procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Градац (пештера)

Пештерата Градац е пештера која се наоѓа во близина на Баточина. Оваа пештера е од времето на палеолитот, која и настанала околу 25.000 година п.н.е. Претставува еден од најстарите локалитети во Србија и едно од првите места на праживот во Србија. Локалитетот е мустериерско наоѓалиште (културата Мустериер е именувана по пештерата фр.da Moustier, на бреговите на Везер во Дордоња), пронајдени се троаглести шилци, издолжени стругалки, листовидни делтоидни шилци, како и 2 огништа (жаришта ).
1 Археолошки истражувања
Пештерата под ридот Јерина, во селото Градац и пештерата Рисовача (недалеку од Аранѓеловац ) се систематски истражени локалитети од палеолитскиот период. Врз основа на пронајдениот археолошки материјал може да се реконструира животот на тогашните заедници на луѓе на централниот балкански простор.
Пештерата Градац (како и Рисовача) била населувана во неколку наврати. Наодите од постарите слоеви покажуваат дека била населена на почетокот на првиот период на растопување на вирмската глацијација (стара теорија на глацијали )|interstadial Würm 1/2. Во овој период имаме присуство на крупни тревопасни животни како џиновски елени и диви коњи .
1.1 Палеолитска заедница
Во пештерата живеела човечка заедница која броела околу 15 членови (се претпоставува дека се состоела од една до три биолошки семејства). Тие се занимавале со лов, што докажува изобилството на коски од животни пронајдени покрај огништето, како и со собирање на плодови. Пронајдени се и шилци од кремен и дисковидни стругалки. Архаичните форми на оваа оружје се поврзуваат со доцната мустеријанска култура. Покрај кремено се изработувало и оружје од коски, кое е карактеристично за оваа поднебје.
1.2 Антрополошки материјал
Антрополошкиот материјал не е богат. Пронајдените остатоци од човечки катник ги покажуваат антрополошките одлики на современиот човек, |Homo sapiens-а.
Манастир Лелиќ

Манастирот Лелиќ се наоѓа во истоименото село, на територијата на градот Ваљево, оддалечен 11 километри од градот. Манастирот е дарба на епископот Николај и неговиот татко Драгомир и мајката Екатерина Велимировиќ.
1 Идејата за подигање
Неговото Високопреосвештенство Лаврентије, епископ на тогашната Шабачко-ваљевска епархија, дошол на идеја црквата во Лелиќ да се претвори во манастир. Подготовките за реализација на оваа идеја се правеле пет години. Најголем проблем бил недостатокот на монаси. Решението било најдено во преоден карактер, според кое братството на манастирот Каона ќе ја преземело управата на манастирот Лелиќ. Лелиќ станал додаток на манастирот Каона.
Одлуката за претворање на парохиската црква Лелиќ во манастир Лелич ја прочитал зворничко-тузланскиот епископ Василиј на 12 мај 1996 година. Лелиќ на тој ден одбележал двоен јубилеј:40 години од смртта на владиката Николај и пет години од пренесувањето на неговите мошти од Америка во Србија. Свечената света литургија била извршена во манастирскиот двор, во присуство на 6.000 верници. Светата литургија ја вршел Неговата Светост Српскиот Патријарх господин Павле со бројни епископи.
2 Манастирска црква
Манастирската црква има форма во која моравскиот стил е проткаен со нови архитектонски решенија. Има облик на крст со купола над централниот дел на храмот. Изграден е од камен, тула и вар. Пред црквата има голема камбанарија и црковна куќа.
Сликата е направена по замисла на владиката Николај. Цртежите се необични и содржат теолошки толкувања на владиката Николај. Сцената на Последниот суд доминира со другите библиски настани. Иконостасот датира во исто време со црквата.
Моштите на владиката Николај на 12 мај 1992 година се пренесени од манастирот Свети Сава во Либертивил, Илиноис, САД. Во портата на манастирот се наоѓа параклис, воедно и оставина на владиката Николај.
Во 1991 година бил отворен музеј во рамките на манастирскиот комплекс посветен на владиката Николај, еден од најголемите умови на Српската православна црква. Во манастирот е активна иконописна и резбарска работилница.
Првиот игумен на манастирот по неговото осамостојување бил архимандритот Авакум (Ѓукановиќ) (1932), долгогодишен брат на Троношкиот манастир и духовно чедо на блажениот старец Антонио Троношки. Многумина поклоници наоѓале утеха и духовен мир со неговите молитви и духовни совети покрај моштите на Св. Српскиот епископ Николај.
3 Галерија
Немања Илиќ

Немања Илиќ
Лични информации
Целосно име
Роден
Државјанство
Висина
Позиција
Информации за клубот
Тековен клуб
Број
Младинска кариера
Сениорски клубови
Година
2008–2013
2008–2010
2013–
2019
Репрезентација
Година
2012–
Немања Илиќ (11 мај 1990) е српски ракометар на Феникс Тулуз и репрезентацијата на Србија.
1 Клупска кариера
Откако поминал низ младинските категории на Партизан, Илиќ поминал две сезони на позајмица во Раднички Крагуевац. Тој се вратил во својот матичен клуб во 2010 година и му помогнал на тимот да освои две последователни национални првенства (2011 и 2012 година). Во 2013 година, Илиќ се преселил во странство и потпишал со францускиот тим Феникс Тулуз. Бил позајмен во Барселона на почетокот на 2019 година, на местото на повредениот Каспер Улрих Мортенсен до крајот на сезоната.
2 Репрезентативна кариера
Српски интернационалец од 2012 година. Илиќ учествувал на две Светски првенства (2013 и 2019 година) и на три Европски првенства (2014, 2018 и 2020 годин).
3 Приватен живот
Илиќ е постар брат на неговиот соиграч од репрезентацијата Вања Илиќ.
4 Трофеи
; Партизан
* Српска ракометна супер лига : 2010–11, 2011–12
* Српски ракометен куп : 2011–12, 2012–13
* Српски ракометен Суперкуп: 2011, 2012 година
; Барселона
* Лига АСОБАЛ : 2018–19
 
5 Наводи
** Nemanja Ilić
Тијана Милошевиќ

Тијана Милошевиќ (Белград, 1 март 1978) ― српска виолинистка и концерт-мајстор на Белградската филхармонија.
1 Биографија
Тијана Милошевиќ е родена во Белград во музичко семејство. Тијана почнала да свири виолина во својата четврта година. На 15-годишна возраст се запишала на Факултетот за музичка уметност во Белград, каде што дипломирала и магистрирала во класата на професорот Дејан Михаиловиќ. Таа, исто така, завршила специјализирачки студии на Џулијард во Њујорк, во класата на Дороти Дилеј и Луис Каплан. Во 1998 година станала најмладиот концерт-мајстор во историјата на Белградската филхармонија. Тијана Милошевиќ била ангажирана и како заменик концерт-мајстор на Атинските камерати, а покрај позицијата концерт-мајстор на Белградската филхармонија, работи и како концерт-мајстор на камерниот ансамбл, кој со солистот Немања Радуловиќ настапувала низ цела Европа. Тијана Милошевиќ е активна и во областа на образованието. Таа е иницијатор и една од менторите на проектот на Академијата на Оркестарски музичари на ''Филхармонијата'', која им овозможува на младите музичари да практикуваат оркестарско свирење на крајот од студиите, преку предавања, работилници и практично образование. Филхадемијата обезбедува работа со ментори, поединечна и секциска работа. За стекнување искуство во сите компоненти на оркестарското творештво, учесниците заедно со Филхармонијата го подготвуваат завршниот концерт предводен од одлично рангираниот диригент Фабрис Болон. Тој е професор по виолина на Академијата за уметности при Алфа Универзитетот.
1.1 Албуми
Таа има издадено неколку ЦД изданија за ПГП РТС, вклучувајќи соло албум од областа на класичната музика ''Музика за Тијана'' и етно џез класично амбиентално ЦД наречено ''World music contact''.
1.2 Семејство
Тијана е мажена за перкусионистот Зоран Кики Чаушевиќ и со него има два сина, Аљоша и Арен. Тијана е ќерка на Божидар-Боки Милошевиќ, познат српски кларинетист и магистер на музиката. Има две сестри Ксенија и Гордан. Ксенија е пејачка, виолинистка и концерт-мајстор во Белградската филхармонија.
2 Настапи со познати личности
Тијана Милошевиќ настапувала со познати диригенти, меѓу кои Зубин Мехта, Невил Маринер, Курт Мазур, Дејвид Зинеман, Џејмс Де Прист, Михаил Јуровски и други, како и солисти како Исак Перлман, Џошуа Вајт, Гил Шахам, Сара Ханг, Миша Маиски и многу други.
3 Учество на Евровизија
Тијана учествувала на Евровизија како член на евровизискиот тим на Жељко Јоксимовиќ. Пејачот во 2004 година го освоил второто место на натпреварот во Истанбул, а виолинистката имала забележителна улога во неговиот настап.
4 Интересни факти
Тијана Милошевиќ свири на виолина на Енрико Роко (Џенова, 1910), која е во сопственост на Белградската филхармонија.
Црква „Св. Великомаченик Димитриј“, Нов Белград

Црквата „Свети Великомаченик Димитриј“ е Српска православна црква во Нов Белград во Блок 32.
Црковниот комплекс се наоѓа помеѓу улицата Омладински бригади и булеварот Зоран Ѓинѓиќ на адреса Омладинска бригада 3а. Припаѓа на Белградско-карловачката архиепископија.
1 Свети великомаченик Димитриј Солунски
Храмот е посветен на Свети Димитриј Солунски, кој бил христијански светец и живеел во Солун на почетокот на IV век. Тој е почитуван како еден од најзначајните православни војници меѓу светителите. Се празнува на 8 ноември според Грегоријанскиот календар, односно на 26 октомври според јулијанскиот календар.
2 Историја на изградбата на храмот
Земјиштето за храмот на Свети великомаченик Димитриј е осветено на Митровден, 8 ноември 1996 година, додека српскиот патријарх Павле ги осветил темелите на храмот на 15 ноември 1998 година. Изградбата на храмот започнала на 22 април 1998 година со прекин на градба во периодот од септември 1998 год до јуни 1999 година. Работите на изградбата на храмот ги изврши ''КМГ Трудбеник'' како главен изведувач. Храмот во основа е широк 29 m и долг 23 m во форма на впишан крст, направен така што неговата корисна површина е околу 500 m². Врвот на куполата на храмот е висок 29 m, а со крстот кој го краси е висок 32 m. До храмот има објект со камбанарија, канцеларија за свештениците, две галерии и стан за чуварот на храмот. Врвот на куполата на камбанаријата е висок 31,73 m. На Митровден, 8 ноември, 2001 година, Неговата Светост Српскиот Патријарх Павле ги освети крстовите за двата објекта. На почетокот на 2015 година започнала работа на фасадата на храмот, како и во неговата внатрешност.
3 Верски објекти во Нов Белград
* Црква Свети Симеон Мироноточив во Нов Белград
* Црква Свети Василиј Острошки во Нов Белград
* Црква Свети Ѓорѓија во Бежанија
* Црква на Светиот апостол Тома
Манастир Свети архангели Михаил и Гаврил (Бузовик)

Манастир Свети архангел Михаил и Гаврил или манастир Бинач е манастир на рашко-призренската епархија на Српската православна црква од 14 век . Се наоѓа во местото Бузовик во близина на Витина. Во втората половина на јуни 1999 година манастирот бил целосно ограбен и уништен со експлозив.
1 Положба и историја
Манастирската црква посветена на Свети Архангел Михаил и Гаврил била подигната и насликана со живописани фрески на почетокот на 14 век . Се наоѓа во близина на градот Витина (околу 5 км), на изворот на реката Сушица. Тој бил центар на локалната епископија во времето на византискиот император Василиј II .
За време на владеењето на Бранковиќ, кон крајот на 14 и почетокот на 15 век, манастирот бил напуштен и разурнат. Реновиран е во 16 век .
Во мај 1900 година манастирот го посетил митрополитот скопски Дионизије. Тоа е старо светилиште, кое лежи во ридовите. Со текот на времето кровот и ѕидовите биле разрушени, со што се уништил секој пишан знак во името на оној чијашто дарба е. Жителите на селото Бинача некако го покриле храмот и се погрижиле за ѕидовите за тој целосно да не се урне. По тој повод, митрополитот за домаќин на манастирот го назначи зетот Михаило Ранковиќ, кој бил назначен да ја надгледува планираната поправка на манастирот. Народот тогаш собрал над 1000 гроша донации за обнова на манастирот.
2 Изглед на манастирската црква
Црквата е еднокорабна градба со полукружна апсида и полуцилиндричен свод . На ѕидовите има два слоја фрески, еден над друг. Поновиот слој е од XVI век и прикажува архиепископи .
Локалните Албанци во 1867 година, свештеникот бил заклан, по што манастирот повторно бил напуштен, а на почетокот на 20 век по втор пат бил обновен. Во црквата се чуваат вредни садови од XIV век.
3 Основа за упис во регистарот на споменици на културата
Решение на (Регионален) Завод за заштита на спомениците на културата во Приштина, бр. 175 од 6 март 1963 година.Закон за заштита на спомениците на културата (Службен весник на Народна Република Србија бр. 51/59).
4 Уништување на манастирот во 1999 г. години
Во втората половина на јуни 1999 година, по завршувањето на агресијата на НАТО врз Југославија и доаѓањето на силите на КФОР на овие простори, Албанците го осквернале и ограбиле манастирот. Внатрешноста на манастирската црква била опожарена по повлекувањето на американскиот одред на КФОР, а манастирот бил целосно уништен од експлозив, во декември истата година.
Во исто време, уништени се параклисите на Света Петка, свети архиѓакон Стефан и свети Никола во близина на манастирот.
Дарко Бајиќ

Дарко Бајиќ (Белград, 14 мај 1955 година) е српски режисер, сценарист и продуцент.
1 Биографија
Дарко Бајиќ дипломирал во 1982 година, со долгометражниот игран филм ''Директен пренос''. Тој бил првиот студент да дипломира со долгометражен игран филм.
Ова достигнување ќе биде наградувано многупати: специјална награда од жирито за дебитантски режисер на Филмскиот фестивал во Пула, Златна порта на Пула за најдобра продукција и десетина награди на други фестивали во Југославија, додека филмот освои три официјални награди на меѓународниот филмски фестивал во Манхајм.
Бајиќ особено се прославил кога ја режирал ТВ серијата „Сив дом“ (1984 - 1985 ). Серијата станала исклучително позната низ поранешна СФРЈ, а беше „отскочна штица“ за тогашните млади глумци како Зоран Цвијановиќ, Бранислав Лечиќ, Мима Караџиќ, Дубравко Јовановиќ, Никола Којо и Мирјана Јоковиќ.
Често соработувал со Бранислав Лечиќ, Драган Бјелогрлиќ и Лазар Ристовски.
Што се однесува до работата во театарот, Бајиќ во театарот Звездара режирал четири претстави: „Мала“, „Живот Јованов“, „Брод Љубави“, „Осама-Касаба во Њујорк “.
Неговиот татко бил сликарот Милош Бајиќ.
2 Филмографија
Год., Назив
1981, Трага
1982, Директен пренос
1984 - 1985, Сив дом
1988, Заборавени
1990, Заборавени
1990, Почетен удар
1992, Црн бомбардер
1997, Балкански правила
2000, Војна во живо
2004, Цимерки
2008, Запрете го времето
2008, На убавиот син Дунав
2011, О Гринго
2015, Ќе бидеме светски шампиони
2016, Светски шапиони
2019, Линија на животот
2020, Името на народот
- // -, Сибир (филм) (во подготовка)
Андрија Гериќ

Андрија Гериќ (24 јануари 1977) е пензиониран српски одбојкар кој играл на позицијата среден блокер. Во клубот и во репрезентацијата го носел бројот 12.
2 Кариера
Гериќ дебитирал за државната репрезентација на 7 јули 1995 година во Грција кога СР Југославија ја совладала Грција со 0-3. Во 2000 година во Сиднеј југословенската репрезентација (чии членови биле и Владимир Грбиќ, Никола Грбиќ, Горан Вујевиќ, Иван Миљковиќ) го освоила златниот олимписки медал.
За време на неговата клупска кариера играл за ОК Војводина, Босини Монтичиари, Лубе Банка Марче Мачерата и Иком Латина од Италија, Панатинаикос ВЦ од Грција и Фенербахче од Турција. Тој ја освоил Лигата на шампиони, Купот на ЦЕВ, домашните првенства на Србија, Италија и Турција, како и домашниот куп на Србија и Италија.
2 Кариера
* 1993–99 Војводина Нови Сад
* 1999-01 Босини Монтичиари
* 2001-02 Лубе Банка Марче Мачерата
* 2002-03 Иком Латина
* 2003-08 Лубе Банка Марче Мачерата
* 2008-09 Панатинаикос Атина
* 2009-10 Топ Волеј Латина
* 2010-11 Фенербахче Истанбул
* 2011-12Во ред Војводина Нови Сад
2.1 Клуб
* Лига на шампиони: 2002 година
* Куп на ЦЕВ: 2005, 2006 година
* Српско првенство: 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999 година
* Куп на Србија: 1994, 1995, 1996, 1998, 2012 година
* Италијанско првенство: 2006 година
* Куп на Италија: 2008 година
* Турско првенство: 2011 година
2.2 Репрезентација
* Олимписки златен медал: 2000 година
* Олимписки бронзен медал: 1996 година
* Сребрен медал на Светското првенство: 1998 година
* Златен медал на Европско првенство: 2001 година
* Сребрен медал на Европско првенство: 1997 година
* Бронзен медал на Европско првенство: 2005, 2007 година
* Сребрен медал на Светската лига: 2003, 2006, 2008 година
2.3 Поединечни награди
* Олимписки игри 2000: најдобар блокер
* Светска лига 2003: најдобар блокер
* Светска лига 2003: најдобар сервирач
* Светско првенство 2003: најдобар блокер
* Најдобар спортист на Војводина: 2003 година
Кониче

Кониче — село во Србија во општината Тутин во Рашкиот Округ. Според пописот од 2011 година, имало 233 жители.
1 Демографија
Во Кониче живеат 203 полнолетни жители, а просечната возраст на населението е 29,9 години (29,5 за мажи и 30,3 за жени). Во населбата има 60 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 5,37.
Оваа населба е целосно населена со Бошњаци (според пописот од 2002 година).
Број на жители по години:* 1948 — 491 жител
* 1953 — 571 жител
* 1961 — 600 жители
* 1971 — 548 жители
* 1981 — 458 жители
* 1991 — 476 жители
* 2002 — 322 жители
* 2011 — 233 жители
Манастир Св.Никола (Кабларско)

Mанастир Св.Никола се наоѓа во селото Рошци кај Овчар Бања, во Овчарско-Кабларската клисура во подножјето на планината Каблар. Mанастир Св.Никола е еден од најважните Овчарско-Кабларски манастири-кои се нарекуваат и ''Српска Света Гора''.
1 Историја
Не се знае точниот основач на црквата Свети Никола, но според иконата што се чува во Народниот музеј во Белград, се гледа дека е живописана од 1489 година.
Вук Караџиќ истакнал дека во манастирот Св.Никола живееле 300 монаси.
Гаврило Марковиќ бил игумен на манастирот во периодот од 1907-1927 година.
Низ историјата манастирот страдал од Турците. Во манастирот засолниште нашле и Милош Обреновиќ со семејството, кои со народот се криеле од Турците. Милош Обреновиќ бил во пристаништето во 1817 година изградил студентски дом кој и денес го носи неговото име. Подоцна, на манастирот му подарил воденица во Приевор и малку земја.
Во тоа време игумен на манастирот бил Атанасиј Радовановиќ.
Црквата Свети Никола е мала и необично е што во неа се влегува од јужната страна на црквата. Значајна е манастирската ризница. Црквата има фрески од 1587 и 1637 година. Има и фрески од 19 век. Ризницата има рачно напишани книги и некои вредни црковни антиквитети.
Оттука, на мали листови со кирилични букви, во кожна обврзница, со „златни“ минијатурни илустрации е испишано познатото евангелие за Свети Никола. За време на Првата светска војна, ракописот исчезнал од архивата на Националната библиотека во Ниш, а подоцна се појавил во Даблин, Ирска.
Пред Втората светска војна, манастирот имал 272,66 хектари земја, од кои 130 хектари шуми, а останатите ливади и ниви во селата Приедор и Мијковци.
Монах на овој манастир бил Мина (световниот Милан Јовановиќ;1888—1945), Дамаскин Милиќевиќ(1877—1964) како и монахињата Теодора Ристивојевиќ(1925—2017).
Денеска манастирот Св.Никола е женски манастир. Во периодот од 1954 година игуманија била Текла Миќиќ, до 1987 година Ефросинија Симиќ, а од 1987 до 2018 година Евпраксија Белиќ(1919—2018 година).
Манастирот Свети Никола го слави ''пренесувањето на моштите на'' Свети Никола, кое се празнува на 22 мај (9. мај на православниот календар).
Светата Литургија се извршува во недела и празници со почеток во 8 часот.
2 Галерија
3 Поврзано
* Список на манастири на Српската православна црква
4 Наводи
* „Низ српската Света Гора“: Овчарско-кабларски манастири / редакција Гордана Петковиќ, Чачак: Графика Јуреш. 2002.  978-86-83575-09-1
Јована Пајиќ

Јована Пајиќ (Белград, 13 јануари 1989) е српска поп-фолк пејачка која станала позната во 2000-тите откако влегла во финалето на натпреварот Ѕвездите на Гранд (во 2005 година). Таа е член на српскиот женски бенд наречен Министарке, од ноември 2018 година.
1 Биографија
Таа е родена на 13 јануари 1989 година во Белград. Завршила Техничко училиште и студирала Психологија на Факултетот за медиуми и комуникации во Белград.
1.1 Музичка кариера
Во 2005 година се пријавила на регионалниот музички натпревар - Ѕвездите на Гранд. Таа се пласира во финалето и завршила на петтото место.
Таа го снимила дуетот ''Југич'' во 2008 година со пејачот Бојан Томовиќ.
Во 2009 година ја објавила песната ''Тоа го сакав''. Следната година се објавени песните ''Лутка'' и ''Ако се грижиш'' (дует со Мирко Гавриќ). Во 2011 година, таа ги објавила песните ''Ќе заплачам'', ''Наша Љубов'' и ''BMW''. Потоа следува дуетот ''Носталгија'' со Зоран Павиќ. Во 2013 година ја објави песната ''Не барај тага''.
Од ноември 2018 година, таа е членка на српската женска група наречена ''Министарке'' (основана во 2013 година), како нивна осма пејачка. На 5 март 2019 година, Министарке ја објавиле песната ''Сакај ме'' со Пајиќ како вокалистка и Лапсус бенд (вокалист Емир Аличковиќ).
1.2 Друго
Во 2010 година таа учествувала во реалното шоу ''Фарма''. Таа го освоила петтото место.
2 Приватен живот
Од 2010 година е во врска со Александар Цветковиќ, кој пее за Тропико бенд. Некои медиуми пишувале и дека таа паралелно била во врска со пилотот Миле Матовиќ; Пајиќ го негирала тоа. Со Цветковиќ се вери на почетокот на 2012 година, а се венчаа на 27 ноември 2012 година. Истата година ја добиле ќерката Хелена; во април 2016 година ја добиле ќерката Џина. Во декември 2021 година се развеле.
3 Дискографија
3.1 Песни
*''Југич'' (со Бојан Томовиќ ; 2008)
*''Тако хтела сам'' (2009)
*''Лутке'' (2010)
*''Ако ти је стало'' (со Мирко Гавриќ ; 2010)
*''Заплачем ли''(2011)
*''Наша љубав'' (2011)
*''BMW'' (2011)
*''Носталгија'' (2011)
*''Не тражи другу'' (2013)
; Како вокалот на Министарке
*''Месец дана'' (со Пеџа Меденица ; 2018 година)
*''Воли ме'' (со Лапсус бенд ; 2019 година )
*''Не зови'' (со Тропико Бенд ; 2020 година)
Урош Ковачевиќ

Урош Ковачевиќ (6 мај 1993) е српски одбојкар, член на машката одбојкарска репрезентација на Србија, освојувач на Светската лига во 2016 година, двократен европски шампион (2011, 2019 година), двократен шампион на Словенија (2011, 2012), Кинески шампион (2021). На професионално клупско ниво, тој играл за Алурон ЦМЦ Варта Завиерсие.
1 Приватен живот
Има двајца постари браќа: Саво и Никола (родени 1983 г.). Никола е одбојкар.
1.1 Репрезентација
Ковачевиќ е освојувач на златен медал на ЕП во 2011 и 2019 година. Во 2011 година, на Ковачевиќ му била доделена награда од Олимпискиот комитет на Србија за најдобар млад спортист. Тој бил репрезентативец на Олимписките игри Лондон 2012 година. На 19 јули 2015 година, српската одбојкарска репрезентација стигнала до финалето на Светската лига, но на крајот загубила од Франција (0–3) освојувајќи сребрен медал. Тој бил прогласен за ''МВП'' на Европското првенство во 2019 година каде Србија освоила златен медал.
2 Спортски достигнувања
2.1 Клубови
* Светско клупско првенство на ФИВБ
** Полска 2018 – со Итас Трентино
* АВЦ Азиско клупско првенство
** Најпијдав 2016 – со Ал Араби Доха
* Куп на ЦЕВ
** 2018/2019 – со Итас Трентино
* ЦЕВ Челинџ Куп
** 2015/2016 – со Калзедонија Верона
* Државни првенства
** 2010/2011 година Куп на Словенија, со АЦХ Волеј
** 2010/2011 година Словенечко првенство, со АЦХ Волеј
** 2011/2012 година Куп на Словенија, со АЦХ Волеј
** 2011/2012 година Словенечко првенство, со АЦХ Волеј
** 2014/2015 година Купот на Италија, со Пармареџо Модена
** 2020/2021 година Кинеско првенство, со мотор БАИК во Пекинг
2.2 Младинска репрезентација
* 2009 година ЦЕВ У19 Европско првенство
* 2009 година Светско првенство на ФИВБ до 19 години
* 2011 година ЦЕВ У19 Европско првенство
* 2011 година Светско првенство на ФИВБ до 19 години
* 2013 година Светско првенство на ФИВБ до 23 години
2.3 Поединечни награди
* 2011: ЦЕВ У19 Европско првенство – најкорисен играч
* 2011: Светско првенство на ФИВБ до 19 години – најкорисен играч
* 2011: Награда на Олимпискиот комитет на Србија – млад спортист на годината
* 2013: Светско првенство на ФИВБ до 23 години – најдобар надворешен шпикер
* 2016: АВЦ Азиско клупско првенство – најдобар надворешен шпикер
* 2018: Светско клупско првенство на FIVB – најдобар надворешен шпикер
* 2019: Европско првенство ЦЕВ – Најдобар надворешен шпикер
* 2019: ЦЕВ Европско првенство – најкорисен играч
* 2019: ЦЕВ машки одбојкар на годината* 2019: Машки српски одбојкар на годината
Андреана Чекиќ

Андреана Чекиќ (Козарска Дубица, СФРЈ, 23 август 1984) е српска поп-фолк пејачка која станала позната благодарение на учеството во серијалот Ѕвездите на Гранд.
1 Биографија
Родена е во Козарска Дубица, но пораснала во Виена, Австрија, каде што завршила средно економско училиште. Почнала да пее во 2003 година, а поголема популарност стекнала со учеството во петтата сезона на натпреварот Ѕвездите на Гранд (2010-2011), каде го освоила шестото место. Нејзината песна ''Кралица во злато'' била еден од најголемите поп-фолк хитови во 2015 година.
По учеството во финалето на натпреварот Ѕвездите на Гранд, таа го свртела вниманието кон себе со песните ''Нерасположена'' и ''Хендикеп''. Следната година ја објави песната ''Виски'', која била помалку забележлива. По двегодишна пауза во дискографијата, која ја помина настапувајќи, го објавила дуетот Невреме со Слободан Васиќ. Потоа, следната година ја објавила песната ''Кралица во злато'' и станала еден од најголемите хитови во 2015 година. Истата година ја објавила песната ''Родена да плачам'', која била помалку забележлива, но Андреана останала активна во медиумите.
Во 2016 година ја објавила песната 300 сватови, која набрзо станала летен хит и има околу 15 милиони прегледи на Јутјуб.
2017 година кон средината на летото ја објавила баладата ''Благи солзи''.
Во меѓувреме ги објавила песните ''Засекогаш ти припаѓам'' и ''Кралица на фалшот''.
Во 2018 година е прогласена за пејачка која го има најголемиот хит на годината, песната ''Кондури'', која ја снима во соработка со пејачот Емир Ѓуловиќ. Песната има околу 80 милиони прегледи.
По огромниот успех на песната ''Кондури'', во соработка со композиторот Бане Опачиќ ја објавила песната ''Пресвето и грешно''.
Потоа ја снимила песната ''Туѓа маица'' која ја посветува на сите жени кои доживеале насилство.
Во февруари 2020 година, таа го објавила дуетот со Среќко Кречар, песна наречена ''Опасно ме работиш''.
2 Дискографија
2.1 Песни
* Ќе заплачат очите мои (2012)
* Хендикеп (2012)
* Нерасположена (2012)
* Виски(2013)
* Невреме (дует со Слободан Васиќ) (2015)
* Кралица во злато (2015)
* Родена да плачам(2015)
*''300 сватови'' (2016)
* Благи солзи (2017)
* Само гледај ме (2017)
* Кралеви на флаша (дует со Mr. Sharan) (2018)
* Засекогаш му припаѓам(2018)
* Кондури (дует со Емир Ѓуловиќ) (2018)
* Пресвето и грешно (2018)
*''Туѓа маица (2019)''*''Опасно ме работиш(2020)''*''Среќо појави се (2020)''
3 Видеографија
Видеоспот, Година, Режисер
''Нерасположена'', 2012, Харис Дубица
''Виски'', 2013, Харис Дубица
''Невреме'', 2015, Дејан Марковиќ
''Краљица во злато'', 2015, Дејан Марковиќ
''300 сватови'', 2016, Лиор Бабадост
''Благо сузама'', 2017, Борис Зец
Само гледај ме, 2017, Силвер Продукција
''Кралеви на флаша'', 2018, Шаран Концепт
''Засекогаш ти припаѓам'', 2018, Андрија Белоица
''Кондури (дует со Емир Ѓуловиќ )'', 2018, Горан Матијевиќ
''Пресвето и грешно'', 2018, Уживотека
''Туѓа маица'', 2019, Горан Матијевиќ
''Опасно ме работиш'', 2020, Горан Матијевиќ
''Среќо појави се'', 2020, Марко Арсиќ
''Ти си живот и грешка'', 2021, Љуба Радојевиќ
Уште сум со тебе, 2021, Љуба Радојевиќ
Каде е љубовта, 2022, Љуба Радојевиќ
Лесковачко лето

Лесковачко лето е културен настан во Србија, создаден со идеја да се осмисли програма за летните денови без значајни активности во Лесковац. Во еден период таа била најдолгата манифестација во Србија, која траела 21 ден со над 5 часовни програми на дневно ниво.
1 Значајни гости
Гостувале: академикот Матија Бечковиќ, поетот Душко Трифуновиќ, глумците Миодраг Радовановиќ, Миша Јанкетиќ, Соња Савиќ, Миленко Заблаџански, Тања Бошковиќ, Љиљана Благојевиќ, Снежана Савиќ, Бода Нинковиќ, Никола Ѓуричко, Војин Четковиќ, Катарина Радивојевиќ и други. На оваа листа треба да се додадат бендовите Тропико Бенд, Легенде, Гарави Сокак, Зана, Неверне Бебе. . . а потоа Неша Галија, Тијана Дапчевиќ, Дејан Цукиќ и многу други.
Се паметат и концерти на класична музика, класичен и модерен балет.
2 Видовденски вечери
Особено треба да се споменат Видовденските вечери кои се одржуваат во дворот на црквата. Прво, програмата посветена на Косовската битка и косовските херои се одржала пред портите на Соборната црква во Лесковац, а во последните неколку години се одржувале и во дворот на црквата во Рударе. Видовденската програма е посветена на значајни годишници од богатата историја на српскиот народ. Специјални програми на овие вечери издвоиле глумците Миша Јанкетиќ, Мирјана Вукојчиќ, Ивана Жигон, Небојша Дугалиќ и многу други.
3 Турнири и фестивали
Лесковачкото лето е проследено со турнири во мал фудбал и улична кошарка, модни ревии, изложби на слики, ракотворби, цвеќиња, птици и изложби на кучиња од сите раси.
Лесковачко лето пред неколку години го променил концептот и прераснал во Лесковачки летен фестивал, со намера да обедини неколку уметнички области:
* сцена (театар и уметнички игри)
* жанровски различна музика
* традиционално создавање
* детска креативност
Од фестивалот треба да се споменат:
*''Фестивал на клупски и улични музичари'',
*''Фестивал на уличен театар'',
*''Фестивал на детска креативност'' ,
*''Фестивал на тапани DRUM DUM FEST'',
*''Фестивал на традиционална уметност'' ,
*''Модафест'' и многу други.
Младен Тепавчевиќ

Младен Тепавчевиќ е познат српски пливач, роден на 26 октомври 1976 година во Сараево (Босна и Херцеговина). Тој пливаше за Србија и Црна Гора на Олимписките игри во 2004 година. Тој, исто така, се квалификуваше да ја претставува Србија на Олимпијадата во 2008 година, но не пливаше. Тепавчевиќ го држи српскиот рекорд во сите дисциплини на градно за мажи. Тој се натпреваруваше во Атина, Грција, на 100 метри градно, каде забележа време од 1:03.52, што беше доволно за 29-то место од 60 пливачи. Тој се квалификуваше за Олимписките игри во 2008 година со 1:02,80, го исплива 33-тото место на Светското првенство во ФИНА 2007 година на 100 метри градно. Пливаше и на Светското првенство во 2003 година. и 2005 година. Денес тој е пливачки тренер во клубот Sundfelag Hafnarfjardar SH - и тренер на исландскиот пливачки тим. Има три деца.
Александар Околиќ

Александар Околиќ (26 јуни 1993) е српски машки одбојкар. Тој е дел од машката одбојкарска репрезентација на Србија и играл на Европското првенство во одбојка за мажи во 2015 и 2021 година. На клупско ниво тој сега игра за рускиот клуб Газпром-Угра.
1 Спортски достигнувања
1.1 Клуб
Национални првенства
* 2011/2012 година Српско првенство, со Црвена Звезда
* 2012/2013 година Српско првенство, со Црвена Звезда
* 2013/2014 година Српско првенство, со Црвена Звезда
* 2014/2015 година Српско првенство, со Црвена Звезда
* 2015/2016 година Српско првенство, со Црвена Звезда
* 2016/2017 година Германско првенство, со Берлин
* 2017/2018 година Германско првенство, со Берлин
* 2020/2021 година Грчко првенство, со Олимпијакос
Националните купови
* 2008/2009 година Купот на Србија, со Црвена Звезда
* 2010/2011 година Купот на Србија, со Црвена Звезда
* 2012/2013 година Купот на Србија, со Црвена Звезда
* 2013/2014 година Купот на Србија, со Црвена Звезда
* 2014/2015 година Купот на Србија, со Црвена Звезда
* 2018/2019 година Куп на Грција, со ПАОК
* 2018/2019 година Германски куп, со Берлин
Национални Суперкупови
* 2012 година Суперкупот на Србија, со Црвена Звезда .
* 2013 година Суперкупот на Србија, со Црвена Звезда
* 2014 година Суперкупот на Србија, со Црвена Звезда
* 2015 година Суперкупот на Србија, со Црвена Звезда
1.2 Репрезентација
* 2015 година Светската лига на ФИВБ
* 2016 година Светската лига на ФИВБ
* 2017 година ЦЕВ Европско првенство
* 2019 година ЦЕВ Европско првенство
Невена Игњатовиќ

Невена Игњатовиќ (Крагуевац, 28 декември 1990) е српска алпска скијачка. Се натпреварува во технички дисциплини. Таа е член на скијачкиот клуб Раднички од Крагуевац. Ги користи скиите и везовите на компанијата Стокли.
Невена дебитираше на Светскиот куп во Марибор на 17 јануари 2010 година. Досега има стартувано 16 пати на Светскиот куп, но никогаш не се пласираше во второто коло. Најблиску до пласман беше на 10 март 2013 година во Офетршванг, кога го освои 37-то место, а во вториот круг заостануваше 0,26 секунди. Учествувала на бројни трки на ФИС, на кои постигнала 5 триумфи во слалом и 3 во велеслалом. Таа има еднаш триумфирано во словенечкото првенство, 3 пати на српското првенство и на една јуниорска трка.
Таа беше член на српскиот олимписки тим на Зимските олимписки игри 2010 во Ванкувер, Канада, Зимски олимписки игри 2014 и Зимски олимписки игри 2018. Во Ванкувер, таа учествувала во три дисциплини од алпско скијање: слалом, велеслалом и супервелеслалом. Во слалом го освои 32-то место од 86 натпреварувачки, во велеслалом 39-то место од 87 натпреварувачки, а во супервелеслалом не ја заврши трката.
Таа двапати учествувала на Светското првенство во алпско скијање:
* 2011 година Гармиш-Партенкирхен
: Слалом 32. место
: Велеслалом 50. место
* 2013 година Шладминг
: Слалом 34. место
: Велеслалом 41. место
Учествувала 3 пати на Светското јуниорско првенство, каде најдобриот пласман го постигнала во 2010 година во Мегеве, Франција, каде го освоила 23-то место.
На 26.01.2018 год. Невена го забележа историскиот резултат на српското скијање. Таа го освои шестото место на алпската комбинација на трката на Светскиот куп во Ленцерхајде, Швајцарија.
Горан Недељковиќ

Горан Недељковиќ (Смедерево, 20 август 1982) е поранешен српски веслач. Бил член на ВК Смедерево од 1994 година до 2008 година година. Веслаше за селекциите на Југославија, Србија и Црна Гора и Србија од 1998 година до 2008 година.
1 Кариера
Тој бил учесник на Летни олимписки игри 2004 во Атина, каде го освоил 7-то место во дисциплината четворка без кормило за лесни веслачи. Покрај овој успех, тој се истакнува со следните медали на светските и европските првенства:
* Светско јуниорско првенство Пловдив (Бугарија) 1999 г. - 2. место (дубл скул)
* Светско првенство за сениори Б (до 22 години) Отенсхајм (Австрија) 2001г. - 1. место (дуо без кормило за лесни веслачи)
* Светско првенство за сениори Б (до 22 години) Џенова (Италија) 2002 г. - 3. место (дуо без кормило за лесни веслачи)
* Европско првенство за сениори Познањ (Полска) 2007 г. - 2. место (четворица без кормило за лесни веслачи)
* Светско првенство за сениори Отенхајм (Австрија) 2008 г. - 3. место (дуо без кормило. за лесни веслачи)
* Европско првенство за сениори Атина (Грција) 2008 г. - 2. место (четворица без кормило за лесни веслачи)
Љубовта на војникот (филм)

„Љубовта на војникот“ (српски: ''Војникова љубав'') – југословенски филм од 1976 година, во режија на Светислав Павловиќ. Главните улоги ги толкуваат: Воја Брајовиќ, Драгомир Бојаниќ Гидра, Александар Берчек и Богдан Диклиќ.
1 Синопсис
Едно разгалено момче од богато семејство, кое тргнало по лоши патишта, заминува на отслужување на воената обврска. Таму, тој запаѓа во чести судири со војниците и со офицерите затоа што не е навикнат на редот и на дисциплината. Меѓутоа, тој ги открива и новите вредности — почитувањето и другарството така што по завршувањето на воената обврска, дома се враќа како нов човек...
Јован Кратохвил

Јован Кратохвил (Белград, 17 април 1924 - Белград, 22 февруари 1998) бил српски вајар, професор на Факултетот за ликовни уметности и се занимавал со пливање и стрелаштво.
1 Биографија
Роден е на 17 април 1924 година во Белград. Дипломирал на Академијата за ликовни уметности во Белград и завршил специјален курс по скулптура, а дипломирал во 1949 година. Потоа бил професор на Факултетот за ликовни уметности и ректор на Универзитетот за уметности во Белград (1971-1973 г.).
Автор е на многу скулптури и споменици, меѓу кои и споменикот на паднатите војници на Мајевица и Земун. Тој направил споменик на советските воени ветерани загинати во авионска несреќа на Авала, спомен костурница во Сансеполкро, Италија и многу други, а се знаимавал со графика и таписерија.
Покрај уметноста, Кратохвил активно се занимавал и со спорт, па пред Втората светска војна бил шампион на Југославија во пливање. По војната бил државен шампион во стрелаштво, го освоил второто место на Светските првенства и учествувал на Олимписките игри во 1952 година во Хелсинки. На Олимписките игри го освоил 14-тото место во пушка, трискок, 300 метри.
Починал во 1998 година во Белград и бил погребан во Алејата на заслужните граѓани на Новите гробишта . Неговиот син Марко Кратохвил, кој исто така е вајар, од 2009 година живее во САД.
Данило Јакшиќ

Данило Јакшиќ (1715, Српска Моравица - 27 јануари 1771, Плашки) бил српски православен Горнокарловачки епископ од 1751 година до 1771 година, со архиепископско место во Плашки.
1 Потекло и раните години
Данило Јакшиќ е роден во 1715 година во Српска Моравица, од татко Миле и мајка Стојна. Во младоста дошол во Гомирскиот манастир и таму се описменил и се замонашил. На деветнаесетгодишна возраст бил ракоположен за јероѓакон, а потоа и за јеромонах од владиката Данило Љуботина, кога подоцна служел на Плашки. Осумнаесет години живеел во Гомирскиот манастир кај игуменот Теодор Милетиќ. Потоа му служел на владиката Павле Ненадовиќ, кој во 1748 години ја доверил егзархиската служба. Кога Павле Ненадовиќ станал митрополит Карловачки (1749), го поставил Данило Јакшиќ за Гомирски архимандрит, доверувајќи му привремена управа не само во Горнокарловачката, туку и во соседната Коштајничка епархија, која останала празна истата година поради смртта на епископот Алексије Андрејевиќ.
На соборот одржан во 1750 година, српската хиерархија донела две важни одлуки: Лика и Крбава беа исклучени од јурисдикцијата на Костајничката епархија и префрлени во јурисдикција на епископот Горнокарловачки, а Костајничката епархија била присоединета од другата страна на поранешната Северинско-Лепавинска епархија. Тогаш за нов епископ Костајнички бил избран Арсенија Теофановиќ, а во исто време за нов епископ Горњо Карловачки Данило Јакшиќ. Во манастирот Раковец на 4 ноември 1751 година посветен за епископ, од митрополитот Ненадовиќ.
2 Епископска служба
Синодалниот избор на Данило II Јакшиќ за епископ на Горња Карловачки е извршен на 3 јуни 1750 година . но поради доцнењето на државните органи со потврдата, ракополагањето можело да се изврши дури на 4 ноември 1751 година. години. Поради ново одложување, устоличувањето се случило дури на 19 август 1752 година.И покрај сите овие и многу други неволји што доаѓале од државната власт, владиката Данило Јакшиќ во следните години развил многу жива пастирска дејност, добивајќи големи заслуги за развојот и одбраната на православието во неговата епархија и пошироко. Тој уживал многу висок углед, па присуствувал на Црковно-народниот собор, кој се одржал во 1769 година, предложен за митрополит Карловачки, добивајќи дури и мнозинство гласови. Сепак, државната власт го спречила неговиот избор. За разлика од Данило Јакшиќ, соседниот епископ Костајнички Јосиф Стојановиќ не успеал во неговата епархија, што довело до бројни неволји и негово отстранување од епархиската управа (1769 г.), поради што била поведена постапка за укинување на Костајничката епархија. Во оваа прилика било одлучено целата Банија да биде поврзана со горњокарловачката епархија, а областа на Вараждинската војска да се спои со Славонската епархија. По сите овие промени, конечно се довршил просторот на Горнокарловачката епархија, која повторно ја опфаќала целата Горна Краина, како во времето на владиката Атанасиј Љубојевиќ. Владиката Данило Јакшиќ починал на 27 јануари 1771 година. во Плашки и останал запаметен како еден од најзаслужните и најпочитуваните архиепископи на оваа епархија.
3 Поврзано
* Горнокарловачка епархија
* Костајничка епархија
Лазарева Пештера

Лазаревата Пештера (Злотска Пештера) е најдолгата пештера во Србија. Се наоѓа во источното подножје на Кучај. Од Злот е оддалечен 3 км , од Брестовачка Бања 14 км и од Бор 21 км. Влезот во пештерата е на надморска височина од 291 и се наоѓа на левата страна на Лазарева река. Во близина се наоѓаат голем број на спелеолошки објекти, кои заедно со оваа пештера се познати и како Злотски пештери. Од овие пештери, Лазарева е најпозната и туристички најрано уредена - туристичкото уредување на пештерата започна во 1953 година, а туристичката патека е долга 800 метри.
Првите истражувања на Лазаревата Пештера ги извршил Феликс Хофман во 1882 година. Седум години по Хофман, спелеолошки истражувања објавил и Јован Цвииќ. Пештерата била изградена од подземна река која сè уште поминува низ неа. Вкупната должина на истражените канали на Лазаревата Пештера е 16.041. Се проценува дека обемот на пештерски простории изнесува повеќе од 52.000 ³.
Лазаревата Пештера е прогласена за природна реткост и е заштитена како споменик на природата од 1949 година. Заводот за заштита на природата на Србија во 2005 година ја прогласил Лазаревата Пештера како објект на геонаследство на Србија. Лазаревата Пештера се наоѓа на територијата на споменикот на природата Лазаров Кањон.
1 Археолошко наоѓалиште
Во Лазаровата пештера се наоѓа и многу значаен археолошки локалитет. Во него се откриени три праисториски културни хоризонти, од бакарното, бронзеното и железното време. Населбата од почетокот на бакарното време, најстаро во пештерата, припаѓа на културите Криводол – Салкуца – Бубањ и Коџадермен – Гумелница – Караново VI. Од овој период се пронајдени остатоци од керамички предмети и коскени алатки, како и предмети изработени од бакар (игли, копчиња, шила, длета). За време на бронзеното време, Лазаревата Пештера имала улога на ловечка станица, а во железното време станала центар на металургијата.
2 Живиот свет во пештерата
Фосилната и денес изумрената фауна на Лазаревата Пештера е претставена со остатоци од пештерска мечка, пештерски лав и пештерска хиена. Современата фауна претставена е со троглобионтни и троглофилни организми. Меѓу троглобионтите,значајни и карактеристични се ендемските видови на членконоги. Оваа пештера ја населува и подвидот на трехини. Троглофилната фауна е претставена најмногу со лилјаци, од кои овде се забележани преку 20 видови и со пселафини.
3 Галерија
Венечно Езеро

Венечно Езеро — природно ледничко езеро на Шар Планина, во Македонија.
1 Местоположба
Се наоѓа под врвот и истоимениот гребен Венец (2262 м.н.в.) во јужниот дел на Шар Планина, во најнепосредната близина на врвот Расенгул. Езерото е сместено во вдлабнатина под самиот тревнат срт и гребен кој полукружно, налик на венец го опркужува од речиси сите четири страни - север, запад, југ и исток, со единствена отвореност кон североисток кон долината на изворишното подрачје на Маздрача. Сместено е во издлабен и стрмен цирк со многу камења на 41°51'08.6" северна географска широчина и 20°42'37.7" источна географска должина. Пристапноста до целиот предел е добра бидејќи, постои колски пат за џипови кој оди по тревнатото било и срт веднаш над езерото до врвот Расенгул. Патот е добар и не оди низ камења, туку само низ трева и по не го може да оди и возило со пониско подвозје, а пристапот е од исток од земјениот пат на Шарски Води од селата Пожаране или Горно Јеловце па нагоре по Менгова Кула, Будимов Гроб и Бугарски Колиби или од запад од кај бачилата во Идризова Дупка за кои се оди по патот за Кораб кај Стрезимир и Торбешки Мост и од таму по долот на Аџина Река.
2 Одлики
Езерото е со леднично потекло и се полни од топењето на снеговите и помали извори, при што тоа веројатно е повремено езеро, и пресушува во најтоплиот сушен период кон крајот на август и септември, и покрај големата длабочина. Дното на езерото е каменесто поради што тоа се одликува со многу бистра и темносина боја (налик на познатите Пелистерски Очи), која во зависност од положбата и отсјајот на сонцето може да добие и зеленкаста или сребрено сива нијанса од околните тревнати падини и карпи. Езерото има длабочина од нешто над 2 метри. Бидејќи се наоѓа многу високо непосредно десетина метри под сртот во езерото нема дотек на вода, а моренската челна преграда прави тоа да нема ниту истека, но непосредно јужно до него и под него, неговите води понираат и избиваат во издашни извори и помал водопад од кои настанува изворишната челенка на реката Маздрача.
3 Именување и изглед
Именувањето на езерото е според истоимениот планински врв и гребен чиј што срт венечно и полукружно се протега (2382 - 2263 м.н.в.) и обиколува, налик на Венец. Името Венечно Езеро според гребенот и врвот Венец кој се надвишува и го обиколува циркот на езерото, е дадено во рамки на обележувањето на планинарска патека и спроведување на планинарска тура за искачување на врвот Расенгул во рамки на Планинарскиот предизвик „12 Врвови“ во јуни и јули 2021 година.
Езерото има издолжен овален облик со протегање и најголема должина во правец северозапад-југоисток, при што подолгите источен и западен, како и јужниот брег се доста зарамнети, а северниот и северозападен брег е со најголема заобленост. Поради каменестото дно и значителната длабочина, водата на езерото се одликува со голема бистрина и проѕирност, кои погледнати од повисоко од сртот и врвот Расенгул, на езерото му даваат темносина боја, која во зависност од положбата и отсјајот на сончевите зраци може да му дадат зеленкаста или сребрено сива нијанса.
4 Галерија
5 Наводи
Обетска бара

Обедска бара е голема мочуришна - шумска област и природен резерват што се протега по реката Сава во Јужна Сирмија ( Србија ), околу 40 километри западно од Белград .
Некогаш бил дел од реката, потоа станала мирна вода, а денес е мочуриште, Обедската бара се простира на тринаесет километри. Првото нешто што ќе ве фасцинира кога ќе го посетите овој „рај за птици“ е фактот што се шири до каде што можат да видат вашите очи – неговата ширина достигнува и до 750 метри.
Езерцето е оклово езеро, остаток од меандрите на старата река Сава, чиј главен тек моментално тече повеќе на југ. Поради својата форма, мочурливото корито на езерцето, сместено помеѓу селата Обреж и Купиново, се нарекува „ Потковица “. Повисоките површини со вдлабнати вдлабнатини и стари дабови, шуми се нарекуваат „Копито“.
Езерцето е автентичен комплекс од застојани притоки, мочуришта, јами, барска вегетација, влажни ливади и шуми. Тој е дом на повеќе од 30 различни биоценози на вода, мочуришта, шуми и ливади. Фауната опфаќа 220 видови птици, 50 видови цицачи, 13 водоземци, 11 влекачи и 16 риби, додека флората вклучува 500 видови растенија, 180 видови печурки и 50 видови мов . Тоа е едно од најбогатите и најдобро зачуваните живеалишта за диви животни во Панонската рамнина .
Езерцето Обедска е едно од најстарите природни области во светот, а првите административни заштитни мерки биле воведени во 1874 година, кога Хабсбуршката империја го заштитила како ловиште на кралското семејство. Во моментов, има статус на правна заштита од прва категорија, што означува природно богатство од исклучителна вредност. Неговиот статус е верификуван со Рамсарската конвенција за мочуриштата од 1977 година и е вклучен во Списокот на области од посебно значење за птиците во Европа на проектот за важна област за птици и списокот на УНЕСКО на најважните светски мочуришни области.