procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Црква „Св. Атанасиј“ - Топљани (Берско)

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Топљани, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на југоисточните падини на Каракамен, западно од Топљани и јужно од некогашното село Валода. Позната е и како „Св. Атанасиј Тормански“ (''Άγιος Αθανάσιος Τορμάνης'').
Во 1969 г. е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Јаношик – вистинита приказна

„Јаношик – вистинита приказна“ (полски: ''Janosik. Prawdziwa historia'') – филм на режисерките Агнишка Холанд (Agnieszka Holland) и Касја Адамик (Kasia Adamik) од 2009 година по сценариото на Ева Борусовицова. Главните улоги ги играат: Вацлав Јирачек (Václav Jiráček), Сара Зои Кенер (Sarah Zoe Canner), Иван Мартинка (Ivan Martinka), Михал Жебровски (Michał Żebrowski), Катажина Херман (Katarzyna Herman) и Матус Кратки (Matús Krátky).
1 Синопсис
Заснован врз архивските документи од 18 век, филмот претставува вистинита приказна за Јурај Јаношик, млад разбојник од Терхова, чиј кус и драматичен живот бил инспирација за многу поколенија...
Црква „Св. Петар и Павле“ - Костемар

Свети Петар и Павле (|Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου Κωστοχωρίου) — црква во селото Костемар, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Според натписот, црквата е изградена во 1745 г. за време на митрополитот Јоаким III. Слични се натписите од „Св. Преображение“ во Костемар од истата 1745 г. и од „Свети Никола“ во (Горна Лужица) од 1750 г., што говори за постоење на работилница за обнова на цркви.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Жалосната шума

„Жалосната шума“ (јапонски: 殯の森) – филм на режисерката Наоми Кавасе од 2007 година. Кавасе е и авторка на сценариото. Главните улоги ги играат: Шигеки Уда, Мачико Оно и Макико Ватанабе. На Канскиот филмски фестивал, режисерката Кавасе ја освоила Големата награда на жирито, а била номинирана и за „Златната палма“.
1 Синопсис
Шигеки (го игра Уда) живее во едне мал дом за пензионери, а медицинската сестра Мачико (ја игра Оно) со големо внимание се грижи за него. По прославата на роденденот на Шигеки, Мачико сака да го повози наоколу. Во текот на возењето по сликовитите споредни патишта, автомобилот излетува во еден јаз, а Мачико о Шигеки поаѓаат на мало патување исполнето со многу откритија...
Траги (филм од 2017)

„Траги“ (Полски: ''Pokot'') – филм на режисерката Агнишка Холанд (Agnieszka Holland) од 2017 година. Автори и на сценариото се Холанд и Олга Токарчук (Olga Tokarczuk), а главните улоги ги играат: Агнишка Мандат (Agnieszka Mandat), Виктор Зборовски (Wiktor Zborowski) и Јакуб Гиршал (Jakub Gierszal). На Берлинскиот филмски фестивал, филмот ја освоил наградата „Алфред Бауер“ („Сребрената мечка“).
1 Синопсис
Постарата жена Јанина Душејко живее сама во долината Клоѕко во која се случиле неколку неразјаснети убиства. Душејка е убедена дека знае кој е убиецот, но никој не ѝ верува...
Шифра непозната (филм)

„Шифра непозната“ (француски: ''Code inconnu : Récit incomplet de divers voyages'') – филм на режисерот Михаел Ханеке (Michael Haneke) од 2000 година. Ханеке е автор и на сценариото, а главните улоги ги играат: Жилиет Бинош (Juliette Binoche), Тјери Нувек (Thierry Neuvic) и Јозеф Бирбихлер (Josef Bierbichler). Филмот е инспириран од животот на францускиот писател и воен известувач, Оливие Вебер (Olivier Weber). На Канскиот филмски фестивал, Ханеке ја освоил наградата на Екуменското жири, а бил номиниран и за „Златната палма“.
1 Синопсис
На една многу прометна улица во Париз некој испушта парче хартија во испружените раце на една питачка. Токму тоа е нишката која ги поврзува животите на неколку сосема различни ликови...
Лутроски манастир

Лутроски манастир „Св. Недела“ (|Ιερά Μονή Αγίας Κυριακής) — женски манастир кај селото Лутрос, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот се наоѓа кај селото Лутрос, на 20 км од градот Бер. Основан е во 1961 г. на место каде е откриена чудотворна икона на Света Недела. Според легендата, во XVI век Света Недела Нова, сестра на Дионисиј Олимписки, била испосничка во блискиот манастир „Св. Јован Претеча“. Во 1914 г. на местото е изграден мал параклис.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
École supérieure de physique et de chimie industrielles de la ville de Paris

École supérieure de physique et de chimie industrielles de la ville de Paris (ESPCI) — универзитет во Париз, Франција. Претставува еден од најпрестижните и најелитните универзитети и е член на таканаречената PSL Research University, основан во 1882 година.
1 Познати дипломци
* Пјер-Жил де Жен
* Марија Кири
2 Наводи
Свинички манастир

Свинички манастир „Св. Атанасиј“ (|Μονή Αγίου Αθανασίου Σφηνίσσης) — манастир кај Кипсели, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Географија
Манастирот е сместен на десниот брег на Бистрица, јужно од селото Кипсели. Наречен е по некогашното село Свиница, напуштено во првите децении на XX век.
2 Историја
Манастирот е основан во средината на XVIII век. Во 1822 г, за време на Негушкото востание е уништен. Подоцна е обновен. За време на Грчката вооружена пропаганда во Македонија служел како база за андартите.
Во 1922 г. станал сиропиталиште за децата-сираци меѓу доселените Грци. Во 1928 г. манастирот имал 102 деца и 30 лица персонал. Истата година настрадал во земјотресот. Неговата обнова започнала во 1950-тите. Ограден е со висок ѕид и наликува на византиска тврдина.
3 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - Дурмани

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου) — црква кај селото Лужица, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот е последниот остаток од некогашното село Дурмани уништено во Негушкото востание во 1822 г. Сместен е во пазувите на Каракамен, на неколку километри северозападно од Лужица. Според двата натписа, црквата ја живописале зографот Алексиј и брат му Анастасиј од Јанина — во 1736 г. го насликале наосот, а во 1744 г. нартексот сето за времето на владиката Јоаким III Берско-негушки. Се потпишале со „χειρ Αναστασίου και Αλεξίου ιερέος τον αυταδέλφον εκ τόπου Ιωαννίνων“.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Агнец

Агнец или Јагне Божјо (лат. Agnus Dei) — назив за Исус Христос, кој се споменува во Библијата и се користи во теологијата и христијанската богослужба.
Јагнето е симбол на Исусовото откупување на луѓето од гревот, кога се жртвувал со своето страдање и смрт на крстот. Се жртвувал како невино јагне, милосрден кон оние што неправедно го мачеле.
Во Стариот завет, пророкот Исаија пророкува дека Исус како кротко јагне ќе го спаси светот: „Го одведоа како јагне на колење; како овца нема пред оние што го стрижат, тој не ја отвори устата своја“ ( Ис 53:7). Во Книгата Излез, Египќаните не им дозволиле на Евреите слободно да го напуштат Египет. Таа ноќ, кога Бог решил да ги избави од Египет, тие ја славеле Пасха. Било наредено секое семејство да жртвува по едно јагне „без мана, едногодишно и машко“ (2. Мој. 12:5) за да го јадат за вечера и со неговата крв да ги попрскаат праговите и надвратникот на куќата. Ова било знак дека ќе бидат поштедени во смртта на египетските првороденчиња. Христијаните го гледаат Исус како „жртвено јагне“, чија крв ги откупи луѓето од гревот.
Јован Крстител при средбата со Исус рекол: „Еве го Јагнето Божјо, кое ги зема гревовите на светот“ (Јован 1:29). Во книгата Откровение, Исус како Агнец ги отвора печатите, со кои е запечатена книгата за судбината на светот (Отк. 5).
Во богослужбата „агнец“ е дел од просфората со четираголен облик и со натпис ИС, ХС, НИ, КА (Исус Христос победува) кој се вади за време на проскомидијата и на светата литургија, по призивот на Светиот Дух, се претвора во тело Христово.
1 Поврзано
* Исус
Црква „Христос Антифонит“ - Бер

Христос Антифонит (|Χριστός Αντιφωνητής) — доцносредновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Св. Петар и Павле“.
Црквата е изградена во XIV век. Претставува еднокорабен градски храм со дрвен покрив, типичен за своето време. Првият документ во кој се спомнуа храмот датира од 1326 г. Внатре се зачувани фрески од почетокот и средината на XVIII век.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Манастир „Рождество на Пресвета Богородица“ - Рахово (Берско)

Рождество на Пресвета Богородица (|Ιερά Μονή Θεοτόκου Καλλίπετρας) — манастир кај селото Рахово, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Географија
Манастирот се наоѓа во долината на реката Бистрица, недалеку од селото Рахово. Наречен е и Калипетренски манастир според ридот Калипетра (тур. Џамала) на кој е сместен.
2 Историја
Манастирот е еден од најстарите во регионот. Тоочната година на основање е непозната. Неговото постоење се споменува во документ од 1100 г. Во XVIII век доживеал расцут. За време на Негушкото востание во 1822 г. манастирот е уништен од Османлиите, а монасите биле убиени. Подоцна е возобновен. За време на Грчката вооружена пропаганда во Македонија бил база на андартите, па затоа во 1907 г. поранешниот игумен Ставри и игуменот Игнатиј се убиени. Во 1941 г. манастирот повторно изгорел, овојпат заради негрижа на овчар. Подоцна е обновен.
3 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Смешна дама

„Смешна дама“ (англиски: ''Funny Lady'') – филм на режисерот Херберт Рос (Herbert Ross) од 1975 година. Автори на сценариото се Џеј Пресон Ален (Jay Presson Allen) и Арнолд Шулман (Arnold Schulman), засновано врз расказот на Шулман. Главните улоги ги играат: Барбра Страјсенд (Barbra Streisand), Џејмс Кан (James Caan), Омар Шариф (Omar Sharif), Роди Мекдауел (Roddy McDowall) и Бен Верин (Ben Vereen). Филмот е продолжение на „Смешна девјка“ од 1968 година и претставува измислен приказ на продолжението на животот и кариерата на Фани Брајс и на нејзиниот брак со продуцентот Били Роуз. Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во неколку категории, и тоа: најдобра фотографија, најдобра костимографија и најдобра филмска музика (за оригинална песна). Исто така, филмот имал неколку номинации за наградата „Златен глобус“: за најдобар игран филм (комедија или мјузикл), за најдобар глумец (Кан), за најдобра оригинална музика (Џон Кендер и Фред Еб), за најдобра оригинална песна (Кендер и Еб)(Кендер), за најдобра глумица (Страјсенд) и најдобар дебитант (Верин).
1 Синопсис
Фани Брајс (ја игра Страјсенд) е голема ѕвезда на Бродвеј, која запаѓа во криза за време на Големата депресија. По бурната романса, таа се мажи за Били Роуз (го игра Кан), а потоа двајцата одлучуваат да започнат деловна соработка. Наспроти тешкиот почеток, Фани постигнува голем успех, но наеднаш славата станува голем товар за нејзиниот брак, особено откако Били дознава дека Фани сѐ уште гледа со симпатија на нејзиниот поранешен маж Ник (го игра Шариф)...
Црква „Пресвета Богородица Пројавена“ - Бер

Пресвета Богородица Пројавена (|Παναγία Φανερωμένη) — црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Св. Петар и Павле“ и се наоѓа до катедралата.
Црквата е подигната во XVI век. Градбата претставува трикорабна базилика. Наречена е по истоимената икона од XIII век, сместена во ѓаконикот. Бидејќи била парохиски храм, црквата претрпела мноштво интервенции и поголемиот дел од првобитните фрески се изгубени.
1 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Типик

Типик (|τυπικό) — збир на пропишани правила (зборник), кој го содржи начинот и редоследот на вршење на црковните богослужби.
: „Типик е целосен црковен устав според кој се раководи свештенството во конкретни богослужбени ситуации.
1 Поделба
Типикот е поделен на три дела:
* Општ дел - го одредува редоследот на богослужбите и светите дејствија на Велигден и обичните денови, на празници, работните и саботните денови. Општиот дел продолжува со упатства за молитвите и читањата, песните и свештеничките активности во текот на годината, а на крајот се изнесени правилата за животот и владеењето на монасите.
* Вториот дел - ги наведува упатствата за менување на песните и свештенодејствијата во сите денови по месец - месечно, потоа во Посниот и Цветниот триод.
* Третиот дел - ги наведува упатствата за променливите песни на неделниот и годишниот циклус, а тоа се тропари, кондаци, ипакои, ексапостилари, светилни, троични, прокимени и причесни. Типикот завршува со излагање на Пасхалија.
Првиот типик е од Св. Сава Осветениот од шестиот век, наречен Ерусалимски типик. Тој бил дополнет од Св. Јован Дамаскин во осмиот век, потоа е пренесен и дополнет во Цариград под името Цариградски типик.
Панаѓуриште

Панаѓуриште (|Панагюрище) — град во Пазарџичката Област, Јужна Бугарија, сместен во мала долина во планината Средна Гора. Се наоѓа на 91 км источно од Софија, 43 км северно од Пазарџик. Градот е седиште на истоимената Општина Панаѓуриште. Панаѓуриште е важен индустриски и економски центар. Според пописот од 2021, во градот живеат 15.275 жители.
Добренски манастир

Добренски манастир „Успение на пресв. Богородица“ (|Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά, ''Богородица Добра'') — манастир кај селото Туркохор, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Наречен е по селото Добра, уништено во 1822 г.
1 Географија
Манастирот се наоѓа југозпадно од Туркохор и на 3 км северно од градот Бер. Сместен е на југоистчните падини на планината Каракамен. На пописот од 2011 г. манастирот имал 28 жители.
2 Историја
Манастирот е еден од најстарите во регионот. Точната година на основање е непозната. Се смета дека настанал во XII век, но во документите за првпат се спомнува дури во XVII век. За време на Негушкото востание во 1822 г. манастирот е ограбен и запален од Османлиите, а игуменот Герасим е обесен. Тамошното село Добра, родно место на револуционерот Атанас Караташо, е ограбено и опустошено. Црквата е обновена во 1844 г.
Со грчкото освојување на Македонија по Балканските војни, во 1926 г. името Добра е преведено во Кали Панагија (Добра Богородица). Во 1950 г. на територијата на манастирот е изградено и сиропиталиште, кое работело сè до 1986 г. Во 1995 г. манастирот е обновен со своја обител. Старата црква — трикорабна базилика со дрвен покрив и егзонартекс, е реставрирана. Во манастирот работи и училиште за византиска хагиографија.
На 20 ноември 1991 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.
3 Поврзано
* Берско-негушко-камбаниска епархија
Покривачи (литургија)

Покривачи - аери и дарци — литургиски предмети или садови, кои се состојат од два мали покривачи, едниот во облик на крст (за покривање на путирот) и еден наменет за покривање на дискосот со ѕвезда (квадратен облик). Чесните дарови се покриваат и со трета малку поголема квадратна или правоаголна покривка наречена аер или воздух - „возношение“, бидејќи се наоѓа над ѕвездата и го претставува воздушното пространство во кое се појавила ѕвездата што ги водела мудреците кон Христос.
1 Предание
Покривачите имаат двојна улога, прво потсестуваат на пелените во кои бил повиен новородениот Исус Христос, а потоа ја симболизираат плаштаницата во која било завиткано телото Христово по неговата смрт на крстот откако бил помазан со мириси.
2 Намена
Со покривачите се подига воздухот и лебди над светите дарови на литургијата за време на читањето на симболот на верата, така и го добил името, ја означува камената плоча со кој бил затворен гробот на Исус Христос.
Литургиските покривачи ги означуваат и небеските сводови.
Со аер или воздух се покрива и лицето на починатите свештеници при нивниот погреб како знак на посебна благодатна почит.
На големиот вход, кога светите садови ќе се донесат во литија до светата трпеза (олтарот), свештеникот ќе го стави аерот над левото рамо на ѓаконот пред да му го предаде дискосот (самиот свештеник ќе го носи путирот). Поради оваа причина, аерот често ќе има зашиени ленти за да може безбедно да се врзува на своето место. Ако нема ѓаконска служба, свештеникот ќе го стави аерот околу своите рамена како наметка, со што рацете ќе му останат слободни да ги земе и дискосот и путирот.
Непосредно пред пеењето на Никејскиот симбол на верата, свештеникот ќе ги бакне дискосот и путирот (со целивање на аерот на местото каде што го допира секој сад) и предниот раб на Светата трпеза. За време на Никејскиот симбол на верата, свештеникот ќе го држи аерот над даровите и полека ќе го бранува, што укажува на активноста на Светиот Дух.
Кога епископ служи литургија, свештениците кои сослужуваат ќе го држат аерот за време на Никејскиот симбол на верата додека епископот клечи (или ја наведнува главата) под него. По Никејскиот симбол на верата, аерот се превиткува и се става на Светата трпеза. Во некои практики, свештеникот ќе се сврти и ќе ги благослови луѓето со воздухот (аерот) за време на сурсум корда.
По причестувањето, аерот кој сè уште е превиткан, се става на дискосот, заедно со светото копје, лажицата и ѕвездата и малиот превез, ѓаконот се враќа во протесис.
3 Изработка
Поради својата посебна улога, црквата ги изработувала овие текстилни предмети од скапи материјали и ја потврдила нивната исклучителна литургиска употреба со претстави на крстот со кој често се украсувале дарците и аерите.
4 Галерија
5 Поврзано
* Богослужбени предмети
Џорџ Расел

Џорџ Вилијам Расел (|George William Russell, р. ) — британски возач на трки моментално се надпреварува во Формула еден за тимот Мерцедес, Расел беше 2018 Фиа Формула два шампион и 2017 ГП3 серии шампион, возејќи за Францускиот тим АРТ во двете кампањи. По неговата победа во првенството Формула 2, Расел го потпиша договорот со тимот Вилијамс во формула еден во 2019 година, дебитирајќи на Големата награда на Австралија во 2019 година, и дебитираше за Мерцедес на Големата награда на Сахир во 2020 година. Расел го постигна својот прв подиум во Формула еден со тимот Вилијамс на големата награда во Белгија во 2021 година. Во 2022 година Расел го напушти тимот Вилијамс, подпишувајќи договор со тимот Мерцедес, Расел е член на Програмата за помлад возач на Мерцедес од 2017 година.
1 Резиме на кариера
Година, Категорија, Тим, Трки, Победи, , , Podiji, Бодови,
2014., BRDC Formula 4 Првенство, Lanan Racing, 24, 5, 3, 4, 11, 483, 1.
Formula Renault 2.0 Alpi, Koiranen GP, 12, 0, 0, 0, 1, 123, 4.
Eurocup Formula Renault 2.0, 2, 0, 0, 0, 0, –, –
Tech 1 Racing, 2, 1, 1, 1, 1
2015., FIA Formula 3 Европско Првенство, Carlin, 33, 1, 0, 0, 3, 203, 6.
Masters of Formula 3, 1, 0, 0, 0, 1, –, 2.
2016., FIA Formula 3 Европско Првенство, HitechGP, 30, 2, 3, 3, 10, 264, 3.
Голема Награда Makaa, 1, 0, 1, 0, 0, –, 7.
2017., GP3 Серија, ART Grand Prix, 15, 4, 4, 5, 7, 220, 1.
Formula 1, Sahara Force India F1 Team, Возач за тестирање
2018., FIA Formula 2 Шампионство, ART Grand Prix, 24, 7, 5, 6, 11, 287, 1.
2019., Formula 1, ROKiT Williams Racing, 21, 0, 0, 0, 0, 0, 20.
2020., Formula 1, Williams Racing, 16, 0, 0, 0, 0, 3, 18.
Mercedes-AMG Petronas Formula One Team, 1, 0, 0, 1, 0
2021., Formula 1, Williams Racing, 22, 0, 0, 0, 1, 16, 15.
2022., Formula 1, Mercedes-AMG Petronas Formula One Team, 11, 0, 0, 0, 3, 128*, 5.*
* Сезоната сè уште трае.
Anno Mundi

Anno Mundi (латински : „[во] годината на светот“), скратено AM или A.M. - името на календарската ера што брои години од создавањето на светот според Библијата.
1 Хебрејска пресметка
Годините во хебрејскиот календар се бројат од годината на Создавањето. Системот што се користи денес бил усвоен некаде пред 3925 година. AM (165 г. по Хр.) и се потпира на пресметката во Седер Олам Раба на рабинот Јоса Бен Халафта околу 160 г. по Хр. Според неговата пресметка, Адам и Ева се создадени во 3761 година пр.н.е. Хебрејската година што се протега во 2021-2022 година е 5782 AM според хебрејскиот календар.
2 Други пресметки
Годините на светот ги користеле и ранохристијански хроничари. Раната црква во Антиохија верувала дека светот бил создаден 6.000 години пред раѓањето на Исус. Летописците Евсевиј и Јероним го датирале Создавањето во 5199 година пр.н.е. Поранешните изданија на Римската мартирологија ја користеле таа година за Божиќ, како и ирските Анали на четворицата учители.
Ова во византискиот календар одговара на Етос Косму, кој Создавањето го датира на 1 септември 5509 година пр.н.е. Овие „поголеми“ бројки се добиени врз основа на Септуагинтата, старогрчкиот превод на хебрејската Библија.
Средновековниот историчар преподобен Беде (8 век) го датира Создавањето на 18 март 3952 година пр.н.е. Англо-ирскиот прелат Џејмс Ашер (1654) го датира создавањето на светот на 23 октомври 4004 година пр.н.е. според јулијанскиот календар, којшто одговара на 21 септември 4004 година пр.н.е. според грегоријанскиот. Овој датум бил прифатен во западниот свет до 19 век.
Поврзано со ова е масонскиот ''Anno Lucis'' („[во] годината на светлината“), ера која додава 4.000 години на годината од нашата ера. Овие „помали“ бројки се изведени од латинската Вулгата и поновиот масоретски текст на хебрејската Библија.
Кратенката AM може да се однесува и на ''Anno Martyrum'', „годината на мачениците“ од коптскиот календар кој ги брои годините од 284 до 5 н.е.
Мими металургистот

„Мими металургистот ранет во честа“ (италијански: ''Mimì metallurgico ferito nell'onore'') – филм на режисерката Лина Вертмилер (Lina Wertmüller) од 1972 година. Вертмилер е и авторка на сценариото. Главните улоги ги играат: Џанкарло Џанини (Giancarlo Giannini), Маријанџела Мелато (Mariangela Melato), Тури Феро (Turi Ferro), Агостина Бели (Agostina Belli), Лујџи Диберти (Luigi Diberti) и Елена Фјоре (Elena Fiore). Филмот бил прикажан на Канскиот филмски фестивал со голем успех, а Џанини ја освоил италијанската филмска награда „Давид ди Донатело“ за најдобра главна машка улога. Филмот претставува интелигентна, динамична, сатирична и духовита политичка фарса во која се прикажуваат лицемерното општество, неморалот и криминалот кој ги зафатил сите општествени слоеви поради што поединецот е осуден на неизбежно губење на сите идеали. Покрај енергичната режија и одличните глумци, филмот се одликува и со ефектната фотографија на Дарио Ди Палма и со музиката на Пјеро Пичони.
1 Синопсис
Добродушниот Кармело Мардоке, наречен Мими (го игра Џанини) е металуршки работник во еден мал град во Сицилија. Тој е незадоволен од својот скромен живот и од бракот со темпераментната Рослаија (ја игра Бели) со која живеат во куќата на нејзиниет родители. Мими е повлечен и искрен комунист, а откако на локалните избори одбива да гласа за влијателниот мафијаш Калогера (го игра Феро), набргу добива отказ од работата. Притиснат од сиромаштијата и од постојаните приговори на сопругата и семејството, Мими заминува во Торино во потрага по работа. Таму се вработува како градежен работник кај еден работодавач кој воопшто не води сметка за синдикалните права на работниците, а за кого Мими сфаќа дека е поврзан со мафијата. Набргу, Мими ја запознава убавата и млада комунистка Фјорела Менегини (ја игра Мелато) и веднаш се вљубува во неа...
Еуфорија (филм од 2018)

„Еуфорија“ (италијански: ''Euforia'') – филм на режисерката Валерија Голино (Valeria Golino) од 2018 година. Голино е и авторка на сценариото, заедно со Франческа Марчано (Francesca Marciano) и Валија Сантела (Valia Santella). Главните улоги ги играат: Рикардо Скамарчо (Riccardo Scamarcio), Валерио Мастандреа (Valerio Mastandrea) и Изабела Ферари (Isabella Ferrari).
1 Синопсис
Филмот е приказна за двајца браќа, Матео и Еторе. Едниот е успешен млад претприемач, а другиот е повлечен средношколски наставник. Кога запаѓаат во тешка состојба, тие добиваат можност да се запознаат поблиску...
Парабола за богатиот будала

Парабола за богатиот будала (или ''Парабола за глупавиот богаташ'') — позната Исусова парабола која зборува за безумноста да се држиме до материјалното богатство.
Параболата се наоѓа во канонското Евангелие според Лука (12:13-21) и во неканонското Евангелие според Тома (изрека 63). Со Лука, веднаш во продолжение следи поуката „''не грижи се за животот''“.
Оваа парабола е прикажана од многу уметници, меѓу другите Рембрант, Џејмс Тисо, Јан Лујкен и Дејвид Тениерс Помладиот.
1 Парабола
1.1 Според Лука
Во Евангелието според Лука, Исусовата парабола е забележана заедно со случката што ѝ претходи:
1.2 Според Тома
Евангелието според Тома ја пренесува само Исусовата парабола:
2 Толкувања
Богатиот селанец во оваа парабола е претставен негативно, како пример за алчност. Со изградбата на поголем амбар, избегнал да користи обработливо земјиште за складирање, со што го зголемил приносот и си овозможил да чека да порасне цената пред да го продаде. Свети Августин објаснува дека селанецот „имал намера да си ја наполни душата со прекумерно и непотребно стомачно уживање и бил горделив, не грижејќи се за сите тие празни стомаци на сиромашните. Тој не сфаќал дека стомаците на сиромашните се многу побезбедни складишта од неговите амбари.“ Арланд Хултгрен смета дека параболата за богатиот будала „''дава пример за тоа каков некој не треба да биде.''''Лице чиј идентитет е поврзан со имотот, позицијата и успесите - и гонет за нивно стекнување - лесно може да заврши несвесен за повикот на Бога и потребите на својот ближен''.“
Безумноста на богаташот лежи особено во фактот дека богатството не може да ја гарантира иднината - судниот ден дошол побрзо отколку што очекувал.
Бик (филм од 2004)

„Бик“ (италијански: ''Il toro'') – филм на режисерот Карло Мацакурати (Carlo Mazzacurati) од 1994 година. Мацакурати е автор и на сценариото, заедно со Умберто Контарело (Umberto Contarello) и Сандро Петраља (Sandro Petraglia). Главните улоги ги играат: Диего Абатантуоно (Diego Abatantuono), Роберто Читран (Roberto Citran) и Марко Месери (Marco Messeri). На филмскиот фестивал во Венеција, Читран ја освоил наградата „Сребрен лав“ за најдобар спореден глумец.
1 Синопсис
Откако добива отказ од работното место без никаква отпремнина, одгледувачот на бикови, Франко, одлучува од својата поранешна фирма да украде расен бик и да го прошверцува во Унгарија со намера да го продаде скапо...
Педесетнички календар

Педесетнички календар (од зборот πεντηκοντάς ''пентеконтас'') ― земјоделски календарски систем за кој се смета дека е од аморетско потекло во кој годината е поделена на седум периоди од педесет дена (вкупно 350 дена), со годишен додаток од петнаесет или шеснаесет дена. Идентификуван и реконструиран од Џулиус и Хилдегард Леви во 1940-тите, употребата на календарот датира од најмалку 3 милениум пр.н.е. во западна Месопотамија и околните области. Добро користен во денешно време, неговите облици се пронајдени во несторијанството и меѓу Фелахините на современа Палестина.
1 Преглед
На акадски, педесетничкиот календар бил познат како хамсатум и периодот од петнаесет дена на крајот на годината бил познат кај Вавилонците како шапатум.
Секој педесетдневен период се состоел од седум недели од седум дена и седум саботи, со дополнителен педесетти ден, познат како ацерет.
Широко користен од различните канански племиња во Палестина, се сметало дека календарот го користеле и Израелците сè до службеното усвојување на новиот вид на сончев календарски систем од Соломон.
Литургискиот календар на Есените во Кумран бил педесетнички календар, обележан со празници на последниот ден од секој педесетдневен период, како што се празникот на новото вино, Празникот на маслото и Празникот на новата пченица.
Филон експлицитно ги поврзал „неспоредливите доблести“ на пентеконтадниот календар со Питагоровата теорема, понатаму опишувајќи го бројот педесет како „совршен израз на правоаголен триаголник, врховен принцип на производство во светот и „најсвет“ од броевите“.
Тауфик Канаан (1882–1964) ја опишал употребата на таков календар меѓу Палестинците во јужна Палестина, како и неговиот современик Густаф Далман, кој напишал за практиките на муслиманските земјоделци кои користеле христијански ознаки за педесеттиот ден, „кои пак се преклопуваат далеку постари земјоделски практики: гледање грозје, цедење грозје, сеење итн.“
Јулиус Моргенштерн тврдел дека календарот на Книгата на јубилеите има античко потекло како малку изменето опстанок на педесетничкиот календар.
2 Поврзано
* Четврток на мртвите
Масакр во Скопје

Масакр во Скопје ― масакр извршен на 13 ноември 1944 година кај Камениот мост во Скопје, од страна на германскиот фашистички окупатор. Во масакрот настрадале 9 цивилни лица.
1 Настан
Напладне на 13 ноември, Третата и Дванаесеттата македонска бригада на Четириесет и втората дивизија, завладеале со поголем дел од градот на десниот брег на реката Вардар и ги завзеле повеќето мостови. Останале уште да се ликвидираат последните упоришта на германскиот окупатор како што биле училиштето „Гоце Делчев“, Радио-Скопје, Женската гимназија и главната пошта. Кога го преминале Камениот мост кон левиот брег на Вардар, затекнале морничава глетка покрај самиот мост, каде виделе деветмина граѓани на Скопје како лежат во сопствената крв. Според сознанијата на бригадата, овие цивили биле најпрво заробени некое време, а при повлекувањето од градот на германскиот окупатор, тие набрзина ги стрелале и се упатиле во бегство. Дел од партизаните организирале акција да ги стигнат и ликвидираат германците кои го сториле овој злостор, а друг дел останал да им оддаде последна почит на овие деветмина скопјани.
Дел од борците, меѓу стреланите го препознале белокосиот театарски артист Перо Јовановиќ, кој важел за мирен човек полн со почит кон секого, но и верен кон својот град Скопје.
2 Жртви
Стрелани деветмина цивили и невини луѓе на Камениот мост, биле сите мажи и тоа:* Драган Јакимов
* Јордан Јакимов
* Дончо Андонов
* Перо Јовановиќ
* Пантелеј Давчев
* Перо Червеников
* Светислав Ѓуриќ
* Фоки Владимиров и
* Христо Караџа
Тие биле последните невооружени, недолжни граѓани, жртви на фашистичкиот окупатор.
Црква „Св. Атанасиј“ - Арманќој

Свети Атанасиј (|Ναός Αθανασίου Ευόσμου) — црква во населбата Арманќој во Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Неаполско-ставруполската епархија на Цариградската патријаршија. Обявена е за паметник на културата.
Црквата е релативно мала трикорабна базилика, без нартекс и со трем на југ. Според посредни податоци, датирана е во втората деценија на XIX век — во 1812 или околу 1816 – 1817 г. Внатре има натпис со годината 1819. Има зачуван црковен мебел во резба и мала збирка од икони, претежно иконостасни и неколку преносливи. Се смета за добар пример за црковната архитектура на селата во Солунското Поле.
Во 1983 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Солунска епархија
Намали малце чалам

„Намали малце чалам“ — збирка раскази на македонскиот писател писател Сашо Стефановски (со псевдонимот Џанго Помалиот) од 2018 година.
1 Содржина
Книгата содржи 39 раскази:* Зелено џамче
* Тежок празник
* Сеа сум у општинска
* Зинат ова го праат
* Едно јајце, жар црвено
* Ќе биде све ОК
* Цртите се тие
* Само друштво
* Непоправљив бубњар у душа
* Чим види астал, одма се смируе
* Се заиграле децата
* Модести Блејз
* Дај двајс денара
* Ќе му даеш дваес посто
* Еден дечко шо го запознав летоска у Грчка
* Бисер и Три бисери
* Со здравје да си ги носиш
* Колеги сме бе
* Одма кажуе
* Кога јагнињата цицаат
* Скоро музика
* Може да те гушнам?
* Шарена матична сестра
* Жилите путујат
* Јули - август сум Омар Шариф
* Намали малце чалам
* Мајсторчиња по дома
* Мајка ми учела со кокошки?
* Ревитал, верзија девет тачканула (Бато вади цвеќиња)
* Друди светски, не дошол
* Ај дома, специјалац!
* Ради секс
* Инфракт
* Пак ми се повраќа
* Сурлаш на Интерно?
* Никој не го спомна вмро
* Вуче ме кревет
* Гарант гужва било
* Станка
2 За делото
„Намали малце чалам“ е збирка со кратки раскази на скопски теми. Таа изобилува со многу сленг, хумор (маалски финти), закачки, добрина, емоции, смеа и шеги. Во разговорот со Марина Костова, авторот објаснува како настанале расказите: најчесто тие се инспирирани од една реченица, една слика на улица или едно чувство од некој настан; вообичаено, расказите се напишани во еден здив, за десетина минути при што на почетокот авторот не знае каков ќе биде крајот на расказот ниту неговата поента; најголем дел од расказите се напишани за време на Шарената револуција. Според искажувањето на авторот, најважното во расказите е дијалогот кој ја определува нивната динамика. Во расказите, ликовите се вистински, а темите се позајмени од секојдневните настани. Најчесто, расказите немаат посебна цел, освен да останат запишани како блесок од околината на авторот или пак се напишани само за забава.
3 Технички податоци
Збирката е објавена како 125. книга во едицијата „Магма“ на издавачката куќа Темплум. Книгата, со обем од 107 страници и со димензии од 17 сантиметри, била испечатена во печатницата „Алма“ во тираж од 300 примероци. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4658-85-6. Графичкото уредување и дизајнот се дело на „Кома“, а автор на сликата на предната корица е Владимир Лукаш. Книгата била објавена со финансиска помош од Неотел.
Ја познавав добро

„Ја познавав добро“ (италијански: ''Io la conoscevo bene'') – филм на режисерот Антонио Пјетранџели (Antonio Pietrangeli) од 1965 година. Пјетранџели е автор и на сценариото, заедно со Руџеро Макари (Ruggero Maccari) и Еторе Скола (Ettore Scola). Главните улоги ги играат: Стефанија Сандрели (Stefania Sandrelli), Марио Адорф (Mario Adorf), Жан-Клод Бријали (Jean-Claude Brialy) и Уго Тоњаци (Ugo Tognazzi). Во 1966 година, Пјетранџели ја освоил италијанската награда „Златен пехар“ за најдобар режисер, а истата година, филмот освоил и неколку награди на Меѓународното здружение на италијанските филмски новинари, и тоа: „Сребрена лента“ за најдобар режисер (Пјетранџели), за најдобар спореден глумец (Тоњаци), за најдобро сценарио итн.
1 Синопсис
Адриијана (ја игра Сандрели) е девојка од едно провинциско место. Таа одлучува да се пресели во Рим за да стане славна...
Ранохристијански и византиски споменици во Солун

Солун повеќе векови бил втор град по важност во Византија, и одиграл важна улога за христијанството во средниот век. Затоа, градот изобилува со впечатливи зданија од тие векови. Во 1988 г. петнаесет градби во него се прогласени за светско наследство на УНЕСКО:
Име, Период, Слика
„Св. Ѓорѓи“ (Галериева гробница), IV век
Солунски ѕидини, IV – V век
„Пресв. Богородица Неракотворна“, V век
Латомски манастир, VI век
„Св. Димитрија“, VII век
„Св. Софија“, VIII век
„Пресв. Богородица Казанџиска“, XI век
„Св. Катерина“, XIII век
„Св. Пантелејмон“, XIV век
„Св. Апостоли“, XIV век
„Св. Никола Сирак“, XIV век
„Св. Спас“, XIV век
Влатадон, XIV век
„Св. Илија“, XIV век
Византиска бања, XIV век
1 Поврзано
* Византиска архитектура
Дојди и запознај ја жена ми

„Дојди и запознај ја жена ми“ (италијански: ''Romanzo popolare'') –– филм на режисерот Марио Моничели (Mario Monicelli) од 1974 година. Автори на сценариото се Аџеноре Инкрочи (Agenore Incrocci) и Фурио Скарпели (Furio Scarpelli). Главните улоги ги играат: Орнела Мути (Ornella Muti), Микеле Плачидо (Michele Placido) и Уго Тоњаци (Ugo Tognazzi).
1 Синопсис
Џулио Баслети (го игра Тоњаци) е работоводител и синдикален службеник во една фабрика. Тој се жени со многу помладата Винченцина (ја игра Мути) со која набргу добива дете. Истовремено, за време на демонстрациите, еден работник го повредува полицаецот Пицуло (го игра Плачидо) и Џулио настојува да го наговори Пицуло да ја повлече тужбата. Тој успева, па дури и се спријателува со Пицуло. Меѓутоа, кога Пицуло се зближува со неговата сопруга, Џулио започнува да го јаде љубомората...
Награда „Гаетано Ширеја“

Награда „Гаетано Ширеја“ или позната уште по ново како Награда за кариера за пример „Гаетано Ширеја“ — фудбалска награда воведена во 1992 година и посветена на Гаетано Ширеја поранешен фудбалер и икона на фудбалскиот клуб Јувентус и италијанската репрезентација.
Наградата се доделува на играч кој има над 30 години, кој се истакнал на теренот со спортска лојалност и правичност, квалитети кои го одликувале и самиот Гаетано Ширеја. Церемонијата на доделување на наградата се одржува во Чинизело Балсамо, местото каде што во исто време се игра и турнирот во сеќавање на Гаетано Ширеја за играчи под 14 години.
1 Победници
width=80%
* 1992 Џузепе Барези , * 1993 Стефани Такони , * 1994 Франко Барези , * 1995 Пјетро Виерховод , * 1996 Мауро Тасоти , * 1997 Џузепе Бергоми , * 1998 Роберто Донадони , * 1999 Микеланџело Рампуља , * 2000 Алесандро Костакурта , * 2001 Роберто Баџо , * 2002 Паоло Малдини , * 2003 Чиро Ферара , * 2004 Џузепе Сињори , * 2005 Џанфранко Ѕола , * 2006 Џанлука Песото , * 2007 Филипо Инѕаги , * 2008 Алесандро Дел Пјеро , * 2009 Кристијано Дони , * 2010 Хавиер Санети , * 2011 Антонио Ди Натале , * 2012 Џенаро Гатузо , * 2013 Андреја Пирло , * 2014 Франческо Тоти , * 2015 Лука Тони , * 2016 Џанлујџи Буфон , * 2017 Андреја Барцаљи , * 2018 Фабио Кваљарела , * 2019 Џорџо Кјелини ,
* 2020 Андреја Белоти ,
* 2021 Симон Кјер , * 2022 Федерико Гати ,
1.1 Победи по држави
*27 победи: Италија
*1 победа: Аргентина
*1 победа: Данска
Пролептички јулијански календар

Пролептички јулијански календар ― календар создаден со продолжување на Јулијанскиот календар наназад до датумите кои претходат на 8 н.е. кога се стабилизирала четиригодишната престапна година. Престапните години што всушност биле забележувани помеѓу спроведувањето на јулијанскиот календар во 45 п.н.е. и 8 н.е. биле непредвидливи: видете ја статијата за јулијанскиот календар за поединости.
Календарот добиен со продолжување порано од неговиот изум или имплементација се нарекува „пролептичка“ верзија на календарот. Исто така, пролептичкиот Грегоријански календар повремено се користи за одредување датуми пред воведувањето на Грегоријанскиот календар во 1582 година. Бидејќи Јулијанскиот календар се користел пред тоа време, мора експлицитно да се наведе дека даден цитиран датум се заснова на пролептичкиот Грегоријански календар, доколку тоа е случај.
Самиот Јулијански календар бил воведен од Јулиј Kaeсар, и како таков е постар од воведувањето на ерата Anno Domini (или „наша ера“), броејќи ги годините од раѓањето на Христос како што пресметал Дионисиј Малиот во 6 век, и широко користен во средновековните европски анали од околу 8 век, особено од Беде. Пролептичниот Јулијански календар го користи Anno Domini насекаде, вклучително и за датумите од доцната антика кога се користел јулијанскиот календар, но Anno Domini не бил, и за времиња кои претходеле на воведувањето на Јулијанскиот календар. Годините се дадени со кардинални броеви, со користење на вклучено броење (1 од н.е. е првата година од ерата на Anno Domini, веднаш пред 1 п.н.е., првата година пред ерата на Anno Domini, нема „нулта“ година). Така, 1 година п.н.е. од пролептичкиот Јулијански календар е престапна.
Ова треба да се разликува од астрономското броење на годината, воведено во 1740 година од францускиот астроном Жак Касини, кој секоја нова година ја смета за цел број на временска оска, со годината 0 што одговара на 1 п.н.е., а „година −1“ одговара на 2 п.н.е., така што во овој систем, Јулијанските престапни години имаат број делив со четири.
Определувањето на престапните години во пролептичкиот Јулијански календар (во било кое броење) е различно од прашањето кои години историски се сметале за престапни за време на римската ера, поради грешката на престапната година: Помеѓу 45 п.н.е. и 8 н.е., престапниот ден бил донекаде несистематски. Така, не постои едноставен начин да се најде еквивалент во пролептичкиот Јулијански календар на датум цитиран или со користење на римскиот предјулијански календар или Јулијанскиот календар пред 8 н.е. Самата 46 година п.н.е. е посебен случај: поради историскиот воведување на Јулијанскиот календар во таа година, му биле доделени 445 дена. Пред тоа, римскиот републикански календар користел систем на интеркаларни месеци наместо престапни денови.
1 Поврзано
* Јулијански ден
* Пролептички Грегоријански календар
2 Наводи
Црква „Св. Илија“ - Капуџилар

Свети Илија (|Ιερός Ναός Αγίου Προφήτη Ηλία Πυλαίας Θεσσαλονίκης) — црква во солунското преградие Капуџилар, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот е сместен во центарот на Капуџилар. Во неговата парохија влегуваат и црквите „Св. Теодор Тирон и Теодор Стратилат“, „Рождество на пресв. Богородица“ и „Три Светители“.
Првата црква на ова место е изградена на почетокот на XIX век. Поради брзиот развој на Капуџилар на почетокот од XX век, црквата е срушена и на нејзино место е подигнат анова. Изградбата започнала во 1926 година и на 28 ноември 1935 г. храмот е осветен од митрополитот Генадиј Солунски. Од старата црква останала единствено камбанаријата, изградена во 1854 г. и прогласена за заштитен споменик на културата.
Денешниот храм е трикорабна базилика со површина од 600 м<sup>2</sup> и голема женска црква. Корабите се поделени со два реда столбови. Во 1980-тите храмот е проширен со додавање на надворешна припрата со површина од 200 м<sup>2</sup> во која има два параклиса — „Пресв. Богородица Скоропослушница“ со стара чудотворна икона и „Св. Пантелејмон“ со стара икона на светецот. Наосот е живописан во 1990-тите, а женската црква во 2007 г. Во 2006 г. е позлатен иконостасот. Во 2012 г. започнало отстранувањето на надворешниот малтер и откривање на убавата тулена ѕидарија на храмот.
Од старата црква внатре се зачувани два мермерни капитела, владичкиот престол од 1837 г., голем проскинитар од 1902 г. и преку 100 икони со различни големини, автори и периоди, повеќето од ΧΙΧ век. Дел од иконите се сместени во парохискиот црковен музеј, а останатите се во припратата, на иконостасот, проскинитарите и параклисите на храмот.
1 Поврзано
* Солунска епархија
Забатец

Забатец (лат. ''Dentex dentex'' ) — риба која му припаѓа на семејството на лускавки (''Sparidae''). Заедно со орадата и лубината, е најбараната риба на Јадранот. Своето име го должи на големите песјаци кои се истакнуваат на неговата вилица.
Расте до 1 метар во должина и достигнува тежина од 16 кг. Има цврста градба, особено главата со предниот дел. Се издвојуваат силни вилици и многу големи и остри песјаци. Има долгнавесто, но во исто време прилично високо тело странично стиснато. Од неговиот изглед веднаш може да се заклучи дека е многу силен грабливец и одличен пливач. Сака обраснати дна каде се задржуваат рибите. Избегнува стрмни брегови, песочни и калливи дна, матни води, мирни заливи и крајбрежни области до населбите. Се храни главно со риби, ракови, главонози, црви итн. Како типичен грабливец, напаѓа сè што се движи и секогаш е подготвен да нападне. Тој е многу упорен ловец. Се движи во широк опсег на длабочини од 1 до 200 метри, но најчестата е длабочина до 30 метри. Во поголеми јата се собира само во сезоната на мрестење. Се мрести на почетокот на летото.
Најбогати подрачја со забиатец се подрачјата на шибенските и задарските острови, често се сретнува и во подрачјата на Пула и Ровињ и околу островите Вис, Ластово, Мљет и Палагружа.
Освен во Јадранот, широко е распространет и во Медитеранот и во источниот Атлантик. Поради неговото многу вкусно месо, забатецот бил наречен ''„цар на рибите“''.
Видот е класифициран како ранлив по проценетиот глобален пад на популацијата од 30% во последните три генерации. Бавниот раст, големината на поединецот и должината на животот од 20 до дури 30 години го прават видот исклучително чувствителен на прекумерен риболов.
Петре Гаваљанов

Петре Гаваљанов ( во — во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОБ.
1 Животопис
Израснал во многу сиромашно семејство. Завршил основно образование во Богданци, а потоа заедно со татко му работел како селски говедар, измеќар кај поимотни лица во Богданци и аргатувал. Живеел и растел во многу тешки економски услови. Неговото семејство немала ни куќа. Неговото петчлено семејство живеело во мала куќичка, во која ја чувале и стоката.
2 Втора светска војна
За време на фашистичката окупација, тој продолжил да работи како аргат и измеќар во Богданци. Во септември 1942 година, бугарскиот окупатор го мобилизирал за да го отслужи воениот рок. По доаѓањето од бугарската војска, тој работел дома и чувал туѓи говеда во Богданци.
Во март 1944 година кај местото Кастров Камен, Ване Калчев како партизан, кој заедно со Петре Мусев во тоа време се наоѓале во реонот на Богданци, му се јавиле на Петре Гаваљанов со цел да го задолжат да оди во Богданци, да го побара Петре Петрушев и да го повика да дојде кај нив, за да се поврзат и да му пренесат некои задачи. Ване се надевал дека Петре како сиромашно момче и комшија ќе ја сврши таа задача. Петре ја прифатил задачата и заминал кон Богданци. Меѓутоа место да отиде кај Петре Петрушев, тој отишол кај Кирил Прочков, контрачетник и му кажал дека во местото Кастров Камен се наоѓа партизанот од Богданци Ване Калчев. Веднаш потоа била организирана контрачета и во првиот мрак стасала на местото каде чекале Ване Калчев и Мусев да дојде Петре Петрушев. Место бараниот човек од организацијата тие забележале дека кај нив стигнала контрачета со едно дресирано куче. Дошло до мала престрелка. Ване и Мусев се повлекле на југозапад и се разделиле. Ване избегал кон северозапад, а Мусев кон југозапад, кон границата. Контрачетата го гонела Ване до местото Уплите и Моминската Река каде му го изгубиле трагот. Петре Мусев се упатил кон Стојаково и оттаму преку границата во селото Метаморфово, каде се поврзал со грчката организација на движењето. На овој начин Гаваљанов несвесно и неодговорно се јавил како помагач на окупаторите, место да биде помагач на Народноослободителното движење на кое му припаѓал по својата општествена и класна положба.
Во септември 1944 година, по капитулациiата на фашистичка Бугарија, Петре Гаваљанов бил мобилизиран во македонската народноослободителна војска, во Четвртата македонска ударна бригада. Во ноември 1944 година во една од последните борби, со последните германски единици во регионот на Струмичко, Петре загинал кај селото Требичино.
Бевме странци

„Бевме странци“ (англиски: ''We were strangers'') – филм на режисерот Џон Хјустон (John Huston) од 1949 година. Автори на сценариото се Питер Виртел (Peter Viertel) и Џон Хјустон. Главните улоги ги играат: Џенифер Џоунс (Jennifer Jones), Џон Гарфилд (John Garfield) и Педро Армендарис (Pedro Armendáriz).
1 Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Куба во 1930-тите. Чајна Валдес (ја игра Џоунс) видела како шефот на тајната полиција Арјете (го игра Армендарис) го убил нејзиниот брат. Поради тоа, таа им се придружува на кубанските револуционери кои сакаат да ја урнат власта. Меѓу нив е и Американецот Тони Фенер (го игра Гарфилд)...
Трчаше цел пат

„Трчаше цел пат“ (англиски: ''He Ran All the Way'') – филм на режисерот Џон Бери (John Berry) од 1951 година. Филмот е снимен според романот на Сем Рос, а автори на сценариото се Далтон Трамбо (Dalton Trumbo) и Хуго Батлер (Hugo Butler). Главните улоги ги играат: Џон Гарфилд (John Garfield), Шели Винтерс (Shelley Winters) и Волас Форд (Wallace Ford).
1 Синопсис
Ник и неговиот соработник Ал се обидуваат да ограбат еден камион кој ги превезува платите на работниците, но акцијата завршува неуспешно. Притоа, Ал е тешко ранет, а Ник убива еден полицаец. Бегајќи, Ник оди на градскиот базен, каде ја запознава девојката Пег Нобс. Тие одат во нејзиниот стан, а Ник го присилува семејството на Пег да го крие од полицијата.
Другиот (филм)

„Другиот“ (англиски: ''The Other'') – филм на режисерот Роберт Малиган (Robert Mulligan) од 1972 година. Филмот е снимен според истоимениот роман на Томас Трајон (Tom Tryon), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Ута Хаген (Uta Hagen), Дајана Мулдаур (Diana Muldaur), Крис Удварноки (Chris Udvarnoky) и Мартин Удварноки (Martin Udvarnoky).
1 Синопсис
По смртта на татко им, двајца браќа-близнаци го минуваат летото играјќи на фармата, додека нивната мајка жали за сопругот. Едниот брат, Холанд е немирен, а Најлс е тивок и повлечен. Нивната баба Ада го научила Најлс да влегува во умот на луѓето и на животните. На почетокот, за Најлс тоа е само безопасна игра, но откако на семејството и пријателите им се случуваат неколку трагедии, Ада ја наслутува причината...