Марко Корнаро

Марко Корнаро или Корнер (1285, Венеција - 13 јануари 1368, истото) - 59. венецијански дуж, првиот од благородничкото венецијанско семејство Корнаро, бил избран на функцијата во 1365 година. Тој е дедо на кралицата Катерина Корнаро од Кипар.
Секогаш верен на републиканските олигархиски идеали на кои стоела Република Венеција, Марко Корнаро бил добар дужд и донел мир во јавните институции потресени од заговори за соборување на републиканската форма на владеење. Неговото кратко владеење било обележано со преминувањето на некои венецијански територии под власта на Џенова и Отоманско Царство, иако Венеција во тоа време доживувала економски раст, а исто така ја обновиле и трговијата со Египет.
1 Биографија
1.1 Ран живот и политичка кариера
Марко Корнаро бил син на Џовани де Ањезе (чија „куќа“ не преживеала до денес) и имал пет браќа. Неговото семејство (Корнер, иако често го користеле Корнаро) беше многу важно за Венеција и се смета за едно од најстарите (датира од римските Корнелии ) и моќно. Бил женет двапати: прво со Џована Скровењи од Падова, која му родила три сина и две ќерки, а потоа со извесна Катерина, за која малку се знае, освен за нејзиното скромно потекло, што му отежнувало на Марко да ја преземе функцијата Дужд.
Во младоста се занимавал со трговија со Истокот, но без голем успех; напротив, тој бил унапреден со почести. Многупати бил амбасадор на императорот Карло IV и на папата Климент VI, а бил и дел од венецијанската делегација за изборот на папата Урбан V во Авињон. Покрај тоа, тој водел важни градови во венецијанските поседи.
Венеција, поради затворањето на Големиот совет во 1297 година, доживела време на пресврт, како резултат на тоа, Венецијанската Република се претворила во вистинска олигархија, само на неколку десетици семејства им било дозволено да управуваат со неа. Се разбира, тоа не било добро прифатено од мнозинството од населението, особено од богатите трговци на кои не им била дадена титула на благородништво. Всушност, никој не ги одбивал заговорите, напротив, многумина сакале да ја отстранат новата олигархиска форма на владеење (заговорот на Марин Боконио (1300) или Марино Фалиера (1355) или обидот за атентат врз Лоренцо Челзи (1365).
Марко се покажал лојален на Републиката и се истакнал за време на заговорот на дужот Марино Фалиер, кој убедил некои од градските благородници да му се придружат во планот за соборување на Републиката и воспоставување на неговата единствена моќ. Кога заговорот бил откриен, Корнаро, тогаш најстариот сенатор и затоа автоматски вице-дуж, ја довел венецијанската флота во лагуните за да ја спречи интервенцијата на бунтовниците од копното.
Тој, исто така, работел краток период пред изборот на Дуждот (17 април - 21 април 1355 година). Малку се знае за периодот од неговиот живот по 1355 година, освен можеби за неговото учество (иако неуспешно) во изборот на дуждот за време на „конклавата“ од 1361 година, во која Лоренцо Челзи излегол како победник. Во тоа време Марко ја добил титулата витез, но не знаел од кого.
2 Водечко тело
Смртта на Лоренцо Челзи, официјално од ментална болест, и конклавата што го избрала на 21 јули, предизвикало одредена тензија во венецијанското општество, кое едвај го спречило заговорот од 1355 година, се стравувало од враќање на граѓанската војна.
И покрај клеветата што му паднала на глава поради ниското потекло на неговата сопруга, Марко бил идеален кандидат за функцијата Дуж: постар (80 години), скромен, посветен. Џовани Фоскарини и наследникот на Марко, Андреа Контарини, исто така се кандидирале за функцијата, но победата му припаднала на Корнаро и тој станал Дужд на 21 јули 1365 година.
Во текот на две и пол години од неговото владеење, Венеција не забележала многу промени во меѓународната трговија, главниот извор на богатство на Венеција, иако под новиот Дуж, републиката ги загубила островите Хиос, Лезбос и Фокеја, кои потпаднале под власта на Република Џенова. Корнаро успешно ја обновил трговијата со Египет убедувајќи го папата Урбан V да ја укине забраната за трговија со неверниците. Дуждот, исто така, почнал да гради крило на Дуждовата палата. Кога започнало востанието во Кандиа (Крит), венецијанските трупи го истребиле населението на островот и уништиле многу села, последователно повторно населувајќи ги овие земји со своите посветени доселеници. Покрај тоа, Корнаро се однесувал со почит кон владините агенции, што го направило многу различен од неговите арогантни претходници.
Марко Корнаро починал во мугрите на 13 јануари 1368 година. Тој бил погребан во катедралата Санти Џовани е Паоло. Неговата надгробна плоча е украсена со скулптури на Мадона и детето од Нино Писано.