procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Методи Чепреганов

Методи Чепреганов (, - , ) — македонски лекар, специјалист во областа на невропсихијатрија и епилептологија''.''
1 Образование
* 1962 год. Медицински факултет – Скопје;
* 1968 год. Специјализација по невропсихијатрија на Медицински факултет – Скопје;
* 1972-1973 год. Постдипломски субспецијалистички студии во Белгија во Клиниката за Електроенцефалографија;
* 1974-1975 год. Специјалистички студии по Клиничка електроенцефалографија во лабораторија и епилептологија LENA во Париз, Франција;
* 1978 год. Стручно доусовршување за компјутерска томографија во Белгија и Англија;
* 1994-1996 год. Субспецијализација по анатамна морфологија (компјутерска томографија и магнетна резонанца);
2 Работно искуство
Од 1969 г. работел на Клиниката за нервни и душевни болести при Медицински факултет во Скопје. Повеќе од 25 години учествувал во наставата како професор, одржувајќи предавања од областа на: Неврологијата и психијатрија со медицинска психологија на студентите на Медицинскиот факултет – Скопје;
Од 2006 г. работел во Болницата Невромедика во Скопје
3 Научно и професионално достигнување
Учествувал на бројни европски и светски конгреси, а објавил и над 260 научни трудови и 130 монографии од областа на Неврологијата и епилептологијата меѓу кои позначајни се:
* Imagerie des épilepsies, Paris 1996;
* Neuro-imagerie diagnostique-Epilepsies Paris, 2006;
* Neuro-imagerie diagnostique-Еpilepsies Paris, 2007;
* Neuro-imagerie diagnostique-Epilepsies Paris, 2012.
4 Признанија и оставштина
Методи Чепреганов како невропсихијатар-епилептолог беше во самиот врв на македонската медицинска наука. Членувал во Европска асоцијација за клиничка неврофизиологија и епилептологија за земјите од Француско говорно подрачје и во Невролошка асоцијација на Франција. Награден е со орденот „Palmes Academiques“ од страна на претседателот на француската влада, во име на Министерството за наука.* 2022 - Награда „11 Октомври“ за животно дело од областа на науката (постхумно).
Крива (суводолица)

Крива — плитка река во југозападниот дел на Керчкиот Полуостров, долга 16,0 км, со слив од 52,1 км². Припаѓа на групата реки на полуостровот Керч. Почетокот на гредата се наоѓа на јужните бранови на масивот Парпач, 1,5 километар источно од поранешното село Широкоје (поранешно Узун-Ајак), се протега, често закривувајќи се, во општа насока кон југозапад., се влева во заливот Феодосија на Црното Море во близина на селото Саут.
Крива има 7 неименувани притоки, во каналот има неколку езерца изградени во 19 век. На 7 километри од устата, зракот минува низ ''ливадата Ташли-кол'' , претходно означена како солено езеро со истото име, а на картата од 1842 година - ''ливадата Ташли-кол''3]. На почетокот на 19 век во долот имало 5 села.
0.1 Булдан зрак
Исто така Булдак. Се влева од север во ливадата Ташли-кол, веројатно една од притоките на Крива.
Западен Булганак

Западен Булганак ( Булганак, |Західний Булганак, |Ğarbiy Bulğanaq, Гъарбий Булгъанакъ ) е плитка река во југозападниот дел на Крим. Должината е 49 км, сливното подрачје е 180,0 км², наклонот на реката е 7,5 м/км . Просечното долгорочно истекување измерено на мерната станица Трјохпрудноје е 0,02 м³/сец, на устието е 0,05 м³/сек.
Почетокот на реката се наоѓа на падините на Внатрешниот гребен на Кримските Планини, во долот во подножјето на планината Таш-Џарган, што тече од мал мочурлив резервоар кој се напојува со неколку извори, чиј вкупен дебит во август 1911 година Николај Рухлов процени на 21.600 кофи дневно. Тече во општ правец на запад низ територијата на регионите Симферопол и Бахчисарај, по долина со ширина од 1,5 до 3 км, стеснувајќи се на 150 м само на едно место. Добива 9 неименувани притоки долги помали од 5 километри, од кои три се именувани на детални карти: Кара-Агач, која се влева во селото Табачное, Кунтијмес - во близина на Равнопоље и Тали-Џилга кај Пожарски, сите притоки заминаа. Исто така, неколку мали брани притоки течат директно во пределот на устата . Се влева во заливот Каламицки на Црното Море во селото Берегово , просечниот годишен проток на вода во устието е определен на 5,67 милиони м³ . Името на реката од кримскиот татарски јазик (|Bulğanaq) се преведува како калливи.
Претходно, на реката работеле 2 мерни станици: во близина на селото Мола-Ели, кое работело од 1934 до 1941 година и во близина на Трјохпрудни - од 1953 до 1963 година. На реката се создадени преку 40 езерца за различни намени, водата на Западен Булганак се користи за наводнување на 859 хектари обработливо земјиште. Под селото Колчугино (Булганак) и до устието, реката е безводна речиси во текот на целата година, бидејќи возводно има брани кои го собираат истекувањето на водата . На самиот устие, на територијата на Берегово, моментално се наоѓа брана која целосно го блокира протокот на вода во морето, самиот канал (широк до 70 м) е обраснат со трски и шавар, водениот свет е претставен со езерска жаба . Водозаштитната зона на реката е поставена на 100м.
Во долината на реката кај селото Пожарское (Булганак-Бадрак) се наоѓа населба од II век. п.н.е д. - III век. n. д., наречен Булганаски .
Коз (река)

Коз е плитка река на југоисточниот брег на Крим, на територијата на урбаниот округ Судак. Должината на водотекот е 8,0 километри, сливното подрачје е 22,3 км².
1 Име
На картата од 1817 година од генерал-мајор Мухин, реката е потпишана како ''Капкали'', на картата на јужен Крим од колекцијата на Питер Кепен во 1836 година - ''Елтиген-су'', на картата од 1842 година е по име ''Безли-Даври''. Во ''„Списокот на населени места на провинцијата Тауриде според податоците од 1864 година“,'' селото Коз е запишано дека се наоѓа ''на потокот Касан'' . Николај Рухлов, во своето дело „Преглед на речните долини на планинскиот дел на Крим“ од 1915 година, заедно со ''Коз'', почесто го користи името ''Бијук Узењ'' . Во делото на Август Олиферов и Зинаида Тимченко „Реки и езера на Крим“, се користат варијантите Безли-Давра и Кози и, конечно, во референтната книга „Површински водни тела се појавуваат на Крим“, Коз, Кози и Безли- Давра.
2 Географија
Реката започнува на западната падина ''на'' масивот Ечки-Даг на греди на надморска височина од 300 м''.'' грешка - изворот е на друго место ). Реката (заедно со зракот ''Менерли Узењ'' ) ја формира долината Козскаја, покриена со мали изолирани ридови високи 20–30м, разделени со греди и клисури, окупирани со лозја уште од античко време. Во Коз, според референтната книга „Површински водни тела на Крим“, има 4 неименувани притоки, Николај Рухлов наведува некои од нив, сите вистински клисури се ''Караул-Каши'', ''Аџи-су-Ечи'' и ''Куенташ Узењ.'' (со притока на Кајан-Арда).
Коз се влева во Црното Море во подножјето на гребенот Караул-Карш во селото Солнечна Долина, зоната за заштита на водата на реката е поставена на 50м.
Елин Пелин (град)

Елин Пелин (|Елин Пелин) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Елин Пелин во Софиската Област. Има население околу 7.340 луѓе (2022).
1 Географија
Градот Елин Пелин се наоѓа на 558 метри надморска височина во југоисточниот дел на Софиската Котлина, помеѓу реките Лесновска и Елешница и на 24 километри источно од Софија. На градското земјиште се наоѓа селото Елин Пелин, кое нема сопствено земјиште.
2 Историја
Првите информации за населбата потекнуваат од османлиски документи од 15 век, во кои се користи името Нувосел. Во средината на 19 век селото се викало Новоселци и било едно од поголемите села во источниот дел на Софиското Поле. Во 1846 година бил завршен православниот храм „Свети Никола“. Кон крајот на 19 век во гратчето биле основани училиште и читалиште.
Во 1881 година, по ослободувањето, Новоселци станал центар на околија во Софискиот Округ. Во 1888 година била пуштена во употреба железничката пруга Софија—Саранбеј. Таа поминува 4 км јужно од тогашното село, каде што се формирала посебна населба околу новата станица — денешното село Елин Пелин. Таму била изградена фабриката за керамика „Изида“ и неколку помали индустриски претпријатија.
Во 1950 година, селото Новоселци било преименувано во Елин Пелин во чест на писателот Елин Пелин (1877–1949), кој пораснал во блиското село Бајлово. Во 1955 година станицата Елин Пелин била одвоена како одделна населба, а во 1960 година Елин Пелин бил прогласен за град.
Лимфокин

Лимфокини ― подгрупа на цитокини кои се произведуваат од вид на имунолошки клетки познати како лимфоцити. Тие се белковински посредници обично произведени од Т-клетките што го насочуваат одговорот на имунолошкиот систем преку сигнализирање помеѓу неговите клетки. Лимфокините имаат многу улоги, вклучувајќи и привлекување на други имунолошки клетки (како што се макрофаги и други лимфоцити) на заразено место и нивно последователно активирање за да ги подготват на поттикнување имунолошки одговор. Лимфоцитите кои кружат можат да откријат многу мала концентрација на лимфокини и потоа да се движат нагоре по концентрацискиот градиент кон местото каде што е потребен имунолошки одговор. Лимфокините им помагаат на Б-клетките при произведување антитела.
Лимфокини кои се лачат од помошните Т-клетки се:* Интерлеукин 2
* Интерлеукин 3
* Интерлеукин 4
* Интерлеукин 5
* Интерлеукин 6
* Стимулирачки фактор на колонии од гранулоцити и макрофаги
* Интерферон-гама
1 Наводи
Џубга (река)

Џубга ( полковнички јаз ) е река сместена западно од областа Туапсе на Краснодарската територија на Русија . Должината на реката е 21 км, сливното подрачје е 100 км².
Изворот се наоѓа на јужната падина на Големиот Кавказ, два километри југозападно од превојот Џубга. Се влива во црноморскиот залив Џубга во селото Џубга.
Населби на бреговите на реката се: село Џубга , село Горскоје, фармата полковник].
Преку реката е изграден автомобилски мост на автопатот А147.
Во долината на реката има поплочени долмени.
1 Податоци од воден регистар
Според државниот воден регистар на Русија, тој припаѓа на областа Кубански слив, делот за управување со вода на реката - реката на сливот на Црното Море од западната граница на сливот на реката Пшада до источната граница на реката Дедеркаи. Речниот слив на реката е сливот на Црното Море.
Објектната шифра во државниот воден регистар е 06030000212109100000265.
Вулан (река)

Вулан е река во Краснодарската област во Русија. Речниот слив е вклучен во руралната област Архипо-Осиповски во градот Геленџик.
Изворите се на јужните падини на главниот кавкаски венец (околу 400 м), кај преминот Вулански, кој го поврзува сливот на Вула со сливот на реката Шебш.
Реката прима голем број притоки, од кои најголема е Морозовка (лев. ), Лев процеп (Схошток, десно), Текос (десно).
Во горниот и средниот тек не е воден, во периоди со малку врнежи се губи во камчињата, при обилни врнежи нивото на водата може да се искачи и до 4 метри. Во долниот тек, федералниот автопат М4 (Е97) поминува преку мостот преку Вулан.
Во последните пет километри, реката тече по западната периферија на селото Архипо-Осиповка, течејќи се во заливот Вулан на Црното Море. На територијата на Архипо-Осиповка се наоѓаат 4 пешачки мостови преку Вулан, функционира бродска станица.
1 Топографски карти
* Лист карты L-37-126 Архипо-осиповка. Масштаб: 1 : 100 000. Состояние местности на 1979 год. Издание 1984 г.
Аше (река)

Аше (во горниот тек - Голем Бекишеј) (|Ӏэщэ) — река во областа Лазаревски во градот Сочи, Краснодарски Крај. Должината на реката е 40 км, сливното подрачје е 279 км².
1 Географија
Реката извира од јужната падина на главниот кавкаски венец, во областа на планината Грачев Венец. Малку повисоко од селото, Калеж ја прима својата главна десна притока, Голем Псеушхо, а потоа тече со наклон кон југозапад. Се влева во Црното Море во областа на истоимениот микрообласт Аше во туристичкиот град Сочи.
2 Опис
Аше е типична планинска река со карпесто корито. Во рана пролет и во сезоната на дождови, протокот на реката нагло се зголемува, што периодично доведува до сериозни поплави.
Долината на реката Аше се нарекува Смарагдна Долина поради доминацијата на зимзелени видови дрвја во шумите. Долината е многу популарна кај туристите.
3 Ппритоки
''Од устието''* Капибге (десна)
* Чигишепсија (десна)
* Анакопси (лева)
* Голем Псеушхо (Голема Наужа) (десна)
* Чужук (десна)
* Закоњаш (лева)
4 Атракции
* Групите долмени на Аше, како и сите долмени од Западен Кавказ, се малку проучени, практично не се заштитени и страдаат од вандали.
* Пештерата на вештерки - Пештерата во моментов е поплавена.
* Карпата на старите луѓе - од која, според легендата, некогаш во бездна биле фрлени изнемоштените постари жители, кои станале товар за семејството.
* Водопадот Псидах е висок околу 30 метри. Во близина на водопадот има извори со вода што содржи сребро.
* Водопад Шапсуг - висината на целата каскада е повеќе од 50 метри, максималната висина на водопадот е околу 18 метри.
5 Населби
Неколку населби се наоѓаат во долината на реката Аше - Аше, Тихоновка, Шхафит, Катлапе, Хаџико, Калеж и Лигот.
6 Етимологија
Општо е познато дека топонимијата на името Аше има адиге-абхазиски корени, но и покрај тоа, постојат многу верзии за потеклото на името на реката.
Според најчестата и најпознатата верзија, името Аше се навраќа на адигескиот збор - „ ''Ӏeshche'' “, што во превод значи „оружје“. Оваа верзија е поддржана од фактот дека долго време во долината на реката Аше живееле вешти пиштолџии кои се специјализирале за производство на оружје со рабови. А на устието на реката во близина на брегот на Црното Море имало голем центар за продажба на оружје.
Бзугу

Бзугу е река што се влева во Црното Море . Должината на реката е 10 километри, а површината на сливот е 13,6 км².
Потекнува од јужните падини на планината Пикет на надморска височина од околу 600 метри надморска височина, тече во областа Хостински во Сочи и се влева во Црното Море. Највисоката точка на сливот на реката Бзугу е 627 метри надморска височина (планината Пикет).
Реката Бзугу има многу притоки, но сите тие се незначителни по големина.
Африн (река)

Реката Африн — притока на реката Оронтес во Турција и Сирија. Извира во Карталските планини во покраината Газиантеп во Турција, тече на југ низ градот Африн во северозападна Сирија, а потоа повторно влегува во Турција. Се спојува со реката Карасу на местото на поранешното езеро Амик, а преку канал неговите води течат до Оронтес.
Вкупната должина на реката е 131 километар, од кои 54 километри се во Сирија. Нејзиниот слив зафаќа површина од 3.920 км². Околу една четвртина од водата на реката е во Сирија. Попрецизно, околу 250 милиони м<sup>3</sup> од годишниот проток на реката доаѓа од покраината Хатај во Турција, додека околу 60 милиони м<sup>3</sup> потекнуваат од Сирија. Реката е воздржана од Африновата брана во Сирија, северно од градот Африн.
Раџу (Сирија)

Раџу е град во северозападна Сирија, кој се наоѓа во гувернератот на Алепо. Тој е дел од регионот Африн. Тоа е административен центар на истоимената Нахија.
1 Географска положба
Градот се наоѓа во северозападниот дел на гувернерот, во близина на границата со Турција, во висорамнините на гребенот Ел-Акрад (Курд-Даг), на надморска височина од 551 метар.Раџу се наоѓа на приближно 62 километри северозападно од Алепо, главниот град на провинцијата, и 348 километри северо-североисточно (СНЕ) од Дамаск, главниот град на земјата.
2 Популација
Според официјалниот попис од 2004 година, населението во селото било 3122.
3 Транспорт
Во градот се наоѓа станица на железницата Багдад.
Биза

Биза е град во северна Сирија, кој се наоѓа во губернијата Алепо. Тој е дел од Нахија Ел-Баб, кој, пак, е дел од истоимената област.
1 Географска положба
Градот се наоѓа во северниот дел на гувернератот, во близина на градот Ал-Баб, на надморска височина од 508 метри. Биза се наоѓа приближно 34 километри североисточно од Алепо, главниот град на провинцијата, и 333 километри северо-североисточно (СНЕ) од Дамаск, главниот град на земјата.
2 Популација
Според официјалниот попис од 2004 година, населението на градот било 12.718 (6.586 мажи и 6.132 жени).
3 Транспорт
Низ градот минува националниот автопат М4. Најблискиот цивилен аеродром е Меѓународниот аеродром Алепо.
Ихтиман

Ихтиман (|Ихтиман) е град во Западна Бугарија, административен центар на општината Ихтиман во Софиската област. Има население околу 13.617 луѓе (2022).
1 Географија
Ихтиман се наоѓа во Ихтиманската котлина, која е опкружена со ридовите на Ихтиманска Средна Гора (од запад со Вакарелската планина, од север со ридот Белица, од исток ридот Ветрен, а од југ со Септемврискиот Рид). Ихтиманската котлина има просечна надморска височина од 650 m. Климата е умерено континентална.
Ихтиман се наоѓа на 54 км од главниот град Софија и 90 км од градот Пловдив. Покрај градот минуваат автопатот Тракија и железничката линија Софија—Пловдив—Свиленград.
2 Историја
Во минатото градот се нарекувал Стипон (од латински ''stipo'' — „густо“, „населувам“, исто така ''stipator'' — „караван“, „чувар“). Градот бил римска станица која го чувала важниот пат Виа Милитарис до Константинопол. Подоцна населбата била византиска и бугарска стражарска станица чија задача била да го чува преминот на Трајановата порта. На 17 август 986 година, веднаш под ѕидините на Штипон, војската на византискиот император Василиј II билa поразенa од војниците на цар Самуил.
Во 1371 година Штипон бил заробен од трупите на отоманскиот водач Лала Шахин. По османлиската инвазија, името на градот со текот на времето се променило во современиот Ихтиман. По долги напори во 1835 година во Ихтиман била изградена црквата „Успение на Пресвета Богородица“. На 25 декември 1877 година трупите на генерал Гурко заедно со генералот Шувалов го ослободиле градот.
Според одлуките на Берлинскиот конгрес Ихтиман и неговата околина останале во границите на Источна Румелија. Населението на Ихтиманско земало активно учество во борбата за Соединувањето кое било објавено на 6 септември 1885 година.
Костенец (град)

Костенец (|Костенец) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Костенец во Софиската Област. Има население околу 5.985 жители (2022).
1 Географија
Костенец се наоѓа на околу 61 км југоисточно од Софија на железничкиот правец Софија—Пловдив—Свиленград. Во близина на Костенец се наоѓаат одморалиштето Боровец (28 км), градовите Долна Бања (8 км) и Ихтиман (17 км).
Се наоѓа во подножјето на планината Рила, во источниот дел на Костенецко-Долнобанската котлина. Климата е умерено-континентална
2 Историја
Населувањето на денешниот град Костенец започнало во 1884 година со изградбата на пругата Белово—Вакарел, која била прокарана на 6 км североисточно од селото Костенец. Со изградба на железничката станица била изградена фабрика за кибрит и хартија со која се забрзувало проширувањето на новата населба. Во 1964 година населбата на железничката станица била прогласена за град.
Африн

Африн е град во северозападна Сирија, кој се наоѓа во гувернерот на Алепо. Административен центар на истоимената област.
Африн се наоѓа на приближно 38 километри северозападно од Алепо, главниот град на провинцијата, и 332 километри северно од Дамаск, главниот град на земјата. Најблискиот аеродром се наоѓа во градот Аазаз.
1 Популација
Последниот официјален попис во 1981 година го навел населението на 11.914. Динамика на населението на градот по години:
+, 1960 година, 1970 година, 1981 година, 2003 година, 2012 година
6330, 10 074, 11 914, 44 121 , 54 451
Курдите преовладуваат во националниот состав на населението, сунитските муслимани во конфесионалниот состав.
2 Историја
Во 1922 година, градот паднал под контрола на Франција, а во 1946 година станал дел од независна Сирија.
Поради избувнувањето на сириската револуција, од 11 јули 2012 година, Африн бил под контрола на курдската милиција ЈПГ и бил дел од Сириски Курдистан (Ројава). На почетокот на септември 2017 година, таму била прогласена „зона на деконфликт“. Јануари 2018 година - почеток на турската операција „Маслиново гранче“. На 18 март 2018 година, Африн паднал под контрола на турските вооружени сили и Слободната сириска армија.
Дагомис (река)

Дагомис (Кубанскаја) е планинска река сместена во регионот на Големото Сочи и се влева во Црното Море.
1 Одлики
Започнува во центарот на селото Дагомис, на сливот на двете реки: Западна Дагомис и Источна Дагомис, 800 метри од брегот на Црното Море.
Преку реката е изграден пешачки мост, со повеќе од 100 години историја. Како и железнички мост, недалеку од вливот на реката во морето. Биле изградени два патни моста преку реките Западен Дагомис и Источен Дагомис, кои ги поврзуваат деловите од автопатот М 27 Џубга - Туапсе - Сочи - Адлер. На двата извори има и неколку пешачки мостови.
Вкупната сливна површина на реката е 103 км². Потрошувачката на вода во лето е - 2,06 м³ /с.
2 Стари фотографии од реката Дагомис
На почетокот на 20 век, познатиот руски фотограф, еден од пронаоѓачите на фотографијата во боја, С. М. Прокудин-Горски, за прв пат ја фотографирал долината на реката Дагомис. Фотографиите датираат помеѓу 1905 и 1915 година. Моментално се наоѓа во Библиотеката на Конгресот на САД.
3 Податоци од воден регистар
Според податоците на државниот регистар за води на Русија и геоинформацискиот систем за зонирање на водостопанство на територијата на Руската Федерација, изготвен од Федералната агенција за водни ресурси:
* Басен област - Кубан
* Речен слив - Реки на сливот на Црното Море
* Дел за управување со водите - Реки на сливот на Црното Море од западната граница на сливот на реката Шепси до реката Псоу
* Шифра на водно тело - 06030000312109100000639
* Шифра за хидролошки знаења (ГИ) - 109100063
* Број на волумен на ГИ - 09
* Број на ГИ - 1
Курчатов (платформа)

Курчатов е точка за застанување на линијата за дизел локомотиви со една колосек Курск - Лгов. Се наоѓа на двошинскиот потег Дјаконово - Лукашевка. Точката на застанување се наоѓа во градот Курчатов, регионот Курск, 49 км од Курск, припаѓа на регионот Ориол-Курск на московската железница. Претходно, точката на застанување била наречена „426 km“. И приградските и возовите на долги релации застануваат на ОП Курчатов. Има 2 странични ниски платформи. Железничките билетарници се наоѓаат во зградата на автобуската станица, во непосредна близина на првата платформа. Во 2007 година било одлучено да се изгради нова комбинирана автобуска и железничка станица. Од 2018 година, зградата на станицата е завршена.
1 Приградска услуга
Приградската комуникација се врши во следните насоки:
* Курск — Лгов — Глушково
На станицата Курчатов застанува воз на долги релации:
Циркулација на воз во текот на целата година
број на воз, Возен правец, број на воз, Возен правец
359, Адлер - Калининград, 360, Калининград - Адлер
Сезонска циркулација на воз
број на воз, Маршрута за возење, број на воз, Маршрута за возење
467, Адлер - Смоленск, 468, Смоленск - Адлер
2 Фотографија
3 Врски
**
Бајбуга

Бајбуга е река во Источен Крим, должината на реката е 20 км, сливното подрачје е 111 км² . Просечен проток на вода — 0,35 м³/с.
Започнува со ''изворот Кошка-Чокрак'' во близина на селото Кључевоје ( област Кировски ), тече практично на исток и се влева во заливот Феодосија на Црното Море во рамките на градот Феодосија.
На реката, според референтната книга „Површински водни тела на Крим“, има 8 неименувани притоки, долги помалку од 5 километри и две позначајни:
* левата е клисурата Чобан-Чокрак, долга 8 километри , која потекнува помеѓу гребените Кучук-Егет и Бијук-Егет;
* десната е запишана во референтната книга како река без име, долга 5,1 км, површина на сливот 18 км², тече 15 км од устието;
* десниот е привремен воден тек , кој доаѓа од истоименото село (сега Грозје).
Сливот помеѓу Баибуга и реките на јужниот брег на Крим е планината Клементиева (Узун-Сирт) што се протега од југоисток кон северозапад и висорамнината Тепе-Оба. Реката е релативно плитка, затоа, со цел да се зголеми нејзината содржина на вода, од 1876 година започнала работа на пошумување на одводниот слив, главно со кримски бор .
Претходно, две села сместени на него го имале истото име со реката: во близина на Баи-Буга (во 1945 година била преименувана во близина ) и Далњаја Баибуга (вклучена во соседното село Булк ).
Во 1908 година, на сливот Бајбуга во подножјето на ридот Паша-Тепе, бил откриен изворот Паша-Тепе, сличен по содржина на натриум хлорид и натриум сулфат на ''Есентуки бр. 20'' . Високиот квалитет на минералната вода бил награден со златен медал на Меѓународната изложба во Белгија во далечната 1916 година. За време на настаните од 1917 година и следните години, бунарот бил напуштен, но потоа обновен во 1925 година, добивајќи ново име - „Феодосија“ .
Претходно, реката била катастрофално загадена („канализација на Феодосија“ ), од април 2019 година, реката е исчистена.
Постои верзија дека Бајбуга, како ''Истар'', е означен на картата на Клавдиј Птоломеј (2 век од нашата ера) .
Жвава-Квара

Жвава-Квара (|ჟოეკვარა) е планинска река на запад од Абхазија, тече по сртовите Берчил, Лукивоху и Жовеху, главно во југозападен правец.
Должината на реката е 20 километри. Површината на одводниот слив е 72 км².
Започнува во близина на трактот Берчил југозападно од највисоката точка на планинскиот венец Арабика. Текот на реката минува низ варовниците на западната падина на венец Гагра, формирајќи длабок живописен кањон. Се влева во Црното Море на територијата на градот Гагра.
Во 1951 година, било спроведено хидрографско истражување на реката во рамките на програмата . Во 1961 година, на реката Жвава-Квара, 0,3 км од нејзината устие на надморска височина од 6,98 м, во градот Гагра работел хидролошки пост, кој бил управуван од Tбилгидл.
Пирдоп

Пирдоп (|Пирдоп) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Пирдоп во Софиската Област. Има население од околу 6.700 жители (2022).
1 Географија
Пирдоп се наоѓа на 70 километри источно од главниот град Софија и 52 километри западно од Карлово на подбалканскиот пат. Се наоѓа на 696 мнв во средишниот дел на Златишко-Пирдопската котлина. Теренот на кој е изграден градот има благ наклон од североисток кон југозапад и го минува Пирдопската Река, притока на Тополница.
2 Историја
Во околината на Пирдоп се пронајдени траги од населување за време на неолитот и тракиската ера, како и остатоци од значајна доцноантичка и раносредновековна населба. На 5 километри североисточно од денешниот град се наоѓал манастирот „Свети Илија“, чиј дел се урнатините на Еленската базилика, кои се зачувани и денес. Манастирот бил значаен книжевен центар и функционирал до крајот на 18 век. Во него веројатно е составен Пирдопскиот апостол, еден од значајните споменици на среднобугарската литература, датиран во 12 век.
За прв пат се споменува во османлиски документ од 1430 година под името Пуротобабинче. Кон крајот на 17 век во градот имало ќелијно училиште, неговите жители учествувале во Чипровското востание, а локалниот даскал Георги ги составил во 1698 година Протопопинскиот и Тихомирмирскиот Дамаскин. Во 17-18 век Пирдоп станал голем центар за сточарство и преработка на волна со стотици работилници. Во 1841 година, жителите на градот биле ослободени од ангарија. Во 1840 година било отворено училиште, кое од 1853 година било класно, а во 1863 година - женско училиште. Читалиштето бил основано во 1869 година.
Во 1869 година во градот бил формиран комитет на Внатрешната револуционерна организација. Жителите на Пирдоп учествувале во српско-турската војна, во Ботевата чета и во Бугарското ополчение. Градот бил ослободен на 21 декември 1877 година од Дваесет и првиот Донски полк.
Ворон (река која се влева во Црното Море)

Ворон е мала река во источниот дел на јужниот брег на Крим, во источниот дел на Главниот гребен на Кримските Планини. Должината на реката е 16 km, сливното подрачје е 52 км<sup>2</sup>, просечното годишно истекување на мерната станица Ворон е 0,028 м³/сек, во близина на реката има 2 притоки: Аи-Серез и втората - неименувана, на устието - 0,06 м³/сец . Уклон реки — 46,9 м/км.
1 Опис
Започнува на 5 километри од истоименото село, на јужната падина на сливот со Индол, според Николај Рухлов (во делото „Преглед на речните долини на планинскиот дел на Крим“, 1915 година) на надморска височина од 288 фатоми . Изворот на реката е извор во близина на планината Кисломно (превојот Ворон (Сарабениш-Богаз)) . Тече, речиси меридијално, од север кон југ и се влева во заливот Капсихор кај Кејп Аи-Фок, на 1,5 км од селото Морскоје (до 1944 година Капсихор ) . И покрај опасноста од кал, таа е генерално плитка, има истекување само во пролет и по дождови, за време на поплави дното на реката е предмет на значително истекување и наноси, па дури и достапната вода, во средниот и долниот тек., оди до (до плитка длабочина - 1— 2 м) во наноси од шут, од кои е составено коритото на долината, целосно покриено со лозја .
Падините на долината на реката се расчленети со клисури и долови, покриени со шума, во горниот тек, областите со субмедитеранска ксерофилна вегетација се зачувани речиси непроменети. Речното корито има благ наклон, што доведува до релативно униформни услови низ целата река, освен во горниот тек, каде што наклонот се зголемува, има делови од скалест канал. Во средишниот тек, достигнувајќи речиси до устието, лозјата се засадени во плавината. Водата на реката припаѓа на класата на јаглеводороди, групата на калциум, со минерализација од 200–300 до 450–600 мг/л и цврстина од 2,3–3,9 до 5,15–7,0. Во близина на реката, според референтната книга „Површински водни тела на Крим“, има 2 неименувани притоки, долги помалку од 5 километри и 1 значајна - Аи-Серез. Водозаштитната зона на реката е поставена на 50м
1.1 Активност на кал и кал од 1911 година
Реката е исклучително опасна со кал. Постои верзија дека не случајно името на реката е од турско потекло од зборот вирон, што значи ''оштетување'' .
Тековите од кал во котлината периодично минуваат со различен интензитет. Текот на калта на реката Ворон може да достигне 153 м<sup>3</sup>/с. Во текот на годините на набљудување, забележани се големи калливи текови во 1911, 1956, 1997 година .
На 18 јули 1911 година, дожд предизвикал големи катастрофи во селото Аи-Серез, област Феодосија. Загинале 6 деца, 10 куќи и 30 шупи биле целосно уништени, уште 30 куќи се оштетени така што не можело да се живее во нив. Водата однела 10.000 ридови сено и околу 1.000 вагони со дрва. Сите овоштарници и лозја во долината Воронскаја биле тешко оштетени, некои од нив биле целосно измиени или покриени со насипи направени од камења и земја.
Во 1956 година, на устието на Ворон, ширината на на калта била 118 м, тој штрчел 62 m во морето.песочници .
Мерсенови прости броеви

Мерсенови прости броеви — прости броеви во облик <math>2^n-1</math> .
Не е познато дали овие броеви ги има во конечен број се бесконечно многу. На 7 јануари 2016 година. е пронајден, досега најголемиот, 49. Мерсенов прост број кој за <math>n=74.207.281</math>, има 22.338.618 цифри. Името го добиле по математичарот Марин Мерсен.
1 За Мерсеновите прости броеви
Познато е дека <math>2^n-1</math> може да биде прост само ако и <math>n</math> е прост. Имено, ако е <math>n</math> сложен, тогаш може да се најдат природни броеви <math>a</math> и <math>b</math>, поголеми од еден, за кои важи <math>n=ab</math> . Меѓутоа, тогаш <math>2^n-1</math> е делив со <math>2^a-1</math> така што тој број е сложен.
2 Примери
<math>2^2-1=3</math><math>2^3-1=7</math><math>2^5-1=31</math><math>2^7-1=127</math> . . .
Долна Бања

Долна Бања (|Долна баня) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Долна Бања во Софиската Област. Има население околу 4.726 жители (2022).
1 Географија
Градот се наоѓа во Долнобанската котлина, на десниот брег на реката Марица. На југ се северните падини на планината Рила, а на север граничи со подножјето на Черни рид — дел од Ихтиманска Средна Гора. Долна Бања се наоѓа на 72 км од главниот град Софија и на 115 км од Пловдив.
2 Историја
Археолошките истражувања даваат докази за живот во земјите што го опкружуваат денешниот град. Според извештаите, околу 5 век п.н.е. по горниот тек на реката Марица живеело тракиското племе Беси, главно ангажирано со ископ на руда за железо и злато.
Во средниот век настанале населбите Венетица, Јурта и Којчовец, кои кога се споиле го формирале селото Бања, а од втората половина на 19 век се преименувало во Долна Бања.
По објавувањето Балканската војна во 1912 година 27 луѓе од селото Долна Бања доброволно се пријавиле во Македонско-одринското ополчение.
3 Минерални бањи
Еден од најмоќните топли минерални извори во Рило-Родопскиот регион и Средна Гора се наоѓа во границите на Долнобанската котлина. Околу 1700 година Хаџи Радослав од селото Костенец изградил две згради околу минералните извори во горниот дел на долината. Едната била изградена на римски темели и денес е позната како „Римска бања“, другата е зачувана како женски дел од денешната градска бања. Денес во градот работат три бањски хотели со минерална вода и градската јавна бања.
Иван Дибич Забалкански

Иван Дибич Забалкански (13 мај 1785 – 10 јуни 1831) бил руски фелдмаршал.
1 Биографија
Во периодот од 1805 до 1807 учествувал во Наполеоновите војни, а од 1812 до 1813 година бил квартирмајстор (начелник на штаб) во корпусот на Витгенштејн. Во 1812 година бил унапреден во генерал-мајор заради победата во Битката кај Полоцка. Учествувал во Руско-турската војна (1828-1829) како командант на 2. армија. На 11 јуни ги победил Турците во Битката кај Кулевче. После Битката кај Сливен (31 јули) ги принудил Турците на склучување на мир. За тој успех го добил називот „Забалкански“ и чин фелдмаршал.
Мечетка (регион Воронеж)

Мечетка е село во областа Бобровски во областа Воронеж, Русија.
Административен центар на селската населба Мечетски .
1 Приказна
Во XIV век на местото на селото Мечетка постоела татарска населба. По поразот на Златната орда, населбата била напуштена. Мавзолејот оставен по Татарите многу луѓе го замениле со џамија. Веројатно, реката, на еден од бреговите на која се наоѓал мавзолејот, поради тоа го добила своето име - Џамија . Денес, поголемиот дел од реката е или сув или мочурлив.
Во 1685 година, експедиција предводена од благородник Иван Жолобов ги истражувала земјите во близина на Битјуг. Тој го опишал татарскиот мавзолеј што го видел, а кој се наоѓал на местото на модерното село Мечетка: ''„Од левата страна, од степата Ногај, дојде реката Мечет и се влеа во Бетјук, но покрај неа нема шуми.''''А на врвот на таа река, од левата страна, е камена татарска џамија“''.
Во 1686 година, првите жители на идната населба почнале да се населуваат на реката Битјуг, кои подоцна биле наречени сингл-дворци. Во 1746 година имало 130 семејства. Во 1701 година, со декрет на Петар Велики во 1699 година, селаните од палатата од северните области на Русија се преселиле во Мечетка. Во 1788 година, со напорите на парохијаните, била подигната камената црква Вознесение Господово. Тоа не преживеало до денес.
Во 1908 година започнала изградбата на нова црква, која во 1912 година била осветена во името на Митрофан од Воронеж. Во 1930 година црквата била затворена. Храмот најпрвин бил користен како клуб за колективна фарма, а потоа бил предаден на блиското училиште и користен од него како магацин. Во 1990 година, храмот бил префрлен на Воронежската епархија, а во 1994 година храмот бил признат како архитектонски споменик. Денес е познат како Храмот Сретенски ( Црква на Воведувањето Господово ). Во селото имало седумгодишно училиште.
За време на Големата татковинска војна, линијата на фронтот се наоѓала на неколку километри од Мечетка. Дел од населението било евакуирано во други села во регионот Воронеж.
2 Интересни факти
* Во близина на Мечетка се урнал советски бомбардер, авионот Бостон-3, а на местото на несреќата бил поставен споменик.
* Пештерите со креда се наоѓаат на 4 километри јужно од селото Мечетка, кои се популарни кај туристите.
* Во селото во 2010 година поради силни ветришта и пожари на сува трева изгореле единаесет нестанбени објекти и четири станбени објекти во кои живееле шест лица.
3 Врски
*
Етрополе

Етрополе (|Етрополе) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Етрополе во Софиската Област. Има население од околу 10.360 жители (2022).
1 Географија
Се наоѓа во живописната долина на реката Малки Искар, на северните падини на Стара Планина, во подножјето на врвот Баба (1787 м). Етрополската Котлина е опкружена со величествените старопланински врвови – Звездец, Шиндарника, Свети Атанас, Мара Гидија итн. Надморската височина на котлината е 620 м.
2 Поврзано
* Етрополски Водопад
Правец (град)

Правец (|Правец) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Правец во Софиската Област. Има население од околу 4.242 жители (2022).
1 Географија
Се наоѓа на 60 километри од главниот град Софија, северно од Стара Планина во мала котлина. Во близина на Правец минува автопатот Хемус. Градот спаѓа во умерената континентална климатска зона.
2 Историја
Градот е родното место на долгогодишниот комунистички претседател на Бугарија, Тодор Живков. Првата фабрика за микропроцесори во Бугарија била основана токму во Правец. Произведените лични мсетачи, кои се едни од првите во Бугарија, го носаат името „Правец“.
Ахелој (река)

Ахелој е река во Источна Бугарија. Изворот на реката се наоѓа на оддалеченост од околу 1,5 км од периферијата на селото Дријанковец, во месноста Адата, на висорамнината Карнобацко-Аитоската-Планина. Реката се влева во Црното Море јужно од градот Ахелој. Должина - 39,9 км. На реката има истоимен резервоар.
1 Битка од 917 година
Во 917 година во близина на реката се случила битка меѓу бугарските чети на чело со цар Симеон I и византиските чети, чиј врховен командант бил Лев Фока. Битката била, според хроничарот Симеон Логофет, „што не се случило веќе еден век“. Лав Ѓаконот, кој го посетил местото на битката 75 години подоцна, забележал: ''„И денес, во близина на Ахелоус, можете да видите купишта коски на тогаш срамно претепаната римска војска која бегала“''.
Адагум (река)

Адагум — река во Краснодарската територија на Русија, лева притока на Кубан. Должината на реката е 66 км, површината на одводниот слив е 336 км².
Започнува на сливот на реките Баканка и Неберџај, кои пак започнуваат на северните падини на масивот Маркот. Храната е мешана, со доминација на дожд. Адагум претходно имала широка мрежа од бројни притоки. Сега реката ги загубила, бидејќи значителен дел од нејзиниот слив е окупиран од акумулацијата Варнавински, во која се влева.
Водниот режим на реката се одликува со слаба вода (до сушење) во лето. По обилните дождови во планините се излеваат нејзините брегови. Конкретно, ноќта на 7 јули 2012 година, поради обилните дождови на реката во регионот Кримск, се случила голема поплава, во која загинале повеќе од 160 луѓе, неколку десетици илјадници биле повредени или го загубиле својот имот. За да се соберат надојдените води во коритото на реката, изградена е акумулацијата Варнавински. Под акумулацијата, реката е канализирана и се нарекува канал за испуштање Варнавински. Сепак, мал дел од каналот по резервоарот останал од реката - до каналот за испуштање Варнавински.
Според В. Н. Ковешников и Ј. Кокова, името доаѓа од тюрк. пеколот (островот) и тюрк. кум (песок) - „песочен остров“ (можеби од |адагуа („глув“) или |адаг - „зрак“). Според К. X. Меретуков, името на цветот афион (|Атӏэкӏум) . Исто така, „Адагум“ пред Кавкаската војна меѓу Черкезите се нарекувал област на племето Натухаџи. За време на крајот на војната, артилерија била употребена на реката за прв пат од страна на Черкезите.
Колиба во снег

''Колиба во снег'' или ''Колиба под снег'' (германски - ''Verschneite Hütte'') ― слика на Каспар Давид Фридрих, првпат изложена на изложбата одржана од Академијата за ликовни уметности во Дрезден, од која ја купил Јохан I од Саксонски.
Сликата била купена од Хуго Салм во 1924 година, а најмалку од 1933 година била во Јужна Америка. Потоа дошла на берлинскиот ликовен пазар и била купен од приватен собирач. Во 1960 година, Лотарското здружение на Берлин ја купило за Националната галерија, која го изложува во крилото Кнобелсдорф во Шарлотенбургшкиот дворец (1986-2001) и во Фридриховата соба на Старата национална галерија (од 2001 година).
Кетрин Клинџер убедливо тврди дека, наместо да претставува колиба во снегот, претставената структура е влезот во рудничко окно.
Барада

Барада е река во Сирија. Должина - 72 км.
Барада потекнува од планините на Анти -Либан, таа тече на југоисток и исчезнува во ливадските езера. Главниот град на Сирија, Дамаск, се наоѓа на Барада. Реката, заедно со нејзините притоки, е поделена на многу краци и вештачки канали, поради што околината на Дамаск има бујна вегетација.
Првата притока на реката е Нахр ел-Арак, која лево се влева во Вади Барада.
Барада се споменува во Библијата ( ) како една од двете „реки на Дамаск“ - Аванаʹ (што значи „камено“) .
Хреновое (област Бобровски)

Хреновоје е село во областа Бобровски во областа Воронеж во Русија.
Административен центар на селската населба Хреновски.
1 Географија
Се наоѓа на 16 км (на патот 27 км) источно од Бобров, 90 км (на патот 130 км) југоисточно од Воронеж .
Селото практично се спојува со територијата на селото Слобода од селската населба Слобода (одделено со линијата на реката Хреноваја).
2 Популација
Селото е основано на почетокот на 18 век, кога царот Петар I ја градел првата руска морнарица во Воронеж, а бродската дрва се жнела во Битјуг .
Нова етапа во историјата на селото започнала кога грофот Алексеј Орлов ја добил од царицата не само титулата Чесме и Орденот на свети Ѓорѓи I степен, туку и 120 илјади хектари земја на левиот брег на Битјуг, која го опфаќала селото Хреновое.
На 24 октомври 1776 година, во близина на селото Хреновоје, грофот Орлов направил затвор , позната по Ориолските воени заробеници затворени овде.
На крајот на 19-тиот - почетокот на 20-тиот век, селото било центар на волостот Хреновски во областа Бобровски во провинцијата Воронеж .
Од 1935 до 1960 година Хреновое бил центар на округот Хреновски. За време на Втората светска војна во 1943 година, во просториите на фармата Хреновски, постоел логор за воени заробеници бр. месеци од февруари до април 1943 година.
3 Економија
* Khrenovskoy обетка фарма
* Фабрика за облека * Фабрика за мебел * Овошје фарма
4 Образование
* Шумски колеџ Хреновској (Шумски колеџ) именуван по. Г. Ф. Морозова* уметничко училиште* две средни училишта* две градинки* Хреновска школа на јавачи
5 Значајни домородци
* Михајлов, Иродион Антонович (1896-19??) - советски воен водач, полковник (1935)
* Карпов, Василиј Николаевич (1798-1867) - руски религиозен филозоф, духовен писател, преведувач на руски на делата на Платон, професор по филозофија на Теолошката академија во Санкт Петербург .
* Панин-Коломенкин, Николај Александрович (1872-1956), руски уметничко лизгање.
* Началов, Виктор Василиевич (р. 1957) - руски музичар, продуцент, текстописец, татко на пејачката Јулија Началова .
* Леваков Владимир Иванович - херој на Советскиот Сојуз кој го повтори подвигот на Александар Матросов, затворајќи ја прегратката на бункерот со градите.
Нојбранденбург (уметничка слика)

''Нојбранденбург'' или ''Нојбранденбург во утринска магла'' (германски: ''Neubrandenburg im Morgennebel'') ― слика на масло на платно од Каспар Давид Фридрих, направена околу 1816 година, сега во Померанскиот покраински музеј во Грајфсвалд. И двајцата родители на уметникот билее родени во Нојбранденбург и тој често го сликал - друг пример е „''Нојбранденбург горејќи''“.
До 1900 година била во сопственост на Лангут, трговец од Грајфсвалд и роднина на уметникот. Околу 1928 година таа била купен од Државниот музеј Шчеќин и била сместен во Шчеќинската збирка на слики во Кобуршката тврдина од 1945 до 1970 година, пред да се пресели во Фондацијата „Померанија“ во Кил. На денешната местоположба е од 1999 година.
1 Наводи
Рапти (река)

Рапти - река во Непал и Индија, левата притока на Гагара ( слив на Ганг).
Должината на реката надминува 600 км, површината на сливот е околу 30.000 км². Изворот на Рапти се наоѓа во северните појаси на планините Сивалик и ги преминува во тесна клисура. Долниот тек на реката се наоѓа во Индо-Гангската рамнина. Поплавите се случуваат во текот на летниот период. Водите на реката се користат за наводнување. Рапти е пловен под градот Горахпур.
Божуриште

Божуриште (|Божурище) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Божуриште во Софиската Област. Има население од околу 5.938 жители (2022).
1 Географија
Градот се наоѓа на 573 метри надморска височина во западниот дел на Софиското Поле, 13 километри северозападно од центарот на Софија и 16 километри југоисточно од Сливница. Се појавил на крајот на 19 век околу военен објект врз земјиштето на блиското село Гурмазово, а неговата населба „Максим Горки“ врз земјиштето на селото Пролеша.
2 Историја
Почетокот на град Божуриште како населба е во 1897 година, кога на земјиштето на селото Гурмазово бил создаден коњски комплекс за потребите на бугарската војска. Околу него постепено почнале да се градат приватни и државни објекти и така настанала денешната населба. Таа била наречена „Божуриште“ поради многуте диви божури во ливадите околу неа. На 15 август 1997 година за 100-годишнината од основањето селото Божуриште било прогласено за град.
Драгоман (град)

Драгоман (|Драгоман) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Драгоман во Софиската Област. Има население од околу 3.090 жители (2022).
1 Географија
Драгоман се наоѓа на 36 километри северозападно од главниот град Софија и на 15 километри од државната граница со Република Србија. Градот се наоѓа во мала планинска котлина во подножјето на планината Чеп’н (дел од планинскиот масив на Стара Планина), сместен во западниот дел на Софиската Котлина.
Драгоман се наоѓа на важен транспортен коридор. Покрај градот минуваат автопатот Европа и главната железничка линија Белград - Софија - Истанбул.
2 Историја
Најстарите остатоци од првите жители на територијата на денешниот град Драгоман се од новото камено време (неолит). Тогаш таму постоела мала населба, од која до денес дошле различни работни средства, како камени секири и чекани. Многу подоцна од оваа прва населба, Римјаните ја изградиле патната станица Мелдија. Во него постојано била сместена римска војска за да го чува важниот воен пат од Белград до Константинопол. Под ова име населбата постоела и во дел од средниот век.
Со заземањето на Софија од страна на Османлиите кон крајот на 14 век, и Драгоманскиот крај потпаднал под османлиска власт. За прв пат името Драгоман се појавува во турски даночен регистар од 15 век. Драгоман бил ослободен од османлиската власт на 1 август 1878 година, кога врз основа на Берлинскиот конгрес од 13 јули 1878 година, реонот бил предаден од руските на бугарските власти.
По обединувањето на Бугарија била објавена Српско-бугарската војна од 1886 година. Главните битки се воделе на периферијата на Сливница и Драгоман.
3 Поврзано
*Драгоманско Блато
Годеч

Годеч (|Годѐч) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Годеч во Софиската Област. Има население од околу 4.193 жители (2022).
1 Географија
Градот се наоѓа во планинска област на 21 км од Драгоман, 55 км од Берковица и 50 км од главниот град Софија. На север се издига Берковскиот дел на Стара Планина со врвот Ком (2016 m), на југ се наоѓа планината Чеп’н со највисок врв Петровски крст (1206 m), а на исток се крајните делови на Мала Планина.
2 Историја
Во градот има остатоци од мал римски храм од II-IV век (најверојатно ѝ припаѓал на божицата на ловот Дијана), кој е прогласен за национален споменик на културата.
Во османлискиот период Годечкиот крај бил дел од Шехирќојската Каза (Пирот) и нахијата Висока. Во џелепкешанскиот регистар на Пиротскиот Кадилак од 1581 година, како џелепи се забележани месните жители Дмитар Јован, поп Петар 30 и Стојан Радослав, кои имаат обврска да ѝ предадат на државата вкупно 85 овци.
По ослободувањето на Бугарија, Годеч бил вклучен во Царибродската Околија. Во 1905 година, селото Годеч, кое било центар на општина, имало 488 жители, распоредени во 9 маала: Глотнаца, Елечанова, Јовкина, Молак, Негулова, Равна, Старо Село, Стојкина и Трап. По Нејскиот мировен договор од 1919 година, Западните Покраини му биле предадени на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците, а центарот на околијата бил преместен од Цариброд во Годеч. Повеќето жители на околните маала се преселиле во самиот град во 1960-тите. Главна егзистенција била сточарството.
Годеч официјално бил прогласен за град на 18 јуни 1956 година.
Зајдисонце (слика)

„Зајдисонце“ или „Браќа“ (|Abendlandschaft mit zwei Männern - ''Вечерен предел со двајца мажи'') — масло на платно од 1830-1835 година на Каспар Дејвид Фридрих, сега во музејот Ермитаж во Санкт Петербург, Русија.