procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Дермот Малрони

Дермот Патрик Малрони (роден на 31 октомври 1963 година) е американски актер и музичар. Тој е познат по своите улоги во широк спектар на жанрови, вклучувајќи романтична комедија, вестерн и драми. По своето филмско деби во ''Зајдисонце'' (1988), Малрони добил признание за неговата главна улога во филмовите ''Млади пиштоли'' (1988) и К''ариерни можности'' (1991). Во 1990-тите, Малрони глумел во филмовите ''Точка без враќање'' (1993), ''Лоши девојки'' (1994), ''Имитатор'' (1995), ''Како да се направи американски јорган'' (1995) и ''Свадбата на мојот најдобар пријател'' (1997), од кои последниот бил неговиот најголем хит на бокс-офисот.
Во 2000-тите, Малрони глумел во филмовите ''Господинот Шмит'' (2002), ''Дечко за свадба'' (2005), ''Мора да сака кучиња'' (2005), ''Семејниот камен'' (2005) и ''Зодијак'' (2007). Во 2010-тите, Малрони глумел во филмовите ''Сивиот'' (2011), ''Работи'' (2013), ''Август: Округ Осејџ'' (2013), ''Подмолно: Поглавје 3'' (2015) и ''Разузданиот дедо'' (2016); сепак, тој првенствено работел на телевизија, со главни улоги како Френсис Гибсон во трилер серијата ''Криза'' (2014) и д-р Волтер Волас во медицинската драмска серија ''Чист генијалец'' (2016–2017), како и повторлива улога во 5-тата и 6-тата сезона од серијата ''Бесрамно'' (2015–2016).
Во 2020-тите, Малрони продолжил да глуми во телевизиски проекти, со главни улоги како Џон Кармајкл во серијата ''Хана'' (2020–2021), претседателот Џејмс Ритсон во серијата ''Тајна инвазија'' (2023) и шефот Дом Паскал во серијата ''Чикаго пожарникарска станица'' (2024–денес). Тој исто така глумел во филмовите ''Врисок 6'' (2023), ''Кошаркарски ѕвезди'' (2023) и ''Било кој освен тебе'' (2023).
Освен глумата, Малрони е и виолончелист. Тој свирел виолончело за многу филмови, вклучувајќи ги ''Јура свет'' (2015), ''Зоотропола'' (2016), ''Роуг 1'' (2016), ''Спајдермен: Враќање дома'' (2017), ''Неверојатните 2'' (2018) и ''Спајдермен: Далеку од дома'' (2019).
Гијом V

Гијом V (Гијом Жан Жозеф Мари де Насау; роден на 11 ноември 1981 година) е Голем војвода од Луксембург, кој е на власт од 3 октомври 2025 година. Тој е најстариот син на Големиот војвода Анри и Големата војвотка Марија Тереза а стапил на престолот по абдикацијата на неговиот татко.
1 Ран живот и образование
Гијом бил роден на 11 ноември 1981 година во породилната болница „Големата војвотка Шарлот“ во градот Луксембург како најстаро дете на големиот војвода Анри од Луксембург и неговата сопруга, големата војвотка Марија Тереза. Неговите кумови се принцезата Мари Астрид од Луксембург и принцот Гијом од Луксембург. Гијом има четири помлади браќа и сестри: принцот Феликс, принцот Луис, принцезата Александра и принцот Себастијан.
1.1 Брак и татковство
На интервју за неговиот 30-ти роденден, принцот изјавил дека е во врска со „драга госпоѓица“ повеќе од една година, но му требало повеќе време за да ја процени нивната можна иднина. На 26 април 2012 година, била објавена свршувачката на наследникот Голем војвода со белгиската грофица Стефани де Ланоа. Граѓанската венчавка се одржала на 19 октомври 2012 година додека религиозната венчавка се одржала на 20 октомври 2012 година, во Богородичината Црква во Париз.
Гијом и Стефани имаат два сина; прв и втор во редот за наследување на престолот на Луксембург:* Чарлс Жан Филип Жозеф Мари Гијом (10 мај 2020 година)
* Франсоа Анри Луј Мари Гијом (27 март 2023 година)
2 Владеење
На 8 октомври 2024 година, објавено од страна на Големиот војвода Анри на неговиот официјален роденден, Гијом бил назначен за поручник-претставник (регент). Во ова својство, тој презел голем број од уставните овластувања на својот татко, како на пример положувањето заклетва на амбасадорите и потпишувањето на декретите на Големиот војвода. Ова традиционално бил првиот чекор во процесот на абдикација во Луксембург, бидејќи и Жан (1961–1964) и Анри (1998–2000) претходно ја вршеле оваа позиција. На 24 декември 2024 година, за време на неговата божиќна порака, Анри објавил дека ќе абдицира на 3 октомври 2025 година.
Гијом седнал на престолот на тој датум, како Голем војвода од Луксембург.
2.1 Награди
* Светска организација на извидничкото движење: Бронзена награда „Волк“ (21 март 2024 година).
3 Поврзано
* Големиот војвода од Луксембург
Дејвид Бејкер (биохемичар)

Дејвид Бејкер (роден на 6 октомври 1962 година) е американски биохемичар и компјутерски биолог. Бејкер е пионер во методите за дизајнирање протеини и предвидување на нивните тридимензионални структури. Тој е професор по биохемија под менторството Хенриета и Обри Дејвис, истражувач во Медицинскиот институт „Хауард Хјуз“ и вонреден професор по геномски науки, биоинженерство, хемиски инженеринг, компјутерски науки и физика на Универзитетот во Вашингтон. Бејкер ја добил Нобеловата награда за хемија за 2024 година за неговата работа на компјутерски дизајн на протеини.
Бејкер е член на Националната академија на науките на Соединетите Американски Држави и директор на Институтот за дизајн на протеини на Универзитетот во Вашингтон. Бејкер е вклучен како ко-основач на повеќе од десетина биотехнолошки компании и бил дел од инаугуративната листа на списанието ''„Тајм“'' на 100-те највлијателни луѓе во здравството во 2024 година.
Спиридон Габровски

Спиридон Габровски (1740; Габрово – 1824; Рилски манастир), познат и како Спиридон Рилски, бил бугарски духовник и просветен деец.
Габровски бил роден во Габрово во 1740. Долги години поминал на Света Гора, каде што поминал долги години во Зографскиот и Хиландарскиот манастир. Помеѓу 1747 и 1763, поради несогласувања помеѓу бугарските и српските монаси, се населил во манастирот Пантократор, со неговиот духовен отец Паисиј Величковски. Во 1763, заедно со Величковски ја напуштиле Света Гора и со 64 други монаси заминале во Молдавија. Во 1779, се населиле во манастирот Њамц, близу Јаш.
Спиридон Габровски ја користел манастирската библиотека за да го надополни своето знаење и во 1792 ја завршил ''"Историја во кратце о болгарском народе словенском"''. Спиридон се приближил кон т.н. Илиризам, кој ги прогласува античките Илири, за стари Словени. Спиридон се обидел да ги легитимизира Бугарите ("Илирите") преку Александар Велики, кој го претставил целосно во позитивно светло. Александар го победил „илирскиот“ крал Перун, но ги вклучил ''Илирите'' во својата војска и дури им ја дал на на двајцата синови на Перун власта над самата Македонија, а самиот ја основал својата престолнина во Вавилон.
Во 1794, по смртта на Паисиј Величковски, го напуштил манастирот Њамц и се населил во Рилскиот манастир, каде што починал во 1824.
Георги Трајчев

Георги Трајчев (Прилеп, 1869 – 1945) – историчар, публицист, револуционер. Ја завршил Солунската бугарска машка гимназија и бил учител. Член на ТМОРО (1896) и претседател на Околискиот револуционерен комитет во родниот град (1908).
1 Биографија
1.1 Ран живот и образование
Роден бил во Прилеп, 1869-тата година. Основното образование го завршил во родниот град, а во 1889 завршил со четвртата генерација на матуранти во Солунската гимназија. Бидејќи немал доволно материјални средства, не можел да добие високо образование, но тоа не му пречело да се самообразува.
1.2 Учителска дејност
По завршувањето на Солунската гимназија, на 26 јуни 1889 година, во истата година добил учителско место во Богданци. Со започнувањето на учебната 1889/90 година, започнало и неговото учителствување, кое траело цели 40 години.
По една учебна година помината во Богданци, учителствувал во Кавадарци, потоа во Прилеп, Скопје, Сер, Дојран, Неврокоп, Велес, повторно во Прилеп, Ресен, Дебар, Обрзацов Чифлик - покрај градот Русе, уште еднаш во Ресен и во Скопје и најпосле во Софија. Тука и се пензионирал како учител, во IV Софиска прогимназија. Бил директор на училиштата во Дојран, Неврокоп, во Велес и во Прилеп. По Уриетот (1908), ја извршувал и должноста училиштен инспектор.
Во меѓувреме, станал член на ТМОРО (1896), но не учествувал директно во четничкото движење, ниту во Илинденското востание. Тогаш ги добил псевдонимите Вестителов и Г. Мајков. За време на неговото повторно учителствување во родниот град (1907/08 и 1908/09), бил избран за претседател на прилепскиот околиски комитет.
1.3 Емигрирање во Бугарија
По балканските војни бил принуден да замине во Бугарија. Кратко по војната, се вратил во Македонија, а по Првата светска војна засекогаш емигрирал во Софија, каде што и починал, во 1945 година.
2 Дела
Автор е на повеќе книги:
*''Мариово''. София. 1923.
*''Преспанското езеро''. София. 1924.
*''Градъ Прилеп''. София. 1925.
*''Приносъ къмъ историята на революционното дело въ Македония (Прилепско)''. София. 1925.
*''Спомени отъ моето 40 годишно учителство (1889-1929 г.)''. Печатница П. Глушковъ, София. 1930.
*''Манастирите въ Македония''. София. 1933.
*''Книга за Мияците''. София. 1941.
Поколение Ви

''Поколение Ви'' (|Gen V) — американска суперхеројска телевизиска серија, развиена од Крег Розенберг, Еван Голдберг и Ерик Крипке. Таа е спиноф на серијата ''Момците''. Серијата е заснована на делот од стрип-серијалот „Мора да одиме“ (англ. ''We Gotta Go Now'') на Гарт Енис и Дерик Робертсон.
Премиерата на ''Поколение Ви'' се одржала на 29 септември 2023 г. на преносната услуга Amazon Prime Video. Дејството на првата сезона се одвива непосредно пред настаните од четвртата сезона на ''Момците''.
Во октомври 2023 г., помалку од еден месец по премиерата, серијата била продолжена за втора сезона, чија премиера била на 17 септември 2025 г.
1 Содржина
Во центарот на заплетот се младите суперхерои што се обучуваат на Универзитетот Годолкин, спонзориран од корпорацијата Vought International.
Според официјалните податоци, установата ги обучува студентите да ги користат своите способности за доброто на општеството, но всушност претставува полигон за усовршување на серумот „Ви“. Сите студенти мораат да учествуваат во месните натпревари за да го добијат статусот на најдобар и да се приклучат на светски познатите суперхеројски екипи, како што е „Седумтемина“.
2 Улоги
Џаз Синклер, Мари Моро
Ченс Пердомо, Андре Андерсон
Лизе Бродвеј, Ема Мајер
Меди Филипс, Кејт Данлап
Лондон Тор, Џордан Ли
Дерек Лу
Аса Герман, Семјуел „Сем” Риордан
Шели Кон, Индира Шети
Хамиш Линклејтер, Дин Сајфер
Џон Клаузер

Џон Франсис Клаузер (1 декември 1942 година) е американски теоретски и експериментален физичар познат по придонесите за темелите на квантната механика, особено нееднаквоста Клаузер-Хорн-Шимони-Холт. Клаузер ја добил Нобеловата награда за физика за 2022 година, заедно со Ален Аспект и Антон Цајлингер „за експерименти со заплеткани фотони, утврдување на прекршувањето на нееднаквостите според Бел и пионирање на квантно информативната наука“. Во 2023 година, тој се прогласил за негирач на климатските промени.
1 Ран живот
Клаузер бил роден во Пасадена, Калифорнија. Неговиот татко, Франсис Х. Клаузер, бил професор по воздухопловно инженерство кој го основал и претседавал со одделот за воздухопловство на Универзитетот Џонс Хопкинс. Подоцна се вработил како професор по инженерство „Кларк Бланшард Миликан“ на инсттутот за технологија во Калифорнија (Калтех). Неговата мајка, Катарин Мекмилан, била библиотекарка по хуманистички науки во Калтех и сестра на добитникот на Нобелова награда за хемија во 1951 година, Едвин Мекмилан.
Добил диплома за физика од Калтех во 1964 година, каде што бил член на Дабни Хаус. Магистрирал по физика во 1966 година и докторирал по физика во 1969 година од Универзитетот Колумбија под водство на Патрик Тадеус.
2 Кариера
Од 1969 до 1975 година, тој работел како постдокторски истражувач на Универзитетот во Калифорнија, Беркли и Националната лабораторија Лоренс Беркли. Во 1972 година, додека работел со постдипломскиот студент на Беркли, Стјуарт Фридман, тој го извршил првиот експериментален тест на предвидувањата поставени од теоремата CHSH-на Бел. Ова било првото експериментално набљудување на прекршување на нееднаквоста на Бел. Во 1974 година, работејќи со Мајкл Хорн, тој прв покажал дека генерализација на теоремата на Бел обезбедува строги ограничувања за сите локални реалистични теории за природата (т.е. објективни локални теории). Тој труд ја вовел нееднаквоста Клаузер-Хорн (CH) како прв целосно генерален експериментален услов поставен од локалниот реализам. Исто така, ја вовела и „претпоставката за CH без подобрување“, по што нееднаквоста CH се сведува на нееднаквоста CHSH, а по што поврзаните експериментални тестови исто така го ограничуваат локалниот реализам.
Од 1975-1997 Клаузер работел како истражувачки физичар главно во Лоренс Ливермор и Беркли. Во 1976 година тој го извршил вториот експериментален тест во светот на предвидувањата на CHSH-теоремата на Бел.
Клаузер ја добил наградата Волф за физика во 2010 година заедно со Ален Аспе и Антон Цајлингер. Тројцата исто така заеднички ја добиле Нобеловата награда за физика во 2022 година.
Девин

Девин (|Девин) — град во Јужна Бугарија, административен центар на Општина Девин во Смољанската Област. Има население од околу 5.286 жители (2024).
1 Географска положба
Девин се наоѓа во Западните Родопи, во Девинската Планина, на 20 км воздушна линија од границата со Грција. Низ градот тече Девинската Река, која се влева во реката В’ча. Девин е опкружен со вековни борови и смрекови шуми, патувањето низ кои било релативно тешко пред изградбата на патот во средината на 20 век.
2 Обележја
Девин е популарна туристичка дестинација. Областа е богата со топли минерални извори и спа-центри. Регионот бил познат уште во античко време по лековитите својства на своите минерални извори. Природните карактеристики на Девин го прават центар за обновување и стабилизирање на здравјето.
Популарен бренд на минерална вода се флашира во градот, продавајќи се под името „Девин“.
Напади со нож во воз во Кембриџшир (2025)

Вечерта на 1 ноември 2025 г., единаесет лица биле повредени, од кои девет со животозагрозувачки повреди, по повеќекратен напад со нож во патнички воз во Кембриџшир, Англија. Две лица биле уапсени.
1 Случка
Британската превозна полиција одговорила на итен повик (999), примен во 19:42 часот по Гринич, во кој било пријавено дека неколку лица биле прободени со нож во возот на LNER што сообраќал од Донкастер до Кингс Крос, со поаѓање во 18:25 часот. Возот тргнал од Питерборо во 19:30 часот, а нападот започнал кратко потоа.
Возот бил запрен на железничката постојка Хантингдон во 19:44 часот, откако била активирана сопирачката за итни случаи.
На случката присуствувале триесет полицајци од Полициската управа на Кембриџшир заедно со полицајци од Британската превозна полиција. Постојката Хантингдон била затворена за јавноста, сите возови во околината биле запрени, а на местото на настанот биле распоредени вооружени полицајци.
Десет лица биле пренесени во болница на лекување, а уште едно лице подоцна самостојно пријавило повреди. Се верува дека деветмина од повредените се здобиле со животозагрозувачки повреди, од кои четворица биле отпуштени до 2 ноември 2025 г.
Две лица биле уапсени под сомнение за обид за убиство во рок од осум минути по првиот повик. Осомничените биле 32-годишен црн Британец и 35-годишен Британец од карипско потекло; и двајцата се родени во Обединетото Кралство.
Според очевидци, еден од напаѓачите бил вооружен со голем нож и неселективно напаѓал патници во возот, предизвикувајќи паника и повреди; неколку сведоци пријавиле дека виделе луѓе како бегаат низ ходникот покриени со крв, а една жртва била прободена со нож пред да се онесвести.
Еден сведок изјавил дека мажот што држел голем нож бил зашеметен со електрошокер и совладан од полицијата. Полициската истрага продолжува со помош на противтерористичката полиција за да се утврдат околностите и мотивот за нападот.
2 Реакции
Сер Кир Стармер, премиерот на Обединетото Кралство, изјавил дека случката е „ужасна“ и „длабоко загрижувачка“.
Шабана Махмуд, министерката за внатрешни работи, изјавила дека е „длабоко натажена“ и дека „ги повикува луѓето да избегнуваат коментари и шпекулации во оваа рана етапа“.
Сер Ед Дејви, водачот на Либералните демократи, изјавил дека е „ужаснат“ од нападот и дека „мора да обезбедиме правда и да вложиме максимален напор за да ја зачуваме безбедноста на јавноста“.
Водачката на опозицијата, Кеми Баденок, првично реагирала повикувајќи ги луѓето да „почекаат додека не излезат повеќе факти“, пред следниот ден, во емисијата ''Sunday with Laura Kuenssberg'', да изјави: „Не можеме да бидеме земја каде што луѓето невини си ги вршат своите работи и се соочуваат со ова ниво на насилно злодело“.
Министерот за внатрешни работи во сенка, Крис Филп, првично изјавил дека случката „изгледа како жесток масовен напад“. Потоа, тој додал во својата изјава дека „моите мисли се со сите повредени или погодени и со службите за итни случаи што реагираат. Полицијата и владата треба да обезбедат ажурирани информации за тоа што се случило и кој е уапсен што е можно поскоро“.
Ференц Краус

Ференц Краус (роден на 17 мај 1962 година) е унгарско-австриски физичар кој работи во атосекундната наука. Тој е директор на Институтот за квантна оптика „Макс Планк“ и професор по експериментална физика на Универзитетот „Лудвиг Максимилијан“ во Минхен во Германија. Неговиот истражувачки тим го генерирал и измерил првиот атосекунден светлосен пулс и го искористил за снимање на движењето на електроните во атомите, означувајќи го раѓањето на атофизиката. Во 2023 година, заедно со Пјер Агостини и Ан Луилје, бил награден со Нобелова награда за физика.
1 Академска кариера
Од 1981 до 1985 година, Краус студирал теоретска физика на Универзитетот „Етвеш Лоранд“ и електротехника на Техничкиот универзитет во Будимпешта во Унгарија. Од 1987 до 1991 година докторирал на Техничкиот универзитет во Виена, во Австрија, а од 1991 до 1993 година таму го завршил и својат докторат. Од 1996 до 1998 година бил вонреден професор, од 1999 до 2004 година професор по електротехника на истиот институт.
Во 2003 година бил назначен за директор на Институтот „Макс Планк“ за квантна оптика во Гархинг, а во 2004 година станал претседател на експерименталната физика на Универзитетот „Лудвиг Максимилијан“ во Минхен.
2 Почести и награди
* 2006 - Награда „Готфрид Вилхелм Лајбниц“* 2006 – Медал за напредок на Кралското фотографско друштво и почесна стипендија* 2009 – Избран за член на Оптика* 2013 – Награда Ото Хан* 2015 – Избран за лауреат на наградата „Кларивејт“ за физика со Пол Коркум „за придонеси во развојот на атосекундната физика“.* 2016 – Член на Германската академија на науките Леополдина.* 2019 – медал Владилен Летохов.* 2022 – Награда „Волф“ за физика со Ан Л'Илие и Коркум „за пионерски придонеси во ултрабрзата ласерска наука и атосекундната физика“.* 2022 – Награда на Фондацијата BBVA за границите на знаењето во основните науки со Л'Илиер и Коркум.* 2023 – Нобелова награда за физика со Л'Илие и Пјер Агостини за „експериментални методи што генерираат атосекундни импулси на светлина за проучување на динамиката на електроните во материјата“.
3 Наводи
Мишел Деворе

Мишел Анри Деворет (роден 1953) е француско-американски физичар. Тој е професор по физика на Универзитетот во Калифорнија, Санта Барбара, и емеритус професор по применета физика на Универзитетот Јеил. Тој е главен научник за квантен хардвер во Гугл. Познат е по создавњето на разни суперспроводливи архитектури за квантно пресметување, вклучувајќи ги квантрониумот, трансмонот и флуксониумот.
Деворет ја делел Нобеловата награда за физика за 2025 година со Џон Кларк и Џон М. Мартинис за нивната заедничка работа на макроскопски квантни феномени во суперспроводливи кола.
1 Почести и награди
Деворе бил избран за член на Американската академија на уметностите и науките во 2003 година, на Француската академија на науките во 2007 година и на Националната академија на науките во 2023 година. Во 2008 година, тој бил прогласен за Витез на Легијата на честа.
Деворе и Естев ја добиле наградата Ампер од Француската академија на науките во 1991 година. Во 1995 година, Деворе ја добил наградата Декарт-Хајгенс од Кралската холандска академија на уметностите и науките. Деворе, Естев, Јасунобу Накамура и Јохан Мој ја добиле наградата Еврофизика-Агилен од Европското друштво на физика во 2004 година. Во 2013 година, Деворе и Шелкопф ја добиле наградата Џон Стјуарт Бел за „Фундаментални и пионерски експериментални достигнувања во заплеткувањето на суперспроводливи кубити и микробранови фотони и нивната примена во квантната обработка на информации“.
Во 2014 година, Деворет ја делел наградата „Фриц Лондон во спомен“ со Мартинис и Шелкопф Наградата „Мициус Квантум“ била заеднички доделена во 2021 година на Деворет, Кларк и Накамура. Во 2016 година, на Деворет му била доделена наградата „Оли В. Лунасма во спомен“.
Алексеј Екимов

Алексеј Екимов (|Алексей Екимов; роден 1945) е руски физичар за цврста состојба и пионер во истражувањето на наноматеријалите. Тој ги открил полупроводничките нанокристали познати како квантни точки во 1981 година, додека работел во Државниот оптички институт Вавилов. Во 2023 година, за ова откритие ја добил Нобеловата награда за хемија.
1 Живот
1.1 Рани години и образование
Екимов бил роден во Ленинград, Советски Сојуз во 1945 година. Во 1967 година дипломирал на Факултетот за физика на Ленинградскиот државен универзитет. Потоа докторирал физика на Јофеевиот институт при Руската академија на науките во 1974 година.
1.2 Истражување и кариера
По дипломирањето, Екимов продолжил со истражување во Државниот оптички институт Вавилов. Тој почнал да ги проучува полупроводнички активираните стакла, познати како Шотови стакла, и да развива теории за да ја објасни нивната боја. Кога стаклата биле загревани, а потоа оладени, се формирале кристали од бакар хлорид, откриени од рендгенските зраци, создавајќи сини бои. Помалите кристали произвеле посино стакло.
Во 1981 година, Екимов, заедно со Алексеј А. Онушченко, го објавиле откривањето на квантни ефекти на големина во нанокристали од бакар хлорид во стакло, феномен сега познат како квантни точки. За време на неговиот престој во институтот, тој дополнително ги истражувал овие системи и ја развил теоријата за квантно ограничување со Александар Ефрос.
Од 1999 година, Екимов живее и работи во Соединетите Американски Држави како научник за Нанокристалс Технолоџи, компанија со седиште во државата Њујорк.
2 Почести и награди
Екимов ја добил Државната награда на СССР за наука и инженерство во 1975 година за работа на ориентацијата на електронскиот спин кај полупроводниците. Тој е ко-добитник на наградата Р.В. Вуд од 2006 година на Оптичкото друштво на Америка за „откривање на нанокристални квантни точки и пионерски студии за нивните електронски и оптички својства“ заедно со Александар Ефрос и Луис Е. Брус.
Екимов, Брус и Мунги Бавенди биле добитници на Нобеловата награда за хемија за 2023 година „за откривање и синтеза на квантни точки“.
3 Избрани публикации
****
Дестри (филм)

„Дестри“ (англиски: ''Destry'') – филм на режисерот Џорџ Маршал (George Marshall) од 1954 година, снимен по сценариото на Феликс Џексон (Felix Jackson) и Макс Бренд (Max Brand). Главните улоги ги играат: Оди Марфи (Audie Murphy), Мери Бланшард (Mari Blanchard) и Лајл Бетгер (Lyle Bettger).
1 Синопсис
Во мал град на Дивиот Запад умира шерифот под сомнителни околности, а на неговото место, локалниот моќник Декер (го игра Бетгер) поставува еден алкохоличар со намера да го контролира. Меѓутоа, шерифот го поставува за помошник Том Дестри (го игра Марфи), син на познатиот борец за правда. Доаѓањето на Десtри во градот ги изненадува сите, зашто тој пристига во кочија и без револвер...
Династија на Мухамед Али

Династијата на Мухамед Али или династија Алавија била владеачка династија во Египет и Судан од 19-ти до средината на 20-ти век. Наречена е по нејзиниот основач, Мухамед Али-паша, сметан за основач на современ Египет.
1 Семејно стебло
;Круни
Крал
Кедив & султан
Ономоно дономоно (книга)

„Ономоно дономоно“ — збирка на брзозборки, игрозборки и редалинки, во избор на Санде Стојчевски, објавена од Просветно дело, Редакција „Детска радост“ во 2007 година.
1 Содржина
Книгата ги содржи следниве брзозборки и игрозборки:* брзозборки од Зборникот на Миладиновци
* Васил Куноски, „Ваше и наше“ и „Две зборчиња“
* Славко Јаневски, „Автара-бавтара“
* Јован Стрезовски, „Страв“, „Гулаби“ и „Ешко и крушата“
* Стојан Тарапуза, „Цакара-цекара“, „Вава вија“, „Кракара бакара“ и „ОНомино додомино“
* Рајко Јовчевски, „Кусо“ и „Итивака — ититака“
* Киро Донев, „Како се вика“ и „Џивко и Џивка“
* Ефтим Клетников, „Кога бев мал“
* Васил Пујовски, „Венче“
* Александар Кујунџиски, „Чудовидувалка“
* Ванчо Полазаревски, „Црв на Крф“, „Шаток да импресионира“ и „Нека си гака“
* Јордан Даниловски, „Марија е рија ри“, „Симона е златниче“ и „Лага-ли лага-ле“
* Славе Ѓорго Димовски, „Ономоно дономоно“ и „Ѕ“
2 Технички податоци
Книгата, со обем од 16 страници и со димензии од 24 сантиметри, била испечатена во печатницата „Коста Абраш“ во Охрид. Таа е објавена во рамки на библиотеката „Лектирни изданија“. Таа е каталогизирана во Народната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-9989-30-776-8. Автор на корицата и на илустарциите во книгата е Димче Исаиловски, а ликовно-графичкото обликување и компјутерската обработка ги направил Жарко Туниќ.
Александар фон Хесен-Дармштад

Принцот Александар фон Хесен (Александар Лудвиг Георг Фридрих Емил; 15 јули 1823 – 15 декември 1888), бил трет син и четврто дете на Лудвиг II, големиот херцог на Хесен, и Вилхелмина фон Баден. Неговата сестра Марија, се омажила за рускиот цар Александар II. Од него води потекло благородничкиото семејство Батенберг-Маунтбатен.
Виски од жито

Виски од жито — обично се однесува на секое виски направено, барем делумно, од жито. Најчесто станува збор за виски од пченка, пченица и 'рж. Вискито од жито обично содржи малку слад јачмен за да обезбеди ензими потребни за пасирање, ова е задолжително кога се произведува во Ирска или Шкотска. Вискито направено само од слад јачмен генерално се нарекува „слад виски“ наместо житно виски. Повеќето американски и канадски вискија се од жито.
1 Дефиниција
Според прописите што го регулираат производството и на ирско и на шкотско виски, сладното виски мора да се произведува од каша од 100% сладиран јачмен и мора да се дестилира во казан за казање Во Шкотска, вискито што користи други сладирани или несладени житарки во кашата, покрај сладниот јачмен, се нарекува зрнесто виски. Во Ирска, каде што прописите го дефинираат „виски од казан за казање“ како дестилирано од специфична мешана каша од најмалку 30% сладиран јачмен, најмалку 30% несладен јачмен и други несладени житарки во казан за казање, „виски од жито“ се однесува на виски произведено од мешана каша од најмногу 30% сладиран јачмен во казан за казање во колона.
Во обете земји, вискито од жито обично се дестилира во континуиран колонски казан на начин што резултира со поголем процент на алкохол по волумен (ABV), но помалку вкусен жесток пијалак од оној кој се добива од казан-тенџере. Како резултат на ова, вискито од жито ретко се флашира, туку се користи главно за мешање со виски од слад или казан-тенџере за да се создадат мешани вискија, кои денес сочинуваат повеќе од 90% од продажбата на виски во обете земји. Компаративната леснотија на почистото, понеутрално ароматизирано виски од жито се користи во мешавините за да се измазнат често поострите карактеристики на другите видови виски. Повремено, добро зреените вискија од жито се издаваат како виски од еден вид жито ако се произведуваат во една дестилерија или како мешано виски од жито ако се комбинираат жестоки пијалаци од повеќе дестилерии.
Надвор од Ирска и Шкотска, употребата на континуирани колонски казанци и употребата на пире без јачмен не се често поврзани со производството на „лесно“ виски (виски со малку вкус поради дестилација при многу висок ABV). На пример, американското виски се произведува со колонски казанци, а американското виски што се означенува како „чисто виски“ (вклучувајќи го чистиот бурбон и чистото виски од 'рж) мора да користи ниво на дестилација што не надминува 80% ABV. Во САД, вискито произведено со ABV повисок од 80% формално се класифицира како „лесно виски“ и не може да се означи како виски од жито или да се нарече слад, бурбон или чисто виски.
Конфедеративни Американски Држави

Конфедеративните Американски Држави, познати и како Конфедерацијата или Југот, била непризнаена отцепена република на југот од САД од 1861 до 1865. Таа опфаќала единаесет американски држави кои прогласиле отцепување: Јужна Каролина, Мисисипи, Флорида, Алабама, Џорџија, Луизијана, Тексас, Вирџинија, Арканзас, Тенеси, и Северна Каролина. Овие држави се бореле против Соединетите Држави во Американската граѓанска војна.
Црква „Св. Талалеј“ - Горно Оризари (мала)

Свети Талалеј — мала селска црква во битолското село Горно Оризари, Македонија.
1 Местоположба
Црквата е сместена во месноста Билјаник, западно од главниот дел на селото Горно Оризари и се наоѓа веднаш до поголемата истоимена црква во изградба.
2 Галерија
3 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Горно Оризари
Орнитин

Орнитинот е непротеиногена α-аминокиселина која игра улога во циклусот на уреа. Не се инкорпорира во протеините за време на транслацијата. Орнитинот абнормално се акумулира во телото при недостаток на орнитин транскарбамилаза, нарушување на циклусот на уреа.
1 Улога во циклусот на уреа
Л -орнитинот е еден од производите на дејството на ензимот аргиназа врз Л - аргинин, создавајќи уреа. Затоа, орнитинот е централна компонента на циклусот на уреа, што овозможува отстранување на вишокот азот. Самиот орнитин се рециклира и, во извесна смисла, делува како катализатор.
Прво, амонијакот се претвора во карбамоил фосфат од карбамоил фосфат синтетаза. Орнитин транскарбамилазата потоа ја катализира реакцијата помеѓу карбамоил фосфат и орнитин за да се формира цитрулин и фосфат (P<sub>i</sub>). Друга амино група е придонесена од аспартагинска киселина, што доведува до формирање на аргинин и нуспроизвод фумарна киселина. Резултирачкиот аргинин, соединение на гванидиниум, последователно се хидролизира од аргиназа за да се регенерира орнитинот и да се ослободи уреа.
Двата атоми на азот во уреата се добиени од амонијак и аспартагинска киселина, додека атомите на азот во орнитинот остануваат непроменети.
Орнитинот не е аминокиселина директно кодирана од ДНК; односно, не е протеиногена аминокиселина. Сепак, во ткивата што не се од црниот дроб кај цицачите, примарната улога на циклусот на уреа е често биосинтезата на аргинин. Како меѓупроизвод во метаболичките патишта, орнитинот е затоа доста важен.
2 Други реакции
Орнитинот, преку дејството на орнитин декарбоксилазата (EC 4.1.1.17), служи како почетна точка за синтеза на полиамини како што е путресцинот.
Кај бактерии како што е ''E. coli'', орнитинот може да се синтетизира од глутаминска киселина.
3 Истражување
3.1 Замор од вежбање
Докажано е дека суплементацијата со Л -орнитин го намалува заморот кај испитаници во плацебо-контролирани студии со употреба на циклоергометар. Резултатите сугерираат дека Л-орнитинот може да има ефект против замор преку зголемување на ефикасноста на потрошувачката на енергија и поттикнување на излачувањето на амонијак.
3.2 Додаток за кревање тегови
Додатоците на аминокиселини, вклучувајќи го и Л-орнитинот, често се продаваат на бодибилдери со тврдења за зголемување на нивоата на соматотропин (HGH), мускулната маса и силата. Кратка, четиридневна клиничка студија спроведена во 1993 година покажа дека Л-орнитинот, во комбинација со Л-аргинин и Л-лизин по 2 г/ден, не ги зголемил нивоата на соматропинот. Истражување објавено во 2002 година заклучило: „Не се препорачува употреба на специфични аминокиселини за стимулирање на ослободувањето на соматропинот од страна на спортистите.“
3.3 Цироза
Л-орнитин л -аспартагинска киселина(LOLA), стабилна сол на орнитин и аспарагинска киселина, се користи во третманот на цироза и хепатална енцефалопатија.
4 Наводи
Космариум

''Космариум'' е голем род на дезмиди (Desmidiaceae), група зелени алги тесно поврзани со копнените растенија (виши растенија). Членовите на овој род се со микроскопски димензии и се среќаваат во слатководни живеалишта низ целиот свет.
Името ''Космариум'' води потекло од грчкиот збор κοσμάριον - ''космарион'', што значи мал украс.
1 Опис
''Космариум'' со неколку исклучоци, е едноклеточен организам и затоа е микроскопски. Клетките се стеснети во средината, што им дава изглед на два лобуса; двете половини се нарекуваат полуклетки. Клетките се среќаваат во различни форми. Клеточниот ѕид може да биде мазен или украсен со боцки, гранули, скробикули (дупчиња) или пори. Клетките се генерално сплескани. Клетките обично имаат еден или два хлоропласти што ја исполнуваат клетката; секој хлоропласт содржи пиреноиди, обично еден или два.
1.1 Идентификација
Идентификацијата на видовите на ''Cosmarium'' зависи од формата на клетките и нивната орнаментација, и може да биде тешка. Покрај тоа, родовите ''Actinotaenium'' и ''Euastrum'' можат да бидат слични на одредени видови на ''Cosmarium''. ''Actinotaenium'' е генерално кружен во пресек, а ''Euastrum'' обично (но не секогаш) има засек на врвот на секоја половина.
2 Таксономија
''Космариумот'' е најголемиот род на десмиди, со над 1.000 видови. Тоа е вештачки род: дефинирачките карактеристики на родот не се целосно јасни и произволни, а постојат и некои видови кои се меѓусебно поврзани помеѓу неколку различни родови. Поради оваа причина, е наречен таксон на таканаречена корпа за отпадоци. Исто така, не е монофилетски, бидејќи молекуларно филогенетските студии покажуваат дека формата на ''Космариум'' еволуирала независно многу пати. И покрај ова, родот сè уште е во употреба, бидејќи не постои познат начин за класификација на десмидите во согласност со нивната еволутивна историја.
3 Живеалиште
''Космариумот'' и другите родови на десмиди имаат тенденција да преферираат олиготрофни, донекаде кисели водни живеалишта, но некои видови живеат во поеутрофни и/или базични живеалишта. Некои видови, кои се мали и претежно обични, формираат заедница позната како „Космариетум“; тие може понатаму да бидат поврзани со заедница од видови ''на Closterium'' формирајќи асоцијација Cosmarietum-Closterietum.
Црква „Св. Талалеј“ - Горно Оризари (голема)

Свети Талалеј — главна селска црква во битолското село Горно Оризари, Македонија.
1 Местоположба
Црквата е сместена во месноста Билјаник, западно од главниот дел на селото Горно Оризари.
2 Историја
Црквата започнала да се гради во 2021 година, кога биле осветени темели на црквата од страна на митрополитот Преспанско-пелагониски г. Петар и со тоа била исполнета желбата на жителите од некогашното село Биљаник, во кое исто така постоела истоимена црква.
3 Галерија
4 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Горно Оризари
ФК Еносис Неон Паралимни

ФК Еносис Неон Паралимни ''(грчки: Ένωση Νέων Παραλιμνίου, Enosi Neon Paralimniou)'', скратено ЕНП, е професионален фудбалски клуб од Кипар со седиште во Паралимни. Домаќинските натпревари ги игра на Градскиот стадион „Тасос Марку“, а во моментов се натпреварува во Првата лига на Кипар. Со спојување на два локални клуба, Хераклес (основан 1936) и Народна Љубов, во 1944 година беше основан ЕНП. Клубските бои, бордо и небесно сина, беа воведени во 1971 година благодарение на браќата Парнеру, симпатизери на англискиот клуб Вест Хем. Капитенот на клубот, нивен познаник Боби Мур, му донираше дресови на клубот.
ЕНП од сезоната 1968/69 до 2013/14 играше непрекинато 45 сезони во Првата лига на Кипар. Најзначајниот период во историјата на клубот беше средината на 1970-тите и почетокот на 1980-тите, кога екипата стигна до финалето на националните купови. На европската сцена клубот учествуваше пет пати, но секогаш завршуваше во првото коло. Тековен спонзор на клубот е MeridianBet.
1 Домаќински натпревари
;Првата лига на Кипар
*''другопласиран:'' 1974–75
;Куп на Кипар
*''другопласиран:'' 1973–74, 1974–75, 1980–81, 1982–83
;Суперкуп на Кипар
*''другопласиран:'' 1981, 1983
;Втора лига на Кипар
*''победник:'' 1968–69, 2014–15, 2017–18
Јапонски почесни имиња

Јапонскиот јазик користи систем на почесен говор, наречен , кој вклучува почесни наставки и префикси при обраќање во разговор. Наставките се најчесто специфични за полот и се додаваат на крајот на името, додека префиксите се ставаат на почетокот на именките. Почесните наставки исто така го означуваат нивото на говорникот, нивниот однос со другиот човек и често се користат заедно со други компоненти на ваквиот почесен говор.
Почесните суфикси главно се користат кога се обраќаме на лицето со кој што некој разговара или на трети лица, но не се користат кога зборуваме за себеси. Изоставувањето на суфиксите покажува дека говорникот го познава другиот човек некое време или дека слушателот се влегол вп фирмата или училиштето во исто време или подоцна.
1 Чести почесни титули
+, Наставки/Префикси, Приближен македонски еквивалент, Се користи за
''Сан'' (さん), Г-дин/г-ѓа, Вработените во компанијата честопати им се обраќаат на своите претпоставени користејќи -сан. Тоа сигнализира почит.
''Сама'' (様、さま), Господине/Госпоѓо Почитуван клиент (''o-kyaku-sama'') Дами и господа (''mina-sama'') Ваша чест (судии) Ваше Господство Ваша Милост / Ваша Почит / Ваша Високопреосвештенство / Ваша Светост (религиозни авторитети) Вашата Семоќност (божества), Укажува длабоко почитување кон божества, почитувани гости и клиенти, власти или претпоставени возрасни лица.
''Кун'' (君、くん), Термин на нежност. Го користат наставници во училиштатa при обраќање на своите ученици или кога постарите колеги им се обраќаат на помлади мажи.
''Чан'' (ちゃん), Мало или драго, Најчесто се користи за девојки и мали деца, блиски пријатели или љубовници.
''Тан'' (たん), Малецко, За бебиња
''сенпаи'' (先輩、せんぱい), Сениор, Постар колега, студент или соученик
''Сенсеи'' (先生、せんせい), Учител / Мајстор (во смисла на „мајстор и ученик“) / Доктор / Професор, Се користи за наставници, како и за луѓе кои се експерти во своите области како лекари, уметници или адвокати.
''Хакасе'' (博士、はかせ), Доктор на науки, Лица со многу висок академски достиг
''Хејка'' (陛下、へいか), Ваше Височество, Цар, Царица,
''Денка'' (殿下、でんか), Ваше Царско Височество, Принцови и принцези на јапонското царско семејство
''Кака'' (閣下、かっか), Ваша Екселенцијо, Се користи за обраќање до некралски шефови на држави и влади и други високи владини функционери.
Доновановиот гребен

„Доновановиот гребен“ (англиски: ''Donovan’s Reef'') – филм на режисерот Џон Форд од 1963 година, снимен по сценариото на Џои Хартстоун (Joey Hartstone). Главните улоги ги играат: Џон Вејн, Елизабет Ален, Ли Марвин и Џек Ворден.
1 Синопсис
Донован е поранешен припадник на американската морнарица кој со дваја пријатели безгрижно живее на островот Халеакалоха во Француска Полинезија. Нивното мирно секојдневие го нарушува доаѓањето на ќерката на еден од пријателите, која се труди да ги среди семејните работи, но нејзината „вкочанетост“ неизбежно предизвикува судир со „опуштениот“ Донован...
Кутни (езеро)

Езерото Кутни се наоѓа помеѓу планините Селкирк и Персел, во југоисточна Британска Колумбија. Притока и истока на езерото е река со истото име. Долга е 105 км и широка 5 км. Во минатото, јужно од езерото имало големо мочуриште, но било исцедено и претворено во обработливо земјиште. На истекот на реката Кутени од езерото, била изградена браната Кора Лин.
Окрузи во Македонија

Окрузи во Македонија — поранешни првостепени единици во ДФ/НР Македонија, во периодот 1945-1947.
1 Историја
Окрузите биле основани на 30 август 1945 година, согласно Законот за територијална поделба на Федерална Македонија на окрузи. Со тоа, македонската држава била поделена на четирите окрузи: Битолски, Велешки, Скопски, Штипски, како и Град Скопје кој добил посебен статус на округ. Согласно Законот на административна територијална поделба на Народна Република Македонија, од 3 јануари 1947 година, окрузите биле укинати и дотогаш второстепените околии станале првостепени админинистративни единици.
2 Список на окрузи
Следи список на окрузите и околиите кои влегувале во нивни состав:*Битолски Округ со околиите:
#Битолска Околија
#Бродска Околија
#Демирхисарска Околија
#Кичевска Околија
#Крушевска Околија
#Мариовска Околија
#Охридска Околија
#Прилепска Околија
#Ресенска Околија
#Струшка Околија
*Велешки Округ со околиите:
#Валандовска Околија
#Велешка Околија
#Гевгелиска Околија
#Кавадарска Околија
#Неготинска Околија
#Светиниколска Околија
*Скопски Округ со околиите:
#Гостиварска Околија
#Дебарска Околија
#Драчевска Околија
#Ѓорчепетровска Околија
#Козјачка Околија
#Кривопаланечка Околија
#Кумановска Околија
#Маџарска Околија
#Теаречка Околија
#Тетовска Околија
*Штипски Округ со околиите:
#Беровска Околија
#Кочанска Околија
#Кратовска Околија
#Радовишка Околија
#Струмичка Околија
#Царевоселска Околија
#Штипска Околија
3 Поврзано
*Општини во Македонија
Измена на телото

Модификација на телото (или измена на телото) — намерно менување на човечката анатомија или физичкиот изглед. Според нејзината најширока дефиниција, телесната модификација вклучува тетовирање на кожата, општествено прифатлива декорација (на пр., вобичаеното дупчење на ушите во многу општества) и религиозни обреди кои симболизираат премин (на пр., обрежување во голем број култури).
Модификацијата на телото се изведува поради најразлични причини, вклучувајќи естетика, самодоверба, обреди на премин, религиозни верувања, за прикажување на членство или припадност на група, во сеќавање на животното искуство, традиционална симболика како што се axis mundi и митологијата, за создавање уметност на телото, поради шокантната вредност и како самоизразување, меѓу другите причини.
1 Позадина
Она што се смета за „модификација на телото“ варира во различни култури. Во западните култури, сечењето или отстранувањето на косата обично не се смета за модификација на телото. Модификацијата на телото може да се спореди со украсувањето на телото доколку модификацијата на телото се дефинира како „физичка промена на телото [...] може да биде привремена или трајна, иако повеќето се трајни и го менуваат телото засекогаш“.
Легионер

Легионер (|legionarius) — граѓанин војник во римската војска. Овие војници ги освојувале и бранеле териториите на Стариот Рим за време на епохите на Републиката и Принципатот, заедно со помошните и коњаничките одреди. На својот врв, римските легионери биле сметани за најсилна борбена сила во римскиот свет, при што толкувачи како Вегециј ја фалеле нивната борбена ефикасност со векови откако класичниот римски легионер исчезнал.
Римските легионери биле ангажирани од римски граѓани под 45-годишна возраст. Првично, тие претежно биле припадници од Римска Италија, но со текот на времето, сѐ повеќе влегувале во служба од провинциите. Како што легионерите се преселувале во новоосвоените провинции, тие помагале во романизацијата на месното население и придонесувале за обединување на различните региони на Римското Царство во единствена држава.
Тие се пријавувале во легија за 25 години служба, што била промена од претходната пракса на пријавување само за една кампања. Од легионерите се очекувало да се борат, но исто така изградиле голем дел од инфраструктурата на Римското Царство и служеле како полициска сила во провинциите. Граделе големи јавни објекти, како што се ѕидови, мостови и патишта. Последните пет години од службата на легионерот биле посветени на полесни должности.
По пензионирањето, римскиот легионер добивал парче земја или негова еквивалентна вредност во пари и често станувал политички истакнат член на општеството.
1 Должности
Иако легионерот бил пред сѐ војник, тој извршувал низа други важни должности. Поради недостатокот на професионални полициски сили, управниците ги користеле легионерите за одржување на редот и за заштита на клучните објекти. Бидејќи на Римското Царство ѝ недостигала голема граѓанска администрација, на војската често ѝ биле доделувани многу административни положби. Високорангираните војници често дејствувале како судии во споровите меѓу месното население, а војската била важна компонента во собирањето даноци. Легионерите, исто така, служеле за ширење на римската култура низ провинциите каде што биле распоредени. Како што легионерите се населувале во провинциите, околу нив никнувале градови, кои честопати станувале големи населени места. На овој начин, преку мешање и склучување бракови со месното население, тие помагале во романизацијата на провинциите што ги бранеле.
Римските легионери служеле и како извор на работна сила и стручност. Како таква, голем дел од инфраструктурата што го поврзувала Царството бил изграден од легионери. Патишта, канали и мостови биле градени од легионери, како и поодбранбени објекти како тврдини и ѕидови. Адријановиот ѕид, величествен пример за римското инженерство, бил изграден од трите легии распоредени во областа. Легионерите не биле ограничени само на градење големи инженерски проекти. Геодети, лекари, занаетчии и инженери во рамките на војската биле користени за низа различни граѓански услуги покрај нивната вообичаена воена улога.
Езеро Фалкон

Езеро Фалкон (Falcon Lake) е вештачко езеро во Соединетите Американски Држави и Мексико. Се наоѓа на територијата на американската држава Тексас и мексиканската држава Тамаулипас. Површината на езерото е 339 километри квадратни.
Огромното езеро е ограничено со окрузите Стар и Запата на страната од Тексас од меѓународната граница и општината и градот Нуева Сиудад Гереро на страната од Тамаулипас. Резервоарот е формиран со изградбата на браната Фалкон за да се обезбеди заштеда на вода, наводнување, контрола на поплави и хидроенергија во областа.
Браната е посветена во октомври 1953 година од мексиканскиот претседател Адолфо Руиз Кортинес и американскиот претседател Двајт Д. Ајзенхауер. Браната и езерото се управувани заеднички од владите на Соединетите Американски Држави и Мексико преку Меѓународната комисија за граници и води, која е основана во 1889 година за одржување на границата, распределба на речните води меѓу двете нации и обезбедување контрола на поплави и санитација на водата. Езерото е именувано по Марија Рита де ла Гарса Фалкон, по која е именуван градот Фалкон (раселени со создавањето на резервоарот).
Големата пустина Солт Лејк

Голема Солена Лејк Пустина,позната и како Западна пустина,е големо, суво езеро во северна Јута,САД, западно од Големото Солено Езеро, помеѓу него и границата со Невада.Тоа е подрегион на Големиот Басен и е познат по своите наслаги од сол, вклучувајќи ги и Солените Рамнини Бонвил. Површината на солената пустина постојано се намалува поради отстранувањето на солта од областа. Геолозите проценуваат дека околу 55 милиони тони сол се отстранети од 1960-години <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" >&#x5B; ''баран извор'' &#x5D;</sup>
Падина Боневил е познат по трките со автомобили што се одржуваат секоја година. Натпреварувачите и публиката доаѓаат од целиот свет за да постават нови рекорди за брзина. Солените рамнини Боневил, според некои извори, се едни од омилените локации за снимање реклами, филмови и телевизиски програми.