procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Свакопмунд

Свакопмунд (|Swakopmund) — град во Намибија со околу 35,000 жители. Тој е основниот крајбрежен центар на Намибија. Административен центар на регионот Еронго и центар на администрацијата на Намибија во топлите месеци на годината. Воедно, тој претставува и едно од најзачуваните примери на германската колонијална архитектура во светот. Градот бил основан во 1892 како главно пристаниште на германската Југозападна Африка.
Повеќето од градовите и селата во Намибија настанале од домородни населби и најчесто се наоѓаат блиску до изворите на вода. Имињата на местата дадени од домородните жители се многу описни и во многу случаи овие имиња биле задржувани од европските колонизатори, кои понекогаш го упростувале изговорот на истите. Намското име за Свакопмунд било "Tsoakhaub", кое се однесува на водите од реката Свакоп кога таа е надојдена, носејќи притоа огромни количества на кал, песок, делови од растителноста и животински тела во Атлантскиот Океан.
Намското име беше сменето во "Свашауб" од страна на германските доселеници, а со прогласувањето на Свакопмунд за независна област од германската Југозападна Африка во 1896, денешниот начин на пишување на името на Свакопмунд дојде во употреба.
1 Историја
Свакопмунд е основан во 1892 година, две години подоцна од Виндхук, од Капетан Курт фон Франсоа. Тој бил наменет за главно пристаниште на германска Југозападна Африка. Зголемениот сообраќај помеѓу Германија и нејзината колонија се зголемил, па затоа било потребно да се создаде сопствено германско пристаниште, бидејќи постоечкото Валфис Беј, на 33 км појужно, било заземено од Британците. Изборот паднал на место северно од реката Свакоп, бидејќи водата била достапна, а и бидејќи другите места биле непогодни.
Котону

Котону, Бенин
Површина
? км<sup>2</sup>
Население
1,2 милиони (приб.)
Густина на насел.
? жит./км<sup>2</sup>
Координати:
6°22' С, 2°26' И
Котону е економскиот главен град на Бенин, како и неговиот најголем град. Според некои извори, овој град има околу 1,2 милиони жители. Урбаниот дел од градот продолжува да се шири, најзабележливо во западниот дел. Котону лежи во југоисточниот дел на земјата, помеѓу Атлантскиот Океан и езерото Нокоуе.
Во Котону има многу владини и дипломатски служби, иако официјалниот главен град е Порто Ново. Градот е најпознат како главно пристаниште, благодарение на Автономното пристаниште на Котону; исто така, Котону има свој аеродром и железничка линија до Параку. Знаменитостите на Котону се стадионот, катедралата во Котону, централната џамија и 20-хектарскиот пазар Дантокпа, кој има принос од милион франци секоја година. Националниот универзитет на Бенин се наоѓа во Котону. Друга позната знаменитост на овој град се такси-моторите познати како земидџанс.
Името "Котону" на фонскиот јазик значи "устата на реката на смртта".
Акра

Акра, Гана
Површина
? км<sup>2</sup>
Население
1,970,400
Густина на насел.
?/км<sup>2</sup>
Административна поделба
Регион Голем регион Акра
Надморска висина
? m
Градоначалник
?
Број на населби
3 (поглавни)
Координати:
5°30' С, 0°10' З
Акра е главниот град на Гана. Има околу 1,970,400 жители (според 2005). Акра е најголемиот град во Гана и е нејзин административен, комуникациски и економски центар. Од индустријата, во Акра е застапена онаа за производство на храна, дрво, текстил, облека и хемикалии. Самиот град се наоѓа во Метрополитенската општина Акра, во Големиот регион Акра.
Акра била основана од народот Га во 15 век како центар за трговија со Португалците, кои изградиле тврдина во градот, а подоцна свои тврдини изградиле и Швеѓаните, Холанѓаните, Французите и Данците сè до крајот на 17 век.
Местоположбата на денешна Акра се претворила во поголем град околу британските, данските и холандските тврдини: Џејмстаун околу британската тврдина, Осу околу данската и Ашертаун околу холандската. Овие три области го формираат јадрото на денешниот модерен град.
Ибадан

Ибадан, Нигерија
Површина
? км<sup>2</sup>
Население
3,800,000
Густина на насел.
? жит./км<sup>2</sup>
Административна поделба
Област Ојо
Надморска висина
239 m
Координати:
3° 53' И, 7° 23' С
Ибадан (Èbá-Ọdàn) е главен град на нигериската област Ојо. Тој воедно е и најголем град во истата, а се наоѓа во југозападниот дел на Нигерија, 78 милји далеку од Лагос и е позната транзитна точка меѓу крајбрежниот регион и областите на север. Неговото население се проценува на околу 3,800,000 жители. Се смета дека ова е најголемиот автохтон град во Африка, јужно од Сахара. Ибадан бил центар на администрацијата на стариот Западен Регион од деновите на британското колонијално владеење. Делови од античките заштитни ѕидови на градот сè уште стојат до денес. Најбројни жители на градот се Јорубанците.
1 Историја
Ибадан, опкружен со седумте ридови, е вториот најголем град во Нигерија. Неговото постоење започнало кога бандите на одметниците на Јоруба (по колапсот на јорупската Ојо Империја) почнале да се населуваат во областа кон крајот на XVIII век, привлечени од неговата стратегиска местоположба меѓу шумите и рамнините. Предколонијалната историја се засновала на милитаризам, империјализам и насилство. Областа околу Ибадан, а самиот Ибадан, станале британски протекторат во 1893 година. Ибадан станал главен трговски центар, што е и денес.
2 Економија
Со својата стратешка положба на железничката линија која ги поврзува Лагос и Кано, градот е центар за трговија на маниока, какао, памук, гума и палмово масло. Главни индустриски гранки во областа се оние за преработка на гума, цигари и земјоделски производи.
Фритаун

Фритаун, со население од 1 070 200 жители — главниот град на Сиера Леоне. Тој се наоѓа на полуостровот Фритаун на Атлантскиот Океан. Економијата на Фритаун е во голема мерка зависна од пристаништето, од каде Сиера Леоне ги извезува најголем дел од своите производи. Од индустријата, застапени се индустријата за пакување на риба, мелење на ориз, рафинирање на нафта, сечење на дијаманти и производство на цигари.
Ломе

Ломе, Того
Површина
90 км<sup>2</sup> км<sup>2</sup>(само центарот)
Население
737 751
Густина на насел.
?/км<sup>2</sup>
Административна поделба
Регион Маритим
Надморска висина
30 m
Градоначалник
М. Оси Лоде
Број на населби
5
Координати:
1°13' И, 6°07' С
Ломе, со околу 700,000 жители, е главниот град на Того. Тој се наоѓа на Гвинејскиот Залив и е административен и индустриски центар, како и главно пристаниште на земјата. Градот извезува кафе, какао, копар и палмови плодови. Ломе поседува и рафинерија за нафта.
Ломе бил основан во XVIII век од народот Еве. Во 1882, селото (тогаш познато како ''Беј Бич'' - Крајбрежна Плажа) станало главен трговски центар со пристигнувањето Чико и Октавиано Олимпио како агенти за британската трговска фирма "А. и Ф. Сванзи".
Беј Бич станал главен град на Того кога германските владетели го преместиле седиштето од Анехо во 1897. Градот пораснал брзо, сè додека не бил заземен од Француската армија во 1914 за време на Втората светска војна.
Ломе лежи во крајниот југозапад на Того, долж границата со Гана. Знаменитости во градот се Големиот маркет на Ломе, Националниот музеј на Того, плажите итн.
Мајдугури

Мајдугури (|Maiduguri) или Јерва (''Yerwa'') — главен град на сојузната држава Борно во Нигерија. Тој е дом на два пазара, музеј и аеродром. Градеот ги има едни од најдобро опремените универзитети и болници во Нигерија. Фудбалскиот клуб Воини на ел-Канеми е од овој град.
На 8 февруари 2006 имаше протести и бунтови против постерите на Мухамед публикувани во данскиот весник Јиландс-Постен, кои оставија околу 16 жртви. Единаесет цркви беа запалени за време на протестите.
Градот лежи на крајот на железничката линија за Порт Харкурт.
Познат е по многуте напади од страна на терористичката организација Боко Харам.
Конакри

Конакри (сусу: ''Kɔnakiri'') е главен град на Гвинеја. Според податоци од 2002 година, Конакри има 2.000.000 жители. Градот е пристаниште на Атлантскиот Океан. Се наоѓа на 9°30' северно и 13°40' западно.
Конакри се развил на островот Тумбо, близу полуостровот Калоум, со кој е поврзан преку теснец на кој е расположен градот. Конакри бил основан откако Британците го предале островот на Франција во 1887 година. Тој станал главен град на Француска Гвинеја во 1904 и се развивал како пристаниште за извоз на разни производи.
Денес Конакри образува пет области. На југозапад се наоѓа градскиот центар. Знаменитости во градот се Гвинејскиот национален музеј, неколку пазари, Големата џамија итн.
Конакри е познат и по својата ботаничка градина. Овој град е најголемиот во Гвинеја и е нејзин административен, комуникациски и економски центар. Градската економија зависи главно од пристаништето, преку кое се транспортираат алуминиум и банани. Индустријата на градот вклучува преработка на храна и автомобили.
Порто Ново

Порто Ново, Бенин
Површина
? км<sup>2</sup>
Население
223,552
Густина на насел.
? жит./км<sup>2</sup>
Координати:
6°28' С, 2°36' И
Порто Ново (исто така познат и како Хогбоноу и Аџаце) е главниот град на Бенин. Овој град има околу 223,552 жители и претставува пристаниште кое се наоѓа на островче на Гвинејскиот Залив, во југоисточниот дел на земјата. Порто Ново е вториот најголем град во Бенин, по Котону (град кој е поважен од Порто Ново, како на политички, така и на културен план). Во регионот околу градот се произведуваат палмово масло, памук и капок. Нафтата беше откриена во 1990-тите и постана важен извозен производ.
1 Знаменитости
* Музеј за етнографија во Порто Ново, содржи голема колекција на Јоруба маски, како и предмети поврзани со историјата на градот и Бенин.
* Замокот на кралот Тофа, сега музеј, покажува каков бил животот на африканското кралско семејство.
*''Jardin Place Jean Bayol'' е голем плоштад кој има статуа на првиот крал на Порто Ново.
* Музеј Да Силва, музеј за историјата на Бенин. Покажува каков бил животот на Афро-Бразилците кога се вратиле во градот.
*''Палатата на гувернерот'' е дом на националната законодавна власт.
Канкан

Канкан — град на реката Мило во источна Гвинеја. Тој е третиот најголем град во земјата, со население од 100,192 жители во 1996 година (попис). Канкан бил основан од народот Сонинке во 17 век и станал седиште на империјата Бате, како и важен трговски центар, особено за кола ореви. Градот бил поразен од Саморите во 1879 и окупиран од Франција во 1891 година.
Канкан е познат по својот универзитет, по неговите религиозни луѓе и манго дрвја. Тој е и пристаниште и има свој аеродром.
Јаунде

Јаунде, Камерун
Површина
? км<sup>2</sup>
Население
1,430,000
Густина на насел.
?/км<sup>2</sup>
Административна поделба
?
Надморска висина
750 m
Градоначалник
?
Координати:
3°52' СГШ, 11°31' ИГД
Јаунде — главен град на Камерун. Градот брои околу 1,430,000 жители. Тој е вториот најголем град во земјата, по Дуала. Се наоѓа во центарот на Камерун, на околу 750 m надморска висина. Јаунде е сместен на 3°52' СГШ и 11°31' ИГД.
1 Историја
Јаунде бил основан во 1888 од страна на германските трговци како база за трговијата со слонова коска и како земјоделска истражувачка станица. Подоцна овој град бил окупиран од белгиските трупи за време на Втората светска војна и по војната градот станал седиште на Француски Камерун. Тој продолжил да биде главен град на Република Камерун.
2 Стопанство
Индустријата вклучува производство на цигари, млечни производи, квасци, клеј, стакло и дрво. Јаунде е регионален центар за кафе, какао, копар, шеќерна трска и гума.
Дуала

Дуала е најголемиот град во Камерун и седиште на камерунската Приморска провинција. Овој град е комерцијалниот главен град на земјата. Во него се наоѓаат најголемото пристаниште во Камерун, како и аеродромот на градот. Во Дуала се регулира најголемиот дел од извозот на земјата, како нафта, какао и кафе, како и трговијата од и со Чад. Дуала е и дом на Еко маркетот, најголем во земјата.
Дуала е изграден на бреговите од реката Вури, чиишто два брега се поврзани со мостот Бонабери. Населението на градот во 1991 година било околу 1,6 милиони, а денес се претпоставува дека е над 2 милиони. Климата е топла и сува.
Бисао

Бисао е главниот град на Гвинеја-Бисао. Според податоци од 2004, има околу 355,000 жители. Градот се наоѓа на естуарот на реката Геба, на Атлантскиот Океан. Тој е најголемиот град во земјата, главно пристаниште и административен и воен центар. Главни извозни производи на Бисао се кикириките, дрвата, копарот, палмовото масло и гумата. Градот бил основан во 1687 од страна на Португалија како фортифицирано пристаниште и трговски центар. Во 1942 година, Бисао станал главен град на Португалска Гвинеја, но бил заменет со Мадина до Бое во 1973-74. Бисао се наоѓа на 11°52' СГШ и 15°36' ЗГД.
Градот е познат по својот годишен карневал. Други атракции се бараките Форталеза д'Амура, во кои е сместен мавзолејот на Амиклар Кабрал, потоа споменикот Пиџигуити, подигнат во чест на работниците на пристаништето кои биле убиени во штрајкот на пристаништето на 3 август 1959 година, народниот институт за уметност, новиот стадион во Бисао и локалните плажи. Многу згради во градот се разурнати за време на граѓанската војна во Гвинеја-Бисао, вклучувајќи ја и претседателската палата на Гвинеја-Бисао и францускиот културен центар на Бисао. Градскиот центар сè уште не е развиен.
Аеродромот на Бисао е Меѓународен аеродром „Освалдо Вјеиро“.
Банџул

Банџул (|Banjul) — главен град на Гамбија. Населението на градот изнесува 34,828 жители, но вкупната урбана област е поголема, со околу 523,589 жители (според пописот од 2003). Градот се наоѓа на островот Сент Мери (или Банџулски Остров), каде реката Гамбија се влева во Атлантскиот Океан. Банџул е сместен на 13°28' северно и 16°36' западно.
Во 1816, британците го основале Банџул како трговско место и база за разбивање на трговијата со робови. Тогаш градот бил именуван како ''Батарст'', по Хенри Батарст, секретар на британската колонијална канцеларија, но бил преименуван во Банџул во 1973 година.
На 22 јули 1994, Банџул бил местото каде се случил државен удар. Во спомен на овој настан, на влезот од градот била изградена арката 22. Таа е висока 35 метри и е дом на текстилен музеј.
Атракции во градот се Гамбискиот народен музеј, маркетот Алберт, државната куќа во Банџул, судот во Банџул, две катедрали и неколку поголеми џамии.
Банџул е главната урбана област на Гамбија и е нејзин економски и административен центар. Како четвртата најгусто населена земја во Африка, Гамбија има повеќе од една урбана област. Преработката на кикирики е главната индустриска гранка на земјата, но пчелиниот восок, палмовите дрва, палмовото масло сè уште се извезуваат од пристаништето.
Фериботи пловат од Банџул до Бара. Меѓународниот аеродром на Банџул лежи во непосредна близина на градот.
Дакар

:''За релито Дакар, видете Рели Дакар. За израелската подморница, видете INS Дакар.''
Дакар е главен град на Сенегал, сместен на Капвертскиот Полуостров, на брегот на Атлантскиот Океан. Неговата позиција на западниот раб на Африка (тој е најзападен африкански град) е погодна точка за трансатлантската и европската трговија. Овој факт го потпомогна развивањето на градот во главно регионално пристаниште.
Во 2023, населението на метрополитенската област било проценето на 2,4 милиони луѓе, од кои 1,278,469 се постојани жители на Дакар. Овој град е главен административен центар, дом на Народното собрание на Сенегал и Сенегалската претседателска палата.
Гајо Петровиќ

Гајо Петровиќ (|Gajo Petrović; Карловац, – , ) — хрватски марксистички хуманист, еден од главните теоретичари на Праксис школата во Југославија и единствен уредник на списанието „Праксис“ што беше на таа функција од основањето до замирањето на списанието.
1 Академска кариера
Своите филозофски студии ги започнува на Универзитетот во Загреб (1944-1946). Од 1946 до 1948 како студент на размена студира во СССР и таму се запознава со репресијата на филозофската мисла што ја воведе Сталин. По враќањето во Југославија ги завршува своите студии и од 1950 почнува да предава на Филозофскиот факултет во Загреб, каде што останува сè до своето пензионирање. Докторира во јануари 1956 со дисертација за филозофските погледи на Георги Плеханов. Потоа заминува на усовршување на Универзитетот во Лондон (1956-1957), каде работи со Алфред Ајер. Хабилитира во 1958 година со тезата „Кореспонденција и евиденција. Ф. Брентановата теорија на вистината“.
Еден е од основачите на Хрватското филозофско друштво и негов претседател во периодот 1963-1964. Во 1964 до 1966 година е претседател на Југословенското здружение за филозофија. Од 1986 година е потпретседател на Друштвото „Ернст Блох“ од Лудвигсхафен. Во 1986 година е избран и за вонреден член на Српската академија на науките и уметностите, а во 1990 година е прогласен за почесен доктор на науки на Универзитетот во Стразбур.
Во 1986 година се објавени неговите „Избрани трудови“, а во 2001 година, посмртно, во Загреб е објавен зборник на трудови насловен „Реалноста и критиката“.
2 Филозофски погледи
Уште во 1950-тите Петровиќ се профилира како еден од водечките југословенски критичари на сталинистичките филозофски тези. Во раните 1960-ти неговите филозофски сфаќања еволуираа кон толкување на марксизмот втемелено врз филозофските дела на младиот Маркс. Ослободувањето од сталинистичките догми беше на иста линија со самоуправната ориентација на титоистичкиот режим, но постојаните критички забелешки на Петровиќ и на останатите припадници на Праксис школата кон системот го доведе до судир со власта. Во 1968 година Петровиќ им дава поддршка на студентските протести. Поради тоа на состанокот на Партискиот комитет на Универзитетот во Загреб одржан на 9 јуни тој е исклучен од Сојузот на комунистите на Југославија.
Карактеристично за филозофијата на Петровиќ е противењето на вообичаеното толкување на филозофските погледи на Маркс како дијалектички материјализам и неговото инсистирање дека Марксовата филозофија беше мислење на револуцијата, кое контемплира околу можностите за револуционерна промена на постојниот нехуман свет.
3 Творештво
Петровиќ е автор на 14 книги и повеќе статии и есеи. Помеѓу позначајните негови дела се:
* „Англиската емпиристичка филозофија“ (1955)
* „Филозофските погледи на Г. В. Плеханов“ (1957)
* „Логика“ (1964)
* „Од Лок до Ајер“ (1964)
* „Филозофијата и марксизмот“ (1965)
* „Можноста на човекот“ (1969)
* „Филозофијата и револуцијата“ (1971)
* „Зошто праксис?“ (1972)
* „Мислење на револуцијата“ (1978)
* „Маркс и марксистите“ (1986)
* „Во потрага по слободата“ (1990)
Монровија

Монровија е главен град на Либерија. Има 572,000 жители. Економијата на градот е насочувана од неговото пристаниште, коешто било значајно проширено од американските сили за време на Втората светска војна. Главни извозни производи се латекс и железна руда.
Монровија е сместена на полуостров, помеѓу Атлантскиот Океан и реката Месурадо и е главно пристаниште. Градот е скоро целосно опколен со реката Сент Пол. Монровија е најголемиот град во Либерија и е нејзин административен, комерцијален и финански центар.
Валона

Валона (албански: Vlorë; италијански: Valona) е град во Албанија и второто поголемо пристаниште по Драч, сместен на Валонскиот Залив. Според податоците од 2003 година, во Валона живеат околу 85.000 жители.
Нуадибу

Нуадибу (арапски: نواذيبو; поранешен Порт Етијен; население 90,000) е вториот најголем град во Мавританија и служи како комерцијален центар на земјата.
Нуадибу се наоѓа на полуостров долг 40 милји наречен Рас Нуадибу, Кап Бланк или Кабо Бланко, од кој западната страна е дел на Западна Сахара. Нуадибу е на милја од границата.
Градот е поделен на четири главни области: градскиот центар, вклучувајќи го и аеродромот, Нумероват на север (главната населена област), Кавадо на југ, од каде има пат за Порт Минералиер, каде железната руда ископана во Зуерат се извезува.
Атракции во Нуадибу се Table Remarquable, неколкуте маркети, гробиштата за бродови итн.
Главната економска активност е риболовот.
Нуакшот

Нуакшот (на арапски: نواكشوط или انواكشوط [прев. "Местото на ветровите"] Nawākšūṭ) е главен и најголем град на Мавританија. Доколку не се брои Каиро и градовите северно од Атласките Планини, тој е и најголемиот сахарски град. Нуакшот е административен и економски центар.
Нуакшот се наоѓа на атлантскиот брег на пустината Сахара, во Западна Африка. Освен кејот на Нуакшот и неговото пристаниште, крајбрежниот појас во градот е неурбанизиран и подложен на поплави.
Како резултат на брзиот развиток, градот е доста проширен, со неколку висококатници. Тој е и место на соочување на урбаните Мавританци и нивните номадски сограѓани.
Нуакшот е изграден околу голема трилиниска улица - Авенија Абд ан-Насир, која оди североисточно низ градскиот центар до аеродромот. Другите главни улици се именувани (на француски јазик) по
важни мавритански личности или меѓународни личности од 1960-тите: Авенија Де Гол, Авенија Кенеди и Авенија Лумумба на пример.
Температурата во Нуакшот варира од 33 °C (92 °F) и 13 °C (56 °F), а просечното количество на дожд е 178 mm годишно.
Рабат

Рабат (арапски الرباط, транслитерација ар-Рабāт или ар-Рибāт), со население од 1,2 милиони жители (проценки според пописот од 2005 година), е главен град на Мароко. Тој е и седиште на регионот Рабат-Сале-Земур-Заер.
Градот се наоѓа на бреговите на Атлантскиот Океан, на устието на реката Боу Регрег. На спротивната страна од реката лежи градот Сале. Двата града заедно имаат околу 1,6 милиони жители. Координатите на Рабат се 34°1'60" северно и 6°49'60" западно. Индустријата на Рабат е претставена со производство на текстил, преработка на храна и градежна индустрија.
Туризмот и присуството на сите странски амбасади во Мароко придонесуваат да Рабат биде вториот најважен град во земјата, по поголемиот и економски значаен Казабланка.
Ел-Ајун

ел-Ајун или Лајун (|العيون; |El-Aaiún; |Leɛyun) — неофицијалниот главен град на Западна Сахара, поранешна шпанска колонија, сега главно контролирана и окупирана од Мароко. Тој е седиште на регионот Лајун-Буждур-Сакија ел-Хамра.
Градот има околу 196.331 жител (2010) и е најголем во Западна Сахара. Најмногу од неговите жители се марокански доселеници кои се преселиле во оваа област откако Мароко изврши инвазија на Западна Сахара во 1975, но има значаен број на сахрависко малцинство.
Мекнес

Мекнес (арапски: مكناس) — град во северен Мароко, сместен 130 километри од главниот град Рабат и 60 километри од Фес. Тој е поврзан со автопат со овие два града. Мекнес бил главен град на Мароко под власта на Мавлај Исмаил (1672 – 1727), пред да биде заменет со Рабат. Има вкупно 536,322 жители (според попис од 2004). Тој е седиште на регионот Мекнес-Тафилалет.
Територијата на која денес е градот била под доминација на Римското Царство во 117 п.н.е.
Кенитра

Кенитра (на арапски: القنيطرة, транслитерација: Ал-Конаитирах, со значење "малиот мост") — град во Мароко, порано познат како Порт Љаутеј. Градот е пристаниште на реката Себу и има околу 359,142 жители (според попис од 2004). Кенитра е главен град на регионот Гарб-Чрарда-Бени Хсен.
Градот бил основан во 1912 година како француско воено пристаниште. Бил преименуван во Кенитра во 1956 кога Мароко стана независен.
Уџда

Уџда (арапски: وجدة) — град во источен Мароко со население од околу половина милион жители. Градот се наоѓа на 15 километри западно од Алжир и околу 60 километри јужно од Средоземното Море. Тој е седиште на Ориенталниот регион.
1 Наводи
Сафи

Сафи (на арапски: آسفي) — град во западен Мароко, покрај Атлантскиот Океан. Населението е проценето на 284,750 жители (во 2004). Тој е центар на агломерацијата која има околу 793,000 жители (1987). Сафи е седиште на регионот Дукала-Абда. Градот е главно рибарско пристаниште во земјата. Градот извезува фосфорити и има хемиски фабрики, текстилна индустрија и развиено занаетчиство (за керамика). Сафи е едно од локациите за операцијата Факел на 8 ноември, 1942.
1 Наводи
Казабланка

Казабланка (на шпански значи "бела куќа"; арапски: الدار البيضاء, транслитерација: ад-Дар ел-Беј; марокански арапски: дар Бејда; берберски: Тадарт Тасхемлалт) — град во западно Мароко на брегот на Атлантскиот Океан. Тој е седиште на регионот Голема Казабланка.
Со население од 3,5 милиони жители (според пописот од 2004), Казабланка е најголемиот град во Мароко; тој е и главното пристаниште, и затоа се смета за економскиот главен град на земјата, иако официјалниот главен град и седиште на владата е Рабат.
1 Историја
Областа на која денес се наоѓа Казабланка била населена од Берберите во 7 век. Мало независно кралство, во областа тогаш именувана како Анфа, се издигнало во областа во тоа време како резултат на арапското муслиманско владеење и продолжило да опстојува сè додека не било освоено од Алморавидите во 1068 година.
За време на 14 век, под власта на Маринидите, Анфа се изразила по својата важност како пристаниште. Во раниот 15 век, градот пак станал независна држава и служел како безбедно пристаниште за пирати. Но, Португалците го уништиле градот во 1468.
Португалците го реконструирале градот од урнатините на Анфа во 1515, кој го нарекле Casa Branca. Тие ја напуштиле областа во 1755 како резултат на земјотрес кој уништил поголем дел од градот.
Конечно, градот бил поново реконструиран од султанот Сиди Мухамед III (1756-1790), внукот на Мавлај Исмаил и сојузник на Џорџ Вашингтон. Името останало Дар ел Беида на арапски и Казабланка на шпански.
2 Во уметноста и во популарната култура
* „Снегот во Казабланка“ — книга на македонската писателка Кица Колбе.* „Казабланка“ — американски филм од 1942 година, во режија на Мајкл Куртиц.
Оран

Оран (арапски: وهران, Вахран), е град во северозападен Алжир со население од 700,000 жители, сместен на брегот на Средоземното Море. За време на француското владеење во Алжир, Оран бил префектура. Денес градот е седиште на провинцијата Оран (''вилаја'').
Оран бил основан во 10 век од мурските андалусиски трговци, но бил окупиран од Шпанците на чело со кардиналот Циснерос во 1509. Шпанското владеење траело до 1708, кога градот бил освоен од Отоманците. Шпанската власт била воспоставена повторно во 1732. Како и да е, вредноста на градот како трговско пристаниште се намалила, па затоа кралот Чарлс IV Шпански го продал градот на Турците. Отоманското владеење траело до 1831, кога Оран потпаднал под Франција.
Палестинска самоуправа

Палестинска самоуправа (најчесто, Палестина) — автономна административна организација што номинално управува со делови од Западниот брег и целиот појасот Газа (кои се дел од Палестинските територии).
Палестинската самоуправа е основана во 1994 година, согласно со Договорот од Осло помеѓу Палестинската ослободителна организација (ПЛО) и израелската влада.
Прв претседател на Палестинската самоуправа бил Јасер Арафат, а негов наследник и денешен претседател е Махмуд Абас. На парламентарните избори во јануари 2006 година радикалното исламистичко движење Хамас ја победи ПЛО и формира влада на чело со Исмаил Ханија. Тензиите помеѓу Хамас и Фатах во текот на 2006 година стануваат се поизразени и почнуваат да добиваат насилни облици. Во судирите што избувнаа од 14 до 16 јуни 2007 година, Хамас ја презеде контролата над Појасот Газа.
1 Административна поделба
Согласно Договорот од Осло, Палестинските територии Западен Брег и Појас Газа се поделени на три подрачја (А, Б и В) и 16 области под Палестинска самоуправа. Од 2007 наваму, две посебни управи полагаат право на власт врз Палестинската самоуправа — едната на Западниот Брег, а другата во појасот Газа.
Име, Население(2007), Површина(км<sup>2</sup>), Густина(жит/км<sup>2</sup>)
Западен Брег, 3.269.700, 5.671, 417,86
Појас Газа, 1.816.539, 360, 3.934,83
Вкупно, 5.086.239, 6.031 627,80
1.1 Западен Брег
Област<ref, Население<ref , Површина(км<sup>2</sup>)<ref
Џенин, 556.212, 583
Тубас, 88.771, 372
Тулкарм, 358.213, 239
Наблус, 586.380, 592
Калкилија, 100.753, 164
Салфит, 79.464, 191
Рамала и ел-Бира, 548.018, 844
Ерихон, 81.724, 608
Ерусалим(вклуч. Источен Ерусалим припоен од Израел), 462.521, 344
Витлеем, 376.515, 644
Хеврон, 751.129, 1.060
Вкупно, 3.609.700, 5.671
1.2 Појас Газа
Област<ref, Население<ref, Површина(км<sup>2</sup>)<ref
Северна Газа, 270.245, 61
Газа, 696.410, 70
Дејр ел-Бала, 205.534, 56
Хан Јунис, 370.979, 108
Рафа, 273.371, 65
Вкупно, 1.816.539, 360
2 Поврзано
* Појас Газа
* Западен Брег
* Палестинска ослободителна организација
* Палестина
* Палестински територии
Алжир (град)

Алжир (на арапски: الجزائر ''al-Jazāʼir'', буквално "островите"; берберски: Ldzayer) — главен град и најголем град во Алжир во Северна Африка. Според пописот од 2008, населението на градот изнесувало 2,988,145, додека вкупниот број жители во агломерацијата бил 4,500,000. Прекар на градот е ''al-Bahjah'' (البهجة) или ''Alger la Blanche'' ("белиот Алжир"), поради белите згради кои се гледаат од морето. Алжир се наоѓа на западната страна на залив на Средоземното Море. Името на градот е резултат на неговата местоположба на слаповите на Сахел, верига од ридови паралелни со брегот.
Модерниот дел од градот е изграден на бреговите на Средоземјето, додека стариот дел е на ридовите. Стариот дел го краси цитадела.
Сиди Бел Абес

Сиди Бел Абес (арапски: سيدي بلعباس) е град во северозападен Алжир кој има околу 180,260 жители (во 1998). Тој е седиште на истоимената провинција. Градот е комерцијален центар на важна област со лозови насади, развиено градинарство, овоштарници. Сиди Бел Абес се развил од француски камп изграден во 1843 година.
pt:Sidi Bel Abbes
Кабили

Кабилите се берберски народи чија традиционална татковина е Кабилија во североисточен Алжир. Нивното име произлегува од планинскиот регион во северен Алжир во кој тие традиционално живеат. Името "кабили" значи "племе" (од арапскиот збор "квабилах", قبيلة). Тие го зборуваат кабилскиот јазик кој е вариетет на берберскиот.
Агадир

Агадир — град во југозападен Мароко, седиште на регионот Сус-Маса-Дра. Има 924,000 жители (во 2014). Благата зимска клима (јануарски просечни дневни температури 20 °C) и добрите плажи го направија овој град главно „зимсколетно“ одредиште за северните Европејци. Сегашниот градоначалник е Тарик Кабаџ.
Градот се наоѓа на бреговите на Атлантскиот Океан, близу падините на Атласките Планини, северно од точката каде реката Сус се влева во океанот
Денес, Агадир е важно риболовно и комерцијално пристаниште, првото пристаниште за сардини во светот. Од Агадир се извезуваат и кобалт, манган, цинк и цитруси. Овој град е познат морски туристички центар со долги песочни плажи. Поради неговите високи згради, пространи патишта, модерни хотели и кафулиња во европски стил, Агадир не е типичен град на традиционалниот Мароко, а е модерен, зафатен и динамичен град. Познат е по својата морска храна и земјоделство.
Градот го служи Аеродромот Ал Масира.
Беџаја

Беџаја (be'ʒaja, Бгајет на берберски; بجاية на арапски) е средоземно пристаниште на Беџајскиот Залив во провинцијата Беџаја во северен Алжир.
Населението на градот во 1998 било 147,076 жители. Беџаја е најсеверната крајна точка за нафтоводот од Сахара, што го прави овој град да биде главното пристаниште за нафта на бреговите на Средоземното Море.
Тангер

Тангер (طنچة — Танџа на берберски и арапски, Tánger на шпански и Tanger на француски) — град во северен Мароко со население од 669,685 жители во 2004, a во 2014 имаше 974,000. Тој се наоѓа на северноафриканскиот брег, на западниот влез на Гибралтарскиот Проток каде Средоземното Море се среќава со Атлантскиот Океан, кај ’ртот Спартел. Тангер е седиште на регионот Тангер-Тетуан.
Тингис, сега Тангер е антички феникиски град. Античките монети го нарекуваат градот Тенга или Тинга и Титга, а грчките и латинските автори давале најразлични варијации на името.
Маракеш

Маракеш (тамазигт: ''Murakush'', арапски مراكش ''Murrākush''), познат и како „црвениот град“, е град во југозападен Мароко, на падините на Атласките Планини. Градот имал 1.070.838 жители според пописот од 2004.
Како и многу други северноафрикански градови, Маракеш има две главни области: стариот град (''медина'') и модерниот град.
Меѓународниот аеродром Менара го опслужува Маракеш и околните градови.
1 Демографија
Официјалниот број на жители на Маракеш е 1.070.838 (според пописот од 2004), Најголемиот дел од населението на Маракеш е од берберско потекло. Според некои извори, постои и голема меѓународна заедница која се состои главно од Европејци, проценета на околу 10.700 жители, најголемиот дел од кои се пензионирани.
2 Историја
Маракеш е основан во 1062 година, од страна на Јусуф ибн Ташфин. Овој град бил и главен град на Мароко за време на владеењето на Мулај Исмаил. По него, неговиот внук го пренел главниот град од Маракеш во Мекнес.
3 Име
''Маракеш / Муракуш'' е берберски збор кој значи „Земјата на Господ“. Маракеш е главен град на регионот Маракеш-Тенсифт-Ел Хауц. Овој град го има и најголемиот традиционален пазар во Мароко (''соук''), а тука се наоѓа и најзафатениот плоштад во цела Африка, наречен ''Џема ел Фна''.
4 Маракеш како тема во уметноста и во популарната култура
* „Експресниот воз за Маракеш“ (''Marrakesh Express'') - песна на американската фолк-рок група „Крозби, Стилс и Неш“ (''Crosby, Stills & Nash'') од 1969 година.
Тлемсен

Тлемсен (на арапски: تلمسان) е град во северозападен Алжир и седиште на владата на провинцијата Тлемсен. Неговото население е проценето на 130,000 жители. Името доаѓа берберскиот збор "Tilmisan", што значи "изворите".
Градот се наоѓа во центарот на регион познат по своите плантажи со маслинки и лозови насади. Тлемсен има развиена индустрија за текстил и килими, кои се носат до пристаништето Рашгун за извоз.
Знаменитости во градот се гробовите на Сиди Бу Медиен, чиј гроб е во состав на џамија и Хуари Бумедиен, вториот претседател во Алжир.
Сетиф

Сетиф (на арапски: سطيف) е универзитетски град и седиште на истоимената провинција во северен Алжир. Градот се наоѓа на околу 190 милји источно од главниот град Алжир, на главниот автопат до Константин и има 187,000 жители.
Скикда

Скикда (на арапски: سكيكدة ) е град во североисточен Алжир и пристаниште на заливот Стора. Скикда е античкиот град Синус Нумидикус. Градот бил познат и како Филипвил до крајот на Алжирската војна за независност.
Скикда била основана во 1838 од Французите на урнатините на антички феникиски град кој подоцна процветал како голем римски град наречен Русикада, пунски збор кој значи "огнен рид". Во 5 век, римското пристаниште било уништено од Вандалите.
Блида

Блида (на арапски: البليدة) е град во северен Алжир, 45 km јужно од главниот град на државата. Тој е седиште на истоимената провинција. Населението е проценето на 500,000 жители.
Градот е опкружен со овоштарници и градини, на 630 m надморска височина, на почетокот на Малиот Атлас и на јужниот раб на плодната рамнина Метиџа. Големата количина на вода обезбедува егзистенција на наеколку ветерници и фабрики. Блида е опкружена со ѕидини, на кои има шест порти.
Северноледен Океан

Северноледен Океан или Арктички Океан, Северно Поларно Море, Северен Морски Пат — океан северно од Европа, Азија, Северна Америка и островот Гренланд. Се простира околу Северниот Пол и има површина од околу 14 милиони км<sup>2</sup>, средна длабочина од преку 1,200 m.
1 Мориња
Во Северноледениот Океан спаѓаат следните мориња:
Преку Норвешкото Море, Северноледениот Океан е во контакт со Атлантскиот Океан, а преку Беринговиот Премин и Беринговото Море со Тихиот Океан. Поголеми острови во овој океан се Гренланд, Бафинова Земја, Елзмир, Викторија, Шпицбершки Острови, Нова Земја, Земјата на Франц Јосиф, Северна Земја, Новосибирск, Врангеловиот Остров и други.
Денес овој океан има големо сообраќајно значење поради северниот морски пат, кој води од пристаништата Мурманск и Архангелск до Владивосток (од 1933) и поморската линија меѓу Атлантикот Океан и Хадсоновото Море.
Во областа на океанот се наоѓаат важни подрачја на арктичкиот риболов, китолов, лов на тулјани, моржови и сл. Во сливот на океанот припаѓаат големите сибирски реки Об, Енисеј и Лена, како и европските Печора и Северна Двина, а северноамериканска значајна река која припаѓа на овој слив е Мекензи.
2 Галерија
3 Поврзано
* Океан
* Арктик
Анаба

Анаба (ِарапски عنّابة, поранешен Бон, Bône) е град во североисточниот агол на Алжир, близу реката Вади Сејбус и туниската граница. Тој се наоѓа во провинцијата Анаба. Има 464,740 (2019) жители
Тунис (град)

Тунис (арапски: تونس, ''Tūnis'') е главен град на истоимената држава Тунис. Има 699,700 жители (во 2003).
Тунис се наоѓа на крајот на големиот Туниски Залив, поврзан со него преку Туниското Езеро и каналот кој води до пристаништето Ла Гулет. Градот се протега долж брегот и околните ридови.
Шпицбершки Острови

Шпицбершките Острови или Свалбард се група на острови во Северноледениот Океан, околу 635 км северно од Норвешка, а североисточно од Гренланд. Зафаќаат површина од 62,422 км<sup>2</sup>, а имаат околу 4,500 жители (главно Норвежани и Руси). Главно место е Лонгјир, важно пристаниште. Останати гратчиња се Грин Харбор и Нов Олесунд. Најголеми острови се Западен Шпицберген и Североисточниот Остров. Климата е арктичка, ублажена со топлата Голфска струја. Средната зимска температура е околу -18°С, а летната околу 6°С. Островите се претежно планински, а најголем врв е Њутновиот Врв, висок 1,717 m; се наоѓаат под многубројни ледници, длабоки фјордови. Богати се со камен јаглен. Од животните ги има белите мечки, ирвасите и поларните лисици.
Со Шпицбершкиот договор од 1920 година е призната сувереноста на Норвешка над архипелагот, кој од 1925 година станува составен дел од Норвешка.
1 Слики
Триполи

:''За истоимениот град во Либан, видете Триполи (Либан).''
Триполи (население: 1,68 милиони; на арапски: طرابلس Тарāбулус) е главниот град на Либија. Се наоѓа во северозападниот дел на земјата, на работ на пустината Сахара, на брегот на Средоземното Море. Триполи бил основан во 7 век п.н.е. од фениќаните, кои го крстиле ''Оеа''.
Триполи е најголемиот град, главно пристаниште и најголемиот комерцијален и производствен центар во Либија. Тој е и седиште на народната влада и дом на Ал-Фатех универзитетот. Како резултат на долгата историја на овој град, има многу наоѓалишта од археолошка важност. Климата е типично средоземна, со топли и суви лета, ладни зими и скромни врнежи од дожд.
Градот бил подложен на воздушен напад од страна на САД во 1986, како резултат на либиската поддршка на тероризмот. Санкциите на Обединетите нации против Либија беа подигнати во 2003, со што се очекуваше тоа да го зголеми сообраќајот на пристаништето во Триполи и да има позитивен ефект врз економијата на самиот град.
Тетуан

Тетуан (на арапски: تطوان, со значење "очи" на берберски) е главен град и културен центар на регионот Тангер-Тетуан во северниот дел на Мароко. Тој е единственото отворено мароканско пристаниште на Средоземното Море, неколку милји јужно од Гибралтарскиот Проток. Во 2014, градот имал 463,968 жители.
Белоруска Советска Социјалистичка Република

Белоруска Советска Социјалистичка Република ― една од сојузните републики на СССР. Таа била една од четирите земји-основачи на СССР во 1922 година. Постоела од 1 јануари 1922 па сè до 8 декември 1991 година.
1 Демографија
Според пописот од 1959 година, населението на републиката било составено од:
Народности:
*Белоруси – 81%
*Полјаци – 16%
*Литванци – 5%
*Украинци – околу 1%
* Евреи - околу 1%
*Руси - <1%
Најголеми градови биле:
*Минск
*Брест
*Гомељ
*Гродно
*Могиљов
*Витебск
*Бабрујск
2 Поврзано
* Белорусија
* Држави-заложници
* Белорусизација
* Русификација на Белорусија
3 Библиографија
*
4 Дополнителна литература
** Bekus, Nelly. ''Struggle over Identity: The Official and the Alternative "Belarussianness" '' (Budapest: Central European University Press, 2010);
* Bemporad, Elissa. ''Becoming Soviet Jews: The Bolshevik Experiment in Minsk'' (Indiana UP, 2013).
* Epstein, Barbara. ''The Minsk Ghetto 1941–1943: Jewish Resistance and Soviet Internationalism'' (U of California Press, 2008).
********* Rudling, Pers Anders. ''The Rise and Fall of Belarusian Nationalism, 1906–1931'' (University of Pittsburgh Press; 2014) 436pp
******* Vakar, Nicholas Platonovich. ''Belorussia: the making of a nation: a case study'' (Harvard UP, 1956).
* Vakar, Nicholas Platonovich. ''A bibliographical guide to Belorussia'' (Harvard UP, 1956).
***
Јасер Арафат

Јасер Арафат ( – ) — претседател на Палестинската ослободителна организација (1969–2004), претседател на Палестинската самоуправа (1993–2004) и еден од добитниците на Нобеловата награда за мир во 1994 година. За Палестинците Арафат е еден од најголемите херои и државници, додека Израелците го сметаат за терорист. Истата поделба постои и во светската јавност, во зависност од страната што се зазема во Израелско-палестинскиот конфликт.
1 Животопис
Јасер Арафат е роден во Ерусалим. Како студент во Египет, во текот на Првата арапско-израелска војна учествувал во испраќањето оружје на своите сонародници. Во 1959, година во Кувајт го основа движењето Ал Фатах, кое од 1960-тите доминирало со Палестинската ослободителна организација.
Во 1982 година, за време на израелската инвазија на Либан, Арафат бил принуден да замине од Либан во Тунис. Во 1988 година, под американски притисок, го признал правото на постоење на Израел. За време на Заливската војна го поддржувал Ирак, а набрзо потоа започнал преговори со Израел, кои довеле до Договорот од Осло во 1993 година. Врз основа на тој договор е основана Палестинската самоуправа, чиј прв претседател станал Јасер Арафат.
Поради склучувањето на мировниот договор во Осло, во 1994 година, Арафат, заедно со Јицак Рабин и Шимон Перес, како главни промотори на Договорот од израелска страна, ја добил Нобеловата награда за мир.
Како претседател на Палестинската самоуправа, Арафат водел долги преговори со Израел околу трајниот статус и границите на идната палестинска држава, но тие преговори завршиле со неуспех во 2000 година, со избувнувањето на Втората интифада. Од почетокот на интифадата до неговата смрт, Арафат не поседувал вистинска политичка моќ и главно бил де факто заробеник на Израел поради одбивањето да замине во егзил.
Умрел од рак во ноември 2004 година, во една болница во преградие на Париз, откако еден месец претходно во својата резиденција во Муката се разболел од непозната болест. Арафат бил погребан во Рамала. Тогаш, причината за смртта не била откирена, а не била ниту извршена аутопсија на неговото тело. Неговата смрт побудила сомненија дека бил отруен од страна на израелската влада и затоа, во 2012 година, неговото тело било ексхумирано со цел да се испитаат причините за смртта. Анализата ја спровеле медицински лица од Франција, Русија и Швајцарија. Во октомври 2013 година бил објавен извештајот на швајцарските научници, кои ги извршиле форензичките истражувања, при што, по анализата на примерок од дамка крв, урина и плунка, најдени во ткивото од ребрата и бутовите, како и на облеката и четкичката за заби на Арафат, било откриено 18 пати повисоко ниво од нормалното на радиоактивниот елемент полониум 210. Според вештачењето, радиоактивниот елемент мора да бил произведен во атомски реактор, а отровот му го дал на Арафат некој од неговото блиско опкружување.
2 Наводи
Книга на песните

Портал:Таоизам
Ши Џинг или Книгата на песните е третата и за литературата најважна канонска книга кај Кинезите. Таа содржи 350 песни од разните области на старото феудално царство на династијата Џоу, напишани помеѓу 1050 и 700 година п.н.е., кои даваат реална слика на стариот кинески живот и обичаи. Песните се најмногу наивно-народни или дворско-свечени, а ги систематизирал Конфуциј околу 500 г. п.н.е. Првиот точен превод го дал англискиот синолог Џејмс Леџ.
Кинеска филозофија

Кинеска филозофија — сè до најновите времиња, на Кинезите не им бил познат терминот филозофија во модерната смисла на зборот. Владеело општо сфаќање дека старите мудреци веќе ја пронашле вистината и затоа кинескиот човек сметал дека не му е потребно ништо друго освен да ги усвои резултатите до кои дошле древните мудреци.
Со запознавањето на европската и кинеската култура, филозофијата на кинеското тло почнала да се развива онаква каква што ја знаеме денес. Новите кинески историчари на филозофијата Вулианг и Ху Ша разликуваат три главни епохи на кинеската филозофија. Првата епоха ја сочинуваат најстарите времиња до крајот на владеењето на династијата Ќин, од 2500 до 206 г. п.н.е. Тоа е славното време на кинеската филозофија. Од оваа епоха потекнуваат пет канонски книги, кои во исто време се и најстарите литературни споменици на човештвото. Тогаш настанале и најразлични системи кои взаемно се натпреваруваат за првенство. Најмногу се истакнуваат политичките филозофи и три школи кои ги основале Конфуциј, Лао-це и Мо-це. Втората епоха ја сочинува средниот период, од 206 п.н.е. до 960 п.н.е., а третата ја сочинува новото време, од 960 година до денес.
1 Поврзано
* Список на кинески филозофи
* Кинеска книжевност
Таоизам

Таоизмот е популарна вера кај Кинезите. Се претпоставува дека негов основоположник е Лао Це. Всушност, таоизмот претставува еден вид на мистичен пантеизам. Во таоизмот сè потекнува од тао (кинескиот ''прав пат'') и сè ќе се врати таму со текот на времето. Во таоизмот се негуваат култот кон духовите, природата и предците. Оваа филозофија е фантастична и нејасна, наспроти трезвеното конфуцијанско учење.
1 Поврзано
Портал:Таоизам
* Лао Це
* Тао Те Чинг
Праја

Праја (португалски: ''Praia'', „''плажа''“) е главниот и најголемиот град во Зелениот ’Рт. Градот се наоѓа на јужниот брег на островот Сантјаго. Праја е административен центар на истоимената општина. Праја е економски, политички и културен центар на Зелениот ’Рт.
1 Географија
Праја се наоѓа на висорамнинско место, поточно вулкански висорманскински платоа. Сите овие висорамнини имаат свои имиња, а централната висорманина во Праја се нарекува „Плато“. Урбаниот дел на градот претежно се наоѓа на овие платоа и околните долинчиња.
Долг период само централното „Плато“ се сметало како Праја. Другите висорамнински населени места биле сметани за околни населби или предградија. Поради тоа, денес централниот дел се издвојува во поглед на урбанизацијата. По независноста централното Плато административно се споил со околните населби и се добил денешниот облик на Праја. Урбанизацијата веднаш започнала во населбите и продолжила северно во градот.
2 Клима
Праја има пустинска клима со кратки дождливи сезони и долги сушни периоди.Освен од август до октомври речиси и да нема дождови. Годишно просечно има 210 милимегтри врнежи.
3 Демографија
Според националната статистичка агенција, градот имал население од 159.050 жители во јули 2017 година. За споредба, во средината на 19 век Праја имала население од 1500 до 2000 жители.
Население на Праја (1990–2017)
1990, 2000, 2010, 2017
61,644, 94,161, 130,271, 159,050
4 Стопанство
Праја е комерцијален центар и пристаниште на кое се тргува со кафе, шеќерна трска и тропски овошја. Во овој град е развиена и рибната индустрија. Во близина има неколку плажи.
5 Меѓународни односи
Праја е збратимен со:
* Бостон, САД* Фаро, Португалија* Фогеира да Фоз, Португалија* Фуншал, Португалија* Годномар, Португалија* Џинан, Кина* Лисабон, Португалија* Макао, Кина* Понта Делгада, Португалија* Провиденс, САД
Релјеф

:''За релјефот како уметнички поим, видете Релјеф (уметност).''
Релјеф Земјината површина кои настанале и непрестајно се менуваат со делувањето на внатрешните (ендогени, терестрични) и надворешни (егзогени, сончеви) природни сили. Тектонски облици на релјефот се планините, вулканите, потонатините или басените и сл.
За разлика од тектонските, има и многу други облици на релјефот, како ерозивните, во кои спаѓаат флувијалните (речни), карстни, леднички (леднички), абразивни (морски и езерски), еолски (пустински) облици и други.
Лема

Во математиката, лемите се помошни тврдења кои им претходат на теоремите; но на теоремата не мора да ѝ претходи лема (или леми). Лемите се всушност теореми, односно тврдења, чијашто важност сама за себе, вон рамките на теоремата на која се однесуваат, е мала и (можеби) небитна. Значи, бидејќи и самата лема е теорема, таа ги има истите елементи како и теоремата и нужно ѝ следи доказ. Леми во математиката има многу, а можеби најпозната е лемата на Цорн.