Техџирски закон

Техџирски закон (од техџир, отомански турски збор што значи „''депортација''“ или „''присилно раселување''“ како што е дефинирано од Институтот за турски јазик), или, официјално од Република Турција, „''Sevk ve İskân Kanunu''“ (Закон за преместување и преселување)) — закон усвоен од отоманскиот Совет на министри на 27 мај 1915 година со кој се дозволува депортација на ерменското население во рамките на Отоманското Царство. Кампањата за преселување резултирала во смрт на околу 800.000 и над 1.500.000 цивили во она што обично се нарекува Ерменски геноцид. Предлог-законот бил официјално донесен на 1 јуни 1915 година и истекол на 8 февруари 1916 година.
1 Прашања
Техџирскиот закон бил дел од „''специјалните мерки''“ против ерменското население преземени од Отоманското Царство за време на Првата светска војна. Законот бил во комбинација со втор пакет наредби дадени на „''Специјалната организација''“ за систематско елиминирање на евакуираното население за време на маршевите на смртта, и присвојување на нивните испразнети имоти.
Османлиската архива документира дека ерменските депортации започнале уште на 2 март 1915 година. По истекот на рокот на законот, продолжиле депортациите и масакрите. На 13 септември 1915 година, османлискиот парламент го донел „''Привремениот закон за експропријација и конфискација''“, во кој се наведува дека целиот имот, вклучувајќи земјиште, добиток и домови на Ерменците, треба да бидат конфискувани од османлиските власти.
2 Заднина
Пред османлискиот парламент да се спроведе „''Техџирскиот закон''“, имало дејстие на чело со Талат-паша. Ноќта на 24 април 1915 година, Талат, кој во тоа време бил министер за внатрешни работи, наредил 250 ерменски интелектуалци да бидат протерани од Цариград.
Во мај 1915 година, Талат-паша побарал од отоманскиот кабинет и тогашниот големиот везир Саид Халим-паша, да легализираат мерка за преместување и населување на Ерменците на други места. Зборовите на Талат биле „''ерменските немири и масакри, кои се појавија на повеќе места во земјата, претставуваат закана за националната безбедност''“.
3 Природата на законот
Законот бил официјално „''привремен''“ закон кој истекувал на 8 февруари 1916 година. Тој претставувал граѓанско право, планиран и спроведен со канцеларија (создадено со закон) за координирање на активностите под името „''Генерален директорат за мигранти''“ (отомански турски: ''Muhacirin Müdüriyet-i Umumîyesi''). Граѓанскиот закон и доделил на војската извршна моќ само доколку ерменската страна се спротивставува на протерувањето. Правилата и прописите на законот, објавени во „''Таквим-и Векаји“'' (Отомански службен весник), биле јавни и споделени со сите политички партии.
4 Содржина
Техџирскиот закон, наводно, бил околу
# воените мерки против оние што се спротивставуваат на владините наредби, националната одбрана и заштитата на мирот и против оние кои организираат вооружени напади и отпор и убиваат бунтовници за време на агресија и востанија во воено време,
# трансфер и преселување на единствена основа или масовно, луѓето што живеат во села и градови за кои се открива дека се занимаваат со шпионажа или предавство,
# дејството и истекот на привремениот закон и
# дефиницијата на одговорните страни.
Еден материјал од Османлискиот архив, датиран од 12 јули 1915 година, сугерира дека масакрите биле дел од мерките спроведени против Ерменците. Турскиот воен суд го поддржувал ова повикувајќи се на документи кои тврдат дека главната причина за евакуацијата е уништување.
Иако овој закон бил насочен против една одредена етничка група (Ерменците), асирското население од Отоманското Царство исто така станало жртва како и некои други христијани од истокот.
Во текстот на законот, не постои експлицитно споменување на ерменското прашање, а текстот содржи: (1) болен, (2) слеп, (3) католици, (4) протестанти, (5) војници и нивните семејства, (6) офицери, (7) трговци, некои работници и господари не биле предмет на евакуација. Доколку условите се влошат, на овие групи им е наредено да се населат во центрите на градот.
Капитулациите на Отоманското Царство (меѓународни договори) им доделувала на мисионерите заштита во рамките на царството. Друг дешифриран налог им наредува на католичките ерменски мисионери да не го напуштаат Отоманското Царство до следната наредба. Оваа порака не била почитувана во некои центри, како што се Мараш и Конија.
4.1 Судбина на предметите
Наводната намера на законот, објавена за време на Првата светска војна, била „''привремено движење на османлиските граѓани''“ за време на судирите, а не трајно раселување, бидејќи постоел декрет (регулатива или додаток) во однос на преместените граѓани според „Техџирскиот закон“ кој предлагал населението да се врати; „''освен оние луѓе, никој друг нема да биде допрен''“. Исто така, ако го види четвртиот дел од законот, тој бил специјално дизајниран да ги стори извршителите одговорни да ги следат и евидентираат имотите што ги поседуваат субјектите на имиграцијата. Законот вклучува одговорна страна за заштита на имотот што сопствениците може / ќе го вратат на подоцнежен рок. Донесен е друг закон за регулирање на спроведувањето на овој дел на 10 јуни 1915 година. Во овој дел се барало да има три примероци од оваа информација; еден чуван во регионалните цркви, еден во регионалната администрација и еден чуван од комисијата надлежна за извршување на законот. Втората и третата страна на овој закон биле одговорни за заштитата на имотот до враќањето на имигрантите.
Додека на површина, законот, наводно, бил привремен, главната причина на законот била да се реши Ерменското прашање еднаш засекогаш, трајно. Камуран Гурун објавил архивски материјал од министерот за војна кој обезбедува цел за донесување на законот. Во тоа писмо, Енвер го смета за трајно, а не за привремено, со цел да го реши ерменскиот ''проблем'' еднаш засекогаш.
Додека се тврди дека долговите на евакуираното население требало да бидат целосно откажани, а периодичните даночни долгови (данок на имот) на Ерменците требало да се одложат до нивното наводно враќање, ерменските имоти биле запленети од владата, продадени или дадени на муслиманските жители или имигранти. Значителна сума пари заработени од продажбата на запленетите имоти биле пренесени во Берлин.
5 Финансиски аспекти
Бил основан фонд за спроведување на законот. Контролата на фондот му била доделена на директорот Шукру-бег, директорат под генералната канцеларија на имигрантите. Тој бил обвинет за соучество за време на воените судови во уништувањето на ерменското население. Од документите:
Буџет за Техир1 јуни 1915 година до 8 февруари 1916 година
Провинција Озмит, 150 000 куруши
Ескишехир, 200 000 куруши
Вилает Ангора, 300 000 куруши
Вилает Коња, 400 000 куруши
Вилает Адана, 300 000 куруши
Вилает Алеп, 300 000 куруши
Вилает Мосул, 500 000 куруши
Вилает Сирија, 100 000 куруши
Вкупно, 2.250.000 куруши
Исто така, османлиската влада според меѓународните договори доделени во капитулациите, овозможила пренос на средства користејќи ги мисионерите и конзулите. Ерменските имигранти од САД испратиле средства, кои им биле дистрибуирани на Ерменците под знаење на владата од овие институции.''Американскиот комитет'' за помош на Блискиот Исток, организација за помош за бегалците на Блискиот Исток, помогнал да се донираат над 102 милиони американски долари за Ерменците и за време и по војната.
Треба да се напомене дека средствата во провинциите им помагале на имигрантите, чиишто алокации на пари биле испраќани под покраински буџети во зависност од состојбата на потребите.
6 Укинување на законот
Законот бил укинат на 21 февруари 1916 година, со наредба испратена до сите османлиски провинции, додека уништувањето на ерменското население продолжило. Наводните политички затвореници продолжиле да се раселуваат во провинцијата Дер Зор. Сите активности биле финализирани на 15 март 1916 година.