Опсада на Азов (1736)

Опсадата на Азов — дел од руско-турската војна од 1735-1739 година, за време на која турската тврдина Азов била преземена од руските трупи.
1 Заднина
Во кампањата од 1736 година, руската влада избрала две насоки како цел на воените операции - Азов и Крим. Филдмаршалот Бурчард Минхен, во писмо до војводата Ернст Бирон, го изложил следниов поглед на целата војна:
''„Во 1736 година: Азов е нашето секојдневие.''''Ќе станеме господари на Дон, Донец, Перекоп, Ногајските поседи меѓу Дон и Днепар долж Црното Море, а можеби и самиот Крим ќе ни припадне.''''За 1737 година: целиот Крим, Кубан е подреден, Кабарда е стекната.''''За 1738: Белгородските и Буџачките орди од другата страна на Днестар, Молдавија и Влашка, кои стенкаат под јаремот на Турците, се потчинуваат без ни најмал ризик.''''Грците се спасени и под крилата на рускиот орел.''''За 1739 година: банерите и стандардите на Нејзиното Височество се поставени ... каде?''''во Константинопол...''.
На 29 февруари (11 март) 1736 година, кога во Петербург сè уште се воделе дебати за претстојниот поход, грофот Миних го напуштил Изиум во тврдината Св. Ана, со цел на лице место да ја организира блокадата на Азов. Во исто време, како што објаснил самиот фелдмаршал, со своето патување имал намера да ги доведе во заблуда Турците за целиот поход. На 15 март, од селото Луганск, Миних наредил брзо испраќање на флотата, артилерија со залихи и намирници до тврдината Св. Ана. Во воениот совет во тврдината биле повикани генерал-полковник Василиј Левашов и контраадмиралот Пјотр Бредал. На 19 март, грофот Минхен пристигнал во тврдината Св. Ана, а на 20 март се одржал воен совет, на кој присуствувале командантот на тврдината, штабовите на 7-те полкови стационирани во тврдината и 7-те донски надзорници. И покрај недостигот од одредби и недоволното екипирање на полковите, советот одлучил веднаш да започне со акции за блокада на Азов. Ова ја олеснила веста дека поради горниот ветер, кој го попречува преминувањето на бродовите до Дон, гарнизонот Азов не може да прими засилување, а Русите, напротив, лесно можат да донесат засилување покрај отворените реки.
За да ја започне операцијата, Миних имал одред од 9.250 луѓе составен од:
# 4.800 луѓе од 7-те полкови на тврдината Св. Ана.
# 250 топџии, инженери и рудари.
# 2000 Донски Козаци пешадија и 200 коњаници.
# 1000 Козаци на козачкиот надзорник Иван Красношчеков.
# 1000 луѓе од пешадискиот полк Курински, кои требало да пристигнат наскоро .
Војниците на 24 март започнале да го преминуваат Дон. На 25 март, Миних добил вест дека утврдувањата сместени над Азов, покривајќи ги приодите кон тврдината, имаат мали гарнизони и уништени утврдувања. Со таква информација и знаејќи дека Турците не очекуваат офанзива пред април, Миних решил да ги нападне кулите на 28 март, напаѓајќи ги од реката. За ова, бил назначен одред под команда на генерал-мајор Улрих фон Шпрајтер, составен од: 200 гранатери, 300 војници, 100 рудари и 1200 донски козаци на Иван Фролов. Овој одред требало да помине низ вода покрај Дон и да ги нападне кулите ноќта на 30 март
На 27 март, грофот Миних го преминал Дон со одред од 2.500 пешадија и 150 качени Козаци. На 28 март избувнала снежна бура, поради што нападот на кулите морал да почека. На 29 март, Козаците од Красношчеков се приклучиле на одредот на Миних, а на 30 март Миних кампувал на шест милји од Азов .
Ноќта на 31 март, одредот на Спрејтер ја нападнал и ја зазел кулата на левиот брег, по што тој испратил понуда да се предаде на гарнизонот на кулата на десниот брег под услов да биде издадено оружје и гарнизонот да замине за Азов. Командантот на кулата на десниот брег, Ада-Баш, ги прифатил условите и го предал утврдувањето. По преземањето на кулите, Миних го преселил својот логор поблиску до Азов. Откако дознал за нападот, гарнизонот Азов го запалил пустошот на тврдината и почнал да се подготвува за одбрана. Околу 1000 Татари, кои скитале во близина, не заминале во тврдината и прогонувани од Козаците на Красношчеков, отишле во Кубан . Откако ја проучувал ситуацијата, Миних дошол до заклучок дека сè уште има малку трупи да упаднат во тврдината и решил да се фокусира на обезбедување на блокадата. На 1 април војската на Миних организирала камп во близина на Дон и градините на Азов, на место каде што инженерите нашле доволно добра вода, огревно дрво, слама и трска. Кога Миних влегол во логорот и следниот ден, Турците застанале во целосна подготвеност на ѕидовите, чекајќи решителна акција од Русите .
Во обид да ја обезбеди блокадата, Миних испратил одред на генералот Спрејтер против тврдината Батеркуп. Тврдината се наоѓала северно од Азов и доминирала во устието на реката. На 3 април, одредот на Спрејтер се приближил до тврдината од исток, а Донските Козаци, откако пловеле по реката, заминале од запад. Гарнизонот на тврдината, не очекувајќи напад, се обидел да ја напушти тврдината и да замине во Азов, но бил заробен. Русите заробиле 20 пиштоли и залихи во тврдината. Откако го зазеле Батеркуп, Русите можеле да одат на морето, заобиколувајќи го Азов. За ова биле распределени 1000 Козаци, кои заминале на морето со чамци. Таму, одредот требало да изгради редови и да постави 14 топови . На 5 април, генералот Левашов пристигнал во Азов. На 6 април, грофот Миних му ја предал командата на Левашов, давајќи му детални упатства и заминал да подготви поход против Крим . Немајќи доволно сили за да дејствува против Азов, Левашов се концентрирал на обезбедување на блокадата (нејзино стеснување доколку е можно), изградба на дополнителни утврдувања за логорот и транспортирање на материјали и материјали потребни за опсадата . Турците се обиделе да ги вознемират руските војници. На 14 април сила од 300 пешадија и 300 Турци нападнале руски конвој придружуван од 100 војници. Русите го оградиле конвојот и ги задржувале нападите 2 часа додека не се приближиле Козаците, кои ги отфрлиле Турците назад. На 16 април, 1.000 јаничари и 500 коњаници се обиделе да го нападнат руското десно крило. Коњаницата ги нападнала донските Козаци, кои стоеле меѓу редутите, а јаничарите го нападнале редутот. Нападот бил одбиен. Турците изгубиле околу 100 луѓе, Русите 17 загинати и ранети. На 6 мај значаен коњанички одред повторно се обидел да нападне. Левашов дознал за нападот однапред и назначил 400 Козаци во заседа. Откако го промашиле непријателот, Козаците го нападнале од крилото и одзади, превртувајќи го непријателот, кој бил принуден да се повлече .
На 15 мај, Питер Ласи пристигнал во кампот, на кого му бил доделен чин генерал-фелдмаршал. Ласи бил назначен да командува со опсадата на Азов на 14 март 1736 година, кога се вратил со војска од походот на Рајна. Напуштајќи ја армијата во Нојхаус, еден марш од Виена, Ласи заминал за Азов и се сретнал со Миних во Царицинка на 27 април, разговарајќи за планот на опсадата. Брзајќи кон Азов, Ласи, на патот од Бузоваја кон Изум, бил нападнат од Кримските Татари. Со фелдмаршалот имало само 40 луѓе од милицијата. Откако изгубил 20 луѓе од конвојот, неговиот екипаж и работи вредни 10.000 рубли, фелдмаршалот успеал да замине на коњ. После тоа, тој повеќе не се осмелил да помине низ степата пред украинската линија, туку ја следел линијата до тврдината Св. Ана, а оттаму во Азов .
2 Опсада
Пристигнувајќи на локацијата на армијата, грофот Ласи истиот ден, 15 мај, ја испитал локацијата на неговите трупи и направил извидување на позициите на непријателот и околината на Азов. По наредба на фелдмаршалот, артилериците фрлиле 7 бомби од минофрлачи во тврдината, на што Турците одговориле со засилено пукање .
Војската што му била доверена на грофот Ласи се состоела од 8493 луѓе во редовни полкови и 3381 луѓе од нередовни трупи (Козаци и Калмици). Редовните трупи имале 177 кревачки и артилериски коњи, од кои 7 биле неупотребливи. Во редовните трупи имало 700 болни. Имало во служба три минофрлачи од 5 килограми и еден топ од 12 килограми, а остатокот од артилерија сè уште не бил истоварен од бродовите закотвени на пристаништето Скопински. Флотата сè уште била на пат, а војската располагала со 30 каеци и 6 полуколички. На денот на пристигнувањето на Ласи, контраадмиралот Бредал пристигнал во караулата со неколку галии. Во армијата имало голем недостиг од намирници и униформи. Во полковите имало необучени регрути кои немале ни униформи. Нередовните трупи во најголем дел се состоеле од старци или многу млади луѓе, кои, според фелдмаршалот, ''„не се само против непријателот да работи, и малку се од корист за работа“'' .
Ваквата состојба на армијата се објаснува со тоа што, во обид да не се пропушти моментот на изненадување, војниците тргнале без никаква подготовка. Во исто време, институциите кои требало да обезбедат набавки и надоместоци работеле исклучително бавно. Фелдмаршалот, во своите најподредени извештаи, постојано барал да се изврши притисок врз тоа кој треба да биде и ''„да му дадете на Вашето царско височество силни декрети“'' .
По испитувањето на состојбата на одбраната на Азов, фелдмаршалот дошол до заклучок дека ''„градот, очигледно, е во солидна состојба и, според секојдневното пукање на артилерија, доволно е со гарнизонот за дејство, според извидувањата што се направени до сега и нивните сегашни чекори“.'' Исполнувајќи го планот за кампања, грофот Ласи решил да подготви напад. По извидувањето спроведено на 16 мај од страна на инженерите, под команда на генерал барон Питер де Брињи, тие решиле да нападнат од две страни. Главниот напад требало да се изврши на западниот фронт на тврдината, од левото крило на опсадната војска, а демонстративниот напад требало да се изврши против источниот фронт, на Алексеевскиот фронт, од десното крило.
19 мај се смета за почеток на опсадата на Азов, кога започнала изградбата на апрошевите. Веќе на 17 мај започнало истоварувањето на артилерија и нејзиното транспортирање до кампот. На генерал-полковник Артеми Загријажски и на контраадмиралот Бредал им било наредено брзо да се преселат во Азов со полкови и флота. На 20 мај, 46 будари со одредби пристигнале во армијата, што овозможи да се издава месечен дел од надоместоците на полковите . Благодарение на повторените наредби на фелдмаршалот Ласи, засилувањата постепено пристигнувале во трупите, а во логорот за засилување секојдневно доаѓале засилувања во мали одреди.
На 19 мај, кога започнала опсадната работа, 300 Турци и 500 јаничари нападнале на левото крило на војската, но Турците биле одбиени. Руските загуби изнесувале 5 загинати и 64 ранети . После тоа, Ласи наредил не само чуварите, туку и луѓето кои вршат инженерска работа, да одат на работа со оружје.
На 20 мај, во логорот пристигнал контраадмиралот Бредал, кој донел 2 галии (уште 4 галии дошле следниот ден) и 9 колички вооружени со 200 пиштоли од калибар 18 и 24мм. Грофот Ласи му доверил на Бредал преземање мерки за спречување на бродската комуникација со Азов и наредил некои од бродовите да се испратат до устието на Дон за да се спречи преминувањето на турската флота. Почнувајќи од 24 мај, опсадната артилерија отворила оган врз Азов и веќе пукала во текот на целата опсада.
На 27 мај Турците направиле голем налет за да ја попречат опсадната работа. Одред од повеќе од 2.000 луѓе го нападнале левото крило на опсадната војска. Првично, Турците, поддржани од силен оган од ѕидините на тврдината, успеале да ги турнат Русите. Филдмаршалот Ласи, кој пристигнал со 500 гранати, лично го нападнал непријателот наоколу, што ги принудило Турците набрзина да се повлечат. Руските загуби биле: 21 убиени, од кои 2 офицери, 191 ранети, вклучително и 4 офицери .
На 2 јуни Бредал испратил 6 мали колички под команда на поручник Костомаров. Наскоро, флотата на Капутан-паша се приближила до устието на Дон, кој требал да достави засилување до Азов. Плиткоста на устието на Дон не дозволила флотата да влезе во реката, а позициите на руската флотила ја лишиле од можноста да контактира со Азов со чамци. Не можејќи да се пробие до Азов, Капутан-паша се повлекол .
На 11 јуни Русите отвориле оган со сите пушки. Таквото пукање се одржувало во текот на целата опсада. За да обезбеди гранатирање од страната на реката, на Бредал му било наредено да стави колички на Дон над Азов. На 12 јуни една количка отворила оган, а од 13 јуни три колички отвориле оган. Успешниот оган на овие колички ја принудил командата да им додаде уште шест колички, кои пукале до денот кога тврдината била предадена .
Опколените одговориле со оган од нивната артилерија, но прилично пасивно. Во исто време, Турците успеале да ја задржат врската со степите. Така, на 28 мај, 100 Татари провалиле во тврдината, а на 4 јуни неколку Турци можеле да ја напуштат тврдината во степата. На 14 јуни Турците повторно направиле напад и од левото крило на опсадувачите нападнале работен тим од 600 луѓе. Во тоа време, во близина минувал Ласи, кој, откако собрал 200 драгуни, ги принудил на Турците да се повлечат. Ноќта на 15 јуни и попладнето на 15 јуни Турците извршиле уште два напади, но и тие биле одбиени . На 19 јуни, експлодирал магазин во Азов. Во експлозијата биле уништени 5 џамии, 100 куќи и загинале околу 300 луѓе.
Ноќта меѓу 28 и 29 јуни, фелдмаршалот Ласи наредил напад на предградието. Колоната за напад се состоела од 300 гранати и 700 мускетари на полковникот Ломан. Поддржан од оган од колички и батерии, точно во 12 часот навечер полковникот тргнал на напад. Турците тврдоглаво се спротивставувале, но биле принудени да се повлечат . За време на нападот, Русите загубиле 7 лица, од кои 2 офицери, 38 пониски чинови биле ранети. Исчезнале 2 војници со пониски чинови .
3 Предавање на градот
Последица на ноќниот напад бил предлогот на азовскиот паша Мустафа-ага да се предаде градот. Преговорите започнале на 30 јуни. Гарнизонот капитулирал под следниве услови: ''„Градот Азов останува под власт на Нејзиното царско височество“''; гарнизонот ќе ја напушти тврдината без воени почести и, под придружба, ќе биде одведен во турските поседи со услов да не се бори против Русите една година; на војската и било дозволено да чува сопствено оружје во износ од еден топ, лак, пиштол и сабја; целото оружје во државна сопственост останува кај победникот; артилерија, нејзините додатоци, резерви, со исклучок на износот неопходен за надоместокот на гарнизонот за време на кампањата, мините остануваат на победникот; Турските поданици можат да останат во градот 14 дена за да го завршат својот бизнис и им се обезбедува сигурност и правичен третман на имотот .
Организацијата на испораката на предадените Турци во градот Ацука му била доверена на контраадмиралот Бредал, кому му била испратена наредбата на фелдмаршалот Ласи'': живи турски поданици со своите сопруги и деца и имотот по вода и по копно да ги пренесат до нивниот прв град оттука наречен Ацука. Заради тоа, ваша екселенцијо, да ги упатите до гореспоменатото место на придружба, да го направите овој број 30 каеци, 7 ботови и за придружба 2 галии во кои на едната треба да биде патник споменатиот паша, а на другиот јаничарите со наредба утре да бидат препратени до Азовското пристаниште…“'' .
На 8 јули, турскиот гарнизон од 3463 луѓе ја напуштил тврдината. Заедно со гарнизонот заминале 2233 граѓани и 121 трговци (Ерменци и Грци). Во градот биле ослободени 119 затвореници од различни народи. Во тврдината биле пронајдени: 136 бакарни топови, 68 леано железо, 6 бакарни пушки, 24 пушки од леано железо, 2 бакарни минофрлачи, 5 минофрлачи од леано железо, 23 бакарни подлоги и многу муниција .
4 Во литературата
Приказна за старицата на Волтер „Кандид или оптимизам“:
:Бевме во мала тврдина во Меотското мочуриште, чувана од двајца црни евнуси и дваесет војници. Русите беа убивани многу, но стократно се оддолжија за тоа. Азов беше ставен на оган и меч; не поштедија ниту жени, ниту деца, ниту старци; само нашата мала тврдина се држеше; Непријателот реши да не изгладне. Дваесет јаничари се заколнаа дека нема да се предадат. Маките од глад ги доведоа до тој степен што, не сакајќи да ја прекршат заклетвата, беа принудени да изедат двајца евнуси. Конечно, по неколку дена, тие решија да ги преземат жените. Со нас имавме многу побожен и сочувствителен имам, кој одржа прекрасна проповед барајќи да не нè убијат. „Исечете го“, рече тој, „само половина од задникот на секоја од овие дами: ќе имате одлично печено“. Тој беше многу елоквентен; ги убедил; не ја извршија оваа страшна операција.