procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Мрежен опслужувач

Мрежен опслужувач (|web server) значи:
# Сметач кој е одговорен да ги прифаќа HTTP-барањата од клиентите, познати како прелистувачи, и да дава HTTP одговори на овие барања кои може да бидат проследени и со дополнителни податоци, кои најчесто се мрежни места во облик на HTML-документи или поврзани објекти (слики, мултимедијални податотеки, ...).
# Сметачки програм кој ја обезбедува функционалноста опишана погоре.
Основна фунцкија на опслужувачот е да овозможи доставување на мрежни страници до клиентите. Тоа значи доставување на HTML документи и друга содржина која може да биде вклучена во документот, како на пример слики, стилови и JavaScript.
Клиентот, најчесто некој прелистувач или пребарувач, ја иницира комуникацијата со испраќање барање за некој документ со користење на HTTP. опслужувачот одговара со испраќање на содржината на тој документ. Документот вообичаено е некоја податотека сместена некаде на секундарната меморија на опслужувачот, но не мора неопходно да биде така, тоа е зависино како опслужувачот е спроведен.
Иако основната функција на опслужувачот е да овозможи доставување на страници, целосната имплементација на HTTP вклучува и начин на примање на содржини од клиентите. Оваа функционалност се користи за прифаќање на податоците од форми, како и подигање на податотеки.
Многу генерички опслужувачи исто така поддржуваат и извршување на скрипти (анг. server-side scripting), пример PHP, Python, Java, ... Тоа значи дека својствата на опслужувачот може да се програмираат (со помош на скрипти), додека HTTP софтверот останува не променет. Оваа функционалност се користи за создавање на HTML документи во лет, т.е. станува збор за динамички страници.
Опслужувачите не се користат само за опслужување на world wide web, тие исто така може да се најдат вгнездени во некои уреди, како на пример кај печатачите, рутерите, мрежните камери и сл. каде опслужувачот може да се користи како дел од системот за надгледување и/или администрирање на уредот за кој станува збор.
1 Поврзано
* Опслужувач
* Интернет
* Мрежно место
Организација на земји извознички на нафта

ОПЕК - Организација на земји извознички на нафта и нафтени деривати (англиски: OPEC - Organization of the Petroleum Exporting Countries) е меѓународна организација на земји-извознички на нафта. Од јануари 2020 година во неа членуваат 13 држави.
1 Историја
Организацијата ОПЕК е основана во Багдад во 1960 година, на иницијатива на Иран, Венецуела и Саудиска Арабија. Покрај нив, како основачи на ОПЕК се водат и Ирак и Кувајт, но веќе следните неколку години им се придружиле и Катар, Индонезија, Обединетите Арапски Емирати и Алжир. Подоцна, во 1970-тите, членки на ОПЕК станале и Нигерија, Еквадор, Габон и неколку други земји. Нејзиното седиште во 1965 година било преместено од Женева во Виена.
По т.н. „октомвриска офанзива“ на арапските земји против Израел од 1973 година, земјите на ОПЕК, поддржани од Сирија и Египет, вовеле ембарго на нафта кон САД и другите западни земји, по што цената на нафтата скокнала неколкукратно. Ембаргото завршило во 1974 година, но ОПЕК внимателно го контролирал производството на нафта, не дозволувајќи поголем пад на цената. Во текот на 1980-тите, иако земјите на ОПЕК, а најмногу Саудиска Арабија, го намалиле производството на нафта, побарувачката и цената започнале да паѓаат, а пазарното учество на ОПЕК значително се намалило на малку повеќе од 30%. Во 1985 година, Саудиска Арабија го достигнала нивото од 30% од производниот потенцијал, но ниту тоа не го спречило паѓањето на цената на нафтата. Тогаш, членките на ОПЕК драстично го зголемиле производството и во 1986 година цената на нафтата паднала на само седум долари за еден барел, враќајќи се на нивото од пред 1973 година.
На почетокот од 21 век, цената на нафтата постојано растела, достигнувајќи го врвот од 143 долари за барел во 2008 година, но по избувнувањето на Глобалната финансиска криза, таа паднала на нивото од 33 американски долари за барел. Благодарение на стопанскиот раст во Кина и во другите земји од Далечниот Исток, за една година цената на нафтата пораснала на 77 долари, а набргу повторно го надминала нивото од 100 долари.
2 Членки на ОПЕК
*************
3 Членки на ОПЕК+
Покрај формалните членки на ОПЕК, 10 дополнителни земји извознички на нафта, предводени од Русија, го формираат картелот ОПЕК+, и од 2016 година соработуваат со ОПЕК во одредувањето на глобалните цени на суровата нафта.
| | | | | | | | |
Папавница

Папавница — село во Општина Радовиш, во околината на градот Радовиш.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на падините на планината Смрдеш, оддалечено 26 километри јужно од Радовиш.
2 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Папавница живееле 90 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Папавница имало 96 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 150 Македонци.
Селото е наполно иселено по 1994 година, кога биле запишани само 3 жители, Македонци.
Худаверлија

Худаверлија — село во Општина Радовиш, во околината на градот Радовиш.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа на планината Плачковица, оддалечено 10,5 километри источно од Радовиш. Во минатото во селото живееле Турци. Денес селото е целосно иселено.
2 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Худаверлија живееле 125 жители, сите Турци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 150 Турци.
Во 1948 година во селото живееле 154 жители, а во 1953 година - 174 жители - сите Турци. Во средината на 50-тите години од XX век, селото е раселено.
Жичени инструменти

Жичени инструменти — музички инструменти кои користат жици за да произведат звук.
1 Трзачки инструменти
* харфа
* лира
* лејта
** теорба
* цитри
**псалтерија
** концертни цитри
** арион-цитри
**харфни цитри
**квинтни цитри
**сопрански цитри
**алт цитри
**американски цитри
***акордни цитри
***китарски цитри
***харфни цитри
***виолински цитри
**гудачки цитри
**мелодион
**вогешка спинета
**дулцимер
***еолска харфа
***панталеон
*гитара
**шпанска гитара
**руска гитара
**укулеле
**алт гитара
**бас гитара
**октавна гитара
**примска гитара
**терцна гитара
**квартна гитара
**барокна гитара
**дванаесетжичена гитара
*мандолина
**фирентинска мандолина
**миланска мандолина
**наполитанска мандолина
**џеновска мандолина
**пиколо мандолина
**мандолончело
**мандола
*тамбура
**бисерница
**чангура
**кемане
**берде
*балалајка
**домра
*бенџо
**мандолински бенџо
**гитарски бенџо
**тенор бенџо
**укулеле бенџо
*ситара
*шамисен
*сан-ши
*кото
2 Гудачки инструменти
* виолина
* виола
* виолончело (или ''чело'')
* контрабас
2.1 Предци на денешните гудачки инструменти
* ножна виола (''виола да гамба'') - претходник на виолончелото и последователно, контрабасот
**''виола бастарда''** љубовна виола (''виола д'aморе'')
**''виолета пикола''**''виолон''* рачна виола (''виола да брачо'') - претходник на виолината
** сопран виола
** мала виола
**''виола да спала''
2.2 Народни гудала
* гусла
3 Ударни жичени инструменти
* пијано
* чембало
* клавикорд
* дулцимер
* цимбал
nn:Strykeinstrument
Богојци

Богојци (познато како Боговица) — село во Општина Струга, во околината на градот Струга.
1 Географија и местоположба
Населбата се наоѓа во источниот дел на Струшкото Поле, на територијата на Општина Струга, североисточно од градот, а под јужната падина на Караорман. Селото е планинско, на надморска височина од 940 метри. Од градот Струга населбата е оддалечена 16 км.
2 Историја
На крајот на XIX век, селото било дел од Охридската каза на Отоманското Царство.
Според податоците од 1873 година, селото имало 29 жители мажи муслимани.
3 Стопанство
Атарот не е многу голем и зафаќа простор од 4,5 км<sup>2</sup>. На него шумите заземаат површина од 280,4 ха, на пасиштата отпаѓаат 95,3 ха, а на обработливото земјиште 65,1 ха. Во однос на земјоделството, населбата не е многу развиена.
4 Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Богојци имало 120 жители, сите Албанци.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Богоишта'' е претставено како чисто албанско село во Охридската каза на Битолскиот санџак со 20 куќи.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 150 Албанци.
Во 1961 година селото броело 202 жители, додека во 1994 година имало 156 жители, населено со албанско население.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 170 жители, од кои 167 Албанци и 3 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 74 жители, од кои 65 Албанци, 1 Турчин и 8 лица без податоци.
4.1 Родови
Богојци е албанско село.
Родови во селото се: Селмани (9 к.), Авдија (5 к.) и Белули (12 к.) доселени се од неко— село во областа Голо Брдо (во Албанија). Првите два рода потекнуваат од браќата Селман и Авдија, додека третиот род потекнува од нивниот роднина Белул. Предците на овие три рода се доселени околу 1850-60, поради крвна одмазда.
5 Поврзано
* Дримкол
* Општина Струга
* Струга
Горно Татеши

Горно Татеши — село во Општина Струга, во околината на градот Струга.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северните предели на Струшкото Поле.
2 Историја
На крајот на XIX век, селото било дел од Струшката нахија на Охридската каза на Отоманското Царство.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото имало 160 жители муслимани.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Татеши (Горно и Долно) живееле 750 жители, од кои 450 Албанци и 300 Македонци.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Татеши (Горно и Долно) е претставено како чисто албанско село во Охридската каза на Битолскиот санџак со 48 куќи.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 450 Албанци.
Селото броело 633 жители во 1961 година, додека во 1994 година живееле 869 жители.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото имало 1.148 жители, од кои: 1 Македонец, 1.144 Албанци, 1 Влав и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 619 жители, од кои 1 Македонец, 601 Албанец, 1 Турчин, 1 останат и 15 лица без податоци.
3.1 Родови
Горно Татеши е албанско село.
Родови во селото се: Тела, Ава, Таири, Џелка, Мерсими, Шабани, Диша, Арслани, Брава и Селмани. Просечно секој род има по 10 куќи. Сите родови потекнуваат од двајца браќа (Диша и Али) кои се доселиле околу 1830та година од селото Слатино, Голо Брдо. Нивниот трет брат тогаш се населил во селото Долно Татеши.
4 Поврзано
* Струшко Поле
* Општина Струга
* Струга
Долно Татеши

Долно Татеши — село во Општина Струга, во околината на градот Струга.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северните предели на Струшкото Поле.
2 Историја
На крајот на XIX век, селото било дел од Струшката нахија во Охридската каза на Отоманското Царство.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото имало 160 муслимани.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Татеши (Горно и Долно) живееле 750 жители, од кои 450 Албанци и 300 Македонци.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Татеши (Горно и Долно) е претставено како чисто албанско село во Охридската каза на Битолскиот санџак со 48 куќи.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 300 Албанци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 699 жители, од кои 697 Албанци и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 351 жител, од кои 1 Македонец, 349 Албанци и 1 лице без податоци.
3.1 Родови
Долно Татеши е албанско село.
Родови во селото се: Рамани, Дика, Беќири, Азизи, Ферати, Суља, Ризвани и Алими. Сите родови заедно имаат 58 куќи). Намножени се од ист предок Азиз кој се доселил од селото Слатино, Голо Брдо (Албанија); Тоски (3 к.) доселени се од соседното планинско село Тоска, таму се доселени од селото Велчани во јужна Албанија.
4 Поврзано
* Струшко Поле
* Општина Струга
* Струга
Добовјани

Добовјани — село во Општина Струга, во околината на градот Струга.
1 Географија и местоположба
Селото Добовјани се наоѓа во централниот дел на Струшко Поле, на десната страна на Црн Дрим, во Општина Струга. Селото до 2004 година припаѓало на сега непостоечката Општина Велешта. Се работи за рамничарско село кое се наоѓа на надморска височина од 790 метри. Добовјани се наоѓа на 12,1 километар оддалеченост од градот Струга. Селото поседува еден од најмалите атари во Република Македонија - само 1 квадратен километар.
2 Историја
Селото било зафатено со борбите за време на Илинденското востание.
Познатиот српски писател Бранислав Нушиќ во својот патопис ''Крај бреговите на Охридското Езеро'' вака го опишува селото Добовјани во првата половина на XX век:
На крајот на XIX век, селото дел од Струшката нахија во Охридската каза на Отоманското Царство.
Според податоците од 1873 година, селото имало 42 Македонци мажи.
3 Стопанство
Во селото најзастапено е полјоделството. Обработливото земјиште зафаќа 79.8 хектари. Селото припаѓа на хидросистемот „Струшко поле“, поточно на потсистемот „Ложани“.
4 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Добовјани живееле 390 жители, од кои 240 Македонци и 150 Албанци.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Дабовјани'' е претставено како мешано македонско-албанско село во Охридската каза на Битолскиот санџак со 30 куќи.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 200 Албанци.
Пописот во 1991 година не бил целосно одржан во Добовјани, бидејќи дел од неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, во селото нема целосни податоци.
Добовјани е средно по големина село во околината на Струга, коешто броело 261 жител во 1961 година, додека во 1994 година бројот се зголемил на 424 жители, албанско население.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 475 жители, од кои 473 Албанци и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 237 жители, од кои 235 Албанци и 2 лица без податоци.
4.1 Родови
Добовјани е албанско село.
Родови во селото се: Мусаи (12 к.) доселени се од областа Матија во Албанија, они се први доселени во селото, доселени се во 1800та година. Го знаат следното родословие: Алија (жив на 54 г. во 1980 година) Шабан-Реџеп-Аљуш-Ајдар-Муса, основачот на родот кој се доселил; Туши (14 к.) доселени се од Дебарско, дошле после претходниот род; Полиси (12 к.) доселени се од селото Полис во близина на Елбасан, Албанија; Халку (6 к.) доселени се од дебарско; Дешку (2 к.), Шеху (2 к.), Винца (1 к.) и Каца (1 к.) доселени се од соседното поголемо село Велешта, подалечно потекло на овие родови е од дебарско.
5 Самоуправа и политика
За време на избори се гласа во основното училиште.
6 Поврзано
* Струшко Поле
* Општина Струга
* Струга
Заграчани

Заграчани — село во Општина Струга, во околината на градот Струга.
1 Историја
Во XIX век селото било дел од Струшката нахија на Охридската каза на Отоманското Царство.
2 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Заграчани живееле 225 жители, сите Албанци.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Заграчани е претставено како чисто албанско село во Охридската каза на Битолскиот санџак со 55 куќи.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 350 Албанци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 1.075 жители, од кои 1 Македонец, 1.071 Албанец и 3 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 736 жители, од кои 719 Албанци и 17 лица без податоци.
2.1 Родови
Заграчани е албанско село.
Родови во селото се: ''Ќосе'' или ''Асани'' (30 к.), ''Бајро'' (20 к.), ''Тушо'' (8 к.) и ''Прендовци'' или ''Прент'' (8 к.) ова се стари доселенички родови. За родот ''Прент'' се зборува дека се доселени од областа Черменик (село Прент) во јужна Албанија и дека таму биле православни Македонци. Од Прент се иселиле како три куќи тројца браќа. Едниот се иселил во Заграчани, вториот во Мислешево (таму се христијани Македонци), а третиот отишол во Гостиварско. Родовите во Мислешево и Загрчани порано се пазеле како роднини; ''Дида'' (10 к.), ''Октишани'' (15 к.) и ''Леши'' (2 к.) овде живеат од периодот помеѓу двете светски војни. Првите се дослени од селото Горна Белица, вторите од селото Октиси (тие се Торбеши), а третите се од селото Радолишта. Родот ''Дида'' знае дека уште подалечно потекло има од областа Матија во Албанија.
3 Културни и природни знаменитости
* Загратчанска тврдина
4 Личности
* Спасе Вевчански — светец
* Спаса Вишенска — светица
Ливада (село)

Ливада — село во Општина Струга, во околината на градот Струга.
1 Историја
Во XIX век селото било дел од Струшката нахија на Охридската каза на Отоманското Царство.
2 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Ливада живееле 90 жители, сите Македонци
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Ливада е претставено како чисто македонско село во Охридската каза на Битолскиот санџак со 10 куќи.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 1.485 жители, од кои 1 Македонец, 1.388 Албанци и 96 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.132 жители, од кои 1.111 Албанци, 1 Ром, 1 Влав и 19 лица без податоци.
2.1 Родови
Ливада е албанско село.
Родови во селото се: ''Зиба или Раимовци (30 к.)'' името го добиле по предокот Зибер, имаат истоимени роднини во селото Делогожди, во овој род се знае следното родословие: Беадин (жив на 50 го. во 1980 година) Раим-Мустафа- Бизат-Јонуз-Зибер. Нивното место на потекло е од областа Матија, од каде се иселиле најпрво во Поум, од Поум отишле во Делогожди, а на крај се доселиле во денешното село, тоа било околу 1890 година; ''Лога (15 к.), Дика (15 к.) Села (10 к.), Положан (10 к.), Оџа (6 к.) и Наџику (3 к.)'' доселени се пред крајот на турското владеење. Доселени се од северна Албанија, преку селата Делогожди (Села и Положан), Поум и Мислодежда; ''Делогождани (17 к.), Поумци (11 к.), Корошиштанци (6 к.), Татешани (5 к.), Мислодеждани (6 к.), Велештани (1 к.) и Бижевци (1 к.)'' се населиле од разни села во струшко помеѓу двете светски војни и после Втората светска војна.
3 Личности
* Азиз Положани — политичар, пратеник во Собранието на РМ, поранешен министер за образование;
* Мазлуша Алими — учесник во НОВ на Македонија
* Севџијан Дика — учесник во НОВ на Македонија
* Артим Шаќири — фудбалер;
* Зијадин Села — доктор и поранешен градоначалник на Општина Струга;
*Лиман Положани (р. 1935) - просветен деец и политичар;
*Алириза Лога - политичар;
Лакаица

Лакаица — село во Општина Струга, во областа Дримкол, во околината на градот Струга.
До 2004 година, селото било дел од поранешната Општина Луково, која била споена со Општина Струга.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Голо Брдо, сместено меѓу планините Јабланица на југ и Радук на север. Оддалечено е 22 километри северозападно од Струга.
2 Историја
На крајот на век, селото било дел од Струшката нахија во рамките на Охридската каза, во Отоманското Царство.
До 1913 година, земјата на денешното село Лакаица била дел од селото Стеблево, која главно се користела како пасиште. Во 1913 година, Стеблево попаднало во границите на Албанија и неговата земја била поделена помеѓу Албанија и Србија. Стеблевчани го основале селото Лакаица на српска територија, која зафаќа една четвртина од земјата на Стеблево.
3 Население
Во 1961 година селото Лакаица имало 84 жители, додека во 1994 година живеат само седум жители, сите Македонци.
На пописот од 2002 година, во селото се забележани само 3 постојани жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
3.1 Родови
Лакаица е македонско село.
Родови во Лакаица се:
* Доселеници: ''Рајковци (5 к.)'' доселени се од селото Стеблево во Голо Брдо и веруваат дека водат потекло од основачите на селото Стеблево кои дошле од селото Магарево кај Битола; ''Коловиќи (1 к.)'' доселени се од селото Стеблево. Подалечно потекло имаат од областа Матија во северна Албанија. Од каде предците им избегале од крвна одмазда. Постаро име за нив е ''Мациновци'', ги има иселено и во Скопје; ''Цврковци или Цварковци (3 к.)'' доселени се од селото Стеблево, каде припаѓале на родот ''Ѓерановци''. И тие се од основачите на селото; ''Бецековци (1 к.) и Стевовци (1 к.)'' доселени се од селото Стеблево. Таму припаѓале на родот ''Стевовци''; ''Филоќевци (1 к.)'' доселени се во 1920 година од селото Клење во Голо Брдо; ''Миленковиќ (1 к.)'' доселени се од селото Клење. Таму припаѓале на родот ''Плаушковци''. Имаат иселеници и во Скопје; ''Дреовци-Андреовци (1 к.)'' доселени се во 1920 година од селото Себишта во Голо Брдо.
Мислодежда

Мислодежда — село во Општина Струга, во околината на градот Струга.
1 Историја
На крајот на XIX век, селото било дел од Струшката нахија во Охридската каза на Отоманското Царство.
2 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Мислодежда живееле 300 жители, сите Албанци.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. ''Мисложда'' е претставено како чисто албанско село во Охридската каза на Битолскиот санџак со 60 куќи.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 400 Албанци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 720 жители, од кои 1 Македонец, 717 Албанци и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 428 жители, од кои 407 Албанци и 21 лице без податоци.
2.1 Родови
Мислодежда е албанско село.
Родови во селото се: Мена (35 к.), Иса (15 к.), Хоџа (15 к.) Мета (15 к.) џилa (15 к.). Родовите Мена, Иса, Хоџа, Мета се најстари во селото кои дошле околу 1760-1780 година, сите родови потекнуваат од областа Лура (во Северна Албанија). Во родот Мена се знае следното родословие: Биза (жив на 65 г. во 1980 година) Адил-Кадри-Алит-Мена, основачот на родот кој се доселил. Во родот Хоџа се знае следното родословие: Ариз (жив на 65 г. во 1980 година) Јашар-Бафте-Јашар-Оџа, основачот на родот кој се доселил.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ од крајот на 1940-тите.
Родови во селото се: Мена (17 к.), Хоџа (11 к.), Иса (10 к.), Мета (10 к.), Џила (8 к.), Тафа (7 к.), Џелеши (4 к.), Хида (2 к.),. Сите родови дошле околу 1760-1780 година од Областа Лура (Северна Албанија) и околината од Пешкопеја.
Ново Село (Струшко)

Ново Село — село во Општина Струга, во околината на градот Струга.
1 Историја
На крајот на XIX век, селото било дел од Струшката нахија во Охридската каза на Отоманското Царство.
2 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Ново Село живееле 34 жители, сите Албанци.
На Етнографската карта на Битолскиот Вилает од 1901 г. Ново Село е претставено како чисто албанско село во Охридската каза на Битолскиот санџак со 14 куќи.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 50 Албанци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 280 жители, од кои 235 Албанци и 45 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 228 жители, од кои 162 Албанци, 53 останати и 13 лица без податоци.
2.1 Родови
Ново село е албанско село, а имало и македонски и ромски родови.
* Албански родови во селото се: Лога (8 к.), Изери (3 к.), Фејзула (2 к.), Фејза (2 к.) и Шакири (1 к.). Лога се доселени од селото Поум. Изери и Фејзула се доселени од дебарско (Мал или Голем Папрадник) и Шакири се доселени од селото Песочани, Дебрца. Наведените родови се доселени околу 1925 година; Иљази (4 к.), Читаху (2 к.), Туши (5 к.), Беќири (1 к.), Дема (1 к.) и Мена (1 к.). Родот Иљази е доселен од селото Поум. Читаху е доселен од селото Делогожди. Туши е доселен од селото Дабовјани. Беќири е доселен од селото Доно Татеши. Дема е доселен од Богојци, и Мена е доселен од селото Мислодежда. Сите наведени родови се доселени после 1945 година.
* Ромски род: Џаку (4 к.) доселени се пред 1912 година, по потекло се од Дебарско.
* Македонски род: Затарковци (1 к.) доселени се во 1938 година од селото Безово, Дебарски Дримкол.
Шум (село)

Шум — село во Општина Струга, во околината на градот Струга.
1 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, маалото имало 50 Албанци.
Во пописите од 1953 и 1961 година, населението на Шум се вбројува во вкупниот број на жители на селото Заграчани.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 837 жители, од кои 823 Албанци. 2 Македонци и 12 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 411 жители, од кои 342 Албанци и 69 лица без податоци.
1.1 Родови
Шум е албанско село.
Родови во селото се: Даути (15 к.), Рамадани (12 к.) и Ајредини (4 к.) се доселени од селото Заграчани, они се албанизирани Торбеши (Македонци-муслимани); Исмаили (20 к.) доселени се од селото Горна Белица; Татешани (4 к.) доселени се од селото Долно Татеши.
2 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта
* Арапски Гробишта — некропола од хеленистичко време
Тоска (село)

Тоска — село во Општина Струга. Денес нема жители.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во јужниот дел на планината Караорман, на надморска висина од 880 м На околу 1,5 км североисточно од Тоска врви регионалниот пат Р2243 (Струга-Буринец) со кој е поврзана со селскиот пат.
2 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 50 Албанци.
Селото имало 69 жители во 1971 г. но во текот на таа деценија наполно се иселило. Според пописот од 2002 година, Тоска немала ниеден жител. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Алдинци

:''За крушевското село Алданци, видете овде.''
Алдинци — целосно раселено село во Општина Студеничани, сместено во областа Торбешија.
1 Географија и местоположба
Алдинци се наоѓа во областа Торбешија. Селото се наоѓа на горното течение на Кадина Река, на планината Голешница. Оддалечено е 41 километар јужно од Скопје и 35 километри јужно од општинскиот центар Студеничани.
2 Историја
Во век, селото е дел од нахијата ''Каршијак'' во Скопската каза во Отоманското Царство.
3 Стопанство
Како планинска населба има мошне голем атар, којшто зафаќа простор од 47 км2. Преовладуваат шумите на површина од 3.463,1 ха, потоа следат пасиштата на површина од 704,4 ха, а на обработливото земјиште отпаѓаат 203 ха. Според ваквата аграрна структура, Алдинци има мешовита земјоделска функција.
4 Население
Според опширните османлиски дефтери за населението на Скопската Каза од 1832/33 година, селото било муслиманско, со 3 муслимански домаќинства. На овој попис биле забележани 6 мажи муслимани, без новороденчиња. Се проценува дека селото во тој период имало 12 жители.
Стефан Верковиќ во 1857 година го забележува со 292 жители.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Алдинци живееле 110 жители, сите Албанци.
После Втората балканска војна, 1913 г. селото влегува во границите на Србија'','' како дел од општина Горно Количани и има 198 жители.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија во 1931 година, селото имало 300 Албанци.
Алдинци, според намалувањето на бројот на населението, преминало од средно во мало село. Така, во 1961 година броело 373 жители, а во 1994 година 24 жители, сите Албанци.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од само 3 жители, сите Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
4.1 Родови
Алдинци е македонско село населено со Албанци.
Според истражувањата од 1951 година, родови во селото се:
* Доселеници: ''Соф Караџа (14 к.)'' доселени се од местото Чаја во северна Албанија. Основачот на родот се викал Јусуф, кој се доселил во селото на почетокот од XIX век; ''Меролар или Мер-Караџа (27 к.)'' имаат исто потекло и време на доселување како и претходниот род. Го знаат следното родословие: Мерсељ (жив на 75 г. во 1951 година) Селман-Алил-Меро, кој се доселил во селото.
5 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта
6 Поврзано
* Торбешија
* Општина Студеничани
* Студеничани
Вртекица

Вртекица — село во Општина Студеничани, во околината на градот Скопје.
1 Географија и местоположба
Вртекица се наоѓа во областа Торбешија, во долниот слив на Маркова Река.
2 Историја
Подрачјето на Вртекица е населено уште од доцната антика, за што сведочат остатоците од утврдена населба на наоѓалиштето Исар југоисточно од селото.
Во век, селото е дел од нахијата ''Каршијак'' во Скопската каза во Отоманското Царство.
Според опширните османлиски дефтери за населението на Скопската Каза од 1832/33 година, селото било муслиманско, со 38 муслимански домаќинства. На овој попис биле забележани 125 мажи муслимани, со 20 новороденчиња. Се проценува дека селото во тој период имало 292 жители.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Вртекица живееле 360 жители, сите Албанци муслимани.
3 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија во 1931 година, селото имало 550 Албанци.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 111 жители, сите Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 90 жители, сите Албанци.
3.1 Родови
Вртекица е албанско село.
Според истражувањата од 1950 година. Родови во селото биле:
* Доселеници: ''Мали Цок (15 к.)'' доселени се од северна Албанија. Овде живеат од втората половина на XVIII век; ''Дервише (25 к.)'' доселени се од северна Албанија; Кале или ''Шеелар (18 к.)'' доселени се од местото Чаје во Љума, северна Албанија. Го знаат следното родословие: Имер (жив на 48 г. во 1950 година) Шукри-Џемаил-Муарем-Дурмиш, кој се доселил; ''Дибран (12 к.)'' доселени се од околината на Пешкопеја (Долен Дебар) во северна Албанија. Овде живеат од почетокот на XIX век; ''Укалар (17 к.)'' доселени се од северна Албанија; ''Ѓец (1 к.)'' потекнуваат од фисот Тсач во северна Албанија. Имаат роднини во селото Рамни Габер.
4 Иселеништво
Околу 26 семејства се иселени во Скопје до 1950 година. Припаѓале на разни селски родови.
5 Поврзано
* Торбешија
* Општина Студеничани
* Студеничани
Калдирец

Калдирец — село во Општина Студеничани, Скопско. Денес нема жители.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Торбешија, на северните падини на Голешница. Лежи од левата страна на Кадина Река, на надморска височина од 740 м.
2 Историја
Калдирец не е заведен како одделно село во разните пописи и прегледи во XIX и почетокот на XX век, што значи дека веројатно бил маало на неко е од околните села.
3 Население
На пописот од 1953 г. во селото се заведени 145 жители. Од нив 109 биле „Албанци“ и 36 „Турци“, но речиси сигурно е дека највеќето од нив биле Македонци-муслимани (Торбеши). Ситуацијата се променила во 1961 г. кога населението опаднало на само 40 жители, од кои 35 „Албанци“ и 5 „Турци“. Во текот на 1960-тите селото сосема се испразнило. Според пописот од 2002 година, Калдирец немал ниеден жител. Истото било потврдено и на последниот попис од 2021 година.
4 Поврзано
* Торбешија
Горно Количани

Горно Количани — село во Општина Студеничани, во областа Торбешија, во околината на градот Скопје.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Торбешија, во сливот на Маркова Река, на околу 1,5 км југозападно од Долно Количани и на 18 километри јужно од градот Скопје. Лежи во ридски предел, а атарот зафаќа површина од .
2 Историја
Во век, селото е дел од нахијата ''Каршијак'' во Скопската каза во Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов во 1900 г. ''Горно Куличани'' се состоело од 460 Арнаути муслимани.
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена го покажува ''Горно Количане'' (Grn.-Količane) како албанско село.
3 Население
Според опширните османлиски дефтери за населението на Скопската Каза од 1832/33 година, селото било муслиманско, со 35 муслимански домаќинствa. На овој попис биле забележани 140 мажи муслимани, со 4 новороденчиња. Се проценува дека селото во тој период имало 288 жители.
Стефан Верковиќ во 1857 година го забележува со 229 жители.
Според статистиката на Васил К'нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Горно Количани живееле 460 жители, сите Албанци.
После Втората балканска војна, 1913 г. селото влегува во границите на Србија'','' како центар на истоимената општина и има 608 жители.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралство Југославија во 1931 година, селото имало 800 Албанци.
Населението на Горно Количани речиси се удвоило во првите децении на XX век, но во наредните периодио постепено опаднало. Во следните неколку пописи делови од населението наизменично се изјаснувале како „Турци“ или „Албанци“. Почнувајќи од 1981 г. целото население почнало да се изјаснува како албанско.
Горно Количани е едно од селата во Општина Студеничани и воопшто во Скопскиот Регион, кое е населено исклучиво со муслимански Албанци, кое забележало значаен пораст на бројот на жители во однос на пописот од 1994 кога во селото живееле 413 жители.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 309 жители, од кои 306 Албанци, 1 Македонец и 2 други.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 248 жители, од кои 195 Албанци и 53 лица без податоци.
4 Културни и природни знаменитости
* Спомен куќа на НОБ, прогласена за културно наследство на Македонија
5 Стопанство
Горно Количани има полјоделско-шумарско стопанство. Според податок од 1998 г. селото располага со 327,6 ха обработливо земјиште, 174,3 ха пасишта и 458,2 ха шуми
6 Општествени установи
* Селска џамија
* Основно училиште
7 Иселеништво
Со истражувањето од 1950 г. е утврдено дела во селото Батинци живеат родовите ''Рушитоски'' (5 куќи) и ''Саитоски'' (2 куќи) доселени во 1946 г. од Дресница, а таму дошле од Горно Количани, каде припаѓале на родот ''Чајан''.
8 Поврзано
* Торбешија
Малчиште

Малчиште — село во Општина Студеничани, Скопско.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Торбешија, на надморска височина од 480 м. Низ него минува Маркова Река. Атарот е ридски и зафаќа површина од .
2 Историја
Подрачјето на Малчиште е населено уште од римско време, за што сведочат остатоците од градиштето Марково Кале на 800 м североисточно од селото.
Во век, селото е дел од нахијата ''Каршијак'' во Скопската каза во Отоманското Царство.
Според опширните османлиски дефтери за населението на Скопската Каза од 1832/33 година, селото било мешано со христијанско и муслиманско население, каде имало 1 христијанскo и 5 муслимански домаќинства. На овој попис биле забележани 1 маж христијанин, со едно новороденче и 23 мажи муслимани со 4 новороденчиња. Се проценува дека селото во тој период имало 58 жители.
Стефан Верковиќ во 1857 го бележи со 236 жители.
Во XIX век Малчиште било село во Скопската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов од 1900 г. ''Малчишта'' имало 90 жители, сите Арнаути муслимани.
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена го покажува Малчиште (Malčište) како албанско село.
На етничката карта на Северозападна Македонија во 1929 г. Афанасиј Селишчев го обележал Малчиште како албанско село.
Сите подоцнежни пописи го заведуваат населението како турско, со што се поставува прашањето дали всушност не се работи за Македонци-муслимани (Торбеши) кои се изјаснувале различно во различни пописи.
3 Стопанство
Малчиште има мешани ресурси. Атарот му се состои од 153 ха шуми, 61 ха обработливо земјиште и 42 ха пасишта. Жителите на Малчиште имаат краварска фарма кај Марковиот манастир во с. Маркова Сушица.
4 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија во 1931 година, селото имало 100 Албанци.
Малчиште доживеало битен раст по Втората светска војна и продолжило да расте до 1950-тите. Оттогаш почнало да опаѓа, за во 1961 г. да се намали повеќе од трикратно, веројатно поради иселувања во Турција. Интересно е да се забележи дека на пописот од 1994 г. се заведени само 7 лица, иако во претходните и последователните пописи населението одржувало нормална бројност.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 60 жители, од кои највеќето се Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 38 жители, од кои 12 Албанци и 26 лица без податоци.
5 Општествени установи
* Малчишка џамија
* Основно училиште
6 Културни и природни знаменитости
;Археолошки наоѓалишта
* Марково Кале — градиште од римско и доцноантичко време
7 Поврзано
* Торбешија
Умово

Умово — целосно раселено село во Општина Студеничани, во областа Торбешија, јужно од градот Скопје. Селото е иселено и според пописот од 2002 година нема жители.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Скопската Котлина, во областа Торбешија.
2 Историја
Во век, селото е дел од нахијата ''Каршијак'' во Скопската каза во Отоманското Царство.
Според опширните османлиски дефтери за населението на Скопската Каза од 1832/33 година, селото било муслиманско, со 25 муслимански домаќинства. На овој попис биле забележани 60 мажи муслимани, со 3 новороденчиња. Било забележано дека двајца мажи со семејствата тазе се доселиле во селото. Се проценува дека селото во тој период имало 130 жители.
Стефан Верковиќ во 1857 го бележи со 332 жители.
Според податоците на Васил К’нчов од 1900 година, селото имало 425 жители муслимани (Македонци).
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија во 1931 година, селото имало 700 Македонци.
3 Население
Според пописот од 2002 година, во селото Умово немало жители. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
3.1 Родови
Умово било торбешко село.
Според истражувањата од 1950 година. Родови во селото биле:
* Доселеници: ''Јонузовци (37 к.)'' доселени биле од некое село Умово кај Дебар (дебарско). Доселени биле пред околу 270 години, се знае следното родословие: Зибер (жив на 78 г. во 1950 година) Асим-Амет-Етем-Алија-Суљо, кој се доселил. ''Јонузовци'' се делат на следните гранки: ''Мемедовци, Рашитовци, Имеровци, Шаиновци, Максутовци, Зенеловци, Аметовци, Абазовци, Ќаиловци, Везуловци, Саитовци и Зеадиновци''; ''Алиовци (12 к.), Мамутовци (8 к.), Скендеровци или Дебрановци (14 к.), Јусуфовци (12 к.), Ноомалци (11 к.), Бектешовци (6 к.), Дичевци (3 к.), Аџовци (4 к.), Ејуповци (3 к.)'' сите овие родови имаат место на потекло како и првиот род; ''Карличовци (2 к.)'' доселени се од некое село Карлици во Дебарско; ''Дошлаковци (3 к.)'' доселени се од некое село во Река; ''Печковци (3 к.)'' они единствено потекнуваат од предок Албанец, кој кога дошол во селото зборувал албански, но мешајќи се со Торбешите го примил македонскиот јазик. Основачот на родот бил доселен од околината на Пеќ во Косово.
4 Иселеништво
До 1950 година од селото имало иселено 29 семејства во Скопје, и во Турција 32 семејства. Од тогаш до денес има уште повеќе иселеници, со што денес селото е целосно иселено.
5 Поврзано
* Торбешија
* Општина Студеничани
* Студеничани
Елово

Елово — село во Општина Студеничани, во областа Торбешија, во околината на град Скопје. Според пописот од 2002 година, селото имало население од 265 жители.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Торбешија, на западните падини на Караџица. Тоа е на 18 км растојание во воздушна линија од Скопје.
1.1 Бела Црква
Маалото Бела Црква е вон самото Елово и се наоѓа на север, на 2 км во воздушна линија од главното населено место. Маалото се состои од десетина куќи.
2 Историја
Во век, селото е дел од нахијата ''Каршијак'' во Скопската каза во Отоманското Царство.
Според опширните османлиски дефтери за населението на Скопската Каза од 1832/33 година, селото е заведено под името ''Ехлово'' и било муслиманско, со 32 муслимански домаќинства. На овој попис биле забележани 120 мажи муслимани, со 16 новороденчиња. Се проценува дека селото во тој период имало 272 жители.
Стефан Верковиќ во 1857 го бележи со 94 жители.
Меѓутоа, според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. ''Евлово'' имало 450 жители, од кои сите биле Македонци-муслимани. Ова е веројатно единствениот исправен податок, за што сведочи фактот што населението уште од почеток до денес говорело македонски.
Според Леонард Шулце Јена, селото во 1927 година било населено со Албанци. Истото го тврди и Афанасиј Селишчев во 1929 година.
3 Население
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија во 1931 година, селото имало 750 Македонци.
Според податоците од 2002 година, во селото имало 265 жители, од кои 247 Турци, 13 Албанци, 1 Македонец и 4 други.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 198 жители, од кои 1 Албанец, 98 Турци и 99 лица без податоци.
3.1 Родови
Елово е торбешко село. Според истражувањата од 1950 година родови во селото се:
* Доселеници: ''Шабановци (7 к.), Баовци (9 к.), Рамановци (10 к.), Рашитовци (8 к.), Аметовци (6 к.), Селимовци (9 к.), Селмановци (8 к.), Џаферовци (3 к.), Имеровци (7 к.) Ѓуловци (14 к.), Орлевци (2 к.), Шабановци (7 к.), Абдијовци (2 к.), Ејуповци (3 к.), Таировци (10 к.), Зендовци (4 к.), Џаферовци (5 к.), Фејзовци (2 к.), Ибраимовци (2 к.), Алиловци или Ѓулафковци (6 к.), Јашаровци (1 к.), Амет-Фета (2 к.), Мемедовци (3 к.), Арифовци (4 к.), Ќеримовци (7 к.), Исовци (1 к.), Еминовци (2 к.) и Салиовци (2 к.)'' сите се доселени од мијачките-торбешки села во Долна Река во текот на XVIII век; Корчовци (4 к.) се викаат и Даутовци. Доселени се од околината на Корча во Албанија. Зборувале на македонски уште кога дошле. Го знаат следното родословие: Љазим (жив на 22 г. во 1950 година) Мемет-Ибраим-Мемет-Даут, кој се доселил.
4 Иселеништво
До 1950 година од селото се иселиле 15 семејства во Скопје, и 20 семејства во Турција. Иселеници имало и во населбата Бутел (Мемедовци).
5 Личности
* Фејзо Џеладиновски (* 1981 - † 2001), македонски бранител, приправник во АРМ
6 Општествени установи
* Основно училиште
7 Културни и природни знаменитости
;Џамии
*Џамија - селската џамија
;Останато
*Метова Чека - ловечко чекалиште за дивеч, кое се наоѓа до патот кон Црн Врв
8 Галерија
9 Поврзано
* Торбешија
* Општина Студеничани
* Студеничани
Рамни Габер

Рамни Габер — село во Општина Студеничани, во околината на град Скопје.
1 Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Торбешија.
2 Историја
Во век, селото е дел од нахијата ''Каршијак'' во Скопската каза во Отоманското Царство.
3 Население
Според опширните османлиски дефтери за населението на Скопската Каза од 1832/33 година, селото било муслиманско, со 18 муслимански домаќинства. На овој попис биле забележани 53 мажи муслимани, со 7 новороденчиња. Се проценува дека селото во тој период имало 120 жители.
Стефан Верковиќ во 1857 го бележи со 112 жители.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Рамни Габер живееле 180 жители, сите Албанци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија во 1931 година, селото имало 200 Албанци.
Според пописот од 2002, селото брои 39 жители, сите Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 20 жители, од кои 7 Албанци и 13 лица без податоци.
3.1 Родови
Рамни Габер е албанско село.
Според истражувањата од 1950 година. Родови во селото биле:
* Доселеници: ''Шаље (10 к.)'' потекнуваат од фисот Шаља во северна Албанија. Овде живеат од крајот на XVIII век; ''Џоке (5 к.)'' потекнуваат од северна Албанија. Од таму се иселиле во околината на Ѓаковица, па потоа се доселиле во Рамни Габар. Овде живеат од почетокот на XIX век; ''Тураш (8 к.)'' доселени се од северна Албанија; ''Ѓач (16 к.)'' потекнуваат од фисот Гаш. Од старото место се иселиле тројца браќа преку Косово се населиле најпрво во Црвена Вода, таму еден од браќата убил некој Албанец од селото Драчевица во кавга за земја, па затоа се населиле во селото Рамни Габер, во Црвена Вода имаат роднини; ''Калис (2 к.)'' потекнуваат од фисот Калиса во северна Албанија; ''Ѓеч (4 к.)'' потекнуваат од фисот Тсач во северна Албанија. Имаат роднини во селото Вртекица кај Качаник; ''Фанд (1 к.)'' потекнуваат од фисот Гаш во северна Албанија. Таму живееле во областа Фанде.
4 Поврзано
* Торбешија
* Општина Студеничани
* Студеничани
Чепели

Чепели — село во Општина Струмица, во околината на градот Струмица.
1 Географија и местоположба
Чепели се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 18 километри.
Надморската височина во селото е 600 метри а површината на селото изнесува 1823 ха.
Селото се граничи со Костурино, Злешево, Пирава, Терзели, Раборци, Попчево, Плавуш
2 Историја
Во XIX век селото било дел од Струмичката каза на Отоманското Царство.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Чепели живееле 460 жители, сите Турци.
Според Димитар Гаџанов во 1916 година во Чепели живееле 1.017 жители, Турци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 550 Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Злешево

Злешево — напуштено село во Општина Струмица, во околината на градот Струмица.
1 Географија и местоположба
Злешево се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 16 километри.
Надморската височина во селото е 480 метри.
Селото се граничи со атарите на Костурино, Чепели, Раброво, Валандово, Пирава.
2 Историја
Селото е споменето во делото на Јован и Константин Драгаш во 1374 година, според кое Константин го одзел селото од власта на Дабижив и го подарил на манастирот „Свети Пантелејмон“ на Света Гора.
Во османлиско време е споменато во 1621 година, под името Излешева, со 13 домаќинства. Во текот на XIX век селото било населено со турско население како дел од Струмичката Каза.
Во XIX век, селото било дел од Струмичката Каза на Отоманското Царство.
3 Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Злешево живееле 185 жители, сите Турци.
Според Димитар Гаџанов во 1916 година во ''Злешово'' живееле 360 жители, Турци и Македонци.
Според германска карта издадена во 1941 година, а заснована на пописот на Кралството Југославија од 1931 година, селото имало 300 Турци.
Селото е иселено по 1961 година, кога броело 547 жители, сите Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.