Перхлорат

Перхлорат — хемиско соединение што содржи перхлорат јон, . Поголемиот дел од перхлоратите се комерцијално произведени соли. Тие главно се користат како оксиданти за пиротехнички средства и за контрола на статички електрицитет во пакување на храна. Контаминацијата со перхлорат во храната, водата и други делови од животната средина е проучувана во САД поради штетните ефекти врз здравјето на луѓето. Перхлоратните јони се донекаде токсични за штитната жлезда.
Повеќето перхлорати се безбојни цврсти материи кои се растворливи во вода. Четири перхлорати се од примарен комерцијален интерес: амониум перхлорат , перхлорна киселина , калиум перхлорат и натриум перхлорат . Перхлорат е анјон што произлегува од дисоцијацијата на перхлорна киселина и нејзините соли при нивното растворање во вода. Многу перхлорни соли се растворливи во неводени раствори.
1 Производство
Перхлоратните соли се произведуваат индустриски со оксидација на водени раствори на натриум хлорат со електролиза. Овој метод се користи за подготовка на натриум перхлорат. Главната апликација е за ракетно гориво.<ref name=ull>Helmut Vogt, Jan Balej, John E. Bennett, Peter Wintzer, Saeed Akbar Sheikh, Patrizio Gallone „Chlorine Oxides and Chlorine Oxygen Acids“ во „Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry '' 2002, Wiley-VCH. Реакцијата на перхлорна киселина со бази, како што е амониум хидроксид дава соли. Високо ценетиот амониум перхлорат може да се произведе електрохемиски.
Перхлоратот може да се произведе со молњски празнења во присуство на хлорид. Перхлорат е откриен во примероци од дожд и снег од Флорида и Лабок, Тексас. Присутен е и во Марсова почва.
2 Употреба
*Доминантната употреба на перхлоратите е како оксиданс во погоните за ракети, огномет и ракети од автопат. Од особена вредност е композитен погон на амониум перхлорат како компонента на цврстото ракетно гориво. Во сродна, но помала примена, перхлоратите се користат интензивно во индустријата на пиротехника и за производство на кибрит.
*Перхлоратот се користи за контрола на статички електрицитет во пакувањето на храната. Испрскана на контејнери, ја спречува статички наполнетата храна да се прилепува на пластична или хартиена/картонска површина.
*Нишаните употреби вклучуваат литиум перхлорат, кој се разградува егзотермичен сојузник за да произведе кислород, корисен во кислородни „свеќи“ на вселенски летала, подморници и во други ситуации каде што постои сигурна резервна Потребно е снабдување со кислород.
*Калиум перхлорат, во минатото, се користел терапевтски за да помогне во справувањето со Грејвсова болест. Го попречува производството на тироидните хормони кои содржат јод.
3 Хемиски својства
Перхлоратниот јон е најмалку реактивен од генерализираните хлорати. Перхлоратот содржи хлор во својот највисок оксидациски број. Табелата на редуцирачки потенцијали на четирите хлорати покажува дека, спротивно на очекувањата, перхлоратот е најслабиот оксиданс меѓу четирите во водата.
Јон, Реакција, ''E''° (V), Неутрална/основна реакција, ''E''° (V)
Хипохлорит, 1.63, 0.89
Хлорит, 1.64, 0.78
Хлорат, 1.47, 0.63
Перхолат, 1.42, 0.56
Овие податоци покажуваат дека перхлоратот и хлоратот се посилни оксидатори во кисели услови отколку во базни услови.
Мерењата на гасната фаза на топлината на реакцијата (кои овозможуваат пресметување на Δ''H''<sub>f</sub>°) на различни оксиди на хлор го следат очекуваниот тренд каде што ја покажува најголемата ендотермичка вредност на Δ''H''<sub>f</sub>° (238,1 kJ/mol) додека покажува најниска ендотермична вредност на Δ''H''<sub>f</sub>° (80,3 kJ/mol).
Хлорот во перхлоратниот анјон е атом затворена обвивка и е добро заштитен со четирите кислороди. натриум перхлорат или калиум перхлорат, не се оксидираат органски соединенија сè додека смесата не се загрее, каде што е потребно палење за да се започне реакција. Амониум перхлоратот е стабилен кога е чист, но може да формира потенцијално експлозивни мешавини со реактивни метали или органски соединенија. Катастрофата ПЕПКОН уништила производствена фабрика за амониум перхлорат кога пожар предизвикал амониум перхлоратот складиран на локацијата да реагира со алуминиумот со кој биле изградени резервоарите за складирање.
Во раствор, Ru(II) може да го намали на , додека V(II), V(III), Mo(III), Cr(II) и Ti( III) може да го намали на .
3.1 Биологија
Над 40 филогенетски и метаболички разновидни микроорганизми способни да растат преку редукција на перхлорат се изолирани од 1996 година. Повеќето потекнуваат од протеобактерии, но други ги вклучуваат Firmicutes, ''Moorella perchloratireducens'' и ''Sporomusa'' sp., и археи ''Archaeoglobus fulgidus''. Со исклучок на ''A. fulgidus'', сите познати микроби кои растат преку редукција на перхлорат ги користат ензимите перхлорат редуктаза и хлорит дисмутаза, кои колективно го земаат перхлоратот во безопасен хлорид. Во тој процес, се генерира слободен кислород.
4 Природно изобилство
4.1 Терестријално изобилство
Природниот перхлорат во најзастапен може да се најде во комбинација со наслаги на натриум нитрат во пустината Атакама во северно Чиле. Овие наслаги се многу минирани како извори за ѓубрива базирани на нитрати. Чилеанскиот нитрат всушност се проценува дека е изворот на околу перхлорат увезен во САД (1909–1997). Резултатите од истражувањата на подземните води, мразот и релативно невознемирените пустини се искористени за да се процени „''глобален инвентар''“ на природниот перхлорат моментално на Земјата.
4.2 На Марс
Перхлорат е откриен во марсовска почва на ниво од ~ 0,6% по тежина. Се претпоставува дека постои како мешавина од 48% , 32% и 20% . Овие соли, формирани од перхлорати, делуваат како антифриз и значително ја намалуваат точка на замрзнување на водата. Врз основа на условите за температура и притисок на денешниот Марс на местото на слетување ''Феникс'', условите ќе овозможат растворот на сол на перхлор да биде стабилен во течна форма неколку часа секој ден во текот на летото
Можноста дека перхлоратот бил загадувач донесен од Земјата е елиминирана со неколку докази. Ретро-ракетите „Феникс“ користеа ултра чист хидразин и лансираа погони кои се состојат од амониум перхлорат или амониум нитрат. Сензорите на бродот „Феникс“ не пронашле траги од амониум нитрат, а со тоа нитратот во количините присутни во сите три примероци почва е автохтона на почва на Марс. Наместо тоа, „Викинг“ пронашол траги од амониум перхлорат на површината на планетата во 1977 година. Перхлоратот е широко распространет во почвите на Марс во концентрации помеѓу 0,5 и 1%. Во такви концентрации, перхлоратот може да биде важен извор на кислород, но исто така може да стане критична хемиска опасност за астронаутите.
Во 2006 година, бил предложен механизам за формирање на перхлорати што е особено релевантен за откривањето на перхлорат на локацијата за слетување „Феникс“. Се покажало дека почвите со високи концентрации на хлорид се претвораат во перхлорат во присуство на титан диоксид и сончева светлина/ултравиолетова светлина. Конверзијата била репродуцирана во лабораторија користејќи почви богати со хлориди од Долина на Смртта. Други експерименти покажале дека формирањето на перхлорат е поврзано со полупроводнички оксиди со широк опсег. Во 2014 година, се покажало дека перхлорат и хлорат може да се произведуваат од хлоридни минерали под услови на Марс преку УВ користејќи само NaCl и силикат.
Дополнителни наоди за перхлорат и хлорат во марсовскиот метеорит EETA79001 и од роверот Марс ''Curiosity'' во 2012-2013 година ја поддржуваат идејата дека перхлоратите се глобално распоредени низ површината на Марс . Со концентрации кои се приближуваат до 0,5% и ги надминуваат нивоата на токсични на тлото на Марс, перхлоратите на Марс би претставувале сериозен предизвик за човечки населби, како и микроорганизми. Од друга страна, перхлоратот би обезбедил пригоден извор на кислород за населбите.
На 28 септември 2015 година, НАСА објавила дека анализите на спектралните податоци од Компактниот извидувачки спектрометар за Марс (CRISM) на одборот на ''Mars Reconnaissance Orbiter'' од четири различни локации каде што се присутни повторливите линии на наклон (RSL) откриле докази за хидрирани соли. Хидрираните соли кои се најконзистентни со одликите на спектралната апсорпција се магнезиум перхлорат, магнезиум хлорат и натриум перхлорат. Наодите силно ја поддржуваат хипотезата дека RSL се формира како резултат на современата водена активност на Марс.
5 Загадување во околината
Перхлоратите се загрижувачки поради несигурноста за токсичноста и здравствените ефекти на ниските нивоа во водата за пиење, влијанието врз екосистемите и индиректните патишта на изложеност за луѓето поради акумулацијата во зеленчукот. Тие се растворливи во вода, многу подвижни во водни системи и може да опстојува многу децении под типични услови на подземните и површинските води.
5.1 Индустриско потекло
Перхлоратите најчесто потекнуваат од ракетно гориво, но исто така и од средства за дезинфекција, средства за белење, хербициди. Перхлоратот е нуспроизвод од производството на ракетно гориво и огномет. огномет исто така е извор на перхлорат во езерата. Методите за отстранување и обновување на овие соединенија од експлозиви и ракетни погони вклучуваат испирање на вода под висок притисок, што генерира воден амониум перхлорат.
5.2 Вода за пиење
Во 2000 година, контаминацијата со перхлорат под поранешната фабрика за производство на пламен Olin Corporation Flare Facility, Морган Хил, Калифорнија првпат била откриена неколку години по затворањето на фабриката. Фабриката користела калиум перхлорат како една од состојките во текот на своето 40-годишно работење. До крајот на 2003 година, државата Калифорнија и Водениот округ на долината Санта Клара потврдиле подземна вода која моментално се протега над девет милји низ станбени и земјоделски заедници.
Регионалниот одбор за контрола на квалитетот на водата во Калифорнија и водениот округ на долината Санта Клара се вклучиле во голем теренски напор, во тек е програма за тестирање на бунари за вода за околу 1.200 станбени, општински и земјоделски бунари. Големи единици за третман на јонска размена работат во три јавни системи за водоснабдување кои вклучуваат седум општински бунари со детекција на перхлорат. Потенцијално одговорните страни, ''Olin Corporation и Standard Fuse Incorporated'', снабдувале флаширана вода за речиси 800 домаќинства со приватни бунари и Регионалниот одбор за контрола на квалитетот на водата ги надгледуваше напорите за чистење.
Изворот на перхлорат во Калифорнија главно се припишува на двајца производители во југоисточниот дел на долината Лас Вегас во Невада, каде што се произведувал перхлорат за индустриска употреба. Ова довело до ослободување на перхлорат во езерото Мид во Невада и реката Колорадо што ги зафатило регионите на Невада, Калифорнија и Аризона, каде што водата од овој резервоар се користи за потрошувачка, наводнување и рекреација за приближно половина од населението на овие држави. Езерото Мид се припишува како извор на 90% од перхлоратот во водата за пиење во Јужна Невада. Врз основа на земање примероци, перхлоратот влијаел на 20 милиони луѓе, со највисока детекција во Тексас, јужна Калифорнија, Њу Џерси и Масачусетс, но интензивното земање примероци од Големите Рамнини и другите региони на средната држава може да доведе до ревидирани проценки со дополнителни погодени региони. Акциско ниво од 18 μg/L е усвоено од неколку засегнати држави.
Во 2001 година, хемикалијата била откриена на нивоа до 5 μg/L во заедничката база Кејп Код (поранешен воен резерват на Масачусетс), многу над тогашната државна регулатива на Масачусетс од 2 μg/L.
Почнувајќи од 2009 година, ниски нивоа на перхлорат биле откриени и во водата за пиење и во подземните води во 26 држави во САД, според Агенцијата за заштита на животната средина (EPA).
5.3 Во храната
Во 2004 година, хемикалијата била пронајдена во кравјото млеко во Калифорнија на просечно ниво од 1,3 делови на милијарда (ppb, или µg/L), кои можеби навлегле во кравите преку хранење со култури изложени на вода што содржи перхлорати. Студија од 2005 година сугерирала дека човечкото мајчино млеко има просечно 10,5 μg/L перхлорат.
5.4 Од минерали и други природни појави
На некои места, не постои јасен извор на перхлорат и може да се појави природно. Природниот перхлорат на Земјата првпат бил идентификуван во копнените наслаги на нитрати/ѓубрива на пустината Атакама во Чиле уште во 1880-тите и долго време се сметал за единствен извор на перхлорат. Перхлоратот ослободен од историската употреба на чилеанското ѓубриво базирано на нитрат, кое САД го увезле со стотици тони на почетокот на 19 век, сè уште може да се најде во некои подземни извори на Соединетите држави, на пример, Лонг Ајленд, Њујорк. Неодамнешните подобрувања во аналитичката чувствителност со користење на техники засновани на јонска хроматографија откриле пораспространето присуство на природен перхлорат, особено во подпочвите на југозападниот дел на САД, испарувања на сол во Калифорнија и Невада Pleistocene groundwater in New Mexico,, плеистоценски подземни води во Ново Мексико, и дури и присутна на екстремно оддалечени места како што е Антарктикот. , Податоците од овие и други студии покажуваат дека природниот перхлорат е глобално депониран на Земјата со последователната акумулација и транспорт регулирани од локалните хидролошки услови.
И покрај неговата важност за контаминација на животната средина, специфичниот извор и процеси вклучени во производството на природни перхлорат остануваат слабо разбрани. Лабораториските експерименти во врска со изотопските проучувања имплицирале дека перхлоратот може да се произведе на земјата со оксидација на видовите на хлор преку патишта кои вклучуваат озон или неговите фотохемиски производи. Други проучувања сугерираат дека перхлоратот може да се создаде и со молња активирана оксидација на хлоридни аеросоли (на пр., хлорид во прскање со морска сол), и ултравиолетова или топлинска оксидација на хлорот (на пр., раствори за белење што се користат во базени) во вода.
5.5 Од ѓубрива
Иако перхлоратот како загадувач на животната средина обично се поврзува со складирањето, производството и тестирањето на цврсти ракетни мотори, контаминацијата на перхлоратот е фокусирана во употребата на ѓубриво и неговото ослободување на перхлорат во подземните води. Ѓубривото остава перхлорат анјони да истечат во подземните води и да ги загрозат резервите на вода на многу региони во САД.
Утврдено е дека еден од главните извори на контаминација со перхлорат од употребата на ѓубриво доаѓа од ѓубривото добиено од чилеанскиот калише (калциум карбонат), бидејќи Чиле има богат извор на природно присутен перхлорат анјон. Концентрацијата на перхлорат била највисока во чилеанскиот нитрат, која се движела од 3,3 до 3,98%. Перхлоратот во цврстото ѓубриво се движел од 0,7 до 2,0 mg g-1, варијација помала од фактор 3 и се проценува дека натриум нитратните ѓубрива добиени од чилеанскиот калише содржат приближно 0,5–2 mg g-1 перхлорат анјон. Директниот еколошки ефект на перхлоратот не е добро познат; Неговото влијание може да биде под влијание на фактори вклучувајќи врнежи од дожд и наводнување, разредување, природно слабеење, адсорпција на почвата и биорасположивост. Квантификацијата на концентрациите на перхлорат во компонентите на ѓубривото преку јонска хроматографија открила дека во градинарското ѓубриво компонентите содржеле перхлорат кои се движат помеѓу 0,1 и 0,46%.
6 Чистење на животната средина
Имало многу обиди да се елиминира контаминацијата со перхлорат. Тековните технологии за санација на перхлорат имаат негативни страни на високи трошоци и тешкотија во работењето. Така, постоеле интереси за развој на системи кои би понудиле економски и зелени алтернативи.
6.1 Третман ex situ и in situ
Неколку технологии можат да го отстранат перхлоратот, преку третмани ''ex situ'' (далеку од локацијата) и ''in situ'' (на локацијата).
''Ex situ'' третманите вклучуваат јонска размена со користење на перхлорат-селективни или нитрит-специфични смоли, биоремедијација со употреба на биореактори со пакување или флуидизирано корито и мембрански технологии преку електродијализа и обратна осмоза . ''In ex situ'' третман преку јонска размена, загадувачите се привлекуваат и се прилепуваат на смолата за размена на јони бидејќи таквите смоли и јони на загадувачи имаат спротивен полнеж. Како што јонот на загадувачот се прилепува до смолата, друг наелектризиран јон се исфрла во водата што се третира, во која потоа јонот се разменува за загадувачот. Технологијата за размена на јони има предности во тоа што е добро погодна за третман со перхлорат и голема пропусна моќ, но има негативна страна што не ги третира хлорираните растворувачи. Дополнително, употребена е ''ex situ'' технологија за адсорпција на јаглерод во течна фаза, каде што се користи грануларен активен јаглен (GAC) за да се елиминираат ниските нивоа на перхлорат и може да биде потребен предтретман при уредувањето на GAC за елиминација на перхлорат.
Третмани на самото место, како што е биоремедијација преку микроби кои селективни за перхлорат и пропустлива реактивна бариера, исто така се користат за лекување на перхлорат. ''In situ'' биоремедијацијата има предности од минималната надземна инфраструктура и нејзината способност истовремено да третира хлорирани растворувачи, перхлорат, нитрат и RDX. Сепак, има негативна страна што може негативно да влијае на квалитетот на секундарната вода. Исто така, може да се користи технологијата на фиторемедијација на самото место, иако механизмот за фиторемедијација на перхлорат сè уште не е целосно основан.
Предложена е и биоремедијација со употреба на бактерии кои редуцираат перхлорат, кои ги намалуваат јоните на перхлорат до безопасен хлорид.
7 Здравствени ефекти
7.1 Инхибиција на штитната жлезда
Перхлоратот е моќен конкурентен инхибитор на тироидните симпортери на натриум-јодид. Така, се користи за лекување на хипертироидизам од 1950-тите. Во многу високи дози (70.000-300.000 ppb) администрацијата на калиум перхлорат се сметаше за стандард за нега во Соединетите Држави и останува одобрена фармаколошка интервенција за многу земји.
Во големи количини перхлоратот го попречува навлегувањето на јод во штитната жлезда. Кај возрасните штитната жлезда помага во регулирањето на метаболизмот со ослободување на хормони, додека кај децата штитната жлезда помага во правилен развој. NAS, во својот извештај од 2005 година, здравствени импликации на ингестијата на перхлорат, нагласил дека овој ефект, познат и како инхибиција на усвојување јодид (IUI) не е негативен ефект врз здравјето. Меѓутоа, во јануари 2008 година, Калифорниското одделение за контрола на токсични материи изјавило дека перхлоратот станува сериозна закана за човековото здравје и водните ресурси. Во 2010 година, Канцеларијата на Генералниот инспектор на ЕПА утврдила дека референтната доза на перхлорат на агенцијата од 24,5 делови на милијарда штити од сите човечки биолошки ефекти од изложеност. Ова откритие се должи на значителна промена во политиката на ЕПА во засновањето на нејзината проценка на ризикот на не-негативни ефекти како што е IUI наместо негативни ефекти. Канцеларијата на генералниот инспектор, исто така, открила дека поради тоа што референтната доза на перхлорат на EPA е конзервативна и го заштитува човековото здравје, дополнителното намалување на изложеноста на перхлорат под референтната доза ефективно не го намалува ризикот.
Перхлоратот влијае само на тироидните хормони. Бидејќи не се складира ниту метаболизира, ефектите на перхлоратот врз штитната жлезда се реверзибилни, иако ефектите врз развојот на мозокот од недостаток на тироиден хормон кај фетуси, новороденчиња и деца не се.
Токсичните ефекти на перхлоратот се проучувани во анкета на работници во индустриски погони кои биле изложени на перхлорат, во споредба со контролната група на други работници во индустриски погони кои немале позната изложеност на перхлорат. По извршените повеќекратни тестови, откриено е дека работниците изложени на перхлорат имаат значително зголемување на систолниот крвен притисок во споредба со работниците кои не биле изложени на перхлорат, како и значително намалена функција на штитната жлезда во споредба со контролните работници.
Студијата во која учествувале здрави возрасни доброволци утврдила дека на нивоа над 0,007 милиграми на килограм дневно (mg/(kg·d)), перхлоратот може привремено да ја инхибира способноста на штитната жлезда да апсорбира јод од крвотокот („инхибиција на навлегувањето на јодид“, на тој начин перхлорат е познат гушавост). EPA ја претвора оваа доза во референтна доза од 0,0007 mg/(kg·d) со делење на ова ниво со стандардниот фактор на несигурност меѓу видовите од 10. Агенцијата потоа пресмета „''ниво еквивалентно на вода за пиење''“ од 24,5 ppb со претпоставка дека лицето тежи 70 kg (150 lb) и троши 2 L (0,44 imp gal; 0,53 US gal) вода за пиење дневно во текот на животот.
Во 2006 година, една студија објавила статистичка поврзаност помеѓу еколошките нивоа на перхлорат и промените во тироидните хормони кај жени со низок јод. Авторите на студијата биле внимателни да истакнат дека нивото на хормоните кај сите испитаници остана во нормални граници. Авторите, исто така, посочиле дека тие првично не ги нормализирале нивните наоди за креатинин, што во суштина би ги отсликало флуктуациите во концентрациите на еднократните примероци на урина како оние што се користат во оваа проучување. Кога истражувањето на Blount било повторно анализирано со извршеното прилагодување на креатинин, испитуваната популација била ограничена на жени во репродуктивна возраст, а резултатите што не биле прикажани во оригиналната анализа, исчезна секоја преостаната поврзаност помеѓу резултатите и внесот на перхлорат. Набргу по објавувањето на ревидираната студија ''Blount'', Роберт Утигер, доктор од Медицинскиот институт Харвард, сведочел пред американскиот Конгрес и изјавил: „''Продолжувам да верувам дека таа референтна доза, 0,007 милиграми на килограм (24,5 ppb), која вклучува фактор 10 за да се заштитат оние кои би можеле да бидат поранливи, е сосема адекватен''.“
Во 2014 година била објавена студија, која покажува дека еколошката изложеност на перхлорат кај бремени жени со хипотироидизам е поврзана со значителен ризик од низок коефициент на интелигенција кај нивните деца.
8 Токсичност на белите дробови
Некои студии сугерираат дека перхлоратот има и белодробни токсични ефекти. Извршени се студии на зајаци каде што перхлорат бил инјектиран во душникот. Белодробното ткиво било отстрането и анализирано, и било откриено дека ткивото на белите дробови инјектирано со перхлорат покажало неколку негативни ефекти во споредба со контролната група која била интратрахеално инјектирана со физиолошки раствор. Несаканите ефекти вклучуваат воспалителни инфилтрати, алвеоларен колапс, субплеврално задебелување и пролиферација на лимфоцити.
9 Апластична анемија
Во раните 1960-ти, калиум перхлорат кој се користел за лекување на Грејвсовата болест бил вмешан во развојот на апластична анемија - состојба кога коскената срцевина не успева да произведе нови крвни клетки во доволна количина - кај тринаесет пациенти, од кои седум починале. Последователните истражувања покажале дека врската помеѓу администрацијата на калиум перхлорат и развојот на апластична анемија е „''во најдобар случај недвосмислена''“, што значи дека користа од третманот, ако е единствениот познат третман, го надминува ризикот и се појави отруен загадувач 13
10 Регулатива во САД
10.1 Вода
Во 1998 година, перхлоратот бил вклучен во ЕПА на американскиот Список на кандидати за загадувачи, првенствено поради неговото откривање во водата за пиење во Калифорнија.
Во 2002 година, EPA го завршила својот нацрт токсиколошки преглед на перхлорат и предложи референтна доза од 0,00003 милиграми на килограм дневно (mg/kg/ден) врз основа првенствено на студии кои идентификувале невро-развојни дефицити кај младенчињата стаорци. Овие дефицити биле поврзани со мајчината изложеност на перхлорат.
Во 2003 година, Федералниот окружен суд во Калифорнија утврдил дека се применува сеопфатен Закон за еколошки одговор, компензација и одговорност, бидејќи перхлоратот е запалив и затоа бил „карактеристичен“ опасен отпад.
Потоа, Националниот совет за истражување на САД на Националната академија на науките (NAS) ги разгледал здравствените импликации на перхлоратот и во 2005 година предложил многу повисока референтна доза од 0,0007 mg/kg/ден, главно врз основа на студија од 2002 година од Грир и сор. За време на таа студија, 37 возрасни човечки субјекти биле поделени во четири групи изложени на 0,007 (7 субјекти), 0,02 (10 субјекти), 0,1 (10 субјекти) и 0,5 (10 субјекти) mg/kg/ден. Значително намалување на навлегувањето на јодид било пронајдено во трите групи со најголема изложеност. Навлегувањето на јодид не беше значително намалено во групата со најниско изложување, но четири од седумте субјекти во оваа група доживеаја инхибирано навлегување на јодид. Во 2005 година, RfD предложена од NAS беше прифатена од EPA и додадена во нејзиниот интегриран информациски систем за ризик (IRIS).
* Извештајот на NAS го опиша нивото на најниска изложеност од Грир и други како NOEL. Сепак, всушност постоел ефект на тоа ниво, иако не статистички значаен во голема мера поради малата големина на испитуваната популација (четири од седум субјекти покажаа мало намалување во навлегувањето на јодид).
* Намаленото навлегување на јодид не се сметало за негативен ефект, иако тоа е претходник на несакан ефект, хипотироидизам. Затоа, дополнителни безбедносни фактори би биле неопходни при екстраполирање од точката на поаѓање до RfD.
* Разгледувањето на несигурноста на податоците беше недоволно бидејќи Грир и сор. Студијата рефлектира само 14-дневна изложеност (=акутна) на здрави возрасни лица и не беа земени предвид дополнителни безбедносни фактори за заштита на чувствителните субпопулации како на пример, новороденчињата кои дојат.
Иако генерално постоеше консензус со студијата на Грир и соработниците, немло консензус во однос на развојот на RfD на перхлорат. Една од клучните разлики произлегле од тоа како се гледа појдовната точка (т.е. NOEL или LOAEL) или дали треба да се користи репер доза за да се изведе RfD. Дефинирањето на појдовната точка како NOEL или LOAEL има импликации кога станува збор за примена на соодветни безбедносни фактори до точката на поаѓање за да се изведе RfD
На почетокот на 2006 година, EPA издала „''Упатство за чистење''“ и препорача ниво на еквивалентно ниво на вода за пиење (DWEL) за перхлорат од 24,5 μg/L. Национална академија на науките (НАС).
Немајќи федерален стандард за вода за пиење, неколку држави последователно ги објавија своите стандарди за перхлорат, вклучително Масачусетс во 2006 година и Калифорнија во 2007 година. Други држави, вклучувајќи ги Аризона, Мериленд, Невада, Ново Мексико, Њујорк и Тексас воспоставиле не-спроведливи, советодавни нивоа за перхлорат.
Во 2008 година, ЕПА издала привремен совет за здравјето на водата за пиење за перхлорат, а со тоа и упатство и анализа во врска со влијанијата врз животната средина и водата за пиење. Калифорнија, исто така, издала упатства во врска со употребата на перхлорат. И Министерството за одбрана и некои еколошки групи изразиле прашања во врска со извештајот на НАС, но не се појавиле веродостојна наука за да ги оспори наодите на НАС.
Во февруари 2008 година, американската Администрација за храна и лекови (FDA) објавила дека американските мали деца во просек биле изложени на повеќе од половина од безбедната доза на EPA само од храна. Во март 2009 година, студијата на Центрите за контрола на болести откри 15 марки на формула за новороденчиња контаминирани со перхлорат и дека во комбинација со постоечката контаминација на водата за пиење со перхлорат, доенчињата би можеле да бидат изложени на ризик за изложеност на перхлорат над нивоата што ЕПА ги смета за безбедни.
Во 2010 година, Одделот за заштита на животната средина во Масачусетс поставила 10 пати помал RfD (0,07 μg/kg/ден) од NAS RfD користејќи многу повисок фактор на несигурност од 100. Тие, исто така, пресметале вредност на водата за пиење за новороденчињата, која ниту ЕПА на САД, ниту CalEPA направи.
На 11 февруари 2011 година, EPA утврдила дека перхлоратот ги исполнува критериумите на Законот за безбедна вода за пиење за регулирање како загадувач. Агенцијата открила дека перхлоратот може да има негативен ефект врз здравјето на луѓето и е познато дека се јавува во јавните водни системи со фреквенција и на нивоа што претставуваат загриженост за јавното здравје. Оттогаш, ЕПА продолжила да одредува кое ниво на контаминација е соодветно. ЕПА подготвила опсежни одговори на поднесените јавни коментари.
Во 2016 година, Советот за одбрана на природните ресурси (NRDC) поднел тужба за да се забрза регулацијата на EPA за перхлорат.
Во 2019 година, EPA предложила Максимално ниво на загадувачи од 0,056 mg/L за јавни системи за вода.
На 18 јуни 2020 година, ЕПА објавила дека ја повлекува својата регулаторна определба од 2011 година и нејзиниот предлог од 2019 година, наведувајќи дека презела „проактивни чекори“ со државните и локалните власти за справување со контаминацијата со перхлорат. Во септември 2020 година, NRDC поднела тужба против EPA за нејзиниот неуспех да го регулира перхлоратот и изјави дека 26 милиони луѓе може да бидат погодени од перхлоратот во нивната вода за пиење.
На 31 март 2022 година, ЕПА објавилс дека прегледот ја потврдил нејзината одлука од 2020 година
10.2 Останато
ФДА ја одобрил употребата на перхлорат во пакувањето на храната во 2005 година.
11 Наводи
12 Надворешни врски
*
*
* (Executive Summary with link to full text)
*
*
* , Associated Press, May 19, 2003.
* , ''SpaceDaily.com'', July 11, 2002.
*