Океанска зона

Океанската зона обично се дефинира како област на океанот што лежи надвор од континенталниот праг (како што е неритичката зона), но оперативно често се нарекува почеток каде што длабочините на водата паѓаат под 200 метри (660 стапки), кон морето од брег во отворен океан со својата пелагиска зона.
Тоа е регион на отворено море надвор од работ на континенталниот праг и вклучува 65% од целосно отворената вода на океанот. Океанската зона има широк спектар на подморски терени, вклучувајќи ровови кои често се подлабоки отколку што е висок Монт Еверест, како и длабоки морски вулкани и океански басени. Иако често е тешко за животот да се одржи во овој тип на животна средина, многу видови се адаптирале и напредуваат во океанската зона.
Постојат четири океански зони: зона на сончева светлина, зона на самрак, зона на полноќ и зона бездна .
1 Подзони
Мезопелагичната (дифотична) зона, каде што продираат само мали количества светлина, лежи под епипелагичната зона. Оваа зона често се нарекува „Зона на самракот“ поради нејзината оскудна количина на светлина. Температурите во мезопелашката зона се движат од 4 до 5 Целзиусови степени. Притисокот е поголем овде, може да биде до 10, 100, 1000 Pa и се зголемува со длабочината.
54% од океанот лежи во батипелагиската (афотична) зона во која не продира светлина. Ова се нарекува и полноќна зона и длабок океан. Поради целосен недостаток на сончева светлина, фотосинтезата не може да дојде и единствениот извор на светлина е биолуминисценцијата. Притисокот на водата е многу интензивен и температурите се блиску до нула (од 0 до 6 степени Целзиусови).
2 Морски живот
Океанографите го поделиле океанот на зони врз основа на тоа колку далеку достигнува светлината. Сите светлосни зони може да се најдат во океанската зона. Епипелагичната зона е најблиску до површината и е најдобро осветлена. Се протега на 100 метри и содржи и фитопланктон и зоопланктон кои можат да поддржуваат поголеми организми како морски цицачи и некои видови риби. По 100 метри, недоволна светлина продира во водата за да го одржи животот, а не постои растителен живот.
Меѓутоа, постојат суштества кои живеат околу хидротермалните отвори или гејзерите сместени на дното на океанот кои исфрлаат прегреана вода богата со минерали. Овие организми се хранат со хемосинтетички бактерии, кои користат прегреана вода и хемикалии од хидротермалните отвори за да создадат енергија наместо фотосинтезата. Постоењето на овие бактерии им овозможува да преживеат суштества како лигњи, риби-секири, октоподи, црви, џиновски школки, пајакови ракови и други организми.
Поради целосниот мрак во зоните покрај епипелагичната зона, многу организми кои преживуваат во длабоките океани немаат очи, а другите организми создаваат сопствена светлина со биолуминисценција. Честопати светлината има сино-зелена боја, бидејќи многу морски организми се чувствителни на сина светлина. Две хемикалии се присутни, луциферин и луцифераза кои реагираат една со друга за да создадат мек сјај. Процесот со кој се создава биолуминисценција е многу сличен на она што се случува кога ќе се скрши стапчето за сјај. Длабокоморските организми користат биолуминисценција за сè, од привлекување плен до навигација.
Во океанската зона се наоѓаат животни како риби, китови и ајкули.