procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Панде Петровски (сликар)

Панде Петровски (, –) — македонски сликар, карикатурист и писател.
1 Животопис
Роден e во Битола во 1939 година. Завршил Педагошка академија, Ликовна група во Скопје во 1963 година.
Самостојно изложува од 1959 година и до денес има организирано 25 изложби во Македонија, Србија, Шведска и Австралија. Во своето педесетгодишно ликовно творештво, редовно учествува на над стотина групни изложби во Македонија, Србија, Турција и Бугарија. Член е на Македонското научно друштво во Битола, ДЛУБ и ДЛУМ, а членувал и во Здружението на карикатуристи на Македонија. Членувал во Организациониот одбор на Триеналето на современа југословенска графика, а работел и како сценограф на Фестивалот ,,Илинденски денови“ од основањето до денес. Автор е на неколку книги на афоризми и хуморески. Учесник е на повеќе ликовни колонии во Македонија, Србија, Црна Гора, Албанија, Романија. Добитник е на повеќе награди за афоризми. Позначајни награди за карикатура се: Трета награда на југословенски конкурс во 1988 год. и Специјална награда на 37. Светска галерија на карикатурата на Остен во Скопје, во 2009 година.
2 Награди
Од наградите за сликарство се издвојуваат:
* „Мајска награда“ на ДЛУБ во 1978 год.,
* Награда „4 Ноември“ на Општина Битола во 1987 год.
* Плакета за најуспешен битолчанец од областа на културата за 2009 година.* Награда „4 Ноември“ за животно дело во 2025 год.
Бојата на парите

Бојата на парите (|The Color Of Money) — американски филм од 1986 г. во режија на Мартин Скорсезе. Филмот е адаптација на истоимениот роман на Волтер Тевис. Името содржи навестување дека бојата на платното на билјардската маса е иста како онаа на американските долари. Оскар за најдобар глумец добил Пол Њуман.
1 Содржина
Познатиот билјардски мајстор Еди Фелсон, наречен „Брзиот“, одамна не игра, но е зафатен со мирен и исплатлив бизнис со препродажба на алкохол. Откако во еден бар, тој се среќава со младиот надарен играч Винсент и презема покровителство над него. Еди решил да се потсети на својата младост и да го научи младичот да заработува големи пари на маса со зелено платно. „Освоените пари се двојно послатки од заработените пари“, вели Еди. Ги придружува на турнејата девојката на Винсент, Кармен, која ја игра својата улога во еден вид на игра за да ги возбудува шутраците што ја гледаат играта. Меѓутоа, ако мудриот ветеран игра за пари, тогаш новодојдениот игра за победа. Винсент не може да ги управува своите емоции. Еди не успева да го убеди Винсент дека понекогаш треба да изгубиш и да ја скриеш својата вистинска вештина, и да го намамиш непријателот за да заработиш повеќе. Конечно, Еди го губи трпението и решава да ги остави Винсент и Кармен, жалејќи се што не можел да му ја пренесе својата вештина. Во меѓувреме, тој самиот чувствува дека не се изразил целосно како играч во своето време.
Иако годините не се исти и видот му слабее, тој повторно го зема знакот во свои раце и почнува сам да вежба и да игра. Поминува некое време. Откако ќе помине низ низа помали турнири, Еди Фелсон влегува во националното првенство во билјард, кое се одржува во Атлантик Сити. Во четвртфиналето, неговиот турнирски пат се вкрстува со Винсент. Поранешниот младинец сериозно се променил, созреал и пред средбата му се заблагодарува на својот учител и тврди дека тој самиот може да го научи нешто Еди. Во текот на најтврдоглавиот дуел, Еди извлекува победа и оди во хотелот да се подготви за полуфиналето. Одеднаш, вечерта, Винсент се појавува во неговата соба и му носи голема сума пари. Винсент тврди дека му подлегнал на Еди за да го добие паричниот облог на него на подземна наградна игра и е подготвен да го подели својот дел од 8.000 долари со Еди. Еди е толку разочаран што се повлекува од турнирот следниот ден. По излегувањето од шампионската сала, Еди се среќава со Винсент и го кани да игра вистински, за овие осум илјади. Винсент неволно се согласува и играчите ја започнуваат играта...
2 Улоги
Глумец, Улога
Пол Њуман, Еди „Брзиот“ Фелсон
Том Круз, Винсент Лорија
Мери Елизабет Мастрантонио, Кармен
Хелен Шејвер, Џанел
Џон Туртуро, Џулијан
Бил Кобс, Орвис
Форест Витакер, Ејмос
3 Наводи
В’лчи Дол

В’лчи Дол (|Вълчи дол) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината В’лчи Дол во Варненската Област. Има население од околу 3.060 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на сливот на Добруџанската, Варненската и Шуменската висорамнина на 50 километри западно од регионалниот центар Варна и на 39 километри од Добрич.
2 Историја
В’лчи Дол настанал како населба по завршувањето на Кримската војна (1853-1856) година, кога османлиската власт населила овде Черкези. Населбата носила називот Курт Дере, а првите му жители били познати со своите кражби и жителите на околните села крикнале од нив. Во 1877 година, кога руските трупи се приближувале до Добрич, Черкезите го напуштиле селото. Новите доселеници во Курт Дере биле Бугари, главно бегалци од Тракија и други делови на земјата.
Во 1909 година низ селото била прокарана железничката пруга од Девња за Добрич што придонело за брзиот развој на трговијата и занаетчиството, бил воспоставен почетокот на една од најголемите житни бази во земјата. Се појавиле првите индустриски претпријатија и работилници. Во 1934 година селото било именувано на В’лчи Дол, а во 1974 година било прогласено за град.
Владимир Заимов

Владимир Стојанов Заимов (8 декември 1888 — 3 јуни 1942 година) — русофилски генерал што дејствувал како советски шпион во Кралството Бугарија. Тој бил прогласен за Херој на Советскиот Сојуз за неговите дејствија против силите на Оската.
1 Животопис
Владимир Заимов е роден на 8 декември 1888 г. во Ќустендил во семејството на Стојан Заимов, учесник во Априлското востание . Во 1907 година дипломирал на Кралскиот офицерски колеџ и од 1912 до 1913 година служел во Балканските војни и Првата светска војна . Во 1927 година помагал во изградбата на артилерија во родната земја, а до 1934 година бил на чело на Воената лига. Една година подоцна, тој бил преместен во резерват во кој подоцна бил затворен. На 16 октомври истата година тој станал генерал-мајор и станал секретар на Воениот сојуз. Од 1935 до 1936 година бил обвинет за обид за атентат врз генералот Дамјан Велчев, но обвиненијата биле отфрлени поради недостиг на докази. Кога започнала војната, тој добил наредба од Советската комунистичка партија да се спротивстави на германската окупација, но подоцна бил уапсен на 22 март 1942 година под обвинение за шпионажа и бил осуден следниот ден. На 3 јуни 1942 година тој побарал помилување од Борис III, но бил одбиен и истиот ден бил погубен. Во мај 1945 година бил рехабилитиран од Софискиот суд на Народниот трибунал на Татковинскиот фронт.
Аксаково

Аксаково (|Аксаково) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Аксаково во Варненската Област. Има население од околу 8.004 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Се наоѓа на околу 90-100 метри надморска височина, во јужното подножје на висорамнината Франгенско Плато, со наклон кон Варненското Езеро, на 10 километри северозападно од регионалниот центар Варна.
2 Историја
Историјата на Аксаково може да се проследи уште од римско време. Во близина на населбата се наоѓа римската тврдина М’глиж која имала важна улога за развојот на населбата и одбраната на регионот. Откако Отоманската Империја го презела Второто бугарско царство, дошло до пад на бугарското население во областа. Селото имало претежно турско население и се викало Аџемлер. Кога бил потпишан Санстефанскиот договор (1878), дошло до масовен егзодус на Турците. Новото население се состоело од бугарски бегалци кои дошле од регионот околу Одрин и Лозенград во Источна Тракија. При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година, во Македонско-одринското ополчение доброволно се пријавиле 4 лица од Аџемлер. На 14 август 1934 година името на селото е сменето од Аџемлер во Аксаково во чест на рускиот публицист Иван Аксаков кој активно се вклучил во процесот на ослободување на Бугарија. Во 2004 година селото добило статус на град.
Белослав

Белослав (|Белослав) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Белослав во Варненската Област. Има население од околу 7.620 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на 19 километри западно од Варна. Сместен е на двата брега на длабинскиот пловечки канал Варна - Девња, кој ги поврзува Варненското со Белославското Езеро. Поради немање мост преку каналот во Белослав има редовен траект за превоз на патници од едниот до другиот крај на градот.
2 Историја
Според историските податоци населбата постоела за време на Второто бугарско царство под името Крушево. Во 16 век тоа било преименувано од османлиските власти во Гебеџе Богаз, а до 18 век од името останало само Гебеџе. За време на Руско-турската војна во 1877 година, руските војници од 71-от Белевски пешадиски полк го ослободиле селото и подигнале комеморативен крст на една височина, менувајќи го името на селото од Гебеџе во Белево. Селото официјално било преименувано во Белево во 1882 година и поново во Белослав во 1940 година. Во 1981 година добило статус на град.
Денис Пушилин

Денис Владимирович Пушилин (руски: ''Дени́с Влади́мирович Пуши́лин'', украински: ''Денис Володимирович Пушилін''; роден на 9 мај 1981 година) — политичар од регионот Донбас во Украина, кој e шеф на Донечката Народна Република од 2018 година.
Тој претходно служел како претседател на Народниот совет и станал вршител на должноста шеф на државата и владата по убиството на актуелниот претседател Александар Захарченко среде конфликтот во регионот на источна Украина. Тој успешно се кандидирал за целосен мандат на контроверзните избори во 2018 година.
1 Наводи
Леонид Пашечник

Леонид Иванович Пашечник (руски: ''Леони́д Ива́нович Па́сечник'', украински: ''Леонід Іванович Пасічник''; роден на 15 март 1970 година) — политичар од регионот Донбас во Украина, кој e шеф на Луганската Народна Република од 2017 година. Пашечник претходно ја извршуваше функцијата министер за државна безбедност на ЛНР од 2014 до 2018 година.
Пред неговата политичка кариера, Пашечник служел во Службата за безбедност на Украина до проруските немири во Украина во 2014 година, кои тој ги поддржил.
1 Наводи
Суворово

Суворово (|Суворово) — град во северна Бугарија, административен центар на општината Суворово во Варненската Област. Има население од околу 5.049 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на 34 километри северозападно од регионалниот центар Варна, на 56 километри југозападно од градот Добрич и на 59 километри источно од градот Шумен.
2 Историја
При ослободувањето селото се викало Козлуџа. Во 1934 година населбата била преименувана во Новградец. Сегашното име Суворово датира од 1950 година и е во чест на рускиот генерал Александар Суворов (1748-1800) кој победил во Битката кај Козлуџа на 21 јуни 1774 година.
Од 7 септември 1984 година Суворово добило статус на град.
Девња

Девња (|Девня) — град во северна Бугарија, административен центар на општината Девња во Варненската Област. Има население од околу 9.025 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот се наоѓа на Добринската висорамнина, во нејзиниот најисточен дел, на 22 километри западно од регионалниот центар Варна и на 18 километри североисточно од Провадија.
Градот е познат по карстните извори од кои произлегува реката Девња. Тие се најголемите карстни извори во Бугарија со вкупен проток од 3700 литри во секунда. Во областа има вкупно околу 30 извори, обединети во 7 изворски групи. Сите извори се зафатени за водоснабдување на индустријата во Девња и Варна.
2 Историја
Античкото име на Девња било Марцијанополис (латински: Marcianopolis; грчки: Μαρκιανούπολις). Тој бил главниот град на римската провинција Долна Мизија, основана од царот Трајан во 106 година по походите против Дакијците. Тој наводно градот го нарекол во чест на неговата сестра Марција. И покрај редовните варварски напади, Марцијанополис останал важен центар сè додека аварскиот напад конечно го уништил во 614-615 година.
Откако Словените се населиле на Балканот во 7 век, тие ги нарекле урнатините на античкиот град Девина. Мала бугарска тврдина постоела на местото во средниот век, веројатно изградена од ханот Омуртаг во 9 век и проширена на север во 10 или 11 век.
По османлиската инвазија на Балканот, тврдината била уништена и напуштена, а населбата била преместена на запад. Село по име Девне се споменува во османлиски даночен регистар од 1573 година, со други форми на името потврдени од странски и бугарски патници во 16 и 17 век, понекогаш користени за означување на блиската река.
По ослободувањето на Бугарија од османлиската власт селото се викало Девне до 1934 година, кога било заменето со формата Девња. Блиската река Девња била традиционален индустриски центар уште од османлиско време со бројни воденици кои служеле и на жителите на големата и бесводна Јужна Добруџа. На 27 август 1969 година, градот Девња бил формиран преку спојување на селата Девња, Река Девња и Повелјаново.
3 Економија
Девња е дел од индустрискиот комплекс Варна-Девња и голем број важни капацитети за тешката индустрија се наоѓаат во или во близина на градот, што го прави центар на хемиската индустрија од национално значење.
Чукалка

Чукалка или чукало — стара земјоделска алатка која се користела за вршење на житото по жетвата со цел да се одвои зрното од сламата за понатамошна обработка на зрното.
Чукалката се состои од дрвен држач (рачка) на кој со помош на елеастичен материјал (најчесто кожа) се прикачува пократко парче од грубо обработено тврдо дрво.
Вршењето се обавувало на гумна. Во средината на просторот на гумното се истоварале сноповите и се одрврзувале, а околу него стоеле ''вршачите'' со чукалки кои ги вртеле во воздух и со нив мавале по разврзаните снопови во правилен ритам, со што зрното се одвојувало од класот. Одвојувањето на зрната од плевата се правело со веење.
1 Поврзано
* Вршидба
Знаме на Вајоминг

Знаме на Вајоминг — службено знаме на американската држава Вајоминг. Во средината на знамето има силуета на американски бизон, додека рабовите на знамето се црвено-бели. Црвената боја ги симболизира Индијанците и американските пионери кои ги дале своите животи, а белата симболизира чистота и правда. На знамето доминира сината боја, која алудира на бојата на небото и далечните планини. Тоа е исто така симбол на верност, праведност и мажественост.
Бизонот кој преовладува на знамето на Вајоминг ја претставува меснаа фауна, додека во средината на неговото тело е грбот на државата Вајоминг, што го симболизира обичајот на жигосување на добитокот.
Во 1916 година, организацијата „''Вајоминшките ќерки на американската револуција''“ објавила конкурс со кој ја поканува јавноста да учествува во дизајнирањето на знамето на Вајоминг. Понудена е и награда од 20 долари, а организацијата добила 37 предлози. Избран е цртеж ''на Верна Кис'', која малку претходно дипломирала на Институтот за уметност во Чикаго. На 31 јануари 1917 година, гувернерот Роберт Д. Монтено го потпишал Законот за национално знаме, со што службено е прифатен предлогот на Кис.
''Грејс Рејмонд Хебард'', која предавала на Универзитетот во Вајоминг, предложила промени во дизајнот на државното знаме. Во својот изворен облик, бизонот летал, што требало да ја претставува неговата поранешна слобода кога талкал по рамнините на Вајоминг. Вака конечно беше усвоен изгледот на денешното знаме.
Во 2001 година '', Северноамериканското вексилолошко друштво'' спровело истражување за најдобро дизајнираните знамиња на американските држави и територии и канадските провинции. Знамето на Вајоминг го зазело 23-то место.
Знаме на Јужна Дакота

Знаме на Јужна Дакота — еден од симболите на сојузната американска држава Јужна Дакота. Се состои од небесно сино поле со верзија (морско сино на бело) на државниот грб во центарот, опкружен со златни триаголници што ги претставуваат сончевите зраци, опкружено пак со натписи со златни сан-серифни букви на „Јужна Дакота“ на врвот и „Државата на планината Рашмор“ (државниот прекар) на дното. Сонцето го претставува вообичаеното време во Јужна Дакота. Натписот на дното гласел „Државата на сонцето“ пред да биде сменет во 1992 година.
1 Историски знамиња
Знаме, Години на употреба, Белешки
1909–1963
1963-1992
2012, Предложено знаме на Јужна Дакота од 2012 година, дизајнирано од Дик Термес
Небесен меридијан

Небесен меридијан — замислената голема кружница која минува низ небесните полови, како и зенитот и надирот од местото на набљудување. Затоа, на него лежат и северната и јужната точка на хоризонтот, и тој е нормален на небесниот екватор и хоризонт. Меридијаните, било небесни или географски, се определуваат со замислени прави кои минуваат низ Земјината вртежна оска. За дадено место што ''не е'' во географски пол, постои единствена меридијанска рамнина во ова осно шило низ тоа место. Пресекот на оваа рамнина со Земјината површина е ''географскиот меридијан'', а пресекот на рамнината со небеснаа сфера е небесниот меридијан за тоа место и време.
Постојат неколку начини да се подели перидијанот во полукруг. Во хоризонтскиот координатен систем, меридијанот на набљудувачот е поделен на половини со завршетоци во северната и јужната точка. Горниот меридијан на набљудувачот минува низ зенитот, а пак долниот меридијан минува низ надирот. Поинаку кажано, меридијанот е поделен на месниот меридијан, полукружницата која ги содржи зенитот на набљудувачот и двата небесни пола, и спротивниот полукруг, на кој лежат наридор и двата пола.
На секој еден ѕвезден ден/ноќ, небесното тело делува како да патува преку или го преминува горниот меридијан на набљудувачот како што се врти Земјата, бидејќи меридијанот е неподвижен на месниот хоризонт. При кулминација, телото стапува во допир со горниот меридијан и ја достигнува највисоката точка на небото. Времето на кулминација се определува користејќи ја ректасцензијата телото и месното ѕвездено време (погл. часовен агол).
Поимот „меридијан“ доаѓа од латинскиот збор ''meridies'' што значи „пладне“ или „југ“, бидејќи небесниот екватор изгледа наклонет јужно од северната полутопка.
1 Поврзано
* Меридијан (географски)
* Нулти меридијан
Знаме на Јута

Знаме на Јута — еден од симболите на сојузната американска држава Јута. Знамето било усвоено во февруари 2011 година и се состои од грбот на Јута опкружен во златен круг на позадина со темно сина боја. Тоа го заменило претходното, иако прилично слично знаме кое било во употреба од 1913 година.
Од 2018 до 2023 година, државниот законодавен дом проценил на потребата од ново знаме и организирал конкурс за изработка на ново знаме со придонес од граѓаните. Новиот дизајн на знамето бил усвоен за време на законодавната седница во 2023 година и ќе стане официјален во март 2024 година.
1 Наводи
Знаме на Илиноис

Знаме на Илиноис — еден од симболите на сојузната американска држава Илиноис.
Знамето на државата Илиноис се состои од грбот на Илиноис на бела позадина, со зборот „Илиноис“ под грбот. Сегашниот грб бил усвоен во 1869 година, знамето со централните елементи на грбот било усвоено во 1915 година, а зборот Илиноис бил додаден на знамето во 1970 година.
1 Опис
Сегашното знаме го прикажува Големиот грб на Илиноис, кој првично бил дизајниран во 1819 година и го имитирал Големиот грб на Соединетите Држави. Во клунот на орелот стои транспарент со државното мото „Државен суверенитет, национален сојуз“. Датумите на грбот, 1818 и 1868 година, ја претставуваат годината кога Илиноис станала држава и годината во која грбот бил редизајниран од Шерон Тиндејл. Иако „Државен суверенитет“ е на прво место во мотото, „Држава“ е на дното, а „Суверенитет“ е наопаку.
Знамето е едно од десетте американски државни знамиња на кои има орел, заедно со знамињата на Ајова, Мичиген, Мисури, Њујорк, Северна Дакота, Орегон, Пенсилванија, Јута и Вајоминг.
2 Историски знамиња
Знаме, Години на употреба, Белешки
1915–1968
1918, Знамето на стогодишнината од државноста на Илиноис од Валас Рајс
1968, Знамето на 150-годишнината од државноста на Илиноис
3 Наводи
Знаме на Џорџија

Знаме на Џорџија — официјално знаме на американската држава Џорџија. Неговата сегашна форма била усвоена на 19 февруари 2003 година. Знамето носи три хоризонтални ленти (црвено-бело-црвено и има син кантон кој содржи прстен од 13 бели ѕвезди кои го опкружуваат државниот грб во златна боја. Прстенот од ѕвезди што го опфаќа државниот грб ја претставува Џорџија како една од оригиналните Тринаесет колонии.
Во грбот, лакот го симболизира уставот на државата, додека столбовите ги претставуваат трите гранки на власта односно поделба на власта. Зборовите на државното мото „''Мудрост, правда и умереност''“ се обвиткани околу столбовите, чувани од машка фигура облечена во колонијална облека од Американската војна за независност. Во рацете, меч е извлечен за да ја претставува одбраната на уставот на државата со мотото на Соединетите Држави, „ Во Бог веруваме“, прикажано под овие елементи.
Целокупниот дизајн се базира на Првото национално знаме на Конфедерацијата. Од гласањето на Мисисипи за промена на дизајнот на нивното знаме во 2020 година, знамето на Џорџија останува едно од ретките државни знамиња со референци на Конфедерацијата. Тоа е едно од трите американски државни знамиња со зборовите „In God We Trust“, а другите две се знамињата на Флорида и Мисисипи.
Знаме на Јужна Каролина

Знаме на Јужна Каролина — еден од симболите на сојузната американска држава Јужна Каролина. Корените на ова знаме постоеле во некоја форма од 1775 година, засновани на едно од првите знамиња на американската револуционерна војна. Иако го задржал најголемиот дел од неговиот дизајн недопрен од неговото усвојување, знамето варира со текот на годините.
1 Историски знамиња
Знаме, Години на употреба, Белешки
1861–1910
1910–1940
1775, Знамето на Мултри (познато и како „Знаме на слободата“)
Прв официјален нацрт за државно знаме
2-дневно знаме
1861
Знаме на суверенитет/сецесија
Поморски заповедник на Јужна Каролина за време на револуционерните и граѓанските војни
Знаме користено за време на американската граѓанска војна
Знаме и печат на Ајдахо

Голем печат на државата Ајдахо
Армигер, Државата Ајдахо
Усвоена, 1890 година
Мото, Esto perpetua
Печатот на територијата на Ајдахо бил усвоен во 1863 година и прецртан неколку пати пред државноста во 1890 година. Државниот Голем печат бил дизајниран од Ема Едвардс Грин, единствената жена што дизајнирала американски државен печат.
Знамето на државата Ајдахо е усвоено на 15 март 1927 година и се состои од државниот печат на сино поле. Зборовите „Стејт Ајдахо“ се појавуваат со златни букви на црвена и златна лента под печатот. Според официјалниот опис на знамето, околу рабовите треба да има и златен раб.
Печатот прикажува рудар и жена кои претставуваат еднаквост, слобода и правда. Симболите на печатот претставуваат некои од природните ресурси на Ајдахо: рудници, шуми, обработливо земјиште и диви животни .
Сегашниот печат го содржи текстот „Големиот печат на државата Ајдахо“ во надворешниот прстен, со ѕвездата што означува нова светлина во галаксијата на држави. Внатрешниот прстен содржи транспарент со латинското мото, Esto perpetua („Нека биде вечно“ или „Тоа е засекогаш“). Жена (што означува правда) и маж (облечен како рудар) поддржуваат штит. Рударот ја претставува главната индустрија на државата во времето на државноста.
Внатре, штитот носи слики симболични на државата. Борот во преден план се однесува на огромните интереси за дрво во Ајдахо. Сточарот кој ора на левата страна на штитот, заедно со снопот жито под штитот, се симбол на земјоделските ресурси на Ајдахо, додека двата рогови, или изобилството рогови, се однесуваат на хортикултурното. Ајдахо има закон за дивеч, кој ги штити лосот; над штитот се крева глава на елен. Државниот цвет, дивиот шприц или лажниот портокал, расте од десната страна на жената, додека зрелата пченица расте до нејзиното рамо. Реката прикажана во штитот е реката Змија или Шошоне.
Во 2001 година, Северноамериканското вексилолошко здружение ги анкетирала своите членови за дизајнот на сите 72 канадски провинциски знамиња, американски држави и територијални знамиња на САД, заедно. Ајдахо завршила во долната десетка, завршувајќи на 64-то место од 72.
Знаме на Северна Дакота

Знамето на Северна Дакота ја претставува американската држава Северна Дакота. Усвоенo на 11 март 1911 година, неговиот дизајн е речиси точна копија на знамето на единицата што го носел државниот контингент во Филипинско-американската војна на сино поле.
1 Историја
Дизајнот на знамето бил усвоен од Законодавното собрание на Северна Дакота на 3 март 1911 година, иако бојата не била прецизно наведена во тоа време. Законодавството во 1943 година го усогласило знамето со оригиналниот банер на војниците, кој е изложен во Центарот за наследство на Северна Дакота во Бизмарк. Знамето наликува и на Големиот печат на САД.
2 Дизајн и спецификации
Официјалните пропорции на знамето се 33:26, значително пократки од многу други државни знамиња; сепак, во пракса, знамето се произведува и продава во сооднос 5:3. Државниот код наведува дека знамето мора да биде изработено од сина свила или некој друг материјал што е способен да им одолее на временските услови.
Според законот, дизајнот на знамето е идентичен со оној што го носела Првата пешадија на Северна Дакота за време на Шпанско-американската војна и Филипинско-американската војна .
Тоа е едно од десетте американски државни знамиња на кои има орел, заедно со оние на Илиноис, Ајова, Мичиген, Мисури, Њујорк, Орегон, Пенсилванија, Јута и Вајоминг.
3 Поврзано
* Знамиња на гувернерите на американските држави
* Печат на Северна Дакота
Фарисеи

Фарисеи (едн. фарисеј, од |פְּרוּשִׁים, ''пeрушим'', букв. „одвоени“) — припадници на религиозно-политичка секта во Древна Јудеја што се истакнувала со строго одржување на сите обреди, со надворешна, лицемерна побожност. Била претходник на рабинскиот јудаизам.
Фарисеите се придржувале до правилата на левитската чистота и ексклузивното дружба на трпеза, а сепак не се издвоиле од општеството. Нивните дружбени врски се зацврстувале во братства наречени хавуроти. Јосиф Флавиј им припишува некои специфични религиозни верувања, меѓу другото прифаќање на усното предание како дополнување на Тората и верувањето во вечноста на душата.
Во текот на I век, фарисеите биле познати по нивното строго почитување на Мојсеевиот закон. Јосиф Флавиј, исто така, ја забележува нивната посветеност на учењето, олицетворена во Хилел и Јоханан бен Закаи. Мишната, Талмудот и главните танаитски извори ја претставуваат главната ризница на нивната мисла и сведоштвото за оживувањето на еврејскиот живот во првите векови од нашата ера, кога фарисејскиот јудаизам го добил својот последен облик.
Според евангелските кажувања, Исус често се судирал со фарисеите (погл. „''Тешко вам лицемери''“). Меѓутоа, евангелијата во ова се сосема еднострани, бидејќи тие укажуваат само на оние аспекти од преданието за Исус кои биле корисни во споровите меѓу Црквата и Синагогата. Не им било во интерес на евангелистите да пренесат што точно Исус имал заедничко со фарисеите, со кои веројатно бил поблизок од она што е прикажано во споменатите текстови.
1 Поврзано
* Осуда на фарисеите
Борба со бикови

Борба со бикови или бикоборство — натпревар помеѓу човек и бик (понекогаш поимов вклучува и борба помеѓу два бика или гонење бикови). Борбата со бикови се практикува само во неколку земји, а најпозната е нејзината шпанска варијанта — корида. Овој обичај е подложен на остри критики, особено од страна на заштитниците на правата на животните, како и од страна на црковни лица (поради тоа што е опасна претстава за човекот). Од 2012 г., борбите со бикови се забранети на територијата на Каталонија.
Борбата со бикови се сметала за едно од делата на Митра (богот спасител во митраизмот).
1 Видови бикоборство
* Шпанска пешачка корида, исто така и новиљада (борба со млади бикови) и комична корида.
* Коњска корида.
* Португалска торада.
* Енсиеро (трчање со бикови низ улици).
* „Рекорте“ (шпански: ''recorte'') — демонстрација на вештини, понекогаш и акробатски, од страна на непрофесионалци без оружје (далечно потсетува на древните натпревари со бикови на Крит, но се разликува по клучните зафати поради разликата во големината на критските и шпанските бикови).
* „Огнени бикови“ (''toros de fuego'') — на бик (денес обично макета) се прицврстуваат огномет и петарди, по што тој ги брка учесниците на празникот.
* Во Камарг (Франција), по трката со бикови (енсиеро), се одржуваат натпревари на т.н. расетери (''raseteurs'', слично на шпанските „рекорте“), во кои тие, без да му нанесат повреди на животното, се обидуваат да ги симнат кокардите и лентите од неговите рогови со помош на посебен инструмент. Колку подолго тие стојат на роговите на бикот, толку е поголема нивната вредност.
* Course landaise — друга варијанта на француската тавромахија со крави, каде што едни учесници ја држат кравата, а други ја прескокнуваат (правилата се разликуваат во зависност од местото).
* Во Ел Фуџајра (ОАЕ) се практикуваат борби помеѓу самите бикови.
* Во Тамил Наду (Индија) постои џаликату, скротување на бик со раце без негово убивање.
2 Поврзано
* Корида
* Енсиеро
Петар Кунчев

Петар Иванов Кунчев познат и како Петар-Левски (1844 Карлово, Отоманското Царство ― Кнежество Бугарија, Карлово 1881) — истакнат русофилски револуционер во Бугарија, бил брат на Васил Левски.
1 Биографија
Петар Кунчев бил најмладиот син во семејството на Иван и Гина Кунчеви. Кунчев бил учесник во русофилското движење во Бугарија. Петар го напуштил Карлово, со помош на рускиот вицеконзул Најден Геров заминува во Цариград. Оттаму со руски пасош бил префрлен во Влашка. Револуционерот учествува во борбите на ослободување на Бугарија, како еден од првите доброволци во војската на библиотеката на Христо Ботев. По разбивањето на војската, заедно со другарот Костадин Димитров од Сливен, бега и се крие во Софија. Петар бил прогонуван од турските власти. Од 1877 година учествува во Ополченциет. Кунчев учествувал во борбите кај Казанлак, Стара Загора и Нова Загора. За неговите заслуги за татковината, Петар Кунчев е назначен за виш гард во Карлово. На оваа позиција, во 1881 година, тој починал од туберкулоза.
Кантен Алис

Кaнтeн Aлис (|Quentin Halys); (роден на 26 октомври 1996 година) — француски професионален тенисер. Највисок пласман на АТП списокот во сингл имал на 16 јануари 2023 година - 61. место, а во двојки на 3 октомври 2023 бил на 129. место. Има освоено шест титули во сингл на АТП челинџер турнеите и седум во двојки.
1 АТП финалиња во кариерата
Провадија

Провадија (|Провадия) — град во северна Бугарија, административен центар на општината Провадија во Варненската Област. Има население од околу 12.419 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Градот е сместен на Провадиската Река, покрај Провадиската Клисура, опкружен со високи карпи од исток и запад. Градот се наоѓа на 47 километри западно од регионалниот центар Варна, на 53 километри југоисточно од Шумен и на 410 километри североисточно од Софија.
2 Историја
Провадија е населба со над 25 вековна историја. Најраните откриени траги од човечка активност во областа датираат од 5 век п.н.е., кога овие земји биле населени со Тракијци. Материјално наследство на нивната култура се зачуваните околу 30 карпести гробници сместени во областа „Табиите“.
Прифатена е тезата дека денешниот град е наследник на византиската тврдина која настанала во V век, која била дел од изградениот фортификациски систем против воинствените племиња кои напаѓале од север. Византијците го нарекле „Проватон“ (Πρόβατον). Постојат различни претпоставки за потеклото на ова име: едната го поврзува со премин или проход, додека другата верзија е врзана за преводот од старогрчкиот јазик на името „Проват“ (Προβάτ), што значи „овца“. Веројатно поради добро развиеното овчарство во овој регион.
Словените што се населиле овде (6-7 век) ја нарекле тврдината „Овеч“ - буквален превод на византиското име. Подоцна дошле прабугарите на Аспарух исто така го прифатиле ова име, кое останало и во следниот среден век. Веќе во границите на бугарската држава, утврдувањето брзо прераснало во населба, па дури станало и воено-административен центар. За тоа придонело нејзината стратешка локација - близината до престолнините Плиска, Преслав и Варна.
За време на Второто бугарско царство (12-14 век), градот бил чуен занаетчиски и трговски центар, тука доаѓале трговци од Дубровник, Ерменија и други далечни земји. Овеч се издигнува како еден од најважните градски центри на Бугарија, заедно со Велико Трново, Велики Преслав, Червен, Дрстр и Софија.
Според Константин Иречек, за време на отоманскиот период, Провадија била главен источен балкански центар на дубровничката трговија, а локалната дубровничка колонија ја користела нејзината засводена црква. За време на Руско-турската војна (1828-1829), градот бил целосно уништен и со години бил повторно граден. Бројот на бугарското население значително се намалило како резултат на неколкуте емиграциски бранови во Русија и Романија.
Ослободувањето на Бугарија од османлиската власт го нашол градот со околу 3500 жители. Градот брзо растел и се развивал, се зголемил бројот на жители, се отвориле мелници, маслени, фабрики за лакови, сапуни и текстил.
Ополченци

Ополченци (|Опълченцы) — русофилска доброволна армија составена од жители од Бугарија кои учествувале во Руско-турската војна од 1877–1878 година. Луѓето во овие единици биле именувани како ''ополченец-поборник''.
Доброволните армиски единици за Руско-турската војна беа собрани по манифестот на Александар II, кој ја почнал војната. Место на средба на доброволците во Русија беше градот Самара. На Ополченци им беше дадено знамето на Самара со ликови на Света Богородица и Свети Кирил и Методиј (знамето се чува во Националниот музеј за воена историја во Софија). Ополченците земале активно учество во Втората и четвртата битка кај превојот Шипка и по завршувањето на војната ја формирале армијата на Бугарија
1 Структура
Генерал-мајор Николај Столетов бил назначен за началник на милицијата, а началник на неговиот штаб бил полковник Ефим Ринкиевич. Беа назначени и други штабни офицери - полковник Енгелхарт, потполковник Фјодор Де Прерадовиќ и други. Командниот штаб се состоеше од 136 офицери, меѓу кои беа офицери и подофицери во руската армија:
* Потполковник Константин Кесјаков
* Капетан Рајчо Николов
* Поручници Петар Алексиев, Делев, Петко Стојанов, Константин Шиваров, Атанас Узунов, Димитар Филов, Данаил Николаев, Стефан Љубомски
* Потпоручници Стефан Кисов, Аврам Гуџев, Олимпиј Панов и Коста Паница
Беа поставени лекари пријателски, меѓу кои биле Константин Бонев, Сава Мирков, Константин Весенков, Андреј Богданов, Иван Панов, Јаков Петкович .
Милициите беа обучени од руски офицери. Тие биле вооружени со пушката Шасепот, која ја купиле Министерството за одбрана и Московскиот словенски комитет. Во однос на бројот и структурата, милицијата беше споредлива со засилена воена пешадиска дивизија. Се состоеше од 3 милициски бригади, секоја составена од 2 милиција „дружина“ (слично на батаљон) од по 5 чети. Подоцна се вклучени уште 6 самостојни чети формирани подоцна.
Единиците на милицијата беа командувани од:
* 1-ва милиција бригада, командувана од полковник Корсаков,
* Втората милиција бригада, командувана од полковникот Леонид Вјаземски ,
* Трета милиција бригада, командувана од полковникот Михаил Толстој .
2 Почести
На Ополченците им е посветена една од песните во ''Епот на заборавените'' на Иван Вазов, имено „Ополченците на Шипка“. Врвот Ополчение во масивот Винсон, Антарктик е именуван по доброволните сили во Руско-турската војна од 1877-1878 година и Македонско-адрианополитскиот доброволен корпус во Балканските војни 1912-1913 година.
Знаме на Мичиген

Знамето на државата Мичиген е грб поставен на темно сино поле, како што е утврдено со државниот закон на Мичиген. Гувернерот има варијанта на знамето со бело поле наместо сино. Државата има официјален месец на знамето од 14 јуни до 14 јули.
1 Дизајн
Државниот грб прикажува син штит, врз кој сонцето изгрева над езеро и полуостров, и човек со крената рака, кој го претставува мирот и држи долг пиштол, претставувајќи ја борбата за државата и нацијата како погранична држава.
Како штитодржачи, лосот и лосот потекнуваат од грбот на компанијата Хадсон Беј и прикажуваат големи животни од Мичиген. Ќелавиот орел ги претставува Соединетите Држави, кои ја формираа државата Мичиген од северозападната територија.
Дизајнот содржи три латински мото. Од врвот до дното тие се:
# На црвената лента: „ E Pluribus Unum “, значи „Од многуте, еден“, мотото на Соединетите Држави.
# На светло синиот штит: „ la ", значи "Ќе бранам".
# На белата лента: „ la ", значи "Ако бараш пријатен полуостров, погледни за тебе.", и е официјалното државно мото.
Тоа е едно од десетте американски државни знамиња на кои има орел, заедно со оние на Илиноис, Ајова, Мисури, Њујорк, Северна Дакота, Орегон, Пенсилванија, Јута и Вајоминг .
2 Историја
Денешното знаме, усвоено во 1911 година, е третото државно знаме. На првото знаме бил прикажан портретот на првиот гувернер на Мичиген, Стивенс Т. Мејсон, на едната страна и државниот грб од другата страна. Првото знаме е целосно изгубено и нема слики од него, колку што се знае. Второто знаме, усвоено во 1865 година, го прикажувал државниот грб на едната страна и грбот на Соединетите Држави од другата страна.
Северноамериканското вексилолошко здружение, во своето истражување од 2001 година за знамињата на сојузните држави, американските територијални и канадски провинциски знамиња, го оцени тековното знаме на Мичиген на 59-то место од 72 оценети знамиња. Испитаниците во истражувањето дадоа просечна оценка од само 3,46 од можни 10 поени.
Во ноември 2016 година, во законодавниот дом на државата Мичиген бил воведен предлог-закон од страна на сенаторот Стивен Биеда, кој предвидувал комисија за знаме да раководи со јавен конкурс за дизајн за промена на сегашното државно знаме, Формирањето комисија за знаме било предложено повторно во 2021 година, од страна на претставникот Андреа Шредер. Мерката е упатена до комисија, каде по неа не било преземено ништо.
3 Залог
Заклетвата за верност на државното знаме на Мичиген напишана од Харолд Г. Кобурн и официјално усвоена во 1972 година.
Се заколнувам на верност на знамето на Мичиген и на државата за која се залага, два прекрасни полуострови обединети со челичен мост, каде еднаквите можности и правдата за сите се наш идеал.
4 Поврзано
* Знамиња на гувернерите на американските држави
* Државата Мичиген
** Список на државни симболи на Мичиген
*** Голем печат на државата Мичиген
DIDWW

DIDWW е глобална телекомуникациска компанија специјализирана за Voice over IP (VoIP) и Session Initiation Protocol (SIP) .
Основана е во 2004 година и е со седиште во Даблин, Лејнстер, Ирска. Лина Заборас ја извршува функцијата извршен директор на компанијата .
1 Историја
DIDWW е основан во 2004 година во Даблин, Ирска. Во декември 2019 година, компанијата започна да обезбедува двонасочни СМС услуги во САД и Канада .
Во летото 2021 година, DIDWW соработуваше со PCCW Globa за да ги прошири услугите на SIP trunking во Европа и Азија .
Во 2022 година, Sunrise UPC GmbH, швајцарската телекомуникациска компанија, соработуваше со DIDWW за да го лансира Business Voice International .
Компанијата ја продолжи својата експанзија со партнерство со Telesmart.io во мај 2022 година . Од март 2023 година, решението за SIP trunking на DIDWW стана достапно на Genesys AppFoundry .
DIDWW е специјализиран за обезбедување меѓународно покривање на локални, национални, мобилни, бесплатни гласовни и СМС-овозможени виртуелни телефонски броеви, двонасочни локални и глобални SIP багажници, пристап до локални служби за итни случаи, преносливост на броеви и алатки за избор на броеви . Овозможува пристап до меѓународни телефонски броеви во 81 земја , како што се Ирска , Франција , Германија , Португалија , Велика Британија , Чешка , Литванија , Латвија , Словенија , Хрватска и други. DIDWW е член на голем број организации и здруженија, вклучително и Здружението за контрола на измами во комуникациите (CFCA) , RIPE NCC , Global Message Services AG (GSMA) и Меѓународната телекомуникациска унија (ITU) .
Конрад II (гроф на Виртемберг)

Конрад II (германски: ''Konrad''; ? – 1143) — гроф на Виртемберг. Тој владеел од 1122 до 1143 година. Служел како маршал на Швабија и застапник на градот Улм, а поседувал голем имот во долините на Некар и Ремс.
Таткото на Конрад е непознат, но се верува дека тој припаѓал на семејството на грофовите на Веринген (Верингенштад), поради сличноста на семејниот грб на грофовите од Веринген со грофовите на Виртемберг. Така, генерално се претпоставува дека и двете благороднички семејства се поврзани едни со други. Мајката на Конрад, Луитгард од Беутелсбах, била сестра на неговиот претходник Конрад I.
По смртта на Конрад I, тој ја превзел власта како наследник на замокот Виртемберг. Конрад II првпат се споменува на 12 мај 1110 година заедно со неговата сопруга Хаделвиг како донатор на имот во близина на Гепинген на манастирот Блауберен и на 28 декември 1122 година како сведок на императорот Хајнрих V во Шпајер (првиот пат како гроф, вториот пат без титула, но споменат меѓу други грофови). Починал во 1143 година.
Конрад I (гроф на Виртемберг)

Конрад I (германски: ''Konrad von Beutelsbach''; ? – 1122) — првиот владетел на замокот Виртемберг од 1099 до 1122 година, а првпат се споменува во 1081 година. Се смета дека е основач на династијата Виртемберг.
Конрад бил син на благородникот, фон Бојтелсбах, а веројатно и потомок на Саличкиот војвода Конрад од Корушка. Неговиот брат бил Бруно фон Беутелсбах. Неговата сопруга се викала Вернтруд.
Околу 1083 година Конрад изградил замок на Виртемберг во близина на денешен Штутгарт. Тој го наменил замокот како свое живеалиште и ја именувал својата династија по него. На 5 мај 1092 година во Улм бил сведок на преносот на имотот во опатијата Алерхајлиген во близина на Шафхаузен. Ова е првпат неговото име да се споменува во целосен документ, но овој документ не е оригинал. Во двете ситуации Конрад I се чини дека е тесно поврзан со луѓе кои се противници на Хајнрих IV, светиот римски цар. Овој политички став е во согласност со фактот дека тој побарал од епископот од Вормс, противник на царот, да ја освети неговата капела на замокот, наместо епископот од Констанца на чија територија всушност се наоѓал замокот.
Помеѓу 1080 и 1087 година, Конрад и помогнал на опатијата Хирсау со донации како што е документирано во ''Хирсауер Шенкунгсбух'' („Регистар на подароци од опатијата Хирсау“). Во овој документ тој е окарактеризиран како „моќен човек меѓу Швабите“.
Вија Пранестина

Вија Пранестина (италијански: Via Prenestina) бил антички римски пат во централна Италија.
Првично наречен Вија Габијана, од Габи, античкиот град на Стариот Латиум до кој се наоѓал, добил ново име што било проширено до Праенесте (денешна Палестрина). Еднаш покрај Пранесте, патот продолжил кон Апенините и изворот на реката Анио.
Патот поминува низ провалија покрај добро сочуваниот и висок мост Понте ди Нона, со седум сводови, најдобриот антички мост во соседството на Рим.
Џејкоб Рамзи

Џејкоб Матју Рамзи (роден на 28 мај 2001, во Бирмингем) — англиски фудбалер, играч од средниот ред на Њукасл Јунајтед.
1 Клупска кариера
Роден во Бирмингем, Рамзи се приклучил на младинската академија на Астон Вила на 6-годишна возраст. Својот прв професионален договор со клубот, Рамзи го потпишал на 15 јануари 2019 година, додека околу еден месец подоцна тој го направил своето професионално деби играјќи во поразот со 2-0 од Вест Бромвич во натпревар од Чемпионшип одигран на 16 февруари 2019. На 1 мај истата година, тој бил прогласен за најдобар фудбалер во академијата на Вила за сезоната која што штотуку завршила.
Искористен во само два куп натпревари следната сезона, на 31 јануари 2020 година, тој бил позајмен на Донкастер Роверс откако го обновил договорот на дополнителни три и пол години. Тој го направил своето деби за својот нов клуб на 4 февруари постигнувајќи гол во победата од 3-0 против Транмир, во која ги постигнал своите први два гола во сениорскиот фудбал. По 7 натпревари и 3 гола за Донкастер во Лига Еден, тој се вратил во Астон Вила, приклучувајќи се на групата за преостанатите натпревари од Премиер лигата, одложени поради пандемијата на КОВИД-19.
Откако бил потврден во тимот на Вила за сезоната 2020-2021, на 15 септември 2020, тој го забележал својот прв старт во почетниот тим на Астон Вила за време на победата со 3-1 против Бартон Албион во натпревар од Лига купот. Две недели подоцна, тој го направил своето деби во Премиер лигата, влегувајќи како замена за Конор Хурихејн на петнаесет минути до крајот на натпреварот во кој Астон Вила го победила Фулам со 3-0.. Сезоната 2020-2021 ја завршил со 22 настапи во Премиер лигата, главно влегувајќи од клупата за резерви, и три настапи во Лига купот.
На 22 октомври 2021 година, Рамзи го постигнал својот прв гол за Астон Вила во кариерата, во поразот со 3-1 од Арсенал.
На 17 август 2025 година, Рамзи потпишал за Њукасл Јунајтед, во трансфер вреден околу 40 милиони фунти.
2 Репрезентативна кариера
Има играно за младинските репрезентации на Англија до 16, до 18, до 19 и до 21 година; со последната репрезентација учествувал на Европското првенство за играчи под 21 година 2023.
3 Статистика на кариерата
3.1 Клупска статистика
''Статистиката е ажурирана на 9 февруари 2022.''
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2018-2019, ФЛЧ, 1, 0, ФАКуп+ЛК, 0, 0, -, -, -, -, 1, 0
2019-јан. 2020, ПЛ, 0, 0, ФАКуп+ЛК, 1+1, 0, -, -, -, -, 2, 0
јан.-јун. 2020, Донкастер Роверс, ФЛ1, 7, 3, ФАКуп+ЛК, 0, 0, -, -, ФЛТ, 0, 0, 7, 3
2020-2021, ПЛ, 22, 0, ФАКуп+ЛК, 0+3, 0, -, -, -, -, -, 25, 0
2021-2022, ПЛ, 34, 6, ФАКуп+ЛК, 1+0, 0, -, -, -, -, 35, 6
2022-2023, ПЛ, 35, 6, ФАКуп+ЛК, 1+2, 0, -, -, -, -, 38, 6
Вкупно Астон Вила 92 12 9 0 - - 0 0 101 12
Вкупно во кариерата 99 15 9 0 - - 0 0 108 15
4 Титули
4.1 Репрезентативни
; Англија под 21 година
* Европско првенство за играчи под 21 година : 1
: 2023
Вија Лабикана

Вија Лабикана бил древен пат на Италија, кој водел исток-југоисток од Рим. Се чини дека е можно патот најпрво да водел до Тускулум, потоа да се проширил до Лабици, а подоцна сепак да станал пат за низ сообраќај; можеби дури и ја заменил Вија Латина како рута кон југоисток, бидејќи, додека растојанието од Рим до нивната главна раскрсница кај Ад Бивиум (или до друга раскрсница) е практично идентично. По нивниот спој, веројатно е дека патот го носел името Вија Латина, а не Вија Лабикана. Текот на патот по првите десет километри од Рим не е идентичен со оној на кој било модерен пат, но може јасно да се следи со остатоци од тротоарите и зградите долж неговиот тек. Веројатно како патека постоела уште од праисторијата.
Вија Лабикана влегла во Рим преку Аурелијските ѕидини преку античката монументална порта на Порта Пренестина и стигнала, по внатрешниот дел, до Сервиевиот ѕид, влегувајќи низ Порта Есквилина, украсена со сводот на Галиен. Делот од патот во близина на Рим сега е познат како Вија Казилина. По овој пат можело да се најдат остатоци од гробот на Хатериите. Статуата на Август како понтифекс максимус пронајдена во вилата на Ливија Друсила на овој пат е позната како „тип Вија Лабикана“ и се чувале во Националниот римски музеј. Римскиот император Дидиј Јулијан бил погребан до петтата раскрсница на Вија Лабикана, откако бил погубен во 193 година. Античката црква Санти Марчелино е Пјетро ал Латерано била изградена на раскрсницата со Вија Мерулана во близина на катакомбите каде биле пронајдени посмртните останки на Свети Марчелино и Свети Петар.
Денес древниот пат е запаметен во Рим по урбаниот пат преку Лабикана помеѓу Вија Манцони и Колосеумот. Вија Лабикана е пат создаден како алтернативен пат до античката Вија Латина.
1 Римски мостови
По должината на патот има остатоци од најмалку еден римски мост, кој го преминува Фосо дел Џардинето 11 км источно од Рим.
2 Поврзано
* Римски патишта
* Римски мостови
* Римско инженерство
Вија Постумија

Вија Постумија бил антички римски пат во северна Италија, изграден во 148 п.н.е од ''конзулот'' Спуриус Постумиус Албинус Магнус. Римското освојување на Лигурија зависело од овој пат, а неколку од поважните градови во голема мера му го должеле своето потекло. Кремона била нејзината централна точка, растојанието се сметало од него и кон исток и кон запад.
Вија Јулија Августа е името дадено на римскиот пат од напорите на Октавијан Август, кои започнале во 13 г. п.н.е. да ја спои Вија Емилија Скаури со Вија Постумија, која се протегала од Плацентија (модерна Пјаченца) до триумфалната порта во Ла Турби, Франција.