Национален парк Архипелаг Хуан Фернандес

Национален парк Архипелаг Хуан Фернандес — национален парк сместен во Тихиот Океан на 665 километри западно од копното на Чиле, пристаништето Сан Антонио, во архипелагот Хуан Фернандес. Паркот се протега на 96 км<sup>2</sup> и ги сочинува Санта Клара, Алехандро Селкирк и најголемиот дел од островите Робинсон Крусо.
1 Клима
Островите имаат суптропска, умерена средоземна клима, но тоа варира во зависност од островот и е умерено од влијанието на студената струја Хумболт, која тече кон север кон исток на островите и југоисточните трговски ветрови. Температурите се движат од 3°C до 34°C, со годишна средна вредност од 15,4°C. Поголемите издигнувања се генерално постудени, со повремени мразови на Робинсон Крусо.
Просечните годишни врнежи се 1.081 мм, варирајќи од 318 мм до 1.698 мм, година во година. Голем дел од варијабилноста на врнежите зависи од јужната осцилација Ел Нињо. Општо, има 4-5 месеци суво време за време на потоплите летни месеци. Врнежите се поголеми во зимските месеци и варираат со висина и изложеност, издигнувања над 500 метри доживува чести врнежи од дожд, додека западните, подветрените страни на Робинсон Крусо и Санта Клара се доста суви.
2 Екосистем на паркот
Островите Хуан Фернандес се дом на ретки и ендемски растенија и животни, од кои некои се изложени на ризик од истребување (како Колибријата Хуан Фернандес). Островите се признати како посебен екорегион, а целиот архипелаг, вклучувајќи ги островите Робинзон Крусо, Александар Селкирк и Санта Клара и сите острови во областа на националниот парк, биле прогласени за биосферен резерват од страна на УНЕСКО во 1977 година.
Вулканското потекло и оддалечената локација на островите ги изолираат од флората и фауната, видови на континентална Јужна Америка. Како резултат, островот е дом на релативно малку растителни и животински видови. Најблиските роднини на растенијата и животните на архипелагот се наоѓаат во умерените широколисни и мешани шумски екорегиони на Јужен Чиле, вклучувајќи ги умерените дождовни шуми на Валдивија, подполарните шуми во Магеланија и островите Десвентурадас.
2.1 Флора
Во паркот има 209 природни видови васкуларни растенија, од кои приближно 150 се цветни растенија и 50 се папрати. Постојат 126 видови (62 проценти) кои се ендемски, со 12 ендемски родови и едно ендемско семејство, Lactoridaceae. Многу растенија се карактеристични за флората на Антарктикот и се поврзани со растенија пронајдени во јужна Јужна Америка, Нов Зеланд и Австралија. Вегетационите зони генерално одговараат на надморска височина, со пасишта и грмушки на пониски височини, високи и планински шуми на средни височини и грмушки на највисоки височини. Двата главни острови имаат донекаде различни растителни заедници.
Островот Алехандро Селкирк е претежно покриен со пасишта од 0 до 400 метри, прошарани со шумски клисури, дом на суви шуми во ''Мирцегенија'' и ''Зантоксил фагара'' Од 400 метри до 600 метри се пониско планински шуми, со горна планинска шума од 600 метри до 950 метри. Патувањето е околу 950 метри над која се алпските џбунести пасишта, доминирани од страна на умерена Магеланова вегетација, како што се ''Acaena, Dicksonia, Drimys, Empetrum, Gunnera, Myrteola, Pernettya'', и ''Ugni'' . На Робинсон Крусо преовладуваат пасиштата од 0 до 100м ; грмушки од 100м до 300м ; високи шуми од 300 до 500м ; планински шуми од 500 до 700м, со густа дрвна обвивка на ''Cuminia fernandezia, Fagara'' и ''Rhaphithamnus venustus,'' дрвја папрести шуми од 700 метри до 750 метри, и ниска шума, над 750 метри Санта Клара е покриена со трева.
Еден од главните грабливци на ендемските видови на зеленчук, и одговорен за големите проширувања на пасиштата, е козата Хуан Фернандес. Овие првично биле домашни кози оставени од првите истражувачи кои станале диви, враќајќи некои од одликите на дивите кози (Capra aegagrus). CONAF спроведува тековна работа за контрола на овој и други инвазивни видови, вклучувајќи глувци, стаорци, врабец и диви мачки.
Три ендемски видови доминираат во планинските шуми на архипелагот: ''Дримис конфертифолија'' на двата главни острови, ''Myrceugenia fernandeziana'' на Робинсон Крусо, и ''М. Шулцеи'' на Александар Селкирк. Ендемски видови папрати на дрвјата од родот на јужната полутопка ''Диксонија'' (''D. berteriana'' на Робинсон Крусо и ''Д. екстерна'' на Александар Селкирк) и ендемскиот род ''Thyrsopteris''''(T. elegans)'' се доминантни видови во шумите со дрвја папрати. Ендемичен вид сандалово дрво, ''Santalum fernandezianum'', бил преексплоатиран поради миризливото дрво, не е виден од 1908 година и се верува дека е истребен. Дланката Чонта (''Juania australis'') е загрозена.
2.2 Фауна
Архипелагот Хуан Фернандес има многу ограничена фауна, без родени копнени цицачи, влекачи или водоземци. Седумнаесет видови копнени и морски птици се размножуваат на островите. Островот има три ендемски видови птици и два ендемски подвида. Воведената фауна од страна на луѓето вклучува стаорци и кози. Островот Робинзон Крузо е дом на ендемска и загрозена колибри, ложарот Хуан Фернандес (''Sephanoides fernandensis''). Оваа голема колибри, околу 11 см долго, се смета дека брои само околу 500 лица. Другите видови ендемски птици се ''титанот'' Хуан Фернандес (''Anairetes fernandezianus'') од островот Робинзон Крусо и (''Aphrastura masafuerae)'' од островот Алехандро Селкирк. Островите ја поддржуваат целата позната популација на размножување од два вида на петрели, Петрел ''Птеродрома лонгирострис од Штејнегер'' (статус на IUCN VU) и ''надворешна птеродрома'' на Хуан Фернандес Петрел ( статус на IUCN VU). Покрај тоа, островите Хуан Фернандес сè уште може да поддржуваат трет вид на петрелии, Petrel ''Pterodroma defilippiana на'' Де Филипи (статус на IUCN VU), чии единствени познати основи за размножување се на островите Девенвендурадас.
Магеланскиот пингвин се размножува на островот Робинсон Крусо во рамките на архипелагот. Ендемскиот шилест јастог Хуан Фернандес (без канџи) живее во морските води (''Јасус фронталис''). На островите живее и фоката од Хуан Фернандес (''Arctocephalus philippii).'' Овој вид бил скоро истребен во шеснаесетти до деветнаесетти век, но бил повторно откриен во 1965 година. Со попис во 1970 година биле откриени околу 750 фоки кои живеат таму. Денес, вкупното население достигнува десет илјади. Само двајца биле видени на островите Девенвендурадас, сместени околу 780 км<sup>2</sup> на север. Вистинската популација на Девенвендурада може да биде поголема, бидејќи видот има тенденција да се крие во морски пештери. Се чини дека има годишно зголемување на населението од 16-17 проценти.
3 Како да стигнете до паркот
Од континентот, како што се очекува, пристапот е само по воздушен пат или преку море. Воздух: локалните авиокомпании ЛАССА и АТА летаат неделно (2,5 часа од Сантјаго). По море: брод на чилеанската морнарица оди на островите во декември и февруари, а само повремено во остатокот од годината. Патувањето трае еден и пол дена од Валпараисо.