Петар Д’нов

Петар Константинов Д’нов (|Петър Константинов Дънов; р. 11 јули 1864 – п. 27 декември 1944), познат и како Беинса Дуно — бугарски филозоф, духовен учител, творец на религиозна и филозофска доктрина која се вбројува во езотеричното христијанство.
1 Животопис
1.1 Ран живот и образование
Петар Д’нов е роден на 11 јули 1864 година во селото Хaдрча (денес Николаевка, во општината Суворово) во близина на Варна. Тој бил трето дете на Константин Д’новски и Добра Атанасова Георгиева. Неговиот татко бил еден од првите бугарски учители во регионот. Подоцна станал православен свештеник, кој меѓу првите започнал да ја отслужува литургијата на бугарски јазик, наместо на тогаш традиционалниот црковнословенски или грчки јазик.
Петар Д’нов го посетувал средното училиште во Варна. Студирал на Американската методистичка школа за теологија и наука во Свиштов, која ја завршил во 1887 година. Една година работел како наставник во основно училиште. Потоа заминал за Соединетите Американски Држави (1888), каде што студирал на Теолошката богословија „Дру“ (Drew Theological Seminary) во Медисон, Њу Џерси, а по нејзиното завршување се запишал на Теолошката школа при Универзитетот во Бостон, каде што дипломирал во јуни 1893 година. Своето образование на Бостонскиот универзитет го продолжил на медицинскиот факултет. Во 1895 година се вратил во Бугарија.
1.2 Духовна дејност
Во Бугарија, на Д’нов му била понудена положба на методистички пастор. Сепак, тој ја одбил понудата, одлучувајќи да работи самостојно. Во 1896 година ја објавил книгата насловена „Наука и воспитание“ (|Науката и възпитанието), во која го анализирал развојот на човештвото во новата култура, за која верувал дека ќе настапи во претстојниот век. Во 1900 година го свикал првиот собир на движењето „Бело братство“, кои потоа се одржувале непрекинато секоја година, сè до 1942 година. Во периодот од 1901 до 1912 година, Д’нов започнал да патува низ цела Бугарија, водејќи разговори и спроведувајќи френолошки истражувања. Конечно се населил во Софија и започнал да одржува предавања.
Во 1914 година го одржал својот прв јавен предавање, „Еве го човекот!“, кое подоцна било објавено во серијата „Енергија и Живот“. Ова го означило почетокот на серијата неделни предавања, за време на кои Д’нов ги обработувал и објаснувал фрагментите од Библијата. Во периодот 1917-1918 година, бугарските власти го интернирале Д’нов во Варна, под изговор дека ја ослабува моралот на војниците.
Во 1921 година била основана „Изгрев“, населба во околината на Софија, која станала место за собирите на Д’нов и неговите ученици. Многу следбеници започнале да се населуваат во близина на својот учител, а местото со текот на времето прераснало во центар на голема духовна заедница. Д’нов одржувал предавања во новоизградениот Предавателен салон. Покрај неделните предавања, од 1930 година почнал да води и „неделни утрини“ во раните утрински часови. Темите што се обработувале на средбите опфаќале различни области, меѓу кои: религија, музика, геометрија, астрологија, филозофија и езотерија.
1.3 Смрт
Петар Д’нов починал на 27 декември 1944 година, по преземањето на власта од страна на комунистите во септември истата година. Некое време по смртта на учителот на Белото братство, населбата „Изгрев“ била иселена, а на нејзино место биле изградени советската амбасада и други објекти. Денес „Изгрев“, како една од населбите во Софија, содржи градина во која се наоѓа гробот на Петар Д’нов.