Пушкинов дом

Пушкинов дом (|Пушкинский дом), службено Институтот за руска книжевност (ru), е истражувачки институт во Санкт Петербург. Тој е дел од мрежата на институции поврзани со Руската академија на науките .
1 Историја
1.1 Основање
Рускиот институт за книжевност го започнала својот живот во декември 1905 година како главен центар за студии на Александар Пушкин во Руската Империја. Комисијата задолжена за подигнување споменик на Пушкин во Санкт Петербург, предводена од Сергеј Олденбург и Алексеј Шахматов, предложила да се формира постојана институција за зачувување на оригиналните ракописи на Пушкин:
Идејата доби поддршка од сите страни и беше поздравена од големиот војвода Константин Константинович. Разбирливо беше дека Пушкиновиот домм ќе биде сместена во наменски изграден неокласичен објект или Одеон, но идејата не успеа да се реализира поради недостаток на средства.
Во 1907 година Владимир Коковцов, министер за финансии, излегол со предлогот да се здобие со огромна колекција на Пушкинови ракописи и спомени што биле собрани во Париз од Александар Онегин од 1879 година наваму. Преговорите се одолговлекувале сè до смртта на Онегин во 1925 година, но најголемиот дел од неговата колекција на крајот завршила во Русија. Синот на Василиј Жуковски му ги подари најскапите предмети на Онегин. Личните библиотеки и ракописи на Иван Крилов, Петар Плетњов и Андреј Болотов биле купени од нивните наследници наскоро потоа.
1.2 Советска ера
Пушкиновиот дом првично бил невладина организација специјализирана за студии за Пушкин, кои биле признати од руските власти како посебна гранка на научни истражувања. Руската револуција довела до исклучување на сите невладини институции, но Пушкиновиот домм бил поштеден и ставен под чадорот на Руската академија на науките (во 1918 година). Таквите „почесни“ режисери како Анатолиј Луначарски, Лев Каменев и Максим Горки го обезбедил неговото безбедно поминување низ тешкотиите на Револуцијата.
Ова повлекло проширување на неговиот опсег да ги опфати сите руски класични писатели од 19 век. Во 1920 година Пушкиновиот домм бил преименувана во Институт за нова руска книжевност за да ја рефлектира нејзината нова цел. Неговиот главен предмет бил да се подготват високоавторитативни „академски“ изданија на дела од Пушкин, Михаил Лермонтов, Висарион Белински, Иван Тургенев, Николај Некрасов, Фјодор Достоевски и други светла од претходниот век.
Во 1927 година Пушкиновиот домм се преселил од преполните простории во зградата на Академијата на науките во прекрасната царинарница на неопаладијанците, изградена по дизајните на Џовани Франческо Лукини во 1829-1832 и се наоѓалл непосредно околу Штрелка. Александар Блок ги повикал во оригиналните простории на Кунсткамера во неговата последна песна „ ''Дом на Пушкин“'', славејќи го наследството на Пушкин како сјај на надеж за време на хаосот и конфузијата во пост-револуционерните години.
Пушкиновиот домм останал отворен за време на грозоморната опсада во Ленинград, иако повеќето од вработените и ракописите беа евакуирани во другите градови. По војната, институтот продолжил како истакнат академски центар за руска книжевност, вработувајќи водечки научници како Борис Ајхенбаум и Дмитриј Лихачов .
2 Структура
Колекциите на Пушкиновиот домм, делумно сместени во модерен блок скриен зад неокласичната фасада, вклучуваат бројни ракописи од 13 век наваму, портрети и лични документи на водечки руски автори, како и галаксија на ретки музички записи. Институцијата има комплексна структура и е поделена на неколку оддели:
* Оддел за стара руска книжевност
* Оддел за архива на руски фолклор и записи
* Оддел за нова руска книжевност
* Оддел за студии на Пушкин
* Оддел за неодамнешна руска книжевност
* Корелација на одделот за руска и странска книжевност
* Оддел за библиографија и извори
* Ракописна поделба и архива на антички реликвии
* Музеј на книжевността ( ru )
Спомен-куќите на Пушкин во Михаиловско, Тригорско, Царско Село и на реката Мојка исто така се поврзани со Пушкиновиот домм.