Луси Ри

Дам Луси Ри, (16 март 1902 - 1 април 1995 година) била австриско потекло, независен, британски студиски грнчар која работела во време кога повеќето керамичари биле мажи. Таа е позната по своето големо техничко знаење, нејзиното прецизно детално експериментирање со глазури и печење и нејзините необични украсни техники.
1 Биографија
1.1 Рани години и образование
Луси Гомперц е родена во Виена, најмалото дете на Гизела и Бенџамин Гомперц, еврејски лекар кој бил консултант на Зигмунд Фројд. Таа имала двајца браќа, Пол Гомперз и Теди Гомперц. Пол Гомперц бил убиен на италијанскиот фронт во 1917 година. Имале либерално воспитување.
Студирала грнчарство кај Мајкл Поволни во Виенскиот ''Училиште за уметности и занаети'', училиште за уметност и занаети поврзано со Работилница во Виена, во кое се запишала во 1922 година.
1.2 Кариера во Виена
Додека била во Виена, вујкото на Луси од страната на нејзината мајка имал колекција на уметности што го инспирирала нејзиниот интерес за археологијата и архитектурата. Прво била инспирирана од римската колекција на керамика на нејзиниот вујко, која била ископана од предградијата на Виена. Своето прво студио го основала во Виена во 1925 година и истата година изложувала на меѓународната изложба во Париз. Таа била под влијание на неокласицизмот, Југендстил, модернизмот и јапонизмот.
Во 1937 година, Рие освоила сребрен медал на Меѓународна изложба во Париз (изложбата за која Пабло Пикасо ја насликал Герника). Рие го имала своето прво самостојно изложување како грнчарка во 1949 година.
1.3 Кариера во Лондон
Во 1938 година, Рие побегнала од нацистичка Австрија и емигрирала во Англија, каде што се населила во мала куќа во Лондон каде што живеела и имала свое студио до крајот на животот. Околу времето кога емигрирала, таа се разделила од Ханс Рие, бизнисмен со кој се омажила во Виена во 1926 година, а нивниот брак бил поништен во 1940 година. Извесно време му обезбедувала сместување на друг австриски емигрант, физичарот Ервин Шредингер. За време и по војната, за да врзе крај со крај, таа изработувала керамички копчиња и накит за модни продажни места. Точно усогласувањето на керамичките копчиња со боите на облеката на која требало да се прицврстат го стимулирало експериментирањето и прецизноста на Рие со глазурите.Некои од овие копчиња сега се прикажани во лондонскиот и како дел од колекцијата Лиза Сејнсбери во Центарот за визуелни уметности Сенсбери во Норвич.
Во 1946 година, Ри го ангажирала Ханс Копер, колега емигрант, млад човек без искуство во керамика, да ѝ помогне да ги изработува копчињата. Иако Копер бил заинтересиран да учи скулптура, таа го испратила кај грнчар по име Хебер Метјус, кој го научил како да прави саксии на тркалото. Ри и Копер изложувале заедно во 1948 година. Копер станал партнер во студиото на Ри, каде што останал до 1958 година. Нивното пријателство траело до смртта на Копер во 1981 година.
Малото студио на Ри било на 18 Албион Мевс, тесна улица со претворени штали во близина на Хајд Парк во Лондон. Таа поканувала многу луѓе во своето студио и била позната по тоа што на своите посетители им давала чај и торта. Студиото останало речиси непроменето во текот на 50-те години што таа го имала и било реконструирано во галеријата за керамика на музејот Викторија и Алберт.
Ри била пријателка на Бернард Лич, една од водечките фигури во британската студиска керамика во средината на 20 век, и таа била импресионирана од неговите ставови, особено во врска со „комплетноста“ на садовите. Но, и покрај неговото минливо влијание, нејзината светло обоена, деликатна, модернистичка керамика се издвојува од придушеното, рустично, ориентално дело на Лич. Таа предавала на колеџот за уметности Камбервел од 1960 до 1972 година.
За својата работа добила повеќе награди и со голем успех изложувала. Нејзините најпознати креации се вазни, шишиња и чинии, за кои црпела одредена инспирација од Јапонија, како и од многу други места. Има и други дела, како што се копчињата, кои таа ги оставила на нејзиниот близок пријател, јапонскиот дизајнер Исеј Мијаке. и чинии вклучувајќи ја и нејзината сопствена чашка за јајца која ја подарила на издавачот Сузан Шо.
Ри била интервјуирана во 1982 година во нејзиното студио од Дејвид Атенборо, голем обожавател на нејзината работа.
1.4 Смрт
Таа престанала да прави керамика во 1990 година, кога го доживеала првиот од серијата мозочни удари. Таа починала во својот дом во Лондон на 1 април 1995 година, на 93-годишна возраст.
2 Наследство
Делото на Рие е опишано како космополитско. Таа е најдобро запаметена по нејзините форми на чинии и шишиња. Нејзината керамика е изложена во колекции низ целиот свет, вклучувајќи ги Музејот на модерна уметност во Њујорк, уметничката галерија Јорк во ОК, Музејот на уметност Карнеги во Питсбург и музејот Пејсли во Шкотска. Таа влијаела на многумина во текот на нејзината 60-годишна кариера и развила многу инвентивна обработка на керамика и печење. Нејзиното студио било преместено и реконструирано во новата керамичка галерија во музејот Викторија и Алберт отворена во 2009 година. Таа била наградена со титулата Дама командант (DCE) откако предавала на Уметничката школа Камбервел од 1960 до 1971 година. Во 2023 година, во Музејот Холбурн во Бат била одржана голема изложба на делата на Ри, преку 100 предмети што претставуваат шеесет години од нејзината работа од раните парчиња направени во Виена до чинија во боја на малина направена кога имала 88 години.
3 Награди и почести
* 1937 Сребрен медал на меѓународната изложба во Париз
* 1968 Офицер на Редот на Британската империја (ОБЕ) * 1969 Почесен докторат од Кралскиот колеџ за уметност * 1981 година командант на Редот на Британската империја (CBE)
* 1991 Дама командант на Редот на Британската империја (DBE) * 1992 година почесен докторат на Универзитетот Хериот-Ват