Инро

''Инро'' (印籠) ― традиционално јапонско кутивче за носење мали предмети, прикачено на оби (појас) што се носи околу половината кога се носи кимоно. Тие се честопати одлично украсени, во различни материјали и техники, често користејќи лак.
Бидејќи традиционалното јапонско облекување немало џебови, предметите често се носеле закачувајќи ги на ''оби'' во кутивчиња познати како ''сагемоно'' (висечки предмет закачен на појас). Повеќето сагемоно се создадени за специјализирани содржини, како што се тутун, цевки, четка за пишување и мастило, но видот познат како инро е погоден за носење ситници и е создаден во периодот Сенгоку (1467-1615) како преносен личен печат и кутивче со лекови за патување.
Во средината на периодот Едо (1603–1868), инрото станало познато како машка галантерија, а богатите трговци од класите на чоонин и самурај биле колекционери на инро, честопати убаво украсени со лак. Бидејќи техниката се развивала од доцниот Едо период до периодот Меиџи (1868–1912) и се зголемувала уметничката вредност на инро, инро веќе не се користело како додаток и се сметало за уметнички предмет за собирање.
Поимот „инро“ е комбинација на писмото канџи за „ин“ (印), што значи печат или маркица, и канџи за „ро“ (籠), што значи корпа.
1 Опис
Состав од куп малечки, вгнездени кутии, ''инро'' најчесто се користело за носење лекови. Купчето кутии ги држела заедно врвка што била врзана од горниот дел преку дупчињата за врвка, странично низ инро, излегувајќи на дното од спротивната страна. Краевите на врвката се прицврстени со нецуке (минијатурна скулптура), еден вид приврзок што се пренесува помеѓу појасот и панталоните, а потоа се закачува на горниот дел на појасот, оби, за да се прицврсти инро. Има оџиме бројаница на врвката, помеѓу инро и нецуке за да се држат кутиите заедно. Оваа бројаница се лизга надолу по врвката на двете страни, за да го прицврсти горниот дел од инро за да го држи кутивчето заедно додека се носи, а да се повлече надолу до ''оџиме'' кога треба да се расклопат кутиите за да пристапи до нивната содржина.
Инро најчесто се прави од хартија, дрво, метал или слонова коска, а најчест материјал е хартијата. Хартиено инро се прави со намотување и стврднување на многу слоеви лакирана уаши хартија; хартијата била популарен материјал за инро, за разлика од дрвото, не се искривувала или пукала со текот на времето.
Инро најчесто биле украсени со лакирани дизајни, со скапо произведени декорации како: ''маки-е'', ''раден'', слонова коска и метална фолија. Иако ''оџиме'' и ''нецуке'' еволуирале за претежно декоративен капацитет, инро ја задржало својата функционалност, еволуирајќи од строго утилитарен, во предмет со висока уметност и огромна вештина.
Бидејќи инро биле популарни меѓу странските колекционери, имало неколку најквалитетни инро направени од крајот на Едо периодот до периодот Меиџи во Јапонија, но Масајуки Мурата активно ги собирал по XXI век, а денес Музејот Кијомизу Санензака, кој тој го управува, сместува многу од најквалитетните инро. Во денешно време, инро ретко се носи како додаток за кимоно, но има колекционери низ целиот свет.
2 Галерија
3 Поврзано
* Споран
4 Користена литература
* Bushell, Raymond "The ja-Latn Handbook", Weatherhill, 2002.
* "Legend in Japanese Art" by Henri L. Joly; 1908/1967; Charles E. Tuttle, Rutland VT;