procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Жером Боатенг

Жером Боатенг (германски: ''Jérôme Boateng'', Берлин, 3 септември 1988 ) — германски фудбалер кој во моментов игра за Баерн Минхен .
1 Кариера
Роден е во Берлин, од мешан брак помеѓу Германка и Ганец. Неговиот вујко, Роберт Боатенг е поранешен гански претставник. Полубратот на Жером, Кевин Принс, играл за Милан Ја започна својата кариера во Херта. Тој го зел местото во првата екипа во која играл една сезона пред да се пресели во Хамбургер . Тој двапати успеа да се квалификува во полуфиналето на Лигата на Европа.
Заминал за Манчестер Сити на 5 јуни 2010 година со компензација од 10,4 милиони фунти . Тој го направил своето деби за Сити во пријателска игра со Валенсија . Тој го пропушти почетокот на сезоната поради повредата што ја заработи додека играл за репрезентацијата во пријателски натпревар со Данска . Затоа тој дебитирал во официјалната игра за Сити на 25 септември 2010 година. За првпат тој бил во почетниот распоред против Јувентус (1: 1) во Лигата на шампионите .
2 Репрезентација
Боатенг играл за сите помлади државни репрезентации. Тој дебитирал за високата репрезентација на Германија на 10 октомври 2009 година против Русија .
Јоаким Лев го вклучи Боатенг на списокот на Светското првенство 2010 во Јужна Африка. Боатенг на 23 јуни 2010 година играл против неговиот брат Кевин Принс кој играл за репрезентацијата на Гана .
Боатенг, исто така, учествувал на Европското првенство во2012 година. и бил првиот избор на селекторот.
3 Трофеи
3.1 Манчестер Сити
* ФА Куп (1) : 2010/11.
3.2 Баерн Минхен
* Првенство на Германија (6) : 2012/13, 2013/14, 2014/15, 2015/16, 2016/17, 2017/18.
* Куп на Германија (3) : 2012/13, 2013/14, 2015/16.
* Супер купот на Германија (4) : 2012, 2016, 2017, 2018
* Телеком Германија Куп (4) : 2013, 2014, 2017 (зима), 2017 (лето)
* Лига на Шампиони (1) : 2012/13. (финален 2011/12 ).
* Супер купот на УЕФА (1) : 2013.
* Светско клупско првенство (1) : 2013.
3.3 Германија
* Европско првенство до 21 година (1) : 2009 .
* Светско првенство (1) : 2014 година .
* Светско првенство : (трето место) 2010 .
Трифко Грабеж

Трифун Грабеж – Трифко (1895-1916) бил припадник на револуционерното движење Млада Босна и учесник во атентатот на австрискиот надвојвода Франц Фердинанд.
1 Животопис
Роден е на 28 јуни во 1895 година на Пале во Босна и Херцеговина. Потекнувал од свештеничко семејство и од најрани денови копнеел по слобода на својот народ. Гимназија учел во Сараево и Тузла. Поради ревлуционерните идеи бил исфрлен од училиштето по што се преселил во Белград каде продолжил во повисоките класови во гимназија. Уште како ученик во Тузла станал член на Млада Босна и дејствувал со цел за ослободување од австроунгарската окупација. Тој прифатил да учествува во атентат и со Гаврило Принцип и Недељко Чабриновиќ на 4 јуни 1914 година се вратил од Србија во Сараево. Вооружен со бомба на 28 јуни 1914 година го чекал Фердинанд кај „Сараевска Вијеќница“, но не му се укажала можност да изврши атентат. Бил фатен во обид за бегство и осуден на тешка робија од 20 години. Трифко Грабеж починал на 21 август 1916 во австроунгарскиот затворот Терезин.
Тонињо Серезо

Тонињо Серезо, вистинско име Антонио Карлос Серезо (бразилски португалец, роден на 21 април 1955 година во Бело Хоризонте) — поранешен фудбалер на Бразил. Добро познат по неговата неуморна работа, енергичен стил на игра и тактичка свест. Тој исто така бил познат по својата визија и минување како длабоко постар плејмејкер. Серезо најчесто се смета за еден од најдобрите бразилски дефанзивни играчи на сите времиња, особено што играл за тимот на неговиот роден град Клауб Алетико Минеиро.
Во текот на неговата кариера, Серезо играч како дефанзивен играч од средниот ред со Атлетико Минеиро, Рома, Сампдорија, Саун Пауло и репрезентацијата на Бразил. Додека играл во Бразил, тој победил на Бола де Уру во 1977 и 1980 година и на Бола де Прат во 1976 година.
За време на своето играње во Италија, четири пати го освоил Купот на Италија; во 1991 година ја освоил Серија А со Сампдорија, но го загубил финалето на Купот на Италија од Рома. Со Саун Пауло тој станал двократен добитник на интерконтиненталниот куп, а исто така и еднаш го освоил Копа Либертадорес.
Серезо бил прогласен за најдобар играч на интерконтиненталниот куп 1993. Во 1997 година се пензионирал како играч откако направил некои студии и условна казна во Италија се вратил во Бразил и започнал кариера како менаџер во Виторија, достигнувајќи го полуфиналето на Брашилерао Серија A. Тој исто така го предводеше јапонскиот центар Кашима Рока во Ј. Лига за шест години. Тој освои пет големи титули во Јапонија, две лиги на шампиони и еден императорски куп. По своето време во Јапонија, тој ги тренирал бразилските клубови Алетико Минеиро и Гуарани, како и некои азиски клубови, како Ал-Хилал, Ал-Шабаб, Ал Аин; подоцна се вратил во Бразил уште еднаш како главен менаџер на Спорт до Ресифе, оставајќи го клубот само еден месец подоцна.
Туѓинци во воз (филм од 1951)

Туѓинци во воз (англиски: ''Strangers on a Train'') - американски филм од 1951 година, во режија на Алфред Хичкок. Главните улоги ги играат: Фарли Гренџер, Рут Роман, Роберт Вокер, Лео Г. Керол, Патриша Хичкок и Кејси Роџерс. Во 1952 година, филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во категоријата за најдобра кинематографија.
1 Синопсис
Гај Хејнс (го гра Гренџер) е млад тенисер кој е во врска со Ан Мортон (ја игра Роман), ќерката на сенаторот Мортон (го игра Керол). Истовремено, тој е во постапка на развод од неговата сопруга Миријам (ја игра Роџерс), која е бремена со друг човек. Еднаш, додека патува со воз, Гај се среќава со Бруно Ентони (го игра Вокер), синот на богат човек. Ентони знае сè за Гај и за неговите проблеми, па му го предложува својот план за совршено убиство: тој да ја убие Миријам, а Гај да го убие татко му. На тој начин, двајцата ќе имаат полза, а полицијата нема да ги открие, зашто тие би убиле сосема непознати луѓе. Набргу, Бруно ја дознава адресата на Миријам, ја следи и ја убива во луна-паркот, а потоа бара од Гај да го изврши убиството. Во меѓувреме, Гај е осомничен за убиството на Миријам поради што се наоѓа под надзор на полицијата. Но, Бруно е упорен и по пошта му го испраќа планот од куќата, клучот од собата на татко му и пиштол. Тој му се наметнува на Гај и по една забава во куќата на Ан, таа насетува дека Гај и Бруно делат заедничка тајна. Тогаш, Гај му кажува на Бруно дека е согласен да го убие татко му и оди во неговата куќа, но таму го пречекува Бруно, а Гај му соопштува дека нема намера да го изврши убиството. Поради тоа, Бруно планира да се врати на местото на злосторството и таму да ја остави запалката на Гај, со цел полицијата да го најде доказот и да го обвини Гај за убиството. Во меѓувреме, Гај учествува на тениски натпревар, но со помош на Ан и нејзината сестра успева да пристигне навреме во луна-паркот. Таму започнува борба меѓу Гај и Бруно, кој погинува во несреќен настан, а еден сведок го препознава Бруно, со што Гај е ослободен од обвинението.
Ентони Квин

Антонио Родолфо Оаксака Квин (21 април 1915 - 3 јуни 2001), попознат како Ентони Квин — мексикански-американски глумец, сликар и писател. Тој глумел во многу критички признати и комерцијално успешни филмови, меѓу кои и Ла Страда, Пиштолите на Навароне, Оружјето за Сан Себастијан, Лоренс од Арабија, Чевлите на рибарот, Пораката, Лавот од пустината, Последниот акционен херој и Прошетка во облаците.
Освоил оскар за најдобар глумец двапати двапати: за Вива Сапата! во 1952 година и Страста за живот во 1956 година. Првата сопруга на Квин била посвоена ќерка на Сесил Б. Демил, глумицата Кетрин Демил, тие се венчале во 1937 година. Двојката имала пет деца: Кристофер (1939-1941), Кристина (1 декември 1941), Каталина (21 ноември 1942), Данкан (4 август 1945) и Валентина (родена декември 26, 1952). Нивното прво дете, Кристофер, на возраст од две години се удавило во езеро. Во 1965 година, Квин и Демил се разведиле поради неговата врска со италијанскиот костимограф Јоланда Адолори со која се оженил во 1966 година. Тие имале три деца: Франческо Куин (22 март 1963 - 5 август 2011), Дани (роден на 16 април 1964) и Лоренцо Куин (роден на 7 мај 1966).
Во 1970-те, за време на неговиот брак со Адолори, Квин имал и две деца со продуцент во Лос Анџелес Фридел Данбар: Шон Куин (роден на 7 февруари 1973), агент за недвижнини во Њу Џерси, и Александар Ентони Куин (роден декември 30, 1976).
Во 1990-те Квин имал две деца со неговата секретарка, Кетрин Бенвин ќерката Антонија Патриција Роуз Квин (родена на 23 јули 1993 година) и синот Рајан Николас Квин (роден на 5 јули 1996 година). Неговиот брак со Адолори конечно завршил со развод во август 1997 година. Потоа се оженил со Бенвин во декември 1997 година. Куин и Бенвин останале во брак сè до својата смрт, во јуни 2001 година.
Лактаза

Лактазата е ензим кој го произведуваат голем број на организми. Лактазата е неопходна за да се комплетира дигестијата на млекото; при што ја разложува лактозата, шеќер кој го дава слаткиот вкус на млекото. Во отсуство на лактаза, кај лицата кои консумираат млечни производи се јавуваат симптоми на лактозна интолеранција. Лактазата може да се користи како додаток во исхраната, а со додавање во млекото се добиваат млечни производи без лактоза.
Милан Калиниќ

Милан Калиниќ (Белград, 21 септември 1972) е српски телевизиски водител и глумец.
1 Животопис
Калиниќ е роден во Белград. Глума дипломирал на БК Универзитетот, во класата на Проф. Иван Бекјарев.  Неговата глумечка кариера ја започнал со улогата во филмот „Птици кои не полетуваат," а глумел во 16 телевизиски серии и филмови. Милан Калиниќ глумел во претставите на ЈДП, Театар "Бошко Буха" , како Звездара театар. Завршил и пилотска академија во Вршац.
На публиката повеќе ѝ е познат како телевизиски водител, а кариерата на водител ја започна со емисијата  "Летечки старт", а ја водеше и "Руски рулет", "Се за љубов" и ријалити програмата "Големиот брат". Работеше во продукциската куќа Емоушон. Во текот на 2011 година. и 2012 година ја водеше емисијата, "Излези на линија" на Првата српска телевизија. 2014 година учествуваше во шоуто, кое се емитува на Првата српска телевизија Танц со ѕвездите, а потоа ја напушти Првата српска телевизија и се префрли на ТВ Пинк , каде е водител на музичкото талент шоу Пинкови ѕвезди.Од јануари 2015 година, учествува во ново талент шоу програма Аудиција, која се емитува на ТВ Пинк, како еден од членовите на жирито.
Оженет е со сопругата Сандра со која ја има ќерката Теа и синот Вук.
2 Театарски улоги
* Кој е тука идиот?
* Ожалостено семејство
* Љубовник на големиот стил
* Пеј, брате
* Пеј, брате 2
Борислав Каранфилски

Борислав Каранфилски (31 август 1928, Куманово) — патофизиолог, специјалист по јадрена медицина, професор и директор на Институтот за патофизиологија и јадрена медицина во Скопје.
1 Животопис
Борислав Каранфилски завршил основно образование и гимназија во Куманово, а потоа студирал на медицинскиот факултет во Скопје, каде дипломирал во 1955 година. Во 1957 година ја завршил Школата за примена на радиоактивни изотопи во Институтот за јадрени науки „Борис Кидрич“ во Винча, Белград. За редовен професор бил избран во 1977 година. Се усовршувал во клиниките во Шведска, Англија, СССР и САД.
Бил директор на Институтот за патофизиологија и јадрена медицина, шеф на Катедрата за патофизиологија со јадрена медицина, декан на Медицинскиот факултет во Скопје и проректор на УКИМ. Соосновач е на лабораторијата за радиоизотопи при Институтот, а бил и претседател на Здружението на јадрена медицина на Југославија.
Автор е на повеќе од 180 трудови. За своите активности добил повеќе награди и признанија, меѓу кои: Орден на заслуги за народ со сребрена ѕвезда, Орден на трудот со златен венец, Орден на заслуги за народ со сребрени зраци, Орден на Републиката со сребрен венец, наградата „11 Октомври“ за животно дело и други.
Зосим Тумански

Преподобен Зосим Тумански бил еден од монасите на Синаит од втората половинa на XIV век кои во Србија дошле за време на Кнез Лазар.
Голем молитвеник и побожник. По преданието овој Синаит живеел сам во камена пештера кај денешниот Манастир Туман. Подигањето на овој манастир, посветен на Свети архистрат Михаил, поврзано за името на Милош Обилиќ, кој во времето на кнез Лазар управувувал со Браничево (област во Србија). По преданието, Милош во приликата на ловење ненамерно го застрелал пустинецот Зосим. Толку тешко ранет, Милош го понел во својот двор во местото Дворот (Голубец) да му се даде помош. Старацот Зосим, чувствувајќи го својот крај, му рекoл на Милош: „Тука остави ме, да умрам тука." На местото каде старецот починал, Милош го погребал и над гробот подигнал црква, односно манастир кој се и денеска нарекува манастир Туман.
Моштите на преподобниот Зосим се наоѓаат во црквата на манастирот Туман и се откриени на 8 август 1936 година.
Љубомир Котевски

Љубомир Котевски (3 август 1923, Скопје - , Скопје) — македонски интернист, пулмоалеролог, професор, основач и директор на Клиниката за пулмологија во Скопје.
1 Животопис
Љубомир Котевски е роден во Скопје, на 3 август 1923 година, каде завршил основно и средно образование. Есента 1945 година, тој се запишал во Белград на Медицинскиот факултет. Студиите ги завршил во мај 1951 година, и веднаш стапил на служба во Специјалната болница за ТБЦ во селото Лешок, Тетовско. Специјалистички испит по интерна медицина, тој положил во 1956 година, а во јануари 1957 година бил избран за асистент на Интерните клиники во Скопје. За редовен професор, тој бил избран во 1977 година.
2 Кариера
Љубомир Котевски бил декан на Медицинскиот факултет во Скопје, од 1978 до 1982 година. Од 1982 до 1985 година, тој бил директор на УЦМН. Тој бил основач и шеф на Одделението за пулмологија, и директор на Клиниката за пулмологија и алергологија. Се усовршувал на клиниките во Париз, Рим, Минхен, Лондон, Милано и Прага. Особени заслуги има за основањето и развојот на одделите за интензивна респираторна нега, за бронхоскопија за газометрија, каде вовел современи методи за дијагностика и терапија.
Бил претседател на Здружението на алерголози и клинички имунолози на Југославија, член на Меѓународното здружение на алергологија и клиничка имунологија. Автор е на бројни стручни и научни трудови. Одликуван бил со награди и признанија, меѓу кои: Орден на трудот со златен венец, наградата „13 Ноември“ и Повелбата „Д-р Трифун Пановски“.
Љубомир Чапаровски

Љубомир Чапаровски (, Галичник - , Скопје) — македонски интернист-ревматолог, редовен професор, директор на Клиниката за ревматологија во Скопје.
1 Животопис
Роден бил во селото Галичник, каде учел само во првото одделение од основно образование, а другите одделенија како и гимназија завршил во Скопје. Во есента 1954 година, од страна на Црвен крст на Македонија бил испратен на едномесечен курс на островот Локрум кај Дубровник. Во 1963 година, тој ги завршил студиите по медицина на Медицинскиот факултет во Скопје, а од 1964 година работел во Интерната клиника во Скопје. Специјализација учел во Осло, Копенхаген, Стокхолм, Малме, Лондон, Единбург и Даблин.
Од декември 1980 до 1998 година, тој бил директор на Ревматолошката клиника во Скопје, бил декан на Медицинскиот факултет во Скопје во периодот од 1994 до 1996 година, а бил и член на Европската и Светската лига против ревматизмот.
Објавил преку 300 трудови во земјата и во странство, а добитник е на повеќе признанија во СФРЈ и Република Македонија, како и на францускиот Орден „Palme academique“ и италијанскиот
„Comendatore dela R. Italiana“. Бил прогласен за почесен професор на Унизверзитетот во Кејптаун.
Илија Џонов

Илија Џонов (р. во - починал на во ) — македонски невропсихијатар, редовен професор, директор на Клиниката за нервни и душевни болести во Скопје.
1 Животопис
Џонов бил роден во Штип, за време на бугарската окупација. Основно образование и гимназија завршил во родниот град, а потоа во Скопје дипломирал на Медицинскиот факултет во 1967 година, додека специјалистички испит положил во 1973 година. Докторирал во Белград во 1982 година од областа на невромускулните болести.
Во декември 1969 година тој се вработил во Клиниката за нервни и душевни болести во Скопје. За асистент бил избран во 1977 година, за доцент во 1986 година, а за редовен професор во 1996 година. Бил директор на Нервната клиника (1987-1988), продекан (1988-1990) и декан на Медицинскиот факултет во Скопје (1990-1994), како и директор на Клиничкиот центар (1997-1999).
Основач е на Лабораторијата за хистолошки испитувања на мускулната биопсија во 1978 година. Воведува современ дијагностички и терапевтски пристап кај невромускулните болести. Тој го создал Одделението за неврологија во развојната возраст.
Објавил 107 научни и стручни трудови и остварил научен проект за невромускулните болести во Македонија (1984-1988).
Ви 2010 година, тој ја добил наградата „13 Ноември“ доделувана од Град Скопје.
Проф. д-р Џонов бил член на Надзорниот одбор на „Алкалоид“ АД од 1998 до 2023 година
Филип Петен

Филип Петен, целосно Анри Филип Бенони Омер Жозеф Петен , познат како маршал Петен, бил француски војсководач, подоцна претседател на Вишиевска Франција од 1940 до 1944 година. Поради своите воени заслуги во Првата светска војна бил прославуван како херој, но поради својата политика и настаните во Втората светска војна стигнал до судење и затвор поради велепредавство.
1 Животопис
Роден е на 24 април 1856 година во Коши-а-ла-Тур во Франција. Се образувал на воена акаденија во Париз. Како командант во Првата светска војна, Петен бил познат по одбрана на Верденво 1916 година. Подоцна како командант влијаел на разнишан морал на војската. Бил во слижба во францускиот Мароко, Министер завојна 1934година, а од 1939 до 1940 година бил амбасадор во Шпанија.
По Инвазија на Франција во 1940 година кога Германија навлегла во Франција, Петен кој тогаш бил на возраст од 84 години бил поставен за премиер на Франција на 16 јуни, а на 22 јуни потпишал мировна спогодба и со согласноста на германските власти организира своја влада во Виши, поради што се нарекува премиер на вишиевска влада. Неговата влада била под потполна германска управа што му нанело многу потешкотии на францускиот народ, а посебно на еврејскиот народ кој живеел во Франција.
2 Осуда за велепредавство
По операцијата Оверлорд и распад на Вишиевска Франција во 1944 година, Петен избегал во Германија а потоа во Швајцарија, но во април 1945 година се вратил во Франција каде што му е судено за предавство на државата. Судот го прогласил за виновен и бил осуден на смрт со стрелање. Таа казна ја преиначил претседателот Де Гол на 17 август 1945 година во казна на доживотен затвор. Казната ја служел на островот Ил д'Је, каде и починал на 23 јули 1951 година.
3 Наводи
*Richard Griffiths, ''Pétain'', Constable, London, 1970,
*Herbert R. Lottman, ''Philippe Pétain'', 1984
*Nicholas Atkin, ''Pétain'', Longman, 1997,
*Charles Williams, ''Pétain'', Little Brown (Time Warner Book Group UK), London, 2005, p. 206,
*Guy Pedroncini, ''Pétain, Le Soldat et la Gloire'', Perrin, 1989, (in French)
** Fenby, Jonathan. ''The General: Charles de Gaulle and The France He Saved'' (2010)
* Lacouture, Jean. ''De Gaulle: The Rebel 1890–1944'' (1984; English ed. 1991), 640 pp
Нина Јанковиќ

Нина Јанковиќ Дичиќ (Шабац, 20 април 1988) е српска филмска, театарска и телевизиска глумица, позната по нејзината улога на Валерија во филмот на Драган Бјелогрлиќ ''"Монтевидео, Бог те виде!"''.
1 Животопис
Нина Јанковиќ Дичиќ е родена во Шабац, 20 април 1988 година. Завршила средно уметничко училиште во Шабац, а потоа и на Факултетот за драмски уметности во Белград во класата на Проф. Драган Петровиќ Пеле. Дипломската работа нан Нина била претставата "Грета страница 89". Во трета година на студии дебитира во филмот „Монтевидео, Бог те виде!" Драган Бјелогрлиќ. За нејзината улога во овој филм ја доби наградата "MTV Movie Award" за најдобра глумица. Нина, според мислењето на многумина, важи за една од најдобрите глумици на младата генерација, а многумина веруваат дека е една од најубавите Србинки.
Во брак е со Матеја Дичиќ од 2014 година, со кој на 12 април 2018 година го доби синот Вукашин.
2 Филмографија
Вие, Име, Улогата
2010, ''Монтевидео, Бог те виде!'', Валерија
2011, ''Пеј брате! '', Беца
2011, ''Играта на вистината'', Ана
2011, '' Цветот на липите на Балканот'', Лана
2012, ''Монтевидео, Бог те виде! (ТВ серија)'', Валерија
2012, ''Јагодичи'', Александра Богдановиќ
2012 – 2014, ''Будва на пена од морето'', Тијана
2014, ''Враќањето во Оз'', Глинда
2014 – 2015, ''Јагодичи: Проштален валцер'', Александра Богдановиќ
2015, '' Ќе бидеме светски прваци'', Љубица Оташевиќ
2016, ''Вера и заговор'', Инге
2016, ''Немој да бучиш'', Бремената жена, Маша
2016, ''Убијци на мојот татко'', Јелена
2018, ''Апсурден експеримент'', Јелена
2018, ''Пет'', форензичарка Жана
Магдалена Жантева-Наумоска

Магдалена Жантева-Наумоска (, Скопје) — интернист кардиолог, редовен професор и прва жена декан на Медицинскиот факултет во Скопје.
1 Животопис
Основно, средно и високо образование завршила во Скопје. По дипломирањето на Медицинскиот факултет се вработила на Интерната клиника во Скопје. Во 1977 година била избрана за помлад асистент по предметот „Интерна медицина“. Од 1987 година била раководител на ова одделение. Докторирала во 1990 година. За редовен професор била избрана во 2002 година. Во периодот од 2004 до 2009 година била декан на Медицинскиот факултет во Скопје.
Магдалена Жантева-Наумоска е член на Македонското, Европското, Средоземното и Светското кардиолошко здружение.
Бранкица Себастијановиќ

Бранкица Себастијановиќ (Сараево, 8 август 1990) е српска театарска и филмска актерка.
1 Животопис
Бранкица Себастијановиќ е родена 8  август 1990 година во Сараево. Татко и Нено е економист, мајка и Радмила е професор, а брат и Невен е адвокат. Израснала во Стара Пазова, во семејниот дом, каде што завршила и средно училиште. Одела во училиште за глума "Дадов", а по средното училиште запишала историја на уметност, каде завршила прва година. Во моментов живее и работи во Белград, каде што дипломирала во април 2014 година година на ФДУ, во класата на професор Владимир Јевтовиќ, односно доцентот Срѓан Карановиќ, со дипломската претстава 'АРТ'.
Младата глумица се прикажа на публиката во серијата на ''Синѓелиќи'', која беше направена по пример на филмот ''Серанови'', каде што го толкува ликот на Ева, која во оригиналната верзија ја одигра Вероника Санчес. Покрај тоа, одигра голема улога во филмот ''Кога љубовта доцни'' и во серијата ''Самец во бракот'', толкувајќи го ликот на младата Белграѓанка Љиљана, заедно со Милош Биковиќ, со кој беше во врска. Во јануари2015 година го снима и филмот, како серија'', Се врати Зоне'', каде што повторно ја игра главната улога, познатата Зона Замфирова, а филмот е продолжение на првиот дел од 2002 година.
Значајни улоги во театарски претстави се ''АРТ'', како и ''Што виде собарот'', ''Не се двоуми, импровизирај''.
Таа освои награда за најдобар глумец-дебитант 49 Филмски средби во Ниш, како и награда за најдобра глумица на петта вечер на фестивалот. Исто така, според анкетата на весникот "Телеграф', Бранкица е прогласена за најубавата српска глумица.
Маријана Миќиќ

Маријана Миќиќ
Маријана Миќиќ (Белград, 20 март 1983), позната како Мара, е српска водителка и глумица.
1 Животопис
Маријана Миќиќ е родена во Белград 20 март 1983 година. Завршила основно училиште Крал Петар Први и Единаесетта Белградска гимназија, а потоа дипломирала глума на "БК." Академија на уметности во Белград, во класата на Иван Бекјарев.
Заедно со Ана Михајловски најпозната е како водителка на ''Големиот брат''. Популарноста заедно ја стекнале во серијалот ''Едноставен живот'' и водејќи  ги повеќето емисии  на Емоушон продукција. Емоушон продукцијата ја напушти во 2014 година и премина на ТВ Пинк, каде го води детскиот музички талент шоу Пинкови ѕвездички. Глумела во неколку ТВ серии, а најголем успех доживеа во серијата ''Љубов и омраза'',  каде ја толкува улогата на медицинската сестра Славица.
2 Емисии
Година, Име
2004, ''Генерална проба''
2004, ''Лажни''
2003-2005, ''Бунга банга ре''
2005, ''48 часа свадба''
2005-2007, ''Супер херои од островот на соништата''
2005, ''Сакаш — Не сакаш''
2006, ''Летачки старт''
2006-2013, ''Големиот брат''
2008, ''Операција Триумф''
2012-2013, ''Дневен весник''
2012-2013, ''Ноќен ТВ-проект''
2014-2016, ''Пинкови ѕвездички'' (1 и 2 сезона)
Јордан Савески

Јордан Савески (, Рамна, Битола) — хирург трауматолог, универзитетски професор директор на Клиниката за трауматологија и на Ургентниот хируршки центар во Скопје.
1 Животопис
Основно и средно образование завршил во родниот град, а Медицински факултет во Скопје, каде дипломирал во 1969 година. По дипломирањето, работел на Хируршката клиника во Скопје. Во 1976 година бил избран за помлад асистент по предметот „Хирургија“. Една година работел и како општ хирург во болница во Либија, а во 1981 година бил на усовршување во Америка.
Во 1989 година бил избран за претседател на Здружението на хирурзите на Македонија, и избран за шеф на Трауматолошката клиника во Скопје. Бил директор на Клиниката за трауматологија, а во 1995 година бил назначен за шеф на Ургентниот хируршки центар во Скопје. Со звањето редовен професор по општа хирургија се стекнал во 1996 година. Од 1999 година до 2004 година бил декан на медицинскиот факултет во Скопје.
Добитник е на Орден на трудот со сребрен венец, а во 2004 година ја добил наградата „11 Октомври“ за животно дело.
Виничка Река

Виничка Река — река во Источна Македонија и лева притока на Брегалница. Се наоѓа на северниот дел на планината Плачковица, поминува низ Кочанското Поле и градот Виница и се влева во Брегалница. Во делот за топографија во книгата Материјали по изучувањето на Македонија, македонскиот револуционер Ѓорче Петров, опишувајќи ја Виница меѓу селата на Кочанската Каза, за Виничка Река запишал дека блиску под Виница тече Осојница, а низ неа протекува Градечка Река која под името Виничка се влева во Брегалница ½ час под устието на река Осојница.
1 Течение
Главниот извор на Виничка Река се наоѓа високо на северната падина на Плачковица, на надморска височина од 1420 метри, веднаш западно под врвот Чупино, по што во стрмен дол тече во северозападен правец примајќи повеќе повремени мали водотеци. Веднаш источно под гребенот Алти Текне, Виничка Река го менува својот правец на течење кон север каде до ридот Градиште (842 м.н.в) и Бумбарска Чешма навлегува во зарамнетото голо северно подножје на Плачковица. Помеѓу ридовите Дузлук и Добрава каде прима вода од изворот Локва, навлегува во самиот град Виница кој го дели на два дела, по што излегува во рамничарскиот дел на Кочанското Поле каде во близина на селото Јакимово кај котата 371 м.н.в во месноста Јакимовско Поле се влева во еден речен ракавец на Осојница, од каде нејзините води достигнуваат во главната речна артерија Брегалница.
2 Наводи
Немири (Книга на Иво Андриќ)

Немири - збирка со песни во проза на Иво Андриќ од 1920 година.
1 Содржина
Книгата се состои од три дела:* „Немир од векот“ (''Nemir od vijeka'')
* „Немир на денот“ (''Nemir dana'')
* „Ридови“ (''Bregovi'')
„Немир од векот“ се состои од седум песни во проза (без наслов), посветени на Бога. Во „Немир на денот“ има пет лирски текстови, насловени како: „Ноќ во возот“ (''Noć u vozu''), „Над победите“ (''Iznad pobjeda''), „Деца“ (''Djeca''), „Погребна песна“ (''Pogrebna pjesma'') и „Приказна од Јапонија“ (''Priča iz Japana''). Во првиот текст се опишува патувањето на војниците со воз за време на Првата светска војна; вториот текст има антивоени пораки; третиот текст ги опишува страдањата на децата-сирачиња во август 1917 година; во четвртиот е опишана смртта на непознат крадец; во последната е дадена приказната за поетот Мори Ипо и 350-те учесници во заверата против јапонската царица. Најпосле, „Ридови“ содржат 27 лирски текстови во проза (без наслов) во кои поетот обработува разни теми: ридовите, осаменоста, немирните соништа, душата, спомени од морето, итн.
Влечено оро

Влечено оро или Влеченото е женско македонско оро, кое кореографски потекнува од Скопско.
Ова е умерено-брзо оро кое се игра со лизгави чекори на прстите, а има и мали потскоци. Играчите се во полукруг, еден до друг, се држат за појас, со лицето свртени кон центарот на кругот. Ритамот е двочетвртински. Постојат две варијанти на ова оро
Кавадарка оро

Кавадарка е машко македонско оро, кое кореографски потекнува од Тиквешко.
Ова е типично машко оро кое во првиот дел се игра во слободен ритам. Првиот дел се одликува со бавни движења, балансирани чекори, ниски клекнувања на едната нога и остри гестови со другата нога. Вториот дел се игра со ритмички движења, а третиот дел се игра со отпуштени раце или за рамо, и движења во цик-цак. Играчите се во полукруг, со лицето свртени кон центарот на кругот. Ритамот е шест-осмински.
Крстачко оро

Крстачко оро или Крстачка е машко македонско оро, кое кореографски потекнува од Кочанско.
Ова е темпераментно оро кое се игра со подрипнување. Играчите се во полукруг, се држат за рамо, со лицето свртени кон центарот на кругот. Ритамот е шест-осмински. Постојат три варијанти од ова оро.
Грбач оро

Грбач е машко македонско оро, кое кореографски потекнува од Скопско.
Во почетокот орото се игра слободно, со изразито балансирање на телото. Потоа следат: клекнување на колена, потскоци и доскоци и длабоко потклекнување. Играчите се во полукруг, со спуштени раце, со лицето свртени кон центарот на кругот. Ритамот е 7/16.
Тропнало оро

Тропнало оро е мешано македонско оро, кое кореографски потекнува од Мала Река.
Ова е полетно оро кое се игра со брзи чекори на полустапала. Изобилува со потскоци и доскоци. Играчите се во полукруг, со лицето свртени кон центарот на кругот. Ритамот е 7/16. Постојат две варијанти од ова оро.
Орото почна

Орото почна е мешано македонско оро, кое кореографски потекнува од Скопско.
Ова е бавно оро кое се игра со мирни и одмерени движења на нозете. Играчите се во полукруг, се држат за раце, со лицето свртени кон центарот на кругот.
Лесното оро

Лесното е мешано македонско оро, кое кореографски потекнува од Мала Река.
Ова е бавно оро кое се игра со постепено забрзување на крајот. Се одликува со складни и умерени движења. Играчите се во полукруг, со лицето свртени кон центарот на кругот. Мажите се држат за рамо, а жените за раце. Ритамот е двочетвртински. Постојат четири варијанти од ова оро.
Чамчето оро

Чамчето или Женско чамче е женско македонско оро, кое кореографски потекнува од Велешко.
Ова оро во почеток се игра слободно, без ритам, а потоа постепено забрзува во одреден ритам. Движењата на нозете се одмерени. Играчите се во полукруг, се држат за раце, со лицето свртени кон центарот на кругот. Ритамот е 7/16.
Тоска оро

Тоска е машко македонско оро, кое кореографски потекнува од Скопско.
Ова е типично борбено машко оро, со средни потскоци и доскоци. Играчите се во полукруг, со лицето свртени кон центарот на кругот, се држат за рамо. Ритамот е 7/8.
Лисолај оро

Лисолај е мешано македонско оро, кое кореографски потекнува од Битолско.
Ова е умерено брзо оро, кое се игра со одмерени чекори и потскоци. Играчите се во полукруг, со лицето свртени кон центарот на кругот, и се држат за појас. Ритамот е 9/16.
Калајџиско оро

Калајџиско — машко македонско оро, кое кореографски потекнува од Велешко.
Ова е умерено брзо оро кое кон крајот се забрзува. Се одликува со мирни движења и балансирани чекори. Се игра со потскоци и ниски потклекнувања. Обилува со драмски елементи, својствени на калајџискиот занает. Играчите се во полукруг, со лицето свртени кон центарот на кругот. Се држат за рамо. Ритамот е 11/16. Постојат две варијанти на ова оро.
Гајдарско оро

Гајдарско е машко македонско оро, кое кореографски потекнува од Скопско.
Ова е темпераментно и брзо оро кое се игра со изразити гестови на нозете и со потскоци. Играчите се во полукруг, се држат за рамо со лицето свртени кон центарот на кругот. Ритамот е 7/16. Постојат четири варијанти на ова оро.
Ибраим оџа оро

Ибраим оџа е машко македонско оро, кое кореографски потекнува од Велешко.
Ова е умерено брзо оро кое се игра со мирни и одмерени чекори. Играчите се во полукруг, со лицето свртени кон центарот на кругот. Ритамот е 12/16. Постојат две варијанти на ова оро.
Поступано оро

Поступано е машко македонско оро, кое кореографски потекнува од Скопско.
Ова е умерено брзо оро кое се игра со бавни чекори. Орото постепено се забрзува, и тогаш се игра со потскокнување. Играчите се во полукруг, со лицето свртени кон центарот на кругот. Ритамот е 13/16.
Арамиско оро

Арамиско е машко македонско оро, кое кореографски потекнува од Битолско.
Ова е борбено оро кое се игра со разни реквизити: сабја, пиштол, бомби. Изобилува со многу драмски елементи. Кога играчите играат се движат еден зад друг или еден до друг во права линија. Почетна позиција е кога играчите се во полукруг, со лицето свртени кон центарот на кругот. Ритамот е 13/16.
Антонио Спасев

Антонио Спасев (5 јуни 1967, Св. Николе) – македонски новинар.
1 Животопис
Антонио Спасев е роден на 5 јуни 1967 година во Св. Николе. Дипломирал на Филозофскиот факултет во Скопје, во 1991 година.
2 Новинарска кариера
Спасев ја зпаочнал новинарската кариера во 1995 година, кога се приклучил на екипата која тогаш го основала неделникот „Фокус“. Во 1998 година преминал во „ТВ Телма“ каде со уште неколку новинари го започнал емитувањето вести на овој медиум. Во 2007 година учествува во правењето на првиот интернет-портал во Македонија - „Кирилица“ и бил негов главен уредник. Една година подоцна преминал во дневникот весник „Дневник“, каде извршувал повеќе уреднички работи, а четири години бил и заменик главен и одговорен уредник. Весникот „Дневник“ го напуштил во 2016 година и го формирал првиот бесплатен неделник во Македонија – „Скопско Ехо“, извршувајќи ја функцијата главен уредник. Исто така, тој извесно време бил и дописник на реномирани странски радио-станици кои имаат емисии на македонски јазик, а раководел и со двонеделните магазини „Авто Берза“ и „Кликер“.
Мики Петковски

Миодраг Мики Петковски (роден во , 1951) — македонски рок и џез музичар. Член на Смак од Крагуевац, каде што доаѓа во 1976 г. да го замени Лаза Ристовски. Со нив во 1977 го снима „Црна дама“ — најуспешниот албум на групата.
Во 1979 и 1980 година го заменува Кокан Димушевски во Леб и сол, а подоцна свири и во групата Брег. Покрај клавир свири и виолончело на кое дипломирал кај познатиот Андре Навара.
После тоа заминува во Чикаго па во Канада, каде што работи како професионален музичар.
Првиот соло албум „Ко зна“ издаден во 1979 е џез рок, а вториот Origins (2006) е категоризиран како World Fusion.
1 Дискографија
* „Ко зна“, 1979
* Origins, 2006
Момин Преслап

Момин Преслап — месност и превој на источното било на планината Плачковица, кој ги раздвојува Кочанската Котлина на север и Струмичко-радовишката Котлина на југ. Месноста се наоѓа на надморска височина од 1.514 м, во непосредна близина на врвот Бел Камен (1.707 м) од запад, над изворите на реката Блатешница од север и изворите на Смиланска Река од југ. Делот од источното било западно од превојот е повисок и во него се сместени врвовите: Лисец (1.754 м), Чупино (1.725 м) и Бел Камен (1.707 м); додека делот источно од превојот е понизок и во него најистакнат е врвот Кара Тепе (1.625 м).
1 Поврзано
* Кочанска Котлина
* Струмичко-радовишка Котлина
Дурачка Река (река)

Дурачка Река — река во Македонија, сместена на планината Осогово.
Реката тече низ истоименото село, југоисточно од градот Крива Паланка.
1 Тек
Дурачка Река извира под врвот Костадинци во источниот дел на Осоговските Планини и тече кон север. Во близина на истоименото село ги собира водите на Станечка Река. Реката се влева во Крива Река во градот Крива Паланка. Вкупната нејзина должина изнесува 15 километри. Зафаќа сливно подрачје од 43,65 км<sup>2</sup>.
2 Поврзано
* Дурачка Река
* Осоговски Планини
* Крива Река
Веројатен случај (филм од 1987)

Веројатен случај (полски: ''Przypadek'') - полски филм од 1987 година, во режија на Кшиштоф Кишловски, кој е и автор на сценариото. Главните улоги ги играат: Богуслав Линда, Тадеуш Ломницки, Збигњев Запасјевич, Богуслава Павелец, Маржена Трибала, Јацек Борковски, Зигмунт Хибнер, Моника Годжик, Јежи Стур итн.
1 Содржина
Дејството на филмот се случува во 1981 година и обработува три можни варијанти на животот на младиот студент Витек (го игра Линда). Тој е студент по медицина, а по смртта на татко му прави пауза во студиите и трча да го фати возот за Варшава. Во првата варијанта, тој го фаќа возот во последен момент, а потоа во Варшава ја среќава својата прва љубов Чушка (ја игра Павелец), која е член на илегалната организација која дејствува против власта. Витек станува член на комунистичката партија, но еден ден полицијата ја апси Чушка, а таа мисли дека Витек е вмешан во тоа. Во втората варијанта, тој не успева да се качи на возот и притоа се тепа со железничарите, по што е уапсен и осуден на условна казна. Тој се запознава со млади луѓе кои се членови на илегалната организација што печати списанија и книги и активно се вклучува во движењето против комунистичката власт. Исто така, тој станува католик и почнува да верува во бога. Витек ја запознава Верка (ја игра Трибала) и меѓу нив почнува љубов, но нивната врска не успева. Во третата варијанта, Витек не го фаќа возот, но на станицата го чека студентката Олга (ја игра Гождик). Така, тој се враќа да ги продолжи студиите, се жени со Олга и станува асистент на факултетот, а во политичкиот живот е неутрален. Еден ден, деканот го замолува да оди во Либија, но веднаш по полетувањето авионот експлодира.
Лица без маски

Лица без маски - меѓународен театарски фестивал што се одржуав во Скопје.
1 Организација и управување
Тетарот го организираат „Сплунг автори - Театар 007“ од Скопје и Културниот центар „Александар Македонски“ од Скопје. Во 2018 година, директор на фестивалот бил Миодраг Костиќ.
2 Изданија
2.1 11. издание
Единаесеттото издание на „Лица без маски“ се одржало од 12 до 16 април 2018 година на неколку сцени во Скопје: МОБ, ДТЦ Стара Чаршија, Дом на АРМ, МНТ, итн.. Селектор на претставите бил Игор Ивковиќ, а жири-комисијата била во состав: Дарја Ризова, Нина Николиќ и Драгана Лукан Николовски. Поддржувачи на фестивалот биле: Градот Скопје, Амбасадата на Шпанија во Скопје, хотелот „ВИП“ и ЈСП Скопје. На фестивалот биле прикажани следниве претстави:* „Јами дистрикт“
* „Арктик“
* „Три прави, три опачини“
* „55 нијанси геј“
* „Дримвил“
* „Ужегнатост“
* „Ла ла ла!“
Кара Тепе (Плачковица)

Кара Тепе — врв на планината Плачковица со висина од 1.625 м. Врвот се издига во источниот дел од планината, каде што се и врвовите Лисец (1.754 м), Чупино Брдо (1.725 м) и Бел Камен (1.707 м). Просторот над кој се издига врвот е со високо обрасната шума.
1 Искачување
Најлесен правец за искачување на врвот е оној од селото Блатец, кој продолжува на југ по течението на реката Блатешница до Момин Преслап (1.514 м). Потоа, патот скршнува на југоисток и по неколку километри води до поднежјето на врвот, каде што е потребн да се направи промена на правецот низ шумест предел кон врвот.
2 Поврзано
* Лисец (Плачковица)
* Чупино Брдо (Плачковица)
* Бел Камен (Плачковица)
* Туртел
Скопско Ехо

Скопско Ехо – македонски весник.
„Скопско Ехо“ е првиот бесплатен неделен весник во Македонија. Весникот излегува секој четврток и бесплатно се дели на целата територија на Скопје. Издавач на весникот е фирмата „Мармакс степ“ ДООЕЛ Скопје, со седиште на ул. „Коста Новаковиќ“ бр. 14/16 во Скопје, чиј управител е Јовица Тасевски. Седиштето на редакцијата на весникот се наоѓа во Скопје, на „Кеј 13 Ноември“, ГТЦ, локал 24 а главен уредник на весникот Антонио Спасев. Покрај него, редакцијата на весникот ја сочинуваат и новинарот Бранко Ѓорѓевски и техничкиот уредник Антон Власов. Првиот број на неделникот се појавил на 26 октомври 2016 година, во тираж од 12.000 примероци. Неделникот обработува теми поврзани со Скопје. Во состав на „Скопско Ехо“ излегуваат и два подлистока: „Подобро Здравје“ и „Авто Берза“. Со текот на времето, тиражот на весникот дотигнал 25.000 примероци, а подоцна и 35.000 печатени примероци, со што бил убедливо најтиражниот весник во Македонија. За време на локалните избори во 2017 година, тиражот на неделникот изнесувал дури 45.000, додека јубилејниот 50. број излегол во тираж од 50.000 примероци.
Антрахинон

Антрахинон, исто така нарекуван антрацендион или диоксоантрацен, е ароматично органско соединение со формула . Возможни се повеќе изомери, при што секој од нив може да биде разгледуван како хинонски дериват. Терминот антрахинон, сепак, речиси секогаш се однесува на еден специфичен изомер, 9,10-антрахинон (МСЧПХ: 9,10-диоксоантрацен) кај кого кето групите се поврзани за централниот прстен.
Антацид

Антацид е супстанца која ја неутрализира желудочната киселина и се користи за да ја ублажи жиговината и диспепсијата.
1 Несакани ефекти
Антацидите кои содржат магнезиум може да предизвикаат дијареа, а оние со калциум или алуминиум може да предизвикаат констипација и во ретки случаи, долготрајната примена може да предизвика бубрежни камења. Долготрајна примена на антациди кои содржат алуминиум може да го зголемат ризикот за појава на остеопороза.
Јуен (династија)

Династија Јуен (кинески: 元|朝, пинјин: Yuán Cháo) или Големиот Јуен е име за периодот во кој со Кина за првпат во историјата владаела династија на странски освојувачи, односно водачот на монголскиот бориџигин клан, Кублај Хан.
Иако монголскиот владетел Џингис Хан ја освоил северна Кина во почеток на 13 век, дури неговиот внук Кублај Хан успеал да го доврши освојувањето на Кина, односно на јужниот дел кој бил под династијата Сунг. Во 1271 година се прогласил за кинески цар и формално ја воспоставил династијата.
Периодот на династијата Јуен траел релативно кратко, но под управа на монголските цареви Кина повторно се обединила, економски се опоравила и дошла во допир со цела низа на други народи и култури. Во тој период Кина ја посетил Марко Поло.
Како што царевите на династија Јуен сè повеќе се синизирале, така го снемувало нивното влијание помеѓу другите монголски канови. Во меѓувреме кинеските поданици и понатаму ги сметале за странски узурпатори, па во 1368 година ги истерале од Кина од страна на Таизија, основачот на династијата Минг.
Остатоци на династијата Јуен владееле со Монголија, до 17 век кога формално власта ја предале на манџурската династија Ќинг.
1 Историја
Џингис Хан ги обединил монголските племиња од степите и станал Голем Хан во 1206 година. Тој и неговите наследници го прошириле Монголското Царство низ Азија. За време на владеењето на неговиот трет син, Угедеј Хан, Монголците ја уништиле ослабената династија Ѓин во 1234 година, и со тоа освоиле голем дел од Северна Кина. Угедеј му понудил на својот внук Кублај позиција во Хебеј. Кублај не знаел да чита кинески, но имал неколку учители. Барал совети од кинеските будисти и конфуцианските советници. Мунке Хан го наследил синот на Угедеј, Гујук Хан, како Голем Хан во 1251 година. Тој му ја дал на Кублај контролата врз монголските територии во Кина. Кубјал изградил школи за конфуциските учители, пуштил во оптек хартиени пари, ги обновил кинеските обичаи и ги поддржал политиките што го стимулирале земјоделскиот и комерцијалниот раст. За главен град го прогласил Каипинг, подоцна преименуван како Шанду.
Џијан Емин

Џијан Емин — македонски диригент, композитор, аранжер и музичар (хорнист, клавијатурист).
1 Музичка кариера
Џијан Емин ја започнал музичката кариера како член на рок-групата „Архангел“. Подоцна, станал прв хорнист на Македонската филхармонија и нејзин диригент, а истовремено, тој работи и како оркестратор. Поважни негови музички настапи се: концертите „Скопје за Боуви“ и „Пинк Флојд“ во рамките на манифестацијата „Види музика, слушни слика, добиј книга“; музичко-сценскиот спектакл „Музика универзалис“ (заедно со Дерек Меј и со Македонската филхармонија); настапот со Белградскиот симфониски оркестар и со Јуан Аткинс; концертот „Париз, те сакам“; мултимедијалниот проект „Neuland Sensorium“. Покрај тоа, тој настапувал и со повеќе музичари и групи, како: „Проект Жлуст“, „Д.Н.О.“, Квартетот на Георги Шаревски, „Скопје конекшн“, „Архангел“, Бодан Арсовски, Тони Китановски, Кирил Џајковски, Никола Коџобашија, „Фолтин“, Малколм Брн, итн. Најпосле, Џијан Емин ја оркестрирал музиката на Мет Феди која била изведена на новогодишниот огномет во Дубаи.
Карл Штефан

Карл Штефан (|Karl Stephan, - ) — германски универзитетски професор по технолошка термодинамика и термално индустриско инженерство.
1 Живот
Роден е во 1930 во Сарбрикен. Во 1956 година, Штефан дипломира на отсекот за машинско инженерство при ''Техничкиот Универзитет во Карлсруе,'' каде го добива и својот докторат во 1959 година и хабилитација (''venia legendi'', пост-докторско академско звање) во 1963 година. Целото постдипломско образование му е во областа на термодинамиката.
Од 1963 година до 1967 година бил раководител на одделот за топлински и флуидни технологии при ''Манесман АГ'' во Дисбург. Во периодот 1967-1970, се враќа во академските кругови и станува професор и директор на Институтот за термодинамика при ''Техничкиот Универзитет во Берлин.'' Во 1970 се сели на запад и до 1975 е професор на Институтот за термодинамика и динамика на флуиди на ''Рурскиот''''Универзитет во Бохум.'' Конечно, од 1975 до 1996 година, Штефан е професор и директор на Институтот за технолошка термодинамика и термално индустриско инженерство при ''Универзитетот во Штутгарт. '' Во 1996 година, тој го добива звањето професор во пензија. Неговото истражување се фокусира на основните процеси во ''енергетиката,'' особено транспорт на топлина и маса во системи со повеќе делови, како и термофизичките својства на овие системи; заштеда на енергија преку претворање на топлината'', ''како и пренос на топлина и маса во кондензациски и процеси на вриење''. '' Штефан добил почесни докторати од Техничкиот Универзитет во Берлин и Универзитетот „Мартин Лутер“ во Хале-Витенберг. Тој е еден од основачите на Берлинската академија на науките и бил нејзин член до распаѓањето во 1990 година. Тој е полноправен член на Берлинско-бранденбуршката академија на науките (порано позната како Пруска академија на науките) и член на Германската академија за наука и инженерство (acatech). Од 1971 до 1985 година Штефан бил член на сенатот, одбор на директори и одборот на доверители на Германската фондација за истражувања''.''
2 Награди и признанија
* 1963: Награда на Германското здружение за ладење
* 1965: Награда „Арнолд Ојкен“ на Здружението за индустриско инженерство (ГВЦ).
* 1990: Златен медал „Хол-Термотенк“ на Британскиот институт за ладење
* 1991: Државна истражувачка награда од Баден-Виртемберг
* 1993: Медал „Арнолд Ојкен“ на ''Истражувачкото здружение за процесно инженерство''* 1996: Медал „Емил Кирхбаум“ на Германското здружение за хемиско и процесно инженерство (ДВЦВ)
Нил Јанг

Нил Персивал Јанг (роден на 12 ноември 1945 година) — канадски пејач-текстописец, музичар, продуцент, режисер и сценарист. По започнувањето на музичката кариера во 1960-тите, тој се преселил во Лос Анџелес, каде што го формирал Бафало Спрингфилд со Стефан Сталс, Ричи Фури и други. Јанг објавил два соло албуми од времето кога се приклучил на Крозби, Стилс и Неш во 1969 година, покрај тројцата како член на Бафало Спрингфилд. Од неговите рани соло албуми и оние со неговиот бенд Crazy Horse, Јанг има снимено постојан прилив на студиски и живи албуми, понекогаш завојувајќи со својата компанија за снимање на патот.
Гитариското дело на Јанг, длабоко личните текстови и потписот на песната ја надминуваат неговата долга кариера. Како млад, исто така, свирел пијано и хармоника на многу албуми, кои често ги комбинираат фолк, рок и други музички стилови. Неговите текстови и тенорот со кој пее ја дефинирале неговата долга кариера. Поради често искривена игра на електрична гитара, особено со Crazy Horse, го добил прекарот "''Кум на гранџот''" и довело до неговиот албум ''Mirror Ball'' со Pearl Jam во 1995 година.
Јанг во режија (или ко-режија) филмови со помош на псевдонимот Бернард Шаки, вклучувајќи го и Патувањето низ минатото (1973), Руст Никогаш не спие (1979), Човечкиот автопат (1982), Гриндејл (2003) и CSNY / Дежаву (2008) . Тој, исто така, придонел и за музика од филмовите Филаделфија (1993) и Dead Man (1995).
Јанг добил неколку награди за Греми и Џуно. Рокенрол куќата на славните го вовел двапати: како соло уметник во 1995 година и во 1997 година како член на Бафало Спрингфилд. Во 2000 година, Ролинг Стоун го прогласи Мун, 34-тиот најголем уметник.
Тој живеел во Калифорнија уште од 1960-тите, но го задржува канадското државјанство. Тој бил награден со Орден од Манитоба на 14 јули 2006 година, и бил назначен за директор на Редот на Канада на 30 декември 2009 година.
Ензимски индуктор

Ензимски индуктор е лек кој ја зголемува метаболитичката активност на ензим или преку врзување за ензимот и негова активација, или преку зголемување на експресијата на генот кој кодира за тој ензим. Спротивно на него е ензимски репресор.