Словенечки партизани

Словенечките партизани формално Националната ослободителна армија и партизанските одреди на Словенија, биле дел од најефективна антинацистичка организација во Европа предводено од југословенските партизани. Бидејќи четвртина од словенечката етничка територија и приближно 327.000 од вкупното население од 1,3 милиони Словенци биле подложени на присилна италијанизација. По крајот на Првата светска војна се планирало да се изврши геноцид врз целата словенечка нација од страна на италијанските фашистички власти, целта на движењето било основање на државата Словенците, која ќе ги вклучи мнозинството Словенци во социјалистичка југословенска федерација (СФРЈ) во повоениот период.
Словенија била во ретка позиција во Европа за време на Втората светска војна бидејќи таа и Грција биле поделени меѓу три или повеќе земји. Сепак, Словенија била единствената држава што доживеа дополнителен чекор - апсорпција и припојување кон соседните држави: Германија, Италија, Хрватска и Унгарија. Бидејќи самото постоење на словенечката нација било загрозено, словенечката поддршка за партизанското движење било многу поцврста отколку во Хрватска или Србија. Нагласена е одбраната на етничкиот идентитет со именување на трупите по значајни словенечки поети и писатели, по примерот на баталјонот Иван Цанкар. Словенечките партизани биле вооруженото крило на Ослободувачки фронт Словенија, таа била политичка организација на отпорот и партиска коалиција. Ослободителниот фронт било основано и раководено од Комунистичката партија на Југославија (КПЈ), поконкретно нејзиниот словенечки огранок: Комунистичката партија на Словенија (КПС).
Како првата организирана воена сила во историјата на Словенците, словенечките партизани на почетокот биле организирани како герилски единици, а подоцна и како војска. Нивни противници биле силите на Оската во Словенија, а по летото 1942 година противници и биле и антикомунистичките словенечки сили. Словенечките партизани биле претежно етнички хомогени и првенствено комуницирале на словенечки. Овие две карактеристики се сметаат за витални за нивниот успех. Нивниот најкарактеристичен симбол била капа позната како триглавка. Тие биле подредени на органот за граѓански отпор. Партизанското движење во Словенија, иако дел од пошироките југословенски партизани, било оперативно автономно од остатокот од движењето, географски одвоено, а целосниот контакт со остатокот од партизанската војска се случи по пробивањето на силите на Јосип Броз-Тито до Словенија во 1944 година.
1 Формирање, организација и идеолошка припадност на членството
И во одредите на словенечките партизани и во „теренските комитети“ на Ослободителниот фронт на Словенија, комунистите навистина биле во малцинство. Во текот на војната почнало да расте влијанието на Комунистичката партија на Словенија (КПС). Никаде на друго место на југословенската територија, партизанското движење немало плурален политички состав како што имало во Ослободителниот фронт на Словенија, па југословенската комунистичка партија сакала словенечките партизани да бидат ставени под поексклузивна комунистичка контрола. Ова не е било официјално прогласено до Декларацијата за Доломит од 1 март 1943 година.
Високата команда на словенечките партизани (на почетокот Врховната команда) била формирана од Централниот комитет на Комунистичката партија на Словенија (КПС) на 22 јуни 1941 година. Членовите на командата биле командантот Франк Лескошек (Псевдоним „Лука“), политичкиот комесар Борис Кидрич (кој го наследи Миха Маринко ), заменик командантот Алеш Беблер (Псевдоним „Примож“) и членовите Стане Жагар, Оскар Ковачич, Милош Зиданшек, Душан Подгорник, и Маријан Брецељ. Одлуката за започнување на вооружен отпор била донесена на состанокот на 16 јули 1941 година.
Првиот партизански истрел во Словенија бил испукан од Миха Новак на 22 јули 1941 година кон поранешен југословенски полицаец за кој се тврдело дека соработувал со Германците и дека им ги предал локалните поддржувачи на Комунистичката партија. Мажот бил нападнат од партизанската група Шмарна Гора од заседа во шумата Пшатник близу Тацен. Германците уапсиле околу 30 лица, а двајца од нив ликвидирале.
Во Социјалистичка Република Словенија, 22 јули бил прославен како Ден на националното востание. Историчарот Јоже Дежман во 2005 година изјавил: „Ова е прослава на денот кога Словенец ранил друг Словенец со пукање и дека тоа ја симболизира победата на Комунистичката партија над сопствената нација“. Покрај војната против силите на Оската, во Словенија се водела и граѓанска војна каде што војувале комунистички и антикомунистички сили.
На самиот почеток партизанските сили биле мали, слабо вооружени и без никаква инфраструктура, но ветераните од шпанската граѓанска војна меѓу нив имале одредено искуство со герилска војна. Некои од членовите на Ослободителниот фронт и партизаните биле поранешни членови на движењето на отпорот ТИГР (друга револуционерна организација што оперирала во деловите од Словенија окупирани од Италија по Првата светска).
2 Број на борци
Проценките за бројот на словенечките партизани се различни. И покрај цврстата поддршка меѓу Словенците, бројот на словенечките партизани било прилично мал и се зголемило само во последните фази од војната. Немало повеќе од 700–800 словенечки партизани во август 1941 година, околу 2000 на крајот на 1941 година и 5500 во септември 1943 година, во времето на капитулацијата на Италија. Според Словенечки Хисторички Атлас, објавено во 2011 година, во летото 1942 година имало 5.300 словенечки партизани и 400 членови на домашната гарда, во летото 1943 година имало непроменет број, односно 5300 словенечки партизани, но бројот на членовите на Домот Стражата се зголемило на 6000, а имало и 200 членови Словенечки четници, во есента 1943 година (по капитулацијата на италијанската војска) имало 20.000 словенечки партизани, 3.000 членови на домашната гарда и ниту еден словенечки четник не останал, додека во летото 1944 година имало 30000 словенечки партизани, 17.000 гардисти и 500 членови на словенечките четници, а во зимата 1945 година бројот на словенечките партизани се зголемил на 34.000, додека бројот на припадниците на домашната гарда и на словенечките четници бил непроменет. Во декември 1944 година, имало 38.000 словенечки партизани, што бил највисокиот број.
2.1 Етнички германски партизани
Иако мнозинството од етничките Готче Германци биле послушни на нацистичка Германија, која издала наредба сите да се преселат од провинцијата Љубљана, која била анектирана од фашистичка Италија, во триаголниците „Ранер Драјк“ или Брежице, кои биле во германски зона на анексија, 56 одбиле да ги напуштат своите домови и наместо тоа им се приклучиле на словенечките партизани кои се бореле против Италијанците.
3 Логистика
Во декември 1943, Партизанската болница „Фрања“ била изградена на стрмно земјиште, само неколку часеви патување од Австрија и централните делови на Германија.