procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Птици (слика)

Птици – слика од Методија Ивановски. Сликата е масло на платно, завршена во 1962 година со димензии 57 х 82 см и се наоѓа во Народниот музеј во Битола.
1 Опис
На сликата „Птици“ се претставени птици во лет. Птиците се насликани од средината на сликата до нејзиниот краен дел од десно.
Оваа слика е интересна по тоа што авторот не обрнувал внимание на точниот и реален изглед на птиците туку на нивниот лет. На сликата се претставени три птици во лет, а во горниот и долниот дел од десната страна има круг што би требало да го симболизира Сонцето, под тој круг е полукруг што би требало да ја претставува Месечината. Во долниот лев дел на сликата е претставена само глава и мал дел од горниот дел на птицата.
Убавината на оваа слика е во слободата на изразувањето на авторот, избегнувајќи ги реалните детали за претставата на птиците, тој ни ја прикажува целосната динамика на летот, енергијата, начинот на слободното движење низ небото. Тоа го постигнува со малку елементи, главно со снажни и дебели линии. Целата слика е насликана со минимална употреба на повеќе бои, тоа се вика монохроматичност, што значи употреба на две до три бои кои во случајот се намерно така поставени за да може да доминира само чувството на динамиката и убавината на летот.
Сликата е изложена во одделот на постојаната поставка на битолскиот музеј.
Портрет на Господин

Портрет на Господин – слика од Александар Ѓаконов. Сликата е цртеж на хартија, завршена во 1898 година со димензии 34 х 32 см и се наоѓа во Народниот музеј во Битола.
1 Опис
На сликата „Портрет на Господин“ е претставена постар човек – господин. Косата му е побелена со долги бакенбарди. Облечен е со елегантен фрак стилски од крај на 19 век. Високите јаки, однадвор темни одвнатре светли, се високо подигнати до ушите. Претставен е до горното попрсје – до висината на рамењата. Насликан е во духот на виенското сликарство – според облеката, начинот на дотерувањето и според стилот во кои има реалистичко сликање до најситен детаљ особено во сите црти на лицето. Господинот е горд, достоинствен и свечено замислен.
Поле со афиони

Поле со афиони – слика од Лазар Личеноски. Сликата е масло на платно, завршена во 1947 година со димензии 35 х 38 см и се наоѓа во Народниот музеј во Битола.
1 Опис
На сликата „Поле со афиони“ е претставен пејзаж со афионови насади. Во предниот дел е претставена нива со зрели афионови растенија. Во долниот дел слободно се претставени лисјата и стебленцата – насликани со слободни и брзи потези, а на горниот дел многу цутови на афионовите растенија. И афионовите цветови се слободно насликани со брзи и енергични потези со четката. Во позадината се чувствува далечина на поле, кое завршува во подножјето на планината. Планината е од едниот крај на сликата до другиот, како што е и нивата со афионовиот насад. Небото е светло и го најавува раниот чист убав спокоен летен ден. Сликата е весела, полна со живот и воспевање на раскошот на природата.
Бело знаме (слика)

''Бело знаме'' е енкаустична слика на уметникот Џаспер Џонс. Создадено во 1955 година, веднаш по неговата прва слика на знаме, насловено како едноставно ''Знаме'', таа била првота слика на Џонс која била снабдена во Музејот Метрополитен во Њујорк, купено од уметникот во 1998 година. Цената била необјавена, но експертите ја процениле нејзината вредност во тоа време повеќе од 20 милиони долари.
Сликата е релативно ран пример за многуте дела создадени од Џонс од 1954 година, инспирирани од сонот за знамето на Соединетите Држави. Обоено на платно со употреба на енкаустика, масло, весников материјал и јаглен, ''Бело Знаме'' е првото монохроматско прикажување на знамето на САД од страна на Џонс. Со мерка од 198,9 cm на 120,7 cm, тоа е исто така и најголемото од неговите слики со знаме.
Џонс работел на три одделно истегнати области на платно - 48 ѕвезди на горниот лев, седум од тринаесетте ленти на горниот десен дел, а останатите шест подолги ленти подолу - кои потоа биле комбинирани за да формираат целина. Знамето е прикажано во облик што ја презел во периодот 1912 до 1959 година, со 48 бели ѕвезди на синиот кантон што ги претставуваат тогашните сојузни држави (пред приемот на Алјаска и Хаваи) со тринаесет црвени и бели ленти. Ѕвездите и лентите се градат како колаж хартија и ткаенина, кои биле натопени во стопен пчелин восок, пред да бидат нанесени на површина од пчелин восок. Трите колажи биле споени заедно и покриени со слој на краткотрајна валкана бела енкаустика (пчелин восок измешана со бел пигмент) со нагласи додадени во боја на бело масло. Брзите четки на Џонс се јасно видливи во грубо готовиот енкаустичен медиум. Завршената работа го покрива целото платно, без рамка,
Изборот на Џонс на државното знаме му овозможувало да истражи познат дводимензионален предмет, со неговата едноставна внатрешна геометриска структура и комплексно симболично значење. Вградениот колаж ја нарушува рамномерноста на знамињата, додека бело-белиот енкааустик го уништува вообичаеното црвено-бело и сино боја на знамето, оставајќи духовен балсамичен остаток. Нео-дадовото дело на Џонс предвидува аспекти на поп-уметноста, минималната уметност и концептуалната уметност.
<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve- >&#x5B; ''потребно е цитат'' &#x5D;</sup>
Неговата аукција во Кристи во 1988 година за седум милиони долари било за кратко време највисоката цена на аукцијата за уметничко дело од жив уметник, со оглед на тоа што рекордот бил надминат следниот ден од друга слика на Џонс.
Есен (слика)

Есен – слика од Димитар Пандилов. Сликата е масло на платно, завршена во 1959 година со димензии 54 х 82 см и се наоѓа во Народниот музеј во Битола.
1 Опис
Сликата „Есен“ е пејзаж во есен. Поточно е претставена алеја на дрвја и широк пат. Еден вид парк во есен. Дрвјата се богато и слободно насликани со есенски лисја. Детали нема, само боја и потези кои асоцираат на есенски ветер во лисјата на дрвјата.
На левата страна на сликата насликана е темна фигура на маж слична на сенка – без лице или други детали. Облечен во дебели алишта, се движи споро и е дел од тагата и густината на есента. Од по страните има само навестување на некакви куќи – тоа е изведено со линии кои би требало да ни опишат прозорци. Покрај куќите се од двете страни – далечни фигури на – деца што си играат, минувачи. Сите се изведени како централната фигура – без детали и конкретност, сите се само како сенки. Целата слика е како сон без јасни линии и детали. Таа е без реални детали, повеќе е внатрешно чувство на авторот слично на некој неодреден сон или сеќавање на некоја далечна случка.
Портрет на девојче

Портрет на девојче – слика од Никола Мартиноски. Сликата е масло на платно, завршена во 1944 година со димензии 60 х 40 см и се наоѓа во Народниот музеј во Битола.
1 Опис
На сликата е претставено девојче – седнато на малечко столче, насликано до половина, облечено во распетлана скромна кошула чии краеви се ставени во фустанче (чии делови се сосема малку прикажани на сликата). На главата носи капче или шамија, слична на раширена и поголема беретка. Рацете и се скрстени, спуштени и потпрени на нозете. Нејзиниот портрет е поставен во централниот дел од сликата. Во позадината нема ништо. Најкарактеристично е по позата и замисленоста во која се открива: тага, отсутност, беда, сиромаштија па дури и некаква болка слична на осаменоста. Сликата е правена со слободни потези, без големи детали. На авторот, најважно му било да го претстави чувството, расположбата, психологијата на сиромашното девојче. Никола Мартиноски е еден од најзначајните македонски ликовни уметници, неговото прикажување на сиромашните, тажни, копнежливи луѓе, најчесто женски фигури, е успешно сликарско презентирање на длабочината на човечката душа.
Портрет (Видимче)

Портрет – слика од Пецо Видимче. Сликата е масло на платно, завршена во 1953 година со димензии 100 х 70 см и се наоѓа во Народниот музеј во Битола.
1 Опис
Слиакта „Портрет“ спаѓа во доменот на таканареченото – експресионистичко сликарство: Портрет на помлад човек, насликан до половина, облечен во долга блуза со околувратник. Кратко истрижена коса со патец од десната страна на главата. Главата му е исправена, замислен, свртен благо кон десната страна. Стои и во рацете држи отворена книга во висина на стомакот. Во позадината нема ништо. Насликана е со погусти слоеви на боја. Карактеристична е неговата замислена поза, која ги открива неговите мисли, отсутен, мечтателен, помалку и тажен. Сликата не е реалистички сликана, туку слободно – со слободни линии и потези и боја која е специфична и одговара на стилот на овој битолски уметник, којшто создавал во таканаречениот постимпресионистички стил, што значи поголем простор и давал на бојата, без да навлегува во детали и слободно пренесувајќи ги чувствата што се на моделот кој го сликал.
Три деца

Три деца – слика од Никола Мартиноски. Сликата е масло на платно, завршена во 1957 година со димензии 45 х 30 см и се наоѓа во Народниот музеј во Битола.
1 Опис
На сликата се претставени – три деца, на возраст од десетина години. Во долната половина на сликата се претставени две деца – девојчиња, лево е девојче кое е свртено кон нас. Косата и е темна со две плетенки кои и паѓаат до рамото. Во рацете држи тотба, која и е припиена до левата нога и потпрена на земја. Боса е. Облеклото ѝ е скромно и сиромашно, износено. Десно е друго девојче кое исто така седи, полусвртено кон десно. На главата има лесна платнена шарпа, исто така со скромни и износени алишта. Свртена е кон нас, тажно, замислено, несреќно.
Во средината на сликата, меѓу двете девојчиња и во висина до крајниот горен дел на сликата е насликано момче кое седи на столче. Повисоко е од девојчињата и тоа е свртено кон нас и тоа е облечено скромно, со износени алишта. Трите деца на сликата се тивки, замислени, тажни гладни, сиромашни.
Во овој период Мартиноски многу често создавал слики со слични мотиви: деца односно девојчиња и момчиња, млади мајки со бебиња, кои се тажни, сиромашни и кои живеат тешко, борејќи се за елементарно преживување и егзистенција. Ваквиот начин на сликање е познат како социјално, ангажирано сликарство, авторот со целата своја љубов кон луѓето, се бори преку творештвото за неправдите во општеството, сиромаштијата, осаменоста, напуштеноста. Мартиноски ова го прави со брзи потези, со елементарен цртеж, настојувајќи да го претстави пред сè ликот на луѓето – тажен, понижен, обесправен и осиромашен.
Спирали (Траиковски)

Спирали — слика од Борислав Траиковски. Сликата е масло на платно, завршена во 1982 година со димензии 100 х 80 см и се наоѓа во Музејот на Битола.
1 Опис
Сликата „Спирали“ спаѓа во доменот на таканареченото апстрактно сликарство: во нејзината десна половина, насликани се две геометриски фигури – слободно и снажно. Првата е на горната половина од сликата и е стилизирана спирала претставена во вид на една дебела полукружна линија околу која се 6 краци – линии насликани со боја кои се протегаат во различни ритмички правци – вертикално, закосено, па сè до хоризонтално – ова е намерно насликано на ваков начин со што ѝ дава ритам на самата спирала.
Во долната десна половина на сликата е нацртан круг во вид на поголема спирала во кој има концентрично распоредени прстенести кругови коишто се шират од центарот до крајот на главниот круг. Од левата страна на сликата е поставена само боја со што уште повеќе се нагласуваат двата круга. И ова дело е таканаречено експресионистичко сликарство – во кое авторот преку одреден мотив, ги слика своите внатрешни чувства. Во оваа слика тоа се повеќе размислувања, филозофија за бескрајот, за траењето на животот, за симболите и значењето на внатрешните мисли.
Сликата е изложена во одделот за современата ликовна уметност – Легатот на Борислав Траиковски.
Петар Лубарда

Петар Лубарда (српски: ''Петар Лубарда'' 27 јули 1907 – 13 февруари 1974) бил српски и југословенски сликар, редовен член на САНУ, и надворешен член на ЈАЗУ.
1 Животопис
Основно школо посетувал во Љуботињ, Цетиње и Херцег Нови, додека гимназија во Херцег Нови, Шибеник, Сињ и Никшиќ каде и започнал да слика. Студиите по сликарство ги започнал во 1925 година во Уметничката школа во Белград, а на кратко и во Париз во 1926 година, на Académie des Beaux Arts. Во Црна Гора се вратил во 1932 година, и истата година доаѓа во Белград. Во Париз по вторпат престојува од 1938 година до 1940 година.
Првата самостална изложба ја одржал во 1925 година во Никшиќ а потоа во 1927 година и 1929 година во Париз и Рим. Од 1927 година учествувал на многобројни колективни изложби во земјата и странство. Коресподентен член на Српската академија на науки и уметности станал во 1959 година, а редовен во 1961 година. Во САНУ оставил писмо во кое бара при секое негово излагање на неговите дела, задолжително да се нагласи дека по народност е Србин.
2 Галерија
Ранетиот Црногорец

''Ранетиот црногорец'' (|Рањени Црногорац, ''Ranjeni Crnogorac'') — наслов на четири скоро идентични композиции на уметникот Паја Јовановиќ каде што се прикажува ранета младост опкружена со селани во традиционална облека, најверојатно за време на Црногорско-османлиската војна од 1876–78 година.
Во 1982 година, делото ги добило пофалбите од критичарите и ја освоило првата позиција на годишната изложба на Академијата за ликовни уметности во Виена во 1882 година. Со оглед на неговиот успех, на Јовановиќ му била доделена стипендија од австроунгарска влада и склучил договор со Француската галерија во Лондон за производство на серија слики за балканскиот живот. Историчарите на уметноста сметале дека „Ранетиот Црногорец“ е едно од најдобрите ориенталистички дела на Јовановиќ. Јовановиќ продолжил да комплетира три дополнителни верзии на композицијата во наредните децении, од кои три се на масло на платно. Првата моментно е изложена во галеријата Матица Српска во Нови Сад, втората и третата се во приватни колекции, а четвртата е сместена во Музејот за југословенска историја во Белград.
Пејзаж (Спироски)

Пејзаж – слика од Перо Спироски. Сликата е масло на платно, завршена во 1977 година со димензии 60 х 80 см и се наоѓа во Музејот на Битола.
1 Опис
На сликата „Пејзаж“ претставен е пејзаж насликан не реалистички, туку со помош на густи нанесувања на бојата со шпакла без употреба на четка. Сликата е поделена на два дела. Во долниот дел, којшто е помал од горниот, од едниот до другиот крај на сликата е претставена вода – езеро, а нешто погоре од крајниот долен дел на сликата, во водата се насликани вертикално исправени растенија слични на трски. Насликани се не реалистички, како што се во природата, туку како што ги замислил авторот со брзи потези на шпаклата и со нанесување на погуст слој боја. Водата, езерото, се спојува со небото кон една третина од долната страна на сликата. Небото е исто така брзо насликано, немирно, енергично со нанесување на слоеви густа боја кои во долниот дел од небото асоцираат на облаци. По начинот на изработката – слободно и без обраќање на реалистички детали, сликата спаѓа во доменот на импресионистичкото сликарство што значи – едноставно, брзо, непосредно сликање на впечатокот, сличен на сон, сон на вода, езеро, трски во водата и немирно небо.
Авторот со искрениот пристап создава дело кое е лично доживување на еден летен ден, доловен со ритам на потезите, со радост на создавањето, со размислување за хармонијата во природата, помеѓу водата, растителниот свет, небото.
Ненасловено

Ненасловено – слика од Петар Хаџи Бошков. Сликата е монотипија, завршена во 1966 година со димензии 70 х 50 см.
1 Опис
Графиката „Ненасловено“ е работена во техниката монотипија - таа спаѓа во доменот на апстракtното размислување, идејата за лепезеста форма кај авторот се среќава во неговите скулптури - „Симултан пробив“, „Вертикално крешчендо“ или „Страотен процеп“. Станува збор за некаква визуелизација на ментална претстава за форма што има, или здобива, заоблен кружен тек во нејзиното развивање. „Развивање“ или развој е некаков динамичен процес на енергија. Во монолитографиите тој е реализиран или манифестиран со гестуалноста на потегот што постојано го изместува правецот на движење и повторно се враќа на него, а во скулптурите тоа се остварува со поместувањето на нивоата на металните површини и менувањето на нивните правци. Менувањето на правецот на движење на потегот соодветствува со менувањето на нивото и правецот на металните, најчесто триаголни плочи. Претпоставка е дека во двата случаи намерата или тенденцијата на Хаџи Бошков е да оствари некаква визуелизација или манифестација на движење, развој или енергија. Тоа изедначено повторување на движењето (во монолитографиите) и односот на металните плочи (во скулптурите) го остварува основниот препознатлив ритам на неговото творештво.
Си било еднаш во Холивуд

''Си било еднаш во Холивуд'' (англиски: ''Once Upon a Time in Hollywood''), во некои преводи ''Беше еднаш во Холивуд'' — американски филм од 2019 година, режиран од Квентин Тарантино, кој е автор и на сценариото. Во филмот глумат: Леонардо Ди Каприо, Бред Пит, Маргот Роби, Дакота Фенинг, Лук Пери, Дејмијан Луис и Ал Пачино. Филмот освоил два „Оскари“: за најдобро производство и за споредна машка улога (Пит), а бил предложен уште во осум категории. исто така, бил предложен за „Златен глобус“ во пет категории од кои победил во три, а од десетте номинации за БАФТА победил само во онаа за споредна машка улога (Пит). Вкупно, филмот освоил 147 награди, а имал уште 341 номинација.
Премиерата на филмот во Обединетото Кралство била на 14 август 2019 г., во Македонија на 15 август, а во САД на 26 јули истата година.
1 Содржина
Рик Далтон (го игра Ди Каприо) е поранешна ТВ-ѕвезда што сега глуми по разни ТВ-серии, но има проблеми со алкохолизмот. Неговиот најблизок соработник е каскадерот Клиф Бут (го игра Пит), кој истовремено му е возач и најблизок пријател. Рик живее во Холивуд, каде први соседи му се Роман Полански и Шерон Тејт. По наговор на продуцентот Шварц (го игра Пачино), Рик оди во Италија, каде снима шпагети-вестерни, а оттаму се враќа со девојка и истовремено му соопштува на Клиф дека ќе ја прекинат натамошната соработка. По тој повод, тие се опиваат, а потоа Рик оди да се одмори во својот базен, додека Клиф го шета своето куче. Тогаш, во нивната куќа влегуваат едно момче и две девојки (сите хипици), кои го напаѓаат Клиф и девојката на Рик, кој пак не знае ништо за нападот. Со помош на своето куче, Клиф ги убива момчето и едната девојка, а другата излегува надвор, каде ја убива Рик со помош на пламенофрлач. За време на борбата Клиф е ранет, кого го носат во болница, а Рик оди во посета на своите соседи.
2 Улоги
Глумец, Улога
Леонардо ди Каприо, Рик Далтон
Бред Пит, Клиф Бут
Марго Роби, Шерон Тејт
Емил Херш, Џеј Себринг
Маргарет Кволи, Пусикет
Рафал Завиерука, Роман Полански
Тимоти Олифант, Џејмс Стејси
Остин Батлер, Чарлс „Текс” Вотсон
Дакота Фенинг, Линет „Сквики“ Фром
Мајки Медисон, Сузан Аткинс
Брус Дерн, Џорџ Спан
Ал Пачино, Марвин Шварц
Лук Пери, Вејн Мондер
Викторија Педрети, Лулу
Дејмијан Луис, Стив Маквин
Лоренца Ицо, Франческа Капучи
Мајк Мо, Брус Ли
Даниела Харис, Ејнџел
Курт Расел, Ренди Милер и раскажувачот
Зои Бел, Џенет Милер
Потполни странци (филм од 2016)

Потполни странци (италијански: ''Perfetti sconosciuti'') - италијански филм од 2016 година, во режија на Паоло Џеновезе (Paolo Genovese) кој е и автор на сценариото, заедно со Филипо Болоња (Filippo Bologna), Паоло Костеља (Paolo Costella), Паола Мамини (Paola Mammini) и Роландо Равело (Rolando Ravello). Главните улоги ги играат: Џузепе Батистон (Giuseppe Battiston), Ана Фољета (Anna Foglietta), Марко Џалини (Marco Giallini), Едоардо Лео (Edoardo Leo), Валерио Мастандреа (Valerio Mastandrea), Алба Рорвахер (Alba Rohrwacher) и Касја Смутњак (Kasia Smutniak).
1 Синопсис
Седум долгогодишни пријатели се собираат на вечера. Разговарајќи за разводот на нивниот познаник, предизвикан од една телефонска порака, една од присутните жени предлага да играат необична игра во која сите присутни ќе ги стават мобилните телефони на масата и јавно ќе одговорат на секој повик и ќе ја покажат секоја примена порака. Меѓутоа, со текот на времето, пристигнатите повици и пораки почнуваат да ги откриваат тајните на присутните, особено за нивните вонбрачни љубовни авантури. Притоа, еден од нив се обидува да го заштити својот пријател така што прифаќа да биде разоткриен како хомосексуалец. На крајот, вистинскиот хомосексуалец го соопштува својот идентитет на изненадување на неговата сопруга, а еден од неговите пријатели не сака да ја прифати неговата сексуална ориентација.
Синтика

Синтика — област во поголемиот регион на Горна Македонија, а подоцна и управна област на Македонското Кралство. Се наоѓала есверно од Бисалтија и Одомантика, сè до Малешевијата, западно од Крестонија и јужна Пајонија до реката Струма (Стримон) и планината Славјанка (Орвил) меѓу Егејска и Пиринска Македонија. Нејзиното име доаѓа од племето Синти кое го населувало тоа подрачје. Граничела со областа Медика, татковина на моќното тракиско племе Меди со кое Македонците постојано војувале. Главен град на областа бил Хераклеја Синтика, кој се наоѓал кај денешно с. Ширбаново (буг. Рупите) во Петричко, Пиринска Македонија.
Значен дел од територијата на оваа стара област се протега во традиционалниот крај Валовишко (Демирхисарско) со средиште во општината Синтика на Серскиот округ. Општината е наречена по старата област согласно грчката политика на присвојување на древното наследство на македонскиот народ.
1 Во Македонското Кралство
Подрачјето на Синтика изворно било населено од племето Синти. Страбон ги опишува како Тракијци, но други историчари тврдат дека се работи за Пелазги, во блиско сродство со домородното население на Самотракија. Хомер ги опишал со придавката „агриофони“ (el, букв. „дивоговорници“).
Во Синтика имало многу градови, од кои за историографијата се познати Хераклеја Синтика, Парекопол, Скотуса, Гареск, Орбелија и Тристол. Најважен од нив бил Хераклеја, изграден по извојуваната победа над домородните племиња од македонскиот крал Аминта III и наречен во чест на митскиот јунак Херкале, кој родот на Аминта го сметал за свој предок. Аминта го утврдил градот со силни несовладливи бедеми, чии остатоци можат да се видат и денес. Во времето на династијата Антигониди градот станал седиште на покраината Синтика и седиште на епархот (намесникот) на Пајонија, што е познато од Тит Ливиј.
2 Римско и византиско време
Во 168 г. п.н.е. во Хераклеја Синтика последниот македонски крал Персеј, син на Филип V, го убил неговиот брат, престолонаследникот Деметриј. Ова братоубиство се должело на личното соперништвото, како и на проримската наклонетост на Деметриј, кој како дете бил воспитуван во Рим. Со смртта на Деметриј, Римјаните добиле повод да ги побудат Македонците на војна, која почнала речиси веднаш.
Синтите, Медите и другите народи застанале на страната на Персеј и ревоносно се бореле против Римјаните. Меѓутоа, во Битката кај Пидна (168 п.н.е.) Римјаните извоиле победа и ја освоиле Македонија. Потоа кралството било поделено на четири вазални држави, а Синтика ѝ припаднала на првата заедно со Амфипол како нејзина престолнина. Подоцна, по Битката кај Филипи во 42 г. п.н.е. Хераклеја, старата престолнина Синтика, била прогласена за „слободен град“ според исказот на Тит Ливиј. Градот сè уште постоел во X век, кога е спомнат за последен пат од географот Јерокле и византискиот цар Константин VII Порфирогенит.
3 Поврзано
* Синтика (општина)
* Валовишко
Портрет на игуменот Спиридон (Зографски)

Портрет на Јован Зографски – слика од Ѓорѓи Зографски. Сликата е масло на платно со димензии 157,5х85 см, завршена во 1932 година. Сликата е во сопственост на манастирот Св. Јован Бигорски
Портрет на селанец (Зографски)

Портрет на селанец – слика од Ѓорѓи Зографски. Сликата е масло на платно со димензии 6-х45 см, завршена во 1898 година. Во сопственост е на Националната галерија на Македонија во Скопје
Ликот на старецот е претставен допојасно и фронтално на сивопепелеста заднина. Облечен е во темносин клашнен елек и бела кошула, а на главата носи волнена темнокафеава капа во форма на фес. Лицето е освежено со розикави нагласки.
Портрет на момче (Зографски)

Портрет на момче – слика од Ѓорѓи Зографски. Сликата е масло на платно со димензии 54х39 см, насликана во 1943 година. Сликата е во сопственост на Националната галерија на Македонија во Скопје
Папрадишко-велешки црковни строители, зографи и резбари (Зографски)

Папрадишко-велешки црковни градители, зографи и резбари – слика од Ѓорѓи Зографски. Сликата е масло на платно со димензии 108,2х74 см, насликана во 1942 година. Сликата е во приватна сопственост во Скопје
Портрет на сопругата Сава (Зографски)

Портрет на сопругата Сава – слика од Ѓорѓи Зографски. Сликата е масло на платно со димензии 58х41,5 см, насликана во 1938 година. Сликата е во сопственост на Националната галерија на Македонија во Скопје
На сликата е претставена покојната сопруга на уметникот. Таа е свртена на лева страна и е поставена на темносин фон. Облечена е во темносино палто, поставено со кафеаво-жолто крзно, сиво-бела кошула со затворена јака, сино здолниште, а на главата носи жолта шамија.
Пештера Орловача

Пештера Орловача (Савина пештера) е пештера која се наоѓа на ридот Орловача, во селото Сумбуловац, Општина Пале, Република Српска, БиХ. Должина на пештерата е 2.500 метри. Орловача е единствена пештера во Република Српска која е оспособена за туристички посети. Оваа пештера е под заштита на Завод за заштита на културно историско и природно наследство на Република Српска.
1 Специфичности
Во пештерата Орловача се пронајдени остатоци од пештерска мечка (''Ursus spelaeus''), како и инсект од семејството ''Coleoptera'', род ''Charonitis'', подвид — ''Zoopai orlovancensis''.
2 Поврзано
* Пештери во Република Српска
* Завод за заштита на културно-историско и природно наследство на Република Српска
3 Галерија
Клуч (филм од 1965)

Клуч (хрватски: ''Ključ'') - југословенски омнибус-филм од 1965 година. Омнибусот се состои од три посебни филма: „Долгата улица“ во режија на Ванча Кљаковиќ, „Чекање“ во режија на Крсто Папиќ и „По претставата“ на Антун Врдољак. Главните улоги ги играат: Божидар Бобан, Јагода Калопер, Марија Лојк, Слободан Димитријевиќ, Тана Маскарели, Фабијан Шоваговиќ, Свен Ласта, Љубица Јовиќ, Звонимир Рогоз и Реља Башиќ.
1 Синопсис
1.1 Долгата улица
Борис (го игра Бобан) ја гледа сосетката Вера (ја игра Калопер) како не може да ја отвори влезната порта од зградата во која живее. Тој се обидува да ѝ помогне, но без успех, а таа го губи клучот. Борис ја кани во својата соба, кажувајќи ѝ дека веќе подолго време ја набљудува. Вера преноќува во неговата соба, а Борис неколкупати безуспешно се обидува да ја бакне. Утредента, Вера оди на работа, а Борис излегува надвор и го фрла клучот во канализацијата.
1.2 Чекање
Соња (ја игра Лојк) и Иван (го игра Димитријевиќ) негуваат една болна старица (ја игра Маскарели) со надеж дека набрзо ќе умре и ќе го наследат нејзиниот стан. Но, на нивно изненадување, здравјето на старицата се подобрува, а тоа предизвикува нервоза кај Соња. Еден ден, таа ја наоѓа старицата во тешка положба, зашто во најстудениот зимски ден го оставила прозорецот отворен. Набргу, старицата умира, а Иван ја обвинува Соња дека таа го оставила прозорецот отворен.
1.3 По претставата
Маж (го игра Ласта) и жена (ја игра Јовиќ) бараат хотелска соба за да преспијат, откако по театарската претстава, мажот ја зел јакната од некој друг ќовек, така што немаат клуч од својот стан. Рецепционерот одбива да им даде соба, сметајќи дека тие се љубовници (зашто мажот и жената имаат различни презимиња), па двајцата мора да шетаат по улиците на Загреб. Во разговорот, тие го искажуваат незадоволството од својот брак. Најпосле, сопругот успева да најде соба во еден хотел, но тогаш жената го обвинува дека претходно доаѓал во хотелот со љубовници. Затоа, таа ја напушта собата, а потоа во разговорот со рецепционерот (го игра Рогоз) дознава за шемата со која тој им отстапува соби на љубовните парови. Тогаш, во хотелот влегува еден гостин (го игра Башиќ), а рецепционерот гласно го изговара бројот на неговата соба, очекувајќи дека жената ќе оди таму. Меѓутоа, таа се враќа во собата кај сопругот.
Јупитер и Антиопа (Давид)

''Јупитер и Антиопа'' е слика од непознат датум, покажувајќи ги Јупитер и Антиопа. На задната страна е цртеж на една млада жена. Со можност му се припишува на Жак-Луј Давид, иако припишувањето е тешко бидејќи Давид ги демантирал повеќето дела што ги создал како млад човек.
Давид ја дал оваа слика на неговата братучетка Мари-Франсоаз Бодри и нејзиниот сопруг. Нејзиниот внук Адолф Гиљон ја оставил на Музејот де Сенс пред неговата смрт во 1896 година, каде што сега се чува. Објавено било во 1911 година од Шарл Соние.
<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve- >&#x5B; ''потребно е цитат'' &#x5D;</sup>
1 Библиографија
*''Jupiter et Antiope'', во ''David, catalogue d’exposition du musée du Louvre'', Париз, Éditions de la Réunion des musées nationaux, 1989 година.
Сафо и Фаон

''Сафо и Фаон'' е неокласична слика во 1809 година од францускиот сликар Жак-Луј Давид, покажувајќи ги Купидон, Сафо и нејзиниот љубовник Фаон. Таа била Нарачана била од кнезот Николај Јусупов за во неговата палата Мојка и сега е единствената слика на Давид во Музејот Ермитаж во Санкт Петербург.
Сафо е прикажан како седи во столчето пред креветот во класично украсената просторија со столбови, мермерен под и поглед кон руралниот пејзаж надвор (со птици на Венера, гулаби, што седат на прагот). Фаон стои зад столот држи копја и лак. На нејзиното колено има свиток со некои нејзини стихови кои го величат на Фаон, и Купидон клечи пред неа, држејќи и ја лирата, на која се обидува да свири со десната рака додека ја потпира главата назад за да му дозволи на Фаон да и ја гушне главата во неговата лева рака.
Фудбалска репрезентација на Јапонија

Фудбалска репрезентација на Јапонија е национална фудбалска репрезентација која ја претставува Јапонија на меѓународни натпреварувања. Јапонија е една од најуспешните национални селекции во Азија, четири пати го освоила Азискиот куп и се квалификувала на последните шест Светски фудбалски првенства . Најдобар стрелец за оваа репрезентација е Кунишиге Камамото. Капитен,а воедно и еден од најквалитетните играчи на оваа селекција е Маја Јошида. Моментално се наоѓаат на 26 место.
1 Резултати на репрезентацијата
1.1 Светски првенства
Година, Коло
1930., ''Не учествувала''
1934. година
1938., ''Се повлекла''
1950. година во Бразил, ''Суспендирана''
1954. до 1994., ''Не се квалификувала''
1998., Групна фаза
Во Јапонија и Кореја 2002., Осмина финале
2006. во Германија, Групна фаза
Во ЈАР 2010., Осмина финале
2014., Групна фаза
2018., Осмина финале
Вкупно, 6/21
2 Играчи
Име, Датум на раѓање, Број на настапи, Број на голови
Голмани
Еиџу Кавашима, 20. март 1983., 88, 0
Масаки Хигашигучи, 12. мај 1986., 5, 0
Косуке Накамура, 27. февруари 1995., 4, 0
Одбранбени фудбалери
Наомичи Уеда, 24. октомври1994., 4, 0
Ген Шоџи, 11. декември1992., 15, 1
Јуто Нагатомо, 12. септември 1986., 109, 3
Ватару Ендо, 9. февруари 1993., 12, 0
Хироки Сакаи, 12. април 1990., 47, 0
Томоаки Макино, 11. мај 1987., 33, 4
Готоку Сакај, 14. март 1991., 42, 0
Маја Јошида, 24. август 1988., 86, 10
Фудбалери на средината на теренот
Кеисуке Хонда, 13. јуни 1986., 98, 37
Гаку Шибасаки, 28. мај 1992., 22, 3
Генки Харагучи, 9. мај 1991., 36, 7
Шинџи Кагава, 17. март 1989., 95, 31
Такаши Усами, 6. мај 1992., 26, 3
Такаши Инуј, 2. јуни 1988., 31, 6
Хотару Јамагучи, 6. октомври 1990., 45, 2
Макото Хасебе, 18. јануари 1984., 114, 2
Ријота Ошима, 26. јануари 1993., 5, 0
Напаѓачи
Шинџи Оказаки, 16. април 1986., 116, 50
Јошинори Муто, 15. јули 1992., 25, 2
Јуја Осако, 18. мај 1990., 33, 8
3 Натпревари во 2010 година
Датум, Противник, Резултат, Голови, Локација
6. јануари 2010., Победа, 3–2, Али Мухезен стадион, Сана, Јемен
2. февруари 2010., Нерешено, 0–0, Оита стадион, Оита, Јапонија
6. февруари 2010., Нерешено, 0–0, Токио стадион, Токио, Јапонија
11. февруари 2010., Победа, 3–0, Олимпијски стадион, Токио, Јапонија
14. Февруари 2010., Пораз, 1–3, Олимпијски стадион, Токио, Јапонија
3. март 2010., Победа, 2–0, Тојота стадион, Тојота, Јапонија
7. април 2010, Пораз, 0–3, Нагаи, Осака, Јапонија
24. мај 2010., Пораз, 0–2, Саитама стадион 2002, Саитама, Јапонија
30. мај 2010., Пораз, 1–2, УПЦ-арена, Грац, Австрија
4. јуни 2010., Пораз, 0–2, Турбилион стадион, Сион, Швајцарија
14. јуни 2010., Победа, 1–0, Стадион Фри стејт, Блумфонтејн, Јужноафричка Република
19. јуни 2010., Пораз, 0–1, Стадион Мозес Мабида, Дурбан, Јужноафричка Република
24. јуни 2010., Победа, 3–1, Краљевски стадион Бафокенг, Рустенбург, Јужноафричка Република
29. јуни 2010., Нерешено, 0–0, Стадион Лофтус Версфелд, Преторија, Јужноафричка Република
4. септември 2010., Победа, 1–0, Интернационални стадион Јокохама, Јапонија
7. септември 2010, Нагаи, Осака, Јапонија
8. октомври 2010., Саитама стадион 2002, Саитама, Јапонија
12. октомври 2010., Стадион за светското првенство, Сеул, Јужна Кореја
Гневот на Ахил

''Гневот на Ахил'' е слика од 1819 година од Жак-Луј Давид во Уметничкиот музеј Кимбел, Форт Ворт, Тексас.
Една од последните историски слики на Давид, таа го покажува моментот во грчкиот мит кога Агамемнон му открива на Ахил дека тој всушност не ја донел својата ќерка Ифигенија како невеста, туку има намера да ја жртвува за да ја смири божицата Артемида. Ахил почнува да го вади својот меч во гнев кога ќе го слушне ова, додека сопругата на Агамемнон, Клитамнестра, гледа во жалост и тага, со раката на рамото на нејзината ќерка.
Давид го изработил делото за време на својот егзил во Брисел. Копија од сликата од 1825 година, која сега се наоѓа во приватна збирка, му се припишува на Мишел Гислен Стапле, под насочување од Давид.
<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve- >&#x5B; ''потребно е цитат'' &#x5D;</sup>
1 Библиографија
* Антоан Шнапер (уред.) и Арлет Серулаз, ''Jacques-Louis David 1748–1825 : catalogue de l'exposition rétrospective Louvre-Versailles''''1989–1990'', Париз, Réunion des Musées nationaux, 1989
* Софи Монарет, ''David et le néoclassicisme'', Париз, Terrail, 1998 година
* Симон Ли, Давид, Париз, Phaidon, 2002 година
* Филип Борде, ''David, Empire to Exile'', Њу Хејвен, Yale University press, 2005 година
* Никола Сен Фар Гарно, ''Jacques-Louis David 1748–1825 : Exposition du 4 octobre 2005 au 31 janvier 2006'', Musée Jacquemart-André, Париз, Chaudun, 2005 година
Женски портрет (Зографски)

Женски портрет – слика од Ѓорѓи Зографски. Сликата е масло на платно со димензии 29,5х20,6 см, завршена пред 1894 година. Во сопственост е на Националната галерија на Македонија во Скопје Овој портрет, скоро на почетокот на неговиот сликарски пат, без никаков сомнеж е неговото најдобро портретно остварување.
1 Опис
„Женскиот портрет“ ѝ припаѓа на првата фаза од портретното сликарско дело на Ѓорѓи Зографски, односно со ова дело истата започнува. Се смета дека портретираната жена со ретка убавина, всушност е првата љубов на Ѓорѓи Зографски, која ја запознал за време на својот престој во Софија. Граѓанската облека што ја носи младата девојка ѝ послужила на Јелена Мацан да тврди дека портретот бил насликан неколку години подоцна, на почетокот на XX век. Од друга страна, се среќава слична облека што ја носеле младите девојки во последната деценија на XIX веа, па дури и порано.
Портретот се одликува о минуциозен цртеж и во однос на машките портрети „делува“ како дело на друг автор. Но тука нема место за сомнеж со оглед дека портретот е датиран и сигниран. Во тој период сликарот го третирал моделот на реалистичен начин и само малку ја допира психологијата.
Ликот на младата девојка е претставен допојасно и фронтално на маслинестозелена заднина. Облечена е во темна облека. Околу вратот носи бела тантелеста панделка со златен медалјон, а на ушите златни обетки. Врз уредената коса на патец носи розови цветови. Лицето е освежено со розови интонации.
Собирачи на перја (филм)

Собирачи на перја (српски: ''Skupljači perja'') — југословенски филм од 1967 година, во режија на Александар Петровиќ, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Беким Фехмиу, Бата Живоиновиќ, Гордана Јовановиќ, Оливера Вучо, Мија Алексиќ. Во 1996 година, српската Академија за филмска уметност и наука (АФУН) го ставила филмот на второто место на списокот на најдобри српски филмови во периодот 1947 – 1995. На Канскиот фестивал во 1967 година, филмот освоил две награди, а бил номииран и за „Златната палма“. Истата година, на Пулскиот фестивал, филмот ја освоил „Златната арена“ и уште две награди. Во 1968 година бил југословенски кандидат за „Оскар“, а следната година бил номиниран и за „Златен глобус“. Вкупно, филмот освоил седум награди и имал уште четири номинации.
1 Синопсис
Бора (го игра Фехмиу) е Циган од Сомбор, кој се занимава со трговија со гускини перја. Често, неговите зделки се неуспешни, а тој, пак, заработените пари ги троши на комар и во кафеаната во која пее Ленче (ја игра Вучо). За да ја избегне нелојалната конкуренција, тој склучува договор за соработка со својот конкурент Мирта (го игра Живоиновиќ). Паштерката на Мирта, Тиса (ја игра Јовановиќ) се мажи за малолетен маж кого го напушта веднаш по свадбата. Бора бара согласност од Мирта за да се ожени со Тиса, но тој одбива. Сепак, Бора ја наоѓа Тиса и се жени со неа, иако веќе има жена и деца. За време на еден селски панаѓур, Мирта се обидува да го убие Бора, но не успева во намерата. Првата жена на Бора ѝ дава пари на Тиса за да замине во Белград во потрага по подобар живот, но таму ја чека само разочарување. Таа стопира еден камион со намера да се врати дома, а патем, едниот возач има сексуален однос со неа, а другиот ја претепува и ја фрла крај патот. Бора тргнува во потрага по Тиса и оди кај Мирта, мислејќи дека таа е таму, при што го убива. Филмот завршува така што милицијата го бара Бора, кој е обвинет за убиството на Мирта, но од него нема ниту трага.
Драги Змијанац

Драги Змијанац (Скопје, 25 февруари 1960) — македонски општественик, хуманитарец и деец во невладиниот сектор.
1 Биографија
Роден е во Скопје на 25 февруари 1960 година. Во април 1992 година ја основал Првата детска амбасада во светот „Меѓаши“ којашто се залага за промовирање на правата на децата во земјата, како и на правата и заштитата на децата од насилство и злоупотреба.
Знак за степен

Симболот за степен ( ° ) е типографски симбол кој се користи, меѓу другото, за да претставува степени на агол (на пр. Во географските системи на координати ), часови (во медицинското поле), степени на температура, степен за алкохол или намален квалитет во музичка хармонија. Симболот се состои од мал кренат круг, историски нула глиф.
Белина (интерпункција)

Во пишувањето (празното место) е правописен знак.
Се употребува:
помеѓу зборовите за означување крај на зборот;
На пример: Денеска е многу студено.
зад интерпункциските знаци: точка, запирка, точка и запирка, две точки, три точки, прашалник и извичник.
кај датумите, ако месецот е напишан со римски број: 29.X 2018 г.;
кај скратувањата, помеѓу два или повеќе скратени збора: и др., и сл.;
помеѓу иницијали: Ј. Х. К. Џинот;
при математички операции, пред и зад знакот: 22 — 12 = 10;
меѓу бројот и знакот на мерната единица: 25 кг, 30 °C;
(Ако се обележува степен на агол или географска ширина, тогаш не се остава празно место меѓу бројот и знакот:
На пример: агол од 45°).
меѓу бројот и знакот за процент или промил: 5 ‰;
меѓу бројот и ознаката за паричната единица: 200 МКД, 100 €;
пред и зад знакот за параграф: в. § 5.
Белина не се употребува:
пред реченичните знаци: точка, запирка, точка и запирка, две точки, три точки, прашалник и извичник;
помеѓу наводниците, полунаводниците, заградите и текстот што е во нив;
На пример: Не го прочтав романот „Крпен живот“.
меѓу десниот наводник, полунаводник, вториот дел од заградата и знакот што следува по нив;
На пример: „Дојдете веднаш!“, рече таа и ја тресна вратата.
кај скратувањата, меѓу двете компоненти на сложен збор или полусложенка: т.н. (таканаречен), зам-дир. (заменик-директор).
пред и зад косата црта кај сложените мерни единици и дропките: 60 км/ч, 4/5.
зад запирката кај децималните броеви: 3,14.
меѓу бројот и ознаките за позитивен и негативен број: -4, +20.
зад двете точки при одвојување часови од минути и минути од секунди: 19:30 часот, 3:22 минути.
кај апострофот пред самогласното р: ‘ржи, ‘рти.
кај датумите, меѓу составните делови, ако месецот е напишан со арапска цифра: 30.10.2018 г.
Тараба (типографија)

Тараба — симбол кој се бележи со #. Симболот историски се користи за широк спектар на цели, вклучително и назначување на реден број и како лигатурирана кратенка фунта - што денес се бележи како ℔.
Од 2007 година, широко распространетата употреба на симболот за воведување мета-ознаки на платформите за социјални медиуми довело до тоа таквите ознаки да бидат познати како „хаштаг“, од каде самиот симбол понекогаш се нарекува хаштаг.
Клајд Брајант

Клајд Леонард Брајант (|Clyde Leonard Briant, р. 31. мај 1948 година во Тексаркана, Арканзас, САД) е американски металург. Неговата кариера е посветена на истражување на металите и нивните својства, како и на распространувањето на нови технологии.
Брајант има две дипломи: по хемија од Хендриксовиот колеџ во Конвеј, Арканзас и по наука на материјали од универзитетот „Колумбија“ во Њујорк, Њујорк, САД. По дипломирањето, тој останува на „Колумбија“ каде ги добива и звањата магистер и доктор на науки. Кратко работи како постдокторски научен соработник на Пенсилванискиот универзитет, а потоа се приклучува на Центарот за истражување и развој при Џенерал Електрик. Брајант има плодна кариера во Џенерал Електрик, каде добива бројни награди за неговите научни истражувања. Во 1994 година, Брајант постанува професор на Брауновиот универзитет во Провиденс, Род Ајленд, САД. Во текот на својата универзитетска кариера, тој ги врши улогите на декан при Дивизијата за инженерство и проректор за истражувачка дејност на универзитетот. Брајант сѐ уште активно предава, но неговиот научно внимание е свртено кон образованието за инженери и распространувањето на нови технологии.
Брајант е уредник на неколку книги, а автор е на повеќе од 160 високо-цитирани научни труда. Нему му се доделени бројни патенти. Член е на Националната академија за инженерство на САД.
Знак за нумеро

Знак за нумеро — симбол кој се бечежи со № (исто така е претставен како Nº, No, No./no. (во САД) или No/no (во Велика Британија).
Симболот претставува типографска кратенка на зборот број/ки што означува редовна нумерација, особено во имиња и наслови. На пример, со знакот за нумеро, пишаната долга форма на адресата „Улица Гоце Делчев број 100“, би било Ул. „Гоце Делчев“ № 100, иако треба да се напомене дека во македонскиот јазик, знакот за нумеро нема голема примена при наведување на бројот на улиците. Во германската типографија, бројот се означува со Nr, во скандинавските со nr. или nr:.
Типографски, нумеровиот знак ја комбинира големината на латинската буква N со обично буквата буква о, понекогаш подвлечена.
Амперсанд

Амперсанд или знакот за поврзување „&“ — логограм за свзникот „''et''“ на латински. Всушност тоа е лигатура (кога имаме два карактера поврзани меѓусебе) од „е“ и „t“. Како симбол во дизајнот и графиката е доста застапен. Најмногу кај типографските логоа, посебно кај фирми и компании кои се здружени во некаков вид на партнерство и тоа кај адвокатски компании, архитектонски фирми, брокерски куќи и сл.
Името амперсанд не било во употреба до 19 век. Тоа е варијанта на англиското ''And per se and''. Амперсандот бил дел од азбуката како последна буква.
Никола Арсеновиќ

Никола Арсеновиќ (1823 – 18 јули 1887) бил српски кројач и илустратор на народни носии; посмртно наречен „југословенски етнограф“. По професија кројач, тој започнал да ги слика народните носии за време неговите патувања.
1 Животопис
Бил роден во Ретфала, близу Осиек, во 1823, област која била дел од Кралството Славонија во Австриското Царство (денес дел од Хрватска).
Завршил училиште во Осиек, по што одлучил да стане кројач. Како млад, патувал во Пешта и Виена, за да го усоврши занаетот, а потоа и во Париз и во Германија. По 7 години се вратил и се населил во Вуковар, каде се оженил и отворил голем кројачки дуќан. Освен народни носии, шиел униформи за воените офицери, и облека за клерот и граѓанството.
Починал во Белград, на 18 јули 1887. Тој бил Југославист, и самиот се нарекувал Југословен.
2 Work
*
Знак за отсто

Знакот за отсто (процент) (%) е симбол користен за означување на процент, број или сооднос како дропка од 100. Поврзани знаци вклучуваат промил (илјада) знак ‰ и основна точка знак (по десет илјади) ‱ (исто така познат како основа точка ), кои укажуваат на тоа дека голем број се дели со илјада или десет илјади, соодветно. Повисоки пропорции користат делови-по нотација .
Постдипломски студии

Постдипломски студии е етапа од образовниот процес која следи по додипломските студии. Во склопот на постдипломските студии влегуваат студиите од втор и трет циклус, како и професионалните дообучувања, специјализациите и програми за сертификати, каде предуслов за упис е диплома. По завршувањето на студии од втор циклус обично се добива звањето магистер, а по завршувањето на студии од трет циклус - доктор. Постдипломските студии се вбројуваат како дел од високото образование.
Пара (округ)

Пара (холандски: ''Para'') е округ во Суринам. Административен центар на округот е Онвервахт.
1 Географија
Пара се наоѓа во северниот дел на Суринам и тој е еден од трите окрузи кои немаат излез на море. Округот има вкупна површина од 5,393 км². Административен центар на округот е Онвервахт, а покрај него се наоѓаат и гратчињата Паранам, Сабана и Зандереј
Округот е рударски и шумарски центар на Суринам. Во округот има големи рударски активности за ископ на боксит.
2 Села
* Биги Појка (Карипци)
* Каролина (Креолци)
* Повакака (Араваци)
3 Население
Според пописот од 2004 година, Пара имал население од 18,749 жители. Населението е во пораст, па така, според пописот од 2012 година во округот живееле 24,700 жители. Во минатото функционирало и гратчето ''Јоденсаване'', еврејска заедница која пребегнала во Суринам во 17 век. Гратчето било уништено во 1832 година од пожар.
4 Ресорти
Пара е поделен на 5 ресорта:
* Биги Појка
* Каролина
* Норд
* Ост
* Зеуд
Крст (типографија)

Крст, обелиск или обелус, познато и како кама (од буквалниот превод на англискиот збор dagger) е печатен симбол, кој обично укажува на фуснота ако ѕвездичка веќе се користи. Таа е една од современите потомци на обелусот, ознака што историски ја користат историчарите како критички или нагласен показател во ракописите. (Терминот обелиск потекнува од грчкиот (''''), што значи „мал обелус“; од grc ('''') што значи "вртена скара").
Двојниот крст или диесис ( ) е варијанта со две рачки што обично означува трета фуснота по ѕвездичката и крстот.
Тројниот крст е варијанта со три рачки и се користи од страна проучувачите на средниот век за да се покаже друго ниво на обележување.
1 Кодирање
*** - користен во "палеотипниот" превод на Александар Џон Елис за да индицира повлечено истакнување* - користен во "палеотипниот" превод на Александар Џон Елис за да индицира напредно истакнување
* - користен во "палеотипниот" превод на Александар Џон Елис за да индицира ретрофлексно истакнување
* - Варијанта со три рачки.*
Брокопондо (округ)

Брокопондо (холандски: ''Brokopondo'') е округ во Суринам. Административен центар на окруогот е гратчето Брокопондо.
1 Географија
Брокопондо се наоѓа во северниот дел на државата. Овој е еден од трите окрузи во Суринам кои немаат излез на море. Вкупната површина на округот е 7,364 км<sup>2</sup>.
На територијата на округот се наоѓа вештачкото езеро Брокопондо, во близина на Афобака. Акумулацијата е изградена во период од 1961 до 1964 година. Оваа акумулација произведува електрична енергија, и истата е извор на скоро половина од потребите за електрична енергија во земјата.
Округот има густа шума, каде се наоѓаат голем број разновиден див свет. Во округот се наоѓаат и водопадите Ирене и Лео.
2 Население
Вкупното население на округот, според пописот од 2012 година, е 15.909 жители. Адинистративен центар на округот е Брокопондо, а покрај него во округот се наоѓаат и гратчињата Браунсвег и Квакугрон. Поради скорооткриениот рудник за злато на територијата на Брокопондо, во округот во скоро време има зголемен број на доселеници.
3 Ресорти
Брокопондо е поделен на 6 ресорти (второстепена административна поделба):
* Браунсвег
* Центар
* Класкрек
* Квакугрон
* Махалкрек
* Саракрек
4 Поврзано
* Суринам
* Окрузи во Суринам