procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Писари (македонски книжевници)

Писари — книжевни дејци од средновековието, творци на многубројни богослужбени книги Поради својата скромност, писарите најчесто не го забележувале своето име, но има и исклучоци, па може да се наведе нивното име граматик Георги, поп Добромир, поп Јован, поп Добрејшо, Драган, Добријан, Јосиф, Тихота и Белослав, Никола Брата, поп Михаил, Станислав, Владислав Граматик, Димитар Кратовски, Јоан Кратовски, Висарион Дебарски, Пахомиј Слепченски и многу други.
Пресидио

Пресидио – патна станица од римско време, забележена на Табула Појтингеријана (Ⅲ–Ⅳ в.). Се наоѓала на делницата од римскиот пат помеѓу Скупи и Стоби, на Ⅸ р.м. од станицата Кефалон. Се лоцира кај селиштето Веноле, јужно од утоката на реката Бабуна во реката Вардар. На наоѓалиштето се забележуваат остатоци од керамика.
Анто Бабиќ

Анто Бабиќ (, кај Травник, - , ) – историчар, редовен член на АНУБиХ и член на МАНУ надвор од работниот состав (од 4 мај 1972).
1 Животопис
Бабиќ е роден во 1899 година во Граховац кај Травник, завршил Филозофски факултет во Загреб во 1923 година, а потоа бил гимназиски професор во Сараево. Како учесник во НОБ, бил член на Претседателството на ЗАВНОБиХ и член на АВНОЈ. По Ослободувањето бил министер за просвета во првата Влада на НРБиХ и потпретседател на Президиумот на Народното собрание на НРБиХ, редовен професор (1950-1970) и прв декан на Филозофскиот факултет во Сараево, редовен член од основањето на Научното друштво на БиХ и на АНУБиХ и прв претседател на Друштвото на историчарите на БиХ. Негова научна специјалност била историјата на средновековна Босна.
2 Творештво
*Историја народа ФНРЈ – средњи вијек, Сарајево, 1946;
*Босански херетици, Сарајево, 1963;
*Из историје средњовјековне Босне, Сарајево, 1973.
Јордан Миладинов

Јордан Миладинов (роден на година во - починал на година во ) — македонски градежен инженер и универзитетски професор.
1 Животопис
Јордан Миладинов е роден на година во . Работел на Градежниот факултет во Скопје до своето пензионирање во 1987 година по предметите од областа на техничката механика, јакоста на материјалите и од теоријата на еластичноста и пластичноста. Завршил Градежен факултет во Белград (1949) и бил првиот кандидат што одбранил докторска дисертација на Техничкиот факултет во Скопје (1955). Предавал на сите технички факултети на Скопскиот универзитет, а гостувал и на други универзитети. Специјализирал во Минхен (1955), Цирих (1957) Хановер (1962/63). Вршел повеќе функции, од кои позначајни се: шеф на Градежниот оддел на Техничкиот факултет (1958–60), проректор на Универзитетот (1963–65), шеф на Градежниот оддел на Архитектонско-градежниот факултет (1965–67). Исклучително богатата наставна и научна дејност ја заокружил со 7 учебници, објавени во повеќе изданија.
Починал на година во .
Ѓорѓе Мано Зиси

ѓорѓе Мано Зиси — српски археолог и историчар на уметноста.
1 Животопис
Роден бил во 1901 година во Будимпешта. Дипломирал на Филозофскиот факултет во Белград во 1925 година, а потоа како Хумболтов стипендист, специјализирал класична археологија во Берлин.
Од 1928 година, тој започна да работи во Музејот во Белград, каде останал до неговото пензионирање во 1970 година. Бил член на Германскиот археолошки институт, Археолошкиот институт во Виена и бил добитник на Валтеровата наградата Валтеровата во 1984 година.
2 Научна работа
Повеќе години вршел ископувања и истражувал во Стоби. Во доменот на историјата на уметноста, познати се неговите теренски белешки од Охрид со утврдени податоци за малите цркви, како и неговиот осврт за „Св. Софија “ во Охрид.
Мани

Мани – најстар вид и најкуса турска поетска творба.
Со оглед на тоа што старите пишувани извори не посветувале доволно внимание на производите на народната литература, не е расветлено прашањето околу потеклото и историјата на овој вид поезија.
Називот мани потекнува од арапскиот збор ма’на (значење).
Како најрано сведоштво за нивно постоење е „Сејахатнаме “ од Евлија Челебија од XVII в.
Меѓу првите автори што пишуваат за овој вид поетски творби е Унгарецот Игнас Кунош, кој објавува 401 маниња од повеќе региони. Автор на првите објавени творби од овој вид од Македонија е Глиша Елезовиќ.
Во Македонија м. е распространето главно преку усната трансмисија, се среќава во репертоарот на сите генерации, а најомилени и најмасовни се кај помладата популација.
Најчестиот термин во [[Македонија е мане, но во некои региони се среќава и како мартуфал или мартифал. Најмногубројни се творбите составени од четири стиха, а се среќаваат и во поширока форма, кога двата стиха што се додаваат служат за мисловната цел на творбата.
За разлика од другите турски поетски творби во форма на четворостих, каде што сите четири стиха претставуваат една мисловна целина, во творбите мане првите и вторите два стиха имаат посебна мисловна целина.
Меѓу турското население од Македонија се среќаваат две форми на манифестација два вида исполнители: првата група ја сочинуваат оние кај кои кажувањето е во форма на рецитирање на текстот, а втората група се однесува на вокалните исполнители, кога мелодиската линија е непроменлива без оглед на бројноста на творбите. Друга мелодиска линија може да се сретне кај исполнители од други региони во Македонија.
Мијат Мијатовиќ

Мијат Мијатовиќ (роден на година во - починал на година во ) — македонски физичар и универзитетски професор.
1 Животопис
Мијат Мијатовиќ е роден на 15 март 1950 година во село Вуч­ковица, Србија. Основно училиште завршил во соседното село Кот­ража, а природно-математичка гимназија во Чачак. Дипломирал во 1973 година на отсекот за физика на Природно-мате­ма­тич­киот факултет на Универзитетот во Белград. Магистрирал во 1977 година на Природно-математичкиот факултет во Белград со одбрана на темата „''Утицај вибрације кристалне решетке на функције одзива Изинговог модела''“, а докторирал во 1980 г. на Природно-математичкиот факултет во Скопје со одбрана на докторската дисертација „''Структурни премини кај квазиеднодимензионалите магнетици (Спин-Пајерлсов премин кај Изингов модел)“.'' Во периодот од 1974 до 1978 г. работел во Институтот за физика во Белград како помлад асистент, а од 1978 година се вработил на Институтот за физика на Природно-матема­тич­киот факултет во Скопје. За доцент бил избран во 1981 година, за вонреден професор во 1986 година, а за редовен професор во 1992 година. Ги предавал следниве предмети: статистичка физика со термоди­намика и астрономија со астрофизикана Природно-математичкиот факултет во Скопје, а статистичка физика и физика на цврсто тело на Природно-математичкиот факултет во Подгорица, Црна Гора.
Објавил 74 научни труда од областа на: квантната и статистичката механика, те­оријата на концентратори, непотенцијалните интеракции и диференцијалните равенки, од кои 60 се публикувани во меѓународни списанија, а другите во национални списанија или во зборници на трудови од научните собири. Презентирал 68 труда на научни собири претежно со меѓународен карактер. Тој бил соавтор на две монографии од областа на теоријата на концентратори и од диференцијалните равенки. Бил член на рецензентските тимови на две меѓународни списанија. Учествувал во работата на 8 научни проекти, од кои 4 во­дел (еден од нив бил југословенско-американски). Бил надворешен соработник на Институтот за јадрени науки „''Вин­ча''“ и на Институтот за фундаментални истражувања во Монтеродуни (Италија). Соработувал со научни институти и универзитети во Нови Сад, Белград и Подго­рица, Институтот за физика во Земун, Институтот за јадрени науки Винча, Универзитетот во Патрас (Грци­ја), Институтот за фундаментални истражувања во Флорида (САД) .
Како член на Друштвото на физичарите на Маке­донија ја пројавил својата активност со одржување на голем број популарни предавања пред учениците и професорите по физика, а исто така и со активниот придонес во работата на комисиите за натпревари по физика. Бил претседател на Републичката Комисија за натпревари, како и член на Сојузната комисија за натпревари по физика. Посебно треба да се одбележи неговата активност во Македонското астрономско друштво на кое бил прв претседател, како и прв главен уредник на списанието ''Астрономски алманах''. Со своето активно залагање придонел за популаризација на астрономијата во Македонија и за подигнување на нејзинит статус. Бил и претседател на Школата млади физичари. На двапати бил бил шеф на Институтот за физика.
Мијатовиќ починал на 25 декември 2000 година.
Љупчо Мирковски

Љупчо Мирковски (роден на година во ) — македонски композитор.
1 Животопис
Мирковски димпломирал труба на ФМУ во Скопје. Од 1978 г. е член на Танцовиот оркестар на МРТ. Како автор првпат се појавил на фестивалот Младина ‘74 (Суботица). Почнал да аранжира во 1977 г. Оттогаш напишал околу 170 композиции и 350 аранжмани за познати популарни песни. Пишувал музика за театарски претстави (15) и телевизиски серии (2). Бил уметнички директор на Макфест и на Националниот избор за Детска Евровизија. Учесник на голем број фестивали во странство.
Климент Милошевиќ

Климент Милошевиќ (роден на година во - починал на година во ) — македонски лекар, специјалист по педијатрија и пневмофтизиологија. Медицински факултет завршил на Сорбона, педијатрија специјализирал во Виена. До 1941 г. работел во Белград, од каде што бил депортиран во логор. Во 1945 дошол во Скопје и формирал прв детски АТД и болница во с. Лешок (1946). Во 1957 г. ја основал Болницата за детска ТБЦ во Скопје (Козле).
Томо Босанац

Томо Босанац (, - , ) – електроинженер, доктор на технички науки, редовен професор на Електротехничкиот факултет во Загреб, член на ЈАЗУ (ХАЗУ) и член на МАНУ надвор од работниот состав од 1994 година.
1 Животопис
Босанац е роден во Стари Плавници, населба во Бјеловар, на 15 мај 1918 година. Работејќи во фабриката „Раде Кончар“ (каде што еден период бил и директор) реализирал голем број комплексни проекти меѓу кои и генераторите за ХЦ „Вруток“. Од владата на ФНРЈ во 1949 година ја добил наградата „Никола Тесла“. Бил директор на Институтот „Руѓер Бошковиќ“ во Загреб. Работел на честотни инвертори и на нивната примена главно за топлински цели.
2 Творештво
* „Јадрена пропулзија“ (со Буљан и Стибиљ),
* „Електромагнетни полиња“
Ристо Миновски

Ристо Миновски (роден на година во Езерец, Костурско) — македонски електроинженер, доктор на технички науки, редовен професор и Раководител на Лабораторијата за ВН и Институтот за преносни електроенергетски системи, продекан, два мандата декан на ЕТФ во Скопје. Претседател на МАКО СИГРЕ. За делото „''Бранови процеси во разводни постројки''“ ја добил наградата „11 Октомври“ за наука (1982). Тој е заслужен за развојот на Лабораторијата за ВН.
Хенрик Батовски

Хенрик Батовски (, - , ) – историчар, член на МАНУ надвор од работниот состав.
1 Животопис
Батовски студирал ориенталистика, славистика и историја, а во 1929 година и докторирал. Од 1930 година бил дописник од Прага и од Белград, а во 1936 година станал доцент на Јагелонскиот универзитет – Катедра за политички науки во Краков. Хабилитирал на тема „Основите на Балканскиот сојуз во 1912 година“. Бил еден од основоположниците на студиите по балканистика на Јагелонскиот универзитет. Фашистите го депортирале во концентрациониот логор Саксенхаузен (1. IX 1939), а потоа во Дахау, каде што останал до победата над фашизмот. По Ослободувањето, во 1956 година, бил избран за вонреден, а во 1966 година и за редовен професор на Јагелонскиот универзитет. Од 1977 година бил член на Полската академија на уметностите со седиште во Краков, а од 1981 година и член на МАНУ надвор од работниот состав. Автор е на повеќе од 800 библиографски единици од дипломатската историја, балканистиката и славистиката.
2 Творештво
* Балканските држави и македонското прашање пред и по Илинденското востание, зб. Илинден 1903. Скопје, 1970;
*Историја на политичките граници и територијалниот облик на Социјалистичка Република Македонија, „Гласник“ на ИНИ, 1, Скопје, 1972;
*Дипломатската борба околу Балканот во почетокот на 20 век, Прилози за Илинден 1979, Скопје, 1983;
*Планови за поделбата на Македонија во минатото, Зборник на трудови посветен на академикот Михаило Апостолски по повод 75-годишнината од животот, Скопје, 1986.
Општина Куклиш

:''За истоименото село, видете Куклиш.
Општина Куклиш — поранешна рурална општина во Македонија, создадена во 1996 година, а престанала да постои со законот за територијална поделба на Македонија од 2004 година, кога била припоена со Општина Струмица. Седиште на општината било селото Куклиш.
1 Населени места
Во Општина Куклиш спаѓале следниве села: Дорломбос, Злешево, Костурино, Куклиш, Мемешли, Орманли, Раборци, Свидовица, Три Води и Чепели.
2 Население
Според последниот попис на населението на Македонија од 2002 година, општината Куклиш брои 4.449 жители, од кои:
националност, број
Македонци, 4.231
Турци, 212
Срби, 4
останати, 2
3 Поврзано
* Општини во Македонија
* Општина Струмица
* Куклиш
Општина Муртино

Општина Муртино — поранешна рурална општина во Македонија, создадена во 1996 година, а престанала да постои со законот за територијална поделба на Македонија од 2004 година, кога била припоена со Општина Струмица. Центар на општината било селото Муртино.
1 Населени места
Во Општина Муртино спаѓале следниве села: Банско, Моноспитово, Муртино и Сачево.
2 Население
Според последниот попис од 2002 година, во Општина Муртино живеат 6.544 жители, од кои:
националност, број
Македонци, 5.606
Турци, 901
Роми, 17
Албанци, 2
Срби, 7
останати, 9
3 Поврзано
* Општини во Македонија
* Општина Струмица
* Муртино
Ѓурѓе Бошковиќ

Ѓурѓе Бошковиќ (, - , ) – историчар на уметноста и архитектурата и археолог, универзитетски професор, член на МАНУ надвор од работниот состав од 26 јули 1974 година.
1 Животопис
Бошковиќ е роден во Белград на 11 април 1904 година. Дипломирал на Техничкиот факултет (Архитектонски отсек) во Белград (1928). Првин бил кустос на Историско-уметничкиот музеј во Белград (1930-1934), а потоа преминал на работа на Техничкиот факултет. Во текот на Втората светска војна бил во заробеништво (1941), а подоцна во казненички логор (1943). Бил избран за почесен доктор на Универзитетот во Белград (1971) и член на ЈАЗУ (1976), претседател на Националниот комитет и потпретседател на Меѓународниот комитет за словенска археологија (УИАС), претседател на Националниот комитет и член на Меѓународниот комитет за историја на уметноста (ЦИХА). Ја проучувал и материјалната и духовната култура на Македонија, посебно во средниот век. Вршел конзерваторски работи во Старо Нагоричане, Кумановско.
2 Творештво
* Архитектура средњег века, Београд, 1957 (IV изд. 1976)
Димко Митрев

Димко Митрев (роден во година во - починал на година во ) — македонски револуционер, организатор на НОБ во Велес, борец на НОПО „Димитар Влахов“ (од април 1942).
1 Животопис
Димко Митрев бил организатор на работнички штрајкови во Велес пред војната, член на СКОЈ (од 1938), на КПЈ (од 1940), а на МК на КПЈ за Велес (од 1941). Во неговата куќа (октомври 1941) бил отпечатен првиот број на илегалниот весник
„''Народен билтен''“. Во 1941 г. преминал во илегалство, а во април 1942 г. заминал во партизани. Бил комесар на Велешкиот НОПО. Загинал при предвремена експлозија на нагазна мина за диверзија на германски воз.
Јанез Милчински

Јанез Милчински (роден на година во - починал на година во ) — словенечки лекар, специјалист за судска медицина, деонтолог и правник, редовен професор на Медицинскиот факултет во Љубљана, Словенија (од 1957).
1 Животопис
Дипломирал на Правниот факултет во Љубљана (1936). Студирал медицина најпрвин во Љубљана, а потоа во Загреб, каде што и дипломирал (1940). Бил активен учесник во НОБ. Се усовршувал во Белгија, Франција, Швајцарија, Австрија и Германија. Од 1945 до 1983 г. бил директор на Институтот за судска медицина на Медицинскиот факултет во Љубљана, а истовремено и раководител на Катедрата за судска медицина на Медицинскиот факултет од 1954 до 1955 и од 1962 до 1964 г. бил декан на Медицинскиот факултет, проректор на Универзитетот (1970–1973), а потоа ректор (1973– 1976). Од 1970 до 1973 бил претседател на Меѓународната академија за судска и социјална медицина. Почесен докторат му е доделен во Љубљана (1979) и во Лајпциг (1987).
Во 1961 г. бил избран за дописен, а во 1970 за редовен член на САЗУ, од 1976 до 1992 г. бил претседател на САЗУ. За член надвор од работниот состав на МАНУ бил избран на 14. Ⅴ 1979 г. Стручниот и научниот придонес на Милчински е првенствено од областа на судската медицина (во идентификацијата на труповите при масовна катастрофа). Своите сознанија и искуствата на неговата екипа ги применил при масовни страдања на луѓето поради земјотреси (Скопје 1963, Сицилија 1968, Ел Аснам во Алжир 1980), при авионски несреќи (Брник 1966, Крк 1971, Маганик во Црна Гора 1974, Ајачо 1981), при железнички несреќи (Загреб 1974, Боровница 1976). За својата работа добил светски признанија. Во несреќите ги изучувал форензидните аспекти на сообраќајниците, дејството на алкохолот во сообраќајните несреќи, нивната превенција, оценката на телесните повреди и работоспособноста на повредените. Се занимавал со проблемите на медицинската етика и кривичната одговорност на здравствените работници во професионалната дејност, прашања од општата и специјалната деонтологија. Ги изучувал проблемите на судско-медицинските аспекти на итната помош и оживување на онесреќените. Од својата об-ласт публикувал 200 трудови и 4 книги. Бил матичар на новоформираниот Медицински факултет во Скопје (1947) и помогнал во развојот и работата на Катедрата по судска медицина на Медицинскиот факултет во Скопје. Во 1977 г. бил избран за надворешен дописен член на ЈАЗУ, во 1978 на АНУ-БиХ и САНУ, а во 1985 на ЦАНУ.
Пантелеј Митков

Пантелеј Митков (роден на година во ) — македонски архитект и урбанист.
1 Животопис
Дипломирал на Архитектонскиот отсек на Техничкиот факултет во Скопје во 1955 година). Докторирал на Природно-математичкиот факултет во 1980 година. Како проектант работел во Републичкиот завод за убанизам во Скопје и во Институтот за просторно планирање во Охрид. Претежно се занимавал со просторно и урбанистичко планирање, а се пројавил и како архитект проектант.
Позначајни остварени градби:
* хотелот „Астра“ во месноста Свети Стефан близу Охрид (1956);
* Студентско одморалиште во Охрид (1963);
* хотелот „Десарет“ во Пештани (1971).
Од областа на урбанизмот:
* деталниот урбанистички план на стариот дел од градот Охрид (1967).
* изработка на Просторниот план на Македонија (1982).
Трајан Митревски

Трајан Митревски (роден на година во Добрушево - починал во година во ) — македонски професор на Православниот богословски факултет во Скопје.
1 Животопис
Основно училиште завршил во родното место, богословија учел во Битола (1936–1941), а завршил во Пловдив, Бугарија (1942). Дипломирал на Богословскиот факултет во Белград (1950). Тој бил ракоположен за свештеник во Битола, на 29 август 1942 година, и служел како парохиски свештеник. Бил главен воспитувач (1967), професор и ректор на Богословијата (1973–1977). При отворањето на Православниот богословски факултет во Скопје (1977), тој бил избран за вонреден професор во првата гарнитура професори на факултетот, а потоа и редовен професор. Тој е познат библист и апологет.
Мирко Миронски

Мирко Миронски (роден на година во Тресонче - починал на година во Тресонче) — македонски новинар, публицист и општественик.
1 Животопис
Миронски е носител на наградата за животно дело „Крсте Мисирков“ и на многу други признанија. Првите чекори во новинарството ги направил во весниците „''Гимназијалец''“, „''Единство''“ и „''Студентскиот збор''“, каде што бил главен и одговорен уредник. Работел во „''Вечерен репортер''“, а бил и уредник на неделникот „''Журнал''“. Дванаесет години бил главен и одговорен уредник во весникот „''Вечер''“, во времето кога овој весник ги забележал најуспешните години.
Миронски ја извршувал функцијата министер за информации во југословенската влада на Анте Марковиќ (од 1986 до 1990 година). Зад себе оставил богата преведувачка дејност. Автор е на делата „''Новинарско истражување''“, „''Дичо Зограф''“, „''Како станав новинар''“ и др.
Јулијан Бромлеј

Јулијан Владимирович Бромлеј (, - , ) – советски историчар, етнограф, универзитетски професор, член на МАНУ надвор од работниот состав од 23 ноември 1981 година.
1 Животопис
Специјалист за Јужните Словени и неприкосновен етнографски теоретичар, во 1966 година станал директор на Институтот за антропологија и етнографија на Руската академија на науките, кое работно место го држел до 1989 година кога го заменил со Валери Тичков.
2 Творештво
*''Бромлей Ю. В.'' Крестьянское восстание 1573 г. в Хорватии: из истории аграрных отношений и классовой борьбы в Хорватии XVI в. (1959)
*''Бромлей Ю. В.'' Становление феодализма в Хорватии: к изучению процессов классообразования у славян (1963)
*''Бромлей Ю. В.'' К характеристике понятия «этнос» // Расы и народы (1971)
*''Бромлей Ю. В.'' Этнос и этнография. — М.: Наука, 1973
*''Бромлей Ю. В.'' О предмете культурной-социальной антропологии и этнографии в трактовке англо-американских и советских ученых (опыт сравнительного анализа) // Этнография за рубежом. — М.: Наука, 1979
*''Бромлей Ю. В., Крюков М. В.'' Этнография: место в системе наук, школы, методы // Советская этнография, 1987, № 3.
*''Бромлей Ю. В.'' Современные проблемы этнографии: очерки теории и истории. — М., 1981
* Этнография / под ред. Ю. В. Бромлея и Г. Е. Маркова. — М., 1982
*''Бромлей Ю. В.'' Очерки теории этноса. — М.: Наука, 1983
*''Бромлей Ю. В.'' Этносоциальные процессы: теория, история и современность. — М.: Наука, 1987
*''Бромлей Ю. В.'' Национальные процессы в СССР: в поисках новых подходов. — М.: Наука, 1988
*''Бромлей Ю. В.''(отв. ред.) История первобытного общества. Общие вопросы. Проблемы антропосоциогенеза. — М.: Наука, 1983. — 432с.
*''Бромлей Ю. В.''(отв. ред.) История первобытного общества. Эпоха первобытной родовой общины. — М.: Наука, 1986. — 574 с.
*''Бромлей Ю. В.''(отв. ред.) История первобытного общества. Эпоха классообразования. — М.: Наука, 1988. — 568 с.
Под редакцијата на Бромлej, била објавена енциклопедија во дваесет тома „Земји и народи“ (1978-1985) и универзитетски учебник за етнографија (1982). Во соавторстово Роман Григориевич Подолни ги напишал научно-популарните дела „Создавање на човештвото“ (1984) и „Човештвото - тоа се народите“ (1990).
Јордан Митровски

Јордан Митровски (роден на година во ) — македонски драмски глумец, оперски певец, бас и оперски режисер.
1 Животопис
Јордан Данчо Митровски во МНТ работел од 1947 до 1963 и од 1965 до 1981 година. Диригентот Ловро фон Матачиќ го открил неговиот басовски потенцијал и природниот музикалитет и го прифаќа како свој музички воспитаник. Во почетокот бил носител на помали драмски улоги. Како солист дебитира во улогата на Сарастро во операта ''Волшебната флејта'' (1951), за да оствари повеќе забележани партии во својот фах: Колен (''Боеми'', 1950); Дон Базилио (''Севилскиот берберин''); Крушина (''Продадена невеста'', 1949); Ферандо (''Трубадур'', 1951); Сулејман (''Никола Шубиќ Зрински'', 1952), како и улогата на ''Гоце'' во изведбата на истоимената прва македонска опера (1954).
Како режисер, по двегодишното усовршување и работа во Загребската опера (1963–1965), на оперската сцена на МНТ реализирал повеќе од 15 премиери и обнови на оперите: Илинден, Кармен, Кавалерија рустикана, Кузман Капидан, Кнез Игор, Фауст, Така прават сите, Малиот принц, Цар Самуил.
Осман Мифтари

Осман Мифтари (роден на година во село Видуше, Гостиварско - починал во година во ) — македонски правник.
1 Животопис
Осман Мифтари ја завршил Великата медреса во Скопје (1936), а потоа дипломирал на Правниот факултет во Белград (1940). Во времето на НОБ извесно време бил во логор во Приштина. По Ослободувањето, тој бил претседател на Окружниот одбор на НФМ и повереник за финансии на Окружниот народен одбор во Скопје, потоа судија во Врховниот суд на НРМ (1947/51), претседател на Окружниот суд и претседател на Народниот одбор на Општина Гостивар (1951/60), претседател на Околискиот комитет на ССРНМ и секретар на Околискиот комитет на СКМ во Тетово, член на Извршниот совет на СРМ (1963/7), народен пратеник во Републичкиот собор на Народното Собрание на НРМ (1953-1957), народен пратеник во Народното Собрание на СФРЈ, член на Главниот одбор на ССРНМ и на Сојузниот одбор на ССРНЈ, член на ЦК на СКМ, член на постојаниот дел на Конференцијата на СКМ, претседател на Врховниот суд на СРМ (1967/75) и судија на Уставниот суд на СРМ (1975/84). Бил одговорен уредник на зборникот „''Збирка на судски одлуки на Врховниот суд на Македонија''“ (Скопје, 1975).
Владимир Михаилов

Владимир Михаилов (роден на година во ) — македонски градежен инженер од областа на инженерската сеизмологија.
1 Животопис
Владимир Михаилов е роден во 1939 година година во Белград. Почина на 29.12.2020 година во Скопје.Дипломирал на Градежниот факултет во Скопје во 1963 година. Магистрирал во Институтот за земјотресно инженерство и сеизмологија (ИЗИИС) во Скопје во 1967 година, а докторирал на Природно-математичкиот факултет во Загреб во 1978 година, како прв доктор по сеизмологија во Македонија. Михаилов е редовен професор и познат научник од областа на инженерската сеизмологија. Автор е на повеќе од 500 научни и стручни трудови, публикувани во земјава и во странство. Учествувал на голем број научни собири. Бил претседател на заедницата за сеизмологија на СФРЈ и член на претседателствата на повеќе интернационални асоцијации. Бил член и на Сенатот на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. Носител е на повеќе државни и научни признанија и награди.
Витомир Мицев

Витомир Мицев (роден на година во ) — македонски невропсихијатар, редовен професор на Медицинскиот факултет во Скопје.
1 Животопис
Витомир Мицев завршил на Медицинскиот факултет во Скопје во 1965 година. Во 1972 година завршил специјализација по психијатрија во Англија, каде што работел до 1974 година. Потоа се вработил на Клиниката за невропсихијатрија во Скопје, каде што во 1984 г. одбранил докторат. Бил наставник по психопатологија и на Филозофскиот факултет во Скопје. Супспецијалист е по психотерапија и ја вовел бихевиор и психотерапијата во Македонија и е еден од познатите автори на лекување на фобичните заболувања.
Хартија за прецртување

Хартија за прецртување — висококвалитетен вид на тешка хартија што се користи за илустрација и цртање. Хартија од овој вид првично се користел за правење хартиени касети за огнено оружје.
1 Поврзано
* Хартиен картон
Даи-доро

Даи-доро (台灯籠) — традиционални јапонски камени светилки (лантерни) кои датираат од епохите нара и хејан. Првобитно биле само во будистичките храмови, каде, поставени во низа, го означувале приодот до храмот, но во епохата хејан почнуваат да се користат и во шинтоистичките храмови. Според традицијата, во текот на епохата момојама светилките почнале да ги поставуваат првите големи мастери на чајот и во чајните градини, за подоцна да бидат поставувани како декорација повеќе и помалку во сите градини. Во својата потполна и оригинална форма даи-доро, како и пагодите, претставуваат пет елементи на будистичката космологија. Делот кој ја допира земјата е „чи“ и ја претставува земјата; делот погоре е „суи“ (вода); следи „ка“ (оган) претставен со делот во кој е светлото и горните два сегмента се воздух („фу“) и „ку“ (празнина или дух). Сегментите ја изразуваат идејата дека, после смртта, физичкото тело се враќа во својата оригинален елементарен облик.
Акико Јосано

Акико Јосано (与 謝 野 晶 子, ''Yosano Akiko''; ( - ) — псевдоним на јапонска авторка, поетеса, феминистка и социјална реформаторка во доцниот период меиѓи, периодите таишо и шова. Нејзиното родено име било Шо Хо (鳳 志 や う, ''Ho Sho''). Таа е една од најконтроверзните поетеси на посткласична Јапонија.
1 Наводи
Илија Михајлов

Илија Михајлов (роден на година во - починал на година во ) — македонски професор на Земјоделско-шумарскиот факултет во Скопје, специјалист за областа уредување на шумите и за предметите уредување на шумите и дендрометрија.
1 Животопис
Михајлов дипломирал на Земјоделско-шумарскиот факултет во Софија (1930), каде што бил избран за асистент (1933). Докторирал на Земјоделско-шумарскиот факултет во Загреб (1939), а подоцна работел во Врховната стопанска комора во Софија (1944–1947). Еден од првите професори на Земјоделско-шумарскиот факултет во Скопје по неговото формирање (1947). Истакнат и познат научен работник на домашен и на меѓународен план. Автор е на првиот учебник по „''Дендрометрија''“ за студентите од областа на шумарството во Македонија (1953), како и на „''Уредување на шумите''“. Објавил повеќе од 60 научни трудови.
Секач за хартија

Секачот за хартија, познат и како тример за хартија, исто така понекогаш опишан како хартиена гилотина или едноставно гилотина, е алатка која често се наоѓа во канцелариите и училниците, дизајнирана да пресече голем сет хартиени листови одеднаш со прав раб.
1 Историја
Секачите за хартија, слични на денешните, биле патентирани во 1844 и 1852 година од Гијом Масикуо. Тие биле околу од крајот на 1830-тите, кога, во 1837 година, Тираол изгради модел со фиксирано сечило на рамна површина. Од средината на 19 век, значителни подобрувања биле направени од Фом и Краус од Германија, Фурнивал во Англија и Освего и Сејболд во Соединетите Држави.
2 Безбедност
Повеќето секачи за хартија се опремени со штитник за прсти за да ги спречат корисниците случајно да се сечат или да оттргнат знак додека користат апаратот. Сепак, повредите се уште можни ако уредот не се користи со соодветна грижа или внимание.
3 Индустриски секачи за хартија
Во современата индустрија за хартија, поголемите машини се користат за сечење големи купишта хартија, картон или сличен материјал. Таквите машини работат на начин сличен на гилотина. Комерцијалните верзии се моторизираат и автоматизираат и вклучуваат механизми за стегање за да се спречи префрлање на материјалот за време на процесот на сечење.
4 Поврзано
* Таблен секач
* Ножици
Декларација на АСНОМ за основните права на граѓаните на демократска Македонија

Декларацијата на АСНОМ — документ за основните граѓански права во Демократска Македонија. Донесена е на 2 август 1944 година во манастирот „Св. Прохор Пчињски”.
Декларацијата содржи 11 члена во кои се гарантираат:
*правото на еднаквост и рамноправност на граѓаните пред законите;
*обезбедувањето на сите права на слободен национален живот на националните малцинства;
*правото на слобода во вероисповедта и во совеста;
*правото на сигурност на имотот, правото на сопственост и на приватна иницијатива во стопанскиот живот;
*правото на слобода на говорот, на печатот, на собирањето, на договорањето и на слободата при здружувањето;
*општо, еднакво и непосредно избирачко право со тајно гласање за сите граѓани што се постари од 18 години;
*правото на жалба против одлуките на органите на власта и правото на молба и поплаки до сите државни власти.
Панче Михајлов

Панче Михајлов (роден на година во - починал на година во ) — македонски новинар и публицист.
1 Животопис
Михајлов завршил Филолошки факултет во Скопје. Во новинарството стапил од 1946 година во „''Млад борец''“ и Радио Скопје. Бил главен уредник на неделникот „''Спорт''“. Во „Нова Македонија“ работил во периодот од 1951 сè до пензионирањето во 1988 година. Во текот на својот работен век бил соработник, уредник на Скопската и Внатрешно-политичката рубрика, коментатор. Во 1963 година станал еден од основачите на „Вечер“ и негов прв главен и одговорен уредник. Бил описник на „Нова Македонија“ од Софија, потоа главен и одговорен уредник на весникот и генерален директор на НИП „Нова Македонија“ (1982).
2 Публицистички трудови
* „Меѓу три огна“
* „Павел Шатев – живот и дело“
* „Илустрирана историја на македонскиот народ“.
Личен организатор

Личен организатор, датумска книга/тетратка, нотес, дневен планирач, личен аналоген помошник, личен планирач, годишен планирач, или агенда (од латински ''агенда'' - работи кои треба да се направат), е мала книга или врзивно средство, која е створена да биде пренослива. Обично содржи дневник, календар, именик, празна хартија и други делови. Организаторот е лична алатка и може да содржи страници со корисни информации, како што се карти и телефонски кодови. Таа е поврзана со посебните канцелариски материјали што има една или повеќе исти функции, како што се календари за состаноци, ролодекси, тетратки и алманаси.
Во странство, понекогаш тие биле нарекувани како филофакс особено во 1990-тите. Филофакс е исто така име на компанија со седиште во Обединетото Кралство, која произведува низа на закопчувачки лични организатори.
До крајот на 20. век, хартиените и другите врзивни лични организатори започнале да се заменуваат со електронски уреди како што се лични дигитални помошници (PDA), софтвер за управување со лични информации и организатори преку Интернет. Овој процес бил забрзан во почетокот на 21. век со доаѓањето на паметните телефони, плочестите (таблет) сметачи, паметни часовници и разновидни мобилни апликации.
1 Поврзано
* Календарски софтвер
Индиго

Индиго (португалски или шпански Индиго, од латински индицум, од грчки: индиски) или чивит — сина боја позната уште од античко време, дериват на индол.
Порано најважната боја, билае добивана од т.н. индиго растенија (Индигофера тинктура).
Листовите биле обработувани со врела вода при што бил издвојуван безбојниот индоксил беше изолиран како еден од производите добиен при распаѓањето на гликозида индикана.
Индоксилот потоа се претворал во индиго со оксидација со воздух.
Од крајот на XIX век била одредена структурата на природното индиго при што била добиена неговатаа хемиска синтеза. Оттогаш, се произведува само синтетички, од анилин и етилен оксид или од нафталин. Неговата главна предност во однос на природното индиго е повисокиот интензитет на боја. Во чиста состојба, индиго е прашок, кој кога се раствора во алкален медиум со средство за редукција, дава интензивна сина боја, па затоа се користи во текстилната индустрија за боење и печатење. Денес, синтетичката индиго е малку потисната од новите видови на синтетички бои
,.
Скалпел

Скалпел е нож, со многу остри сечила кој најчесто се користи во хирургијата, анатомската дисекција, нега на стапалата и во уметноста и занаетчиство (наречен хоби нож). Скалпелите можат да бидат од еднократна употреба или да се употребуваат повторно. Повторно употребливите скалпели можат да имаат трајно прицврстени лопати што можат да бидат заострени или почесто отстранливи сечила за еднократна употреба. Скалпелите за еднократна употреба обично имаат пластична рачка со подвижен нож (како алат за нож ) и се користат еднаш, тогаш целиот инструмент е отфрлен. Сечилата на скалпелот обично се поединечно спакувани во стерилни торбички, но исто така се нудат нестерилни. Скалпелите со две острици се нарекуваат "ланкери".
Константин Мишајков

Константин Мишајков (роден на година во село Пателе, Леринско - починал на година во ) — македонски лекар.
1 Животопис
Константин Мишајков е роден во 1807 година во леринското село Пателе. Потекнува од големата фамилија Мишајкови. Тој е помлад брат на епископот Панарет Пловдивски (Петар Мишајков). Константин Мишајков во 1840 година завршил медицина во Пиза, Италија, а во 1845 година специјализирал во Париз. Во Битола бил лекар во турска општинска служба и на чело на преродбенската борба за отворање училишта на славјански јазик и писмо и славјанска богослужба по црквите. Од 1860 до 1870 г. бил началник на Санитетот на Битолскиот вилает. Грците го наклеветиле дека шири омраза меѓу христијаните, поради што бил осуден, а набргу потоа ослободен.Константин се образувал во Битола и Атина, а потоа студирал медицина.
Заедно со Димитар Робев, Константин Мишајков застанал на чело на преродбенската црковно-училишна борба за отворање училишта на славјански јазик и писмо и славјанска богослужба по црквите. Тие ја предводат просветната и црковна борба против елинизмот во Битола и се залагале за обновување на Охридската архиепископија. Во борбата со грчката, Цариградска патријаршија, одделните грчки свештеници и месните владици, тие успеале да издејствуваат славјанска богослужба во две цркви и отворање на народни – македонски училишта во Битола. Во периодот од 1863 до 1865 година, како еден од иницијаторите за отворање на славјанска црковно-училишна општина, тој на општината и остапил место за црква и училиште, а со свои средства изградил и капела. Македонските првенци предводени од д-р Константин Мишајков и Димитар Робев го помагале отворањето на училишта и цркви не само во Битолско, туку и во други краеви на Македонија.
Откако македонскиот преродбеник и револуционер, свештеник и учител Трпо Поповски (21. V. 1848 – 25. V. 1928) повторно го отворил училиштето во 1871/1872 година во село Косинец, Костурско, тој бил наклеветен од грчкиот владика Никифорос и затворен во Корчанскиот затвор. Но, по интервенција на македонските првенци Робев, Мишајков и др., по три месеци поминати во затвор Поповски бил ослободен.
За време на Српско-турската војна во 1876 година, Мишајков бил принуден од властите да го напушти градот. Тој емигрирал во Бугарија и се населил во Пловдив. Константин Мишајков се приклучил на софиското друштво на македонските емигранти и заедно Димитар Каранфилович, Васил Диамантиев, Димитар Македонски, Кузман Шапкарев и други дејци работи на ширење на дејноста на друштвото во кое биле изработувани петиции и мемоари кои биле испраќани до европските сили за решавање на македонското прашање.
Пред неговата смрт, тој му го оставил својот имот на своите македонски сограѓани во Битола во вредност од повеќе од 25.000 златни лева. Починал на 16 септември 1880 година во Пловдив.
Делчо Михајлов

Делчо Михајлов (роден на година во - починал на година во ) — македонски карикатурист, режисер (анимиран филм), аниматор, илустратор и архитект.
1 Животопис
Делчо Михајлов е роден во Скопје во 1947 година, каде и дипломирал, на Архитектонскиот факултет, во 1974 година. Својата прва карикатура, како еден од најспецифичните уметнички жанрови, ја објавил на 14 години, а од 1963 година започнал редовно да објавува карикатури, афоризми и хуморески.
2 Творештво
За време на својата долгогодишна и плодна кариера како карикатурист, Михалов учествувал на бројни конкурси, изложби и фестивали во Македонија и во странство. Притоа, зел учество на над 220 групни и околу десетина самостојни изложби. Освен во Скопје, изложувал во Париз, Монтреал, Токио, Рим, Рио де Жанеиро, Франкфурт, Техеран, Брисел.
Автор е и на повеќе книги за карикатури, афоризми и хуморески:
* Карикатури: (2016)* Делчо Михајлов: карикатурист (2013)
* Ante portas (2008)* Анимална анимација: афоризми и хуморески (2004)
* Нешто поинаку: 40 години творештво (2003)
* Сатирични цртежи на тема екологија (1998)
* Моја Македонија: [карикатури] (1995)* Делчо Михајлов: Уметничка галерија "Скопје" (1993)
* Зошто не (1973)
Во 1977 година, како комплетен автор, го создал својот прв анимиран филм „''Хомо Екраникус''“. Потоа следувале уште шест цртани филмови за продуцентот „Вардар филм". Сите биле прикажани во официјална конкуренција на многу фестивали.
Во периодот од 1995 до 2000 година, Делчо Михајлов бил директор на Меѓународниот фестивал на филмска камера „Браќа Манаки" во Битола.
3 Награди
Добитник е на бројни награди. Некои од позначајните се:
* Награда „11 Октомври" за 30 години творештво во областа на карикатурата
* Наградата „13 Ноември" на Град Скопје
* Награда „Феникс" на Општина Центар
Андреја Мишковски

Андреја Мишковски (роден на година во - починал на година во ) — македонски хирург по пластична и реконструктивна хирургија.
1 Животопис
Андреја Мишковски завршил на Медицинскиот факултет во Скопје во 1958 година, специјализирал пластична и реконструктивна хирургија во Белград и во Солзбери, Англија (1972). Ги вовел методите на современата пластична хирургија и ја извел првата реплантација на ампутирана подлактица (1976). Бил директор на Клиниката за хируршки болести (1982–1989); ги преобразил хируршките одделенија во посебни хируршки клиники; директор на Клиниката за пластична и реконструктивна хирургија (1989–1994).
Догу

Догу (土偶) — назив за група на статуетки со човеколик и животински изглед, со потекло од периодот џомон (14.000 – 400 година п.н.е.), од праисториската Јапонија. Во текот на следниот период, јајој, престанува нивната изработка, и од таа причина исклучиво се поврзува со периодот џомон. Постојат повеќе видови на овие статуетки, во зависност од наоѓалиштето на ископување и временскиот период во кој се создадени. Според наодите на ''Музејаот на јапонската национална историја'', вкупниот број на статуетси пронајдени низ Јапонија изнесува приближно 15.000. Повеќето од нив главно се најдени во пределите на источна Јапонија, додека наодите во западниот дел од земјата се вистинска реткост.
Биле користени при погребите, како алегориски приказ на покојникот во вид на камена статуа; но во исто време имале и магиско значење. Се верувало дека е можно да се пренесе болеста од личност на ''догу'', кој потоа би се уништил и со тоа се исцелувал болниот.
Исто така, постои и теорија на ''древни астронаути'' со Ерих фон Деникен како нејзин најзначаен претставник. Според оваа теорија статуетките ''догу'' всушност се олицотворение на ''вонземјанска божица''.
1 Видови статуетки догу
* глави во форма на срце или веѓа во форма на полумесечина
* глави налик на рогат був
* глави со ''очила''* облик на трудница
Боро Мокров

Боро Мокров (роден на година во Велес - починал на година во ) — македонски правник, публицист, припадник на комунистичкото и на студентското движење, политички работник и публицист, прв доктор по новинарство во Македонија.
1 Животопис
Боро Мокров бил активист на СКОЈ и член на КПЈ од 1939 година. Поради пројавените активности во КП и СКОЈ бил испратен во логорот Меѓуречје – Ивањица (Србија). По окупацијата работел на формирањето ќелии на КП во областа Азот, и во подготовките на партизанска база. Во 1942 г. бил секретар на СКОЈ, од декември 1942 г. до крајот на 1943 г. бил во затвор, а потоа во интернација. По враќањето од интернација, во 1944 г. станал политички комесар на одредот „''Трајче Петкановски''“ и на Осмата велешка бригада. По војната бил пратеник (неколку мандати) во Собранието на Македонија. Се занимавал со историјата на печатот и на новинарството во Македонија. Автор е на повеќе статии и монографии.
2 Библиографија
* Д-р Боро Мокров, Развојот на македонскиот печат и новинарство, Скопје, 1980;
* Збор, печат, време, Скопје, 1987;
* Весникот „Македонија“ на Коста С. Шахов, Радио Охрид, 1991.
Петар Мостров

Петар Мостров (роден на година во - починал на година во ) — македонски лекар, односно ортопед.
1 Животопис
По завршувањето на Медицинскиот факултет во Скопје (1958/59) Мостров започнал да работи во Болницата за костнозглобна ТБЦ во Охрид, чиј в.д. директор бил од 1961 до 1967 година, кога и специјализирал ортопедија во Скопје и Белград. Бил директор на оваа институција (1967–1974). Тој бил примариус од 1974 и до пензионирањето бил советник во Болницата.
Харакири

Харакири (јапонски: 腹切り) или сепуку (јап. 切腹) — вид на ритуално самоубиство, карактеристично за културата на Јапонија. Харакирито е едно од клучните делови од бушидо, кодексот на јапонските воини самураи. Самоубиството го изведувале личности кои ја изгубиле честа или тоа им го наредил господарот, или како израз на протест во случаи кога сопствените морални начела не се сложувале со господаровата наредба.
Оиран

Оиран (花魁) е назив за отмени куртизани во Јапонија. Тие спаѓале во типот ''јуџо'' (遊女), во буквален превод ''жени кои забавуваат'' или проститутки. Меѓутоа, исто така и се издвојувале од останатите ''јуџо'' по начинот и вештината на забавувањето, а многу дури станувале и познати личности надвор од ''квартот на забавата''. Со нивното умеење и гламур честопати поставувале нови трендови помеѓу богатите и елитни слоеви од општеството, што опстанало до ден денес.
1 Поврзано
* Гејша
* Куртизана
Кирил Муратовски

Кирил Муратовски (роден на година во - починал на година во ) — македонски архитект.
1 Животопис
Дипломирал на Архитектонскиот отсек при Техничкиот факултет во Скопје во 1957 година. Како проектант работел во проектантското претпријатие „''Проектант''“ и во „''Македонијапроект''“ во Скопје. Освен станбени згради, проектирал и остварувал и општествени, административни и деловни згради. Се занимавал и со публицистичка дејност. Позначајни остварени градби: Стоковна куќа во Кавадарци (1965); Конзулат на Р. Франција во Скопје (1966); Градски плоштад во Тетово (1967); комплекс на Музеи на Македонија во Скопје (со М. Томиќ); деловна зграда на ЗОИЛ „Македонија“ во Скопје (1977, со М. Сидоски).
Ракуго

е традиционална јапонска уметност на раскажување приказни на сцена. Се состои од еден раскажувач т.н. ракугоке (落語家) облечен во традиционална јапонска носија кој седи пред публиката и ја раскажува приказната низ дијалог, прилагодувајќи го гласот, мимиките и начинот на говор на ликовите од приказната. На сцена како помош може да користи хартиено ладало (сенсу 扇子) и парче ткаенина (тенгуи 手拭) додека цело време седи во сеиза поза на подлога со назив коза (高座). Траењето на изведбата зависи од должината на приказната која секогаш по правило мора да има дијалог од двајца или повеќе луѓе кои изведувачот мора да ги подражава менувајќи го тонот и висината на гласот но и со вртење на главата имитирајќи израз на лицето кои ликот во тој момент мора да го има.
Ронин

Ронин (јапонски: 浪人, букв. 浪 „скитајќи“ и 人 „човек“ — ''скитник'') — назив за самурај без господар во Феудална Јапонија. Во почетокот називот бил користен за кмет кој го напуштил или побегнал од својот господар.
Во феудална Јапонија ронинот бил предмет на исмејување и понижување, затоа што традицијата налагала самураите кои го напуштиле својот господар да починат ритуално самоубиство — сепуку. Во текот на Токугава шогуната драматично пораснал бројот на ронини, знаејќи дека тогаш било незаконски самураите да го променат господарот без негово одобрение. Многу ретки биле тие кои имале даимјо титула, и имале добри услови.
Значењето на поимот ронин, подоцна се однесувало на студенти кои не успеале да положат приемен испит на факултет на кој сакале да се запишат, и го чекаат наредниот приемен рок за да се обидат повторно. Понекогаш поимот ронин се користел воопшто за личност која не ја искористила понудената прилика и која чека на нова шанса.
1 Поврзано
* Самурај
Киро Мукаетов

Киро Мукаетов (роден на година во - починал на година во ) — македонски новинар, припадник на првата повоена генерација.
1 Животопис
Киро Мукаетов дипломирал на Филозофскиот факултет во Скопје (1950). Учествувал во НОБ од октомври 1942 година, и бил уапсен и интерниран. Од октомври 1944 г. го уредувал Билтенот на НОФ за Тиквешијата. Програмата ја подготвувале Александар Грков, Илија Каровски и Лазар Грозданов. Вестите ги подготвувале Васил Анастасов, Велко Поп Коцев и Киро Мукаетов, а со техниката раководелe Диме Мустеников-Перодршковиќ и Тодор Мурџев.
Новинар во „Нова Македонија“ (1945/46), потоа цела деценија дописник на Танјуг од Македонија. Во периодот 1957/79 година бил уредник, главен уредник и директор на „Стопански весник“. Соработувал со повеќе медиуми, особено од Словенија. Го редактирал и подготвил за печат шестомниот зборник „''Тиквешијата во НОБ 1941-1945''“.
Какеџику

Какеџику (јапонски јазик|掛け軸), исто така познат и како какемоно (јапонски јазик|掛け物), е вид на традиционална јапанска свитка, со стапчиња на врвот и дното, која обично се закачува на ѕидовите. Содржината на какеџику може да биде слика, калиграфиски запис или песна.
Дарданци

Дарданци (|Dardani) — исклучително моќен илирско-тракиски народ, многу близок до Трибалите. Според легендата, Дарданците биле основачите на Троја и сојузници на Тројанците во Тројанската војна.
Тие живееле во античко време во голем дел од денешна јужна Србија, Македонија и Косово.
1 Кралство Дарданија
Дарданскиот регион се протегал приближно од Књажевац до Велес и од Шар Планина до Бугарија. Дарданците биле освоени од Римјаните веројатно на крајот на 1 век п.н.е..
Дарданија била богата со руди. Дарданците биле добро обучени борци. Соседните народи, Македонците, а подоцна и Римјаните, претрпеле многу од нивните упади со Скордисците.
200 и 197 пр.н.е., го поплавиле северниот дел од државата на македонскиот крал Филип III.
2 Населени места
Поважни и поголеми градови на Дарданците биле Ulpiana (Приштина), Therranda (Призрен), Vicianum (Вучитрн), Skopi (Скопје), Damastioni (во близина на Охридско Езеро). Naissus (Ниш) подоцна станал најважниот град и на римската провинција Мизија.
Јапонска чајна церемонија

Јапонска чајна церемонија, (јапонски јазик|茶道, ќадо - ''пат на чајот''), е традиционален начин на приготвување и служење на чајот во Јапонија во присуство на гостите. Во чајната церемонија, по правило, се користи посебен вид на зелен чај во прав (маќа), кој се разликува од чајот предвиђден за секојдневната употреба. Церемонијата опфаќа оброк (''ќакаисеки'') и две служења на чај (''коиќа'' и ''усуќа''), а трае приближно четири часа. Првобитно, чајната церемонија била привилегија исклучиво на аристократијата, а својата денешна форма го добила благодарејќи на зен мајсторот Сен но Рикју (1522-1591).