procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Алелна честота

Алелна честота — поим од популационата генетика, ја означува пропорцијата од сите копии на еден ген кој пак се состои од одредена генска варијанта — алел. Со други зборови, тоа е бројот на копии на одреден алел поделен со бројот на копии од сите алели кои се наоѓаат на генетското место (локус) во популацијата. Алелната честота може да се изрази во проценти. Во популационата генетика, алелните честоти се користат за да го отсликаат генетскиот диверзитет на поединечно, популационо и видово ниво.
Доколку имаме:
# даден локус на хромозом и ген кој го зафаќа тој локус
# популација од ''N'' единки кои носат ''n'' локуси во секоја од нивните соматски клетки (на пример, два локуси во клетките на диплоидните видови, кои содржат два сета на хромозоми)
# постоење на различни алели на генот
# постоење на еден алел во ''a'' копии
тогаш алелната честота е делчето (фракцијата) или процентот од сите појавувања на тој локус кој е заземен од даден алел, а честотата на еден од алелите е ''a/(n*N)''.
На пример, доколку честотата на еден алел е 20% во дадена популација, тогаш еден од пет хромозоми ќе го носи тој алел меѓу членовите на популацијата. Четири од вкупно пет ќе бидат заземени од страна на други варијанти на генот. Треба да се забележи дека за диплоидните гени, фракцијата на единки кои го носат овој алел може да биде близу ''два од пет''.
Павел Делирадев

Павел Димитров Делирадев бил македонски општестевник, публицист и револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и раководител на Македонската револуционерна организација, близок до Серската група, еден од основачите на Народната федеративна партија и деец на ВМРО (Обединета) .
1 Животопис
Го завршува Панаѓурското четирикласно училиште и Столарското училиште во Русе, а потоа учи географија во Софија. Основач е на социјалистичките организации во Панаѓуриште и Русе. Во 1903 година основа Општ работнички синдикален соjуз. Работи како уредник во различни левичарски весници, публикува статии за ''Руската револуциja''. Павел Делирадев e секретар на четата на Јане Сандански, близок приjaтел со Павел Шатев.
Учествува во создавањето на Народната федеративна партиja, го изработува неjзиниот устав и програма, а по тоа се приклучува кон ВМРО (обединета). За време на Првата светска воjна е бугарски офицер. По воjните е еден од организаторите на туризмот во Бугарија. Еден е од основачите на алпинизмот и пештерското дело.
Има научни придонеси во географијата, геологиjaта, медицината, биологиjaта и др. Автор е на повеќе од 50 книги научна, научно-популарна и патописна литература, 15 политички брошури и над 2 500 статии. Редактира неколку весници и магазини и е нивни соработник. Прв минува по билото на Стара планина во 1933 година, кога е на 54 години и за триесе дена минува повеќе од 700-те километра до морето. Делирадев е автор на неколко научни книги за бугарските планини – ''Витоша'' (1926), ''Осогово'' (1927), ''Рила'' (во два тома, 1928, 1932), ''Родопите'' (1937) и др., на трудове со историско-етнографски карактер како ''Принос към историческата география на Тракия'' (во два тома, 1953) и др. Лауреат е на Димитровска награда во 1950 г. Делирадев во месечното списание Македонска мисла, орган на Македонскиот научен институт во 1945 година истакнал:
Марјан Ристески

Марјан Ристески (роден на 20 февруари 1972 година во Прилеп) — градоначалник на Општина Прилеп од редовите на ВМРО-ДПМНЕ во периодот од 2005 до 2017 година. Средно образование завршил во гимназијата “Мирче Ацев” во Прилеп. Завршил Економски факултет во Прилеп и се стекнал со статус дипломиран економист. Пред да биде избран за градоначалник 7 години работел како комунален инспектор во Локалната самоуправа на општина Прилеп. Оженет е со сопругата Фанка, и татко на Михаела.
Претходно, седум години беше вработен во Локалната самоуправа, како комунален инспоктор. Учесник е во воениот конфликт, со кој беше зафатена Република Македонија во 2001-та, и е еден преживеаните по трагичниот настан кај месноста „Карпалак”.
Член е на ВМРО-ДПМНЕ од 1993 г. Од 2002 г. беше координатор на општинскиот комитет на ВМРО-ДПМНЕ во Прилеп, а потоа и член на Извршниот комитет на ВМРО-ДПМНЕ.
Од 2005 година па до денес е член на Управниот одбор на ЗЕЛС.
Исто така бил член на Управниот одбор на Регионалната Развојна Агенција – ПРЕДА и член на Заедничкиот Консултативен Комитет ЕУ – Македонија.
Панонски легенди

Панонски легенди се вид црковна литература, што се создавала во периодот на средниот век кај сите христијански народи. Тие претставуваат едно од најстарите дела на оригиналната словенска книжевност. Уметничките достоинства на Панонските легенди се состојат во мајсторската композиција, убаво насликаните ликови на личностите што се опишуваат, особено на браќата Кирил и Методиј.
Панонски легенди содржат две житија: „Житието на Св. Кирил“ и „Житието на Св. Методиј“. Житието на Св. Кирил почнува со опис на животот на Св. Кирил од неговите детски години и неговата наклонетост кон науката и мудроста и продолжува со опис на неговото школување во Магнаурската школа, потоа како библиотекар во црквата света Софија. Авторот опширно ги објаснува мисите на Св. Кирил, времето на пишувањето на азбуката. Една од нивните најзначајни мисии е Моравската мисија, кога кнезот Ростислав ги повикува да проповедуваат на словенски.
Авторот ја опишува и зависта и клеветите на германските свештеници пред папата, како и борбата за одбрана на словенската писменост. Во „Житието за Методиј“ опишан е животот и делото на постариот брат Методиј. Во двете житија, односно во Панонски легенди основната идеја е да се докаже и одбрани правото на Словените на свој јазик, писменост и култура. Авторот двајцата браќа ги нарекува „раби божји“, прикажувајќи ги како апостоли и светци, божји избраници за големи дела кои не сакале ништо за себе. Овие учени луѓе го одбраниле своето дело со мудрост: ''Зарем Сонцето не не грее сите?''. Поради тоа папата ги ослободил, а луѓето ги сакале и на секој чекор им ја искажувале својата љубов.
1 Текст
Панонските легенди содржат две поголеми житија за Солунските браќа:
* Житие на Константина
* Житие на Методија
Алфапротеобактерии

Алфапротеобактериите (Alphaproteobacteria) образуваат класа на протеобактерии.
Тука припаѓаат најмногу фототрофни родови, но исто така и неколку родови кои метаболизираат С1-соединенија (на пример, ''Methylobacterium'' spp.), симбионти со растенија (како ''Rhizobium'' spp.) и животни, и една група на патогени − ''Rickettsiaceae''. Се мисли дека претходниците на митохондриите од еукариотските клетки потекнуваат од родот ''Rickettsia'' spp. (видете ендосимбиотска теорија). Поради нивните симбиотски својства, научниците често ги користат алфапротеобактериите од родот ''Agrobacterium'' за пренос на туѓа ДНК во растителните геноми, но и при некои други биотехнолошки процеси.
1 Систематика
Повеќето фамилии од класата се дел од редот ''Rhizobiales''. Тие се:
*''Anaplasmataceae''*''Bartonellaceae''*''Beijerinckiaceae''*''Bradyrhizobiaceae''*''Brucellaceae''*''Caulobacteraceae''*''Holosporaceae''*''Hyphomicrobiaceae''*''Methylobacteriaceae''*''Methylocystaceae''*''Rhizobiaceae''*''Rhodobacteraceae''*''Rickettsiaceae''*''Sphingomonadaceae''
Религија во Словенија

Според анкетата од 1992 година, само 20% од возрасните Словенци веруваат во "личен Бог" (уште 39% рекле дека веруваат во Бог како "етеричeн дух ".
Во 1997 година: 24% од словенската популација се изјасниле дека веруваат во постоењето на Бог, без какви какви било сомневања; 29% од возрасните граѓани веруваат во Христовото Воскресение, 37,5% од Словенците веруваат во Рајот и 24% во пеколот.
Денеска, најголема религија во Слоивенија е Римокатоличката. Околу 57% според податоци од 2002 година се приврзаници на оваа религија. Помали верски организации се православието, протестантството, исламот итн.
Бета протеобактерии

Бета протеобактериите (Betaproteobacteria) сочинуваат една класа на протеобактерии.
Бета протеобактериите се состојат од неколку групи на аеробни или факултативни бактерии кои се силно разнообразни во поглед на разградувачките капацитети, но исто така содржат хемолитотрофни родови (како на пример, амонијак-оксидирачкиот род ''Nitrosomonas'') и некои фототрофи (членови на родовите ''Rhodocyclus'' и ''Rubrivivax''). Бета протеобактериите имаат улога во азотната фиксација кај различни типови на растенија, при што го оксидираат амониумовиот јон до нитрит — важно хемиско соединение потребно за функционирањето на растението. Многу од нив се наоѓаат во примероци земени од животната средина, како отпадна вода или почва. Патогени видови во рамките на оваа класа се оние од фамилијата ''Neisseriaceae'' (кои предизвикуваат гонореја и менингитис) и видови од родот ''Burkholderia''.
1 Систематика
Во класата на бета протеобактерии се наоѓаат следните редови* Burkholderiales Garrity et al. 2006
* Hydrogenophilales Garrity et al. 2006
* Methylophilales Garrity et al. 2006
* Neisseriales Tønjum 2006
* Nitrosomonadales Garrity et al. 2006,
* „Procabacteriales“
* Rhodocyclales Garrity et al. 2006
Некои од поважните фамилии се:
* Alcaligenaceae
* Burkholderiaceae
* Comamonadaceae
* Gallionellaceae
* Hydrogenophilaceae
* Methylophilaceae
* Neisseriaceae
* Nitrosomonadaceae
* Oxalobacteraceae
* Rhodocyclaceae
* Spirillaceae
Гама протеобактерии

Гама протеобактерии (Gammaproteobacteria) — класа на неколку медицински и научно значајни групи на бактерии, како што е групата ''Enterobacteriaceae'' (''Escherichia coli''), ''Vibrionaceae'' и ''Pseudomonadaceae''. Голем број на значајни патогени исто така припаѓаат на оваа група, како на пример, ''Salmonella'' (ентеритис и тифусна треска), ''Yersinia'' (чума), ''Vibrio'' (колера), ''Pseudomonas aeruginosa'' (белодробни инфекции кај хоспитализирани пациенти или пациенти со цистична фиброза), додека еден сој на ''E. coli'' предизвикува труење со храна. Членовите на родот ''Chromatium'' се фотосинтетски и го оксидираат сулфурводородот (наместо водата) и даваат сулфур како екскрет. Некои гама протеобактерии го оксидираат метанот и многу од нив живеат во симбиоза со животните од геотермалните океански топли извори.
1 Систематика
Некои поважни фамилии од оваа група се:
* Acidithiobacillaceae
* Aeromonadaceae
* Alcanivoraceae
* Alteromonadaceae
* Cardiobacteriaceae
* Chromatiaceae
* Coxiellaceae
* Ectothiorhodospiraceae
* Enterobacteriaceae
* Francisellaceae
* Halomonadaceae
* Legionellaceae
* Methylococcaceae
* Moraxellaceae
* Oceanospirillaceae
* Pasteurellaceae
* Piscirickettsiaceae
* Pseudomonadaceae
* Succinivibrionaceae
* Thiotrichaceae
* Vibrionaceae
* Xanthomonadaceae
Борова пиларка

Боровата пиларка е вид од фамилијата Diprionidae. Тој е познат пред сè како вид на опасни шумски штетници, бидејќи ларвите јадат борови иглички. Познато е дека тие се хранат претежно со обичниот бор (Pinus sylvestris), но исто така и со другите видови на борови (на пример, црниот бор Pinus nigra).
1 Начин на живеење
Женките на овој инсект се долги 10-12 мм, мажјаците се нешто помали, но имаат големи пипала во форма на чешел. Со помош на нив ги чувствуваат ферохормоните кои женките ги произведуваат, па така ги наоѓаат. Обоени се со црна или темнокафеава боја, а женките на абдоменот имаат жолти риги. Имаат два пара кожести крилја, при што предниот пар крилја е поголем од задниот. Боровите пиларки се штетници на зимзелените стебла, најчесто на боровите. Женките снесуваат 60-120 белузлави или жолтеникави јајца во боровите иглички. Ларвите живеат во колонии и се хранат со борови иглички и често причинуваат големи штети во зимзелените шуми. Младите ларви ги јадат само рабовите на игличките, додека постарите се хранат со цели иглички. Мажјаците поминуваат низ пет, а женките низ шест стадиуми на ларва, по што се поткожуруваат. Летните кожурки се со светла, а зимските со темнокафеава боја. Од нив по преобразбата излегуваат возрасни бубачки.
Југослав Петровски

Југослав Петровски (Куманово, 9 мај 1969 година) — македонски поет и драмски писател.
Завршил Факултет за драмски уметности во Скопје, отсек драматургија и режија. Член е на Друштвото на писателите на Македонија.
Автор е на книгите: „Евтини гладијатори“ (драма, 1989), „Петтата страна на светот“ (поезија, 1992), „Коитус со ѓаволот“ (драма, 1993), „Евангелие по Јуда“ (драма, 1993), „Вазна од порцелан“ (драма, 1996), „Елешник“ (драма, 1997).
Изведбата на неговата драма „Евангелие по Јуда“ од страна на Струмичкиот театар во 1993 година предизвика силни реакции од страна на МПЦ, која бараше претставата да не биде изведена. Сепак, до изведба на претставата дојде.
Добитник е на наградите: „Шекспирова награда“ (прва) на меѓународен конкурс за драма во Лондон, награда за најдобар драмски текст во Македонија на Театарскиот фестивал „Војдан Чернодрински“ во Прилеп.
Религија во Србија

Најголема религија во Србија е православната. Со векови во Србија биле присутни две големи религии, православие и католицизам на кои подоцна се додал и исламот. Србија е најшаренолика во религиски поглед. Така, во Војводина 25% од населението се католици или протестанти, додека Белград и Централна Србија се православни над 90%. Косово има над 90% муслимани. Најголема православна црква во Србија е Српска православна црква.
1 Христијанство
1.1 Православие
Поголемиот број од населението на Србија се приврзаници на Српската православна црква, додека има православни христијани припадници и на Романската православна црква, главно присутни во делови на Војводина каде живеат етничко Романско малцинство. Освен Србите, во земјата има приврзаници на други православни цркви, во зависност од нивната националност како: Црногорци, Југословени, Роми, Македонци, Украинци, Бугари, Руси, Грци, Власи, итн
1.2 Католизам
Католичкото христијанството е присутно претежно во северниот дел на Војводина, особено во општините со мнозинство етнички Унгарци и во мултиетничка општина Суботица. Етничките групи, чии членови се претежно приврзаници на Католичката црква се: Унгарците, Хрвати, Германците, Словенците, Чесите , Словаците како и мал број на Србите итн.
1.3 Протестантство
Најголемата концентрација на протестантските христијански организации во Србија е во општина Бачки Петровац, каде мнозинството од населението се етнички Словаци. Некои од припадниците на другите етнички групи (особено Унгарците и Германците во пропорционален однос и Србите во апсолутна смисла) се, исто така, приврзаниците на различни форми на протестанти христијанството. Пред Втората светска војна поранешна Југославија била населена од страна на разни нео-протестантски групи, вклучувајќи Јеховите сведоци, Методисти, адвентистите итн. и истите биле населени во Војводина. Денеска, од овие заедници има останато многу мал број на верници.
2 Ислам
Исламот е доминантна религија во Санџак, Прешево и на спорната покраина Косово и Метохија, а етнички групи чии членови се претежно приврзаници на исламот се: Бошњаци, Муслимани по националност, Албанци, Горани, Турци, Арапи, Ашкали и Египќани. Во помал број на етничките Роми се, исто така, приврзаниците на исламот.
3 Јудаизам
Според податоци од 2002 година, во Србија живеат 785 Евреи, од кои повеќето од нив живеат во Белград, Панчево и Суботица.
4 Галерија
Тринидад (Боливија)

Тринидад (шпански: ''Trinidad'') или официјално Најсветиот Тринидад (шпански: ''La Santísima Trinidad'') — град во Боливија и главен град на департманот Бени. Овој град има население од околу 86.400.
Градот бил основан во 1686 од страна на Падре Сиприано Бараче околу 14 километри оддалечено од денешната локација. Првичниот град се наоѓал на реката Маморе.
1 Галерија
2 Сообраќај
Аеродром:
:Lat: 14° 48' 0'' S
:Lon: 64° 46' 0'' W
:Alt: 509 стапки (155 метри)
Оловна бригада (филм)

„''Оловна бригада''“ — македонски игран филм од 1980 година, снимен според сценариото и во режија на Кирил Ценевски. Филмот е во производство на Вардар филм и Македонија филм од Скопје, снимен во техника на широк екран, во боја и трае 115 минути.
1 Екипа на филмот
Главните улоги во филмот ги толкуваат Коле Ангеловски, Павле Вуисиќ, Миља Вујановиќ, Дарко Дамевски, Миралем Зупчевиќ, Ацо Јовановски, Мето Јовановски, Благоја Спиркоски - Џумерко, Данчо Чевревски и Илија Џувалековски. Снимател на филмот е Драган Салковски, директор на фотографијата е Мишо Самоиловски, а музиката ја напиша Илија Пејовски.
1.1 Улоги
Глумец, Улога
Миралем Зупчевиќ, Лазар
Дарко Дамевски, Благоја
Миља Вујановиќ, Душица
Павле Вуисиќ, Мирко
Ацо Јовановски, Сило
Благоја Спиркоски-Џумерко, Коста
Мето Јовановски, Петре
Коле Ангеловски, Стево
Данчо Чевревски, Диме
Илија Џувалековски, Љубен
Мајда Тушар, Маре
Гоце Влахов
Сабина Ајрула
Марин Бабиќ
Останати улоги ▼
Глумец, Улога
Љупка Џундева
Нада Гешоска
Димитар Гешоски
Катина Иванова
Душко Костовски
Ѓокица Лукаревски
Страшо Милошевски
Александар Шехтански
Фабијан Шоваговиќ
Милица Стојанова
Кица Ивковска Велјановска
Трајче Иваноски
Александар Џуровски
2 Содржина на филмот
Дејствието се случува во зима во една рударска населба. Во рудникот работата се одвива според вообичаениот ритам, но во еден момент злокобното завивање на сирената ја прекинува работата. Тројца рудари, кои доаѓајки на работа од околните села, останале завеани во снежните сметови. Во возилото на рудникот седнува инженерот Лазар и тргнува во потрага. За еден од рударите помошта пристигнува предоцна.
Едно од окната во рудникот, окното 815, е забрането за работа. Во него е наоѓалиштето на талиумовите минерали, потребни за извршување на експериментите со сончева енергија. Инженерот Лазар е млад и принципиелен човек кој ги застапува интересите на рударите. Во Дирекцијата на рудникот, тој зборува за несоодветните работни услови на рударите и за малиот паричен надоместок што тие го добиваат. Во посета на инженерот пристигнува неговата сопруга, која живее во друг град. Нивниот брак нема перспектива. Тој како да претчувствува дека причината за нејзиното доаѓање е интересот за ретките минерали со кои таа тргува.
Во рудникот доаѓа до одрон во еден коп. Рударите се фатени во стапица. Причината за несреќата е експлозијата предизвикана од крадците на ретките минерали. Затрупаните рудари се обидуваат да најдат излез од подземните ходници. Групата се раздвојува и на тој начин уште повеќе се потенцира антагонизмот помеѓу интересите на обичните рудари и интересите на директорот на рудникот, кој исто така се наоѓа во окното за време на несреќата. Тоа е можност да се расчистат некои стари сметки помеѓу него и најстариот рудар Благоја. Конечно рударите го расчистуваат одронот и излегуваат од окното.
3 Награди
* 1980 ФЈИФ, Пула, Златна арена за снимателска работа на Мишо Самоиловски
* 1980 ФЈИФ, Пула, награда „Првомајска” за филм со современа тематика
* 1980 Награда на филмот од рударите од „Раша“, Сребрен медал на CIDALC
Ахарон Абајов

Ахарон Абајов (р. XVI век) бил рабин во Скопје. Во 70-тите години од XVI век служел во синагогата „Бет Јаков“. При донесувањето решенија во рабинскиот суд активно соработувал со прочуениот солунски рабин Шмуел де Медина. Во 1596 година, во Солун ја објавил книгата „Шемен ха-мор“
1 Наводи
.
Религија во Шведска

Шведска сè до 11 век била паганска земја, кога започнала да се христијанизира. Во времето на Протестантска реформација во 1530, земјата станала Лутеранска, со каде била создадена и Шведската црква (шведски: ''kyrkan Svenska''). Раната христијанизација во Скандинавија била започната од страна на Ансгар, Епископ на Бремен. Ансгар, бил испратен во Данска во 820 година. Мисијата му се определува како деловно успешна, па по две години бил вратен во Германија. Најголем подем христијанството во Скандинавијата доживеало во времето на Кнаут IV и Олаф I во годините по 1000 година.
Денеска, во земјата живеат околу 70% христијани, главно протестанти. Како помала религиозна организација е муслиманската (околу 3%). Бројот на нерелигиозните групи и атеистите е околу 30%.
1 Галерија
Религија во Швајцарија

Христијанството е доминантна религија во Швајцарија, поделено помеѓу Римокатоличката црква (46% од населението спред податоци од 2008) и Швајцарската реформска црква (40%). Имиграција го донел исламот во изминатиот век, и денеска бројот на муслиманитер е околу 4.26%. Истот се однесува и за православието, чијшто процент е околу 1.8%. Други помали религиозни зеадници се различни протестантски вероисповеди (во висина од 1,94%), Нова Апостолска Црква (0,45%), Хиндуизам (0,38%), Будизам (0,29%), Јудаизам (0,25%), Јеховините сведоци (0,23%) и Старокатоличка црква (0,18%). 11,11% од Швајцарија се атеисти според податоци од 2000 година, други 4,33% одбиле да дадат изјава.
Според последната анкета спроведена од страна на Евробарометар во 2005,,* 48% од швајцарските граѓани одговориле дека "веруваат во Бог односно дека тој постои".
* 39% одговориле дека "веруваат во некоја друга натприродна сила".
* 9% одговориле дека "не веруваат ниту во Бог ниту во некоја друга сила".
Фаик Абди

Фаик Абди (ромски: ''Faik Abdi''; Скопје, — ) — македонски стопанственик и политички деец.
1 Животопис
Завршил средно образование, апотоа работел како советник во
секторот за економика и план во Фабриката за хартија „Комуна“ во Скопје. Бил одборник во Собранието на Скопје и пратеник во
Собранието на СРМ од 1969 до 1974 и на Република Македонија во 2 мандата од 1990 до 1998 година. Повеќе години бил претседател на КУД „Пралипе“ во Скопје и на Партијата за целосна еманципација на Ромите во Македонија (ПЦЕРМ). Абди бил и учесник и на првиот ромски конгрес кој се одржал во Лондон во 1971 година. Починал на 2 октомври 2016 година.
Фанула Папазоглу

Фанула Папазоглу — ( – ) — македонски и југословенски класицист, епиграф и академски работник, стручњак по древната историја на Балканот.
1 Животопис
Родена е во 3 февруари 1917 г. во Битола во погрчено влашко семејство, каде што го завршува средното образование. Студира на Филозофскиот факултет во Белград класична филологија со историја на стариот век и археологија (1936-1941 г). За време на Втората светска војна, како член на студентската организација учествува во Народноослободителното движење од самиот почеток. Од октомври 1942 до април 1943 г. е затворена во логорот на „Бањица“, а во септември 1944 г. преминува илегално во Срем.
Од мај 1945 г. живее во Белград, работи во Министерството за информации. Во 1946 г. диломира на Филозофскиот факултет. Во 1947 е избрана за асистент, а во 1949 за предавач на Катедрата за историја на стариот век. Докторирала 1955 г.и е избрана за доцент, а во 1960 г. за вонреден професор и шеф на Катедрата. За редовен професор е избрана во 1965 г. а подоцно и за академик. Целиот свој работен век д-р Фанула Папазоглу го поминува во Белград како професор по античка историја на Грција и Рим, грчка и латинска епиграфија и нумизматика, но таа е тесно поврзана и со Македонија, а особено активно соработува со списанието „Жива Антика“ од неговиот прв број (1951). Предметот на нејзиниот научен интерес е историјата на Стара Грција и Рим од најстариот период до византиско време, потесно – историјата на старобалканските племиња, а особено политичката, културната и економската историја на античка Македонија, и тоа строго врз основа на критичко проверени книжевни, археолошки, епиграфски и нумизматички извори. Проф. Фанула Папазоглу има објавено опширни и мошне квалитетни студии за сите, доскоро малку познати палеобалкански племиња, но во центарот на нејзините научно-истражувачки преокупации е Македонија од периодот на римската доминација, во текот на околу 700 години.
Инаку, со свои оригинални прилози акад. Папазоглу има учествувано на многубројни научни собири од областа на епиграфијата, археологијата и античката историја, особено на старобалканските племиња. Држела предавања и на повеќе универзитети во светот. За постигнатите научни резултати има добиено и многу високи признанија. Во 1974 г. е избрана за дописен член на САНУ, а во 1982 г. и за нејзин редовен член. Член е и на АНУБиХ. На 21 април 1994 г. на предлог на Одделението за лингвистика и литературна наука и на Одделението за општествени науки е избрана за член надвор од работниот состав во Одделението за општествени науки на МАНУ. Била е член на Германскиот археолошки институт, била почесен доктор на науки на Сорбона и член на Филолошкото друшство "Парнасос" од Атина. На Универзитетот во Белград, Папазоглу се запознава, а подоцна и стапува во брак со византологот Георгиј Острогорски. Умира во Белград во 2001 г.
2 Трудови
* , Скопје, 1957.
* The Central Balkan Tribes in the pre-Roman times. Triballi, Autariatae, Dardanians, Scordisci and Moesians. Amsterdam Adolf M. Hakkert, 1978
Прва пешадиска бригада

Прва пешадиска бригада — единица на АРМ од составот на КО со мисија: да изведува офанзивни и дефанзивни операции за одбрана и заштита на територниот интерегритет и суверенитет на Република Македонија, да содејствува со МВР во граничното обезбедување, да дава поддршка на цивилните власти при отстранување на последиците од елементарни непогоди и природни катастрофи и да учество во операции за поддршка на мирот и хуманитарни операции надвор од државата со една механизирана пешадиска чета од составот на 2.механизиран пешадиски баталјон и инжинериски вод од инжинериската чета.
1 МИСИЈА
Механизирана пешадиска бригада е единица на АРМ од составот на ЗОК со мисија: да изведува офанзивни и дефанзивни операции за одбрана и заштита на територниот интерегритет и суверенитет на Република Македонија, да содејствува со МВР во граничното обезбедување, да дава поддршка на цивилните власти при отстранување на последиците од елементарни непогоди и природни катастрофи и да учество во операции за поддршка на мирот и хуманитарни операции надвор од државата со една механизирана пешадиска чета од составот на 2.механизиран пешадиски баталјон и инжинериски вод од инжинериската чета.
Религија во Албанија

Според Светската база на податоци, 38,8% од населението на Албанија се муслимани (30% сунитски муслимани, 8% Бекташи), 22% од населението се православни и 13% Римокатолици. Сепак, голем дел од Албанците се или атеисти или агностици. Според податоците на Меѓународната Верска Слобода од 2007 година: "''Не постојат сигурни податоци за вкунпниот нивни процент, но се смета дека истиот се движи од 25-40 проценти''.", оставајќи го 60-75% од населението не-религиозно.
Во времето кога Албанија била дел од Османлиското Царство, поголемиот дел од населението го сочинувале муслимани. Со прогласувањето на независност во 1912 година од Осанлиската империја, верскиот идентитет во Албанија постојано до денес се менувал. Ова најмногу се должи на комунистичкиот режим од 1944 до 1991, кога режимот на Енвер Хоџа ја прогласи државата за атеистичка, како единствена во светот. По падот на комунизмот во 1991 година, во Албанија се зголемил бројот на христијаните. Римокатоличката црква има свое претставништво во градот Скадар. Од друга страна постојат и голем број на џамии, како една од најпознатите е џамијата во Драч.
Религија во Украина

Денеска, 50.44% од населението на Украина се приврзаници или верници на Украинската православна црква, околу 8% се католици, 7% приврзаници на Автокефалната украинска црква, 2% на Римокатоличката црква, околу 2% протестанти, 0.63 евреи, 0.5% муслимани итн.
Во текот на својата рана историја, Украина била населена со пагански племиња кои ја практикувале својата религија. Кон крајот на првиот милениум во земјата бил воведен византискиот ритуал. Се претпоставува дека апостол Андреј бил оној кој прв дошол на овие простории да ја проповеда новата религија.
Јудаизмот на просторите на денешна Украина бил присутен пред повеќе од 2000 години, кога еврејските трговци патувале заедно до грчките колонии. Од 13 век еврејското присуство во Украина значително се зголемило. Подоцна во Украина бил основан и Хасидизмот.
Муслиманската религија во Украина се појавила во времето на Златната орда и Отоманското Царство. Кримските Татари го прифатиле исламот во времето на Златнатаљ Орда, а подоцна станале вазали на Отоманското Царство.
Во времето кога била била создадена Украинска ССР и земјата била во составот на СССР, атеистичкиот режим продонел до прогонување на голем број на христијански свештеници. Голем број на цркви биле или рушени или затварени.
Според последната анкета која била спроведена од страна на Центар Рузумков во 2003 година
* 75% од украинските граѓани одговориле дека "веруваат оти Бог постои ".
* 21% одговориле дека "тие не веруваат дека постои Бог или некоја друга сила".
Од друга страна пак, 37,4% рекле дека одат редовно во црква. Според податоци од 2006 година, во земјата имало 30.507 регистрирани верски организации, вклучувајќи ги и 29.262 верските заедници. Владата проценува дека има уште околу 1.679 нерегистрирани верски заедници. Повеќе од 90% од религиозно активните граѓани биле христијани односно православни.
Вели Мумин

Вели Мумин — македонски боксер. Тој е висок 156 см, а тежи околу 52 кг.
1 Животопис
Мумин е роден на 22 март 1980 во седумчлено ромско сиромашно семејство, во Скопје. Мумин бил оженет за Бугарката Маја Полиска, која во 2002 година ја освоила титулата „Мис фитнес на Бугарија“. Поради оддалеченоста и несогласувањето околу местото на живеење, нивната врска постепено се распаднала, а потоа се развеле. Својата втора сопруга Менка, Мумин ја запознал во салата на клубот „Скопје“, каде таа дошла да учи бокс, а тој ѝ бил учител. Тогаш, Менка студирала на Педагошкиот факултет, а тој ги завршувал постдипломските студии на Факултетот за безбедност. Набрзо, двајцата стапиле во брак во кој ги добиле момчињата Максимилијан (роден во 2013 година) и Кристофер (роден во 2014 година). Мумин со семејството живее во Скопје, во населбата Топаанско Поле, а работи како надзорен инспектор во Агенцијата за спорт и млади.
2 Кариера
Уште како многу млад, Мумин решил да му се посвети на боксот. Неговиот талент, уште во пионерските денови во БК „Скопје“ прв го забележал неговиот тренер Руждија Калач. Во 2003 година, во Бангког, Тајланд, во категоријата до 51 кг, Мумин го освоил петтото место, а две години подоцна, во Мијанијанг, Кина, тој бил на 16 позиција.
Најголем негов успех е бронзениот медал на Европското првенство од 2006, кое се одржало во Пловдив, Бугарија. Мумин учествувал уште на четири Европски првенства во сениорска конкуренција и притоа, двапати во Тампере, Финска и во Пула, Хрватска, успеал да стигне до петтото место во категоријата до 48 кг.
Секоја година по ред, од 1994 до 2007, Мумин ја освојувал титулата првак на Македонија (вкупно, 22 титули), а во 1997 за првпат станал балкански шампион, по што освоил уште две балкански титули. Трипати го освоил „златниот гонг“ и двапати е прогласен за спортист на Македонија. Последниот турнир на којшто настапил било Светското првенство во Казахстан во 2013 година, каде имал една победа. Во својата кариера, тој има боксувано на преку 250 меча, од кои победил на преку 200. Мумин е добитник на орден за заслуги и афирмација на Македонија.
Оклопен Баталјон Т-72

+Оклопен Баталјон Т-72, Знак на Оклопен Баталјон
Оклопен Баталјон
Основање, 19.12.2001
Статус, Укинат
Опрема, Т-72
1 ИСТОРИЈА
1. На 02.06.1993 формирана е првата тенковска единица (Центар за обука на родот ОМЕ), со пет тенка Т-34, во составот на 1. гардиска бригада, која е наменета за обука на редовниот војнички состав.
2. На 06.09.1999 година формиран е оклопен батаљон Т-55, со средства кои беа донирани од Р. Бугарија и Р. грција.
3. На 19.12.2001 година оклопниот батаљон Т-55 прераснува во оклопен батаљон Т-72 „А“, кој е опремен со средства купени од Украина.
4. Со трансформацијата на АРМ, на ден 14.04.2006 година оклопниот батаљон Т-72 се трансформира во оклопен батаљон Т-72 „Б“.
2 МИСИЈА
Да се оспособат и подготват, војниците, старешините и единиците за одбрана и заштита на територијалниот интегритет, независноста и суверенитет на Република Македонија од сите можни закани, како и во справување со природни непогоди и други несреќи.
Со примена на стандарди и по наредба на ЗОК (како стратегиска резерва) да изврши марш и изведува мобилни, комбинирани, одбранбени и нападни операции во зоната на одговорност. Да изврши обезбедување на објекти од стратегиско значење.
Единицата располагала со 31 тенк, но по реорганизацијата по влегувањето на Македонија во НАТО истите повлечени со цел исполнување на стандардите на НАТО за ефективна огнена моќ.
3 СУШТИНСКИ ЗАДАЧИ
1. Организација и изведување на дефанзивни, офанзивни и специјални операции во сите услови.
2. Спроведување на командување и контрола.
3. Плански, организиран и правовремен оперативен развој и маневар.
4. Поседнување на планираните локации и реони.
5. Организација на тактичко разузнување и заштита на силите.
6. Обука на персоналот и изведување на ТВ и ТВБГ на ниво посада-вод-чета.
7. Подготовка и оспособување на силите за давање помош во случаи на природни непогоди и други несреќи.
8. Обезбедување на објекти од стратегиско значење
4 Поврзано
* Армија на Република Македонија
* Вооружување на Армија на Република Македонија
Милан Генов

Милан Арсов Генов (Злетово, - Скопје, ) — македонски фармацевт.
1 Животопис
Генов е роден во Злетово во 1877 година. Дипломирал фармација на Медицинскиот факултет во Цариград во 1900 година и ја отворил една од првите стручни аптеки во Скопје со амбулаторија за лекарски прегледи и преврски на ранети четници. Често бил затворан од турската власт 1. Генов зборувал јазик, бугарски, турски јазик и го владеел арапското писмо. Токму затоа тој успешно се занимавал со аптекарска и трговска дејност, воспоставувајќи деловни врски со странски држави. Во серијата убиства на интелектуалци, тој бил убиен во својата аптека од месните власти. Според архивската граѓа за аптекарот Генов, погребот бил свечен, со присуство на илјадници луѓе од Скопје и Македонија. Немајќи деца што би го наследеле по смртта, сопругата на Милан го распродала имотот, дел оставила во наследство на својата сестра и внук по нејзината смрт, а аптеката постоела до 1941 година.
Религија во Обединетото Кралство

Религијата во Обединетото Кралство според Договорот на Унијата ја гарантира верската толеранција и слобода на секој жител на земјата. Според пописот од 2001 година, христијанството и понатаму останала главна религија, проследено со исламот, хиндуизмот, сикизмот, јудаизмот и будизмот во однос на бројот на приврзаниците.
1 Англија и Велс
Христијанството е главна религија во Англија, а како најголема организација е Англиканската црква. Таа е т.н. ''Мајка црква'' на целата Англиканска Приочест (со исклучок на шкотската епископска црква, која има посебно потекло) и е најстара меѓу сите цркви на островот. Црквата на Англија, исто така, го задржала правото за учество во законските мерки во земјата (поврзани со верската администрација), преку Генералниот Синод. Христијанството исто така, е главна религија во Велс. Во 1920, на Црквата на Велс станала независна од Црквата на Англија.
Римокатоличката црква во Англија и Велс, е втора по големина христијанска црква во Англија и Велс со околу пет милиони членови, главно во Англија. Бројот на верниците на Пентекостските цркви во последнице годинида е во раст, и денеска е трета по големина црква по Англиканската и Римокатоличката црква. Постојат и други помали религиозни организации, како Армијата на спасот, Обединетата реформска црква итн.
2 Шкотска
Црквата на Шкотска како национална црква на Шкотска била признанаена во 1921 година. Денеска, во земјата таа е најголема црква со најголем број на верници. Римокатоличката црква во Шкотска е втората по големина христијанска црква. Помали религиозни организации се Слободна црква на Шкотска|Слободната црква на Шкотска, различни други протестантски организации итн.
3 Северна Ирска
Иако протестантските цркви и Англиканската црква се најголеми религиозни организации во Обединетото Кралство, сепак во Северна Ирска Римокатоличката црква има најголем број на верници во земјата.
Чарлс Рени Мекинтош

Чарлс Рени Мекинтош (англиски: ''Charles Rennie Mackintosh'') — шкотски архитект, дизајнер, графичар и сликар.
Со својата сопруга Маргарет Макдоналд Мекинтош, нејзината сестра Франсес Макдоналд Макнер и со колегоата Џејмс Херберт Макнер ја основал групата ''The Four'' (четворка), која имала големо влијание врз развојот на уметноста и архитектурата и извршила пресудно влијание врз Глазговската школа за уметност (''Glasgow School of Art'') - пионерска школа на подрачјето на применетата уметност и дизајнот.
Тој бил дизајнер во Движењето за уметности и занаети, и исто така, главен експонент на движењето Ар Нуво во Обединетото Кралство. Имал значајно влијание врз дизајнот во Европа и се смета за еден од основоположниците на современиот дизајн.
1 Галерија
Уметност во нови медиуми

Уметност во нови медиуми е жанр што опфаќа уметнички дела создадени со користење на технологии на нови медиуми, вклучително дигитална уметност, компјутерска графика, компјутерска анимација, виртуелна уметност, интернет уметност, интерактивни уметнички технологии, компјутерска роботика и биотехнологија како уметност. Ваквата фокусираност врз медиумот е клучна одлика на голем дел од современата уметност. Уметноста во нови медиуми често вклучува интеракција меѓу уметникот и набљудувачот.
Концептите на уметноста во нови медиуми често произлегуваат од областите на телекомуникациите, масовните медиуми и дигиталните начини на изведба и пренос, со разновидни уметнички практики кои се движат од концептуални и виртуелна уметност па сè до перформанс и инсталација.
Нови медиуми

Нови медиуми е термин што ја опишува појавата на дигитални, компјутеризирани, или мрежни информатички и комуникациски технологии кон крајот на XX век. Повеќето технологии кои се нарекуваат „нови медиуми“ се дигитални, а други нивни одлики се манипулативноста, можноста за вмрежување, густината, компресивноста, интерактивноста и непристрасноста. Примери за нови медиуми се интернет, мрежни места, компјутерска мултимедија, компјутерски игри, ЦД-РОМ и ДВД. Нови медиуми не се телевизиските емисии, играните филмови, списанијата, книгите или публикациите печатени на хартија.
Рана историја на Италија

Територијата на денешна Италија била населена пред околу 500.000 години во времето на долниот палеолит. Просторот бил населен од страна на неандерталскиот човек.
Најпознатите италијански праисториски цивилизации живееле во периодот на Неолитот. Овде спаѓаат Камунската цивилизација, Терамарската, Виланованската и друѓи.
1 Човечко присуство
Во праисторијата, Апенинскиот Полуостров и неговата површина била поинаква за разлика од денес. Така на пример островот Елба и Сицилија биле поврзани со копното, Венеција била плодна рамнина со влажна клима.
Присуството на неандерталскиот човек е докажано според археолошките останки кои датираат од околу 50.000 години. Современиот човек на овие простори се појавил за време на горниот Палеолит. Останки од ''Aurignacian'' се пронајдени на овие пристори и датираат од пред околу 34,000 години.
Остатоци од праисториска Италија подоцна биле пронајдени во Лигурија, Ломбардија (покрај Вал Камоника) и во Сардинија. Најпозната мумија пронајдена во 1991 година во е Отзи, и датира од околу 3000 п.н.е.
Јадрена обвивка

Јадрената обвивка ја одделува содржината на клеточното јадро од цитоплазмата и дава структурна поддршка на јадрото. Јадрената обвивка делува како препрека за проток на молекули меѓу јадрото и цитоплазмата, што го прави истото посебен биохемиски оддел. Каналите кои минуваат низ јадрената обвивка се образувани од јадрените порински комплекси, кои дозволуваат регулирана размена на молекули. Селективниот транспорт на белковини и РНК-низ јадрените порински комплекси го одржува внатрешниот состав на јадрото, но исто така има клучна улога во регулацијата на еукариотската генска експресија.
1 Градба и функција
Јадрената обвивка има сложена градба. Таа се состои од две јадрени мембрани, јадрена ламина и јадрен порински комплекс. Јадрото е опколено од две концентрични мембрани, наречени внатрешна и надворешна јадрена мембрана. Надворешната е во континуитет со ендоплазматичниот ретикулум, така што просторот меѓу внатрешната и надворешната јадрена мембрана е директно поврзан со луменот на ендоплазматичниот ретикулум. Освен тоа, надворешната мембрана е функционално слична со мембраната на ендоплазматичниот ретикулум и има рибозоми поврзани со нејзината површина. За разлика од неа, внатрешната мембрана носи единствени белковини кои се специфични за јадрото.
Клучната функција на јадрените мембрани е да бидат препрека која ги одвојува содржините на јадрото и цитоплазмата. Како и другите мембрани во клетката, јадрените мембрани се всушност фосфолипидни двослоеви, пропусливи само за мали неполарни молекули. Другите молекули се неспособни да дифундираат низ фосфолипидниот двослој. Двете мембрани се поврзани со јадрените порински комплекси, единечни канали низ кои поминуваат мали поларни молекули и макромолекули. Поринскиот комплекс е сложена структура која е одговорна за селективниот транспорт на белковини и РНК меѓу јадрото и цитоплазмата.
Под внатрешната мембрана лежи јадрената ламина, фиброзна мрежа која дава структурна поддршка на јадрото. Јадрената ламина се состои од еден или повеќе поврзани белковини наречени ламини. Повеќето клетки на цицачите, на пример, се состојат од четири различни ламини (А, B<sub>1</sub>, B<sub>2</sub> и C).
Џорџ Накашима

Џорџ Кацусоши Накашима (англиски: ''George Katsutoshi Nakashima'') бил јапонско - американски столар, архитект, и творец на мебел, кој бил еден од главните иноватори на дизајнот на мебел на 20 век и татко на модерното американско занаетчиство. Во 1893, го примил одликувањето на Редот на Светото Богатство, кое го доделува јапонскиот цар и јапонската влада.
Ицо Најдовски

Ицо Најдовски ― австралиски научник и активист на македонската заедница во Австралија.
1 Животопис
Најдовски Перин е роден во битолското село Оптичари. Во 1985 година ја напуштил Македонија и живеел во Мелбурн, Австралија. Таму веднаш се вклучил во македонското движење. На Универзитетот Викторија во Мелбурн (насока Историја и мултикултура), тој се здобил со неколку дипломи, а во 1997 година, тој магистрирал на тема: ''„Оспорен идентитет: Македонците во современа Австралија“''. Тој е магистер по мултикултура и историја, а 22 години предавал македонски и англиски јазик јазик во повеќе средни училишта. Оценувач е на завршните испити на студентите по македонски јазик, во рамките на Министерството за образование на Викторија. Познат е по своите ставови против дејствата на владиката Петар во Австралиско-новозеландската епархија.
2 Библиогрфаија
Покрај магистерскиот труд Најдовски има истражувано во универзитетот Викторија, неколку години и ги има напишано следните научни трудови:
* „''Одржување на Македонскиот јазик и македонската младина''”,
* „''Сопредба на три етнички групи: Македонците, Либанците и Холанѓаните''”,
* „''Првата Македонска генерација: Интеграција или асимилација''”,
* „''Македонците во Викторија''”
Докторирал на Институтот за национална историја, Македонија на тема: „''Македонско - Австралиски Народен Сојуз (1946-1958)''“.
ФК Куманово

ФК Куманово — македонски фудбалски клуб од Куманово, Македонија. Основан е во 1924 година. Клубот настапува во ОФЛ Куманово. Клубот е финансиран од Општина Куманово.
1 Историја
Клубот играл три сезони во Првата македонска фудбалска лига и потоа продолжил во Третата македонска фудбалска лига.
2 Навивачи
Навивачи на ФК Куманово се Кумани.
3 Поврзано
* Општина Куманово
Религија во Русија

Православното христијанство (руски: ''Православие Pravoslavije'') е најголемата религија во Русија. Верата е сметена за дел од руското "историско наследство" според законот донесен во 1997 година. Руското Православие е најголемата религиозна организација во земјата. Така, 95% од регистрираните православни парохии припаѓаат на Руската православна црква, а има ѝ голем број на помали православни цркви. Сепак, голем дел од православните христијани не ја посетуваат односно не одат на црква редовно. И покрај тоа, црквата е доста почитувана од и на верниците и на неверниците, кои гледаат на тоа како на симбол на руско наследство и култура. Помалите христијански деноминации се верниците на Римокатоличката црква, Ерменската апостолска црква и различни протестантски организации.
Предците на голем дел од денешните Руси го примиле христијанство во 10 век. Околу 100 милиони граѓани се сметаат себеси за православни христијани, кое во процент е околу 70% од вкупниот борј на население во земјата. Сепак црквата тврди дека тој број е околу 80 милиони . Исто така, според една анкета која била спроведена од страна на рускиот ''Центар за истражување на јавното мислење'', 63% од испитаниците сметаат себеси за православни верници, 6% од испитаниците за муслимани и помалку од 1% за протестанти, будисти, евреи и слично. Други 12% рекле дека веруваат во Бог, а 16% изјавиле дека се неверници.
Денеска, се проценува дека Русија е дом на околу 23 000 000 луѓе од муслиманска вероисповед, од кој само 1 500 000 живеат во Москва. Според Православната црква пак, бројот на муслиманските верници е околу 20 000 000, додека пак според официјалниот попис, нивниот број е околу 15 000 000. Во Русија исто така има населено околу 4 000 000 муслимани кои биле раселени во за времето на Советскиот Сојуз. Најголемиот дел од муслиманското население во Идел-Урал, како и во Северен Кавказ, Москва, Санкт Петербург и Западен Сибир .
Будизмот е традиционален за три региони на Руската Федерација: Бурјатија, Тува и Калмикија. Некои жители на сибирски региони и Далечниот Исток, Јакутија, Чукотски, итн, се припадници на помали религиозни организации. Будизмот во Русија започнал да се инкорпорира уште во раните години на 16 век кога руските истражувачи патувале и го испитувале Сибир, што сега е познато под името Руски далечен исток. Исто се смета дека индискиот крал Ашока испратил монаси во дој дел за да го шират будизмот низ целиот свет вклучувајќи го и Сибир. Според последните податоци во Рудија има повеќе извори кои ја прогнозираат бројката на будистите. Но се семта дека тие со помеѓу 0,75% - 1,1% - 1,45% односно од 1.060.333 - 1.555.155 - 2.049.977 верници. Будизмот што се практикува во Русија е Теравада и Тибетски будизам.
1 Поврзано
* Русија
* Демографија на Русија
7 јуни (родени)

1848, Пол Гоген — француски сликар.
1868, Чарлс Рени Мекинтош — шкотски архитект.
1877, Петар Ацев — македонски револуционер.
1917, Дин Мартин — американски глумец и пејач.
1929, Антонио Карбахал — мексикански фудбалер.
1932, Тина Брукс — американски џез-музичар.
1933, Слободан Селениќ — српски писател.
1940, Том Џонс — велшки поп-пејач.
1942, Муамер Гадафи — претседател на Либија.
1952, Орхан Памук — турски писател.
1958, Принс — американски поп музичар.
1960, Светлана Китиќ — југословенска ракометарка.
1967, Дејв Наваро — американски рок-музичар.
1968, Хуан Антонио Пици — аргентинско-шпански фудбалер и тренер.
1970, Кафу — бразилски фудбалер.
1981, Ана Курникова — руска тенисерка.
1987, Стевен Краусвајк — холандски велосипедист.
1988, Екатерина Макарова — руска тенисерка.
1990, Иги Азејлија — австралиска хип-хоп пејачка.
1993, Џорџ Езра — англиски поп-музичар.
Викиншка епоха

Викиншката епоха се однесува на историјата на Европа, односно за деловите на Северна Европа и Скандинавија, во периодот од VIII век до XI век.
1 Историски тези
Во Англија, викиншката епоха започнала драматично на 8 јуни, 793 кога тие извршиле инвазија и ја уништиле опатијата во Линдисфарн, која била центар на школување низ целиот континент. Некои од монасите биле убиени во самата опатија, некои биле фрлени во морето каде биле удавени, а имало и такви кои биле заробени кои служиле како робови. Исто така од црквата било земено и целото нејзино богатство. Викиншката инвазија на Нортумрија ја изненадила целата европска јавност и претставувала голема закана за кралствата во Европа. "''Никогаш порано не се видело такво злосторство''," рекол англосаксонскиот научник Алкуин од Јорк.
2 Заднина
Викинзите, кои извршиле инвазија во Западна и Источна Европа потекнувале главно од Данска, Норвешка и Шведска. Тие, исто така, се населиле на Фарските Острови, Исланд, Кеитнес во Шкотска, и Гренланд (накусо) во Северна Америка. Нивниот јазик станал т.н мајка-јазик на денешните нордиски јазици. Од 801, во Јутиленд била воспоставена една силна централна власт. Од 800 година, во Норвешка постоеле околу 30 мали кралства. Скандинавскиот свет како најлесен начин на комуникација помеѓу кралствата и надворешниот свет ги користиле бродовите. Во 8 век започнале да се градат воени бродови кое го олеснило колонизирањето на Викинзите во непознатите острови и територии.
3 Упад
Викиншкото општество се засновало на земјоделството и трговијата со другите народи и ставало голем нагласок врз концептот на чесноста при водењето на борба (на пример, според нив било неправилно да се нападне непријателот кој веќе имал отворено војна со некој друг) и во кривично правниот систем .