procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Пливање на Летните олимписки игри 2004

Натпреварите во пливање на Летните олимписки игри 2004 во Атина се одржале од 14 до 21 август 2004 година во Атинскиот олимписки воден центар во Маруси. На него имало 32 настани (16 машки, 16 женски), вкупно 937 пливачи од 152 нации и промените на програмата воведени на претходните игри, вклучувајќи го и трифазниот формат (групи, полуфиналиња и финални) за сите кратки трки на далечина (до 200 метри).
Пливачите од САД продолжиле да доминираат во освојувањето на медалите со вкупно 28, заработувајќи дванаесет злата, девет сребрени и седум бронзени. Австралија го освоила второто место, исто како од Сиднеј во 2000 година, но имала 15 медали (седум златни, пет сребрени и три бронзени) во рамките на пливањето. Во меѓувреме, Јапонија се го освоила третото место во табелата за медали со осум медали. За време на натпреварот биле поставени вкупно осум светски рекорди и дваесет и пет олимписки рекорди.
0.1 Распоред
+Мажи, Датум, 14 август, 15 август, 16 август, 17 август, 18 август, 19 август, 20 август, 21 август
Настан, М., Е., М., Е., М., Е., М., Е., М., Е., М., Е., М., Е., М., Е.
50 м слободен стил, Х., Ѕ, Ф.
100 м слободен стил, Х., Ѕ, Ф.
200 м слободно, Х., Ѕ, Ф.
400 м слободно, Х., Ф.
1500 м слободно, Х., Ф.
100 м грбно, Х., Ѕ, Ф.
200 м грбно, Х., Ѕ, Ф.
100 м градно, Х., Ѕ, Ф.
200 м градно, Х., Ѕ, Ф.
100 м пеперутка, Х., Ѕ, Ф.
200 м пеперутка, Х., Ѕ, Ф.
200 м поединечно мешано, Х., Ѕ, Ф.
400 м поединечно мешано, Х., Ф.
Штафета од 4 × 100 м слободен стил, Х., Ф.
Штафета од 4 × 200 м слободен стил, Х., Ф.
4 × 100 м мешано реле, Х., Ф.
+Жени , Датум, 14 август, 15 август, 16 август, 17 август, 18 август, 19 август, 20 август, 21 август
Настан, М., Е., М., Е., М., Е., М., Е., М., Е., М., Е., М., Е., М., Е.
50 м слободен стил, Х., Ѕ, Ф.
100 м слободен стил, Х., Ѕ, Ф.
200 м слободно, Х., Ѕ, Ф.
400 м слободно, Х., Ф.
800 м слободен стил, Х., Ф.
100 м грбно, Х., Ѕ, Ф.
200 м грбно, Х., Ѕ, Ф.
100 м градно, Х., Ѕ, Ф.
200 м градно, Х., Ѕ, Ф.
100 м пеперутка, Х., Ѕ, Ф.
200 м пеперутка, Х., Ѕ, Ф.
200 м поединечно мешано, Х., Ѕ, Ф.
400 м поединечно мешано, Х., Ф.
Штафета од 4 × 100 м слободен стил, Х., Ф.
Штафета од 4 × 200 м слободен стил, Х., Ф.
4 × 100 м мешано реле, Х., Ф.
1 Земји-учесници
Вкупно 937 пливачи (544 мажи и 393 жени) од 152 нации се натпреварувале во пливачките настани на овие Олимписки игри. Антигва и Барбуда, Бенин, Буркина Фасо, Бурунди, Камерун, Кајмански Острови, Гвајана и Туркменистан го направија своето официјално деби во пливање. Во меѓувреме, Албанија, либиската арапска Џамахирија и Норвешка се вратиле на овој спорт по долгогодишно отсуство. Нации со пливачи на Игрите се (големина на тим во загради):
********************************************************************************************************************************************************
Париски плажи

Париските плажи („Paris-Plages“; до 2006 година Paris-Plage во еднина) ― план што го води канцеларијата на градоначалникот на Париз и создава привремени вештачки плажи секое лето по должината на реката Сена во центарот на Париз, и, оттогаш 2007 година, покрај Басен де ла Вилет, североисточно од Париз. Секој јули и август, патиштата на брегот на Сена се затворени и организираат разни активности, вклучувајќи песочни плажи и палми.
1 Историја
Жителите на француските градови традиционално бегаат на море или село во текот на летото, особено во август. Париз е избегнат, бидејќи времето е непријатно топло и влажно, а во центарот има многу туристи. Како и да е, секое лето многу жители се должни да останат во градот, без разлика дали сакаат. Шемата Париски плажи била поттикната во 2002 година од страна на Бертран Деланое, новоизбраниот градоначалник на Социјалистичката партија, како рај за ослободување од бедата на оние што се собрале во непријатниот град.
Првично имало единствена плажа на Риве Дроат. Во 2006 година, втората плажа била додадена на Рив Гош и името на шемата се сменила од еднина во множина. За разлика од многу плажи во Франција, топлес сончање не е дозволено. Пливањето во Сена исто така не е дозволено, од безбедносни причини.
Шемата се покажала како голем успех; бројот на посетители растел секоја година и достигнал четири милиони во 2007 година. Секоја сезона, биле додавани нови особености. Тие вклучуваат траект поврзувајќи ги двата брега на реката, пловечки базен и уште една област на плажа во Ла Вилет, во североисточниот агол на градот.
Плажите биле изградени бесплатно од LafargeHolcim од 2002 до 2017 година, кога градот Париз го прекинал нивниот договор како одмазда за предлогот на LafargeHolcim за изградба на ѕид на границата Мексико -Соединетите Држави, ветен од претседателот Доналд Трамп.
2 Спор за именување со Ле Туке
Името Париски плажи (Париз-плаж) било заштитено со трговска марка во 2002 година. Во август 2006 година, канцеларијата на градоначалникот ја тужела општината Ле Туке-Париз-Плаж за непочитување на трговската марка користејќи ја фразата "Париз-Плаж" во својот туристички маркетинг. Ова било поздравено со скептицизам, бидејќи името на комуната датира од 1912 година, врз основа на претходната народна употреба. Случајот бил отфрлен во 2008 година.
Никодин Живановски

Никодин Тодоров Живановски ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Завршил основно училиште. Не можејќи да го продолжи образованието уште од рани години почнал да се занимава со земјоделство и чување на добиток. Во септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, која се борела против балистите кај селата Чучер, Горњани и Бањани. Потоа учествувал во борбите против балистите и Германцит.е во Качаничката Клисура. По ослободувањето на Скопје учествувал во разоружувањето на балистичките банди на Косово. На 12 април 1945 година заминал со Бригадата на Сремскиот фронт. Учествувал во пробивот на Сремскиот фронт и во јуришот храбро загинал. Беше закопан на борбената позиција, кај Шид.
2 Наводи
Тауер Бич (Лондон)

Тауер Бич ― поранешна градска плажа на северниот брег на реката Темза во Лондон, во непосредна близина на Лондонската кула, од 1934 до 1971 година.
1 Историја
Свештеникот Таби Клејтон (1885-1972) бил викар на црквата на Сите Светци од 1922 до 1962 година и основач на христијанското движење Ток Х. Во 1933 година тој и д-р Лефтвич го објавиле „''Pageant of the Tower Hill''“ (Longmans, Green &amp;amp; Co), во кој била претставена шема за подобрување на Тауер Хил. Тоа доведе до создавање подоцна истата година на „Tower Hill Improvement Trust“. (Довербата сè уште постои: од 2006 година се вика Доверба на Тауер Хил.)
Едно од најраните акции на организацијата било да се создаде вештачка плажа во Тауер Хил во време кога патувањата на море биле луксуз за семејствата на Ист Енд. Повеќе од 1.500 товари песок биле донесени за да се создаде плажа помеѓу скалите на Свети Кетрин и Кулата. Плажата била отворена за јавноста од потполковникот-гувернер на кулата на 23 јули 1934 година, Џорџ V со одлука дека плажата треба да ја користат децата од Лондон кои требале да имаат „бесплатен пристап засекогаш“. Имало чамци за изнајмување.
Плажата секогаш била затворена при плима и била затворена за време на Втората светска војна. Повторно била отворен во 1946 година од гувернерот на Кулата, полковник Едвард Хамилтон Каркит-Џејмс, но, поради загадување на реките, била затворена во 1971 година. Пристаништето Тауер Милениум делумно се наоѓа на местото на поранешната плажа.
2 Отворени денови
Поранешната плажа е сопственост на кралицата, бидејќи кулата се протега до високиот воден знак и вообичаено не е отворена за јавноста. Како дел од Лондонскиот отворен викенд, остатоците од плажата биле отворени за посетители во септември секоја година од 2014 до 2016 година. МОЛА, исто така, нуди повремени водени прошетки на плажа, неодамна во 2018 година.
Бад Цвишенан

Бад Цвишенан (|Bad Zwischenahn; |Twüschenahn) — општина во округот Амерланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на Цвишенанското Езеро, околу 17 километри западно од слободниот град Олденбург и околу 60 километри јужно од брегот на Северното Море.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината Бад Цвишенан се наоѓа во југоисточниот дел на округот Амерланд. Главното место на општината е истоименото место, кое е сместено на Цвишенанското Езеро, каде се наоѓа и општинската управа.
Главното место Бад Цвишенан денес има изглед на мал современ град со пешачка зона, променада, продавници и ресторани.
1.2 Соседни општини
Општината Бад Цвишенан се граничи на североисток со општината Вифелштеде, на југоисток со градот Олденбург, на југ со општината Едевехт и на северозапад со окружниот град Вестерштеде.
1.3 Општински единици
Општината Бад Цвишенан се состои од 18 единици:* Ашхаузен
* Бад Цвишенан
* Бло
* Деникхорст
* Екерн
* Елмендорф
* Хеле
* Кајхаузен
* Кајхаузерфелд
* Офен
* Орвеге
* Петерсфен I
* Петерсфен II
* Роструп I
* Роструп II
* Шпекен
* Венен
* Вестерхолтсфелде
2 Историја
Во текот на Втората светска војна, Бад Цвишенан бил седиште на најголемата база на Луфтвафе во северниот дел на Германија. Воздухопловната база била жестоко бомбардирана. По војната, базата била претворена во терен за голф.
3 Стопанство
Главни стопански дејности во Бад Цвишенан се дрвната индустрија, прехранбената индустрија, како и туризмот.
4 Сообраќај
Железничката станица во Бад Цвишенан се наоѓа на железничката линија Олденбург-Лер и има редовни регионални возови.
Во Цвишенанското Езеро постојат редовни фериботски линии од Бад Цвишенан до Драјберген и Роструп.
5 Познати луѓе
* Вилхелм Хајнрих Шислер (1821–1898) — лекар
* Карстен Линке (р. 1965) — фудбалер
6 Галерија
Плажа Бањ

Плажата Бањ (|Plaža Banj) е најпознатата плажа со седиште во Шибеник, Хрватска. Изградена е во 2012 година. Сместена е на километар оддалеченост од центарот на градот. Постојат бројни удобности за деца и возрасни на плажа, како што се одбојка на плажа и бар, кој исто така е ноќен клуб. Плажата има прекрасен панорамски поглед на стариот град, тврдината Свети Михаил и каналот Свети Антони. Од 2013 година, настани и концерти се одржуваат тука преку ден и навечер.
Смртта на Еуген Фос

„Смртта на Еуген Фос“ (српски: ''Смрт Еугена Фоса'') — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од збирката „Руски 'рт“.
1 Содржина
По пензионирањето како машиновозач, Стево Ножица се враќа во родната куќа во Лика и го затекнува стрико му Стево Петохљеб како наслушува, барајќи го часовникот од неговиот дедо. Опседнат од постојаната потрага по часовникот, Стево Петохљеб се разболува, па го праќа својот внук Стево Ножица да појде во Банат за да го разгледа имотот на кој треба да се пресели. Стево Ножица пристигнува во Банатски Карловац, ја разгледува куќата, а на гробиштата дознава за смртта на поранешниот сопственик на имотот, Германецот Еуген Фос кој погинал некаде во Лика во 1943 година. Кога се враќа дома, Стево Ножица го затекнува стрико си болен, но сепак сите заминуваат за Банатски Карловац и се вселуваат во новата куќа. Таму, Стево Петохљеб повторно слуша чукање на часовник и тогаш неговиот внук сфаќа дека старецот цело време си го слуша своето срце. Набргу, Стево Петохљеб умира и го закопуваат во близината на гробот на Еуген Фос.
Вкусот на солта

„Вкусот на солта“ (српски: ''Укус соли'') — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од збирката „Руски 'рт“.
1 Содржина
Поштенскиот службеник од Белград, Недељко Михаиловиќ, има навика да собира лажици од кафеаните. Истовремено, тој постојано си свири една мелодија, а еднаш нејзините тонови ги претвора во броеви, а нив во букви и така успева да ја дешифрира мелодијата, добивајќи го името Небојша Митриќ. Еднаш, додека јаде во кафеаната, тој добива идеја и од стопени лажици прави медал со ликот на непознат човек на едната страна и со иницијалите Н. М. на другата страна. Подоцна, Недељко здогледува погребна поворка како минува пред неговата куќа, а во поворката се наоѓа и неговиот внук, детето Алекса. Недељко поскаува да му го даде медалот на Алекса, но детето заминува, а еден постар човек од поворката не сака да го земе медалот. Во меѓувреме, Алекса преспал кај дедо си, а кога утредента заминал на училиште, дознал дека дедо му умрел. Кога поворката минувала крај куќата на Недељко, Алекса го видел дедо си на прозорецот. Оттогаш минале многу години и Алекса станал возрасен човек. Во една прилика, минувајќи крај некогашната куќа на дедо си, тој здогледува непознат човек на прозорецот кој му нуди некаков медал, но Алекса одбива да го земе.
Атлас на ветровите

„Атлас на ветровите“ (српски: ''Атлас ветрова'') — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од збирката „Руски 'рт“.
1 Содржина
На почетокот од расказот, авторот наведува дека низ историјата има примери на големи грешки кај морепловците, како што биле случаите на Јасон и Колумбо кои го погрешиле својот пат, но не ја признавале грешката и продолжиле понатаму. Потоа, тој наведува дека во родната куќа имале посебна книга, позната како „Атлас на ветровите“ која била еден вид прирачник за ветровите кои дуваат на Балканскиот Полуостров. Една зима, работејќи на некој ракопис, авторот забележал дека сите книги од неговата работна соба, вклучувајќи го и атласот, наеднаш летнале на небото. Пролетта, книгите се вратиле назад, но тој случајно открил дека некои реченици во неговите дела биле променети. Таа појава траела подолго време и постепено, речениците во неговите книги биле целосно изменети, иако насловите останале исти. По некое време се промениле и насловите, а најпосле, тој забележал дека се променило и името на авторот при што новото име биле Милорад Павиќ.
Бокхорн (Фризија)

Бокхорн (|Bockhorn) — општина во округот Фризија, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 15 километри југозападно од Вилхелмсхафен и 30 километри северозападно од Олденбург.
1 Географија
1.1 Местоположба
Бокхорн се наоѓа јужно од Вилхелмсхафен во близина на сојузниот автопат 29.
1.2 Соседни општини
Општината Бокхорн се граничи на запад и на север со општината Цетел, на исток со градот Фарел (обате во округот Фризија) и на југ со градот Вестерштеде и со општината Вифелштеде (обете во округот Амерланд). На североисток се граничи со Јадскиот Залив.
1.3 Општински единици
Кон општината Бокхорн, покрај главното место Бокхорн, припаѓаат следниве места: Аделхајдсгроден, Блауханд, Бокхорнерфелд, Бредехорн, Еленсердамерзил, Гелриенфелд, Грабштеде, Грабштедерфелд, Јирденерфелд, Краненкрамп, Криенброк, Морвинкелсдам, Остерфорде, Петерсгроден и Штајнхаузен.
2 Познати луѓе
* Дидрих Улхорн (1764-1832) пронаоѓач
Штранд

Штранд ― позната плажа на реката Дунав во Нови Сад, Војводина, Србија. Се наоѓа во близина на Мостот на слободата, во градскиот четврт познат како Лиман.
1 Историја
Штранд била изградена во 1911 година, како плажа за месното население; подоцна била проширена неколку пати. Неговото име потекнува од германскиот збор ''Strand'' (штранд), што значи едноставно плажа.
Во текот на летото, Штранд дневно има околу 20.000 посетители.
Египќанин (филм од 1954)

Египќанин (англиски: ''The Egyptian'') — американски филм од 1954 година, во режија на Мајкл Куртиз (Michael Curtiz) по сценариото на Филип Дјун (Philip Dunne) и Кејси Робинсон (Casey Robinson), засновано врз романот на Мајк Волтари (Mike Waltari). Главните улоги ги толкуваат: Џин Симонс (Jean Simmons), Виктор Мачјур (Victor Mature), Питер Јустинов (Peter Ustinov), Џин Тирни (Gene Tierney), Мајкл Вилдинг (Michael Wilding), Едмунд Пурдом (Edmund Purdom), Џон Карадин (John Carradine) и Бела Дарви (Bela Darvi). Покрај со одличната музика на Бернард Херман (Bernard Herrmann), филмот се одликува и со прекрасна костимографија и сценографија.
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Египет за време на владеењето на 18. династија. Синухе (го игра Пурдом) е сираче кое го посвоило едно угледно лекарско семејство од Теба. Тој ја продолжува семејната традиција и станува угледен лекар. Новиот фараон Екнатон (го игра Вилдинг), во знак на благодарност поради тоа што Синухе и неговиот најдобар пријател Хоремхеб (го игра Мачјур) во една прилика му го спасиле животот, ги ангажира на служба во дворецот. Таму, Синухе се вљубува во една убава куртизана (ја игра Симонс) на која ѝ го препишува целиот имот...
Национален парк Долносаксонско Ваденско Море

Национален парк Долносаксонско Ваденско Море (|Nationalpark Niedersächsisches Wattenmeer) — национален парк во сојузната покраина Долна Саксонија, дел од германското Ваденско Море. Паркот бил основан во 1986 година и ги вклучува Источнофризиските Острови, калливиот морски брег и солените мочуришта помеѓу заливот Долар на границата со Холандија на запад и Куксхафен на исток. Националниот парк има површина од околу 345.800 хектари. Управата на националниот парк се наоѓа во Вилхелмсхафен. Во јуни 2009 година, националниот парк станал светско природно наследство на УНЕСКО заедно со Националниот парк Шлезвигхолштајнско Ваденско Море и холандскиот дел од Ваденското Море, поради својата посебност во однесувањето на плимата и еко-системот.
1 Поврзано
* Ваденско Море
* Национален парк Хамбуршко Ваденско Море
* Национален парк Шлезвигхолштајнско Ваденско Море
2 Филмографија
* „Во националниот парк Ваденско Море“ (''Im Nationalpark Wattenmeer''). документарен филм, 45 мин.., Германија, 1998, од Јенс-Уве Хајнс и Михаел Зутор, продукција: ''Komplett-Media-GmbH'', ''Grünwald'' (ISBN 3-89672-492-4), од ''ARD''
Занде (Фризија)

Занде (|Sande) — општина во округот Фризија, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа близу Јадскиот Залив, околу 7 километри западно од Вилхелмсхафен и 12 километри југоисточно од Јефер.
1 Географија
1.1 Местоположба
Логото на Занде е „во средина на Фризија - живот помеѓу гест и море“. Занде се наоѓа на работ од Јеферланд и 7 километри западно од градот Вилхелмсхафен.
1.2 Соседни општини
Општината Занде се граничи на север со градот Шортенс, на североисток со слободниот град Вилхелмсхафен, на југ со општината Цетел и на запад со општината Фридебург.
1.3 Општински единици
Општината Занде се состои од пет места: Занде, Нојштатгеденс, Сесилиенгроден, Мариензил и Дикхаузен.
Областа на поранешната општина Геденс - Алтгеденс, Дикхаузен, Геденс и Нојштатгеденс - пред општинската реформа во 1972 година припаѓала на округот Витмунд и со тоа на Источна Фризија.
2 Сообраќај
Низ Занде поминува железничката линија, која ги поврзува Олденбург и Вилхелмсхафен и Езенс. Се планира заобиколница со цел планираниот железнички сообраќај од и до пристаништето ЈадеВезерПорт да не поминува низ средиштето на Занде.
3 Галерија
Источна Фризија

Источна Фризија или Источен Фризланд (|Ostfriesland; источнофризиски долногермански: ''Ōstfräisland''; или ''Oostfreesland''; |Oost-Friesland; |Aastefräislound) — крајбрежна област во северозападниот дел на сојузната покраина Долна Саксонија, во Германија. Тоа е делот од Фризија помеѓу Западна Фризија и Средна Фризија во Холандија и Северна Фризија во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, во Германија.
Административно, Источна Фризија припаѓа на три окрузи: Аурих, Лер, Витмунд и слободниот град Емден. Областа зафаќа површина од 3.144,26 км<sup>2</sup> и на нејзе живеат 465.000 луѓе.
Близу брего постојат низа острови кои се наречени Источнофризиски Острови (''Ostfriesische Inseln''). Овие острови се (од запад кон исток) Боркум, Јист, Нордернај, Балтрум, Лангеог и Шпикерог.
1 Географија
Пејзажот е под влијание на близината на Северното Море. Источнофризиските Острови се протегаат 90 километри долж брегот, на кои се наоѓаат дини и песочни плажа, иако во средишните делови имаат трева и дрвја. Областа помеѓу островите и брегот е посебна во светски рамки: плимата остава каллив морски брег со бројни потоци, кои привлекуваат голем број на црви и ракови, како и птици. Поради ова, областа на Ваденското Море која најпрвин била национален парк, била прогласена за светско природно наследство на УНЕСКО. Подалеку од брегот, поголемиот дел од областа е гест и голет.
2 Поврзано
* Фризи
* Фризија
Петре Трајковски

Петре Лазов Трајковски ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Израснал во крајно сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а подоцна се занимавал со земјоделство. По ослободувањето на Македонија, во септември 1944 година стапил во Треттата македонска ударна бригада, во чиј состав водел тешки борби против балистите кај Матка. На 13 ноември 1944 година, бил учесник во ослободувањето на Скопје. Загинал во несреќен случај, во почетокот на мај 1945 година кај Призрен. Бил закопан во Призрен, но во 1946 година неговите посмртни останки биле пренесени на гробиштата во неговото родно село.
2 Наводи
Димче Тошев

Димче Тошев ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
По Првата светска војна, во потрага за подобар живот се преселил во Велес. Во априлската војна 1941 година паднал во заробеништво. Откако бил ослободен се населил во Скопје. Веднаш по окупацијата на Македонија, станал симпатизер на Народноослободителното движење. Во март 1944 година стапил во Кумановскиот партизански одред. Како примерен и храбар борец, бил поставен за командир. Пред прочуената Мајска офанзива, заминал за Кожуф за да воспостави врска со тамошните партизански единици.
Во околината на Велес, тој бил откриен и фатен од бугарскиот фашистички окупатор. По ѕверското измачување бил осуден на смрт. Меѓутоа, казната не била извршена бидејќи со група политички затвореници, бил ослободен од партизаните. По ослободувањето на Скопје, бил назначен на одговорна должност во Скопското воено подрачје. Како последица на ѕверското мачење од бугарскиот фашистички окупатор во затворот и тешкиот живот за време на борбите како партизан, тешко оболел. Починал во февруари 1945 година.
2 Наводи
Авганистан на Летните олимписки игри 2016

Авганистан на своето четиринаесетто учество на Летните олимписки игри во Рио де Жанеиро имале три учесника (2 мажи и 1 жена), кои се натпреварувале во два поединечни спорта.
Знамето на Авганистан на свеченото отворање на Олимписките игри 2016 го носел натпреварувачот во џудо Мухамед Тофик Бакши.
На овие игри спортистите од Авганистан не освоиле ниеден медал.
Атлетичарката Камија Јусуфи го соборила националниот рекорд на 100 метри.
1 Спортисти
Спорт, Мажи, Жени, Вкупно
1, 1, 2
1, 0, 1
Вкупно (2) 2 1 3
2 Резултати по спортови
2.2
Претставниците на Авганистан во атлетските натпреварување не исполниле норма за учество на Игрите, но го искористиле новото правило кое гласело ако еден Национален олимписки комитет нема ниту еден спортист кој исполнил норма, да може да прати по еден спортист во машка и женска конкуренција, без оглед на постигнатите резултати. Ова овозможило секој НОК да има најмалку два претставника во атлетика на ЛОИ.; Мажи
Атлетичар, Личен рекорд, Дисциплина, Серија, Група, Полуфинале, Финале, Детали
Резултат, Место, Резултат, Место, Резултат, Место, Резултат, Место
Абдул Вахид Захири, 100 м, 11,56, 7., ''Не се квалификувал'', 79. / 84 (85)
; Жене
Атлетичарка, Лични рекорд, Дисциплина, Серија, Група, Полуфинале, Финале, Детаљи
Резултат, Место, Резултат, Место, Резултат, Место, Резултат, Место
Камија Јусуфи, 100 м, 14,02 НР, 8., ''Не се квалификувал'', 56. / 58
2.2
; Мажи
Авганистанскиот џудиста Мухамед Тофик Бакши добил повик да се натпреварува во џудо, во полутешка категорија до 100 кг.
Џудиста, Дисциплина, 1. коло, 1/8 фин., 1/4 фин., Полуф., Фин., Репасаж 1, Репасаж1/4 фин., Репасажполуфинале, Борба забронза, Поз., Детали
ПротивникРезултат, Прот.Рез., Прот.Рез., Прот.Рез., Прот.Рез., ПротивникРезултат, ПротивникРезултат, ПротивникРезултат, ПротивникРезултат
Мухамед Тофик Бакши, до 100 кг, И 000–100, ''Не се квалификувал'', = 33. / 34
Коста Трајковски

Коста Стјчев Трајковски ( ― во /) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Потекнува од земјоделско семејство. Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство и чување на добиток. На 15 септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Со својата единица учествувал во повеќе борби и акции за ослободување на Македонија. По ослободувањето на Македонија заминал за Срем. Во една битка против непријателот кај Шид-Илинци, храбро загинал во почетокот на април 1945 година. Бил закопан на местото каде што загинал, но по ослободувањето, неговите посмртни останки биле пренесени и закопани во Петровец.
2 Наводи
Јајце (расказ)

„Јајце“ (српски: ''Јаје'') — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од збирката „Руски 'рт“.
1 Содржина
Студентката Еустахија Зориќ купува тетратка и прави инвентар на своите сонови. Еднаш, во весникот гледа оглас во кој некое семејство бара учител по француски јазик за своите две деца, се пријавува и ја добива работата. Цело време, таа учи само едно момче, а на крајот на месецот добива плата како за двајца ученика. Тогаш, од детето дознава дека еден дел од платата е за неговата сестра, која тоа никогаш ја нема видено, а за која мајка му тврди дека живее со нив. Тогаш, Еустахија ги заборава сегашното и минатото време од францускиот јазик, а наскоро, дури ни на мајчинито јазик не е способна да мисли и да зборува во минато и во сегашно време. Истовремено, таа забележува дека забрзано ѝ растат ноктите. Затоа, таа дава отказ од работата, а кога случајно ја пронаоѓа својата тетратка, таа сфаќа дека живее во соновите, зашто во нив нема сегашно и минато време. Таа, дури помислува и да изврши самоубиство, меѓутоа се премислува. Многу години подоцна, таа живее со едно тричлено семејство кое воопшто не обрнува внимание на нејзиното присуство.
Собата на Андрија Анѓал

„Собата на Андрија Анѓал“ (српски: ''Соба Андрије Анђала'') — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од збирката „Руски 'рт“.
1 Содржина
Авторот раскажува за својата преписка со д-р Андрија Анѓал, унгарски историчар на книжевноста, специјалист за книжевноста од 17 и 18 век. Иако се допишуваат подолго време, тие никогаш не се сретнале, но еден ден, д-р Анѓал го посетува раскажувачот во неговиот дом во Белград. Притоа, тој не верува дека авторот е човекот со кој се допишува, сметајќи дека е премногу млад. Додека седат во собата, д-р Анѓал цело време погледнува кон една врата. Потоа, тој си оди, а двајцата се среќаваат повторно за време на еден симпозиум во Унгарија. По некое време, д-р Анѓал умира, а раскажувачот се сеќава на едно свое патување во детството, кога возот застанал на некоја мала железничка станица, а од него излегол само еден човек. Подоцна, раскажувачот добива работа во Нови Сад и често патува, а во една прилика се повторува сцената од неговото детство: тој излегува во возот на некоја мала железничка станица и забележува како го гледа едно дете. Годините минуваат, а раскажувачот запаќа во осаменост и тогаш, тој се сеќава на д-р Анѓал и понекогаш погледнува во вратата во која во минатото гледал Анѓал.
Монашки нож

„Монашки нож“ — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од збирката „Руски 'рт“.
1 Содржина
Во расказот е опишан животот на Степанида Ѓурашевиќ, родум од Бела Црква. На својот прв училиштен ден, таа здогледала една куќа која претходно ја видела на сон, а подоцна, минувајќи крај куќата, таа здогледала едно момче. Кога започнала војната, Степанида ги убедила мајка си и баба си да избегаат од родното место при што упорно го барала момчето во колоната бегалци, но не го видела. Подоцна, додека учела во гимназијата, таа дознала дека момчето се вика Никола и дека студира во Белград, па ја убедила мајка си да се преселат таму. Во Белград, таа се запишала на факултет, се омажила, се развела и се вработила, но никогаш не го завршила факултетот за да може да го гледа Никола, кој во меѓувреме станал асистент, а потоа и професор, на нејзиниот факултет. Многу години подоцна, Степанида живеела сама во белградската населба Вождовац и веќе била стара, голема и необична, а често посетувала еден гроб без никакви ознаки. Од своите роднини, раскажувачот дознал дека Степанида во својот стан имала монашки нож со повеќе сечива кои се вовлекувале едно во друго. Кога умрела, додека ја соблекувале, сосетките утврдиле дека целиот живот носела разна облека во повеќе слоја, облечена една на друга, почнувајќи од сегашната до нејзината детска облека, односно дека и нејзиниот живот наликувал на монашки нож.
Вечера во меаната „Кај прашалниот знак“

„Вечера во меаната Кај прашалниот знак“ (српски: ''Вечера у крчми „Код знака питања“'') — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од збирката „Руски 'рт“.
1 Содржина
Една јануарска вечер, авторот седи во кафеаната „Кај прашалниот знак“ со група меѓу кои и Влада Урошевиќ, Зоран Мишиќ и Божа Вукадиновиќ, иако последните двајца биле мртви. По неко време, тој ја напушта кафеаната, а со него излегува една жена за која дури тогаш се сеќава дека се вика Емилија. Надвор, нему сè му изгледа чудно и тогаш се утврдува дека, всушност, тој се наоѓа во еден расказ на Урошевиќ. Исплашен, тој се враќа во кафеаната, а таму доаѓа и Урошевиќ, исто така, преплашен, зашто се нашол во еден расказ од авторот. По некое време, тие сепак ја напуштаат кафеаната, а еден камион го удира раскажувачот, токму како во една сцена од расказот на Урошевиќ.
Тодор Трипуновски

Тодор Стевков Трипуновски ( ― во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
1 Животопис
Потекнува од сиромашно семејство. Основното училиште го завршил во селото, а подоцна се занимавал со земјоделство. Капитулацијата на фашистичка Бугарија го затекнала во редовите на бугарската окупаторска војска, во која бил регрутиран. Потоа, се префрлил во единиците на народноослободителната војска на Македонија, во чиј состав учествувал во завршните борби за ослободување на Македонија. Во една борба против германските единици, храбро загинал кај Берово. Бил закопан на борбената позиција.
2 Наводи
Бахреин на Летните олимписки игри 2004

Бахреин учествувал на Летните олимписки игри 2004 во Атина, Грција, од 13 до 29 август 2004 година.
1 Атлетика
Спортистите од Бахреин имале постигнато квалификациски стандарди во следните атлетски дисциплини (најмногу до 3 спортисти во секоја од дисциплините според „А“ стандардот и 1 според „Б“ стандардот“).; Мажи
Атлетичар, Настан, Квалификации, Полуфинале, Финале
Резултат, Место, Резултат, Место, Резултат, Место
Јусуф Саад Камел, 800 м, 1: 46.94, 3, Не се квалификувал за следната фаза
Рашид Рамзи, 1500 м, 3: 37,93, 4 П, 3: 44,60, 11, Не се квалификувал за следната фаза
ел-Мустафа Ријад, Маратон
Мохамед Абделхак Закарија, 5000 м, 13: 42.04, 15, Не се квалификувал за следната фаза
; Жени
Атлетичар, Настан, Топлина, Четврт финале, Полуфинале, Финале
Резултат, Место, Резултат, Место, Резултат, Место, Резултат, Место
Ракија ел-Гасра, 100 м, 11,49, 5, Не се квалификувал за следната фаза
Надија Еџафани, Маратон
;;; Клуч
;;* Белешка - Дадените дисциплини се за групната фаза на спортистот
;;* П = Квалификувани за следната фаза
;;* q = Квалификуван за следната фаза како најбрз губитник ''или'', на теренски настани, по позиција без постигнување на квалификациската цел
;;* NR = Национален рекорд
;;* N / A = Фазата не е применлива за настанот
;;* Bye = Од спортистот не се бара да се натпреварува во фаза
2 Едрење
; Отворено
Натпреварувач, Настан, Трка, Нето поени, Конечен пласман
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, М*
Сами Кухеџи, Ласер, 41, 39, 35, 32, OCS, 38, 42, 41, 39, 36, 41, 384, 42
М = трка за медали; OCS = На страната на почетната линија; DSQ = Дисквалификуван; DNF = Не заврши; DNS = Не започна; RDG = Дадена отштета
3 Стрелаштво
; Мажи
Натпреварувач, Настан, Квалификација, Финале
Поени, Место, Поени, Место
Калид Мохамед, Воздушен пиштол 10 метри, 553, 45, Не се квалификувал за следната фаза
4 Пливање
; Мажи
Атлетичар, Настан, Квалификација, Полуфинале, Финале
Време, Место, Време, Место, Време, Место
Хешам Шехаб, 100 м слободен стил, 57,94, 66, Не се квалификувал за следната фаза
; Жени
Натпреварувач, Настан, Квалификација, Полуфинале, Финале
Време, Место, Време, Место, Време, Место
Самера Ал Битар, 50 м слободно, 31.00 часот, = 63, Не се квалификувал за следната фаза
Липов чај (расказ)

„Липов чај“ — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од збирката „Руски 'рт“.
1 Содржина
Во Белград, во близината на земунскиот мост на Сава, постојат скали, а во блиските куќи некое време живеел раскажувачот, кој се сеќава на еден тогашен сон: Во неговата соба се наоѓаат двајца мажи кои играат карти и го предупредуваат дека никогаш не смеат да се најде на истото место со нив. Тогаш, тој излегува надвор, а на улиците здогледува многу луѓе, кои присуствуваат на некаква прослава. Тогаш, во двајца австриски војници од 18 век, тој ги препознава двајцата мажи од сонот и сфаќа дека се наоѓа во минатото. Со автомобилот бега во близината на реката, а таму слуша разговор меѓи двајца мажи, воден на француски јазик, повторно ги препознава двајцата мажи и сфаќа дека се наоѓа во 1624 година. Тој пак бега, со автомобилот удира во една липа и тогаш се буди. Станува, оди во тоалетот, но додека мокри, сфаќа дека испушта липов чај.
Задоволство (филм)

Задоволство (француски: ''Le Plaisir'') — француски филм од 1952 година, во режија на Макс Офилс (Max Ophüls), кој е автор и на сценариото, заедно со Жак Натансон (Jacques Natanson). Филмот претставува екранизација на три раскази на Мопасан: „Маска“ (Le Masque, 1889), „Дуќанот на Теље“ (La Maison Tellier, 1881) и „Модел“ (Le Modèle, 1883). Главните улоги ги толкуваат: Жан Габен (Jean Gabin), Даниел Дариу (Danielle Darrieux) и Симон Симон (Simone Simon). Филмот бил номиниран за „Оскар“ за најдобра сценографија.
1 Синопсис
Во филмот се прикажани три различни приказни, кои зборуваат за истата тема - ужувањето. Во првата приказна, на еден бал се појавува наконтен човек, но додека танцува, тој доживува срцев удар. Лекарот го носи во неговиот дом, а кога неговата сопруга му ја симнува маската, се открива дека станува збор за старец, кој сака и понатаму да ги ужива задоволствата од младоста. Во втората приказна се зборува за вдовицата Теље, сопственичка на бордел во едно мало место. Еден ден, редовните посетители на борделот откриваат дека тој е затворен и во местото настанува паника. Причината лежи во тоа што Теље и нејзините пет девојки отпатувале во блиското село каде нејзиниот брат прави прослава по повод првата причест на ќерката. Истиот ден, гостинките се враќаат дома, а низ градот се проширува веста за повторното отворање на борделот.
Поетска плажа

Поетската плажа ― градска плажа долж реката Виламет, во близина на Портланд, Маркумскиот мост во Орегон, во северозападниот дел на Соединетите Држави.
1 Историја
Плажата била воспоставена, заедно со појдовна точка за кајак, во 2000 година, но немал знаци и лесен пристап. Повторното замислување на плажата била идеја и предводена од доброволската организација Проект за човечки пристап (Human Access Project), која почнувајќи од 2014 година, собрала средства и добила дозволи за подобрување на пристапот до реката.
Работата на Проектот за човечки пристап се состоел од сечење низ базалтна карпа на периметарот на патеката во близина на плажата за да се подобри пристапот и да се додаде уметничка компонента и знаци. Организацијата соработувала со Почитувајќи ги нашите реки, кои обезбедиле 30 извадоци од детска поезија за реката Виламет и Конфедеративните племиња на Гранд Ронде, кои на Чинук Јаргон му обезбедиле фонетика и превод на англиски јазик. И двата од овие придонеси биле врежани во карпи на патеката што води до плажата. Завршувањето на овие првични подобрувања добило етапно отворање на Проектот за човечки пристап во 2014 година.
Во јули 2017 година, градоначалникот на Портланд, Тед Вилер, пливал на плажата со група други поддржувачи, за да привлече внимание кон додавањето спасувачи и да ги охрабри жителите да пливаат на плажата. Ова отворање се одликува како прва „скокачка“ плажа во градот.
Во мај 2018 година, Градот Портланд објавил дека програмата на Поетската плажа ќе продолжи, но без спасители.
2 Поврзано
* Список на плажи во Орегон
Џудо на Летните олимписки игри 2020

Натпреварите во џудо на Летните олимписки игри 2020 во Токио предвидено е да се одржат од 24 до 31 јули во арената Нипон Будокан и на нив ќе учествуваат 393 џудисти во 15 категории, седум во машка и женска конкуренција како и во новата мешана тимска категорија. Летните олимписки игри 2020 беа одложени во март 2020 година и преместени за во 2021 година како резултат на пандемијата од КОВИД-19.
Жребот за натпреварите во џудо бил извлечен на 23 јули, а најдобрите осум во секоја тежинска категорија биле носители во жрепката.
1 Квалификации
Вкупно 393 џудисти можат да се квалификуваат за ЛОИ 2020. Секој национален олимписки комитет може да пријави 14 натпреварувачи (по еден во секоја категорија). Домаќинот Јапонија има загарантирано место во сите 14 категории, додека 20 места се достапни до националните олимписки комитети преку покана од страна на Трипатритната комисија (валјд карта).
Преостанатите места на олимпискиот турнир се пополнуваат преку квалификациски процес на кој џудистите обезбедуваат место на игрите преку светската ранг листа подготвена од страна на меѓународната џудо федерација на 28 јуни 2021 година, и финализирана на 5 јули. Најдобрите 18 натпреварувачи во секоја тежинска категорија директно се пласираат на игрите, но секој национален олимписки комитет е должен да пријави само еден џудист по категорија. Доколку националниот олимписки комитет има повеќе од еден натпреварувач во најдобрите 18 на светската ранг листа, националниот олимписки комитет може да одлучи кој натпреварувач да обезбеди учество на игрите.
Дополнителни континентални места (13 машки и 12 женски за Европа, 12 од двата пола за Африка, 10 машки и 11 женски за Пан Америка, 10 од двата пола за Азија, и 5 од двата пола за Океанија) исто така се достапни. Овие места се доделени преку список на сите натпреварувачи на секој континент за сите категории во двете конкурекции. На овој начин се квалификуваат најдобро рангираните натпреварувачи кои немаат обезбедено учество притоа држејќи се до правилото еден натпреварувач по НОК како и дополнителното правило дека секој НОК може да квалификува само еден натпреварувач преку континенталните места (на овој начин се осигура дека 100 различни национални олимписки комитети се застапени во квалификацискиот процес).
Пол, Ден, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7
Мажи, Тежинска категорија, 60, 66, 73, 81, 90, 100, +100
Учесници
Жени, Тежинска категорија, 48, 52, 57, 63, 70, 78, +78
Учесници
2 Распоред на натпревари
К, Елиминации и четвртфинале, Ф, Репасаж, полуфинале, натпревар за златен и бронзен медал
Категорија↓/Датум→ Саб 24 Нед 25 Пон 26 Вто 27 Сре 28 Чет 29 Пет 30 Саб 31
Мажи
Мажи до 60 кг, К, Ф
Мажи до 66 кг, К, Ф
Мажи до 73 кг, К, Ф
Мажи до 81 кг, К, Ф
Мажи до 90 кг, К, Ф
Мажи до 100 кг, К, Ф
Мажи над 100 кг, К, Ф
Жени
Жени до 48 кг, К, Ф
Жени до 52 кг, К, Ф
Жени до 57 кг, К, Ф
Жени до 63 кг, К, Ф
Жени до 70 кг, К, Ф
Жени до 78 кг, К, Ф
Жени над 78 кг, К, Ф
Тимски мешано
Мешано тимски, К, Ф
3 Земји учеснички
***************************************************** Олимписки тим на бегалци (6)
***************************************************************************
Извор:
4 Освојувачи на медали
Грагор

Грагор или чакал — седиментна карпа што се состои од неврзани зрна со одредена големина. Во геологијата, грагорот е секоја растресита карпа со заоблени зрна што се поголеми од 2 и помали од 75 милиметри.
Грагорот е најкористениот материјал во градежништвото. Во зависност од апликацијата, постојат потреби за употреба на грагор чии зрна припаѓаат на одреден опсег на големини. Таков грагор се добива со просејување, односно сепарација.
На овој начин, грагорот со процесот на раздвојување се делив во групи наречени сепарации.
Во Македонија, грагорот обично се добива со ископ на материјал од речните брегови. По миењето, таквиот грагор неформално се нарекува „природен грагор“, со чија сепарација се добиваат следниве групи:
* Сепарација 1: (песок) 0 до 4
* Сепарација 2: 4 до 8
* Сепарација 3: 8 до 16
* Сепарација 4:16 до 32 и
* Сепарација 5: пречник над 32.
Со сепарација на кубен метар природен грагор, зафатнината на производот е поголем од кубен метар. Просечната специфична маса на природен грагор е ρ = 1800 кг/м<sup>3</sup>, додека специфичните маси на сепарациите се како што следува:
* Сепарација 1: 1450 кг/м<sup>3</sup>* Сепрација 2: 1520 кг/м<sup>3</sup>* Сепарација 3: 1550 кг/м<sup>3</sup>* Сепарација 4: 1550 кг/м<sup>3</sup>* Сепарација 5: 1500 кг/м<sup>3</sup>.
1 Поврзано
* Прашина
* Глина
* Песок
Теразие (расказ)

„Теразие“ (српски: ''Теразије'') — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од збирката „Руски 'рт“.
1 Содржина
Еден октомвриски ден, авторот поминува низ плоштадот Теразие во Белград, влегува во една кафеана каде веќе се наоѓа Добрица и му покажува една книга со толкување на кинеските броеви. Тогаш, тој сфаќа дека зборува на туѓ јазик и дека никој не го разбира. Кога излегува надвор, еден минувач го допира во увото и во него го препознава пријателот Саша Петров. Наеднаш почнува силен дожд и плоштадот е поплавен, а тој ја гледа Оља Ивањицки која бара помош од него. Тој ѝ дава инструкции за да се искачи по скалите нагоре по паркот, но сфаќа дека е сам на плоштадот и дека, всушност, тој слегува надолу по скалите. Затоа, се враќа назад и седнува во кафеаната во хотелот „Москва“. Надвор го здогледува познаникот Васко и го кани да му се придружи. Васко му раскажува за една девојка која била стрелана за време на Втората светска војна, а пред смртта, побарала да биде заведена со туѓо име. Тогаш, авторот сфаќа дека неговиот соговорник не може да биде Васко, кој умрел две години по неговата смрт, а тоа значи дека и тој е некој друг. Гледајќи дека има црна рака, сфаќа дека тој и соговорникот се други луѓе кои живеат со нивните имиња.
Вангерланд

Вангерланд (|Wangerland) — општина во округот Фризија, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на брегот на Северното Море, околу 20 километри северозападно од слободниот град Вилхелмсхафен и 10 километри северно од окружниот град Јефер. Седиштето на општината се наоѓа во селото Хоенкирхен.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината Вангерланд се наоѓа во североисточниот дел на Источнофризискиот Полуостров, непосредно на Северното Море. На север и на исток, општината има крајбрежје во должина од 27 километри. Дел од овој брег влегува во националниот парк Долносаксонско Ваденско Море, кој од 2009 година е светско природно наследство.
1.2 Општински единици
Општината Вангерланд се состои од следниве 16 единици: Алтгармсзил, Ферин, Фридерикензил, Хадин, Хоенкирхен, Хокзил, Хорум, Хорумерзил, Мидоге, Минзен, Нојгармсзил, Олдорф, Шилиг, Тетенс, Вадеварден, Вијарден и Вифелс.
Покрај овие места постојат помали имоти, а некои од нив поседуваат и свои цркви, кои се подредени под овие единици. Административното седиште на општината е во Хоенкирхен.
1.3 Соседни општини
Општината дели копнени граници со други општини само на запад и на југ. На запад се граничи со градот Витмунд, на југ со градот Јефер, со градот Шортенс, како и со градот Вилхелмсхафен. Северно од Вангерланд се наоѓа островот Вангероге, кој претставува посебна општина.
2 Галерија
Цетел

Цетел (|Zetel) — општина во округот Фризија, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 20 километри југозападно од Вилхелмсхафен и 12 километри западно од Фарел.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината Цетел во североисточниот дел со еден мал свој дел се граничи со Јадскиот Залив. Останатиот дел на општината се наоѓа на гест. Во источниот и во западниот дел на општината се наоѓаат големи шумски подрачја.
1.2 Соседни општини
Соседни општини на Цетел се Бокхорн на исток, Занде на север, Фридебург на запад и Упленген на југ.
Поголеми градови во близина се Вилхелмсхафен (околу 20 километри североисточно), Олденбург (околу 40 километри југоисточно) и Емден (околу 50 километри југозападно).
1.3 Општински единици
Општината се состои од следниве места и имоти:
2 Галерија
Отровни огледала

„Отровни огледала“ (српски: ''Отровна огледала'') — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од збирката „Руски 'рт“.
1 Содржина
Во 1930-тите, во Белград живеел ситниот службеник Иван Мијак. Кога се оженил со незавршена студентка по археологија, и тој се заинтересирал за старите работи и постепено станал познат и ценет проценувач на старини. Својата нова работа ја извршувал бесплатно, а тој воопшто не собирал стари предмети, со исклучок на еден табернакул со две огледала во кој пронашол необично писмо во кое се зборувало дека огледалата се отровни и дека можат да го убијат нивниот корисник. Тогаш, тој се сетил дека едно такво огледало има и во театарот. Во 1937 година, Иван се зближил со својот школски другар, Евреинот Кајим Нави, кој во една прилика му дал книга од Ленин. Набргу, Иван бил уапсен и бил принуден да работи како соработник на полицијата. По некое време, тој дознал дека бил наместен од Нави, кој подолго време работел за полицијата. Тогаш, Иван одлучил да го убие Нави со помош на отровните огледала. Успеал да му го продаде табернакулот на Нави, но кога тој почнал да ги отклучува фиоките по предвидениот редослед, опишан во писмото, наеднаш го удрил Иван. Така, тој сфатил дека Нави знае за тајната на огледалата и одлучил да го убие со нож. Еднаш, Иван отишол да гледа театарска претстава, а таму бил присутен и Нави. Иван излегол од салата, а Нави тргнал по него. Во ходниците на театарот, Иван го здогледал табернакулот со двете огледала, а Нави ја отворил и третата фиока. Бегајќи од него, Иван влегол во една темна соба и таму го убил Нави. Кога се вратил во салата, Иван разбрал дека претставата не завршила со вообичаениот крај, туку дека со нож бил убиен некој човек. Тогаш, Иван сфатил дека благодарение на моќта на двете огледала, сите гледачи го виделе убиството на Нави. Следниот ден, Иван посетил еден познат стаклар, кој му ја објаснил природата на огледалата. Потоа, тој се вселил во станот на Нави, а кога се пријавил во полицијата, таму му ги дале документите на Нави и го замолиле понатаму да работи користејќи го неговото име. Така, Иван почнал да се однесува како Евреинот Кајим Нави. Кога започнала војната, Иван открил дека Нави никогаш не работел во полицијата, па се прашувал кој бил човекот што го убил. Кога германската окупаторска власт започнала да ги депортира Евреите, Иван побарал да биде ослободен, тврдејќи дека тој не е Нави, меѓутоа германскиот офицер извадил огледалце и му покажал дека Иван Мијак во обратен редослед се чита како Кајим Нави.
Батевка (Истибања)

Батевка — населба од римско време во атарот на селото Истибања, Македонија. На 2 километри источно од селото, на левата страна на стариот пат Кочани-Делчево, во нивата на Б. Антов се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Превалец (Истибања)

Превалец — некропола од железно време во атарот на селото Истибања, Македонија. На 3 километри од селото, близу до раскрсницата Виница-Делчево-Кочани се наоѓаат два помали тумула. Едниот е целосно уништен со копањето на војнички ровови, а другиот е делумно оштетен.
Раклеви Бавчи (Истибања)

Раклеви Бавчи — населба од римско време во атарот на селото Истибања, Македонија. На високиот рид што се наоѓа на 400 метри североисточно од селото се гледаат темели од повеќе објекти, а по површината се среќаваат големи количества од градежен материјал: камен, покривни ќерамиди, подно тули и друго.
Кале (Истибања)

Кале — градиште од доцноантичко време во атарот на селото Истибања, Македонија. На 2 километри североисточно од селото, на зарамнетото плато од карпестиот рид кој стрмно се издига над коритото на Брегалница, се гледаат остатоци од темели на бедем. Во внатрешноста на градиштето се забележуваат и темели од помали објекти.
Турски Гробишта (Истибања)

Турски Гробишта — населба од римско време во атарот на селото Истибања, Македонија. На околу 300 метри југоисточно од селото, од левата страна на стариот пат Истибања-Делчево, во близината на турските гробишта се среќаваат остатоци од населбинска керамика и градежен материјал.