Џорџ Краб

Џорџ Краб (роден на 24 декември 1754 – починал на 3 февруари 1832) — англиски поет, хирург и свештеник. Најпознат е по неговата рана употреба на реалистичната наративна форма и неговите описи на животот и луѓето од средната и работничката класа.
Во 1770-тите, Краб ја започнал својата кариера како лекарски чирак, а подоцна станал хирург. Во 1780 година, заминал во Лондон за да заработи за живот како поет. Откако се соочил со сериозни финансиски тешкотии и не можел да ги објави своите дела, му пишал на државникот и автор Едмунд Берк за помош. Берк бил доволно импресиониран од песните на Краб и да му ветил дека ќе му помогне на секој можен начин. Двајцата станале блиски пријатели, а Берк многу му помогнал на Краб и во неговата книжевна кариера и во градењето улога во црквата.
Берк го запознал Креб со книжевното и уметничкото друштво на Лондон, вклучувајќи ги Сер Џошуа Рејнолдс и Семјуел Џонсон, кои го читале ''„Селото“'' пред неговото објавување и направиле некои мали измени. Берк му ја обезбедил на Креб важната позиција на капелан на војводата од Ратланд. Креб служел како свештеник на различни места до крајот на својот живот, со постојана помош од Берк во обезбедувањето на овие позиции. Тој развил пријателства со многу од големите книжевни луѓе од своето време, вклучувајќи го Сер Волтер Скот, кого го посетувал во Единбург, и Вилијам Вордсворт и некои од неговите колеги од езерските поети, кои често го посетувале Креб како негови гости.
Лордот Бајрон го опишал како „''најстрогиот сликар на природата, но сепак најдобар''“. Поезијата на Креб била претежно во форма на херојски куплети и е опишана како несентиментална во прикажувањето на провинцискиот живот и општество. Современиот критичар Френк Вајтхед напишал дека „''Креб, особено во неговите стихови, е важен, голем поет чие дело било и сè уште е сериозно потценето''“. Делата на Креб вклучуваат „''Селото''“ (1783), ''„Поеми“'' (1807), ''„Областа'' “ (1810) и неговите збирки поезија „''Приказни''“ (1812) и ''„Приказни од салата''“ (1819).
1 Животопис
1.1 Ран живот
Краб е роден во Алдебург, Сафолк, како најстаро дете на Џорџ Краб постариот. Постариот Џорџ Краб бил учител во селско училиште во Орфорд, Сафолк, а подоцна и во Нортон, во близина на Лодон, Норфолк; подоцна станал даночен собирач на сол, место која ја поседувал и неговиот татко. Како млад човек се оженил со постара вдовица по име Крадок, која станала мајка на неговите шест деца: Џорџ, неговите браќа Роберт, Џон и Вилијам, неговата сестра Мери и уште една сестра која починала како бебе.
Џорџ помладиот ги поминал првите 25 години во близина на своето родно место. Уште од рана возраст покажал склоност кон книги и учење. Во времето кога бил пратен на училиште, тој развил интерес за приказните и баладите кои биле популарни меѓу неговите соседи. Неговиот татко поседувал неколку книги и на своето семејство им читал пасуси од Џон Милтон и од разни поети од 18 век. Исто така, се претплатил на ''Филозофското списание'' на Бенџамин Мартин, отстапувајќи му го делот „поетски агол“ на Џорџ. Постариот Краб имал интереси во локалната рибарска индустрија и поседувал рибарски брод; размислувал да го одгледа својот син Џорџ за морнар, но наскоро открил дека момчето не е соодветно за таква кариера.
Таткото на Џорџ го почитувал интересот на својот син за книжевноста, поради кое тој најпрвин бил испратен во интернат во Бангеј во близина на неговиот дом, а неколку години подоцна во поважно училиште во Стоумаркет, каде што стекнал разбирање за математиката и латинскиот јазик, како и запознавање со латинските класици. Неговите рани читања ги вклучувале делата на Вилијам Шекспир, Александар Поуп, кој имал големо влијание врз идните дела на Џорџ, Абрахам Каули, Сер Волтер Рали и Едмунд Спенсер. Тој поминал три години во Стоумаркет пред да го напушти училиштето за да најде медицинско чиракување.
Во 1768 година, Краб станал чирак кај аптекар во Викамбрук, во близина на Бери Сент Едмундс; аптекарот, исто така, имал мала фарма, и на крајот работел земјоделски труд и задачи, наместо медицинска работа. Во 1771 година го променил мајсторот и се преселил во Вудбриџ. Таму бил под хирургот Џон Пејџ. Останал до 1775 година.
Додека бил во Вудбриџ, Креб се придружил на мал клуб млади мажи кои се состанувале во еден гостилница на вечерни разговори. Преку неговите контакти таму ја запознал својата идна сопруга, Сара Елми. Креб ја нарекувал „Мира“, а подоцна се обраќал кон неа со ова име во некои од неговите песни. Во тоа време започнал да пишува поезија. Во 1772 година, едно женско списание понудило награда за најдобра песна на тема надеж, која Креб ја добил. Истото списание објавило и други кратки дела од Креб во текот на 1772 година. Тие биле потпишани со „.Г. Вудбриџ“ и вклучувале некои од неговите стихови упатени до Сара Елми. Други познати стихови напишани додека бил во Вудбриџ покажуваат дека тој правел експерименти во форма на строфа моделирана според делата на претходните англиски поети, но покажал само мала имитативна вештина.
1.2 1775 до 1785 година
Неговото прво големо дело, сатирична песна од речиси 400 стихови во форма на двостих на Поуп под наслов ''„Пијаност“'', била издадена во 1775 година. Креб подоцна напишал за песната, која во тоа време добила малку или никакво внимание: „''Ве молам, нека не се види ова... има многу малку од тоа од што не се срамам од срце''“. До тогаш тој ја завршил медицинската обука и се вратил дома во Алдебург. Имал намера да замине во Лондон за да студира медицина, но поради ниските финансии бил принуден да работи некое време како магационер. Конечно заминал во Лондон во 1777 година за да практикува медицина, враќајќи се дома во финансиски тешкотии по една година. Продолжил да работи како хирург откако се вратил во Алдебург, но бидејќи неговите хируршки вештини останале недоволни, тој ги привлекувал единствено најсиромашните пациенти, а неговите хонорари биле мали и несигурни. Ова ги намалило неговите шанси за ран брак, но Сара останала посветена на него.
Кон крајот на 1779 година, тој зел решение да се пресели во Лондон и да види дали може да успее како поет, или, доколку тоа не успее, како доктор. Така, се преселил во Лондон во април 1780 година, каде што доживеал мал успех, а до крајот на мај бил принуден да заложи дел од своите поседи, вклучувајќи ги и своите хируршки инструменти. Создал голем број дела, но му било одбиено објавувањето. Напишал неколку писма барајќи покровителство, но и тие биле одбиени. Во јуни, Креб станал сведок на случаи на насилство од толпа за време на Гордонските немири и ги запишал во својот дневник. Во тоа време успеал да објави песна со наслов ''„Кандидатот“'', но таа била лошо примена од критичарите.
Тој продолжил да ги зголемува своите долгови кои немал начин да ги плати, а неговите доверители го притискале. Подоцна им кажал на Волтер Скот и Џон Гибсон Локхарт дека „''во текот на многу месеци кога работел напорно во раниот живот во Лондон, речиси никогаш не пробал месо освен во недела, кога обично ручал со семејството на некој трговец и сметал дека нивниот бут од овчо месо, печен во тава, е совршенство на луксуз''“. На почетокот на 1781 година, тој му напишал писмо на Едмунд Берк барајќи помош, во кое вклучил примероци од неговата поезија. Берк бил воодушевен од писмото на Креб и последователната средба со него, давајќи му пари за да ги задоволи неговите непосредни потреби и уверувајќи го дека ќе стори сè што е во негова моќ за да ја унапреди книжевната кариера на Креб. Меѓу примероците што Креб му ги испратил на Берк биле и делови од неговите песни ''„Библиотеката“'' и ''„Селото“''.
Кратко време по нивната прва средба, Берк му кажал на својот пријател Сер Џошуа Рејнолдс дека Креб има „''ум и чувства на господин''“. Берк му дал на Креб место на пријател, дозволувајќи му да се приклучи на неговиот семеен круг во Биконсфилд. Таму му бил даден стан, снабден со книги по кое станал член на семејството. Времето поминато со Берк и неговото семејство му помогнало да ги прошири своите знаења и идеи и да го запознае со многу нови и вредни пријатели, вклучувајќи ги Чарлс Џејмс Фокс и Семјуел Џонсон. Тој ги завршил своите недовршени песни и ги ревидирал другите со помош на критиката на Берк. Берк му помогнал неговата песна, ''„Библиотеката“'', да биде објавена анонимно во јуни 1781 година, од издавач кој претходно одбил некои од неговите дела. ''Библиотеката'' била пречекана со скромни пофалби од критичарите и мало јавно признание.
Преку нивното пријателство, Берк открил дека Креб бил посоодветен за свештеник отколку за хирург. Креб добро го познавал латинскиот јазик и имал очигледна природна побожност, а бил добро начитан во Светото писмо. Тој бил ракоположен за курат (помошник на свештеникот) во неговиот роден град на 21 декември 1781 година, по препорака на Берк. Се вратил да живее во Алдебург со својата сестра и татко, бидејќи неговата мајка починала во негово отсуство. Креб бил изненаден кога открил дека неговите сограѓани лошо се однесувале кон него, кои не се согласувале со неговото искачување во општествената класа. Со помош на Берк, Креб успеал да го напушти Алдебург следната година, станувајќи капелан на војводата од Ратланд во замокот Белвоар во Лестершир. Ова бил невообичаен потег од страна на Берк, бидејќи ваков вид предност обично му се давал на член на семејството или личен пријател на војводата или поради политички интерес.
Искуството на Креб како капелан во Белвоар не било сосема големо. Војводата и војвотката се однесувале кон него со љубезност, но неговите малку нерафинирани манири и неговата положба како книжевен зависен човек ги отежнувале неговите односи со другите во куќата на војводата, особено со слугите. Сепак, војводата и војвотката и многу од нивните благородни гости имале интерес за книжевниот талент и дело на Креб. За време на неговиот престој таму, неговата поема ''„Селото“'' била објавена во мај 1783 година, постигнувајќи популарност кај јавноста и критичарите. Семјуел Џонсон во писмо до Рејнолдс напишал за поемата „''Ви ја вратив поемата на г-дин Креб, која ја прочитав со големо задоволство. Таа е оригинална, енергична и елегантна''“. Пријателот и биограф на Џонсон, Џејмс Босвел, исто така ја пофалил ''„Селото“''. Во времето на објавувањето било кажано дека Џонсон направил обемни измени во поемата, но Босвел одговорил дека „помошта што Џонсон ја дал за поемата, како и за <i>„Патникот“ и <i>„Напуштеното село Голдсмит“, била толку мала што во никој случај не може да ја наруши истакнатата заслуга на авторот“.
Креб успеал да ги одржи своите пријателства со Берк, Рејнолдс и други за време на повремените посети на војводата во Лондон. Тој го посетувал театарот и бил импресиониран од актерките Сара Сидонс и Доротеја Џордан. Околу ова време било одлучено дека, како капелан на аристократско семејство, на Креб му е потребна факултетска диплома, а неговото име било запишано во одборите на колеџот „Тринити“ во Кембриџ, преку влијанието на бискупот Вотсон од Ландаф, за да може Креб да добие диплома без престој. Ова се случило во 1783 година, но речиси веднаш потоа добил диплома за право на образование од надбискупот од Кентербери. Оваа диплома му овозможила на Креб да добие два мали живеалишта во Дорсетшир, Фром Сент Квинтин и Евершот. Се смета дека ова унапредување не се мешало во престојот на Креб во Белвоар или во Лондон; веројатно е дека во овие ситуации биле поставени курати.
Врз основа на овие наводи и ветувањето за идна помош од војводата, Креб и Сара Елми се венчале во декември 1783 година, во парохиската црква Беклс, каде што живеела мајката на госпоѓица Елми, а неколку недели подоцна заминале да живеат заедно во замокот Белвоар. Во 1784 година, војводата од Ратланд станал лорд-поручник на Ирска. Било одлучено Креб да не биде во персоналот на војводата во Ирска, иако двајцата мажи се разделиле како блиски пријатели. Младиот пар останал во Белвоар уште речиси осумнаесет месеци пред Креб да прифати слободно место во соседството, она во Статерн во Лестершир, каде што Креб и неговата сопруга се преселиле во 1785 година. Во Белвоар им се родило дете, кое починало неколку часа по раѓањето. Во текот на следните четири години, тие имале уште три деца; два сина, Џорџ и Џон, во 1785 и 1787 година, и ќерка во 1789 година, која починала во детството. Краб подоцна им кажал на своите деца дека неговите четири години во Статерн биле најсреќните во неговиот живот.
1.3 1785 до 1810 година
Во октомври 1787 година, војводата од Ратланд починал во Даблин, по кратко боледување, на рана возраст од 35 години. Креб учествувал на погребот во Белвоар. Војвотката, желна да го има својот поранешен капелан во близина, успеала да му ги обезбеди на Креб двата имоти во Мастон, Лестершир, и Алингтон, Линколншир, во замена за неговите стари имоти. Креб го донел своето семејство во Мастон во февруари 1789 година. Неговата врска со двата имоти траела повеќе од 25 години, но во текот на 13 од овие години тој не бил живел на местото. Тој останал три години во Мастон. Друг син, Едмунд бил роден во 1790 година. Во 1792 година, преку смртта на еден од роднините на Сара, а набргу потоа и на нејзината постара сестра, семејството Креб добило имот во Пархам во Сафолк, што ги отстранило сите нивни финансиски грижи. Креб наскоро го преселил своето семејство во овој имот. Нивниот син Вилијам се родил истата година.
Животот на Креб во Пархам не бил среќен. Поранешниот сопственик на имотот бил многу популарен поради неговото гостопримство, додека начинот на живот на Креб бил многу потивок и поприватен. Неговата утеха била друштвото на неговиот пријател Дадли Лонг Норт и неговите колеги Виговци кои живееле во негова близина. Креб наскоро ги испратил своите два сина Џорџ и Џон на училиште во Алдебург. По четири години во Пархам, семејството се преселило во дом во Грејт Глемхам, Сафолк, кој му го ставил на располагање Дадли Норт. Семејството останало таму четири или пет години. Во 1796 година, нивниот трет син, Едмунд, починал на шестгодишна возраст. Ова претставувало голем удар за сопругата Сара , која започнала да страда од нервно растројство од кое никогаш не се опоравила. Креб, како посветен сопруг, се грижел за неа сè до нејзината смрт во 1813 година. Роберт Саути, пишувајќи за Креб на својот пријател, Невил Вајт, во 1808 година, рекол: „''Не помина долго време пред неговата сопруга да се поремети, и кога сето ова ми го кажа некој што го познаваше добро, пред пет години, тој сè уште беше речиси затворен во својата куќа, вознемирено чекајќи ја оваа сопруга во нејзината долга и безнадежна болест. Тажна историја! Не е ни чудо што тој дава толку меланхолична слика за човечкиот живот''.“
За време на неговиот престој во Глемам, Креб напишал неколку романи, од кои ниту еден не бил објавен. По Глемам, Креб се преселил во селото Рендам во Сафолк, каде што останал до 1805 година. Неговата поема „''Парохискиот регистар''“ била речиси завршена додека бил во Рендам, а во овој период започнал да ја пишува и ''„Областа“''. 1805 година била последната година од престојот на Креб во Сафолк, а станала незаборавна во книжевноста со појавувањето на „''Песната на последниот минестрел''“ од Волтер Скот. Креб првпат ја видел во книжарница во Ипсвич, ја прочитал речиси до крај додека стоел на шанкот и изјавил дека се појавил нов и голем поет. Во октомври 1805 година, Креб се вратил со сопругата и двајцата синови во парохијата во Мастон. Отсуствувал речиси 13 години, од кои четири ги поминал во Пархам, пет во Грејт Глемам и четири во Рендам.
Во септември 1807 година, Креб објавил нов том поеми. Во овој том биле вклучени ''„Библиотеката“'', ''„Весникот“'' и ''„Селото“'' ; главната нова поема била ''„Парохискиот регистар“'', на кој биле додадени ''„Сер Јустас Греј“'' и ''„Салата на правдата'' “. Томот бил посветен на Хенри Васал-Фокс, 3-ти барон Холанд, внук и повремено старател на Чарлс Џејмс Фокс. Поминале 22 години од последното појавување на Креб како автор, а во предговорот на овој том тој ги објаснил причините за овој пропуст односно поради повикот да работи како свештеник и неговиот бавен напредок во поетските способности. Овој том довел до општо прифаќање на Креб како важен поет. Четири изданија биле издадени во текот на следната година и пол, а четвртото се појавило во март 1809 година. Рецензиите биле едногласни во одобрувањето, предводени од Франсис Џефри во „ ''Единбуршки преглед“''.
Во 1809 година, Креб му испратил копија од своите песни во нивното четврто издание на Волтер Скот, кој одговорил пријателски. Скот му напишал на Креб дека повеќе од дваесет години посакувал лично да се запознае со него и како, како осумнаесетгодишно момче, се сретнал со делови од ''„Селото“'' и ''„Библиотеката“'' во ''„Годишниот регистар'' “. Оваа размена на писма довела до пријателство кое траело до крајот на нивниот живот, а двајцата автори починале во 1832 година. Омилен на Креб меѓу романите на Скот од „Вејверли“ бил ''„Срцето на Мидлотијан''“.
Кога го посетил Лондон неколку години подоцна и бил пречекан со општо добредојде во книжевниот свет, станал многу изненаден. „Во моето село“, му рекол на Џејмс Смит, „тие ништо не мислат за мене“. Трите години по објавувањето на ''„Областа'' “ биле особено осамени за него. Со себе ги имал своите два синови, Џорџ и Џон; двајцата поминале низ Кембриџ, едниот во Тринити, а другиот во Кајус, и веќе и самите биле свештеници, секој држејќи парохија во соседството, што им овозможувало да живеат под родителскиот покрив, но здравјето на г-ѓа Креб веќе било многу лошо, а Креб немал ќерка или роднина дома што би му помогнала во грижата за неа.
1.4 Подоцнежен живот
Следната збирка поезија на Креб, ''„Приказни“'', била објавена во летото 1812 година. Таа била топло пречекана од обожавателите на поетот, била поволно оценета од Џефри во „''Единбуршки преглед“'' и се смета за негово ремек-дело. Во летото 1813 година, г-ѓа Креб се чувствувала доволно добро за повторно да го види Лондон, а таткото, мајката и двата сина поминале речиси три месеци во соби во хотел. Креб можел да го посети Дадли Норт и некои од неговите други стари пријатели, како и да ги посети и да им помогне на сиромашните и на оние во неволја, сеќавајќи се на сопствената немаштија и беда во големиот град триесет години претходно. Семејството се вратило во Мастон во септември, а г-ѓа Креб починала кон крајот на октомври на 63-годишна возраст. За неколку дена од смртта на неговата сопруга, Креб се разболел сериозно и бил во опасност да умре. Сепак, тој се собрал и се вратил на должностите на својата парохија. Во 1814 година, тој станал ректор на црквата „Свети Јаков“, парохиската црква на градот Троубриџ во Вилтшир, место кое му го доделил новиот војвода од Ратланд. Тој останал во Троубриџ до крајот на својот живот.
Неговите два сина го следеле, штом нивните постоечки обврски им дозволиле да го напуштат Лестершир. Помладиот, Џон, кој се оженил во 1816 година, станал курат на неговиот татко, а постариот, кој се оженил една година подоцна, станал курат во Паклчерч, недалеку од него. Репутацијата на Креб како поет продолжила да се зголемува во овие години. Неговата репутација наскоро го направила добредојден гостин во многу куќи во кои неговата позиција како ректор можеби не му дозволила. Во близина, во Бремхил, бил поетот Вилијам Боулс, кој го запознал Креб со благородничкото семејство во куќата Бовуд, дом на маркизата од Лансдаун, која секогаш била подготвена да ги пречека истакнатите во книжевноста и уметноста. Токму во Бовуд, Креб за прв пат го запознал поетот Семјуел Роџерс, кој станал близок пријател и имал влијание врз поезијата на Креб. Во 1817 година, по препорака на Роџерс, Краб престојувал во Лондон од средината на јуни до крајот на јули за да ужива во книжевното друштво на главниот град. Додека бил таму, го запознал Томас Кемпбел, а преку него и Роџерс се запознал со неговиот иден издавач Џон Мареј.
''На натписот пишува'' : СВЕТО во спомен на преподобниот <sup>г.</sup> Џ. КРАБ кој починал на 3 февруари 1832 година во 78-та година од својот живот и 18-тата година од неговите служби како ректор на оваа парохија. Роден во скромен живот, тој се направи себеси она што беше; пробивајќи ја темнината на своето раѓање со силата на својот гениј; сепак, никогаш не престана да сочувствува со помалку среќните; влегувајќи, како што можат да потврдат неговите дела, во тагите и потребите на најсиромашните од неговите парохијани и исполнувајќи ги должностите на пастор и магистрат така што им се допадна на сите околу него, како писател не може подобро да се опише отколку со зборовите на еден голем поет, неговиот современик, „иако најстрогиот сликар на природата, но сепак нејзин најдобар“. Овој споменик го подигнале некои од неговите љубезни пријатели и парохијани.
Во јуни 1819 година, Креб ја објавил својата збирка ''„Приказни од салата“''. Последните 13 години од животот Креб ги поминал во Троубриџ, проследени со повремени посети на неговите пријатели во Бат и околното соседство, како и со годишни посети на неговиот пријател Семјуел Хоар Џуниор во Хемпстед. Оттаму било лесно да ги посети своите книжевни пријатели во Лондон, додека Вилијам Вордсворт, Саути и други повремено престојувале кај семејството. Околу 1820 година, Креб започнал да страда од чести тешки напади на невралгија, а оваа болест, заедно со неговата возраст, го направила сè помалку способен да патува во Лондон.
Во пролетта 1822 година, Креб се сретнал со Волтер Скот за прв пат во Лондон и тој му ветил дека ќе го посети во Шкотска кога ќе дојде есента. Тој го одржал ова ветување за време на посетата на Џорџ IV на Единбург, во текот на која кралот се сретнал со Скот, а на поетот му била дадена чаша вино од која кралот пиел. Скот се вратил од средбата со кралот и го нашол Креб во неговиот дом. Како што раскажал Џон Гибсон Локхарт во својот ''„Животот на Сер Волтер Скот“'', Скот влезе во собата што беше наменета за Креб, мокар, и го прегрна Креб со братска наклонетост. Кралскиот подарок беше заборавен - обилното здолниште од палтото во кое беше спакуван, а кое дотогаш претпазливо го држеше пред себе, се лизна назад во својата повообичаена положба - седна покрај Креб, а чашата беше смачкана. Неговиот крик и гест ја наведоа неговата сопруга да заклучи дека седнал на ножици или нешто слично: но многу малку штета беше направена освен кршењето на чашата.Подоцна во 1822 година, Креб бил поканет да го помине Божиќ во замокот Белвоар, но не можел да го направи патувањето поради зимското време. Додека бил дома, продолжил да пишува голема количина поезија, оставајќи 21 том ракопис по неговата смрт. Избор од нив ги формирал „ ''Посмртни песни“'', објавени во 1834 година. Креб продолжил да го посетува Хемпстед во текот на 1820-тите, често среќавајќи се со писателката Џоана Бејли и нејзината сестра Агнес. Во есента 1831 година, Креб ги посетил Хоари. Ги напуштил во ноември, изразувајќи ја својата болка и тага поради заминувањето во писмо, чувствувајќи дека можеби тоа е последен пат кога ги гледа. Го напуштил Клифтон во ноември и заминал директно кај својот син Џорџ, во Паклчерч. Можел двапати да проповеда за својот син, кој му честитал за моќта на неговиот глас и други охрабрувачки знаци на сила. „''Ќе се осмелам да издвојам добра сума, господине''“, рекол тој, „''дека ќе ми помагате за десет години''.“ „''Десет недели''“ би одговорот на Креб, и предвидувањето било точно речиси до тој ден.
По кратко време во Паклчерч, Краб се вратил во својот дом во Троубриџ. На почетокот на јануари започнал да станува поспан, која ја сметал за знак на зголемена слабост. Подоцна во месецот се разболел од силна настинка. Се појавиле и други компликации и наскоро станало очигледно дека нема да живее долго. Починал на 3 февруари 1832 година, со своите два сина и верната дадилка покрај себе.
2 Поезија
Поезијата на Креб била претежно во форма на херојски куплети, и била опишана како несентиментална во прикажувањето на провинцискиот живот и општество. Џон Вилсон напишал дека „''Креб е признат за најоригиналниот и најживописен сликар на огромните варијанти на обичниот живот што Англија некогаш ги создала''“; и дека „''Во целата поезија на овој извонреден човек, гледаме постојан приказ на страстите како што се возбудени и влошени од обичаите, законите и институциите на општеството''“. ''Кембричката историја на англиската книжевност'' ја смета важноста на Креб за повеќе во неговото влијание отколку во самите негови дела: „''Тој ѝ дал на поезијата на природата нови светови за освојување (наместо да ги освои самиот) покажувајќи дека светот на обичните факти и обичните детали може да биде материјал за поезија''“.
Иако августовската книжевност одиграла голема улога во животот и поетската кариера на Краб, неговиот опус е уникатен и тешко се класифицира. Неговите најдобри дела се оригинално достигнување во нова реалистична поетска форма. Главниот фактор во преобразба на Краб од августинско влијание до неговата употреба на реалистично раскажување била промената на читателската публика кон крајот на 18 и почетокот на 19 век. Во средината на 18-ти век, книжевноста била ограничена на аристократската и високообразованата класа; со подемот на средната класа на почетокот на 19 век, што довело до растечки број на провинциски весници, зголемувањето на производството на книги во неделни рати и основањето на циркулирачки библиотеки, потребата за литература се проширила низ целата средна класа.
Раскажуваната поезија не била општоприфатен начин во августовската книжевност, што ја направило наративната форма на зрелите дела на Креб иновација. Ова се должело до одреден степен на зголемената популарност на романот кон крајот на 18 и почетокот на 19 век. Друга иновација претставувало вниманието што Креб го посветувал на деталите, и во описот и во карактеризацијата. Августовските критичари го застапувале ставот дека ситните детали треба да се избегнуваат во корист на општоста. Креб, исто така, се оттргнал од таа традиција со тоа што не се занимавал со возвишени и аристократски ликови, туку избирал луѓе од средната и работничката класа. Сиромашните ликови како што е често антологизираниот „Питер Грајмс“ на Креб од ''„Боро“'' би биле целосно неприфатливи за августовските критичари. На овој начин, Креб создал нов начин на претставување на животот и општеството во поезијата.
3 Критика
Вордсворт предвидел дека поезијата на Креб ќе трае „''од нејзините комбинирани заслуги како вистина и поезија целосно колку и сè што е изразено во стих откако првпат се појавило''“, иако во друга прилика, според Хенри Краб Робинсон, тој „''го обвинил Креб за неговиот непоетички начин на разгледување на човечката природа и општество''“. Ова последно мислење го имал и Вилијам Хазлит, кој се пожалил дека ликовите на Креб „''може да се каже дека имаат ист однос со реалниот живот како што плишана мачка во стаклена витрина има со вистинската што преде на огништето''“. Бајрон, покрај она што го кажал во ''„Англиски бардови и шкотски рецензенти“'', во 1816 година изјавил дека ги смета Креб и Семјуел Колриџ за „''првите од овие времиња во однос на моќта и генијалноста''“. Тој сметал дека англиската поезија постојано опаѓа од обезвреднувањето на Поуп и го посочил Креб како последна преостаната надеж на дегенеративниот период.
Други обожаватели биле Џејн Остин, Алфред, Лорд Тенисон и Сер Волтер Скот, кој употребил бројни цитати од песните на Креб во своите романи. За време на последната болест на Скот, Креб бил последниот писател кој го замолил да му го прочита. Лорд Бајрон се восхитувал на поезијата на Креб и го нарекувал „''најстрогиот сликар на природата, но сепак најдобар''“. Според критичарот Френк Вајтхед, „''Креб, особено во неговите стихови, е важен - всушност, голем - поет чие дело било и сè уште е сериозно потценето''“. Неговите рани песни, кои биле ненаративни есеи во поетска форма, му го донеле одобрувањето на книжевници како Семјуел Џонсон, по што следел период од 20 години во кој напишал многу, уништувајќи го поголемиот дел од него и не објавувал ништо. Во 1807 година, ја објавил својата книга ''„Поеми“'', која го започнала новиот реалистичен наративен метод што ја карактеризирал неговата поезија до крајот на неговата кариера. Вајтхед навел дека оваа наративна поезија, која го зафаќа најголемиот дел од Кребовото творештво, треба да се наоѓа во средината на современото критичко внимание.
К.Д. Ливис за Креб напишал: „''Тој е (или треба да биде - зашто кој го чита?) жив класик''“. Неговиот класичен статус бил поддржан и од Томас С. Елиот во есеј за поезијата на Семјуел Џонсон, во кој Елиот го групира Креб во поволна положба со Џонсон, Поуп и неколку други поети. Елиот напишал дека „''да се поседуваат доблестите на добрата проза е првиот и минимален услов за добра поезија''“. Критичарот Артур Полард верувал дека Креб дефинитивно ја исполнувал оваа квалификација. Критичарот Вилијам Колдвел Роско, одговарајќи на прашањето на Вилијам Хазлит зошто Креб всушност не пишувал проза, а не стихови, рекол „дали некогаш сте ја читале прозата на Креб? Погледнете ги неговите писма, особено подоцнежните, погледнете го точниот, но безживотен израз на неговите посветувања и предговори - потоа погледнете ги неговите стихови и ќе видите колку го надминал „минималниот услов за добра поезија“. Критичарот Ф.Л. Лукас ги пресметал квалитетите на Креб и ги искажал на следниот начин: „наивен, но сепак лукав; директен, но сепак сардичен; директен, но сепак нежен; тивок, но сепак страствен; реалистичен, но сепак романтичен“. Креб, кој се смета за комплициран поет, бил и честопати сè уште е отфрлен како премногу ограничен во своите интереси и во начинот на кој реагира на нив во својата поезија. „Во исто време додека критичарот донесува такви проценки, тој премногу често е свесен дека Креб, сепак, не се согласува со класификацијата“, напишал Полард.
Полард се обидел да ги испита негативните ставови за Креб и причините за ограничената читателска публика уште од неговиот живот: „Зошто „реализмот“ на Креб и неговото откритие за она што всушност беше кратка приказна во стихови не успеаја да се привлечат за викторијанскиот период доминантен од фикција? Или е тоа бидејќи некако психолошката анализа и поезијата се непријатни партнерки? Но, тогаш зошто Браунинг успеа, а Креб падна во стагнација или во круговите на восхитувачки ентузијасти? И зошто ние во овој век [20 век] не успеавме да се приближиме многу до него? Дали ова значи дека секоја следна генерација мора да се бори да ја пронајде неговата карактеристична и суштинска вредност? Фицџералд беше само еден од многуте меѓу оние кои би направиле „избирање од“ или „читање во“ Креб. Импликациите од таквата селекција се јасно дека, иако многу исчезнало, многу заслужува и да остане.“
4 Ентомологија
Краб бил познат како колеоптерист и ги регистрирал бубачките, и му се припишува откривањето на првиот примерок од ''Calosoma sycophanta'' L. регистриран во Сафолк. Тој објавил есеј за Природната историја на долината Белвоар во ''„Библиотека Топографија Британика“, VIII, Антиквитети во Лестершир'', 1790 година од Џон Николс. Вклучува многу обемен список на местни колеоптери и се споменуваат повеќе од 70 видови.
5 Библиографија
* (објавено 1775)
* (објавено 1780)
* (објавена 1781)
*''Селото'' (објавено 1782)
* (објавен 1785)
*''Поеми'' (објавени 1807)
*''Општината'' (објавена 1810)
*''Приказни во стихови'' (објавена 1812) * (објавена 1819)
* (објавени 1834)
*''Нови песни од Џорџ Краб'' (објавена 1960)
*''Целосни поетски дела'' (објавени 1988)
*''Доброволниот луд'' (објавен 1995)
6 Адаптации
Операта ''„Питер Грајмс“'' од Бенџамин Бритен се заснова на ''„Округот“''. Бритен, исто така, поставил извадок од ''„Округот“'' како трет дел од неговите ''„Пет цветни песни“'', оп. 47. Стиховна драма на Чарлс Ламб ''„Судењето на сопругата; или, вдовицата-натрапник“'', напишана во 1827 година и објавена следната година во ''списанието „Блеквудс“'', е базирана на приказната на Краб „Доверливиот“.