procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
564 Дуду

564 Дуду — астероид во орбита околу Сонцето. Бил откриен на 9 мај 1905 година од германскиот астроном Паул Гец во Хајделберг, и е именуван по женски лик од делото ''Така говореше Заратустра'' од Фридрих Ниче. Врз основа на набљудувањата направени со ИРАС, 564 Дуду има пречник од 49,57 ± 4,9 км, и албедо од 0,0484 ± 0,011, и апсолутна величина (H-вредност) од 10,43.
1179 Мали

1179 Мали привремена ознака — астероид и долговтремена загубена мала планета од средишната област на Главниот астероиден појас, со приближен пречник од 13 km. Открие е на 19 март 1931 година, од германскиот астроном Макс Волф при Хајделбершката опсерваторија во јужна Германија.''Мали'' е во орбита околу Сонцето на растојание од 2,2-3,1 ае и истата еднаш ја изминува за 4 години и 3 месеци (1.548 денови). Орбитата има занес од 0,17 и наклон од 9° во однос на еклиптиката. По првичното откритие во 1931 година, постанува една од неколкуте познати загубени мали планети и ќе биде загубена во наредните 55 години. Во 1986 година, ''Мали'' бил повторно откриен од Луц Шмадел, Рихард Мартин Вест и Ханс Емил Шустер, кои ги премерија првичните плочи од откритието и пресметале поинакви еферемиди. На овој начин тие успеале да го најдат телото во близина на предвидената местоположба. Дополнително, историските фотографските плочи од Паломарскиот небесен атлас (1956–1958), UK Шмидовиот телескоп (Австралија), и Опсерваторијата Ла Сила (Чиле) го потврдиле повторното откритие.
Според резултатите објавени во 2014 година од истражуањата изведени од НАСА со ВИСЕ со последователната мисија НЕОВИСЕ, ''Мали'' има пречник од 13,2 до 14.4 километри, аи површинско албедо меѓу 0,059 и 0,071, додека пак според (КАЛЛ) има албедо од 0,10 и пречник од 10,7 километри, засновани на апсолутната светлосна величина од 12,98. Доплонително, КАЛЛ астероидот го сместуваво каменестите S asteroidi, i pokraj niskoto albedo.
Во септември 2013 година, вртежната светлинска крива на ''Мали'' добиена од фотометриските набљудувања снимени од ПТФ во Калифорнија. Добиен е подолг од просечниот вртежен период од 46,6 часа светлосна променливост од 0,08 m. Сепак, резултатот е отфрлен од КАЛЛ (U=1).
Астероидот е именуван по Мали Волф, сопруга на Франц Волф снашката на откривачот (H 110).
563 Сулејка

563 Сулејка — астероид во орбита околу Сонцето. Порано познат по привремената ознака 1905 QK, бил откриен од германскиот астроном Паул Гец на 6 април 1905 година во Хајделберг, Германија.
Фотометриските набљудувања на овој астероид во опсерваторијата Окли Тере Хот, Индијана за време на 2006 година дале светлинска крива со период од 5,628 ± 0,002 h и промена на светлосната величина од 0,28 ± 0,01 m.
Жозеф Кесел

Жозеф Кесел (француски: ''Joseph Kessel'', роден на во - починал на во ) — француски новинар и писател. Тој бил член на Француската академија и Голем офицер на Легијата на честа.
1 Биографија
Жозеф Кесел е роден во Вила Клара, Аргентина, бидејќи неговиот татко бил лекар кој постојано патувал. Од 1905 до 1908 година, Жозеф живеел во првите години од неговото детство во Оренбург, Русија, пред семејството да се пресели во Франција во 1908 година. Тој студирал во Ница и во Париз, и учествувал во Првата светска војна како пилот. Тој исто така бил пилот за време на Втората светска војна.
Кесел напишал неколку романи и книги кои подоцна биле претставени во кино, особено ''Belle de Jour'' (од страна на Луис Буњуел во 1967 година). Заедно со својот внук Морис Дрион, Кесел го напишал во 1943 година текстот на „''Песната на партизаните''“, која се претворила во химна на францускатиот отпор во времето на Втората светска војна. Со одлука на Министерството за култура на Франција од 2006 година ракописот е прогласен за историски споменик.
Жозеф Кесел во 1962 година станал член на Француската академија. Починал на 23 јули 1979 година во Аверн, Франција и бил погребан во Париз. Тој е погребан во гробиштата Монпарнас во Париз.
Наградата „''Жозеф Кесел''“ е престижна награда која се доделува за француски јазик и литература.
2 Дела
*''La steppe rouge'' (1922)
*''L'équipage'' (1923)
*''Au camp des vaincus ou la critique du 11 mai'' (1924)
*''Mary de Cork'' (1925)
*''Les captifs'' (1926)
*''Nuits de princes'' (1927)
*''Belle de Jour'' (1928)
*''Vent de sable'' (1929)
*''Fortune carrée'' (1932)
*''Le coup de grâce'' (1931)
*''La Passante du Sans-Souci'' (1936)
*''Hollywood, Ville mirage'' (1936)
*''L'Armée des ombres'' (1943)
*''Bataillon du ciel'' (1946)
*''Le tour du malheur'' (1950)
*''La Vallée des Rubis'' (1955)
*''Le lion'' (1958)
*''Les mains du miracle'' (1960)
*''Les cavaliers'' (1967)
*''Partout un ami'' (1972)
*''Des hommes'' (1972)
*''Les temps sauvages'' (1975)
Борис Вијан

Борис Вијан (|Boris Vian), (, – , ) – француски писател, поет, музичар, пејач, глумец, пронаоѓач и инженер. Денес е најпознат по своите романи. Објавувал под разни псевдоними (преку 30), а како Вернон Саливен објавил неколку бизарни романи, пародии на кривични фикции, многу контроверзни во времето на нивното објавување, поради кои бил осуден, но, исто така, тие му донеле големи приходи. Објавувал и под своето вистинско име, со карактеристичен стил на пишување, со бројни измислени зборови, игри на зборови и надреалистички пристап.
1 Творештво
Во својот краток живот, Вијан работел повеќе работи: бил инженер, трубач во џез-оркестар, глумец, пејач и писател. Соработувал со повеќе книжевни списанија, а пишувал новели (како „Мрави“ од 1949 год.), драмски дела, песни и несекојдневни романи во кои, со необичен стил и низ извонредна игра на фантазијата, фатастиката и апсурдот, на возбудлив начин пишува за човечката судбина.
Борис Вијан по образование бил инженер и работел во Француското здружение за стандардизација. Ова искуство го опишал во својот сатиричен роман „Веркокен и планктонот“ (француски: ''Vercoquin et le plankton'') кој го напишал во својата дваесет и трета година. На седумнаесет години, Вијан првпат го чул Дјук Елингтон и научил да свири труба, а од тоа време потекнува и неговиот интерес за американската култура.
Во тој период напишал стотини песни, бил пејач во кабаре, глумел во филмови и пишувал критики за едно француско списание посветено на џезот. Во 1946 година, под псевдонимот Вернон Саливен, го објавил романот „Ќе плукам на вашите гробови“, кој набргу роман бил забранет, а авторот бил казнет со 100.000 франци. Сепак, тој не се смирил и под истиот псевдоним напишал уште два шунд-романи.
Според американскиот писател Џејмс Болдвин, суштината на „Ќе плукам на вашите гробови“ не е во сексуалното изживување, туку романот зборува за гневот и болката. „Вијан (за тој гнев) можел да чуе во музиката на обоените по подрумите и баровите на тогашниот Париз. Можел тоа да го сознае и од Вилијам Фокнер, Ричард Рајт и Честер Хајмс, но тој тоа го чул во музиката и сигурно го видел на улиците“, забележал Болдвин.
Во 1953 година, Вијан го објавил романот „Вадисрце“.
2 Музика
Вијан исто така извршил влијание на француската џез-сцена. Напишал неколку критики за џез-сцените во Париз и објавил бројни статии кои се занимаваат со џезот како во Соединетите Американски Држави така и во Франција. Неговата музика и песни се популарни во текот на неговиот живот, а особено антимилитаристичката песна „Дезертерот“ (Le Déserteur).
3 Смрт
Во јуни 1959 година, за време на проекцијата на филмската верзија на неговата книга „Ќе плукам на вашите гробови“, Вијан се скарал со продуцентите околу толкувањето и реализацијата на филмот од кого јавно се одрекол, наведувајќи дека сакал неговото име да се избрише од списокот на продукцијата. Неколку минути по почетокот на филмот, тој паднал во својата столица и умрел од срцев удар на пат до болницата.
Погребан е на гробиштата во Вил д’Авре.
Рене Кревел

Рене Кревел (француски: ''René Crevel'', роден на во - починал на во ) — француски писател и поет, кој се вбројува кон групата на француски надреалисти.
1 Биографија
Рене Кревел се радил во буржоаско париско семејство. Религиозното образование со кое се стекнал го трауматизирал. Неговиот татко се самоубил (со бесење) кога поетот бил на 14-годишна возраст. Кревел ја изучувал англиската филологија во Парискиот универзитет. Неговата средба со Андре Бретон во 1921 година го вовлекла во надреализмот. Под влијание на Бретон, Кревел се оддалечил од движењето. Повод за неговото исклучување од надреални кругови била хомосексуалноста на Кревел.
Во овој период Кревел го напишал романот „''Mon corps et moi''“ („''Јас и моето тело''“). Во 1926 година му било дијагностицирана туберкулоза, поради кое започнал да употребува морфиум. Голем дел од творештвото на Рене Кревел е поврзана со внатрешна мешаница, предизвикана од неговата хомосексуалност. Во 1929 година, прогонството на Троцки го убедил да се врати кај надреалистите. Останал верен на Бретон, приближувајќи се кон комунистите и надреалистите.
Кревел се самоубил во ноќта на 18 јуни 1935 година, оставајќи го отворен гасот на кујнскиот шпорет. Како причина за неговото самоубиство се сметаат две причини. Првиот е конфликтот помеѓу Бретон и Иљја Еренбург за време на првиот Меѓународен писателски конгрес за заштита на културата, кој се одржал во Париз во јуни 1935 година кога Кревел, заедно со другите надреалисти биле нападнати од Еренбург дека сите надреалисти се педери. Бретон неколкупати го удрил Еренбург на улица, што резултирало со исклучување на надреалистите од конгресот. Кревел, кој според Салвадор Дали, бил „единствениот сериозен комунист меѓу надреалистите“" бил изолиран од Бретон и другите надреалисти, кои биле несреќни со Кревел заради неговата хомосексуалност и лути со комунистите. Како втора причина се смета дека фактот што на Кревел му била дијагностицирана туберкулоза, со кое тој решил да се самоубие. Во својата белешка пред да се самоубие напишал дека посакува неговото тело да биде кремирано.
Десет години порано, кога Андре Бретон го вклучил прашањето „''Самоубиството: Дали е решение''?“ во првото издание на „''La Révolution surréaliste''“, Рене Кревел бил еден од оние кои одговориле позитивно, пишувајќи „''Тоа е можеби најправилно и крајно решен''ие.“
2 Дела
*''Détours'' (1924 г.)
*''Mon Corps et moi'' (1925 г.)
*''La Mort difficile'' (1926 г.)
*''Babylone'' (1927 г.)
*''L'Esprit contre la raison'' (1928 г.)
*''Êtes-vous fous?'' (1929 г.)
*''Le Clavecin de Diderot'' (1932 г.)
*''Les Pieds dans le plat'' (1933 г.)
*''Le Roman cassé et derniers écrits'' (1934–1935 г.)
Јулија или новата Елоиза

''Јулија или новата Елоиза'' (|Julie, ou la nouvelle Héloïse) — епистоларен роман од францускиот филозоф Жан-Жак Русо издаден во 1761 од страна на Марк-Мишел Реј во Амстердам. Оригиналниот наслов на делото бил ''Писма од двајца заљубени кои живеат во мал град на Алпските падини''. Романот на суптилен начин ја раскажува приказната на Елоиза и Пјер Абелар, средновековна христијанска легенда за љубовта и откажувањето. Книгата била поставена на Индекс на забранетите книги од страна на католичката црква.
Иако Русо го напишал како роман, филозофската теорија за автентичното провејува низ него, бидејќи писателот ги истражува автономијата и автентичноста како морални вредности. Заедничко толкување е дека Русо ја вреднувал етиката на автентичноста преку рационално морални принципи, како што тој го илустрира принципот дека треба да се направи она што е наметнато од општеството само доколку тоа е во склад со личните „тајни принципи“ и чувства, кои се составен на сопствениот идентитет. Неавтентичното однесување би отворило пат кон самоуништување. Филозофот Артур Шопенхауер го прогласил ''Јулија или новата Елоиза'' за еден од четирите најдобри романи на сите времиња, заедно со ''Тристрам Шенди'', ''Вилхелм Мајстер'', и ''Дон Кихот''.
Според историчарот Роберт Дарнтон, ''Јулија'' бил веројатно најпродаваниот роман на 18. век. Издавачите не стигале да испечатат доволен број примероци, и затоа ги позајмувале книгите во времетраење од еден ден. Според Дарнтон, романот доживеал најмалку 70 изданија до 1800 година. Освен солидната продажба, читателите емоционално се поврзале со книгата, па така Русо постојано добивал писма од нив. Успехот на ''Јулија'' го одушевил Русо, а самиот признал дека во писмата од дамите обожаватели добивал љубовни понуди.
Контемплации

''Контемплации'' (|Les Contemplations) — збирка поезија од францускиот писател Виктор Иго објавена во 1856. Содржи 156 поеми во седум книги. Најголем дел од поемите биле напишани во периодот 1841–1855, а најстарата датира од 1830. Иго во некои поеми експериментирал и со жанрот автобиографија во стихови. Во најголем дел од поезијата во ''Контемплации'' има чувства како среќа, љубов, верба, но и смрт, тага. Збирката била и омаж кон ќерката Леополдина, која се удавила во Сена.
Албер Лондр

Албер Лондр (француски: ''Albert Londres'', роден на во - починал на во Аденски Залив) — француски писател и новинар, еден од основачите на истражувачкото новинарство и противник на колонијализмот. Според него се доделува новинарска награда за франкофони.
1 Биографија
Албер Лондр е роден на 1 ноември 1884 година во Виши во семејство на занаетчија. По завршувањето на средното училиште заминал во Лион каде работел како сметководител, но подоцна во 1903 година се преселил во Париз. Започнал да се занимава со новинарство во 1904 година и објавувал во весниците ''„Le Salut Public“'', ''„Le Matin“'', ''„Le Petit Journal “'' итн. Во 1904 година ја објавил својата прва стихозбирка.
Во 1904 година му се родила ќерка, но неговата сопруга починала следната година. Следната година започнал да работи како дописник на францускиот парламент. За време на Првата светска војна, Лондр поради лошото здравје не бил во можност да биде војник, па поради тоа станал француски дописник во Министерството за војна на Франција. Работел во Ремс, и како една од првите негови објави биле извештајот што го напишал за пожарот кој избувнал на 19 септември 1914 година во катедралата.
Во 1915 година заминал на Солунскиот фронт, каде известувал за војната во тој регион. По крајот на војната му бил даден отказ од ''„Le Petit Journal “''. По војната патувал во СССР, земјите од Југоисточна Азија, француските колонии во Африка, Палестина и други. Во 30-те години на XX век ја посетил Бугарија, имал средба со шефот на ВМРО, Иван Михајлов и во 1932 година ја издал книгата „''Les Comitadjis ou le terrorisme dans les Balkans''“ (Комитите или тероризмот на Балканот). Загинал во пожар на француски брод на 16 мај 1932 година.
2 Дела
;Поезия
*''Suivant les heures'', 1904
*''L'Âme qui vibre'', 1908
*''Le poème effréné'';Репортажи
*''Au bagne (1923)''*''Dante n'avait rien vu (1924)''*''Chez les fous (1925)''*''La Chine en folie (1925)''*''Le Chemin de Buenos Aires (1927)''*''Marseille, porte du sud (1927)''*''Figures de nomades (1928)''*''L'Homme qui s'évada (1928)''*''Terre d'ébène (1929)''*''Le Juif errant est arrivé (1930)''*''Pêcheurs de perles (1931)''*'' (1932)''*''Histoires des grands chemins (1932)'';Посмртно издадени
*''Mourir pour Shanghai (1984)''*''Si je t'oublie, Constantinople (1985)''*''En Bulgarie (1989)''*''D'Annunzio, conquérant de Fiume (1990)''*''Dans la Russie des soviets (1996)''*''Les forçats de la route / Tour de France, tour de souffrance (1996)''*''Contre le bourrage de crâne (1997)''*''Visions orientales (2002, texts on Japan and China written in 1922)''
Ромен Пертола

Ромен Пертола (француски: ''Romain Puértolas'', роден на во ) — француски писател на бестселери во жанрот современ сатиричен роман.
1 Биографија
Ромен Пертола е роден на 21 декември 1975 година во Монпелје, Франција. Учел на „''Камил Верне''“ во кантонот Валенс. Магистрирал по шпанска литература и култура на Универзитетот во Гренобл со втора специјалност по француски јазик. Учел во Брајтон и добил диплома по англиска литература. Има и диплома за метеорологија добиена од „''Метео Франс''“.
Во текот на својот живот живеел во Франција, Шпанија и Англија, и покрај француски зборува шпански, каталонски, англиски и руски јазик. Работел како DJ, професор, преведувач, придружник, чистач на слот машини, бил илузионист итн. Работел како инспектор во Централно управување со француската гранична полиција и бил документарен аналитичар за нелегална имиграција и измама.
Започнал да пишува од школска возраст за сопствено задоволство, а неговиот прв роман го напишал во 2005 година. Добил многу откажувања од различни издавачки куќи за објавување на романот, па затоа решил да направи сопствени изданија само во три примероци за неговото семејство.
Неговиот прв објавен роман е „''L'OEuf d'Einstein''“ („''Јајцето на Ајнштајн''“). Неговиот прв официјално објавен роман е „''Le jour où Shakespeare a inventé le moonwalk''“ кој бил објавен во 2012 година.
Вториот роман „''Неверојатното патување на Факир, кој се затворил во гардеробата на ИКЕА''“ бил издаден во 2013 година и станал меѓународен бестселер и бил номиниран за различни награди. Романот бил преведен на 36 јазици и во Франција биле продадени повеќе од 100.000 копии до август 2014 година.. Ромен Пертола бил награден со наградата „''Жил Верн''“ и со наградата „''Аудиолиб''“ за аудио-изданието на романот.
Хуморот на неговите дела е високо оценет од критиката и читателите.
2 Дела
* L'OEuf d'Einstein (2012)
* Le jour où Shakespeare a inventé le moonwalk (2012)
* L'extraordinaire voyage du fakir qui était resté coincé dans une armoire Ikea (2013)
* The Little Girl Who Swallowed A Cloud As Big As The Eiffel Tower (2015)
Хектор Мало

Хектор Мало (француски: ''Hector Malot'', роден на во - починал на во ) — француски писател, кој се вбројува кон групата на француски реалисти. Најпознат е по својот роман „Без дом“.
1 Биографија
Ектор Мало е роден на 20 мај 1830 година во Ла Буј, блиску до Руан. Студирал право во Руан и Париз, но за своја професија го избрал новинарството. Подоцна негова страст станала литературата. Работел како театарски критичар за „''Lloyd Francais''“ и како литературен критичар за „''L'Opinion Nationale''“.
Првата негова книга, објавена во 1859 година била „''Les Amants''“. Вкупно има напишано над 70 книги. Најпознатата негова книга е „''Sans Famille''“ од 1878 година, која раскажува за авантурите по патиштата на Франција на сирачето Реми што на 5-годишна возраст е продадено на уличниот музичар Виталис. Романот се стекнал со слава на детска книга, иако првично не била замислена како таква.
Во 1895 година тој го објавил своето повлекување од уметничката литература, но во 1896 година се вратил објавувајќи го „''Le Roman de mes Romans''“.
2 Дела
*''Victimes d'Amour''**''Les Amants'' (1859)
**''Les Epoux'' (1865)
**''Les Enfants'' (1869)
*''Les Amours de Jacques'' (1860)
*''Un beau-frère'' (1869)
*''Une belle-mère'' (1869)
*''Romain Kalbris''*''Une Bonne affaire'' (1870)
*''M<sup>me</sup> Obernin'' (1870)
*''Sans Famille'' (1878)
*''En Famille'' (1893)
*''Le Roman de mes Romans'' (1896)
*''Pages choisies'' (1898)
Анри Шариер

Анри Шариер (француски: ''Henry Charriere'', роден на во - починал на во ) — француски писател на дела во жанрот мемоаристика. Познат е по псевдонимот „Пеперутка“.
1 Биографија
Анри Шариер е роден на 16 ноември 1906 година во Сент Етјен де Лугдарес, Франција. Имал две поголеми сестри. Мајка му починала од заразна болест, кога тој бил 10 година. На 17 години стапил во Француската флота и служел во текот на три години. Таму си направил тетоважа во вид на пеперутка поради која го добил својот прекар.
По армијата имал неколку работни места, а од 1927 година станал дел од парискиот подземен свет. На 23 март 1930 година бил застрелан со еден истрел сутеньора Роланд Легран, кој починал подоцна споменувајќи го името Папијон Роџер. За убиството полицијата го обвинила и го уапсила на 7 април 1930 година на Анри Шариер, и на 28 октомври 1931 година бил осуден на доживотен затвор во Гвајана. Овие дела тој ги негирал до крајот на животот. На 22 декември 1931 година се оженил за Жоржета Фурел, додека на 8 јули 1970 година се разведиле со одлука на судот.
Анри Шариер ја напуштил тврдината во Сен Мартин де Ре на 29 септември 1933 година и пристигнал на 14 октомври со статус на „транспортиран“ во Француска Гвајана, Јужна Америка. Тој останал во приемен логор малку време, бидејќи бил пратен да работи како санитарец во колонијалната болница. На 5 септември 1934 година за првпат се обидел да побегне од таму, но не успеал да стигне до Колумбија. Откако бил фатен поминал две години во самица на островот „Св. Јосиф“. Потоа на неколкупати бил префрлан на најразлични места каде повторно работел како санитарец, за да на 18 март 1944 година со четворица други затвореници успее да побегне. Најпрвин пристигнал до Каракас во Венецуела во 1945 година. Таму се запознал со Рита Алковер, со која подоцна се оженил.
Станал венецуелски државјанин во 1956 година. Во Каракас отворил ресторани. Во 1967 година го купил романот „Гривна“ на писателката Албертини Саразин, во кој се раскажува за животот и судбината на побегната затвореничка. Импресиониран од популарноста на книгата решил да ја напише сопствената историја.
По неколку месеци бил напишан романот „''Пеперутка''“ и објавен во 1969 година. По објавувањето, романот многу бргу станал бестселер. Во Франција биле продадени над 2,5 примероци, а во странство повеќе од 10 милиони. Вистинската приказна во книгата е околу 70%, а остатокот е составена од расказите на други затвореници во Француска Гвајана. Во 1973 година, романот бил адаптиран во истоимениот филм со учество на Стив Меквин, Дастин Хофман.
Во 1972 година била издадена неговата втора книга „''Ва банк''“, во која тој го опишува својот живот пред и по престојот во затвор.
Анри Шариер починал од рак на грлото на 29 јули 1973 година во Мадрид, Шпанија..
2 Дела
2.1 Мемоари
* Пеперутка, Papillon (1969)
* Ва банк, Banco (1972)
2.2 Филмографија
* 1973 Papillon
* 1971 Popsy Pop
2.3 Книги за Анри Шариер
* Papillon libéré (2007)
Анри Перишо

Анри Перишо (француски: ''Henri Perruchot'', роден на во - починал на во ) — француски литературен и уметнички критичар, уредник и писател на биографски романи за уметниците импресионисти и постимпресионисти.
1 Биографија
Анри Перишо е роден на 27 јануари 1917 година Монсо ле Мен, Франција, но пораснал и учел во Марсеј и Екс ан Прованс и завршил со диплома по историја на литературата и англиски јазик. По завршувањето станал професор, но како работа тоа не го привлекувало па се преселил во 1945 година во Париз. Работел како уредник и пишувал монографии за уметноста. Подоцна го основал списанието за уметност и дизајн „''Градините на уметноста''“. Член е на Друштвото на писателите.
Првата книга на Анри Перишо „''Maître d'Homme''“ била објавена во текот на 1946 година, но позат станал со објавување на деталните биографии на уметниците импресионисти. Во 1961 година Француската академија наградил за делото „''Животот на Мане''“, а во 1962 година со истата награда за „''Животот на Гоген''“. Во 1963 година добил Голема награда на Француската академија за севкупна креативност.
Во почетокот на 1967 година, заедно со Франсоа Митеран, бил еден од основачите на Академијата на Морван.
Анри Перишо починал на 17 февруари 1967 година во Париз.
2 Дела
* Maître d'Homme (1946)
* Patrice (1947)
* Port-Royal (1947)
* Gauguin (1948)
* Les Grotesques (1948)
* Introduction à l'Epiphanisme (1949)
* Nous voulons sauver l'homme (1949)
* La vie de Van Gogh (1955)
* La Haine des masques (1955)
* La vie de Cézanne (1956)
* La vie de Douanier-Rousseau (1957)
* Vingt siècles de vie montargoise (1957)
* La vie de Toulouse Lautrec (1958)
* La France et sa jeunesse (1958)
* Gauguin à Tahiti (1958)
* La vie de Manet (1959)
* La vie de Montherlant (1959) – сборник
* Montefeltro Duc d'Urbin (1960) – сборник
* 'La vie de Gauguin (1961)
* Dix grands peintres (1961)
* L'Art moderne à travers le monde (1963)
* La vie de Rodin (1964)
* La vie de Renoir (1964)
* La vie de Seurat (1966)
Рубен Гереиро

Рубен Антонио Алмеида Гереиро (|Rúben António Almeida Guerreiro; р. ) — португалски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата .
Во август 2016 година, објавила дека потпишале договор со Гереиро до 2018 година. Се приклучил на за сезоната 2019 со едногодишен договор. Во август 2019 година бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2019.
Во октомври 2020 година бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2020. Ја освоил деветтата етапа и ја завршил трката како предводник на планинскиот пласман, станувајќи прв португалски возач кој освоил пласман на некоја голема трка.
1 Достигнувања
;2012
: 1. Национално јуниорско друмско првенство
;2014
: 1. Краен пласман Волта а Португал до Футуро
::1. Пласман за млад возач
::1. Етапа 3
;2015
: 1. Краен пласман ГП Либерти Сегурос
::1. Пласман за млад возач
::1. Етапа 2
: Национални друмски првенства под 23 години
::2. Друмска трка
::3. Хронометар
: 10. Краен пласман Тур де Бос
;2016
: 1. Национално друмско првенство под 23 години
: 1. ГП Палио дел Речото
: 3. Лиеж-Бастоњ-Лиеж за млади
;2017
: 1. Национално друмско првенство
: 6. Класик Бретања
: 9. Краен пласман Трка околу Белгија
;2018
: 4. Краен пласман Хералд Сан Тур
: 5. Класик Бретања
: 5. ГП Импанис-Ван Петегем
: 6. Краен пласман Трка околу Турција
: 9. Краен пласман Тур Даун Андер
: 10. Трка на Фјордови
;2019
: 8. Краен пласман Тур Даун Андер
;2020
: Џиро д’Италија
::1. Планински пласман
::1. Етапа 9
;2021
: 8. Краен пласман Трка на Алпите
: 10. Копа Сабатини
;2022
: 7. Флеш Валон
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2019, 2020, 2021
Џиро, —, 33, СО
Тур, —, —, 18
Вуелта, 17, —, —
СО = се откажал; — = не учествувал
Шон де Би

Шон де Би (|Sean De Bie; р. ) — поранешен белгиски професионален друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2013-2021 за пет различни екипи.
Шон де Би е син на поранешниот велосипедист Еди де Би и внук на поранешниот велосипедист Дани де Би. Бил вклучен во почетниот состав за Џиро д’Италија 2016.
1 Достигнувања
;2009
: 1. Етапа 1 Лиеж-Ла Глејзе
: 1. Етапа 2 3 Џорни Оробика
: 3. Национално јуниорско друмско првенство
: 4. Париз-Рубе за јуниори
: 6. Светско јуниорско друмско првенство
: 10. Хроно де насионс за јуниори
;2010
: 4. Омлоп Хет Ниусблад под 23 години
;2011
: 1. Етапа 1 Тоскане-Тере
: 2. ГП Варегем
: 3. Де Вламсе Пејл
: 4. Трка околу Средна Холандија
;2012
: 2. Трка околу Фландрија под 23 години
: 4. Ла Кот Пикард
: 5. Краен пласман Триптих на планините и замоците
::1. Етапа 1
: 5. Катекурс
: 8. Де Вламсе Пејл
;2013
: 1. Европско друмско првенство под 23 години
: 1. Етапа 1 (ТТТ) Велосипедска трка Чешка
: 2. Ла Кот Пикард
: 2. Ронде Певелоас
: 3. Меморијал Арно Валард
: 4. Трка околу Фландрија за млади
;2014
: 6. Краен пласман Трка Пост Данмарк
;2015
: 1. Етапа 4 Трка околу Луксембург
: 1. ГП Импанис-Ван Петегем
: 3. Дрејвенкурс Оверејсе
: 5. Краен пласман Три дена Де Пане
: 5. Национално друмско првенство
: 5. ГП Стад Зотегем
;2016
: 1. Краен пласман Три дена Западна Фландрија
::1. Пласман за млад возач
: 2. Краен пласман Стер ЗЛМ Тур
: 5. Хејстсе Пејл
: 6. ГП Џеф Схеренс
: 9. Дварс дор хет Хагеланд
;2017
: 7. Пиплс Чојс Класик
;2018
: 3. Хале-Ингоигем
: 4. ГП Индустрија & Артиџанато ди Ларчано
: 4. ГП Кантон Аргау
: 5. Трка околу Франкфурт
: 5. Дварс дор хет Хагеланд
: 8. Краен пласман Етоал де Бесеж
::1. Етапа 4
: 8. Нокере Курсе
: 9. Фландриско првенство
: 10. Трка околу Келн
: 10. ГП Џеф Схеренс
;2020
: 5. Дрејвенкурс Оверејсе
;2021
: 2. Тур ди Финистер
1.1 Распоред на резултатите на големите трки
Голема трка, 2016, 2017
Џиро, 108, СО
Тур, —, —
Вуелта, —, —
СО = се откажал; — = не учествувал
Морис Леблан

Морис Леблан (француски: ''Maurice-Marie-Émile Leblanc'', роден на во - починал на во ) — француски писател, светски познат со криминалните романи со главниот лик Арсен Лупен.
1 Биографија
Морис Леблан е роден во Руан, Нормандија, каде го завршил своето основно образование. По студирањето во неколку земји и напуштање на Правниот факултет, се населил во Париз и започнал да пишува проза, криминални романи и раскази, кои во голема мера биле под влијание на писатели како Густав Флобер и Ги де Мопасан.
Морис Леблан се смета за писател со кратки раскази кој ги објавувал во разни француски списанија кога првата приказна Арсен Лупен се појавила во серија од кратки серијали во списанието „''Je Sais Tout''“ од 15 јули 1905 година. Поради големиот интерес, Леблан продолжил со објавување на серијата од приказни на Арсен Лупен.
Леблан исто така напишал два значајни научнофанатастични романи: ''Les Trois Yeux'' (1919) и ''Le Formidable Evènement'' (1920).
2 Дела
*''fr'' (1893)
*''fr'' (1897)
*''fr'' (1898)
*''fr'' (1899)
*''fr'' (1901)
*''fr'' (1901)
*''fr'' (1904)
*''fr'' (1904)
*''fr''(1906)
*''fr'' (1909)
*''fr'' (1910)
*''fr'' (1911)
*''fr'' (1919)
*''fr'' (1920)
*''fr'' (1920)
*''fr'' (1922)
*''fr'' (1923)
*''fr'' (1925)
*''fr''(1930)
*''fr'' (1932)
*''fr'' (1933)
*''fr'' (1934)
*''fr'' (1934)
*''fr'' (1935)
*''fr'' (1937)
Ернест Ренан

Ернест Ренан (француски: ''Joseph Ernest Renan'', роден на во - починал на во ) — француски филозоф, писател, археолог, историчар на религијата, ориенталист и филолог. Исто така бил член-дописник на Царската петербургшка академија на науките и член на Француската академија.
1 Биографија
Од 1838 година Ернест Ренан започнал да студира католичка теологија во Париз. Во 1841 година се преселил во ''Seminar von Issy'' а во 1843 година во ''Grand Séminaire de Saint-Sulpice''. Во 1845 година ја напушта богословијата, бидејќи започнал да се сомнева во историската веродостојност на Библијата. Станал приврзаник на германскиот идеализам и на критичната германска екзегетика („''Tübinger Schule''“).
Во 1855 година Ренан издал историско-систематски конкорданс на семитски јазици. Неговите патувања до Блискиот Исток довеле до пишување на познатата книга „''Животот на Исус''“ („''La Vie de Jésus''“), чиј прв том бил издаден во 1863 година. Во оваа книга Ренан се обидел да го претстави животот, ликот и патот на Исус Христос преку очите на познанието за антиката на своето време. Ренан го претставил Исус како личност, обожаван од своите следбеници по неговата смрт. Ренан ја иследувал историјата на религиите како парадигма на еволуцијата, како развој на човештвото и на моралното усовршување.
За своите постапки и за своето дело, Ренан бил остро критикуван, а во 1863 година бил отпуштен за некое време од професорското место. Неговата книга се продала во тираж од 16.000 примероци во текот на половина година. По една година бил рехабилитиран. Во 1867 година го иницирал проектот ''Corpus Inscriptionum Semiticarum''.
Ренан е најпознат по својата лекцијаа „''Што е нација''?“, предавана на 11 март 1882 година во Сорбон, како и на делото „''Историја на раното христијанство''“.
Во 1848 година ја напишал книгата „''Иднината на науката''“, во која ја претставува својата вера во науката. Во 1850 година бил назначен за библиотекар во Националната библиотека на Франција, а во 1860 година ја предводел археолошката експедиција во Палестина.
Јел Хасан

Јел Хасан (француски: ''Yaël Hassan'', роден на во ) — француско-израелска писателка родена во Париз во 1952 година.
1 Биографија
Своето детство го поминала во Белгија и во Франција додека во Израел престојувала во тинејџрските години. Се вратила во Франција во 1984 година заедно со своето семејство.
Нејзиниот прв роман „''Un grand-père tombé du ciel''(„''Дедо паднал од небо''“), освоил награда за роман за млади во 1996 година на Министерството за млади и спорт и најголемата награда за млад писател на PEEP во 1998 година.
2 Дела
*''La chataîgneraie''*''L'Ami''*''Défi d'enfer''*''Tant que la terre pleurera''*''De l'autre Côté du mur''*''Un Grand-père tombé du ciel''*''La Promesse''*''Suivez-moi, jeune homme''*''Dans la maison de Sarale''*''La vraie Vie''*''J'ai fui l'Allemagne nazie''*'' Momo, petit Prince des bleuets''*''De S@cha à M@cha''*''Un Jour, un jules m'aimera''*''Un Arbre pour Marie''*''Manon et Mamina''*''Lettres à Dolly''*''Sacré Victor''*''L'Ombre''*''Petit Roman Portable''*''Etre Juif aujourd'hui'' (illustré par Olivier Ranson)
*''Ni D'Eve ni d'avant''*''Quand Anne riait''*''Le Professeur de musique''*''Alex''
Катрин Панкол

Катрин Панкол (француски: ''Katherine Pancol'', родена на во ) — француска новинарка и писателка на бестселери во жанрот љубовен роман.
1 Биографија
Кетрин Панкол е родена на 22 октомври 1954 година во Казабланка, Мароко, каде нејзиниот татко работел како инженер за изградба на брана и згради. Кога била на 5 години се преселиле во Париз, Франција. Студирала на Универзитетот во Париз во Нантер, каде магистрирала и докторирала на класична и модерна литература.
По дипломирањето работела како наставник по француски и латински јазик. Започнала работа како новинар во „''Paris Match''“, а потоа во списанието „''Космополитан''“. Додека била во „''Космополитан''“ била забележана од страна на издавачот Робер Лафон кој ја поттикнал да напише роман.
Првиот нејзин роман „''Moi d'abord''“ бил објавен во 1979 година. Тој веднаш станал бестселер и ја направил позната. Угледот сепак започнал да и пречи, и за да избега од тежината на славните, таа се преселила да живее во Њујорк. Таму посетувала курсеви по уметничко пишување на Универзитетот Колумбија и ги напишала следните три романи: „''Scarlett, si possible''“, „''La Barbare''“ и „''Les Hommes cruels ne courent pas les rues''“.
Во Њујорк се омажила но подоцна се разведила. Од бракот родила две деца. Заедно со пишувањето на романи продолжила да работи и како новинар за неколку француски списанија. Во текот на работата направила интервјуа со познати личности како Роналд Реган, Жак Ширак, Џони Холидеј и Луис Брукс.
Во 1991 година се вратила во Париз, каде продолжила да ги пишува следните романи: „''J'étais là avant''“ и „''Et monter lentement dans un immense amour''“
Во 2006 година го издала романот „''Les Yeux jaunes des crocodiles''“ („''Жолтите очи на крокодилот''“, кој станал меѓународен бестселер. Во 2014 година бил екранизиран во истоимениот филм.
Делата на Катрин Панкол се преведени на над 25 јазици и се издадени во над 3 милиони примероци во светот.
Во 2012 година била наградена со офицер на Францускиот орден на културата.
2 Дела
2.1 Романи
* Moi d'abord (1979)
* La Barbare (1981)
* Scarlett, si possible (1985)
* Les hommes cruels ne courent pas les rues (1990)
* Vu de l’extérieur (1993)
* Une si belle image (1994)
* Encore une danse (1998)
* J’étais là avant (1999)
* Et monter lentement dans un immense amour… (2001)
* Un homme à distance (2002)
* Embrassez-moi (2003)
2.2 Серија ''Les Yeux jaunes des crocodiles'
# Les Yeux jaunes des crocodiles (2006)
# La Valse lente des tortues (2008)
# Les écureuils de Central Park sont tristes le lundi (2010)
2.3 Серија „Muchachas“
# Muchachas (2014)
# Muchachas 2 (2014)
# Muchachas 3 (2014)
2.4 Екранизација
* 1986 Lili, petit à petit
* 1989 La barbare
* 1997 Bonne fête papa
* 2014 Les Yeux jaunes des crocodiles
Драгиша Здравковски

Драгиша Здравковски (, , - , ) — македонски археолог и универзитетски професор, проучувач на младото камено време во Македонија.
1 Животопис
Здравковски е роден е на 12 октомври 1952 година во Свети Николе. Дипломирал историја на уметност и археологија на Филозофскиот факултет при Универзитетот „Кирил и Методиј“, на кој магистрирал и докторирал. Во Музејот на Македонија, тој работел од 1981 до 2013 година како кустос советник (виш кустос, кустос) за младо камено време, а во еден период ги извршувал и функциите на програмски директор и директор. Во периодот од 2008 до 2012 година Здравковски го предавал предметот „археологија на Блискиот Исток 1 и 2“ на Филозофскиот факултет, а бил избран и за научен соработник. Меѓу последните проекти по кои стручната и пошироката јавност го памети Здравковски, е археолошкото наоѓалиште Тумба Маџари во Скопје. Позначајни функции кои ги извршувал се Заменик директор на Музеј на Македонија, Секретар на ЗАМ и Секретар на редакцијата на Macedoniae acta archaeologia. Бил член на МАНД. Починал на 3 август во Скопје.
Мишел Рио

Мишел Рио (француски: ''Michel Rio'', роден на во ) — француски писател на криминални романи, драми, бајки, сценарија и документарни истражувања.
1 Животопис
Мишел Рио е роден во 1945 година во Бретања, Франција. Детството го поминал во Мадагаскар, која оставила свој белег на неговата идна писателска активност. Студирал на Универзитетот во Каен и го завршил со магистерска диплома по настава на модерна уметност. Завршил докторат по семиотика и лингвистика на Универзитетот за општествени науки во Париз.
Меѓу 1972 година и 1981 година работел за француските издавачки куќи „''Les Lettres Nouvelles-Maurice Nadeau''“, „''Hachette''“ и „''Bordas''“.
Од 1981 година Мишел Рио целосно се оддал на писателската дејност. Неговиот прв роман „''Mélancolie Nord''“ излегол во 1982 година. На почетокот на своето творештво тој бил повеќе познат во САД отколку во Франција.
Во 1989 година, Мишел Рио го издал првиот роман „''Merlin''“од серијалот за тркалезната маса на кралот Артур.
2 Дела
2.1 Романи
* Mélancolie Nord (1982)
* Le Perchoir du perroquet (1983)
* Alizés (1984)
* Les Jungles Pensives (1985)
* Parrot's Perch (1985)
* Archipel (1987)
* Faux-pas (1991)
* Tlacuilo (1992)
* Le Principe d'Incertitude (1993)
* Manhattan Terminus (1995)
* La Statue de la Liberté (1997)
* La Remise au Monde (2002)
* Le Vazaha sans Terre (2011)
* Une comédie américaine (2013)
2.2 „Легендите за крал Артур“
* Merlin (1989)
* Morgane (1999)
* Arthur (2001)
* La Terre Gaste (2003)
* Merlin, le Faiseur de Rois (2006)
2.3 „Инспектор Франсис Малоун“
# La Mort (1998)
# Leçon d'abîme (2003)
# Sans songer à mal (2004)
# Coupe réglée (2009)
2.4 Пиеси
* L'Ouroboros (1985)
* Baleine pied-de-poule (1990)
* Transatlantique (2002)
* Script (2002)
2.5 Приказни
* Les Polymorphes (1994)
* Les Aventures des Oiseaux-Fruits (1995)
2.6 Документарни
* Le rêveur et le logicien (1987)
* Rêve de logique (1992)
Пјер Жан де Беранже

Пјер Жан де Беранже (француски: ''Pierre-Jean de Béranger'', роден на во - починал на во ) — француски поет и песнописец. Во своето творештво Беранже пишувал за љубовта, жените и виното, или ги користел како оружје и сатира против политичкиот живот и религиозните институции.
1 Животопис
Беранже бил син на сиромашни родители и потомок на сиромашен кројач. Тој самиот работел како печатарски чирак, а потоа како службеник во некое биро каде работел за мала плата. Исто така, тој немал големо образование, т.е. никогаш не посетувал вистинско училиште, ниту пак универзитет.
2 Осврт кон творештвото
Гете имал позитивно мислење за творештвото на Беранже, истакнувајќи дека кај него ништо не е измислено, нема замислен или нестварен интерес и дека тој секогаш има значајни предмети на обработка. Исто така, Гете сметал дека уметничката разработка на Беранже секогаш е совршена, зашто тој во себе го носел предметот долго време пред да го искаже. Исто така, Гете ги фали досетките, духовноста, иронијата, персифлажата, срдечноста и наивноста во делата на Беранже. Како резултат на тоа, неговите песни разведрувале милиони луѓе и биле пристапни за работничката класа, поттикнувајќи го народот да мисли благородно.
М (филм од 1931)

М - германски филм од 1931 година, во режија на Фриц Ланг, кој е и автор на сценариото, заедно со Теа фон Харбоу. Главните улоги ги играат: Петер Лоре, Елен Видман, Инге Ландгут, Ото Вернике, Густаф Грундгенс, Фридрих Гнас итн.
1 Содржина
Во еден германски град се појавува сериски убиец, кој веќе има убиено неколку деца. Последното убиство се случува така што еден маж го пресретнува девојчето Елзи Бекман (ја глуми Ландгут), му купува балон, а потоа го убива. Полицијата е под голем притисок за да го пронајде, но убиецот нема оставено никаква трага. Оттука, иако спроведува темелни истраги низ целиот град, полицијата не може да го најде убиецот. Истовремено, градот е зафатен од хистерија, затоа што секој се сомнева во секого. Поради тие случувања, криминалците во градот трпат големи загуби, па организираат состанок на којшто се договараат да го откријат убиецот. За таа цел, тие бараат помош од организацијата на питачите, кои ги има низ сите улици во градот. Во меѓувреме, врз основа на писмото што убиецот го праќа до весниците, полицијата доаѓа до важна трага која води во домот на Ханс Бекерт (го глуми Лоре), поранешен пациент на душевна болница.
Питачите започнуваат обемна потрага низ градот, будно внимавајќи на секој маж кој доаѓа во допир со девојчиња. Еден ден, додека убиецот шета низ градот, еден слеп питач го препознава по мелодијата што ја пее. Питачот му дава сигнал на еден свој другар, кој започнува да го следи убиецот при што во еден миг му става знак на капутот (буквата М). На тој начин, сите питачи можат лесно да го следат убиецот додека тој бега низ градот. Најпосле, тој се сокрива во една деловна зграда, но таму доаѓаат криминалците, предводени од Шренкер (го игра Грундгенс) и успеваат да го фатат убиецот. Меѓутоа, криминалецот Франц (го игра Гнас) останува во зградата и тој е уапсен. Кога инспекторот Лохман (го игра Вернике) ќе го обвини за убиство, Франц го зафаќа паника и му го соопштува местото каде криминалците го однеле убиецот. Во меѓувреме, во една напуштена фабрика, тие организираат вистинско судење, во кое сите се едногласни дека убиецот треба да биде осуден на смрт, иако тој се правда дека не е свесен за убиствата што ги извршил. Тогаш, таму пристигнува полицијата и потоа убиецот е изведен пред судот. Таму, мајката на убиената Елзи (ја глуми Видман) изјавува дека родителите треба подобро да се грижат за своите деца.
Адолф Аврил

Адолф Аврил (француски: ''Adolphe d'Avril'', роден на во - починал на во ) — француски писател, дипломат и публицист.
1 Биографија
Адолф Аврил е роден 17 август 1822 година во Париз, Франција. По добивањето на неговата диплома по право на Сорбон, во 1847 година ја започнал својата кариера во Министерството за надворешни работи на Франција. Во 1866 година станал генерален конзул во Букурешт. Во 1868 година станал претставник на Франција во т.н. Комисијата за Дунав. Дипломатската кариера ја завршил во Чиле, каде на ниво на амбасадор на Франција работел во периодот од 1876 до 1882 година. Починал на 27 октомври 1904 .
Адолф Аврил оставил значајно книжевно наследство во форма на патописи, различни преводи на француски јазик и новинарството. Некои дела ги објавувал под псевдонимот „''Cyrille''“.Дел од неговата работа била поврзана со проучувањето на словенската култура и историја. Тој напишал книги како „''Битката на Косово''“, „''Од фолклорот. Песни од брегот на Неман''“(1883), „'Св.Св Кирил и Методиј'“ (1885) 5].
2 Дела
*''Voyage sentimental dans les pays slaves'', 1876.
*''De Paris à l'île des Serpents, à travers la Roumanie, la Hongrie et les bouches du Danube'', 1876.
*''La France au Monténégro, d'après Vialla de Sommières et Henri Delarue, récits de voyages publiés et complétés par Cyrille'', 1876.
Натали Сарот

Натали Сарот ( – ) — француски писател и правник.
1 Животопис
Родена е како Наталија Илинична Чернијак во рускиот град Иваново, како ќерка на писателката Полина и хемичарот Илија Чернијак. Имала еврејско потекло, а по разводот на родителите се преселила во Париз со таткото во 1909. Учела право и литература на универзитетот Сорбона, а најмногу сакала современа литература, особено делата на Марсел Пруст и Вирџинија Вулф. Потоа учела историја на Оксфорд и социологија во Берлин, за на крај да добие лиценца и да стане правник.
Во 1925 се омажила за адвокатот Рејмон Сарот, со кој имала три ќерки. Првата книга ''Тропизми'' ја напишала во 1932, а била објавена 1939, но поради случувањата од Втората светска војна, книгата не била популарна веднаш по издавањето. Во 1941 на Сарот и било забрането да се занимава со правна дејност од страна на Вишиевскиот режим поради еврејското потекло. За време на војната се криела и сакала да се разведе од сопругот за да го заштити од прогон, но сепак останале заедно, Починала во Париз во 1999.
2 Кариера
Најзначајното дело на Сарот ''Портрет на непознат човек'' од 1948 било пофалено од Жан-Пол Сартр, кој го нарекол „анти-роман“ во предговорот. Есејот ''Време на сомнеж'' од 1956 бил манифест на „новиот роман“, покрај есејот ''За новиот роман'' од Ален Роб-Грие. Сарот, покрај Грие, Клод Симон, Маргерит Дирас, и Мишел Битор, се смета за еден од авторите кои вовеле нов тренд на пишување, каде биле променети традиционалните начини на раскажување на дејството и ликовите. Сарот била наградена со ''Prix Formentor'' во 1963 за романот ''Златното овошје'', што и донела голема популарност.
Истата година, Сарот почнала со пишување драма, а оттпгаш била поканета да зборува на многу светски книжевни настани. Нејзините дека се преведени на повеќе од 30 светски јазици, а преводите биле тешки поради нејзиниот неконвенционален стил на пишување. Сарот ги избегнувала традиционалните „ликови“, а повеќе се фокусирала на психолошкиот феномен. На пример романот ''Златното овошје'' е целосно составен од внатрешни монолози, а романот ''Планетариум'' раскажува за опседнатоста на малд човек да го наследи станот на тетка си. Полесно дело за читање од Сарот е мемоарот ''Детство'', кој има праволиниско дејство.
3 Дела
*''Tropismes'', 1939
*''Portrait d’un inconnu'', 1948
*''Martereau'' 1953 (роман)
*''L'Ère du soupçon'', 1956 (есеј)
*''Le Planetarium'', 1959 (роман)
*''Les Fruits d'or'', 1963 (роман)
*''Le Silence'' 1964 (драма)
*''Le Mensonge'', 1966 (драма)
*''Entre la vie et la mort'' 1968 (роман)
*''Isma, ou ce qui s’appelle rien'' 1970 (драма)
*''Vous les entendez ?'' 1972 (роман)
*''C’est beau'' 1975 (драма)
*''« disent les imbéciles »'', 1976 (роман)
*''L’Usage de la parole'' 1980 (роман)
*''Enfance'' 1983 (автобиографија)
*''Tu ne t’aimes pas'' 1989 (роман)
*''Elle est là'' 1993 (драма)
*''Pour un oui ou pour un non'' 1993 (драма)
*''Ici'' 1995 (роман)
*''Ouvrez'' 1997 (роман)
*''Lecture'' 1998
Адам де ла Ал

Адам де ла Ал (француски: ''Adam de la Halle'', роден во околу во - починал околу во ) — француски писател.
1 Биографија
Адам де ла Ал е роден околу 1235 година, во богато буржоаско семејство. Студирал за свештеник, но се откажал, посветувајќи се на книжевното дело. Поради конфликти со локалната власт, тој морал да го напушти својот роден град. Тој починал во периодот помеѓу 1285 и 1288 година во Неапол.
Тоа е познат по две театарски претстави кои сведочат за постоењето на театар со комедија во француската литература на 13 век, како Играта на Робен и Марион.
Гијом де Лорис

Гијом де Лорис (околу – ) — француски учител и поет од градот Лорис. Тој е автор на првите 4058 стихови од ''Роман за розата''. Малку се знае за него, освен дека стиховите ги напишал околу 1230 година, а делото било завршено 40 години подоцна од Жан де Мен. Неговите поеми биле преведени на средновековен англиски од страна на Џефри Чосер, а на современ англиски јазик од Фредерик Стартриџ Елис.
Жан де Мен

Жан де Мен (околу – ) — француски писател најмногу познат како автор на ''Роман за розата''. Роден е како Жан Клопинел во Мен на Лоара, а завршил универзитет во Париз. Де Мен вели дека како млад пишувал песни кои се пееле на секое јавно место и во секое училиште во Франција. Најголемиот дел од животот го минал во Париз, каде имал куќа со кула и градина. По смртта на де Мен во 1305, куќата ја наследил извесен Адам Д'Анжели од доминиканскиот ред. Де Мен бил погребан во сега разрушената париска црква на јакобинците на улицата Сент Жак. Освен по ''Роман за розата'', де Мен бил познат и по преводите на француски на книгата ''За воените работи'' од Вегециј, писмата на Пјер Абелар и Елоиза, како и ''Утешението на филозофијата'' од Боатије.
Жоашен де Беле

Жоашен де Беле (француски: ''Joachim du Bellay'', роден во во - починал на во ) — француски поет и критичар.
1 Биографија
Жоашен де Беле е роден во благородничко семејство во западна Франција. Тој студирал право во Поатје и Париз. Во 1549 година ги објавил првите сонети инспирирани од Петрарка. Во тоа време Жоашен де Беле се вклучил во активностите на Плејадата, литературна група, застапени за создавање на модерна литература на француски јазик. Во 1553 година тој заминал за Рим со својот братучед Жан де Беле, кардинал и познат дипломат. По враќањето во Франција во 1558 година објавил две збирки поезија, исполнети со меланхолија и горчлива иронија.
Почина во почетокот на 1560 година.
2 Дела
* „''La Défense et illustration de la langue française''“ (1549)
* „''Olive''“ (1549)
* „''Antiquités de Rome''“ (1558)
* „''Regrets''“ (1558)