procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Саман (танц)

Саман (или танцот на илјада раце) е еден од најпопуларните танци во Индонезија. Неговото потекло е од етничката група Гајо од Гајо Луес, провинцијата Ачех, Индонезија, и вообичаено се изведува за прославување на важни прилики. Танцот се карактеризира со неговиот брз ритам и заедничка хармонија меѓу танчерите. Овие два елементи се клучни фигури на Саман и се меѓу причините зошто Саман е широко познат и практикуван во Индонезија, покрај тоа што е релативно лесен за учење.
На 24 ноември 2011 година, УНЕСКО официјално го признал традиционалниот танц Саман на Ачех како нематеријално културно наследство на УНЕСКО.
Асоцијацијата за туризам на АСЕАН (АСЕАНТА) го прогласила танцот Саман како најдобар напор за зачувување на културата на АСЕАН на 25. награди за извонредност на АСЕАНТА 2012 година.
1 Етимологија
Зборот „''саман''“ доаѓа од шеикот Саман, свештеник од Гајо во Ачех. Сјех Саман развил танц кој сега се нарекува танц Саман за да го шири исламот во земјата Гајо, провинцијата Ачех, Индонезија.
2 Форма
Танцот го игра група луѓе без музички инструменти. Првично, групата била составена исклучиво од мажи. При изведувањето на овој танц, играчот пее песни додека прави атрактивни движења. Кратка песна (која води до краток танц) може да трае приближно 15 до 20 минути.
3 Изведба
Типичната изведба на Саман обично се состои од следниве елементи: Танчерите влегуваат на сцената и веднаш формираат една линија додека седат во форма еквивалентна на јапонската сеиза (седење на колена врз нозете). Пејачот потоа почнува да пее, а стиховите на почетокот обично ги кажуваат општите атрибути на културата на Гејо со средно темпо. Танчерите потоа почнуваат да ги движат рацете на ритмички начин, следејќи ги движењата. Како што танцот напредува, движењата се изведуваат и со рацете, главата и горниот дел од телото. Темпото станува побрзо, а позициите на седењето може да се променат. Клучниот елемент е дека секој танчер мора да се движи во исто време, создавајќи хомогена, континуирана линија на движење што често се опишува како дефинирачка карактеристика на танцот Саман. Едно нешто што го прави овој танц прилично уникатен е тоа што оригиналниот танц Саман кој доаѓа од Гајо Луес не е придружен со никакви музички инструменти.
4 Поврзано
* Индонезиска култура
* Исламот во Индонезија
Шкофјелошки пасион

Шкофјелошки пасион (|Processio locopolitana, |Škofjeloški pasijon) е најстарата претстава на словенечки јазик. Во оваа сегашна форма, тоа било покајничка страстна поворка. Напишана е врз основа на постара традиција од 1715 година, со мали корекции до 1727 година, од отец Ромуалд (Ловренц Марушиќ; 1676-1748), капуционер монах кој живеел во тој период во манастирот Крањ Капуцини во градот Шкофја Лока. пасион претставува библиски приказни, особено од животот на Исус Христос. Се состои од 869 стихови напишани на стариот шкофјелошки дијалект. Поделени се во 13 табели. Припаѓа на периодот на барокот и претставува најстарата сочувана режисерска книга во светот. Ракописот на драмата го чува манастирот во Шкофја Лока.
Претставата првично била поставена на Велики петок секоја година до 1751 година. По речиси триста години, повторно е претставена во 1936 година како дел од изложба, а била обновена во 1999, 2000, 2009 и 2015 година. Првите две претстави ги режирал Марјан Кокаљ, а последната Борут Гартнер. Изведени биле од околу 640 актери и глумици аматери, меѓу кои и 80 коњаници. Табелите се поделени на 20 сцени. Националниот младински совет на Словенија на општина Шкофја Лока и додели специјално признание за волонтерскиот проект во 2010 година, откако општината организирала претстава во претходната година.
Во 2008 година претставата била регистрирана во словенечкиот регистар на нематеријално културно наследство. Претставата повторно била изведена во 2021 година. Ова е најголемата театарска претстава на отворено во Словенија.
1 Нематеријално културно наследство
Општина Шкофја Лока, заедно со Министерството за култура на Република Словенија во 2021 година, започнала подготовката на номинацијата на претставата во Шкофја Лока за вклучување во списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО. На 1 декември 2016 година била усвоена на состанокот во Адис Абеба. Ова е првиот пример на словенечко наследство на овој список.
Коколо (танц)

Коколо е традиција на танцова драма која се практикува во Доминиканска Република. Во 2008 година УНЕСКО го запишал танцот во Списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО, иако оригиналната декларација била дадена во 2005 година.
Традицијата се развила кај потомците на британските карибски робови на плантажите за шеќер, наречени Коколо. Претставите обинуваат „музички и танцови жанрови од африканско потекло“ со „заплети, легенди и ликови добиени од библиската и средновековната европска литература“. Во минатото трупите на Коколо настапувале на „Божиќ, Петровден и на карневалски активности“. Сега останува само една старечка група.
Кастелери на Берга

Кастелери на Берга се тим на човечки кули, со седиште во Берга со членови од цела Ел Бергеда и пошироко. Тие се основани во 2012 година. Нивната кошула е темносина. До денес, Кастелери на Берга имаат постигнато високи конструкции од седум нивоа и на 1 октомври 2016 година, тие го постигнаа својот прв ''замок'' од осум нивоа.
1 Историја
Иако Ел Бергеда не е регион каде традиционално се градале ''кастели'', во 2011 година група луѓе од Берга одлучиле да создадат нова група со седиште во градот. Нивниот прв настап бил на 1 мај 2012 година, а нивното таканаречено „крштевање“ - нивниот прв официјален настап со обоени кошули - бил на 7 јули истата година. Откако изградиле само конструкции на шест нивоа нивната прва година, продолжиле да работат на кули од седум нивоа во 2013 година. Во 2016 година, тие почнале да практикуваат кули од осум нивоа.
Во 2015 година, групата опширно се појавила во информативната документарна програма ''Велт Шпигел'' на германската телевизија Дојче Веле. Програмата ја поврзувала традицијата на правење човечки кули со каталонското движење за независност.
Кастелери на Берга биле сместени во низа различни згради, вклучувајќи училиште и гаража во Берга и театарот во Кал Росал, поранешна индустриска колонија неколку километри јужно од Берга. Меѓутоа, во 2015 година се преселиле во Кино Каталуња, историско кино на главната улица во стариот дел на Берга.
Во 2016 година, Кастелери на Берга го постигнале својот прв настап од осум нивоа на двогодишниот натпревар за кастели во Тарагона.
2 Календар
Оваа група секоја година организира низа изведби во Берга. Нивната главна изведба била одржана на главниот плоштад во Берга (Пласа Сант Пере) викендот пред фестивалот во Патум. Тие, исто така, настапуваат на 1 мај за првомајскиот саем што се одржува секоја година во Берга, а на почетокот на јули ја одбележуваат годишнината од крштевањето на колата. Конечно, во октомври тие настапуваат во Берга како дел од годишниот ''Феста дел Болет'' во градот, или фестивал на печурки.
Караѓоз и Хаџиват

Караѓоз и Хаџиват (|Karagöz ve Hacivat, Караџоз значи „црно око“) се протагонисти на традиционалниот турски театар на сенки. Овој вид на театар бил многу популарен за време наосманлиското царство. Ликовите, познати како ''tasvirs'', биле направени од кожа од камила во форма на луѓе или предмети и се држат на шипки пред извор на светлина така да ги фрлале своите сенки на екранот од памук. Со куклите управувал само еден главен уметник, ''Хајали''. Темата на театарскте претстави се базирала на контрастот помеѓу двата главни лика: Караѓоз го симболизирал неписмениот човек од народот, додека Хаџиват припаѓал на образованата класа која користи литературен и поетски јазик. Караѓозовата духовита наивност секогаш ја победувала ученоста на Хаџиват, иако сите негови деловни планови пропаѓале.
Претставите за Караѓоз и Хаџиват биле особено карактеристични за периодот на Рамазан. До појавата на радиото и филмот, тоа било една од најпопуларните забави во Турција. Денес овие претстави претежно се наменети за деца и тоа со поедноставена тема.
Во 2009 година Театарот на сенки ''Караѓоз и Хаџиват'' бил вклучен на списокот на УНЕСКО за нематеријално културно наследство на човештвото.
1 Ликови
Постои легенда дека Караѓоз и Хаџиват биле двајца ѕидари кои работеле на изградба на џамијата во Бурса во првата половина на 14 век. Нивните вербални дуели ги забавувале останатите работници, но тие ја успорувале работата. Поради тоа тие биле погубени, но биле овековечени во народните приказни.
Караѓоз можел да биде измамник, вулгарен, дури и насилен. Во претставите уште се појавуваат и пијаница, зависник од опиум, ексцентрично џуџе, скржавец, жена што намигнува и други. Се појавуваат и странци во типизирани улоги: црна слугинка, албански стражар, грчки лекар, еврејски златар итн.
2 Концепт
Театарските претстави за Караѓоз и Хаџиват обично имаат 4 дела. Во првиот Хаџиват го повикува својот пријател Караѓоз, кој на крајот се појавува. Вториот дел е дијалог меѓу нив, додека во третиот дел создава заплет. На крај во четвртиот дел доаѓа до кратка расправија помеѓу Караѓоз и Хаџиват, која редовно завршувала така што Хаџиват му викал на Караѓоз дека уништил се. Караѓоз одговарал со фразата: „Нека биде опростено“.
Овој вид на театар станал популарен во Грција под името Караѓозис.
Тибетска куќа

Тибетска куќа е меѓународна поврзана група на непрофитни организации за зачувување на културата, основана на барање на Далај Лама, за да ги зачува, презентира и заштити античките традиции на Тибет на филозофијата, умствената наука, уметноста и културата поради Кинеската инвазија на Тибет Првата куќа на Тибет е основана во Њу Делхи, Индија во 1965 година
Тибетските куќи има во:
* , во Њу Делхи, Индија, основана во 1965 година. Куќата е дизајнирана од Шив Нат Прасад во 1970 година во бруталистичка архитектура . Актуелен директор е Геше Дорџи Дамдул.
* Тибетска куќа во Јапонија, основана во 1975 година во Шинџуку, Токио.* Тибетска куќа САД е основана во 1987 година од научникот Роберт Турман, актерот Ричард Гир и композиторот Филип Глас во центарот на Менхетен, Њујорк Сити.. Проектот бил предводен од Роберт Турман и Нена Турман .* Тибетска куќа Мексико, основана во 1989 година во Град Мексико.* Тибетска куќа Мексико, основана во 1994 година во Шпанија.* Тибетска вистинска куќа основана во 1994 година во Лондон, Англија.* Тибетска куќа Германија, основана од духовниот директор Дагјаб Кјабгоен Ринпоче во 2005 година, во Франкфурт. и
* Тибет куќа Москва, основана во 2004 година во Русија.* Тибетска куќа Бразил, во Саун Пауло, Бразил.
Најголем мал осумаголник

Најголем мал осмоаголник ― осумаголник кој има најголема површина меѓу сите конвексни осумаголници со единичен дијаметар. Дијаметарот на многуаголникот е должината на најдолгата отсечка што спојува две негови темиња. Точната вредност на површината на најголемиот мал осумаголник лежи помеѓу 0,72686845 и 0,72686849 и е приближно 2,8% поголема од плоштината на правилниот осумаголник. Овој осумаголник бил пронајден во 2002 година користејќи алгоритми за глобална оптимизација. Оптималниот шестаголник бил пронајден во 1975 година со пронаоѓање на корените на полином од степен 10.
1 Поврзано
* Најголем мал многуаголник
Ојлеров филтер

Во сметачката графика, Ојлеровиот филтер е филтер наменет за спречување на Карданово заклучување и поврзани прекини во збирките на податоци за анимација во кои ротацијата е изразена во однос на Ојлеровите агли.
Овие прекини се предизвикани од постоењето на пресликувања многу-на-еден помеѓу параметаризацијата на Ојлеров агол на множеството на тридимензионални вртења. Ова овозможува множеството податоци да се превртува помеѓу различни комбинации на Ојлерови агли кои одговараат на едно тродиомензионално вртење, кои, иако остануваат постојани во просторот на вртење, се прекинати во просторот на параметрите на Ојлеровиот агол.
Ојлеровиот филтер избира примерок по примерок помеѓу можните претстави на Ојлеровиот агол на секое тридимензионално вртење во множеството податоци на таков начин што ќе го зачува продолжението на временските серии на Ојлеровиот агол, без промена на вистинските тридимензионални вртења.
Ојлеровото филтрирање е достапно во голем број пакети за тридимензионална анимација.
1 Поврзано
* Табели на SO(3)
* Ротациони формализми во три димензии
Фестивал дел Гран Подер во Ла Пас

Фестивал дел Гран Подер — верски фестивал кој се слави во градот Ла Пас во Боливија. Фестивалот развива различни верски и празнични практики на синкретичен начин меѓу католиците и ајмарите.
Фестивалот Сантисима Тринидад дел Сењор Хесус дел Гран Подер се одржува на Денот на Света Троица во градот Ла Пас. Секоја година прославата го трансформира и стимулира општествениот живот на Ла Пас, што произлегува од посебен начин на разбирање и живеење на андскиот католицизам. Парадата започнува со поворка низ западниот дел на градот. Оваа поворка е централна за настанот, вклучувајќи 40.000 поклоници кои танцуваат и пеат на светецот-заштитник. Играта има свето значење за шеесет и девет вклучени братства, кои се причекуваат на улиците во еуфорична атмосфера во која одекнува музиката на 7.000 музичари. Тешките танци започнуваат со Моренос, иконскиот танц на фестивалот, помешан со лесни танци. Следниот ден, членовите на поворката свечено го носат на рамениците светецот-заштитник на областа Гран Подер; приврзаниците му оддаваат почит на сликата со темјан, цвеќиња и конфети. Братствата ги подготвуваат своите музички репертоари во текот на целата година; везителите и златарите го пренесуваат своето знаење во семејствата Гран Подера, а посветениот аспект на практиката се пренесува преку церемонии за предавање, вечери и поворки.
Фестивалот бил бпишан на списокот на УНЕСКО за нематеријално културно наследство на светот во 2019 година.
1 Галерија
Тороид

Во математиката, тороид е површина на револуција со дупка во средината. Оската на вртење минува низ дупката и така не ја пресекува површината. На пример, кога правоаголникот се врти околу оската напоредна на еден од неговите рабови, тогаш се создава шуплив прстен со пресек на правоаголник. Ако се врти фигурата е круг, тогаш предметот е наречен тор.
Поимот тороид е користен и за опишување на тороидален полиедар. Во овој контекст, тороидот не мора да биде кружен и може да има кој било број на дупки. Тороид со дупка како „g“ може да биде гледан како приближување на површината на тор со тополошки род, „g“, од 1 или поголем. Ојлеровата одлика &#x3C7; на тороидот со ''g'' дупка е 2(1- ''g'' ).
Торот е пример за тороид, кој е површина на крофна. Крофните се пример за цврст тор создаден со вртење на дискот и не треба да бидат мешани со тороиди.
Тороидалните структури се јавуваат и во природни и во синтетички материјали.
1 Равенки
Тороидот е одредуван со радиусот на вртење ''R'' измерен од средината на вртливиот дел. За симетрични пресеци може да бидат пресметани волуменот и површината на телото (со обем ''C'' и плоштина ''А'' на делот):
1.1 Квадратен тороид
Волуменот (V) и површината (S) на тороид се дадени со следните равенки, каде што A е плоштината на квадратниот пресек на страната, а R е радиусот на вртење.
:<math>V = 2 \pi R A</math>:<math>S = 2 \pi R C</math>
1.2 Кружен тороид
Волуменот (V) и површината (S) на тороид се дадени со следните равенки, каде што r е радиусот на кружниот пресек, а R е радиусот на целокупниот облик.
:<math>V = 2 \pi^2 r^2 R</math>:<math>S = 4 \pi^2 r R</math>
2 Поврзано
* Тороидни индуктори и трансформатори
* Тороидни пропелери
* Анулус
* Соленоид
* Завојница
Такамчи

Такамчи или Такам Гардан (што значи, оној што се врти околу ''Такам''), е личноста која свири ''такам''. И ''такам'' и ''такамчи'' се азербејџански зборови.
Такамчи е исто така името на иранскиот филм (2008), во режија на Јадола Самади. Дијалозите на овој филм се делумно на азербејџански, а делумно на персиски јазик.
Пансори

Пансори (|판소리) е корејски жанр на музичко раскажување во изведба на пејач и тапанар. Во музиката, Гугвангда раскажува долга приказна која трае најмалку три часа, а некогаш дури осум часа или повеќе. Тоа е една од традиционалните форми на корејска музика која ги меша движењата на телото и песните во придружба на бук тапан свирени од госу. Содржината на драмата се менува според различни ритми врз основа на мелодијата на локалната музика на Кореја. Пансори првично бил наречен „сори“.
Кон крајот на 20 век, тажниот „западен стил“ на ''пансорите'' го надминал енергичниот „источен стил“ на ''пансорите'', а ''пансорите'' почнале да се нарекуваат „звук на ''хан''“. Сите преживеани ''пансори'' епови завршуваат среќно, но современите ''пансори'' се фокусираат на искушенијата и неволјите на ликовите, најчесто без да го достигнат среќниот крај поради современата популарност на изведбите на извадоци. Историјата на ''пансорите'' кон крајот на 20 век, вклучително и неодамнешната канонизација на ''Хан'', доведе до големо стравување во заедницата ''на пансорите''.
1 Значајни пансори пејачи
* Џин Чае-сеон
* Ким Со-хи
* О Јеонг-сук
* Пак Тонгин
* Ан Сук-сон
2 Поврзано
* Корејска музика
Уметност на изработка на стаклени перли

Уметноста на правење стаклени перли е вештина на правење на перли од стакла во Италија и Франција. Тоа е техника со која стаклото се обликува со оган. Во 2020 година. Уметноста на стаклени перли е впишана на Репрезентативниот список на УНЕСКО за нематеријално културно наследство на човештвото.
1 Историја
Од 16 век, два производни центри се особено значајни во оваа уметност, Париз, со својата заедница на експерти од стаклени перли, и Венеција, првата европска престолнина на стаклото. Производството на стаклени перли во Венеција датира уште од 14 век. Се произведувале во Мурано и на целата територија на Венеција. Стаклените перли биле вредна стока за трговија.
Историјата на уметноста на стаклени перли во Франција датира од доцниот среден век кога занаетчиите ги научиле тајните на занаетот од венецијанските стаклари. Уметноста на стаклените перли се развила во Франција до таа мера што градот Невер во 17 век стана мал француски Мурано.
Италијанската и француската заедница во уметноста на стаклените перли се обединиле од 19 век. со бројни технички, културни и уметнички размени.
Вештината за изработка на стаклени перли, т.е. уметноста на стаклени перли е тесно поврзана со богатството на знаења и владеењето со материјалот (стаклото) и елементот (оган). Уметноста вклучува специфични знаења и вештини, како и употреба на специфични традиционални алати и процеси. Процесот на изработка вклучува различни фрази.
Стекнувањето на вештини за правење стаклени перли во двете држави претежно било неформално; знаењето се пренесувало во работилници каде што чираците стекнувале знаење преку набљудување, експериментирање иракса под надзор на стручните занаетчии. Процесот на стекнување на вештини исто така можел да се случи и преку формално образование во техничките институции.
Во Италија, правењето стаклени перли имало две форми, а во Франција полните перли се правеле со факел и врелото стакло се заокружувало со ротација и гравитација, или шупливите перли се правеле или на трн или со дување во шуплива прачка.
1.1 Посложено производство
Посложено производство кое е вообичаено во двете држави, мурано стакло, се состои од склопување на повеќебојни стаклени прачки околу јадрото. Перлите потоа се украсуваат и се користат на различни начини.
1.2 Употреба
Стаклените перли се користат главно за правење на подароци кои се користат за одбележување на одредени настани и општествени прилики, а практиката промовира општествена кохезија и умешност во рачната и занаетчиската работа.
Џастин Нџинма

Џастин Гидеон Нџинма (роден на 15 ноември 2000 година, во Хамбург) — германски фудбалер, на .
1 Биографија
Нџинма е роден во Хамбург, Германија, но има нигеријско потекло.
2 Клупска кариера
Својата кариера ја започнал во академијата на Холштајн Кил и одиграл десеттина натпревари за вториот тим во периодот од 2019 до 2021 година. Во летото 2021 година, тој потпишал за Вердер Бремен, приклучувајќи се на вториот тим на зелените во Регионалната лига. Откако дал 14 гола на 18 натпревари за Вердер Бремен II, на 6 јануари 2022, на инсистирање на тренерот Оле Вернер - кој го тренирал и претходно во Холштајн Кил - Нџинма потпишал професионален договор со Вердер.
Веднаш по потпишувањето на договорот со Вердер, тој бил позајмен на Борусија Дортмунд II. Своето деби за вториот тим на Борусија Дортмунд го направил на 17 јануари 2022 во победата со 3–1 над Валдхоф Манхајм. Во првата сезона тој постигнал 5 гола на 17 натпревари во 3. лига. Следната сезона, во истата лига тој одиграл 34 натпревари и постигнал 13 гола за Борусија Дортмунд II. Добрата форма му донела и деби за првиот тим на ''милионерите'' во Бундеслигата, влегувајќи од клупата за резерви на местото на Салих Езкан во поразот со 3-0 на гостувањето кај РБ Лајпциг.
Во летото 2023 година, Нџинма се вратил во Вердер, приклучувајќи се на првиот тим со дресот со број 17. Своето деби го направил на 2 септември 2023, во натпреварот на домашен терен против Мајнц во Бундеслигата, влегувајќи од клупата за резерви на местото на Давид Ковнацки во 76-тата минута. Само седум минути по влегувањето во игра, тој го постигнал својот прв погодок за првиот тим на Вердер, оформувајќи го конечниот резултат 4-0 за ''зелените''. Интересно е тоа што само една минута пред да го постигне голот, Нџинма забележал и асистенција за третиот гол на Вердер кој го реализирал Леонардо Битенкурт. На 23 септември 2023, Нџинма уште еднаш влегол во игра од клупата за резерви за многу брзо повторно да стане херој откако само една минута по влегувањето го постигнал победничкиот гол во победата над Келн со 2-1 на Везер.
Фестивали на огнот во летната долгодневица на Пиринеите

Фестивалите на огнот во летната долгодневица на Пиринеите се традиционални фестивали кои се слават во различни места во регионот на Пиринеите. УНЕСКО ги ставил на репрезентативната листа на нематеријално културно наследство на човештвото во 2015 година.
1 За фестивалите
Во кандидатурата поднесена до УНЕСКО имало 63 градови на Пиринеите во кои се слави оваа традиција: 34 од Франција, 3 од Андора и 26 од Шпанија (17 од Каталонија и 9 од Арагон).
Летните солстициски фестивали се одржуваат на Пиринеите секоја година кога Сонцето е во својот зенит. Иако се слави во различни држави, фестивалот има иста структура во различните села каде што се слави.
Кога ќе падне ноќта, луѓето од различни градови и села носат запалени факели нис планините за да ги запалат традиционално изградените клади. Слегувањето е посебен момент за младите и го означува преминот од адолесценцијата во возрасен период. Во некои општини градоначалникот ја пали првата клада. Во други, свештеникот го благословува или пали огнот. На некои места последниот оженет маж го пали огнот и го води спуштањето до селото. Честопати младите немажени девојки го чекаат доаѓањето на носителите на факлите во селото со вино и слатки колачи. Наутро луѓето ја собираат жарта или пепелта за да ги заштитат своите домови или градини.
Во Исил, во регионот Паљарс Собир голем трупец долг околу 15 метри се пали на средината на кладата. Ова е сигнал за младите да почнат да се спуштаат по планината со запалени факли кои им висат околу вратот. Опкружени со темнина, факелите кои се спуштаат низ планината изгледаат како огнени змии кои се движат цик-цак.
Во регионот Алта Рибагорса, наместо да се спуштат по планината, младите трчаат по селските улици со запалени факли додека сите се собираат на главниот плоштад.
Во Лес, во регионот Вал д'Аран, на главниот селски плоштад се пали трупец, а младите танцуваат околу него сè додека не падне. Потоа земаат дел од запалено дрво и со него прават кругови во воздухот, создавајќи исклучителен визуелен ефект.
Оваа традиција на празникот на огнот, наречен Фаљас, се одржува во пиринеските планински села и потекнува од традицијата на заблагодарување на боговите за жетвата. Огнот го симболизирал сонцето, а фестивалите на огнот во Пиринеите се фокусирани на создавање на огнот за прослава на летниот солстициј. Огнот се носи со помош на пламени факли од планините за да би се запалила традиционално изградената клада и за да би започнале фестивалите и за да би се благословеле и исчистиле полињата и да би се заштитиле луѓето и за да би се избркале злите духови.
2 Знаење
Фестивалот го засилува чувството на припадност кон заедницата, преку популарниот фолклор и заедничкото јадење. Елементот има длабоки корени во локалните заедници и се одржува благодарејки на мрежата на здруженија и локални институции. Најважното место на пренесување е семејството, каде луѓето го чуваат живото сеќавање на ова наследство. Овие обреди се пренесуваат низ генерации, а различни села ги сметаат симболите за премин во зрелост, прочистување или плодност.
Кантo а теноре

Кантo а теноре е стил на полифоно народно пеење карактеристичен за островот Сардинија (втор по големина остров во Италија), особено за регионот Барбагија, иако некои други подрегиони на Сардинија носат примери за таква традиција.
Во 2005 година, УНЕСКО го прогласил канто а теноре да биде пример за нематеријално културно наследство.
1 Етимологија
Зборот теноре не треба да се меша со зборот „тенор“ како едноставен опис на вокалниот регистар; се однесува на вистинскиот стил на народното пеење и се разликува од другите слични стилови наречени со различни имиња на различни места на островот.
Во регионот Барбагија на островот Сардинија, постојат два различни стила на полифоно пеење:кункорду , обично форма на света музика, испеана со редовни гласови и теноре, обично форма на профана музика, означена со употреба на призвук пеење.
2 Техника
Канто а теноре традиционално практикуваат групи од четири машки пејачи кои стојат во тесен круг.
Соло гласот започнува монодична вокална линија, а потоа му се придружуваат и другите додека тој им укажува да се приклучат.
3 Традиција
Иако во денешно време канто а теноре се изведува само од мажи, остануваат сеќавањата на времето каде што настапувале и женски групи, следејќи ја матријархалната традиција на Сардинија.
4 Наводи
*** Cited in .
*
5 Порзано
* Грлено пеење
Столб од 6

Столбот 6 (каталонски: ''pilar de 6'') — човечка кула со шест нивоа и по едно лице по ниво. Неговата тежина е споредлива со 3 во 8 и 4 во 8 и повеќето рангирања му даваат интерпункција слично на нив. Оваа кула била видена во 19 век.
Ксикетс Копенхаген

Ксикетс Копенхаген е меѓународна група на кастељери во Копенхаген, Данска со интерес за изградба и промовирање на Каталонска човечка кула, традиција која потекнува од Каталонија и е призната како ремек-дело на УНЕСКО на усното и нематеријалното наследство на човештвото. Тимот е управуван од неговото основање од страна на Наталија Керо Пратс, која е помогната од управен комитет и технички тим.
1 Историја
Ксикетс Копенхаген е група основана во октомври 2013 година од Сорен Сандал, Данец кој бил член на тим кастељери за време на престојот во Каталонија. Кога се вратил во Данска, тој предложил создавање на група во Каталонскиот културен центар во Копенхаген. Групата е основана како мултикултурна организација со цел да ја промовира традицијата на човечки кули во Данска преку одржување на отворени проби и организирање јавни настапи. Во моментов, пробите се одржуваат во Норебро, или во паркот Норебро Сколе и во спортскиот комплекс Нореброхален.
Во 2018 година, тимот го извел својот најдобар настап во историјата за време на II Меѓународен ден (како дел од XXVII фестивал на човечки кули во Тарагона). Нејзините членови го изградиле и демонтирале својот прв замок од шест ката во историјата, 3 од 6, кој претходно бил неуспешен. По помалку од една година, Ксикетс Копенхаген повторно го соборил својот рекорд во Копенхаген, со изведба на други тешки акробации, на 9 јуни 2019 година во градините на замокот Розенборг, за време на III Меѓународен фестивал на човечката кула кој бил одржан во главниот град на Данска.
Персиска парада во Њујорк

Персиска парада во Њујорк е годишна парада што се одржува во Њујорк САД. Парадата за првпат била одржана во 2004 година од група ирански Американци кои сакале да ја одржат жива персиската култура и традиции на нивната татковина, Иран.
Њујоршката персиска парада се одржува во средината на традиционалниот двонеделен период на прослава за Новруз, иранската Нова година.
Поради пандемијата на КОВИД-19 парадата била ставена во пауза во 2020 година.
Канте алентехано

Канте алентехано бил португалски музички жанр заснован на вокална музика без инструментација од регионот Алентехо. Бил впишан во 2014 година во Репрезентативната листа на УНЕСКО за нематеријално културно наследство на човештвото, била една од двете португалски музички традиции, а другата е фадо. Неговото потекло потекнува од сличен популарен музички жанр создаден во регионот Минде од кампинос. Се велело дека навиката да се пее без инструменти била вообичаена во сточарството со бикови како средство за координирање на напорите меѓу кампиносците.
3 во 8

3 во 8, (каталонски: 3 de 8) — човечка кула со 8 нивоа и 3 луѓе по ниво, освен последните три нивоа наречени горната круната, кои, како и во повеќето други човечки кули, има дете што се искачува најгоре.
Ширазски килим

Ширазски килим, (|قالی شیراز), потекнува од руралните области околу иранскиот град Шираз во провинцијата Фарс.
Килимите во Шираз добиваат дизајнерски влијанија од племенските ткајачи. Сепак, употребата на фиксни разбои резултира со поголеми, погруби килими во споредба со нивните племенски колеги. Килимите во Шираз се познати по нивната помалку фино плетена текстура, а килимите
кашкаи и абадех имаат пофини јазли. Овие килими користат персиска (асиметрична) техника на јазли.
Белиот коњ на Кир се појавува во одбрани парчиња, а се прикажуваат славејчиња, како симболи на задоволство и среќа во неговиот сложен дизајн.
Познати по живописните дезени, килимите на племето Басери, кои потекнуваат од провинцијата Фарс во Иран, се познати по нивната препознатлива употреба на портокаловата боја.
Ногаку

Ногаку (能楽) — еден од традиционалните стилови на јапонскиот театар. Составен е од лирската драма ''Но'' и стрип театарот ''кјоген'' (狂言). Традиционално, двата вида на театар се изведуваат заедно, при што ''кјогенот'' се вметнува меѓу парчињата на Но за време на изведбите.
Тој претставува важно влијание на ''Бунраку театарот'', или јапонскиот куклен театар, како и ''Кабуки''.
Театарот Ногаку бил впишан во 2008 година од УНЕСКО на списокот на ремек-дела на усното и нематеријалното наследство на човештвото.
Калака

Калака (колоквијално мексиканско шпанско име за скелет) — фигура на череп или скелет (обично човечки) што вообичаено се користи за украсување за време на мексиканскиот фестивал „Ден на мртвите“, иако тие се прават во текот на целата година.
1 Опис
Следејќи го нивното потекло од сликите на Маите, калаките често се прикажуваат со цвеќиња и невен. Како и со другите аспекти на фестивалот „Ден на мртвите“, калаките генерално се прикажани како радосни, а не како тажни фигури. Тие често се прикажани како носат празнична облека, танцуваат и свират на музички инструменти за да укажат на среќен задгробен живот. Ова се потпира на мексиканското верување дека ниту една мртва душа не сака да потсеќа на тага и дека смртта треба да биде радосна прилика. Ова се навраќа на верувањата на Ацтеките, една од ретките калака што останала по шпанското освојување.
Калаките што се користат на фестивалот вклучуваат врежани маски на черепи што ги носат веселбарите, мали фигури направени од резбано дрво или печена глина и слатки во форма на черепи или скелети. Калаките понекогаш се направени од дрво, камен, па дури и од бонбони.
Во Гватемала, „калака“ се подразбира како „смрт“. Фигурата на гол скелет ја претставува смртта и имплицира страв од смртта. Така, таа обично не се користи како радосна слика.
2 Популарна култура
Калакас се истакнати како претстави на починатиот во анимираните филмови „Книга на животот“ и „Коко“.
Фигури слични на Калака може да се видат во филмот на Тим Бартон „Мртвата невеста“ (Corpse Bride), во филмот „Коралин“ на Нил Гејман, во видео игрите како Литл Биг Планет (2008) и Гвакамели! (2013) и компјутерската игра на Тим Шафер од 1998 година, Грим Фанданго.
Мижаву

Мижаву (малајаламски: മിഴാവ്) е голем бакарен тапан кој се свири како придружен ударен инструмент во Кудијатам и Куту, изведувачки уметности на Керала. Ја игра заедницата Амбалаваси Намбиар. По 1965 година, кога започна репертоарот на мижаву во каламандалам мижаву, ја проби бариерата и во денешно време секој може да свири мижаву.
На тапанот се свири само со раце.
Мижаву се третира како „Брамачарија“ и се смета за свето. Се користи за придружба на светата ритуална изведба на храмот на Кудијатам и Куту. Само на членовите на заедницата Амбалаваси Намбијар им е дозволено да го свират во храмовите или во Кутамбаламите.
Кастељери на Вила де Грасија

Кастељери на Вила де Грасија, група создадена во 1996 година, се изведувачи со седиште во Вила де Грасија,која прави човечки кули. Нивниот прв јавен настап бил во 1997 година. Бојата на нивните кошули е темносина.
Првата кула 4 на 8 (човечка кула висока 8 ката со 4 луѓе на секое ниво) била постигната на 17 август 2003 година.
Нивниот најдобар настап бил изведен на 24 октомври 2014 година во Барселона.
До 2015 година, Кастељери на Вила де Грасија учествувале седум пати на натпреварот за правење човечки кули, кој се слави на секои две години во Тарагона. Нивниот најдобар настап бил во 2014 година, кога завршиле на 5-то место.
Тие се познати како „Сината банда“,поради бојата на нивните кошули или „Студентската банда“ поради младата возраст на повеќето нивни членови.
Кастељери на Вила де Грасија се појавуваат во филмот на Седрик Клапис.
1 Почетоци
Приказната за Кастељери на Вила де Грасија започнува во раните 1990-ти, кога група млади во Грасија почнале да зборуваат за можноста да основаат група правење човечки кули во соседството. Оваа идеја почнала да се извршува кога решиле да го прослават својот прв состанок во октомври 1996 година. Првата проба била на 23 ноември истата година, a на неа се собрале околу триесет луѓе.
Првата јавна изведба била во февруари 1997 година, кога конструирале два столба од 4 ката, што се смета за наједноставната конструкција. Првата изведба на плоштадот била на 4 март 1997 година.
2 Првите замоци
Официјално првиот настап бил на 4 мај 1997 година. Оваа прва сезона имала свои подеми и падови, иако напорите направени во текот на годината конечно вродиле со плод со постигнувањето на замокот висок седум ката.
3 Други активности
Од 1998 година, Кастељери на Вила де Грасија ја емитуваат кастељерската радио програма, која сè уште се емитува.
Јултаги

''Јултаги'' или ''еореум'' е традиционална корејска изведба на одење по јаже. Вклучен е во важните нематеријални културни наследства на Јужна Кореја.
1 Потекло
Нема докази кога настанала оваа акробатска изведба. Некои научници претпоставуваа дека се појавила во ерата на Сила и Корјо. Стана попозната во ерата на династијата Чосон и сè уште постои до ден-денес.
Тоа е различно од стиловите на одење јаже во другите земји, бидејќи обично е придружено со музички пуштања со раскажување приказна за да се забавуваат гледачите. Јултаги се изведува на државни празници во Јужна Кореја. Во Корејското народно село што се наоѓа во Сеул, оваа игра се презентира како претстава, за да ги забавува туристите. Во минатото се изведуваше и на настани што се одржуваа во кралската палата, на банкети на високи владини службеници или на селски фестивали.
Изведбата на одење по јаже е составена од свирач на јаже, кловн и свирачи на музички инструменти.
Пример за овие претстави може да се види во филмот ''Кралот и кловнот''.
2 Техника
Постојат повеќе од 40 видови Јултаги техники, вклучувајќи одење по тесно јаже како основно движење, обратно одење по него, скокање со едната нога на него, седење и лежење на него, а понекогаш и преправање дека изведуавачот паѓа. Друг елабориран трик за одење по јаже е скокањето нагоре. Откако ќе клекнете на јажето со едното колено и потоа ќе се најдете во седечка положба на јажето со прекрстени нозе. Некои стручни одење на јаже содржат скокање напред, додека стојат на јажето без да паднат.
Традиционални состаноци на Сохбет

Традиционалните сохбетски состаноци (|Geleneksel Sohbet Toplantıları) е турска социјална практика на разговори во заедницата. Заедниците се состојат исклучиво од мажи над 15 или 16 години, без разлика на етничката припадност, религијата или статусот. Членовите мора да имаат чесни семејства, доверливи, да чуваат тајни, да ги почитуваат своите старешини и да не се коцкаат или да покажуваат јавно пијанство. Покрај разговорите, состаноците може да вклучуваат и танцување, музика, претстави како и гозби со традиционални јадења.
Традиционалните состаноци на Сохбет биле вклучени во Списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО на човештвото. Во одлуката на Комитетот на УНЕСКО стои:Традиционалните состаноци на Сохбет се социјални практики кои обезбедуваат форум за членовите на заедницата да ги одржат живи своите орални традиции, да ја пренесат својата историја и да ги споделат своите културни вредности, обезбедувајќи им и чувство на идентитет и континуитет.
1 Имиња и места
Терминот ''сохбет'' е од арапско потекло и значи „разговор“, со посебен акцент на пријателски разговор поврзано со пријатно поминување на времето. Терминот е избран како репрезентативно име за официјалната документација на УНЕСКО, додека овие состаноци се познати под различни локални имиња низ Турција: „Јаран Сохбети“ во Чанкири, „Организација Јарен“ во Ќутахја-Симав, „Сира Гецеси“ во Шанлиурфа, „Курсубаши Сохбети“ во Елазиг и „Барана Сохбетс“ во Баликесир-Дурсунбеј. Слични состаноци може да се сретнат и со други имиња во Анкара и нејзината околина, во округот Казан во Анкара,и други места.
Колиндат

Колиндат (|Colindatul de ceată bărbătească) — обичај што ритуално се изведува на Бадник во селата во Романија и Молдавија.
1 За обичајот
Ноќта пред Божиќ, односно на Бадник се собираат момчиња кои ги посетуваат куќите на домаќините и пеејат свечени обредни песни. Од домаќините добиваат подароци и пари. Песните се од епски карактер и се прилагодуваат за секој домаќин и неговата животна ситуација.
Ако во куќата има девојки за мажење, тогаш се пеат посебни песни за немажените девојки, кои танцуваат со нив, и се смета дека ова ќе им помогне во наредната година да најдат сопрузи. Колиндат е составен традиционално од неженети момчиња. Искусните мажи обично организираат обуки и честопати се поранешни водачи на Колиндат. Тие ритуални обредни песни се учеле на пробите до денот на изведбата. Во некои села се дозволувало и децата да присуствуваат на обуките за да ги научат обредните песни. Понекогаш се изведувала и претстава во костими со придружба на жива музика, а честопати имало и некоја кореографија.
2 Важноста на зачувувањето на Колиндат
Зачувувањето на старите обичаи како нематеријално културно наследство е исклучително важно за зачувување на социјалниот идентитет на една земја. Романија и Република Молдавија се граничат преку реката Прут и долниот тек на реката Дунав. Поради близината имаат и некои слични обичаи. Во 2013 година Колиндат од Романија и Молдавија е впишан како нематеријално културно наследство на УНЕСКО. На тој начин се чува наследството на еден народ и се пренесува од колено на колено за да се зачуваат обичаите на тие народи.
Коњичко дрворезбарство

Коњичко дрворезбарство — уметнички занает со долга традиција во општина Коњиц. Резбањето на дрва вклучува мебел, ентериери и мали украсни предмети и се издвојуваат по нивните карактеристични рачно изрезбани мотиви.
Резбањето на дрво е составен дел од културата на локалната заедница, мерило за убавината и удобноста на внатрешноста на куќата и традицијата која создава чувство на заедница и припадност. Тоа е занает што го практикуваат различни етнички и конфесионални групи, кој служи како инструмент за дијалог и соработка и игра многу важна улога на ниво на заедницата во Коњиц.
Занаетот е широко распространет кај жителите на Коњиц, и како занимање и како хоби. Главни носители се обучени занаетчии кои работат во столарски работилници, а подеднакво се важни и носителите на занаети кои работат дома во семејните работилници.
Сопствениците на семејните работилници за резбарење на дрво се најодговорни за заштита на елементот, за обука на ученици за резбарство и за популаризација на занаетот. Знаењата и вештините се пренесуваат првенствено преку обука на нови почетници во резбарството: на работното место, во просториите за вежбање, како и преку меѓугенерациско пренесување во семејството.
1 Историја
Вештините на резбарење во областа Коњиц, односно горниот тек на реката Неретва (од Бијела до Грушка), од земјоделски доселеници - дрворезбари од Херцеговина. Нивниот центар биле селата Грушка, Рибари, Чичево и Бијела.
Во периодот на австроунгарската управа, државни службеници, извршувајќи административни задачи во коњаничките села, ги забележале надарени резбари во селото Бијела, чии производи со примитивен израз, но вредноста на овие производи не може да се негира, бидејќи тие сведочат за голем талент.
Патеписецот Хајнрих Ренер престојувал во Коњиќ два пати, во 1885 и 1895 година, и пишувал за Коњиц, односно коњичкото дрворезбање.:
На почетокот на 1906 година во Коњиц започнал првиот курс за резбање, а во 1911 година официјално е регистрирана работилница за обука на дрворезбање. Образованите столари најчесто отворале свои столарски работилници.
Во 1937 година се споменува дека останале само пет резбари.
2 Номинација за нематеријално културно наследство
Резбата на дрво во Коњиц била вклучена во Прелиминарниот отворен список на нематеријално културно наследство во 2012 година од страна на Сојузното Министерство за култура и спорт. Процесот на номинација за производство на коњичко дрво започна во 2014 година во соработка со Сојузното Министерство за култура и спорт и локалната заедница во Коњиц, која го наследува овој елемент
Во 2017 година коњичкото резбарство било вклучено во списокот на УНЕСКО за нематеријално културно наследство на човештвото.
Кастељери на Вилафранка

Кастељери на Вилафранка е културно и спортско здружение чија главна цел е изградба на каталонска човечка кула. Има статус на здружение од јавен интерес. Групата е основана во 1948 година како одговор на зголемениот интерес за изградба на човечки кули во Вилафранка дел Пенедес, каталонска традиција која постои од 18-тиот век.
Во 2010 година, Кастељери на Вилафранка имале околу 400 активни членови.
1 Историја
Културното здружение Кастељери на Вилафранка било основано во септември 1948 година од Ориол Росел, кој станал првиот технички менаџер на групата. Групата започнала со кули на седум нивоа и воспоставила блиски односи со вакви групи од други градови. Првите водачи биле Ориол Росел (1948-1952) и Рамон Сала (1953-1955). Групата првично носела кошули во розова боја, а подоцна и црвени.
Во 1975 година, групата поминала низ внатрешно реструктуирање. Во 1981 година, било одлучено дека членовите на тимот повеќе нема да бидат платени. Ова предизвикало поделба во групата.
Групата победила на натпреварите во 1996, 1998, 2002, 2004, 2006, 2008, и 2012 година. Во 2005 година, Кастељери на Вилафранка успеале да напрват ''кула од девет'', што се смета за  најтешката кула направена од која било група досега.
Франсеск Морено „Мелила“ бил водач меѓу 1995 и 2003 година и Луис Ескласанс од 2004 до 2007 година. Дејвид Мирет бил избран за нов водач во декември 2007 година.
Во својата историја, Кастељери на Вилафранка постигнале најголем дел од конструкциите што биле видени во која било изведба.
Мај тиар (музичка група)

Мај тиар, оригинално (My tear) — македонски рок бенд кој е формиран во 2018 година.
Бендот My Tear настанал кога бендот Фонија едноставно го сменил своето име. Причината била новиот звук на групата што одеднаш прерасна од панк-рок во инди, њу вејв. Во пет години постоење и двегодишна пауза, групата ги има зад себе песните „Остави ме да бидам“, „Последниот Дедо Мраз“ (заедно со Петар Младеновски од Суперхикс) и „Лаги шарени“, кои исто така дојдоа до првите топ-листи на популарните радиостаници во Македонија. „Остави ме да бидам“ била 3 недели на врвот на табелата на Антена 5 и Радио Бубамара и е прогласен за сингл на годината (2018) од култното инди-радио Канал 103.
Имаат три официјални видеа (режија: Горјан Атанасов и Милан Блажевски), две EP-изданија, албумот „My Tear“ (2019) објавен на винил за записи на Балкан Велики и Корпус деликти и европска турнеја зад себе.
Во 2023, My Tear се Дени Крстев, Кристијан Лафазановски и Ненад Трифуновски - Трипе.
My Tear го најавуваат и својот нов албум и материјал наскоро со ексклузивна изведба на надоаѓачкото издание на #ZdravoMladi 13! Наш личен хит: Човек од стакло.
Кихну

Кихну е остров во Балтичкото Море. Тој бил најголемиот остров во Риганскиот Залив и седмиот по големина остров на Естонија.
Кихну спаѓал во округот Парну и заедно со соседните острови ја формира парохијата Кихну, една од најмалите општини во земјата.
604 луѓе живееле на Кихну од 2007 од кои 69 биле основци. Имало четири села: Лемси, Линакула, Руцикула и Сааре. Можело да се стигне до Кихну со петнаесетминутно патување со авион од Парну или со траект, а патувањата траат три часа од Парну и еден од Манилаид. Кога морето било замрзнато во зима, можно било да се вози до островот преку мразот.
Блискиот остров Манилаид (или Манија, ''Манија'' на кихну дијалект) е населен со луѓе од Кихну од 1933 година и на тој начин ја споделува својата култура.
Кихну на локалниот дијалект се нарекува и ''Кихнумуа'' . Имињата на други јазици вклучуваат ''Килу'' на латвиски, ''Кино'' на стандарден шведски, ''Кин'' на естонски шведски и историски, ''Кухно'' на германски. На естонскиот знаковен јазик, островот се потпишувал со имитација на вертикалните ленти на здолништето Кихну. Постоеле различни теории за етимологијата на името Кихну, без консензус. Најраната снимена верзија на името била ''Кине'', од 1386 година.
УНЕСКО ги прогласил традициите и културниот простор на Кихну за нематеријално културно наследство на човештвото, на 7 ноември 2003 г.
1 Култура
Бидејќи мажите од Кихну често биле на море, жените го воделе секојдневниот живот на островот и станале чувари на културното наследство на островот, кое вклучувало ракотворби, танци, игри и музика. Последново било особено важен дел од традициите на островот и ги придружувало ракотворбите, верските гозби и други прослави. Древните песни во стилот на руно биле исто така важни, како и традиционалната облека која била украсена со украси и светли бои. Постоеле елаборирани свадбени традиции, кои се сметале за „најкомплексен и најсветлиот израз“ на културата Кихну.
2 Јазик
Се сметало дека кихнускиот дијалект припаѓал на островската дијалектна група на северноестонскиот јазик, заедно со дијалектите Саарема, Муху и Хиума. Невообичаено било меѓу северноестонските дијалекти во зачувувањето на хармонијата на самогласките, како и повеќето други фински јазици. Дијалектот вклучувал трифтонзи. Имало шведски влијанија во вокабуларот и интонацијата.
3 Географија и клима
Островот има песочна внатрешност и карпест брег составен од повеќе од педесет островчиња, кои се важно место за гнездење на птиците. По должината на дините, гребените на плажите и песоците од источниот дел, островот ја достигнува максималната висина од 29,6 m надморска височина.
4 Поврзано
* Список на острови на Естонија
Рајнскофранконски дијалекти

Рајнскофранконски дијалекти (|Rheinfränkisch) — дијалектен ланец на западносредногерманските наречја. Се состои од дијалекти што се говорат во западните краишта на покраините Сар, Рајнска област-Пфалц, северозападен Баден-Виртемберг и Хесен во Германија. Се говорат и во североисточна Франција, во источниот дел на департманот Мозел во областа Лотарингија (Лорена) и северозападниот дел на департманот Долна Рајна во областа Елзас (Алзас). На север е ограничен од Санктгоарската линија (наречена и ''линија de'') која го двои ова наречје од мозелфранконскиte дијалекти. На југ е ограничен од Главната (Шпајерска) линија која го двои наречјето од горногерманските дијалекти.
1 Говори
Еве ги говорите на рајнскофранкоската дијалектна група:* хесенски ''de''* фалечко-лотариншки (''de'')
** фалечки (''de'')
** лотариншки (''de'')
2 Поврзано
* Мозелфранконски дијалекти — соседно наречје
3 Библиографија
* Hughes, Stephanie. 2005. Bilingualism in North-East France with specific reference to Rhenish Franconian spoken by Moselle Cross-border (or frontier) workers. In Preisler, Bent, et al., eds. ''The Consequences of Mobility: Linguistic and Sociocultural Contact Zones''. Roskilde, Denmark: Roskilde Universitetscenter: Institut for Sprog og Kultur. .