на Макриди-бег (Лагадинска гробница), Гробницата Г, Гробницата III, Карпестата коморна гробница, како и низа гробови од типот циста.
Огист Ескофje

Жорж Огист Ескофје (француски: ''Georges Auguste Escoffier''; 28 октомври 1846 – 12 февруари 1935) бил француски готвач и кулинарски писател кој ги популаризирал и ажурирал традиционалните француски методи на готвење. Неговата техника на готвење се засновала на техниката од Мари-Антоан Карем, еден од кодификаторите на француската ''висока кујна'' (''haute cuisine)''; придонесот на Ескофје било тоа го поедноставил и го модернизирал стилот од Карем. Особен придонес има во кодифицирање на рецептите за петте мајчини сосови.
Францускиот печат го нарекувал „''крал на готвачите и готвач на кралевите''“ (фра: ''roi des cuisiniers et cuisinier des rois;'' претходно и Карем бил така нарекуван). Ескофје бил истакната фигура во Лондон и Париз во текот на 1890-тите и на почетокот од 20 век.
Покрај рецептите, Ескофје ја подигнал и професијата. Во време кога кујните биле бучни места, имало чести караници и каде што пиењето за време на работа било вообичаено, Ескофје од својот персонал барал чистота, дисциплина и тишина. Воведувајќи ред во кујната, тој за организирање на персоналот во кујната го искористил сопственото воено искуство за да го развие хиерархискиот систем ''кујнска бригада'', кој сè уште се почитува во многу ресторани денес. Работел како партнер на хотелиерот Сезар Риц, и заедно стекнале огромна слава во хотелот Савој во Лондон каде ја гостеле елитата на општеството, а подоцна и во хотелот Риц во Париз и Карлтон во Лондон.
Ескофје го објавил делото „Кулинарски водач“ (''Le Guide Culinaire)'', кој сè уште се користи како главно референтно дело, во форма на книга и учебник за готвење. Рецептите, техниките и пристапите на Ескофје за управување со кујната се многу влијателни и денес, а ги применуваат готвачи и ресторани не само во Франција, туку и од целиот свет.
1 Публикации
*''Le Traité sur L'art de Travailler les Fleurs en Cire'' (Трактат за уметноста на работа со восочни цвеќиња) (1886)
*''Le Guide Culinaire'' (1903)
*''Les Fleurs en Cire'' (ново издание, 1910)
*''Le Carnet d'Epicure'' (Гурмански тетратка), месечно списание објавено од 1911 до 1914 година
*''Le Livre des Menus'' (Книга со рецепти) (1912)
*''L'Aide-memoire Culinaire'' (1919)
*''Le Riz'' (1927)
*''La Morue'' (1929)
*''Ma Cuisine'' (1934)
*''Водич за модерно кулинарство'' - ''Le Guide Culinaire''*''2000 Француски рецепти''*''Memories of My Life'' (1996, од неговите сопствени животни сувенири,  објавен од неговиот внук во 1985 година и преведен на англиски од Л. Ескофјер, неговата правнука),
*''Les Tresors Culinaires de la France'' (2002 година, собрани од Л. Ескофје од оригиналниот Carnet d'Epicure)
Аникините времиња (филм)

„Аникините времиња“ (српски: ''Аникина времена'') — филм на режисерот Владимир Погачиќ од 1954 година, заснован врз истоименото дело на Иво Андриќ. Главните улоги ги играат: Милена Дапчевиќ, Братислав Грбиќ и Љубинка Бобиќ.
1 Синопсис
Аника е млада девојка која сака само еден човек, но тој е полн со комплекси, нема сила и храброст да се соочи со животот, па не е во состојба да ѝ ја возврати љубовта. Влегувајќи многу авантури, Аника се обидува да пронајде друг човек кого ќе го засака, но не успева во тоа, иако многумина ѝ нудат љубов.
Горчливиот дел на реката

„Горчливиот дел на реката“ (српски: ''Горки део реке'') — филм на режисерот Јован Живановиќ од 1965 година. Главните улоги ги играат: Љуба Тадиќ, Ружица Сокиќ, Никола Симиќ и Павле Вуисиќ.
1 Синопсис
Трудејќи се да го избрка детето кое постојано доаѓа во близината на неговата колиба на реката, Мајорот (го игра Тадиќ) ја запознава неговата мајка (ја игра Сокиќ). Тие носат длабоки траги од тешкото минато и не им е лесно да воспостават меѓусебен контакт, иако се свесни дека заедничкиот напор им е потребен за опстанокот и за иднината...
Енвер Хадри

Енвер Хадри (1941 – 25 февруари 1990) ― српско-југословенски активист за човекови права од албанска народност. Според албанскиот блог AACL, тој бил убиен додека застанал на семафор во Брисел, од тројца Југословени кои наводно работеле за Управата за државна безбедност (УДБА). Ова се случило во комуната Сен Жил, на раскрсницата помеѓу улицата Сент Бернар и улицата де ла Викторија. Хадри со себе го имал списокот со 32 Албанци убиени на Косово, од страна на југословенските власти, кој следниот ден ќе го достави до Комитетот за човекови права на Европскиот парламент. Живеел во Брисел од 1972 година, каде работел на дневен ред на човековите права на Албанците на Косово. Тој, исто така, бил уапсен во 1999 година, од страна на југословенската полиција, откако зборувал за политички убиства за време на владеењето на југословенскиот претседател Слободан Милошевиќ. Но, случајот против него бил прекинат по неколку месеци и тој бил обештетен за тортура.
Убијци биле Андрија Лакониќ, Веселин Вукотиќ и Дарко Ашанин. Лакониќ бил убиен во Србија од Вукотиќ набргу по убиството на Хадри, додека Ашанин првпат бил уапсен во Грција каде што требал да им биде предаден на белгиските власти кога интервенирал грчкиот министер за правда и тој бил предаден на Србија. Истата година, тој бил убиен во Србија. Веселин Вукотиќ бил уапсен во Шпанија во 2006 година. Според шпанската полиција, Вукотиќ освен што го убил Енвер Хадри, имал и документи кои го инкриминираат Слободан Милошевиќ во бројни атентати. Во април 2003 година, заштитен сведок на обвинителството на ОН за воени злосторства, кој рече дека работел за тајната служба на Југославија, на судењето на Милошевиќ во Хаг, тврдел дека Вукотиќ еднаш признал дека го убил Хадри. Заштитениот сведок кој сведочел од зад затемнети стакла рече: Вукотиќ „ми кажа за ликвидацијата на Албанците низ Европа“. Тоа го направил по наредба на југословенската тајна служба. Последно што го спомнал е дека го убил Хадри.
Селиште (Владово)

Селиште (|Σελίστε) — археолошко наоѓалиште кај селото Владово, Воденско, Егејска Македонија.
Наоѓалиштето се наоѓа југозападно од Владово. Според месните преданија, ова е старото село Владово кое тука постоело од 1600 до 1820-30 г., кога е напуштено. Зачувани се гробиштата и остатоци од куќи, како и остатоците од црквата „Св. Дионисиј Олимписки“.
Во 1995 г. Селиште е прогласено за споменик на културата.
Станислава Сташа Зајовиќ

Станислава Сташа Зајовиќ (родена во 1953 година во Никшиќ, Југославија, денес Црна Гора ) е транснационална феминистка и активист за мир. Таа е ко-основач и координатор на Жените во црно во Белград, Србија .
1 Биографија
Дипломирала шпански и италијански јазик на Универзитетот во Белград и се приклучила на феминистичкото движење во 1980-тите во Белград.
Таа е ангажирана во многу феминистички активности од организирање улични акции до работа со бегалци, жени итн. Таа иницирала неколку женски мрежи, како ''Женска мировна мрежа'', ''Меѓународна мрежа на женска солидарност против војната/Меѓународна мрежа на жени во црно'', ''Мрежа на совесни приговарачи и анти милитаризам во Србија'', ''Коалиција за секуларна држава'' итн.
Таа организирала бројни едукативни активности фокусирани на женските човекови права, мировната политика на жените, меѓуетничката и меѓукултурната солидарност, жените и моќта, жените и антимилитаризмот. Таа била клучна во проширувањето на мрежата на Жени во црно во светот. На пример, во нејзината книга ''Mujeres en pie de paz'', Кармен Магалон раскажува дека посетата на Сташа на Шпанија во 1993 година, нејзините идеи и посветеност, влијаеле на создавањето на групата Жени во црно во таа земја.
Сташа Зајовиќ е автор на бројни есеи, написи и додатоци во локални, регионални и меѓународни медиуми, списанија и публикации за жените и политиката, репродуктивните права, војната, национализмот и милитаризмот, отпорот на жените кон војната и антимилитаризмот (1992-денес) .
Во 2017 година, Сташа Зајовиќ ја потпишала Декларацијата за заеднички јазик на Хрватите, Србите, Бошњаците и Црногорците .
Таа била дел од претставувањето на Жените во црно на комеморативните настани на воените жртви во Вуковар (Хрватска) и говорник на протестот што ја одбележа годишнината од почетокот на војната во Босна, истакнувајќи ја недоволната видливост на овие настани, жртви и процесуирање на воени злосторства.
Таа е номинирана и освоила низа награди. Меѓу нив се следниве: Милениумска награда за мир за жени,''Почесно државјанство на Тутин'', ''почесно државјанство на Гранада'' итн. Таа била номинирана за Нобеловата награда за мир како дел од кампањата 1.000 жени за Нобеловата награда за мир во 2005 година, исто така во 2005 и 2007 година била номинирана за ''Личност на весникот'' од страна на дневниот весник Данас .Таа рекла: Во Србија не добивам награди, а за оние што ги добивам на наградите зборувам на други јазици“, изјави Зајовиќ.
Според неа, колку и да се сизифовски напорите на борците за човекови права, „каменот е полесен кога заедно го туркаме нагоре“.
Брагил

Брагил или Брагилај — антички град во древномакедонската област Крестонија, сместен кај денешното село Јанешево, Кукушко, Егејска Македонија. Во литературата се среќава како ''el'' и ''grc'' или ''la'' на латински.
Остатоците од градот се наоѓаат на ридот Бујук Тепе (''Τρανός λόφος'') на 1 км ЈЈИ од Јанешево. Откриена е керамика и остатоци од бедем по обиколката на ридот. В полето на подножјето на ридот и на неговиот почеток има некропола со гробови од типот циста.
Во 1996 г. наоаѓалиштето е прогласено за заштитен археолошки споменик.
Прага 1 (округ)

Прага 1 (|Městská část Praha 1) — општински округ во Прага.
Според информациите од 2004 година, во областа живееле 32.552 луѓе во 18.821 домаќинства. Областа зафаќа 5.53 километри квадратни.
1 Владини институции
Чешкото Министерство за транспорт е во Прага 1. Канцеларијата за инспекција за безбедност на железницата има седиште во Прага 1. Седиштето на Министерството за надворешни работи на Чешката Република е во палатата Чернин во Прага 1. Седиштето на Министерството за образование, млади и спорт на Чешката Република е во Прага 1.
Хаџи Лојо

Салих Вилајетовиќ, познат како Хаџи Лојо (|Hadschi Lojo; 1834–1887) бил босански муслимански водач во Сараево во 1870-тите.
1 Биографија
Како работник во каменолом, и изнајмен транспортер, учител во ''медреса'' и бил баши-базук. Лојо станал познат во градот откако се приклучил на отпорот кон османлиските реформи, а особено кога во 1872 година ја предводел опозицијата за изградба на нова православна црква. Во следните години тој отстапил од османлиската власт и извршил разни насилни испади и грабежи ( бригандирање), што довело до тоа османлиските власти да го бркаат него и неговата чета.
Непосредно пред окупацијата на Босна и Херцеговина од страна на Австроунгарија, Лојо ги собрал муслиманските, православните, еврејските, па дури и некои католички граѓани да се борат. Лојо бил еден од главните водачи на муслиманскиот отпор против окупацијата во градот во 1878 година, заедно со луѓе како Мехмед Шемсикадиќ, Хафиз Каукчија и Хаџи Јамаковиќ. На 28 јули, противниците на окупацијата организирале влада во градот и декретирале мобилизација на сите муслимански и други граѓани способни за воена служба. Иако тој не учествувал активно во бунтот во градот, австроунгарската влада го сметала за главен организатор, додека другите водачи на бунтовниците го сметале за мачен и од мала помош, обидувајќи се да го убијат на 14 август 1879 година. Ноќта меѓу 16 и 17 август, откако бил ранет, го напуштил Сараево и се сокрил околу Рогатица и Горажде, каде што бил уапсен на 2 септември.
Најприн бил осуден на смрт, а потоа казната му била намалена на пет години затвор, која потоа ја отслужил во Терезин во Бохемија. Бидејќи не му било дозволено да се врати во Босна, Лојо по отслужувањето на казната заминал во Турција. Починал во Мека.
Бранислав Нушиќ напишал роман базиран на него во 1908 година, како и Решад Кадиќ во 1982 година
Томахавка

Томахавка или томахавк — ладно оружје, вид мала секира што е карактеристична и користена од северноамериканските Индијанци. Се користи во блиска борба и како фрлачко оружје. Рачката е долга околу 50 до 60 см и е од дрво, додека масата на сечилото е 250 — 500 грама, а може да биде во различни облици и големини. Многу томахавки биле комбинирани со луле за пушење. Во почетокот остриот дел бил од камен, а подоцна од бакар и железо.
Врбен (Драгоманци)

Врбен (|Βέρπεν) — древномакедонска населба кај селото Драгоманци, Мегленско, Егејска Македонија, населена од неолит, па сè до доцното римско време.
Месноста Врбен (Врбени) се наоѓа југоисточно од Драгоманци. Наоѓалиштето претставува сревномакедонска населба од доцнохеленистичко до ранохристијанско време. Откриени се и плочести гробови и гробница со пречник од 15 м од доцното бронзено или раното железно време. Меѓу наодите има амфора (веројатно гробна) и железен нож.
Во 1999 г. наоѓалиштето е прогласено за заштитен археолошки споменик.
Ведија Барут

Ведија Барут (14 февруари 1919 – 21 мај 2003 ) била првата бизнисменка од кипарските Турци .
Барут е родена во Никозија на 14 февруари 1919 година, како второ од трите деца на Мехмет Реџеп бег, главниот имам на џамијата Света Софија и Емине Ханим, домаќинка. Започнала да се школува на 3-годишна возраст, а на 9-годишна возраст почнала да добива часови по виолина, а се школувала во основното училиште Ајасофија. Потоа дипломирала на Гимназијата за девојки Викторија и сакала да продолжи кариера како фармацевт, но бидејќи британската влада ја променила политиката во тоа време и не прифатила фармацевтска обука во кипарската болница, нејзините надежи биле уништени. Како одговор, нејзиниот вујко го убедил татко и да отвори продавница.
Размислете за жена во раните 1930-ти. Нејзиниот татко бил главен имам на џамијата Селимије, таа се молела во нејзините молитви, постела, но дипломирала во Викториското женско училиште, играла во театри и мјузикли во културниот живот на заедницата на кипарските Турци, се омажила, имала два сина, била напуштена од сопругот. Една жена станала деловна жена отворајќи продавница во центарот на Никозија во 1937 година.
Оваа продавница била отворена во 1937 година. Ова се покажало како многу контроверзно во многу патријархално општество, некои реагираа на ова со витриол и тврдеа дека нема да им биде дозволено да се молат зад нејзиниот татко. Митхат бег, писател во весникот ''Söz'', ги виде овие реакции како апсурдни и стана цврст застапник на Барут, што на крајот доведе до нејзино прифаќање во општеството. Барут ќе управува со нејзиниот бизнис до 2003 година, и покрај пожарот во 1980-тите кој ја уништил нејзината продавница и ја принуди да отвори нова со помош на нејзиниот син. Таа најпрво започнала со производи кои ќе им се допаднат на жените, но подоцна се префрлила на канцелариски материјал и станала единствениот официјален продавач на канцелариски материјал за време на Втората светска војна во Никозија. Таа, исто така, станала дистрибутер на весници, уникатно продавајќи не само весници на турски јазик, туку и весници на грчки и англиски јазик кои доаѓаа од југот на Зелената линија . Така таа станала клучна за олеснување на контактот меѓу двете заедници во Кипар. По пожарот во 1980-тите, таа се откажала од бизнисот со канцелариски материјал и продолжила само со продажба на весници.
Таа исто така била една од првите глумици на зародишот на Турскиот кипарски театар . Пред отворањето на нејзината продавница, таа ја поставила адаптацијата на популарната турска драма, ''Ашик Гарип'', со аматерска екипа што ја формираше со нејзините пријатели.
1 Наводи
Куршум

Куршум (|kurşun — олово) — ударен елемент на огнено оружје. Куршумите понекогаш погрешно се нарекуваат патрони, но куршумот е еден од четирите делови на патронот и не содржи избувливо средство. Проектилот (куршумот) најмногу ја погодува целта со дадената енергија. Куршумите се многу разнообразни по големина и облик со оглед на нивната намена, но најопшто се поделени на обични и посебни. Куршумите имаат аеродинамичен облик за добро да летаат во воздухот.
1 Кушумот како мотив во уметноста
* „Куршумот“ — песна на македонскиот поет Матеја Матевски.
2 Поврзано
* Стреливо
* Калибар
Енгелберт Долфус

Енгелберт Долфус (германски: ''Engelbert Dollfuß''; Тексингтал, Долна Австрија, 4 октомври 1892 — Виена, 25 јули 1934) — австриски политичар, водач на Христијанско-социјалната партија, подоцна на Татковинскиот фронт. Канцелар на Австрија од 1932 до 1934 г. Бил убиен од пучисти.
Тиркизна лента

Тиркизната лента ― симбол за претставување на:
* Домородните американски репарации* Закрепнување од зависност* Свесност за коскениот тумор (мускулно-скелетни тумори и лезии, бенигни/малигни)* Вродена дијафрагмална хернија* Дизаавтономија* Интерстицијален циститис* Карцином на бубрежни клетки* Туретов синдром
Розово-сина лента

Розово-сина лента ― симбол за промовирање:
* Свеста за губење на бебето, вклучувајќи загуба за време и по бременоста, раѓање на мртво дете, спонтан абортус, прекин од медицински причини, неонатална смрт и СИДС. Неделата на свесност за губење на бебињата е од 9 до 15 октомври.* Денот на сеќавање на бременоста и загубата на доенчиња е 15 октомври во Канада, Соединетите Држави, Австралија и Обединетото Кралство.
* Свесност за пилорна стеноза.* Свеста за машки рак на дојка.
* Пренатална загуба вклучувајќи спонтан абортус, ектопична бременост, раѓање на мртвороденче и предвремено родени деца.* Детски болести.
Програма за спречување на самоубиство на Жолта лента

Програма за спречување на самоубиство „Жолта лента“ (англиски: Yellow Ribbon Suicide Prevention Program; YRSPP) ― програма за спречување на самоубиства, со седиште во Соединетите Држави, а наменета особено за тинејџери. Програмата ја води непрофитната организација „Жолта лента“ (Yellow Ribbon). Програмата користи жолта лента со срце, за да ја поттикне свеста за самоубиство/спречување од самоубиства.
1 Недела на жолтата лента
Програмата секоја година во септември одржува недела за спречување самоубиства наречена Недела на жолтата лента. Неделата на жолтата лента е седмица која вклучува Светски ден за спречување од самоубиства, 9 септември.
2 Историја
Програмата за спречување на самоубиство на Жолта лента започнала во 1994 година, по смртта на Мајк Ем со самоубиство.
Бендот на Браќа Нуне

Бендот на Браќа Нуне — македонска фолк-група формирана во 2018 година од двајцата браќа Раде и Филип Нуневски.
1 Членови
* Раде Нуневски (кларинет/сах)
* Филип Нуневски (труба)
* Мими Јовановска (вокал)
* Драган Лазев (вокал)
* Роберт Јосимовски (клавијатура)
* Давор Петковски (тапани)
2 Настапи на фестивали и песни
* Нека нема крај - Фолк Фест Роса (2019)
* За тебе - Фолк Фест Роса (2020)
* Мајкини дворови - (2022)
* Љубов, и малку надеж - (2022)
* Браќа Нуне свират вечерва - (2023)
* Кум и старосват - Фолк Фест Роса (2024)
* Верувај ми - (2025)
Кафеава лента

Кафеава лента ― еден вид награда која е доделувана на победници на различни натпревари. На окружните и државните саеми во Соединетите Држави, кафеава лента е наградата за осмото место на натпревар. Во Нацистичка Германија, „кафеавата лента“ била годишна јулска коњска трка која била возена во Минхен од 1934 до 1944 година.
1 Употреба како лента за подигање на свеста
Кафеавите ленти исто така претставуваат борба против тутунот и рак на дебелето црево (кафеава е заменска боја, темно сина е службена боја на лента за рак на дебелото црево).
Кафеавите ленти биле предложени и од комичарот Џорџ Карлин, што значи „Јади гомна мајкоебачу“, како циничен одговор на преовладувањето на другите ленти како симболи на политички или општествени движења.
Интернет комедиската блогерка Али Брош од Hyperbole and a Half, им предложи на своите обожаватели да носат кафена лента за да ја подигнат свеста за нејзиниот блог, како и да ги поддржат „крајно возрасните луѓе ширум светот“.
Патрик Џејк О'Рурк индиректно предложил кампања со кафеава лента за борба против пролив:„Може да се искористат политички средства за да се спречат речиси сите смртни случаи од детска дијареа. Дијареата се шири со контаминирана вода. Јавната санитација е, како личната безбедност, националната одбрана и владеењето на правото, една од ретките валидни причини за постоење на политика. Ниска, полукомична дијареа убива 2.866.000 луѓе годишно во светот, од кои 2.474.000 се деца на возраст под пет години. Ова е десет пати повеќе од бројот на луѓе кои умираат од СИДА. Но, никој не носи кафеава лента на неговиот смокинг ревер на доделувањето на Оскарите или маршира по трговскиот центар во Вашингтон носејќи натпис на кој пишува ПРОЛИВ -- ТОА МОЖЕ ДА БИДЕ ЗАДРЖАНО.“Во Јужна Африка се носени кафеави ленти во знак на протест против нападите на фарми. Овие брутални напади насочени кон земјоделците се зголемуваат секоја година.
Идиоти (филм)

„Идиоти“ (дански: ''Idioterne'') – филм на режисерот Ларс фон Триер од 1998 година. Главните улоги ги играат: Бодил Јоргенсен, Јенс Албинус и Ана Луиза Хасинг. Филмот претставува втор дел од трилогијата „Златно срце“.
1 Синопсис
Група млади луѓе одлучуваат да протестираат против некреативното и бесцелно општество така што глумат дека се идиоти. За таа цел, тие посетуваат ресторани, фабрики итн., изведувајќи непријатни сцени пред присутните со намера да го проверат нивниот однос кон ментално заостанатите луѓе. При посетата на еден ресторан, ним им се придружува Карен (ја игра Јоргенсен), која цело време ги следи нивниет активности. Најпосле, во нивната куќа доаѓа таткото на една девојка-членка на групата и ја одведува со себе. Тогаш, групата почнува да се распаѓа, откако нивниот водач предлага да се вратат во своите семејства и на работните места и таму да се однесуваат како ментално заостанати. Тој предлог го прифаќа само Карен, која се враќа дома, по двенеделно отсуство. Всушност, таа побегнала од погребот на своето дете. Кога почнува да се однесува како идиот, нејзиниот сопруг ја удира, а останатите членови на семејството ја осудува, па Карен повторно го напушат домот.
Ќубица Лашшакова

Ľubica Laššáková (родена на 18 август 1960 година) била министер за култура на Словачка, на должност таа била од 22 март 2018 до 21 март 2020 година. Таа е членка на Direction – Social Democracy . Во 2019 година, таа ги намалила буџетите на ЛГБТ организациите во Словачка против советите на експертите на министерството, што предизвикало повици за нејзина оставка.