Психијатриска рехабилитација

Психијатриската рехабилитација, позната и како психосоцијална рехабилитација, а понекогаш и поедноставена во психолошка рехабилитација од давателите на услуги — процес на обновување на функционирањето и благосостојбата на заедницата на поединец дијагностициран со ментално здравје или емоционално растројство и за кое може да се смета дека има психијатриска попреченост.
Општеството влијае на психологијата на поединецот поставува голем број правила, очекувања и закони. Работата за психијатриска рехабилитација ја преземаат советници за рехабилитација (особено лицата образовани за психијатриска рехабилитација), лиценцирани професионални советници (кои работат во областа на менталното здравје), консултанти за психијатриска рехабилитација или специјалисти (во приватни бизниси), магистерски и докторски нивоа на универзитет, часови на сродни дисциплини во менталното здравје (психијатри, социјални работници, психолози, професионални терапевти) и поддршка од заедницата или здружени здравствени работници претставени во новата професионална работна сила со директна поддршка во САД (на пример, психијатриски помошници).
Овие работници се обидуваат да извршат промени во опкружувањето на една личност и во способноста на лицето да се справи со неговата/нејзината околина, за да се олесни подобрувањето на симптомите или личната вознемиреност и животните исходи. Овие услуги често „комбинираат фармаколошки третман (често потребен за прием во програмата), обука за самостојно живеење и социјални вештини, психолошка поддршка на клиентите и нивните семејства, домување, професионална рехабилитација и вработување, социјална поддршка и подобрување на мрежата и пристап до слободни активности. Клучната улога на професионалците е да генерираат увид за болеста со помош на демонстрација на симптомите и прогнозата на пациентите. Често се фокусира на предизвикување на стигмата и предрасудите за да се овозможи социјално вклучување, на соработка со цел да се зајакнат клиентите, а понекогаш и на целта за целосно закрепнување. Вториот денес е нашироко познат како пристап или модел за обновување. Закрепнувањето е процес наместо исход. Тоа е лично патување кое се однесува на повторното откривање на себеси во процесот на учење да се живее со ослабеноста на болеста, наместо да се дефинира со болест со надеж, планирање и ангажман во заедницата.
Сепак, ново во овие полиња е пристапот кон закрепнување насочен кон личноста  и клиент-центрирана терапија базирана на Карл Роџерс. и насока за корисничка услуга (како што е одобрено во САД од Центрите за услуги Medicare и Medicaid).
1 Дефиниција
Психијатриската рехабилитација не претставува практика, туку поле на академски изучувања или дисциплина, слично на социјалната работа или политичките науки; други дефиниции би можело да ја постават како специјалност за рехабилитација во заедницата или физикална медицина и рехабилитација. Тој е усогласен со развојот на поддршката од заедницата на Националниот институт за ментално здравје, започнат во 1970-тите, и е обележан со ригорозна традиција на истражување, обука и техничка помош и ширење информации во врска со критична популациона група (на пр. психијатриска попреченост) во САД и во светот. Областа е одговорна за развивање и тестирање на нови модели на општествено корисна работа за оваа група на население. 
Здружението за психијатриска рехабилитација ја дава оваа дефиниција за психијатриска рехабилитација:Психијатриската рехабилитација промовира закрепнување, целосна интеграција во заедницата и подобрен квалитет на живот за лицата на кои им е дијагностицирана каква било ментална здравствена состојба која сериозно ја нарушува нивната способност да водат значаен живот. Услугите за психијатриска рехабилитација се колаборативни, насочени од личности и истите се индивидуализирани. Овие услуги се суштински елемент на спектарот на здравствена заштита и човечки услуги и треба да се засноваат на докази. Тие се фокусираат на помагање на поединците да развијат вештини и да пристапат до ресурси потребни за да го зголемат нивниот капацитет да бидат успешни и задоволни во живеењето, работата, учењето и социјалните средини по нивен избор..Терминот бил додаден во Насловите на медицинските теми на Националната медицинска библиотека на САД во 2016 година. Таму, психијатриската рехабилитација се дефинира како:Специјалното поле кое промовира закрепнување, функционирање на заедницата и зголемена благосостојба на поединци дијагностицирани со ментални нарушувања кои ја нарушуваат нивната способност да живеат значаен живот.
2 Историја
Од 1960-тите и 1970-тите, процесот на деинституционализација значел дека многу повеќе поединци со проблеми со менталното здравје биле во можност да живеат во нивните заедници наместо да бидат ограничени во ментални институции. Лековите и психотерапијата биле двата главни пристапи на третман, со мало внимание посветено на поддршката и олеснувањето на секојдневното функционирање и социјалната интеракција. Терапевтските интервенции честопати имале мало влијание врз секојдневниот живот, социјализацијата и можностите за работа. Често постоеле бариери за социјално вклучување во форма на стигма и предрасуди.
Работата за психијатриска рехабилитација се појавила со цел да се помогне во интеграцијата во заедницата и независноста на поединците со проблеми со менталното здравје. „''Психијатриска рехабилитација''“ и „''психосоцијална рехабилитација''“ станале искористени наизменично, како термини за истата практика.  Овие пристапи може да се спојат или да се спротивстават на пристапите засновани во движењето на психијатриски преживеани, вклучувајќи го концептот на услуги за лична помош контролирани од корисникот.
Во 1980-тите, американското Министерство за образование, Националниот институт за истражување и рехабилитација на попреченост, ја ревидирал програмата на Центарот за истражување и обука за рехабилитација за да ги задоволи новите потреби во заедницата на посебни групи на население. Приоритетен центар, објавен во Федералниот регистар, бил Центарот за истражување и обука за рехабилитација за психијатриски попречености (доделен на Бостонскиот универзитетски центар на Вилијам Ентони). Од 2015 година, тој останува приоритетен центар, обезбедувајќи помош на национално ниво и служи како главен центар на меѓународно ниво.
Со основањето на Psychosocial Rehabilitation Canada во 2004 година, професионалната организација International Association of Psychosocial Rehabilitation Services (IAPSRS) го променила своето име во United States Psychiatric Rehabilitation Association (USPRA) и трендот е кон употреба на „психијатриска рехабилитација“. Во 2013 година, USPRA ја отстранила националната ознака од своето име, станувајќи Здружение за психијатриска рехабилитација (PRA).
2.1 Академска дисциплина
Во 2012 година, Универзитетот Темпл бил финансиран во областа на психијатриските попречености за национален центар со Националниот институт за истражување на попреченост и рехабилитација (NIDRR), Одделот за образование на Соединетите Држави, имајќи ја оваа група на население како приоритет. Директорот на Центарот за психијатриска рехабилитација на Универзитетот во Бостон бил избран претседател на програмата и Бостонскиот Универзитетски колеџ за науки за здравје и рехабилитација (Саргент колеџ) и доделува диплома за доктор на науки за рехабилитација (ScD) во областа во која доделува нема посебна специјалност за ментално здравје (како што е работната терапија). Магистерската програма по психијатриска рехабилитација била дел од магистерската диплома за советување за рехабилитација на Факултетот за образование, Универзитетот во Сиракуза и курсевите биле делумно финансирани преку федералната програма за истражување и обука за рехабилитација (сега дел од Националниот институт за попреченост, независно живеење и рехабилитација Истражување).
3 Теорија
Теоретската основа за психосоцијална, а потоа психијатриска рехабилитација е теоријата за поддршка на заедницата како темелна теорија; таа усогласена со теориите за интеграција и интеграција во заедницата, психосоцијалните теории и парадигмите за рехабилитација и едукација. Неејзината флуидна природа се должи на варијабилноста во развојот и интеграцијата во други суштински полиња како што се теориите за поддршка на семејството (за оваа популациона група) која веќе има развиено свои модели за образование на родители засновани на докази.
Концептот на психијатриска рехабилитација е поврзан со полето на рехабилитација во заедницата, а подоцна и со социјалната психијатрија и не се заснова на медицински модел на попреченост или концептот на ментална болест кој често се поврзува со зборовите „''ментално здравје''“. Сепак, може да вклучи и елементи на социјален модел на попреченост како дел од прогресивното поле на професионалната заедница. Академското поле се развивало истовремено со формирањето на нови агенции за ментално здравје во САД, кои денес често нудат услуги за поддржано домување.
''Журнал за психосоцијална рехабилитација'', потоа преименуван во ''Журнал за психијатриска рехабилитација'', го следи развојот на полето во период од неколку децении. Академската дисциплина психијатриска рехабилитација придонела за нови модели на услуги, како што е поддржано образование, има вкрстено потврдени модели од други области (на пр., поддржано вработување), ги развил првите модели за живеење во заедницата базирани на универзитет за популации со „''тешка ментална болест''“, развивајќи обука и техничка помош од институционална до заедницата, програми за дипломи на универзитетско ниво, понуда на лидерски институти и работење заеднички на проширување и надградба на постарите модели како што се клубови и услуги за преодно вработување, меѓу другото.
Психијатриската рехабилитација била развиена и формулирана како нова професија на работници во заедницата (не медицинска психијатрија која е доктор по медицина доделена од Медицинско училиште) која може да помогне и во деинституционализацијата (на пример, конверзија на системи) и во развојот на заедницата во САД. Во САД, исто така, претставува движење кон практики засновани на докази, од клучно значење за развојот на одржливи услуги за поддршка на заедницата.
Психосоцијалните услуги, наспроти тоа, се поврзани со терминот „ментално здравје“ како дел од движењето за поддршка на заедницата на национално ниво од 1970-тите, кое има академска и политичка основа. Овие услуги, кои имаат корени во администрацијата на образованието, психологијата и менталното здравје (и услугите во заедницата), биле основни финансирани услуги на новите агенции за ментално здравје во заедницата кои нудат живот во заедницата и професионализирана поддршка во заедницата од 1970-тите. Агенциите за услуги за ментално здравје или агенциите со повеќе услуги во непрофитниот и волонтерскиот сектор формираат критичен систем за испорака на психосоцијални услуги. Во 2000-тите, некогаш сличен, но понекогаш алтернативен пристап (променливост и верност на имплементацијата на давателот на терен) го користи концептот на психосоцијално закрепнување.
Психијатриската рехабилитација била објавена во САД преку Центарот за истражување и обука за рехабилитација на Универзитетот во Бостон за психијатриска рехабилитација, предводен од д-р Вилијам Ентони и Маријана Д. Фаркас,  како и други професори и наставници како Џули Ен Рачино, Стив Марфи и Бони Шулц од Универзитетот Сиракуза (1989–1991), кои исто така поддржуваат генерички пристап на заедницата кон образованието. Концептот е интегриран со пристапот за поддршка на заедницата, вклучувајќи поддржано домување/домување и поддршка, рекреација, вработување и поддршка, култура/род и класа, семејства и преживеани, семејна поддршка и промена на заедницата и системите.
Се смета дека проблемите со кои се соочуваат лицата со психијатриска попреченост вклучуваат потешкотии при разбирање или справување со интерперсонални ситуации (на пример, погрешно толкување на социјалните сигнали или незнаење како да се одговори), предрасуди или малтретирање од другите бидејќи тие може да изгледаат поинакви, проблеми во справувањето со стресот (вклучувајќи го и секојдневниот проблеми како патување или шопинг), тешкотии со концентрирање и наоѓање енергија и мотивација. Лицата кои ги напуштаат психијатриските центри по долготрајни лекувања, можеби треба да помогнат и за повредите кои можеби се случиле и за интеграција во заедницата.
Психијатриската рехабилитација се разликува од концептот на независно живеење и услуги контролирани од потрошувачите за кои пишувале и промовираат психијатриски преживеани. Концептот за психијатриска рехабилитација е одделен од концептот на психијатриски преживеан, во образованието и обуката на лицата со психијатриски нарушувања, со тоа што психијатриските преживеани имаат тенденција да работат услуги и да го контролираат финансирањето.
3.1 Принципи
Мисијата на психијатриската рехабилитација е да овозможи со најдобри практики за управување со болеста, психосоцијално функционирање и лично задоволство. Третманите и практиките кон ова се водат од принципи. Постојат седум стратешки принципи:# Овозможување на нормален живот.
# Застапување структурни промени за подобрена пристапност до фармаколошките услуги и достапност на психо-социјални услуги.
# Третман насочен кон личноста.
# Активно вклучување системи за поддршка.
# Координација на ефикасни услуги.
# Пристап заснован на сила.
# Рехабилитацијата не е одредена временска, туку специфична цел за да се успее.
Пристапот на врсници е меѓу практиките за психосоцијална рехабилитација водени од овие принципи. Закрепнувањето преку рехабилитација е дефинирано можно без целосна ремисија на нивната болест, тоа е насочено кон помагање на поединецот да постигне оптимално ментално здравје и благосостојба.