Флорија Капсали

Флорија Капсали (, – , ) — романска балерина, кореограф и учител по танц.
1 Животопис
1.1 Потекло, прекинато детство и рана кариера
Флорија Капсали е родена во Битола, град со средна големина и трговски центар кој во тоа време бил во етнички и јазично разноликиот Битолски Вилает во Отоманското Царство, а денес е во Македонија. Капсали била со влашко потекло. Била девет години постара од нејзините две сестри. Нејзиниот татко, Ксенофон Капсали, потекнувал од добростоечко трговско семејство. Нејзиниот вујко, кој станал нејзин старател по раната смрт на нејзиниот татко во 1913 година, бил сценскиот актер Јон Манолеску. Ненадејната смрт на Ксенофон Капсали настапила додека семејството бегало во Романија за да го избегне пустошот на Првата балканска војна. Во текот на 1913 година неговата вдовица и двете ќерки го свиле нивниот дом во Букурешт. Мајката на Флорија, родена како Марија Манолеску, потекнувала од Бреаза де Сус, во Војводството Буковина, и како млада се преселила во Битола за да работи како раководител и учител во средното женско училиште во градот.
Својата училишна кариера ја започнала во основно училиште во Битола, од каде што се преселила во основното училиште на француски јазик „primară franceză Saint Vincent de Paul“. Откако семејството се преселило во Букурешт, Флорија Капсали се запишала на Școala Centrală, откако добила стипендија. Три години откако се населила со нејзината мајка и помладата сестра во Букурешт, војната стигнала до Романија во 1916 година: таа се нашла себеси како работи како помошничка на нејзината мајка во семејство за вооружување. Набргу потоа нејзината мајка ја сменила работата, станала управничка на воена болница, и по завршувањето на училиштето Капсали секое попладне го поминувала во болницата „меѓу ранетите... разговарајќи со нив, извршувајќи ги нивните обврски, па дури и танцувајќи, колку и како што знаев". Од Școala Centrală таа се преселила на театарската академија Стоенеску и, една година подоцна, на музичкиот конзерваториум во Букурешт. На конзерваториумот посетувала часови по пеење, а научила и музичка теорија од директорот на институцијата, Думитру Џорџеску Киријац. Извесно време таа пеела како член на престижниот хор на Романската патријаршија.
1.2 Париз
Се чини дека приближно во исто време кога таа дипломирала на конзерваториумот во Букурешт, Капсали се пријавила на натпревар кој вклучувал танцова претстава на сцената на Националниот театар. Иако како мала уживала во рекреативно танцување, ова е прв показател во изворите дека можеби ѝ било судено да ја гради својата кариера како танчерка. Како резултат на сценскиот настап ѝ била понудена и прифатена стипендија спонзорирана од Министерството за уметност, што ѝ овозможило да студира во странство. Заминала во Париз и студирала класичен балет, притоа искористила можности да се заинтересира за ритмичко и акробатно танцување, посетувајќи часови со Жана Ронсе. Нејзините балетски учители во Париз ги вклучија Кристин Керф, Енрико Чекети во Гранд операта и, подоцна, по поттик на Секети, Николај Легат, поранешен главен танчер во Санкт Петербург. Други ѕвезди на балетот со кои студирала се Лео Стаатс и Гаетано Сарако. Паралелно, посетувала часови во парискиот Универзитет Сорбона каде што студирала историја на уметност и театарска уметност со Шарл Дилен, чии часови во Театр де л'Ателј биле многу во мода во тоа време. Во текот на својот престој во Париз, Флорија Капсали, покрај студиите, брзо станала истакната како исклучително талентирана балерина, учествувајќи на сценски претстави во Париз, Ница и Марсеј. Во Париз дури и танцувала под раководство на Елена Вацареску, освојувајќи пофалби од париските коментатори за нејзиниот балетски атлетизам и уметнички израз.
1.3 Букурешт
Изворите се разликуваат околу прецизните временски рамки на кариерата на Капсали во овој период, но веројатно во 1922 година таа се вратила од Париз дома во Букурешт. Во Букурешт претставила серија балетски продукции со сопствена кореографија. Една од нив, користејќи младешки композиции на Роберт Шуман, била насловена „ Папијон“ (Пеперутки). Друга го користела помелодраматичниот „ Мефисто валц “ на Франц Лист. Во 1923 година направила кореографија за балетските сцени за продукцијата на Националниот театар на Шекспировата „Сон на летната ноќ“.
Во 1926 година Флорија Капсали се омажила за вајарот Мак Константинеску (чие дело понекогаш се прикажувало под псевдонимот „Михаил Филип“). Константинеску беше нешто како визуелно-уметнички полимат кој се покажа како талентиран сценограф, што беше потврдено неколку години подоцна со неговата работа на сетот и костимите за сценското шоу-спектакуларно „Nuntă în Carpați“ ( ''„Карпатска свадба“'' ) од Пол Константинеску.
До 1927 година Капсали била добро етаблирана како член на балетската елита во Букурешт. Таа година била поканета да учествува во таканаречениот „echipele monografice“ (''„проект Монографии“'' ) координиран од Универзитетот во Букурешт под раководство на еминентниот социолог Димитрие Густи, истражувајќи широк спектар на фолклорни и етнографски теми во романските селски заедници. Други значајни учесници од спојот меѓу уметничките и академските институции биле етномузиколозите Константин Браилоиу и Георге Бреазул, како и сопругот на Капсали, визуелниот уметник, Мак Константинеску. Капсали патувала низ цела Романија со еден од тимовите „монографски училиштен град-интелектуалци“ на Густи, собирајќи фолклорни материјали во текот на „продолжен период“. Собраните информации за фолклорните традиции создале засилено ценење на „автентичниот“ романски народен танц. Дел од материјалот се користел за романски балетски продукции во текот во 1930-тите и потоа.
Во текот на подоцнежните 1920-ти и 1930-тите, Капсали била редовно присутна во романските балетски продукции, во последно време не само како танчерка, туку с повеќе и како продуцент. Во или непосредно пред почетокот на 1930 година, таа отворила своја приватна школа за танц во која ќе се обучуваат многу од најдобрите романски танчери од следната генерација. Меѓу учениците бил Габриел Попеску, кој некои го сметаат за најголемиот романски балетан досега. На 5 април 1930 година, танцовиот спектакл „Флора Капсали“ бил отворен во „Театрул лирик“ во присуство на Џорџе Енеску. Презентирано под покровителство на „Романската асоцијација на композитори“, тоа било прво шоу од таков вид во земјата. Испадна дека е прва во низа балетски претстави. Помеѓу 1931 и 1938 година работела за Константин Танасе во „Театарот Карабуш“, поставувајќи традиција на сценски претстави што ја рефлектираат романската фолклорна преродба: „Şapte gâşte potcovite au plecat să se mărite ''лабаво, „Седум гуски отидоа да се венчаат“'' ), „Флореселе“, „Папаруделе“, Калушари. Како одраз на централизираната природа на уметничкиот живот во Романија, повеќето нејзини изведби биле одржани во Букурешт, но имало исклучоци. Во 1937 година во Синаја, не како танчерка, туку како режисер, таа ја претставила премиерата на „Фата дин Драгуш“ (''„Девојката од Драгуш“'') од Сабин Драгои и „Jocurile Olteneşti “ (''„Олтенските игри“)'' од Пол. Константинеску. Таа изградила и меѓународна кариера, прифаќајќи ги поканите за настап во Франција, Германија, Грција и Југославија помеѓу 1926 и 1933 година.
Во 1938 година Капсали го презела балетот во Романската национална опера, и станала првиот балетски учител што бил вработен таму. Ја реорганизирала трупата, зголемувајќи го бројот на солисти и формирала група лидерски асистенти во неа, со кои директно координирала. Оваа функција ја задржала до 1950 година.
Во текот на нејзините подоцнежни години Капсали ја водела „Liceul de Coregrafie din București“ (''„Академија за кореографија во Букурешт“'' ) на која се обучуваат - и продолжуваат да се обучуваат генерации романски танчери. Во 1998 година, министерот за уметност и образование Андреј Марга донел декрет дека името на колеџот треба да се смени во „Liceul de Coregrafie Floria Capsali“.
2 Признанија
Со декрет од 22 ноември 1967 година, Државниот совет на Романија ѝ ја доделил титулата „Maestru Emerit al Artei din Republica Socialistă România“ (грубо „Заслужен мајстор на уметностите на Социјалистичка Република Романија“ на Флорија Капсали-Думитреску како признание за нејзините „исклучително заслужни уметнички дејности“.