procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Господинот Дидс оди во градот (филм)

„Господинот Дидс оди во градот“ (англиски: ''Mr. Deeds Goes to Town'') — американски филм од 1936 година, во режија на Френк Капра. Главните улоги ги толкуваат: Гари Купер, Џин Артур и Џорџ Бенкрофт. Филмот е добитник на „Оскар“.
1 Синопсис
Господинот Дидс (го игра Купер) живее мирен и повлечен живот во еден мал град, а за разонода свири на туба. Наеднаш дознава дека наследил големо богатство и поради тоа се сели во големиот град. Таму, од сите страни настојуваат да зафатат дел од неговите пари, но Дидс успешно ги надмудрува сите. Меѓутоа, новинарката во еден весник, Бејб Бенет (ја игра Артур), глумејќи дека е дама во неволја, успева да се зближи со Дидс, а врз основа на дружењето со него пишува репортажи за весникот во којшто работи. Дидс се вљубува во неа, но подоцна дознава дека таа цело време го искористувала и поради тоа е многу разочаран. Истовремено, тој сака да им помогне на сиромашните луѓе, но адвокатите настојуваат да докажат дека е ментално непресметлив, со цел да му ги земат парите. Сепак, на судењето настанува пресврт кога целата публика застанува на неговата страна, а Бенет сфаќа дека и таа го сака Дидс.
Покајничка Магдалена (Тицијан, 1565)

Покајничка Магдалена (|Maddalena penitente) — слика насликана околу 1565 година од италијанскиот уметник Тицијан Вечелио. Му припаѓа на Државниот музеј Ермитаж во Санкт Петербург. Понекогаш датумот на создавање е означен како „1560 -тите“. Големина на сликата - 119 × 97 см (според други извори, 118 × 97 см ).
1 Историја
Платното што ја прикажува Марија Магдалена е нарачано од Тицијан во средината на 1560-тите. За оваа слика, Јулија Фестина позираше за уметникот. Кога сликата била готова, му била покажана на војводата од Гонзага, кому му се допаднала толку многу што нарачал копија. После тоа, Тицијан направил уште неколку копии, менувајќи го наклонот на главата и положбата на женските раце, како и пределната позадина на сликата.
Според преданието, токму оваа слика ја држел Тицијан во рацете на умирање. По неговата смрт во 1576 година, сликата ја наследил неговиот син Помпонио Вецелио ''(Pomponio Vecellio),'' кој во 1581 година ја продал заедно со куќата и другите слики на Кристофоро Барбариго ''(Cristoforo Barbarigo)'' од Венеција .
Во 1850 година, со помош на рускиот конзул Александар Хвостов, колекцијата на слики на Барбариго ја купил Николај I за музејската колекција на Ермитаж. Потоа, „Покајничка Магдалена“ била сместена во една од италијанските кабинети на Нов Ермитаж, каде што била чувана заедно со уште една позната слика на Тицијан „Венера пред огледало“.
2 Опис
На сликата е прикажана Марија Магдалена како гледа кон небото. Нејзината долга коса е пуштена, нејзините очи се полни со каење, нејзините очи се црвени од солзи. Облечена е во проsирна облека и наметка со пруги. Пред неа се христијанските симболи - Светото писмо и череп.
Стига е!

Стига е! — граѓанска иницијатива за независни советнички листи во општините Струмица, Босилово и Ново Село. Мотото на иницијативата е „Фронт против рудникот и загадувачите на животната средина“.
Иницијативата, меѓудругото е составена од активисти кои се борат против отворање на рудникот Иловица-Штука.
Семејна книшка

„Семејна книшка“ (француски: ''Livret de famille'') — роман на францускиот писател Патрик Модијано, објавен во 1977 година од издавачката куќа „Галимар“ од Париз.
1 Осврт кон делото
Слично на претходните романи на Модијано, и овој претставува упорно трагање по идентитетот наспроти разорното дејство на времето, а низ сеќавањата раскинати од сегашноста. Книгата се одликува со цврста надворешна структура, составена од 15 глави кои одговараат на 15-те страници на задолжителниот семеен документ (Семејна книшка) кој им се врачува на француските брачни парови за време на венчавката, а во кој се наведени личните податоци поврзани со семејството. Централно место во книгата има осмата глава во однос на која се правилно распоредени останатите глави кои се сменуваат според должината и тонот на раскажувањето. Всушност, во насловот на книгата, зад цврстата синтагма на административниот јазик се крие игра за зборови со употреба на хомонимот: ''livret'' означува и книшка со текстот на операта (либрето), така што насловот може да се толкува и како „Семејно либрето“.
Пијанистка (филм од 2001)

„''Пијанистка''“ (француски: ''La Pianiste'') — француско-австриски филм од 2001 година, во режија на Миахел Ханеке (Michael Haneke), кој е и автор на сценариото. Главните улоги ги играат: Изабел Ипер (Isabelle Huppert), Ани Жирардо (Annie Girardot) и Беноа Мажемел (Benoît Magimel). Филмот е снимен според истоимениот роман на Елфриде Јелинек. На Канскиот филмски фестивал, филмот бил награден со Гран-при, а Ипер и Мажемел ги освоиле наградите за најдобра глумица и за најдобар глумец.
1 Синопсис
Ерика (ја игра Ипер) е немажена професорка по пијано на Виенскиот конзерваториум која живее со мајка си (ја игра Жирардо) , а постојано е исполнета со сексуални фрустрации. Поради тоа, таа редовно купува порнографски списанија и филмови и посетува порнографски претстави. За време на приемниот испит, таа се соочува со Валтер, млад талентиран студент (го игра Мажемел) кон кого покажува нетрпение. Меѓутоа, откако тој се запишува на конзерваториумот, таа започнува садомазохистичка врска со него. Најпосле, тој влегува насилно во нејзниот стан, а потоа сурово ја претепува и ја силува. Утредента, Ерика оди на концертот на студентите и во ходникот се сече со нож во рамото, а потоа излегува на улица.
Минтан

Минтан — старински капут, вид горна облека со долги тесни ракави. Тоа е првенствено поврзано со културата на облека на православното население на Балканот. Минтанот го носеле и мажи и жени, а го има и во детската облека.
1 Начинот на облекување на минтанот
Мажите носеле кошули направени од памучно платно од домашно производство, а преку кошулата носеле минтан што бил закопчуван до грлото. Часовникот честопати бил дел од носијата и некои мажи го ставале во внатрешниот џеб на минтанот, така што можел да се види само синџирот на часовникот. Исто така, кесето со златници и сребреници се носел во внатрешниот џеб на минтанот, додека поситните пари се носеле во појасот.
Жените носеле минтан преку кошулите, обично направени од свилена ткаенина. Имало и кратки тесни минтани со широки ракави. Детските минтани биле претежно изработени од шарена ткаенина, се закопчувале до грлото, тесни ракави кои исто така беа закопчени.
2 Поврзано
* Фолклор
* Носија од Прилепско-Битолско Поле
* Носии од Мала и Долна Река
* Носии од Полог
* Носии од Скопска Котлина
Трговско друштво

Трговското друштво е правно лице во коешто едно или повеќе лица вложуваат пари, ствари или права во имот што го користат за заедничко работење и заеднички ја делат добивката и загубата од работењето. Трговското друштво самостојно трајно врши дејност, заради остварување добивка.
Според членот 20 од Законот за трговски друштва, трговско друштво, без оглед на тоа дали врши трговска или некоја друга дејност, е:
* Јавното трговско друштво (ЈТД) — во него се здружуваат две или повеќе физички и правни лица, кои на доверителите за обврските на друштвото им одговараат неограничено и солидарно со сиот свој имот.
* Командитното друштво (КД) — во него се здружуваат две или повеќе физички и правни лица од кои најмалку еден содружник одговара за обврските на друштвото лично со сиот свој имот, односно неограничено и солидарно ако се најмалку два содружника (''комплементар''), а најмалку еден содружник одговара за обврските на друштвото само до износот на запишаниот влог во друштвото (''командитор'').
* Друштвото со ограничена одговорност (ДОО) — едно или повеќе физички и правни лица учествуваат со по еден влог во однапред договорената основна главнина на друштвото. Содружниците не одговараат за обврските на друштвото.
* Акционерското друштво (АД) — акционерите учествуваат со влогови во основната главнина, којашто е поделена на акции. Акционерите не одговараат за обврските на друштвото.
* Командитното друштво со акции (КДА) — ги опфаќа одликите на КД и АД.
Вкус на црешна (филм)

„Вкус на црешна“ (персиски: ...طعم گيلاس; француски: ''Le Goût de la Cerise'') — француско-ирански филм од 1997 година, во режија на Абас Кијаростами (Abbas Kiarostami), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Хомајун Ершади (Homayoun Ershadi), Абдолрахман Багери (Abdolrahman Bagheri), Сафар Али Моради (Safar Ali Moradi), Мир Хосеин Нури (Mir Hossein Noori) и Афшин Хоршид Бахтијари (Afshin Khorshid Bakhtiari). На Канскиот филмски фестивал во 1997 година, филмот ја добил главната награда, „Златната палма“.
1 Синопсис
Господинот Бади (го игра Ершади) сака да изврши самоубиство. Поради тоа, тој се вози низ предградијата на Техеран барајќи некого кој ќе го закопа во гробот што веќе си го ископал надвор од градот. Најпрвин, тој среќава млад војник (го игра Моради) кому му нуди пари за услугата, но војникот не прифаќа да го изврши бараното дело и бега од автомобилот. Потоа, тој среќава еден Авганистанец (го игра Нури), кој учи теологија и поради тоа е противник на самоубиството. Најпосле, тој го среќава господинот Багери (го игра Багери), кој препарира птици во музејот. Багери прифаќа да му помогне на Бади, зашто му требаат пари за лекување на болното дете. Додека се возат заедно, Багери му кажува дека во минатото и самиот се обидел да изврши самоубиство, но откако не успеал, сфатил дека вреди да се живее. Истовремено, тој се обидува да го убеди Бади да се откаже од намерата. Ноќта, Бади легнува во гробот, а надвор започнува невреме. Тука се прекинува дејствието и филмот завршува со сцената во која екипата на Кијаростами го снима филмот...
Улица на мрачните бутици

„Улица на мрачните бутици“ (француски: ''Rue des Boutiques obscures'') — роман на францускиот писател Патрик Модијано, објавен во 1978 година од издавачката куќа „Галимар“ од Париз. За него, Модијано ја добил најпрестижната француска книжевна награда, „Гонкур“. Инаку, Модијано им го посветил делото на мртвиот брат Риди и на татко си.
1 Осврт кон делото
„Улица на мрачните бутици“ е шестиот роман на Модијано во кој тој повторно се зафаќа со егзистенцијалните прашања од неговите претходни дела. Романот е организиран низ сеќавањата распоредени околу главниот лик, кој е погоден од амнезија и поради тоа се наоѓа во потрага по сопстевниот идентитет. Амнезијата како книжевна постапка е веќе користена во литературата и пред Модијано, а тој ја применува на противречен начин: времето на амнезијата на главниот лик е отстрането од приказната, но со својата разурнувачка последица се провлекува низ неа. Со таквиот заплет, личноста е препуштена на непостојаноста на туѓуте сеќавања. Притоа, повеќеслојните метафори на Модијано се покриени со талогот на лесната приказна. Во таа мисла, романот може да се сфати како алузија на улицата на среќавањето на римските комунисти, која е само една попатна адреса на главниот лик заостаната во најдлабоките сеќавања, но која отвора бројни други потраги од кои настануваат другите глави на романот. Притоа, секоја глава е ново нејасно полусеќавање, отежнато од прашања и проблематични траги, најчесто туѓи. Меѓутоа, Ги Ролан, во потрагата по себе, е опкружен со интересна приказна која може да спореди со оние на Сименон. На тој начин, книжевната постапка на Модијано мајсторски ѝ помага на фабулата: приказната е толку полесна и поподвижна, токму поради тоа што е исткаена од овие несигурни сеќавања. Покрај тоа, таа е уште поубава поради тоа што е раскажана низ богата низа од слики при што некои од нив постепено се претвораат во симболи. Таков е случајот со сликата која се повторува низ приказната и така ја стекнува функцијата на рефрен: старата кутија со фотографии во која завршува сè откако од сеќавањата ќе исчезнат имињата на личностите од фотографиите, причините зошто се нашле на нив итн.
Дијана и Актеон (Тицијан)

Дијана и Актеон — ренесансна слика во маслена техника, насликана од Тицијан околу 1556 - 1559 година. Таа е една од неговите најдобри слики од серијата од осум митолошки слики (т.н. ''поеми'') што Тицијан ги насликал за Филип II Шпански.
Сликата ја прикажува судбоносна средба помеѓу ловецот Актеон и божицата Дијана (Артемида). Според Калимах, Артемида се капела во шумата, а Актеон налетал на неа додека ловел и ја видел гола. Застанал и зјапал, маѓепсан од нејзината убавина. Кога го видела Артемида, го казнила со одземање на неговиот говор - ако се обидел да зборува, ќе се претворел во елен. Кога ги слушнал своите другари од ловот, почнал да запомага и веднаш се преобразил во елен, а неговите кучиња му нафрлиле и го распарчиле.
Циклусот од осум слики-поеми Тицијан го насликал за време на својот престој на шпанскиот двор во Мадрид од 1553 до 1562 година. Првата слика била Данаја, потоа следеле ''Венера и Адонис'', ''Дијана и Калисто'', ''Јасон и Медеја'', ''Персеј и Андромеда'', ''Дијана и Актеон'', ''Смртта на Актеон'' и конечно ''Грабнувањето на Европа''. Сликите значително се разликуваат по големина и композиција, но заедничка врска им е Метаморфози на ''Овидиј'', додека „Јасон и Медеја“, и „Персеј и Андромеда“ се поврзани со олимписките богови.
1 Историја
Сликите биле во кралската колекција во Мадрид до 1704 година, кога кралот Филип V му ги подарил на францускиот амбасадор, Луј-Филип Орлеански (1747-1793). Во 1791 година, две години пред својата смрт на гилотина, војводата му ја продал својата колекција на трговец со уметнички дела во Брисел. По изложбата во Лондон, оваа слика (заедно со сликата од истата серија, ''Дијана и Калисто'') ги купил британскиот градежен на канали и рударски магнат, Френсис Егертон, третиот војвода од Бриџвотер, еден од најбогатите луѓе во Англија. Егертон починал без деца и дел од неговиот имот, вклучително и збирката Бриџвотер, го наследил неговиот внук, Џорџ Гавер. Импресивната колекција од околу 70 слики ја изложил во неговиот дом во Лондон, во куќата Бриџвотер во Вестминстер, а од 1803 година во летните месеци била отворена за избрани посетители. На почетокот на Втората светска војна, во 1939 година, збирката била преместена во Шкотска заради заштита. Од 1945 до 2009 година, сликите биле изложени како позајмени во Националната галерија на Шкотска во Единбург .
Во 2000 година, збирката ја наследил потомок на Френсис Егертон, Френсис Егертон, седми војвода од Сатерленд (роден 1940 година). Во 2009 година, тој ги понудил двете слики од Тицијан на различни музеи во Велика Британија за 100 милиони фунти.
Сликата со заеднички средства ја купиле Националната галерија во Лондон и Националната галерија на Шкотска за 50 милиони фунти (со што влегле во списокот на најскапи слики), со договор дека ќе се изложува наизменично во овие два музеи во петгодишен циклус. Во 2012 година, овие два музеи успеале да ја купат и втората Тицијанова слика, Дијана и Калисто, за 45 милиони фунти.
Толку храбри момци

„Толку храбри момци“ (француски: ''De si braves garçons'') — роман на францускиот писател Патрик Модијано, објавен во 1982 година од издавачката куќа „Галимар“ од Париз.
1 Осврт кон делото
Уште од самиот наслов, во осмиот роман на Модијано на прв прлан избиваат иронијата и хуморот, кои се истакнати со моралниот мрак во кој се западнати ликовите, особено машките. Рамката на романот е противречно јасна и едноставна, а ја сочинува училишната зграда, додека дејствието е развлечено од почетокот на Втората светска војна до почетокот на 1980-тите.
Младост (роман на Модијано)

„Младост“ (француски: ''Une jeunesse'') — роман на францускиот писател Патрик Модијано, објавен во 1981 година од издавачката куќа „Галимар“ од Париз. Модијано им го посветил делото на постариот брат Риди, како и на своите ќерки Зина и Марија.
1 Осврт кон делото
„Младост“ е седмиот роман на Модијано и се занимава со проблемот на суштината на егсистенцијата. Удобната, релативно сигурна сегашност со која почнува романот, е изградена на многу нестабилна основа. Двете главни личности, Луј и особено Одила, скапо ги плаќаат своите искуства од првата младост: полициски станици, насилство, штотуку започнато пријателство кое с епрекинува со чудно, тивко самоубиство. Приказната е раскажана во трето лице, еднина и множина, така што е одделена и од читателот и од раскажувачот. Од средината на романот, кога главниет протагонисти стануваат љубовен пар, приказната продолжува низ нивните заеднички искуства кои временски претходат на почетокот од приказната. На тој начин, сето она што е важно се поместува: минатото преку сеќавањата станува единствената сегашност, а вистинската сегашност од почетокот на романот се проектира во приказната како минлива иднина. И овде, Модијано ја применува техниката на површно прикажување на контурите, па заклучоците кои ги носи читателот се ублажени со бројните лесни потези со кои се насликани и водени главните личности и нивните постапки. Сепак, темните тонови се основа на сите причинско-последични односи и врски во овој роман за младоста. Токму со младоста се поврзани и имињата наведени во посветата — Риди, Зина и Марија — постариот брат на Модијано кој умрел млад, и двете ќерки на Модијано.
Хубеи

Хубеи — покраина во Народна Република Кина, која е дел од регионот Средна Кина. Името на покраината значи „северно од езерото“, што се однесува на нејзината позиција северно од езерото Дунгтинг. Главен град на покраината е Вухан, кој е политички, културен и економски центар на Средна Кина.
Нерсов Проток

Нерсов Проток (|Nares Strædet; |Nares Strait; |Détroit de Nares) — водна површина помеѓу островот канадскиот остров Елсмир и Гренланд која го поврзува северниот дел на Бафиновиот Залив во Атлантскиот Океан со Линколновото Море во Северноледениот Океан. Од југ кон север, протокот ги опфаќа помалите водни површини Смитов Проток, Кејнов Басен, Кенедиев Проток, Холов Басен и Робсонов Проток. Долг е 530 км и има најголема длабочина од 600 м. Низ протокот од север речиси постојано тече Бофортовата струја, што го отежнува неговото преминување од југ.
Името на протокот е усвоено во 1964 г. со спогодба меѓу данската и канадската влада. Наречен е по британскиот поморски офицер и истражувач Џорџ Нерс (1831 - 1915). Низ него минува државната граница меѓу Данска (т.е. Гренланд како нејзин посед) и Канада.
Протокот и околните води се необично опасни по пловидбата. Преку целата година има санти и пловечки мраз; особено забележителен случај е ледениот остров со димензии од 20 на 10 км кој во 1962–1964 г. пропатувал од Линколновото Море низ Нерсовиот и Дејвисов Проток и прешол во Лабрадорското Море. Во август протокот е пловен за мразокршачи. Пред 1948 г. само пет брода успешно стасале северно од Кејновиот Басен. Во 2009 г. бродот „Арктик санрајз“ прв во историјата извршил пловидба до Атлантикот во јуни.
Малиот Хансовиот Остров е предмет на несогласување бидејќи на него полагаат право и Данска (како дел од Гренланд) и Канада. Други острови во протокот се Џо, Крозиер и многу поголемиот Френклинов Остров.
1 Историја
Праескимскиот народ од тулската култура стасал до Нерсовиот Проток на почетокот од XIII век, каде ловеле и тргувале со Викинзите. Археолошки наоди од тулската култура и присуството на Викинзите има на островот Руин.
Леонтиј I Ерусалимски

Леонтиј I Ерусалимски, наречен и Лав (Лео), ― ерусалимски патријарх на Ерусалимската црква од 911 до 928 година. Малку се знае за неговите активности додека бил патријарх.
1 Кариера
Леонтиј бил избран за патријаршискиот престол во 911 година по патријархот Сергиј II Ерусалимски се упокоил. Во 923 година, патријаршијата била погодена од муслимански немири кога биле разгневени од неколкуте победи на римските војски во арапско-римските војни. Учесниците во немирите им се одмаздиле посебно на христијаните во Ашкелон и Каесарија каде што биле уништени сите цркви. Црквата на крајот добила дозвола од калифот ал-Муктадир за обнова на црквите.
Патријархот Леонтиј I бил наследен како патријарх од Анастасиј (или Атанасиј) во 929 година.
Јурај Радивојевиќ

Јурај или Ѓураѓ Радивојевиќ (починал по 23 февруари 1408 година) ― бошњачки благородник. Тој беше кнез во Краина Макарека, служејќи и на кралицата Елена (влад. 1395–1398). Тој бил син на Радивоје, член на благородничкото семејство Вукчиќ, кое му служело на Кралството Босна во Захумје.
Се оженил со Владава, ќерка на кралот Дабиша и ќерката на кралицата Елена, Стана.
Маја Видмар

Маја Видмар (родена на 28 јуни 1961 година) — словенечка поетеса, авторка на повеќе стихозбирки.
За нејзината стихозбирка ''Присутност'' ја освоила Џенковата награда во 2005 година и Прешерновата награда во 2006 година.
1 Збирки поезија
*''Телесни раздалечувања (Razdalje telesa)'', 1984 година
*''Начин на врзување (Način vezave)'', 1988 година
*''Итна насока (Ihta smeri)'', 1989 година
*''На подножјето (Ob vznožju)'', 1998 година
*''Присутност (Prisotnost)'', 2005 година
*''Соби (Sobe)'', 2008 година
Хангерок

Хангерокот ― вид фустан што го носеле викиншките жени и некои други раносредновековни северноевропски култури. Облеката била обликувана донекаде како престилка, со два ремени преку рамената обезбедени со брошеви. Тоа обично би се носела врз туника фустан нарекува саерк (''særk'') или киртл (долен фустан).
1 Етимологија
Зборот потекнува од германскиот или општогерманскиот збор ''Hängerock''. Рок значи здолниште или (историски) фустан на германски, додека ''hänger се'' однесува на бесење предмети од брошовите.
Мишлибушки Округ

Мишлибушки Округ (|powiat myśliborski) — округ во Западнопоморското Војводство, северозападна Полска, крај полско-германската граница. Созаден е на 1 јануари 1999 г. со управната реформа од претходната година. Најголем град и седиште на округот е Мишлибуж, сместен на 57 км од војводското седиште Шчеќин. Други градови во округот се Барлинек на 24 км источно и Дембно на 25 км југозападно од Мишлибуж.
Округот зафаќа површина од и во 2019 г. имал 65.638[ жители. Уделот на градско население изнесува 59,1 %.
1 Соседни места
Мишлибушкиот Округ се граничи со Грифинскиот Округ на северозапад, Пижичкиот и Старгарскиот на север, Хошченскиот на североисток, Стшелечко-дрезденечкиот на исток и Гожувскиот на југоисток. На крајниот југозапад се граничи со Германија (округот Меркиш-Одерланд).
2 Административна поделба
Округот се дели на пет општини од кои две се селски, а три градско-селски. Тука се наведени надолно по бројот на жители во 2016 г.
Општина, Вид, Површина(км<sup>2</sup>), Население(2016), Седиште
Дембно, градско-селска, 318,78, 20.879, Дембно
Мишлибуж, градско-селска, 328,33, 20.251, Мишлибуж
Барлинек, градско-селска, 258,77, 19.449, Барлинек
Новогрудек Поморски, селска, 146,15, 3.382, Новогрудек Поморски
Болешковице, селска, 129,92, 2.902, Болешковице
Димитар Дука Кавасила

Демитар Дука Кавасила (|Δημήτριος Δούκας Καβάσιλας; жив. 1347–87) ― висок римски службеник и големец од втората половина на 14 век.
Тој бил поддржувач на Јован VI Кантакузин за време на римската граѓанската војна од 1341-1347, и бил принуден да побегне од Солун во 1342 година, кога радикалната партија на зилотите ја презела власта во градот. Тој бил фатен и затворен од противниците на Кантакузин, но по победата на Кантакузинистите во 1347 година, бил ослободен и награден со обемни земјишта во Каламарија, близу Солун, и титула голем папија (евнух). Неговото точно потекло, а особено причината за неговата употреба на презимето „Дука“, се нејасни; неговиот татко најверојатно се викал Ѓорѓи Кавасила. Во документите што ја потврдуваат неговата кариера, се чини дека Димитар бил поврзан со војската. Тој бил унапреден во голем архон во 1369 година, и му се обратил Димитар Кидон во писмо дури во 1386/7 година.
Се оженил со Ана Ласкарина и имал најмалку два сина, од кои едниот бил земјопоседникот Мануил Кавасила.
Слубички Округ

Слубички Округ (|powiat słubicki) — округ во Лубушкото Војводство, западна Полска. Созаден е на 1 јануари 1999 г. со управната реформа од претходната година. Најголем град и седиште е Слубице, сместен на 63 км југозападно од Гожув Вјелкополски и 79 км северозападно од Желона Гура. Покрај седиштето, во округот има уште три града: Жепин на 19 км источно, Ошно Лубуске на 25 км североисточно и Цибинка на 24 км југоисточно од Слубице.
Округот зафаќа површина од и во 2019 г. броел 47.018 жители. Најнаселено место е Слубице со 16.705 жители, а потоа Жепин со 6.529.
1 Соседни места
Слубичкиот Округ се граничи со Гожувскиот на север, Суленќинскиот на исток и Кросненскиот на југ. На запад се граничи со Германија (градот Франкфурт на Одра и окрузите Меркиш-Одерланд и Одра-Шпре).
2 Административна поделба
Округот се дели на пет општини од кои четири се градско-селски и една е селска. Тука се наведени надолно по бројот на жители во 2019 г.
Општина, Вид, Површина(км<sup>2</sup>), Население(2019), Седиште
Слубице, градско-селска, 185,4, 20.061, Слубице
Жепин, градско-селска, 191,1, 9.745, Жепин
Цибинка, градско-селска, 279,7, 6.492, Цибинка
Ошно Лубуске, градско-селска, 198,0, 6.426, Ошно Лубуске
Гужица, селска, 145,6, 4.294, Гужица
Грифински Округ

Грифински Округ (|powiat gryfiński) — округ во Западнопоморското Војводство, северозападна Полска, крај полско-германската граница. Созаден е на 1 јануари 1999 г. со управната реформа од претходната година. Најголем град и седиште на округот е Грифино, сместен на 20 км јужно од војвоското седиште Шчеќин. ВО округот има уште пет града: Хојна (32 км на југ), Мјешковице (52 км на југ), Тшќињско-Здруј (33 км на југ), Цедиња (45 км на југозапад) и Морињ (44 км на југ).
Округот зафаќа површина од и во 2019 г. имал 81.882 жители. Уделот на градско население изнесува 45,4 %.
1 Соседни места
Поличкиот Округ се граничи со Поличкиот Округ и градот Шчеќин на север, Старгардскиот и Пижичкиот Округ на исток, како и Мишлибушкиот Округ на југоисток. На запад се граничи со Германија (окрузите Укермарк, Барним и Меркиш-Одерланд).
2 Административна поделба
Округот се дели на четири општини од кои шест се градско-селски и три селски. Тука се наведени надолно по бројот на жители во 2016 г.
Општина, Вид, Површина(км<sup>2</sup>), Население(2016), Седиште
Грифино, градско-селска, 253,62, 32.145, Грифино
Хојна, градско-селска, 332,89, 13.896, Хојна
Мјешковице, градско-селска, 238,67, 7.313, Мјешковице
Тшќињско-Здруј, градско-селска, 170,51, 5.436, Тшќињско-Здруј
Бање, селска, 205,81, 6.425, Бање
Видухова, селска, 209,63, 5.542, Видухова
Морињ, градско-селска, 124,86, 4.331, Морињ
Цедиња, градско-селска, 180,38, 4.314, Цедиња
Старе Чарново, селска, 153,17, 3.836, Старе Чарново
Лука (жупа)

Лука - жупа на средновековното кнежевство Захумје (подоцна Хум). Се наоѓала во мочурлива област од двете страни на реката Неретва, од Брегава и Требижат, до делтата на Неретва и Јадранското Море. Се граничела со жупите од Расток (запад), Вучериќ (север), Дријева (исток) и Јадранското Море (југ).
1 Книжевност
* Маријан Сивриќ, Srednjovjekovna župa Luka, u: Povijest hrvatskog Počitelja, Чапљина-Загреб 1996, 168-224.
Дрина (жупа)

Дрина ― средновековна жупа сместена некаде во она што сега е Подриње (долината на Дрина) во источна Босна и Херцеговина и западна Србија. Нејзината местоположба и ширење е нејасно. Регионот бил дел од првото српско кнежевство, во раниот среден век. Јован Кинам (1143–1185) забележал дека Дрина ја одделувала Босна од Србија, иако во папскиот документ од 1187 година Босна и понатаму била идентификувана како дел од Србија. Жупата Дрина се споменува во ''„Летописот на попот Дукљанин''“ (околу 1300 година), како место на една битка и посед на српскиот благородник Тихомир за време на владеењето на кнезот Часлав (927-960). Во 1359 година, великиот челник Димитрија (влад. 1349–59) се споменува дека ги држи Гацко, Дрина, Дабар и Рудин. Дрина се споменува како област со зајакнатиот град Сокол-град во 1444 година, како кнежина во 1448 година, како кнежина со Фалконе (Сокол) во 1454 година. Таа била дел од кнежината на благородничкото семејство Косача.
Кросненски Округ (Лубушко Војводство)

Кросненски Округ (|powiat krośnieński) — округ во Лубушкото Војводство, западна Полска. Созаден е на 1 јануари 1999 г. со управната реформа од претходната година. Седиште на округот е градот Кросно Оджањске, сместен на 30 км западно од Желона Гура и 79 км јужно од Гожув Вјелкополски. Единствениот друг град е Губин кој лежи на германската граница, 28 км западно од Кросно Оджањске.
Округот зафаќа површина од и во 2019 г. броел 55.018 жители. Од нив, во Губин живееле 16.619, во Кросно Оджањске имало 11.319, а 27.080 лица живееле по селата.
1 Соседни места
Кросненскиот Округ се граничи со Слубичкиот на северозапад, Суленќинскиот на север, Швјебоѓинскиот на североисток, Желоногурскиот на исток и Жарскиот на југ. На запад се граничи со Германија (округот Шпре-Ниса).
2 Административна поделба
Округот се дели на седум општини од кои една е градска, една градско-селска и пет се селски. Тука се наведени надолно по бројот на жители во 2019 г.
Општина, Вид, Површина(км<sup>2</sup>), Население(2019), Седиште
Кросно Оджањске, градско-селски, 211,5, 17.784, Кросно Оджањске
Губин, градска, 20,7, 16.619, —
Губин, селска, 379,7, 7.156, Губин*
Домбје, селска, 170,0, 4.930, Домбје
Бобровице, селска, 185,1, 3.205, Бобровице
Машево, селска, 213,6, 2.812, Машево
Битњица, селска, 208,7, 2.512, Битњица
* седиштето не е дел од општината
Дабар (жупа)

Дабар ― жупа односно дел од средновековното кнежевство Захумје (подоцна „Хум“). Првпат се споменува во 10 век, во ''„За управување на Империјата''“, како еден од петте населени градови на Захумје. Бил викан Добрискик. Дабар бил сместен околу Дабарското Поле, и граничел со Дубрава на запад, Невесиње на север, Фатница на исток и Попово на југозапад. Етимологијата на топонимот Дабар е поврзан со животното дабар.
Имало друг регион со истото име во долината на реката Лим, кој бил дел од Српското Кралство до 1373 година, кога босанскиот бан Твртко I го приклучил во неговата држава.
Теодора Влашка

Теодора Влашка ― ќерка на Басараб I Влашки (вл. 1310–1352) и дамата Маргарета. Се омажила за Јован Александар Бугарски како негова прва сопруга. Овој брак створил четири деца - Михаил Асен, Јован Страцимир, Иван Асен и Василиса. Во 1345 година царот Јован Александар се развел од царицата Теодора и ја испрати во манастир како калуѓерка под името Теофана.
1 Наводи
Кнез (влашки водач)

Кнез или кенез (|kenéz; |kenezius; |cnez) ― кнез и наследниот водач на влашките (или романските) заедници, пред се во средновековното Кралство Унгарија.
1 Терминологија
Службените документи, напишани на латински, применувале повеќе поими кога ги споменувале влашките водачи (или поглавари) во Кралството Унгарија во 13 и 14 век. Најискористените поими ''кенезиус'' и неговите врсти потекнуваат од словенскиот кнез. Функцијата била тесно поврзана со заедниците што живеат според „влашкиот закон“, така што поимот кнез бил заменет со поимот скултетус во североисточните региони, каде што преовладувало германското право. Територија подложена на власт на кнез била позната како кенезијатус (кнежевство). Неколку кнежевства правеле војводство, кој бил подложен на повисок службеник, војводата.
Александар Комнин Асен

Александар Комнин Асен ― син на деспотот Иван Комнин Асен и внук на царот Јован Александар Бугарски и царицата Елена Српска.
Александар Комнин бил севаст на Валона и господар на Канина и Валона, што ги наследил од неговиот татко Иван (алтернативно Јован) Комнин. Тој не го наследил блискиот град Белград, што му го одзел Симеон Урош на неговиот татко. Владеењето на Александар се одликувало со обемна трговија и со Венецијанската Република и со Дубровничката Република.
Се шпекулира дека тој починал на 26 септември 1371 година во Битката кај Марица поради фактот што во 1372 година неговите земји биле во сопственост на неговиот свекор Балша II.
Рачки Елблонске

Рачки Елблонске (|Raczki Elbląskie, |Unter Kerbswalde) — село во општината Елблонг на Елблоншкиот Округ во Варминско-мазурското војводство, северна Полска. It lies approximately 4 км северозападно од градот Елблонг и 83 км северозападно од војводското седиште Олштин.
Во 2018 г. населението броело 186 жители.
Местото е забележително како најниската точка во Полска бидејќи е на висина од -1,8 метри под морското ниво.
Радич Санковиќ

Радич Санковиќ (починал 1404 година) ― моќен босански благородник и магнат во Кралството Босна за време на владеењето на Стјепан Дабиша (1391-1395) и кралицата Елена (1395-1398). Тој се здружил со узурпаторот Стјепан Остоја (1398-1404) за време на граѓанските војни, до неговата смрт во 1404 година. Со титулата војвода, тој држел територии во денешна Херцеговина, вклучувајќи ја и Жупанската Долина со Главатичево како средиште, Невесиње, делови од Попово Поле и поголемиот дел од Конавле.
1 Живот
Радич бил син на Санко Милтеновиќ, истоимениот основач на Куќата на Санковиќ (родоначалник бил Дражен Богопенец, господар на Хум под кралот Стефан Урош II Милутин, влад. 1306). Тој и неговиот брат Бељак ги наследиле земјите во Невесиње и Попово Поле (во Херцеговина) и дел од Конавли (најјужната Далмација) по смртта на неговиот татко. Имал браќа Беjак, Будеља, Санчин и сестра Драгана. Во 1388 година, тој и пријателот благородник Влатко Вуковиќ ја предводеле босанската војска против Османлиите кај Билеќа.
Во 1392 година, Радич и Беjак се обиделе да го продадат Конавли на Дубровничката Република. Истата година, на 15 мај, тој издал повелба за трговци од Дубровник, овозможувајќи им да тргуваат на неговите земји. Меѓутоа, состанокот на советот бил свикан од кралот и благородниците кои се противеле на продажбата. Великиот војвода Влатко Вуковиќ (од Косачи) и кнез Павле Радиновиќ (од Павловиќи) биле испратени против Радич во декември 1391 година, откако ги добиле благословите на советот. Двајцата го фатиле Радич и го заземале Конавли, делејќи го меѓу себе, и покрај протестите од Дубровник. Вуковиќ починал набргу по ова, и бил наследен од неговиот внук Сандаљ Храниќ, кој продолжил да се бори против Радич. Радич ја вратил слободата во 1398 година, веднаш барајќи да ги врати изгубените земјишта, станувајќи важен сојузник на Стјепан Остоја. Во 1399 година, тој го продал полето Лисак на Дубровник за 500 перпери. Тој, исто така, стана член на Дубровничкиот велики совет. Радич учествувал во босанско-дубровничката војна во 1403-1404 година, водејќи ги нападите врз Дубровник во името на банот Стјепан Остоја. Храниќ го фатил и го заслепил Радич и го држел во затвор до неговата смрт во 1404 година. Областа на Невесиње до брегот ја презел Храниќ.
2 Наводи
Врхбосна

Врбосна ― средновековното име на мал регион во денешна средишна Босна и Херцеговина, со средиште на истоимената населба која подоцна ќе стане дел од градот Сараево.
Значењето на името на оваа жупа е „врв на Босна“. Единственото познато утврдување во областа во тоа време било Ходиѓед. Постоењето на значајната засебна населба Врхбосна било забележано во 14 и 15 век. Врхвосна за првпат била нападната од Отоманската Империја во 1416 година, и конечно била заземена во 1451 година.
Врхосна опстојува кратко по османлиското освојување на Босна во името на месниот вилает, но наскоро името излегло од употреба. Во 1550 година, венецијанскиот патник Катерино Зено бил првиот западен човек кој го користел поимот Сараљо (Saraglio, италијанизиран облик на Сараево) наместо Врхобосна за да го опише местото.
Денес е позната како Римокатоличка архиепископија Врхосна, која е архиепископија која во моментов им служи на католиците во Сараево.
1 Книжевност
*
Кицо Аврамоски

Кицо Ристов Аврамоски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Произлегувал од селско семејство кое претежно се занимавало со земјоделие. Работел како работник на повеќе места. Бидејќи неговото село било под окупација на Царство Бугарија, бил мобилизиран во бугарската војска во текот на 1943 година. При едно негово отсуство, тој повеќе не се вратил во окупаторската војска, туку заминал во партизани во Крушевскиот партизански одред, а потоа бил во Петтата македонска народноослободителна бригада. Во борбата кај селото Мажучиште - Прилепско бил тешко ранет и од добиените рани умрел во октомври 1944 година.
2 Поврзано
* Кичево и Кичевско во НОВ
3 Наводи
Токомериј

Токомериј, познат и како Тихомир, ― татко на Басараб, кој ќе стане првиот независен војвода на Влашка. Многу романски историчари, како Влад Георгеску и Марсел Попа, веруваат дека Токомериј бил војвода во Влашка, кој го наследил Барбат, кој владеел околу 1278 година; други, како што е Тудор Салегеан, го нарекуваат месен владетел чиј статус не може да се одреди.
1 Име
Името на Токомериј е познато само од дипломата издадена од Карло I Унгарски на 26 ноември 1332 година. Дипломата се однесува на „расколничкиот Басараб, син на Токомериј, нашиот неверен Влав“. (''„Basarab,''''filium Thocomerii, scismaticum, infidelis Olahus Nostris“).''
Унгарецот Ласло Рашоњи му го наоѓа името од едно куманско и татарско име, Ток-тамир („стврднат челик“), и се однесува на џингиски кнез, Токтомер'','' наведени во Руските анали во 1295 година како им се верни во Крим. Според Иштван Вашари, дури и ако таткото на Басараб имал туркиско име, оваа личност во никој случај не може да се поистовети со џингиски кнез, бидејќи потеклото од Џингис Кан било прашање од такво значење што никој не можел, ниту би сакал, да го прикрие.
Борис Алексоски

''Статијата за Борис Алексовски - Карче од Кичево, може да ја прочитате на нејзината страница.''
Борис Ванчев Алексоски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Бидејќи произлегол од селско бедно семејство, бил принуден да оди на печалба во Белград каде работел како пекарски работник. Со капитулацијата на Кралство Југославија, се вратил во своето село, каде се определил за борба против окупаторот. Активно го помагал ослободителното движење, со храна, облека и пренесувал илегални материјали. При една таква задача, кон крајот на 1942 година, бил фатен од италијанските власти и однесен во тетовскиот затвор, а во летото 1943 година бил убиен при обид да избега од затворот.
2 Поврзано
* Дола Алексоска
* Кичево и Кичевско во НОВ
3 Наводи
Зоре Алексоски

Зоре Фиданов Алексоски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По занимање бил земјоделец. Во народоослободителното движење се вклучил уште во летото 1943 година, кога стапил во редовите на Кичевско - мавровскиот партизански одред, а со основањето на Првата македонско-косовска бригада, влегол во нејзиниот состав. Со Бригадата, тој учествувал во борбите во Егејска Македонија и Богомила. Враќајки се со главнината на Бригадата, загинал кај селото Велмеј, Охридско, во борба против Бугарите во април 1944 година.
2 Поврзано
* Кичево и Кичевско во НОВ
3 Наводи
Санде Алексоски

Санде Љубев Алескоски ( во — во близина на ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Тој немал можност да се школува, па затоа останал во своето село и се занимавал со земјоделие. Определен за борба против фашистичкиот окупатор, во есента 1944 година се приклучил во единиците на Четириесет и осмата дивизија. Починал на пат за Срем во зимата 1945 година, на теренот помеѓу Куманово и Врање.
2 Поврзано
* Кичево и Кичевско во НОВ
3 Наводи
Крокова (општина)

Крокова (|Krokowa, |Krokòwa) — селска општина во Пучкиот Округ на Поморското Војводство, северна Полска. Седиште е селото Крокова, сместено на 18 км северозападно од градот Пуцк и 56 км северозападно од војводското седиште Гдањск.
Целата општина зафаќа површина од и во 2019 г. имала население од 10.832 жители.
Во дел од општината се протега заштитеното подрачје наречено Крајбрежен пределен парк.
1 Соседни места
Општната Крокова се граничи со градот Владиславово и општините Хочево, Гњевино, Пуцк и Вејхерово.
2 Села
Во општината Косаково се опфатени следниве села:
* Бжино
* Бјалогура
* Вибудовања Одарговске
* Вјежхуќино
* Глинки
* Гошчино
* Гурчин
* Демпки
* Домброва
* Жарновјец
* Желони Дул
* Јелѓино
* Карвјењске Блото Друге
* Карвјењске Блото Пјервше
* Карликово
* Клањино
* Крокова
* Кртошино
* Лентовице
* Лисево
* Лубково
* Лубоќино
* Минковице
* Одаргово
* Одаргово-Колоња
* Паршково
* Паршчице
* Пјашњица
* Полхувко
* Поромб
* Прусево
* Славошинко
* Славошино
* Слухово
* Собјењчице
* Собјењчице-Мишливка
* Сулиќице
* Тилово
* Тши Млини
* Шари Двур
* Швјеќино
Иванчо Андоноски

Иванчо Ристов Андоноски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Потекнувал во сиромашно семејство. Поради големата сиромаштија бил принуден да оди на печалба во Белград од каде се вратил веднаш по окупацијата. Бил прифатен од Партијата и се борел против собирањето спахилак, меѓутоа поради несогласување со семејството избегал во Мариово каде бил рударски работник. Работел некое време, а потоа стапил во редовите на Шестата бригада и учествувал во борбите за ослободување на Кичево. Загинал во есента 1944 година, во борба против балистите на Сува Гора.
2 Поврзано
* Кичево и Кичевско во НОВ
3 Наводи
Здраве Андоноски

Здраве Рувчев Андоноски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Израснал во селско семејство, кое претежно се занимавало со земјоделство. Како симпатизер на ослободителното движење активно соработувал со движењето, а во НОВ се приклучил во летото 1943 година кога станал борец на Кичевско-мавровскиот партизански одред. Со одредот учествувал во повеќе борби, а во една од нив бил ѝ ранет. По излекувањето на добиените рани, во пролетта 1944 година, тој продолжил да работи за НОВ, а со основањето на Првата македонска бригада, тој се приклучил во нејзините редови. Со Бригадата, тој учествувал на Сремскиот фронт, каде загинал при пробојот кај Стара Пазова во април 1945 година.
2 Поврзано
* Кичево и Кичевско во НОВ
3 Наводи
Петко Ангелески

Петко Зафиров Ангелески ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Потекнувал од земјоделско семејство. Поради тешките услови за живеење, бил принуден да оди на работа во Скопје. По окупацијата за време на Втората светска војна, тој се вратил во своето село. Определен за борба против окупаторот, во текот на 1943 година, тој бил опфатен од партиската организација во селото. Активно работел за потребите на ослободителното движење, а од летото 1944 година, им се приклучил на партизаните и бил во Осумнаесеттата дополнителна партизанска бригада. Есента, 1944 година, тој се разболел во селото Атишта и бил однесен на лекување, но умрел во октомври истата година.
2 Поврзано
* Видимка Ангелеска
* Кичево и Кичевско во НОВ
3 Наводи
Крајни точки на Македонија

Ова е список на крајните точки на Македонија, односно месностите кои лежат најисточно, најзападно, најсеверно и најјужно, како и над под секоја друга точка во земјата.
Ова се однесува на тековната македонска држава; крајните точки на цела историско-географска Македонија се поинакви во сите правци, особено на југ и исток.
1 Просторни крајности
* Најсеверна точка:
*: врвот Аниште во атарот на с. Луке, Општина Крива Паланка
* Најјужна точка:
*: крејбрежната месност Маркова Нога на Преспанското Езеро во атарот на с. Долно Дупени, Општина Ресен
* Најисточна точка:
*: врвот Ченгино Кале на Малешевските Планини во атарот на с. Спиково, Општина Пехчево.
* Најзападна точка:
*: возвишението Костенар на границата со Голо Брдо, Албанија. Сместено е над свијокот на Црн Дрим на атарската граница меѓу с. Коњари и Бомово, Општина Дебар
2 Висински крајности
* Највисока точка:
*: Голем Кораб (2.764 м) на границата со Албанија, Општина Маврово и Ростуше, западна Македонија
* Најниска точка:
*: коритото на реката Вардар (44 м) кај с. Богородица на границата со Грција, Општина Гевгелија, југоисточна Македонија
3 Средиште
Географското средиште на денешна Македонија се наоѓа во месноста Длабок Дол во атарот на с. Долно Врановци, Општина Велес.
4 Поврзано
* Граници на Македонија
* Географија на Македонија
* Релјеф на Македонија
Згожелечки Округ

Згожелечки Округ (|powiat zgorzelecki) — округ во Долношлеското Војводство, Полска. Созаден е на 1 јануари 1999 г. со управната реформа од претходната година. Се наоѓа во крајниот југозапад на земјата, на тромеѓата со Германија и Чешка. Седиште е Згожелец, сместен на границата со Германија; други градови се Богатиња, Пјењск, Завидув и Венглињец.
Округот зафаќа површина од и во 2019 г. броел 89,612 жители. Најнаселени градови се Згожелец (30.374) и Богатиња (17.436).
1 Соседни места
Згожелечкиот Округ се граничи со Жарскиот и Жагањскиот на север и Болеславјечкиот и Лубањскиот на исток. На југ Чешка (округот Либерец), а на запад со Германија (округот Герлиц).
2 Административна поделба
Округот се дели на седум општини од кои све се градски, три се градско-селски и две се селски. Тука се наведени надолно по бројот на жители во 2019 г.
Општина, Вид, Површина(км<sup>2</sup>), Население(2019), Седиште
Згожелец, градска, 15,9, 30.374, —
Богатиња, градско-селска, 136,2, 23.083, Богатиња
Пјењск, градско-селска, 110,3, 9.068, Пјењск
Згожелец, селска, 136,0, 8.504, Згожелец*
Венглињец, градско-селска, 338,4, 8.351, Венглињец
Суликув, селска, 95,2, 6.052, Суликув
Завидув, градска, 6,1, 4.180, —
* седиштето не е дел од општината
Мише Андрески

Мише Ќиров Андрески ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Потекнувал од сиромашно земјоделско семејство. Се занимавал со земјоделие, бидејќи не се школувал. Како младинец бил симпатизер на ослободителното движење, а потоа доброволно се приклучил во НОВ на Македонија во пролетта 1944 година и бил распореден во единиците на Првата македонска бригада. Со борците од Бригадата учествувал во борбите за ослободувањето на Охрид, Кичево и другите градови, а потоа во состав на Четириесет и осмата дивизија заминал на Сремскиот фронт, каде што загинал во април 1945 година кај месноста Шид.
2 Поврзано
* Кичево и Кичевско во НОВ
3 Наводи
Жарски Округ

Жарски Округ (|powiat żarski) — округ во Лубушкото Војводство, западна Полска, на границата со Германија. Созаден е на 1 јануари 1999 г. со управната реформа од претходната година. Најголем град и седиште е Жари, сместен на 43 км југозападно од Желона Гура и 123 км јужно од Гожув Вјелкополски. Има уште три града: Лубско (21 км северозападно од Жари), Јашењ (16 км северозападно од Жари) и Ленкњица (30 км западно од Жари).
Округот зафаќа површина од и во 2019 г. броел 96.496 жители. Во Жари живееле 37.502 лица, во Лубско 13.921, во Јашењ 4.309, во Ленкњица 2,478, а останатите 38.286 биле по селата.
1 Соседни места
Жарскиот Округ се граничи со Кросненскиот на север, Желоногурскиот на североисток, Жагањскиот на исток и Згожелечкиот на југ. На запад се граничи со покраините Саксонија и Бранденбург во Германија (окрузите Шпре-Ниса и Герлиц).
2 Административна поделба
Округот се дели на десет општини од кои две се градски, две се градско-селски и шест се селски. Тука се наведени надолно по бројот на жители во 2019 г.
Општина, Вид, Површина(км<sup>2</sup>), Население(2019), Седиште
Жари, градски, 33,2, 37.502, —
Лубско, градско-селски, 182,7, 18.452, Лубско
Жари, селски, 294,4, 12.343, Жари*
Јашењ, градско-селски, 127,0, 7.040, Јашењ
Тшебјел, селски, 166,6, 5.679, Тшебјел
Броди, селски, 240,4, 3.413, Броди
Липинки Лужицке, селски, 88,6, 3.366, Липинки Лужицке
Пшевуз, селски, 178,3, 3.157, Пшевуз
Туплице, селски, 65,9, 3.066, Туплице
Ленкњица, градски, 16,4, 2.478, —
* седиштето не е дел од општината
Рамазан Асаноски

Рамазан Бајрамов Асаноски ( во — на ) — македонски партизан од исламска вероисповест, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По занимање бил свирач. За време на окупацијата неколку време живеел во селото Дебреште (Прилепско), а во 1944 година се вратил во Кичево и во есента 1944 година се приклучил во редовите на Првата македонска бригада. Загинал во ноември 1944 година на Шар Планина во борба со балистите.
2 Поврзано
* Кичево и Кичевско во НОВ
3 Наводи
Ашим Ашимоски

Ашим М. Ашимоски ( во — во ) — македонски партизан од исламска вероисповест, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Израснал во земјоделско семејство. Со основањето на Петнаесттата македонска бригада, која била основана во близината на селото Миокази во есента 1944 година, Ашим се приклучил во нејзините редови. Загинал во борба против балистите на 16 ноември 1944 година, кај селото Зајас, при конечното ослободување на Кичево.
2 Поврзано
* Кичево и Кичевско во НОВ
3 Наводи
Санде Белески

Санде Стојмиров Белески ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По завршувањето на основното училиште продолжил да се школува во Гимназијата во Охрид каде завршил два класа. Како напреден младинец, станал член на КПМ, а во НОВ стапил во летото 1944 година во редовите на Првата македонска бригада. Учествувајќи низ повеќе борби со Бригадата, загинал во ноември 1944 година кај селото Зајас при конечното ослободување на Кичево.
2 Поврзано
* Кичево и Кичевско во НОВ
3 Наводи