Беатриса Назаретска

Беатриса Назаретска (|Beatrijs van Nazareth; 1200 – 1268), позната и како Беатриса Тиненска — фламанска цистерцијанска калуѓерка, визионерка и мистика. Запаметена главно по средновековната адаптација на нејзините дела, од кои оригиналите сега се претежно изгубени, таа е почитувана како благословена од Католичката црква.
Трактатот на Беатриса насловен „''Седумте патишта на светата љубов“'' бил ран пример за венчален мистицизам. Долго време преживеал само во латинска адаптација, а бил повторно откриен во 1926 година, што го прави најраното зачувано дело на мистична проза на среднохоландски јазик.
1 Биографија
Беатриса била родена во Тинен во Брабантското војводство, тогаш дел од Светото Римско Царство, кое се наоѓа во денешна Белгија. Таа била најмладата од шест деца во богато буржоаско семејство. Кога Беатриса имала седум години, нејзината мајка, Гертрудис, починала; нејзиниот татко, Бартеломеј Ланио, ја испратил во Бегините во блискиот Зутлеув, каде што одела во локалното училиште. Беатриса таму останала малку повеќе од една година пред нејзиниот татко да ја врати дома. Недолго потоа, тој ја испратил во цистерцијански манастир што го основал, наречен Блоемендаел во Еркен, каде што се школувала по либерални уметности, како и по латински јазик и калиграфија.
На петнаесетгодишна возраст, Беатриса побарала да ѝ биде дозволено да стане почетничка калуѓерка; откако била одложена една година поради нејзината млада возраст и кревко здравје, таа била примена како почетничка во 1216 година. Од 1216 до 1218 година, Беатриса студирала ракописно производство во Рамејска опатија. Таму ја запознала Ида Нивелска, која станала нејзина блиска пријателка и духовен советник; Двете веројатно продолжиле да се допишуваат сè до смртта на Ида во 1231 година.
Во 1218 година, Беатриса станала еден од основачите на Магдаленската опатија, каде што останала три години. Се вратила во 1221 година во Блоумендал, каде што нејзиниот татко и нејзиниот брат Викберт во меѓувреме станале браќа лаици. Беатриса ги положила своите трајни завети во 1225 година. Во 1235 година, таа заминала за да се придружи на опатијата на Пресвета Богородица Назаретска, исто така основана од нејзиниот татко. Голем број други калуѓерки ја придружувале, вклучувајќи ги и нејзините сестри Кристина и Сибила. Беатриса била избрана за прва приморка на Назарет следната година и ја држела функцијата до нејзината смрт во 1268 година.
Според една легенда, откако Назарет бил напуштен за време на немири, телото на Беатриса било пренесено од ангели во градот Лир. Беатриса е позната како Блажена во католичката црква, со празник на 29 јули.
2 Духовност
Беатриса била поврзана со la, нова група европски жени од тринаесеттиот век со свој посебен сет на молитвени и мистични практики.
Средновековниот биограф на Беатриса ја опишува како личност која практикувала интензивно измачување на телото: носела појас од трње, се самокамшикувала, спиела на камења и одела боса по снегот. Сепак, современите коментатори тврдат дека биографот на Беатриса, за кој е познато дека си земал слободи во адаптацијата на нејзините дневници, можеби едноставно ги копирал овие аскетски практики од животот на Арнулф од Лувен. Неговите описи за нејзиното детство се особено сомнителни, бидејќи автобиографските белешки врз кои ја базирал биографијата не започнуваат сè до петнаесетгодишната возраст.
Централна тема на духовноста на Беатриса било Светото Тројство, тема за која таа многу читала, вклучувајќи го и делото ''„За Тринитате“'' од Августин. Нејзината прва визија, доживеана во 1217 година додека медитирала на својот псалтир, била за Тројството. Таа имала голем број последователни тринитаријански визии и изразила постојана желба да се ослободи од своето тело и да се соедини со Тројството. Евхаристиската побожност била исто така важна за духовните практики на Беатриса, а нејзиниот средновековен биограф го опишува интензитетот на нејзината побожност како резултат на крварење и физички колапс.
Во поголемиот дел од својот живот, особено во 1217 и 1228–1231 година, Беатриса страдала од повремени периоди на депресија и успаност, за кои некои современи коментатори сугерираат дека веројатно одразуваат биполарно растројство. Таа доживеала олеснување од разни духовни искуства, опишувајќи инциденти во кои нејзиниот дух бил воздигнат и Христос ја прегрнал или ѝ упатил утешни зборови. Во 1231 година, Беатриса доживеала визија во која била обединета со Серафимите и го слушнала Христос како ѝ ветува дека никогаш нема да страда до тој степен што ќе посака смрт.
3 Дела
Познато е дека Беатриса напишала голем број автобиографски и духовни дела на нејзиниот мајчин среднохоландски јазик. Повеќето од нив преживеале само преку „la", составено во рок од неколку години од смртта на Беатриса од анонимен хагиограф. Некои историчари шпекулираат дека овој писател веројатно бил Вилем Афлигемски, но други го отфрлаат ова идентификување како засновано на погрешно толкување. „''Животот“'', напишан на латински, се базира на комбинација од овие списи и сведоштва од очевидци, вклучувајќи го и сведоштвото на сестрата на Беатриса, Кристина. Биографот признава дека изоставил некои делови од пишувањето на Беатриса, а изменил други. Некои историчари шпекулираат дека и овие измени, како и уништувањето на оригиналните дела на Беатриса, веројатно биле наменети за да се избегне сомневање од инквизитори, како Роберт Бигарот.
3.1 Седум начини на света љубов
Најпознатото дело на Беатриса се нејзините ''Седумте патишта на светата љубов'' (|Seven Manieren van Heiliger Minnen). Овој трактат бил анонимно зачуван во Лимбуршките проповеди и познат по неговото влијание врз мистицизмот во Брабант и Рајнската област. Неговото авторство не било утврдено сè до 1926 година, кога историчарот Леонс Рејпен го идентификувал со латинскиот превод во биографијата на Беатриса, la. Оваа идентификација подоцна била широко прифатена од академиците, иако историчарот Вибрен Шепсма ја довел во прашање нејзината веродостојност.
Невообичаен меѓу духовните текстови од тоа време бидејќи бил напишан на народен јазик наместо на латински, „''Седумте патишта“'' биле во фокусот на голем дел од современите студии за Беатриса. Тоа е најпознатото меѓу Лимбургските проповеди, а Шепсма го опишал како „класик на средновековниот (женски) мистицизам“. Трактатот опишува седум форми или начини на љубов:
# прочистувачка љубов
# незаинтересирана љубов
# болни желби за љубов
# апсорбирачка љубов
# бурна љубов
# триумфална љубов
# вечна љубов
Беатриса ја споредува душата, во нејзиниот однос со Бога, прво со невеста, а потоа со домаќинка. Коментаторите го опишале прозниот стил на делото како едноставен, балансиран, лирски и искуствен. Рејпенс го пофалил како „скриен бисер на мистицизмот“, додека Шепсма го нарекол „најпрекрасната од сите ''Проповеди на Лимбург''".
Фокусот на Беатриса на љубовта („gmh“) како централна точка на нејзиниот мистицизам веројатно бил под влијание и на нејзиниот современик Хадевијх и на растечката германска традиција на ''Minnesang''. Нејзините ''„Седум начини“'' исто така во голема мера се потпираат на дела како la од Бернард од Клерво и la од Ричард од Свети Виктор. За возврат, делата на Беатриса придонеле за новото движење за „свадбен мистицизам“; нејзиното влијание врз подоцнежните мистици во таа традиција е видливо во ''„Огледалото на едноставните души“'' од Маргерит Порет, кое е паралелно со и црпи од ''Седумте патишта''.
3.2 Изгубени дела
Покрај ''Седумте патишта на светата љубов'', Беатриса напишала и голем број други духовни трактати. Тие сега се изгубени; некои референци за нив биле зачувани во нејзината биографија. Тие вклучуваат:
Беатриса дополнително составила две молитви: „la" (О, праведен Господи) и „la" (О, најправеден и семоќен Боже).