Сообраќајот на Антарктикот

Сообраќајот на Антарктикот се претворил од истражувачи кои пеш ја преминуваат изолираната оддалечена област на Антарктикот во поотворена ера поради човечките технологии кои овозможуваат поудобен и побрз сообраќај, претежно по воздушен и воден пат, но и по копнен. Транспортните технологии на оддалечена област како Антарктикот треба да бидат способни да се справат со екстремно ниски температури и постојани ветрови за да се осигура безбедноста на патниците. Поради кревкоста на околината на Антарктикот, може да се случат само ограничен број транспортни движења и мора да се користат одржливи транспортни технологии за да се намали еколошкиот отпечаток. Инфраструктурата на копнен, воден и воздушен транспорт треба да биде безбедна и одржлива. Во моментов илјадници туристи и стотици научници годишно зависат од транспортниот систем на Антарктикот.
1 Копнен сообраќај
1.1 Патен
Ветровите континуирано дуваат снег по патиштата на Антарктикот.
Патеката кон Јужниот Пол (Мекмердо-Јужен Пол) е приближно 1.450 километри долга и ја поврзува станицата Мекмердо со станицата Амундсен-Скот на јужниот пол. Изграден е со израмнување на снегот и во процепи, но не е поплочен. Има знамиња за обележување на патот.
Исто така, Антарктичката програма на Соединетите Американски Држави одржува два ледени патишта во текот на австралското лето. Еден обезбедува пристап до Пегасово Поле на Росовата Ледена Плоча. Ледениот пат помеѓу Пегасовото Поле и станицата Мекмердо е околу 23 километри. Другиот пат обезбедува пристап до Ледената писта, која е на морски мраз. Патот помеѓу Ледената писта и станицата Мекмердо варира во должина од година на година во зависност од многу чинители, вклучувајќи ја и стабилноста на мразот. Овие патишта се критични за дотур на станицата Мекмердо, базата Скот и станицата Амундсен-Скот на Јужниот Пол.
1.2 Возила
Недостигот и лошиот квалитет на патната инфраструктура го ограничува копнениот сообраќај со конвенционални возила.
Нормален автомобил на гуми има многу ограничена способност во услови на Антарктикот. Научните бази често се градат на области без снег (оази) блиску до океанот. Околу овие станици и на тешко набиен снег или мраз, возилата базирани на гуми можат да возат, но на подлабок и помек снег, нормално возило на база на гуми не може да патува. Поради овие ограничувања, возилата на појаси се најпосакувана опција на Антарктикот. Во 1997 година, два специјализирани автомобили со многу големи гуми со притисок во гумите низок од 1,5 psi/0,1 бари патувале на високата Антарктичка Висорамнина, давајќи силен показател дека возилата базирани на гуми може да бидат опција за ефикасно патување на Антарктикот.
Станицата Мосон започнала да користи класични Фолксваген „буба“, првите сериски автомобили што се користат на Антарктикот. Првиот од нив го добил името „Антарктик 1“.
Во декември 1997 година до февруари 1998 година, два автомобили AT44, 4x4 (изградени на Исланд од ''Arctic Trucks'' со големина на гума од 44 инчи) се приклучиле на експедицијата на Шведската поларна институција. Автомобилите се навикнале да превезуваат луѓе и залихи од Ледената плоча до станицата, да извршат скенирање на снегот и да поддржат експедиција за дупчење на висорамнината на Антарктикот 76°S 8°03'W. Ова е првпат возила на база на гуми успешно да патуваат на Антарктичката Висорамнина.
Во 2005 година, тим од шест лица учествувал во експедицијата „Челинџер“. Патувајќи во специјално дизајнирано возило со погон на шест тркала, тимот го завршил патувањето од брегот на Антарктикот кај Патриот Хилс до географскиот Јужен Пол за 69 часа. Притоа тие лесно го надминале претходниот рекорд од 24 дена. Тие пристигнале на Јужниот пол на 12 декември 2005 година
Членовите на тимот на таа експедиција биле Ендрју Реган, Џејсон Де Картерет, Ендрју Мун, Ричард Грифитс, Гунар Егилсон и Ендрју Мајлс. Експедицијата успешно покажала дека транспортот на тркала на континентот не само што е можен, туку и често попрактичен. Експедицијата, исто така, се надевала дека ќе ја подигне свеста за глобалното затоплување и климатските промени.
Од почетокот на декември 2008 година до февруари 2009 година, четири автомобили AT44, 4x4 биле користени за поддршка на скијачка трка од страна на Амундсен Омега 3, од S82° 41' E17° 43' до Јужниот пол. БиБиСи за оваа трка снимила филм наречен „''На тенкиот мраз''“ со Бен Фогл и Џејмс Крекнел. Автомобилите тргнале од воздухопловната база „Ново“ на S70° 49' E11° 38', воспоставувајќи рута на платото низ областите на процепите во Шчербаковиот планински венец, возејќи речиси 1500 км до стартната линија на скијачката трка. За повратното патување, секој автомобил поминал помеѓу 5400 и 5800 км со едно складиште за гориво на пат.
Од 2008 година, автомобилите базирани на гуми, AT44 4x4 и AT44 6x6 се користат секоја сезона за поддршка на разни невладини организации и научни експедиции/проекти, поддршка на летови, снимање, од скијачи, моторџии, трактори, собирање примероци од снег итн. Комбинираното растојание поминато на Антарктичката Висорамнина е над 220 илјади километри и иако капацитетот на влечење е многу помал отколку кај повеќето возила базирани на ремени, автомобилите базирани на гуми ја множат брзината на патување и користат само дел од горивото што го прави ова опција за некои експедиции/проекти.
Втората експедиција предводена од Ендрју Реган и Ендру Мун заминала во ноември 2010 година. Експедицијата овој пат го поминала целиот континент двапати, користејќи две возила со погон на шест тркала и концепт ледено возило дизајнирано од Lotus. Овој пат тимот ја искористил експедицијата за да ја подигне свеста за глобалната еколошка важност на регионот на Антарктикот и да покаже дека биогоривото може да биде остварлива и еколошка опција.
2 Воден сообраќај
Единственото пристаниште на Антарктикот е на станицата Мекмердо. Повеќето крајбрежни станици имаат приморски сидришта, а залихите се пренесуваат од брод до брег со мали чамци, бродови и хеликоптери. Неколку станици имаат основен пристаништен објект. Сите бродови на пристаништето се предмет на инспекција во согласност со член 7, Договорот за Антарктикот. Сидрото на брегот е ретко и периодично, но не претставува проблем за едрилиците дизајнирани за мраз. Станица Мекмердо ( ), станица Палмер ( ); владина употреба само освен со дозвола. Голем број туристички чамци, кои се движат од големи моторизирани бродови до мали едрени јахти, го посетуваат Антарктичкиот Полуостров во текот на летните месеци (јануари-март). Повеќето се со седиште во Ушуаја, Аргентина.
3 Воздушен сообраќај
Сообраќајот на Антарктикот се одвива по воздушен пат, со помош на авиони со фиксни крила и хеликоптери. Пистите и перничињата за хеликоптери треба да се чуваат без снег за да се обезбедат безбедни услови за полетување и слетување.
Антарктикот има 20 аеродроми, но нема развиени аеродроми за јавен пристап или објекти за слетување. Триесет станици, управувани од 16 национални влади потписнички на Договорот за Антарктикот, имаат капацитети за слетување или за хеликоптери и/или за авиони со фиксни крила; комерцијалните претпријатија работат со два дополнителни воздушни објекти.
Хеликоптерски писти се достапни на 27 станици; пистите на 15 локации се од чакал, морски мраз, син мраз или набиен снег погоден за слетување на авиони на тркала, со фиксни крила; од нив, еден е поголем од 3 км во должина, шест се помеѓу 2 км и 3 км во должина, 3 се помеѓу 1 км и 2 км во должина, три се помалку од 1 km во должина, а два се со непозната должина; скијачки патеки на снежната површина, ограничени на употреба од авиони со фиксни крила опремени со скијање, се достапни на уште 15 места; од нив, четири се поголеми од 3 км во должина, три се помеѓу 2 км и 3 км во должина, два се помеѓу 1 км и 2 км во должина, два се помали од 1 километри во должина, а податоците не се достапни за преостанатите четири.
Аеродромите на Антарктикот се предмет на сериозни ограничувања и ограничувања кои произлегуваат од екстремните сезонски и географски услови; тие не ги исполнуваат стандардите на ICAO и потребно е претходно одобрение од соодветната владина или невладина оперативна организација за слетување. Летовите до континентот во постојан зимски мрак обично се изведуваат само во итен случај, со запалени буриња гориво за да се опише пистата. На 11 септември 2008 година, американскиот воздухоплов C-17 Globemaster III успешно го завршил првото слетување на Антарктикот со помош на очила за ноќно гледање на Пегасусовото Поле .
Во април 2001 година била потребна итна евакуација на д-р Роналд Шеменски од станицата Амундсен-Скот на јужниот пол кога тој се заразил со панкреатитис. Три C-130 Hercules биле повикани назад пред последниот натпревар поради временските услови. Организаторите потоа го повикале Кен Борек Ер со седиште во Калгари, Алберта. Две де Havilland Twin Otters биле испратени од Калгари. Twin Otters се специјално дизајнирани за канадскиот север и мотото на Kenn Borek Air е „''Насекаде, во секое време, низ целиот свет''“. Мисијата била успешна, но не без тешкотии и недостатоци. Потребни се копнени екипи за да се создаде 2 км писта со опрема за следење што не е дизајнирана да работи на ниски температури во тој период од годината, контролите на авионите морале да бидат „наместени“ кога клапите биле замрзнати во положбата по слетувањето, а инструментите не биле сигурни поради студот. Кога виделе „''бледо розова линија на хоризонтот''“ знаеле дека одат во вистинската насока. Ова било прво спасување од Јужниот пол во текот на зимата. Канада на екипажот доделила медал за храброст.
Во 2021 година, авион Ербас А340 управуван од португалската чартер авиокомпанија Hi Fly слета на Антарктикот за прв пат.