Жива(II) хлорид

Жива (II) хлорид (или жива бихлорид, жива дихлорид), историски исто така познат како сулема или корозивен сублимат, — неорганско хемиско соединение на жива и хлор со формулата HgCl<sub>2</sub>. Тој е бел кристален цврст и е лабораториски реагенс и молекуларно соединение кое е многу токсично за луѓето. Откако ќе се користи како третман за сифилис, тој повеќе не се користи за медицински цели поради токсичноста на живата и достапноста на супериорни третмани.
1 Синтеза
Живиот хлорид се добива со дејство на хлор на жива или на жива(I) хлорид. Може да се произведе и со додавање на хлороводородна киселина во топол, концентриран раствор на соединенија на жива(I) како што е нитратот:
: Hg <sub>2</sub> (NO <sub>3</sub> ) <sub>2</sub> + 4 HCl → 2 HgCl <sub>2</sub> + 2 H <sub>2</sub> O + 2 NO <sub>2</sub>
Загревањето на мешавина од цврста жива(II) сулфат и натриум хлорид, исто така, дава испарлив <sub>HgCl2</sub>, кој може да се одвои со сублимација.
2 Својства
Жива хлорид не постои како сол составена од дискретни јони, туку е составена од линеарни триатомски молекули, па оттука и неговата тенденција да се возвишува. Во кристалот, секој атом на жива е поврзан со два хлоридни лиганди со растојание од Hg &mdash; Cl од 2,38 Å; уште шест хлориди се пооддалечени на 3,38 Å.
Неговата растворливост се зголемува од 6% на до 36% во . Во присуство на хлоридни јони, тој се раствора за да добие тетраедарски координациски комплекс [HgCl <sub>4</sub> ] <sup>2-</sup> .
3 Апликации
Главната примена на живин хлорид е како катализатор за конверзија на ацетилен во винил хлорид, претходник на поливинил хлорид:
: C <sub>2</sub> H <sub>2</sub> + HCl → CH <sub>2</sub> =CHCl
За оваа апликација, живин хлоридот е поддржан на јаглерод во концентрации од околу 5 тежински проценти. Оваа технологија е затемнета од топлинското пукање на 1,2-дихлороетан. Други значајни примени на живин хлорид ја вклучуваат неговата употреба како деполаризатор во батериите и како реагенс во органската синтеза и аналитичката хемија (види подолу). Се користи во култура на растително ткиво за површинска стерилизација на експлантите како што се јазлите на листовите или стеблото.
3.1 Хемиски реагенс
Жива хлорид повремено се користи за да се формира амалгам со метали, како што е алуминиумот. По обработката со воден раствор на живин хлорид, алуминиумските ленти брзо се покриваат со тенок слој од амалгамот. Нормално, алуминиумот е заштитен со тенок слој оксид, што го прави инертен. Амалгамираниот алуминиум покажува различни реакции кои не се забележани за самиот алуминиум. На пример, амалгамираниот алуминиум реагира со вода што создава Al(OH) <sub>3</sub> и водороден гас. Халојаглеродите реагираат со амалгамиран алуминиум во Барбиерова реакција. Овие соединенија на алкилалуминиум се нуклеофилни и можат да се користат на сличен начин како и Грињардовиот реагенс. Амалгамираниот алуминиум се користи и како редукционо средство во органската синтеза. Цинкот, исто така, најчесто се спојува со употреба на живин хлорид.
Жива хлорид се користи за отстранување на дитианските групи прикачени на карбонил во реакција на умполунг. Оваа реакција го искористува високиот афинитет на Hg <sup>2+</sup> за анјонски сулфурни лиганди.
Живата хлорид може да се користи како стабилизирачки агенс за хемикалии и аналитички примероци. Мора да се внимава да се осигура дека откриениот живин хлорид не ги затемнува сигналите на другите компоненти во примерокот, како што е можно во гасната хроматографија .
4 Историја
4.1 Откривање на неорганските киселини
Околу 900 година, авторите на арапските списи кои му се припишуваат на Џабир ибн Хајан (латински: Geber) и персискиот лекар и алхемичар Абу Бакр ал-Рази (латински: Rhazes) експериментирале со сал амонијак (амониум хлорид), кој кога бил дестилиран заедно со витриолот (хидрирани сулфати од различни метали) произведуваат хлороводород. Можно е во еден од неговите експерименти, Ал-Рази налетал на примитивен метод за производство на хлороводородна киселина. Сепак, се чини дека во повеќето од овие рани експерименти со хлоридни соли, гасовите производи биле отфрлени, а хлороводородот можеби бил произведен многу пати пред да се открие дека може да се употреби за хемиска употреба.
Една од првите такви употреби на хлороводород била во синтезата на жива (II) хлорид (корозивен сублимат), чие производство од загревање на жива или со стипса и амониум хлорид или со витриол и натриум хлорид било првпат опишано во la. Овој арапски алхемиски текст од единаесеттиот или дванаесеттиот век е анонимен во повеќето ракописи, иако некои ракописи му го припишуваат на Хермес Трисмегист, а неколку лажно му го припишуваат на Абу Бакр ал-Рази. Бил преведен на хебрејски и два пати на латински, со еден латински превод од Жерад Кремонски.
Во процесот опишан во la , почнала да се формира хлороводородна киселина, но таа веднаш реагирала со живата за да произведе жива(II) хлорид. Латински алхемичари од тринаесеттиот век, за кои la била едно од главните референтни дела, биле фасцинирани од својствата за хлорирање на жива(II) хлорид, и на крајот откриле дека кога металите се елиминираат од процесот на загревање на витриоли, стипса и соли, силните неоргански киселини може директно да се дестилираат.
4.2 Историска употреба во фотографијата
Жива(II) хлоридот се користел како фотографски засилувач за да се добијат позитивни слики во процесот на колодион од 1800-тите. Кога се нанесува на негатив, жива(II) хлорид ја избелува и згуснува сликата, а со тоа ја зголемува непроѕирноста на сенките и создава илузија на позитивна слика.
4.3 Историска употреба во зачувувањето
За зачувување на антрополошките и биолошките примероци кон крајот на 19 и почетокот на 20 век, предметите биле натопени или обоени со „жива раствор“. Ова било направено за да се спречи уништувањето на примероците од молци, грини и мувла. Предметите во фиоките биле заштитени со расфрлање на кристален живин хлорид над нив. Наидува на мала употреба во сончањето, а дрвото било зачувано со кјанизирање (натопување во живин хлорид). Жива хлорид била една од трите хемикалии што се користеле за обработка на дрво од железнички вратоврски меѓу 1830 и 1856 година во Европа и САД. Ограничените железнички врски биле третирани во Соединетите Држави сè додека не се појавила загриженост поради недостигот на дрва во 1890-тите. Процесот бил генерално напуштен бидејќи живин хлоридот бил растворлив во вода и не е ефикасен на долг рок, како и многу отровен. Понатаму, алтернативни процеси на третман, како што се бакар сулфат, цинк хлорид и на крајот креозот; било откриено дека се помалку токсични. Ограниченото кјанизирање било користено за некои железнички врски во 1890-тите и раните 1900-ти.
4.4 Историска употреба во медицината
Жива хлорид било вообичаено средство за дезинфекција без рецепт на почетокот на дваесеттиот век, препорачано за сè, од борба против бактериите од сипаници до заштита на крзнените палта и истребување на црвените мравки. Лекарот од Њујорк, Карлин Филипс, во 1913 година напишал дека „''тој е еден од нашите најпопуларни и најефикасни антисептици за домаќинството''“, но толку корозивен и отровен што треба да биде достапен само на рецепт. Група лекари во Чикаго го поставиле истото барање подоцна истиот месец. Производот често предизвикувал случајни труења и се користел како самоубиствен метод.
Се користел за дезинфекција на рани од страна на арапските лекари во средниот век. Продолжил да се користи од страна на арапските лекари во дваесеттиот век, сè додека современата медицина не го оценила како небезбеден за употреба.
Сифилисот често бил третиран со живин хлорид пред појавата на антибиотиците. Се вдишувал, се внесувал, се инјектирал и се применувал локално. И третманот со жива-хлорид за сифилис и труењето во текот на лекувањето биле толку чести што симптомите на вториот често се мешале со оние на сифилисот. Оваа употреба на „''соли на бела жива''“ е наведена во народната песна на англиски јазик „The Unfortunate Rake“.
Тропската кожна болест била третирана со жива хлорид (означен како Корозивен сублимат) пред појавата на антибиотиците. Се применувала локално за да се ублажат улцеративните симптоми. Доказ за тоа се наоѓа во книгата на Џек Лондон'',''''The Cruise of the Snark'' во поглавјето насловено „Аматер MD“
4.5 Историска употреба во криминал и случајни труења
* Во том V од ''Прославените злосторства'' на Александар Дима, тој ја раскажува историјата на Антоан Франсоа Десру, кој со „корозивен сублимат“ уби благородничка, Мадам де Ламот.* Во 1906 година, во Њујорк, Ричард Тилгман умрел откако погрешно ги згрешил таблетите од бихлорид на жива за таблетите литиум цитрат.* Во еден многу објавен случај во 1920 година, било објавено дека „жива бихлорид“ ја предизвикал смртта на 25-годишната американска ѕвезда на немите филмови Олив Томас. Додека одмарала во Франција и престојувала во хотелот Риц во Париз, таа случајно (или можеби намерно) го проголтала соединението што му било препишано на нејзиниот сопруг Џек Пикфорд во течна локална форма за лекување на неговиот „хроничен сифилис“. Томас починал пет дена подоцна.* Медџ Оберхолцер го користела жива хлорид за да изврши самоубиство откако била киднапирана, силувана и измачувана од водачот на Кју Клукс Клан, Д.С. Стивенсон. Оберхолцер починала од комбинација на труење со жива и инфекција со стафилокок, а последната предизвикана од тоа што Стивенсон ја гризнал за време на нападот.* Ана Марија Сирес, млада сопруга на уругвајскиот писател Хорасио Кирога, извршила самоубиство труејќи се. По жестоката борба со писателот, таа проголтала фатална доза на „сублимадо“, или Жива(II) хлорид. Таа трпела страшна агонија осум дена пред да умре на 14 декември 1915 година * Смртта на Рут Л. Труфант била наречена самоубиство откако таа им подлегнала на ефектите од труење со жива бихлорид на 26 април 1914 година
5 Токсичност
Жива дихлорид е високо токсично соединение, и акутно и како кумулативен отров. Неговата токсичност не се должи само на содржината на жива, туку и на нејзините корозивни својства, кои можат да предизвикаат сериозни внатрешни оштетувања, вклучувајќи чиреви на желудникот, устата и грлото и корозивно оштетување на цревата. Жива хлорид, исто така, има тенденција да се акумулира во бубрезите, предизвикувајќи сериозно корозивно оштетување што може да доведе до акутна бубрежна инсуфициенција. Сепак, жива хлоридот, како и сите неоргански соли на жива, не ја преминува крвно-мозочната бариера толку лесно како органската жива, иако е познато дека е кумулативен отров.
Вообичаени несакани ефекти од акутното труење со живин хлорид вклучуваат чувство на печење во устата и грлото, болки во стомакот, абдоминална непријатност, летаргија, повраќање со крв, корозивен бронхитис, тешка иритација на гастроинтестиналниот тракт и откажување на бубрезите. Хроничната изложеност може да доведе до симптоми почести со труење со жива, како што се несоница, одложени рефлекси, прекумерна саливација, крварење на непцата, замор, тремор и проблеми со забите.
Акутната изложеност на големи количини живин хлорид може да предизвика смрт за само 24 часа, обично поради акутна бубрежна инсуфициенција или оштетување на гастроинтестиналниот тракт. Во други случаи, на жртвите на акутна изложеност им биле потребни и до две недели да умрат.