procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Тамаругит

Тамаругит (NaAl(SO<sub>4</sub>)<sub>2</sub>·6H<sub>2</sub>O) — безбоен моноклиничен сулфатен минерал.
Наслагите што содржат тамаругит се географски расфрлани со појавувања на минералот на сите седум континенти ( Антарктик, Океанија, Северна Америка, Јужна Америка, Европа, Азија, Африка). Името на минералот доаѓа од локалитетот Тамаругал Пампа во Чиле. Познат е и како лапарентит.
1 Библиографија
* Палаче, П.; Берман Х.; Фрондел, К. (1960). „ ''Данов систем на минералогија, том II: Халиди, нитрати, борати, карбонати, сулфати, фосфати, арсенати, волфрами, молибдати, итн. (Седмо издание)“'' Џон Вајли и синови, Инк., Њујорк, стр. 466–468.
Танкаит-(Ce)

Танкаит-(Ce) — многу редок молибдатен минерал со формула FeCe(MoO<sub>4</sub>)<sub>3</sub>•3H<sub>2</sub>O. Пронајден е во локалитетот Пунта де Су Сеинаргиу на Сардинија, Италија. Црвените кристали на танкаит-(Ce) личат на модифицирани коцки, но минералот е тригонален (просторната група ''R''-3). Локалитетот на типот на танкаит-(Ce) е исто така место на откривање на други молибдатни минерали, вклучувајќи ги и ториум молибдатите ихнусаит и нурагеит.
Тангеит

Тангеит, исто така познат како калциоволбортит — минерал од калциум, бакарен ванадат со формула: CaCu(VO<sub>4</sub>)(OH). Се јавува како секундарен минерал што може да се најде во песочник, а исто така и во оксидираните зони на наслаги што содржат ванадиум.
Именуван е во 1925 година од Александар Евгениевич Ферсман поради неговото откритие во клисурата Танге, долината Фергана, планините Алај, Киргистан.
Лазулит

Лазулит или ''азурен шпар'' — транспарентен до полупроѕирен, син минерал кој е фосфат од магнезиум, железо и алуминиум, со хемиска формула (Mg,Fe2+)Al2(PO4)2(OH)2. Лазулитот формира еден краен член од серијата цврсти раствори со потемниот, богат со железо скорзалит.
Лазулитот кристализира во моноклинскиот систем. Неговите кристални навики вклучуваат стрмни бипирамидални или клиновидни кристали. Лазулитот има Мосова тврдост од 5,5–6,0 и специфична тежинаод 3,0–3,1. Тој е нетоплив и нерастворлив.
1 Појава и откривање
Лазулитот се формира со висококвалитетна метаморфизам на карпи богати со силициум диоксид и во пегматити. Се јавува во асоцијација со кварц, андалузит, рутил, цијанит, корунд, мусковит, пирофилит, думортиерит, вагнерит, сванбергит, тролеит и берлинит во метаморфни терени; и со албит, кварц, мусковит, турмалин и берил во пегматити. Може да се помеша со лазурит, лапис лазули или азурит.
Пронајден е во Фресницграбен во Криглах, а се среќава и во Салцбург, Австрија, Цермат, Швајцарија, Минас Жераис, Бразил, округ Линколн, Џорџија, округ Ињо, Калифорнија, Јукон во Канада, и на други места.
Првпат е опишан во 1795 година за наоѓалишта во Штаерска, Австрија. Неговото име доаѓа од германскиот збор de, за „син камен“ или од арапскиот збор за рај.
Курнаковит

Курнаковитот — хидриран борат на магнезиум со хемиски состав MgB<sub>3</sub>O<sub>3</sub>(OH)<sub>5</sub>·5H<sub>2</sub>O. Тој е член на индеритската група и е триклиничен диморф на моноклиничниот индерит.
1 Откривање и појава
Курнаковитот, првпат го опишал Годлевски во 1940 година за појава во наоѓалиштата на борат на езерото Индер во покраината Атирау, Казахстан, и е именуван по рускиот минералог и хемичар Николај Семенович Курнаков (1860–1941).
Покрај локацијата во Казахстан, кураковит е пронајден и од саламурата Жачанг-Цака, Тибет, наоѓалиштето на борат Кирка, покраина Китахја, Турција, наоѓалиштето на борат Крамер, Борон, округ Керн, Калифорнија, Националниот парк Долина на смртта, округ Ињо, Калифорнија, и наоѓалиштето на боракс Тинкалају, Салар дел Хомбре Муерто, покраина Салта, Аргентина.
2 Својства
Курнаковитот има триклиничка - пинакодијална кристалографија. Се формира како груби, призматични кристали, обично во густи агрегати. Курнаковитот има изразен расцеп и конхоидна фрактура. Неговата цврстина е кршлива и се движи помеѓу 2,5 - 3 на Мосовата скала на тврдост. Не е растворлив во вода, иако ќе почне да се раствора во топла киселина. Курнаковитот е обично безбоен или бел и е или транспарентен или проѕирен. Има стаклест, бисерен сјај и индекс на прекршување помеѓу 1,488 - 1,525.
Микролит

Микролит — бледожолт, црвеникаво-кафеав или црн изометриски минерал составен од натриум калциум тантал оксид со мала количина на флуор. Неговата хемиска формула е (Na,Ca)2Ta2O6(O,OH,F). Денес тоа е име на група оксидни минерали со слична стехиометрија каде што танталот преовладува над титаниумот и ниобиумот. Микролитната група припаѓа на голема пирохлорна супергрупа што се јавува кај пегматитите и претставува руда на тантал. Има Мосова тврдост од 5,5 и променлива специфична тежина од 4,2 до 6,4. Се јавува како дисеминирани микроскопски субпроѕирни до непроѕирни октаедарски кристали со индекс на прекршување од 2,0 до 2,2.
„Микролитот“ се јавува како примарен минерал во литиумски гранитни пегматити и во мијаролитни шуплини во гранитите. Асоцијативни минерали вклучуваат: албит, лепидолит, топаз, берил, турмалин, спесартин, танталит и флуорит.
„Микролитот“ првпат бил опишан во 1835 година за појава на островот Уто, во сојузната држава Стокхолм, Шведска. Друга појава на микролит е пегматитот Кларк Леџис, Честерфилд, округ Хемпшир, Масачусетс.
Лаурит

Лауритот — непроѕирен црн, метален рутениум сулфиден минерал со формула: <sub>RuS2</sub>. Кристализира во изометрискиот систем. Тој е во пиритната структурна група. Иако е пронајден на многу локации низ целиот свет, тој е многу редок.
Лауритот има Мосова тврдост од 7,5 и специфична тежина од 6,43. Може да содржи осмиум, родиум, иридиум и железо како замена за рутениумот. Сулфурот е присутен како дисулфиден јон, па рутениумот е во оксидациска состојба Ru(II).
1 Откривање и појава
Откриен е во 1866 година во Борнео, Малезија и именуван е по Лори, сопругата на Чарлс А. Џој, американски хемичар. Се јавува во ултрамафични магматски кумулативни наслаги и седиментни плацерни наслаги добиени од нив. Се јавува поврзан со куперит, брагит, сперилит, други минерали од платинската група и хромит.
Синтетичкиот <sub>RuS2</sub> е високо активен катализатор за хидродесулфуризација.
Ослободување (1920 - 1923)

Ослободување — двонеделен комунистички весник, главен печатен орган на Емигрантскиот комунистички сојуз во Софија, Царство Бугарија. Главен уредник бил Димо Хаџи Димов заедно со Васил Главинов.
1 Историјат
После неуспехот на Привременото претставништво во 1919 година, македонските социјалисти во 1920 година го основале Емигрантскиот комунистички сојуз. ЕКС функционирала како огранок на Бугарската комунистичка партија. Главен печатен орган на организацијата било весникот „Ослободување“.
+Издание, Година, Број, Датум
I, 1 — 30, 1 мај 1920 — 16 април 1921
II, 1 — 48, 1 мај 1921 — 15 април 1922
III, 1 — 48, 1 мај 1922 — 30 март 1923
IV, 1 — 9, 6 април 1923 — 8 јуни 1923
Весникот бил двонеделен и главен уредник бил Димо Хаџи Димов заедно со Васил Главинов. Со весникот ги ширеле социјалистичките ставови на БКП меѓу македонското емигрантско население. Георги Димитров, Димитар Благоев, Владимир Поп Томов и други социјалисти пишувале статии во весникот. После Деветтојунскиот преврат, весникот е забранет.
Лангбеинит

Лангбеинитот — минерал од калиум магнезиум сулфат со хемиска формула K2Mg2(SO4)3. Лангбеинитот кристализира во изометриско -тетартоиден (<sub>кубен</sub>) систем како транспарентен безбоен или бел со бледи нијанси од жолта до зелена и виолетова кристална маса. Има стаклест сјај. Мосовата тврдост е од 3,5 до 4, а специфичната тежина е 2,83. Кристалите се пиезоелектрични.
Минералот е руда на калиум и се јавува во морските наслаги на евапорити во асоцијација со карналит, халит и силвит.
Првпат е опишан во 1891 година за пронаоѓање во Вилхелмсхал, Халберштат, Саксонија-Анхалт, Германија, и именуван по А. Лангбајн од Леополдсхал, Германија.
Поврзани супстанции вклучуваат хидрирани соли леонит (K<sub>2</sub>Mg(SO<sub>4</sub>)<sub>2</sub>·4H<sub>2</sub>O) и пикромерит.(K<sub>2</sub>Mg(SO<sub>4</sub>)<sub>2</sub>·6H<sub>2</sub>O)
1 Наводи
Клуч 2

Клуч 2 (|丨部) со значење „вертикално поврзано“ втор од 214-те Кангсиеви клучеви и еден од шест сочинети од еден потег.
Во Кангсиевиот речник постои само 21 знак (од вкупно 49.030) под заглавието на овој клуч.
zh-Hans е воедно втората индексна составница во Табелата за индексирање на составници на кинеските знаци, претежно усвоена во речници на упростен кинески објавени во континентална Кина. Поврзана индексна составница е zh-cn (порано тоа била zh-cn пред новиот стандард од 2009 г.).
1 Развој
2 Изведени знаци
Потези, Знаци
+0
+1
+2, <sup>УК/варијанта</sup> (= -> 人)
+3, <sup>УК/ЈП</sup>/<sup>ТК</sup> (воедно УК/ЈП облик на -> 豆) <sup>УК</sup> (= -> 曰)
+4
+6
+7
+8, <sup>УК</sup> (=臨 -> 臣)
+9
3 Во краснописот
Потегот, како единствен во овој клуч, се нарекува zh ''ну'' во осумте начела на знакот 永 (, ''Јунгѕе бафа'') кои се основа на кинескиот краснопис.
4 Библиографија
**
Советско-полски пакт за ненапаѓање

Советско-полски пакт за ненапаѓање (|Polsko-radziecki pakt o nieagresji, |Договор о ненападении между СССР и Польшей) — пакт за ненапаѓање потпишан во 1932 година од претставници на Полска и Советскиот Сојуз. Пактот бил еднострано прекршен на 17 септември 1939 година, со советската инвазија на Полска.
1 Позадина
По Полско-советската војна од 1919-1921 година, полските власти воделе политика на „еднаква дистанца“ меѓу Германија и Советскиот Сојуз. Повеќето полски политичари, и од левицата и од десницата, верувале дека Полска треба да се потпира најмногу на клучниот француско-полски сојуз од 1921 година, кој датирал од кратко време по Првата светска војна и не требало да ги поддржува ниту Германија ниту Советскиот Сојуз.
За нормализирање на билатералните контакти со Советите, во јануари 1926 година биле започнати разговори за подготовка на пакт за ненапаѓање за зајакнување на полските граници што биле утврдени со Ришкиот мир од 1921 година и за нивно балансирање со сличен пакт со Германија. Сепак, преговорите со Германците не биле започнати кога оние со Советскиот Сојуз биле прекинати во јуни 1927 година, бидејќи Обединетото Кралство ги прекинале дипломатските односи со Советите во мај откако откриле шпионска мрежа, а советскиот амбасадор Петар Војков бил убиен во Варшава во јуни. Наместо тоа, Полска се согласила на пактот Келог-Бријан од 1928 година.
2 Потпишување
Советско-полските преговори биле обновени во Москва во 1931 година. Советско-полскиот пакт бил потпишан на 25 јули 1932 година, со важност од три години. Ратификациите биле разменети во Варшава на 23 декември 1932 година, а пактот стапил на сила истиот ден. Тој бил регистриран во ''Серијата договори на Лигата на народите'' на 9 јануари 1933 година.
На 5 мај 1934 година, тој бил продолжен без измени до 31 декември 1945 година.
3 Услови
Двете земји се согласиле да се откажат од насилството во билатералните односи, да ги решат своите проблеми преку преговори и да се откажат од каков било вооружен конфликт или сојуз насочен една против друга.
4 Последици
Пактот бил прекршен од страна на Советскиот Сојуз на 17 септември 1939 година, кога ја нападнале Полска и им помогнале на Германците во согласност со тајните протоколи од Пактот Молотов-Рибентроп.
Советско-полскиот пакт во тоа време се сметал за голем успех на полската дипломатија, која била значително ослабена од германско-полската царинска војна, откажувањето од делови од Версајскиот договор и олабавените врски со Франција откако таа се согласила со Локарнските договори. Пактот, исто така, ја зајакнал преговарачката позиција на Полска со Германија, што конечно резултирало осумнаесет месеци подоцна со потпишување на германско-полската декларација за неагресија од 1934 година.
Сушички манастир (Струмичко)

Сушички манастир — манастир во струмичкото село Сушица.
1 Местоположба
Манастирот се наоѓа над селото Сушица и до него води земјен пат над главната селска црква „Св. Ѓорѓи“.
2 Градби во манастирот
Манастирскиот комплекс е составен од: две манастирски цркви, како и бројни други помошни објекти.
2.1 Црква „Св. Богородица“
За црквата нема податоци кога е подигната.
2.2 Црква „Св. Троица“
За црквата нема податоци кога е подигната.
3 Галерија
Струмичко архијерејско намесништво

Струмичко архијерејско намесништво — архијерејско намесништво на Македонската православна црква-Охридска Архиепископија во рамки на Струмичката епархија.
Ова архијерејско намесништво ја опфаќа околината околу градот Струмица.
Ова намесништво е едно од двете во рамки на Струмичката епархија (друго е Беровското).
Црква „Св. Софија“ - Сушица

Света Софија — помала селска црква во струмичкото село Сушица, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во двор на приватна куќа, сместена во источниот дел на селото.
2 Историја
За црквата нема податоци кога била подигната.
3 Галерија
4 Поврзано
* Струмичко архијерејско намесништво
* Сушица
Ломница (река)

Ломница — река во јужниот дел на Македонија, во источниот дел на Струмичкото Поле.
1 Тек
Реката поминува низ селото Смолари, а на нејзе се наоѓа највисокиот постојан водопад во Македонија, Смоларскиот Водопад.
Изворот на реката се наоѓа на планината Беласица.
2 Поврзано
* Смолари
* Струмичко Поле
Апофилит

Апофилитот — група филосиликатни минерали кои се групирани под ова име, а Меѓународната минералошка асоцијација ги смета од 1978 година како посебни минерали со исто име според замената на некои катјони со други.
Бисерниот сјај што понекогаш го покажува довел до тоа да биде познат и како ихтиофталмит или рибино око.
Опишан од Рене Жист Аиј во 1806 година. Во 1978 година, било препознаено постоењето на неколку различни видови.
1 Минерални видови
Терминот апофилит се однесува на следниве минерали врз основа на нивните атоми:
* Флуорапофилит-(K) или апофилит- (KF).
* Серија на цврсти раствори помеѓу флуорапофилит-(K) и хидроксиапофилит-(K).
* Хидроксиапофилит-(K) или апофилит- (KOH).
* Флуорапофилит-(Na) или апофилит- (NaF).
2 Формирање и наслаги
Оваа група минерали се јавува како секундарни минерали во базалтните карпи. Минералот што содржи флуор е исто така често поврзан со гранитите.
Главните наоѓалишта на камења со овој минерал се во Бразил, Индија, Мексико, Исланд, Канада, САД и Норвешка.
3 Употреба
Апофилитот е ценет минерал во колекционерството на минерали, бидејќи можат да се најдат многу впечатливи примероци. Во некои псевдонауки, како што се кристалната терапија или реики, му се припишуваат различни ефекти кои никогаш не биле научно проучени.
Детска градинка „Среќни Насмевки“ - Босилово

Детска градинка „Среќни Насмевки“ - Босилово (официјално: ЈОУДГ „Среќни Насмевки“ - Босилово) ― детска градинка што се наоѓа во струмичкото село Босилово, Македонија.
1 Местоположба
Градинката се наоѓа меѓу индивидуални куќи во средишниот дел на Босилово.
2 Историја
Капацитетот на градинката изнесува 55 деца, организирани во три хетерогени воспитни групи.
3 Галерија
Гајуин

Гајуин — редок вулкански сулфатен минерал, рамковен натриум и калциум алумосиликат со сулфатен јон (висока содржина на сулфур), идеална формула за пресметка (Na,Ca)<sub>4-8</sub>Al<sub>6</sub>Si<sub>6</sub>(O,S)<sub>24</sub>(SO<sub>4</sub>,Cl)<sub>1-2.</sub>
Составот може да содржи и до 5% <sub>K2O</sub>, како и <sub>H2O</sub> и Cl. Хауин припаѓа на фелдспатоидите (групата на содалит), а е исто така близок до лазуритот по состав и генеза.
1 Историја
Гајуин минералот првпат бил идентификуван и опишан во 1803 година од Ц. Ј. Гисмонди во регионот Лацио, Италија и именуван како ''лациолит'' (по местото на откривање). Потоа бил опишан и ''идентификуван'' повторно во 1807 година од Т.К. Брун де Нергард од примероци откриени во везувските лави во Монте Сома (исто така Италија), добивајќи го своето модерно име во чест на францускиот кристалограф Рене Жист Аиј (1743–1822). И покрај релативната реткост на минералот и уште поретките наоди на висококвалитетни примероци, хауин понекогаш се користи како украсен камен или дури (во случаи на висококвалитетни суровини) како скапоцен камен, особено кога има богата сина боја и нема видливи дефекти што би ги нарушиле декоративните својства на каменот.
2 Својства
Специфична тежина: 2,4–2,5. Класификација на минерали: 09.FB.10. Состав: Na<sub>2</sub>О — 16,6; CaO — 10; Al<sub>2</sub>О<sub>3</sub> — 27,8; SO<sub>3</sub> −14,2; SiO<sub>2</sub> — 32.
Бојата му е претежно сина или индиго, понекогаш со зеленикава нијанса, но се среќаваат и во бела, сива и жолто-црвена боја. Се формира во алкални магматски карпи. Најубавата светло сина боја на гајуин се јавува првенствено во млади магматски карпи. Фацетираната гајуин е многу ретка и скапа.
И покрај својот изглед, гаујинот е фелдспатоид (чии соединенија вклучуваат и леуцит, нефелин и содалит); по хемиски состав е близок до фелдспатите и игра речиси иста улога во формирањето на карпите. Карпите во кои е содржан се поретки, а фелдспатоидите никогаш не се наоѓаат во кристалните шкрилци.
3 Распространетост
Се наоѓа во магматски карпи: фонолити, тефрити, хајунофири, нефелински сиенити и други карпи кои се недоволно заситени со силициум диоксид. Широко е застапен во лавата на Везув. Наслаги на гајуин се познати во планините Албани (Италија), во близина на Лашко ЕЗеро и во трахибазалтите на Нидермендиг (Германија). Гаујини со квалитет на сини скапоцени камења се познати во масивот Ајфел во западна Германија.
Се за убавината

„Сè за убавината“ (српски: ''Sve za lepotu'') — збирка раскази на српскиот писател Игор Маројевиќ.
1 Содржина
Збирката содржи 17 раскази, поделени во неколку циклуси:
1.1 Трагачи
* Прстен
* Да се напушти станот
* Пераст
* Војна за честа на Моана Поци
1.2 Медитерани
* Нурија
* Топложолта
* Капки
* Златните години на ЈУ кинематографијата
* Вагонот од втора класа
1.3 Белграѓанки
* Внатре
* Карневал
* Игра
* Сивиот комплет
1.4 Смртта на познатите
* Злоќудната магија на сарказмот
* Сликописание
* Улов
* Транзит
2 За делото
Повеќето од расказите застапени во книгата се претходно објавени во збирките: „Трагачи“ (2001), „Медитерани“ (2006 и 2008) и „Белграѓанки“ (2014). Според кажувањето на авторот, збирката ги содржи конечните и значително изменетите верзии на овие раскази. Од нив, најкрупни промени, според обемот и структурата, претрпел расказот „Прстен“ кој претходно бил објавен како дел од збирката „Трагачи“ со насловот „Знаци“. Поради тоа, „Пртсен“, всушност, може да се смета за сосема нов расказ. Истото се однесува и на расказот „Улов“ на кој, исто така, му е изменет насловот, а која не е претходно објавена. Расказот „Карневал“ првобитно бил наменет за збирката „Белграѓанки“, но неговата првична верзија не била доволно квалитетна, па затоа тој не бил објавен, така што и тој за првпат се појавува во оваа збирка. Последниот циклус, „Смртта на познатите“, ги содржи најновите раскази на Маројевиќ при што „Злоќудната магија на сарказмот“ и „Сликописание“ претходно не се објавени.
Збирката претставува интригантен бревијар за убавината која е изразена во стремежите на главните ликови за љубовта, светот, создавањето, внатрешниот и надворешниот живот, уметноста, еротиката, телото... Книгата покрива различни епохи: од современата српска транзиција, развојот на источноевропската порнографија, периодот пред Шпанската граѓанска војна, периодот по Втората светска војна, па сè до настаните кои ја предизвикале Првата светска војна. Притоа, како главни ликови во расказите се појавуваат не само луѓе од денешнината, туку и Федерико Гарсија Лорка, Валтер Бењамин, Франц Фердинанд, Анте Павелиќ, Моана Поци итн.
Алпско скијање на Зимските олимписки игри 2026 – супервелеслалом за мажи

Натпреварот во супервелеслалом за мажи на Зимските олимписки игри 2026 се одржал во сабота, 11 февруари, на скијачката патека Стелвио во Бормио. Фрањо фон Алмен од Швајцарија ја освоил трката, додавајќи уште еден златен медал на оние што ги освоил во спуст и во тимска конкуренција неколку дена претходно. Рајан Кохран-Зигл од Соединетите Американски Држави бил втор, повторувајќи го својот настап од 2022 година, а Марко Одермат од Швајцарија завршил трет.
1 Позадина
Шампионот од 2022 година, Матијас Мајер, се пензионирал од меѓународните натпреварувања три години претходно. Освојувачот на сребрениот медал, Рајан Кохран-Зигл, се квалификувал за настанот. Освојувачот на бронзен медал, Александар Амод Килде, се повлекол од Олимписките игри во 2026 година, поради повреди. Пред Олимписките игри на Светскиот куп, Марко Одермат водел во генералниот пласман и поединечно во супервелеслалом, откако победил на две од шест дисциплини, а бил и актуелен светски шампион.
2 Резултати
Трката започнала во 11:30 часот по локално време (UTC+1) под делумно облачно небо. Температурата на воздухот била -3,3 °C (26 °F) на стартната порта и 2,3 °C (36 °F) на целната зона; условите за снег биле многу обилни.
Место, Број, Име, Држава, Време, Разлика
7, Фрањо фон Алмен, 1:25.32, —
3, Рајан Кокран-Сигл, 1:25.45, +0.13
10, Марко Одермат, 1:25.60, +0.28
4, 1, Нилс Алегре, 1:25.63, +0.31
5, 8, Рафаел Хасер, 1:25.89, +0.57
6, 9, Џовани Францони, 1:25.95, +0.63
7, 15, Винсент Кричмајер, 1:26.10, +0.78
8, 12, Фредрик Молер, 1:26.12, +0.80
9, 14, Стефан Рогентин, 1:26.14, +0.82
10, 6, Алексис Мони, 1:26.22, +0.90
11, 4, Кристоф Иннерхофер, 1:26.50, +1.18
12, 19, Адријан Смисет Сејерстед, 1:26.51, +1.19
13, 18, Миха Хробат, 1:26.53, +1.21
14, 16, Марко Шварц, 1:26.68, +1.36
15, 25, Албан Елези Канаферина, 1:26.77, +1.45
16, 2, Џејмс Крафорд, 1:26.85, +1.53
17, 5, Јан Забистжан, 1:26.87, +1.55
17, 20, Камерон Александар, 1:26.87, +1.55
17, 28, Симон Џохер, 1:26.87, +1.55
20, 22, Мартин Чатер, 1:26.99, +1.67
21, 11, Стефан Бабински, 1:27.04, +1.72
22, 27, Броди Сегер, 1:27.08, +1.76
23, 21, Сем Морс, 1:27.12, +1.80
24, 17, Матија Касе, 1:27.41, +2.09
25, 24, Елијан Лехто, 1:27.85, +2.53
26, 29, Кајл Негомир, 1:28.62, +3.30
28, 31, Тицијано Гравиер, 1:29.06, +3.74
27, 32, Симен Селег, 1:28.63, +3.31
29, 34, Антон Грамел, 1:29.39, +4.07
30, 40, Арнауд Алесандрија, 1:30.13, +4.81
31, 36, Андреј Друкаров, 1:30.34, +5.02
32, 41, Емерик Герило, 1:31.43, +6.11
33, 35, Барнабас Шолш, 1:31.64, +6.32
34, 37, Дени Џепа, 1:31.34, +6.40
35, 38, Елвис Опманис, 1:32.05, +6.73
36, 39, Дмитро Шепиук, 1:33.16, +7.84
37, 42, Кормак Комерфорд, 1:34.58, +9.26
13, Доминик Парис, Не завршил
23, Ривер Радамус
26, Нилс Алфанд
30, Рајли Сегер
33, Марко Пфифнер
3 Наводи
Биксбијт

Биксбијт — минерал од манган и железен оксид со хемиска формула: . Односот железо/манган е доста варијабилен и многу примероци речиси и да немаат железо. Тоа е метално темно црна боја со Мосова тврдост од 6,0 – 6,5. Тој е донекаде редок минерал баран од колекционерите бидејќи обично формира еуедарски изометриски кристали кои прикажуваат различни коцки, октаедри и додекаедри.
Најчесто се поврзува со берил, кварц, спесартин, хематит, псевдобрукит, хаусманит, браунит и топаз во пневматолитички или хидротермални вени и шуплини и во метаморфни карпи. Може да се најде и во литофизните шуплини во риолит. Типични локалитети се областите Џабуа и Чхиндвара, Индија и планинскиот венец Томас во округот Хуаб, Јута. Исто така, е пријавен во Сан Луис Потоси, Мексико; северна Патагонија, Аргентина; Жирона, Каталонија, Шпанија; Шведска, Германија, Намибија, Зимбабве и Јужна Африка.
Биксбијтот е именуван по американскиот минералог Мејнард Биксби (1853–1935), одговорен за неговото откривање во 1897 година. Не треба да се меша со ''биксбит'', црвена форма на берил; за да се избегне забуна, ова име е застарено од CIBJO и IMA.
1 Својства
Биксбијтот е непроѕирен црн минерал со метален сјај. Има тврдост помеѓу 6 и 6,5 на Мосовата скала и густина од 4,95 g/cm³. Кристализира во кубниот систем, диплоидна класа (m³(2/m³)).
Иако биксбијтот претходно се сметал за повеќекратен оксид на манган и железо со состав (Mn<sup>3+</sup>,Fe<sup>3+</sup>)<sub>2</sub>O<sub>3</sub>, ИМА моментално го класифицира овој минерал само како манган оксид, при што присуството на железо се смета за нечистотија. Сепак, во некои примероци од овој минерал (како оние од типската локација), содржината на железо и манган е споредлива. Алуминиумот може да се појави и како нечистотија во многу помали пропорции.
2 Морфологија и формирање
Биксбијтот формира коцки, ретко модифицирани од {112} или {111}, обично набраздени, со големина до 6 cm. Може да се појави и во масивна форма.
Биксбијтот најчесто се наоѓа во шуплини и пукнатини во риолитните карпи. Може да се појави и во минерални наоѓалишта на манган кои претрпеле пневматолитичка или хидротермална метаморфизам. Минерал што обично се поврзува со него е браунитот (во манганови руди). Други поврзани минерали вклучуваат топаз, спесартин, берил, кварц, санидин, псевдобрукит и хематит.
3 Наслаги
Типската локација за овој минерал е во планинскиот венец Томас во Јута (САД); биксбијтот се наоѓа и во планинскиот венец Вах Вах во округот Бивер, Јута. Мексико има наоѓалишта во Викторија де Дуранго, Коалкоман де Васкез Паларес (Мичоакан) и Вила де Аријага (Сан Луис Потоси). Во Аргентина - во долината Плумас (Чубут) - пронајдени се значајни кристали со дијаметар помеѓу 2 и 15 mm со сјајна метална црна боја.
Во Шпанија овој минерал е пронајден во Риполес (Херона). Исто така во Италија, во Рико дел Голфо ди Специја (Специја) и во Пиз Сцерсен (Сондрио).
Бишофит

Бишофит — воден минерал од магнезиум хлорид со формула MgCl<sub>2</sub>·6H<sub>2</sub>O. Припаѓа на халидите и е концентрат од морска сол. Минералот содржи многу макро, како и микроелементи од витално значење за здравјето на луѓето, во многу повисоки концентрации отколку што може да се најдат во морската или океанската сол. Главното соединение на бишофитот е магнезиум хлоридот (до 350 g/L), а покрај тоа во него може да се најдат околу 70 други елементи како нечистотии, вклучувајќи калиум, натриум, бром, бор, калциум, силициум, молибден, сребро, цинк, железо и бакар.
1 Историја
Бишофит е именуван во чест на германскиот геолог Густав Бишоф (1792–1870). Неговото откритие (1877) му се припишува на Карл Кристијан Охсениус.
На својот типски локалитет, бишофитот е евапорит формиран на античко морско дно, кое било таложено пред повеќе од 200 милиони години, за време на пермскиот период. Неговиот состав се објаснува со високата содржина на магнезиум хлорид во исконскиот океан.
Во периодот 1930–1950 година, во близина на реката Волга во Русија биле откриени огромни наоѓалишта на бишофит. Минералот се ископува со растворање на подземен сув минерален слој со артеска вода. Добиената саламура се испумпува.
2 Депозити
Наслагите на бишофит се разликуваат по својот состав: некои од нив се солени базени каде што бишофит се меша со други минерали како што се карналит, халит, кизерит и анхидрит. Ова се таканаречените карпи што содржат бишофит, кои имаат розово-кафеаво-жолта и портокалово-црвена боја. Тие содржат 36–58% бишофит. Наслагите на карналит се познати во Штасфурт, Германија - каде што за прв пат е откриен бишофит, а карналитот е еден од најважните минерали во наслагите на калиумова сол (наслагите Соликам, Урал, Русија). Подземни слоеви на бишофит се откриени и во Казахстан, Туркменистан, Кина и САД.
Постојат наоѓалишта богати со бишофит со концентрации од 93–96% од минералот. Едно од тие ретки наоѓалишта се наоѓа во регионот Волгоград во Русија. Друго е пронајдено во 1990-тите во регионот Полтава во Украина. Ова е едно од најдлабоките (2,5 километри) и најстарите наоѓалишта на бишофит.
3 Употреба
Бишофит има многу примени, почнувајќи од градежни материјали (плочки, камен) до земјоделство (семе пред садење, преработка на растенија за време на вегетацијата), екстракција на масло (за фугирање и стврднување на малтери), медицинска и хемиска индустрија (производство на метален магнезиум).
Бишофит се користи во форма на облоги за лекување на заболувања на зглобовите како што се артритис, ревматска треска, остеоартритис, ревматоиден артритис, радикулитис, калканеални израстоци и трауми, особено во центрите за рехабилитација во Украина, Русија, Белорусија и Литванија. Бишофит се применува и во форма на гел.
Бишофит се користи во производството на индустрискиот цемент Сорел и синтетички карналит. Растворот од бишофит се нанесува на ледени патишта, слично на натриум хлоридот, но е помалку корозивен. Исто така се користи во земјоделството, ветеринарната медицина и сточарството за зголемување на приносот на земјоделските култури и лекување на животните.
Илија Минијат

Илија Минијат (|Ηλίας Μηνιάτης) бил истакнат грчки православен свештеник, проповедник, теолог и писател, роден во 1669 година во Ликсури на островот Кефалонија, Грција. Починал во 1714 година во Патрас.
Тој се школувал во Флангинијанското училиште во Венеција, каде што изучувал старогрчки и латински јазик, како и математика и филологија. Се замонашил на млада возраст и рано бил ракоположен за свештеник. Своите проповеди ги држел на родниот остров Кефалонија, како и на Закинтос, Крф и во Цариград (Константинопол). Во 1710 година бил назначен за епископ на Керница и Калаврита.
Минијат е познат по своите елоквентни проповеди, кои се сметаат за пример за модерната црковна реторика. Неговите говори влијаеле врз развојот на црковната ораторија и формирањето на современиот грчки јазик. Некои историчари го сметаат за ученик на Франгискос Скуфос, додека други го гледаат како имитатор на италијанскиот проповедник Паоло Сегнери. Неговите дела биле преведувани и користени како извори во православните земји, вклучително и во јужнословенски контекст, на пример кај просветителот Кирил Пејчиновиќ, кој ги адаптирал неговите беседи во своите книги како „''Утешение грешним''“.
Неговото творештво имало влијание врз балканската православна литература во периодот на османлиското владеење, а денес се смета за еден од клучните фигури во грчката црковна историја од 17. и 18. век.
Таворит

Таворит е минерал од литиум железо фосфат со хидроксилни групи. Опишан е како нов минерален вид од примероци добиени од рудникот Сапукаја, Галилеја, Минас Жераис (Бразил), што е следствено на типскиот локалитет. Името го носи во чест на Елисаирио Тавора, професор по минералогија на Универзитетот во Рио де Жанеиро.
1 Физички и хемиски својства
Таворит припаѓа на групата амблигонит, бидејќи е изоструктурен со него и со монтебразит. Генерално се јавува како ситни грануларни маси и како агрегати од сјајни, ламеларни микрокристали, како доцноформирачки фосфат во зонирани гранитни пегматити. Се наоѓа поврзан со други секундарни фосфати, како што се барбосалит и хуреолит, и примарни фосфати како што е трифилит. Може да содржи малку железо во форма на феро железо, а исто така и малку манган.
2 Наоѓалишта
Таворит е редок минерал, познат само на неколку десетици наоѓалишта низ целиот свет. Наслагите каде што се пронајдени најзначајните примероци се пегматитот од рудникот Сера Бранка во Педра Лаврада, Параиба, Бразил, Сандамап во регионот Еронго во Намибија, и пегматитот од рудникот Тип Топ во Формил, округ Кастер, Јужна Дакота, САД.
Утешение грешним

Утешение грешним е втората книга на Кирил Пејчиновиќ печатена во 1840 година, во Солун, во печатницата на Теодосиј Синаитски.
Книгата била готова во 1831 год., една година подоцна пратена да се печати во Крагуевац, тогашната престолнина на Кнежевство Србија, но по долго чекање одбиена конечно во 1836 г. од духовната цензура на Белградската митрополија. Книгата е напечатена во 1840 г., во Солун, во печатницата на Теодосија Синаитски.
1 Содржина
Книгата е печатена со црковнословенски шрифт. Формат и е 14,5 x 20 cm. Ја има следната содржина:
# Предговор од Теодосија Синаитски;
# Основната беседа во книгата, словото за „утјешение грјешним“
# Поучение обшчое всјуду како подобает творити брак и во которија днех, и ашче хошчут нововјенчаниј бити родители благопотребним чадом
# Тропар и кондак Свјатаго Отца нифонта
# Молитва во јеже Благословити Пчели
# Молитва јеже благословити церви сирскија, сирјеч: Бубуи или от бубораненје, или У вит(к)анјето или ако сметени, Урочени
# Молитва во јеже благословити ваиа, в нејелју цвјетосно
# Молитва о сажденија винограда
# Показание (расказ за војникот Таксиот што воскреснал од мртви)
# Оглавление простране: или началословие книжици Сеја, глаголемија Утјешение грјешним (азбучна содржина на книгата)
Освен молитвите и тропарот и кондакот на св. Нифоната, при кои идат само кратки објасненија на народен јазик додека текстот е црковнословенски, другите текстови во оваа книга се пишувани на народен јазик.
Првата проповед е земена од книгата на грчкиот црковен писател Илија Минијат (кој живеел кон крајот на 17 и почетокот на 18 век). „Поученија в разнија недјели и праздничнија дни“. Поучението за бракот содржи лични забележувања на Пејчиновиќ. Тој ги составил и тропарот и кондакот на св. Нифонт, обидувајќи се така во црковното песништво. Молитвите се земени од требниците, легендата за воинот од Прологот.
Конвенција меѓу САД и Мексико во врска со конечното прилагодување на одредени нерешени побарувања

Конвенција меѓу САД и Мексико во врска со конечното прилагодување на одредени нерешени побарувања (шпански: ''Convencion entre los Estados Unidos de America y Mexico Relativa al Arreglo de Ciertas Reclamaciones Pendientes de Resolucion'') — билатерален договор склучен меѓу владите на САД и Мексико во Вашингтон, на 19 ноември 1941 година. Со него биле поништени повеќето побарувања од американски и мексикански државјани против владата на другата страна, освен побарувањата од американските нафтени компании за имот национализиран од мексиканската влада, кои останале да се утврдат со идни договори. Конвенцијата стапила на сила на 2 април 1942 година. Била регистрирана во ''Серијата договори на Обединетите нации'' на 26 март 1952 година.
1 Позадина
Уште од мексиканската револуција од 1910 година, владите на САД и Мексико биле во конфликт околу прашањето за нафтените концесии во Мексико. Во пресрет на влегувањето на САД во Втората светска војна, позицијата на Вашингтон станувала сè потешка, бидејќи мексиканската влада водела политика на национализација на нафтената индустрија, а средствата на странските нафтени компании биле конфискувани од неа. Владата на САД сакала да избегне понатамошна конфронтација со Мексико во време кога претседателот Френклин Д. Рузвелт се подготвувал да влезе во војната против Хитлер и во обид да ја смири мексиканската влада, а воедно да ѝ помогне на американската нафтена индустрија, одлучил да ги отпише сите долгови на мексиканската влада кон САД, кои главно биле поврзани со земјоделски производи.
Остров на радоста

Остров на радоста (L'isle joyeuse) е дело за соло клавир компонирано од Клод Дебиси во 1905 година. Се смета дека сликата „Патот за Китира“ од Жан-Антоан Вато била инспирацијата за ова дело, со тоа што Дебиси го пресликува патот на ликовите во сликата кон Китира, кој е островот кој се смета за родното место на Афродита, и поради кој се поттикнати љубовните и екстатичните емоции на ликовите. Според Џим Самсон (1977 г), „централната поврзаност во делото е базирано на целостепена скала, лидиски модус и дијатонска скала, со тоа што лидискиот модус функционира како преод меѓу другите две скали.“
0.1 Експозиција, тактови 1–98
Воведот создава целостепен тонален контекст. Во тактовите 15–21 се употребува лидиска скала од тонот А како премин, преку додавањето на Г природно, во целостепениот тонален контекст на нов мотив во 21ви такт. Овој лидиски контекст служи за премин од целостепен тонален модус од тонот A во а -дур, прекинат со повремени лидиски D s, на втората тема во такт 67.
0.2 Среден дел, тактови 99–159
Другата транспозиција на целостепена скала, која се избегнува во останатите делови, се користи и обезбедува дополнителен хармонски контраст.
0.3 Рекапитулација, тактови 160–255
Вториот субјект се појавува во чиста А-дур, „крајната тонална цел на делото“. Воведните коди се „погласни и поживописни до самиот крај“. Завршува со гласно тремоло, група грациозни ноти што се искачуваат до две октави на А-ноти во највисоките регистри на пијаното, и брзо, конечно арпеџо, истото арпеџо што се користи за да ја придружува првата употреба на вториот субјект, свирено надолу, удирајќи значително во најниската нота на клавијатурата (А0).
1 Надворешни линкови
* L'isle Joyeuse: Scores at the International Music Score Library Project
* by Alon Goldstein in MP3 format (archived on the Wayback Machine)
Танталкарбид

Танталкарбид — редок минерал од тантал карбид со формула TaC. Со молекуларна тежина од 192,96 g/mol, неговите примарни состојки се тантал (93,78%) и јаглерод (6,22%), а има изометриски кристален систем. Минералот генерално покажува бронзена или кафеава до жолта боја. На Мосовата скала на тврдост се регистрира како 6–7. Танталкарбидот генерално се наоѓа во грануларна состојба. Тој е екстремно густ со 14,6 g/mol. Прикажана е субконхоидна фрактура.
Примероците се исклучително ретки по природа. Тоа е единствениот познат минерал што го покажува составот на TaC.
Тантал карбид во прав се користи за многу реални апликации. Сепак, генерално не се произведува од минералот тантал карбид поради реткоста. Наместо тоа, се подготвува на други начини.
1 Природна појава
Танталкарбидот во својата природна состојба е исклучително редок. Повеќето примероци се пронајдени на Урал или во рудниците во Италија. Првиот документиран примерок е откриен во Нижнетагилскиот округ на Урал, од страна на П. Валтер во 1909 година.
2 Етимологија
Името танталкарбид се однесува на неговите примарни состојки тантал и јаглерод. Сепак по пронаоѓањето првично се сметало дека е изворен тантал. Во 1926 година бил преименуван во тантал карбид, а потоа во 1966 повторно бил преименуван во танталкарбид.
3 Својства
Танталкарбидот е хексоктаедарски, со просторна група од Fm3m. Минералот генерално се среќава како грануларни или табеларни кристали. Доста често се наоѓа измешан со други песоци.
Има екстремно висока точка на топење од околу 3800 °C, иако всушност тестирањето на ова не е документирано. Танталкарбидот е изоструктурен со ниобокарбидот и случајно се наоѓа на истите локации. Ниобокарбидот е составен од ниобиум и јаглерод.
4 Употреба и апликации
Танталкарбидот се наоѓа во премали количини за да се користи комерцијално. Сепак, прашоците од тантал карбид се користат за алати или кермет.
Гмелинит

Гмелинитот — серија од три минерали со исто име, од класата тектосиликати, а во рамките на овие од „групата на зеолити“ (подгрупа на гмелинити). Со формула (Ca<sub>2</sub>,K<sub>4</sub>,Na<sub>4</sub>)(Si<sub>8</sub>Al<sub>4</sub>)O<sub>24</sub>·11H<sub>2</sub>O.
Минералот првпат бил откриен во Монтенеро, во близина на селото Сан Педро Мусолино, на североисток од италијанската покраина Виченца и опишан во 1825 година од Дејвид Брустер, кој го именувал минералот по познатиот хемичар и фармацевт Кристијан Гмелин (1792-1860) .
1 Минерални видови
Терминот гмелинит одговара на три минерали, кои порано биле сметани за варијанти, а сега се прифатени од Меѓународното минералошко здружение како три различни алумосиликатни видови:
* Гмелинит-Ca, со калциум, со формула Ca<sub>2</sub>(Si<sub>8</sub>Al<sub>4</sub>)O<sub>24</sub>·11H<sub>2</sub>O
* Гмелинит-К, со калиум, со формулата K<sub>4</sub>(Si<sub>8</sub>Al<sub>4</sub>)O<sub>24</sub>·11H<sub>2</sub>O
* Гмелинит-Na, со натриум, со формулата Na<sub>4</sub>(Si<sub>8</sub>Al<sub>4</sub>)O<sub>24</sub>·11H<sub>2</sub>O
Понатаму, помеѓу нив би се формирала серија од цврсти раствори, создавајќи цела фамилија минерали со делумна замена на трите метални јони, со минерали во кои се појавуваат два или три од нив - најзастапен минерал меѓу нив е натриумот.
2 Формирање и наслаги
Се јавува во базалтни и пегматитни карпи, формирани со секундарна алтерација поради дејството на циркулирачки течности збогатени со натриум. Обично се наоѓа во шуплините на магматски карпи.
Минерали со кои гмелинит обично се поврзува се: други зеолити, калцит, арагонит и кварц.
Договор од Тигина

Договор од Тигина (|Acordul de la Tighina; |Tighiner Abkommen) — договор меѓу нацистичка Германија и Романија за административни, економски и безбедносни прашања на Губернијата на Приднестровие, кој стапил на сила на 30 август 1941 година. Тој бил потпишан за време на Втората светска војна, додека се одвивала инвазијата на Советскиот Сојуз од страна на силите на Оската. Тирасполскиот договор преку кој Романија го добила регионот стапил на сила кратко пред тоа, на 19 август.
Разговорите за постигнување договор започнале на 17 август, а ги завршиле германскиот генерал Артур Хауфе и романскиот генерал Николае Татарану во градот Тигина (сега Бендер, Молдавија, под контрола на Транснистрија). Пред договорот, регионот останал под германска воена окупација. Понатаму, било договорено дека сè додека не завршат воените операции, Романија не можела да ги евакуира своите Евреи источно од Јужен Буг (односно, во земји под германска контрола, бидејќи реката ја означувала источната граница на Транснистрија). Затоа, тие дотогаш требало да бидат сместени во работни логори. Ова веројатно се должело на неможноста на германската ''Ајнзацгрупа Д'' да се справи со сите Евреи, бидејќи функционирале на многу голема површина и немало да може да се справат со напливот на Евреи што доаѓале од Романија во нејзините земји на дејствување.
Договорот, исто така, ѝ дозволило на германската армија да воспостави поморски и воздухопловни бази во Приднестровие и периодично да влегува во регионот за да извршува „специјални задачи“, осврнувајќи се на дејствија против неговото еврејско население. Приднестровие подоцна ќе стане дестинација на многу Евреи од неодамна обновената Северна Буковина и Бесарабија. Јон Антонеску, ''Кондуктор'' (водач) на Романија, планирал да го колонизира Приднестровие со романски доселеници откако ќе заврши инвазијата на Советскиот Сојуз и истребувањето на еврејското и ромското население во регионот, за формално да го анектира. Договорот имал 9 члена.
Тирасполски договор

Тирасполски договор (|Acordul de la Tiraspol; |Tiraspoler Abkommen) — договор меѓу нацистичка Германија и Романија потпишан на 19 август 1941 година во градот Тираспол (денес во Молдавија, под контрола на Транснистрија) во врска со романската администрација на регионот Транснистрија, кој станал Губернија на Транснистрија. Тој паднал под власта на Георге Алексијану, под непосредна потчинетост на Јон Антонеску,''Кондукторот'' (водачот) на Романија. Бил потпишан за време на Втората светска војна, додека се одвивала инвазијата на Советскиот Сојуз од страна на Силите на Оската. Договорот од Тигина во кој се дискутирале специфични прашања од регионот стапил на сила кратко потоа, на 30 август. Договорот дозволил целосна романска контрола врз територијата помеѓу реките Днестар и Јужен Буг, со исклучок на градот Одеса. Вториот бил отстапен на Романија со некои привилегии за Германија во Тигинскиот договор.
Потоа, Транснистрија станала дестинација на многу Евреи од неодамна обновените романски региони Северна Буковина и Бесарабија. Антонеску планирал да ја колонизира Транснистрија со романски доселеници откако ќе завршела инвазијата на Советскиот Сојуз и истребувањето на еврејското и ромското население во регионот, за формално да ја анектира.
Договор меѓу Тајланд и Јапонија (1940)

Договор меѓу Тајланд и Јапонија за продолжување на пријателските односи и меѓусебното почитување на територијалниот интегритет на другиот — склучен во Токио на 12 јуни 1940 година меѓу владите на Тајланд и Јапонија. Договорот бил чекор во соработката меѓу владите на Тајланд и Јапонија, кои на крајот станаа сојузници во Втората светска војна.
Ратификациите биле разменети во Бангкок на 23 декември 1940 година. Договорот стапил на сила истиот ден и бил регистриран во ''Серијата договори на Лигата на народите'' на 26 јули 1941 година.
1 Позадина
По јапонската инвазија на Кина во 1937 година, јапонската влада започнала да негува односи со тајландската влада. Тоа било интензивирано за време на битката кај Франција (мај-јуни 1940 година), кога германските сили напредувале во Франција. Јапонската влада сакала да ја искористи ситуацијата за да ја преземе контролата врз француска Индокина.
Кралството Тајланд имало заедничка граница со Индокина и затоа Токио го сметало за можен сојузник против француската контрола врз таа област.
2 Услови
Член 1 предвидувал меѓусебно почитување на суверенитетот на двете влади.
Член 2 предвидувал заеднички консултации меѓу двете влади за прашања од заеднички интерес.
Член 3 предвидувал дека доколку една страна е нападната од трета страна, другата страна нема да ѝ пружи никаква помош на напаѓачката трета страна.
Член 4 предвидувал ратификација на договорот.
Член 5 предвидувал дека договорот ќе остане во сила пет години, со можност за негово продолжување.
3 Последици
Растечката соработка меѓу тајландската и јапонската влада по потпишувањето на договорот ги навело Тајланд да води кратка и успешна војна против француска Индокина во 1940-1941 година, што резултирало со некои територијални освојувања за Тајланд со јапонска помош. Општо земено, овој тренд го олеснил постепениот процес на јапонско преземање на Индокина во текот на 1941 година, што бил една од главните причини за влегувањето на Јапонија во Втората светска војна. Тајландската влада, за возврат, била принудена да се придружи на јапонската влада во договор за сојуз во декември 1941 година.
Гросулар

Гросуларот е калциум - алуминиумски вид од групата минерали гранат. Има хемиска формула Ca<sub>3</sub>Al<sub>2</sub>(SiO<sub>4</sub>)<sub>3</sub>, но калциумот може, делумно, да се замени со феро железо, а алуминиумот со фери железо. Името гросулар е изведено од ботаничкото име за цариградското грозје, ''grossularia'', во однос на зелениот гранат од овој состав што се наоѓа во Сибир. Други нијанси вклучуваат циметово - кафеава (сорта на циметово семе), црвена и жолта. Гросуларот е скапоцен камен.
Во геолошката литература, гросуларот често се нарекува ''гросуларит''. Сепак, од 1971 година, употребата на терминот гросуларит за минералот не е одобрена од Меѓународното минералошко здружение.
1 Хесонит
Хесонит е вообичаена сорта на гросулат со општа формула: Ca<sub>3</sub>Al<sub>2</sub>Si<sub>3</sub>O<sub>12.</sub>
Има карактеристична црвена боја, која се движи кон портокалова или жолта, слично како цирконот. Пред многу години, Сер Артур Херберт Черч докажал дека многу скапоцени камења, особено гравираните скапоцени камења (кои најчесто се сметаат за циркони), всушност се хесонит. Разликата лесно се открива според специфичната тежина, при што хесонит е од 3,64 до 3,69, додека цирконот е околу 4,6. Хесонит има слична тврдост како кварцот (околу 7 на Мосовата скала), додека тврдоста на повеќето видови гранат е поблиску до 7,5.
Хесонит доаѓа главно од Шри Ланка и Индија, каде што се наоѓа генерално во плацерски наслаги, иако неговото појавување во неговата родна матрица не е непознато. Исто така, се наоѓа во Бразил и Калифорнија.
2 Наоѓалишта
Гросулар се наоѓа во контактни метаморфни варовници со везувијанит, диопсид, воластонит и скаполит.
Многу барана сорта на скапоцен гранат е финиот зелен гросуларен гранат од Кенија и Танзанија, наречен цаворит. Овој гранат е откриен во 1960-тите во областа Цаво во Кенија, од каде што скапоцениот камен го добива и своето име.
''Вилуит'' е варијантно име на гросуларот, тоа не е препознаен минерален вид. Обично е маслинесто зелен, иако понекогаш е со кафеава или црвеникава боја, предизвикано од нечистотии во кристалот. Вилуит се поврзува и е сличен по изглед на везувијанитот, а постои конфузија во терминологијата бидејќи ''вилуит'' долго време се користи како синоним за вилуит, силикатни материјали од групата везувијанити. Оваа конфузија во номенклатурата датира од Џејмс Двајт Дана. Потекнува од областа на реката Виљуј во Сибир. Сличен зелен гросуларен гранат може да се најде во планинскиот венец Вах Вах во Јута.
3 Културно значење
Во 1991 година, Вермонт го нарекол гросуларниот гранат свој државен скапоцен камен.
4 Поврзано
* Хидрогросуларен
Големо Село (Ќустендилско)

Големо Село (|Големо село) — село во рамките на Општина Бобов Дол, Ќустендилска област. Лоцирана во југозападна Бугарија.
1 Историја
Селото е основано пред 1878 година. Константин Јиречек во 1899 година забележал дека граделе црква. На 4 септември 1999 година, имало несреќа кај термоелектралната централа „Бобов Дол“ каде загинале шест луѓе.
2 Население
Население на Големо Село според следните пописи:
2.1 Етнички состав (2011)
Етнички состав според пописот во 2011 година:
, Број, Удел
Вкупно, 488, 100%
Бугари, 482, 98.7%
Турци, 4, 0.8%
Роми, 0, 0%
Други, 1, 0.25%
Не одговориле, 1, 0.25%
Голем Врбовник

Голем Врбовник (|Голям Върбовник) — село во рамките на Општина Бобов Дол, Ќустендилска област. Лоцирана во југозападна Бугарија.
1 Историја
Селото е основано пред 1878 година. Во текот на Втората светска војна, Славчо Георгиев организирал отпор против бугарската фашистичка власт. Поради нивното членство во Бугарската комунистичка партија, Георгиев и 10 други антифашисти од селото биле уапсани, додека 31 биле интернирани.
После војната, владата изградила споменик во селото во чест на комунистите.
2 Население
Население на Голем Врбовник според следните пописи:
2.1 Етнички состав (2011)
Етнички состав според пописот во 2011 година:
, Број, Удел
Вкупно, 175, 100%
Бугари, 169, 96.6%
Турци, 0, 0%
Роми, 0, 0%
Други, 4, 2.3%
Не одговориле, 2, 1.1%