procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Белиот мост во Врање

Белиот мост или Мостот на љубовта е изграден во 1844 година во Врање. Мостот се наоѓа над Врањска река, во улицата Девет Југовиќа, а се наоѓа и на грбот на градот Врање. Претставува недвижно културно добро како споменик на културата.
1 Легенда
Легендата вели дека мостот го изградила мајката на Турчинката Ајша во спомен на несреќната љубов на нејзината ќерка и српскиот овчар Стојан.
Пророците на Селим-бег му прорекле дека неговата ќерка Ајша ќе се заљуби во Србин. Иако таткото се обидел да го спречи пророштвото со затворање на својата ќерка, не успеал. Кога ги нашол Стојан и Ајша прегрнати покрај реката, се обидел да го убие српскиот овчар. Сепак, тој ја убил сопствената ќерка, која со своето тело го заштитила младиот човек што го сакала. После тоа, Стојан со нож си го одзел животот.
На местото каде што се случил настанот бил изграден мост, а на мостот била поставена плоча ''т.н.''''тарих'', на кој има натпис на турски и арапски јазик: ''„Проклет да е тој што го одвојува она што љубовта го спојува“.''
Содржината на текстот од таблата ја превел матичарот Хафис Тутфи Мунсалиховиќ.
''„Овој мост ќе се вика Бел мост,''''тоа ќе послужи како олеснување.''''Водата што тече под неа''''нека му служи на народот за здравје!''''Минувачи, поминете еднаш''''преку мостот и вратете се:''''Ќе видите дека е изграден''''за доброто на секој човек.''''Мухамед Мустафо, посредувај''''за хуманата сопственичка Ајша...“''
2 Галерија
3 Поврзано
* Список на споменици на културата во областа Пчиња
* Фонтана Јеренка
* Камениот мост во Зовиќ
Воденица во Кусиќ

Воденицата во Кусиќ, место во општина Бела Црква, била изградена кон крајот на 19 век и е еден од спомениците на културата во категоријата недвижни културни добра од големо значење.
Воденицата се наоѓа на каналот на реката Нера во јужен Банат и едната е заштитена од некогашните многубројни воденици што постоеле. Внесена е на картата на Генералштабот според податоците од 1912 година и 1921 ггодина. Точното време на нејзиното создавање не е познато, но на сандакот за брашно е забележана 1891 година, за кое може да се претпостави дека настанало во тие или претходните години, а името Петар, напишано веднаш до годината, го означува името на еден од сопствениците на воденицата.
Изградена е од мешани материјали - полнеж, штици и тули - кои сведочат за измените на кои била изложена со текот на времето. Надолжната страна била поставена преку водотекот, оддалечена околу два метри од јазот од кој водата и се насочувала кон три хоризонтално поставени мелничарски тркала. Значајно како сведоштво за народното техничко знаење, таа е како редок примерок на воденица во Војводина, ја заокружува типолошката слика на градбите за мелење жито во тој крај.
Воденицата била срушена.
Српска калиграфија

Српска калиграфија е форма на калиграфија заснована на кириличното писмо што се користи за пишување на српскиот јазик. Најзабележителни калиграфисти се Захарије Орфелин (1720–1785), Христофор Жефаровиќ (р. 1753) и Иван Болдижар (1917–1986).
1 Список на калиграфисти
* Јован Србин од Кратово (1526–1583), свештеник и писар
* Захарије Орфелин (1720–1785), полимат
* Христофор Жефаровиќ (р. 1753), полимат
* Иван Болдижар (1917-1986)
* Владислав Станковиќ* Зоран Илиќ, сликар
2 Поврзано
* Вјаз (кирилична калиграфија)
* Прва белградска гимназија
3 Наводи
Бурдуш

„Бурдуш“ — југословенски филм од 1970 година, во режија на Миодраг Миќа Поповиќ. Главните улоги ги играат: Јован Јаниќијевиќ Бурдуш, Милан Срдоч, Миодраг Андриќ, Драгомир Бојаниќ Гидра.
1 Синопсис
Три сиромашни музичари, Бурдуш, Рајко и Цане, благодарение на учеството во една телевизиска серија, стануваат познати и богати. Меѓутоа, неочекуваниот успех и парите ги раздвојуваат тројцата пријатели. Басистот Бурдуш, осамен и изгубен, решава да тргне на пат во потрага по нови другари, но на станицата му се придружуваат старите пријатели. Бидејќи повторно се здружени, тие се веселат во возот на својот, цигански начин.
Водена кула во Панчево

Водената кула во Панчево е изградена пред Првата светска војна, таа претставува културно наследство.
Намерно подигнат како резервоар за вода за полевање на улиците, веќе не го користат, водената кула е претворена во угостителски објект. Пумпата со која се вадела вода од бунарот под водената кула, како и механизмот за полнење на цистерните, биле сместени во приземјето на водената кула и биле демонтирани во 1980-тите. Околу водната кула имало објекти за складирање цистерни и штали за коњи кои влечеле цистерни за миење на улиците. Овие згради биле урнати во 1960-тите од минатиот век кога во непосредна близина на водената кула е изграден станбен блок и детско игралиште.
1 Опис на водената кула
Основата на објектот е многуаголна со четири пошироки и четири потесни страни. Фасадата е хоризонтално поделена на цокле завршена со венец, приземје и кат меѓу кои е кордонски венец. Покривот е многу стрмен со четири тавански прозорци, по еден на секоја поширока страна. Под покривот е многу истакнат венец. Објектот е малтерисан освен цоклето кое е обложено со фасадни тули. На зградата има една влезна врата и прозорци, заоблени на приземје и правоаголни на кат. Помеѓу вистинските прозорци има лажни - ниши.
Како споменик на културата има документарно-историска и амбиентална вредност бидејќи неговата положба, изглед и оригинална намена (цистерна за вода за полевање на улиците) се вклопува во амбиентот на Старата индустриска зона Панчево, која се протега покрај брегот на Тамиш.
Парче задоволство

„Парче задоволство“ (француски: ''Une partie de plaisir'') — француски филм од 1975 година, режиран од Клод Шаброл (Claude Chabrol) по сценариото на Пол Гегоф (Paul Gégauff). Главните улоги ги толкуваат: Пол Гегоф, Даниел Гегоф (Danièle Gégauff) и Клеменс Гегоф (Clemence Gégauff).
1 Сиже
Филип и Естер имаат среќен брак во кој имаат една ќерка. Нивниот живот е типичен за припадниците на средната класа. Со намера да внесат малку возбудување во нивниот живот, Филип предлага да имаат полови односи со други луѓе, а потоа своите доживувања меѓусебно да си ги опишуваат. Меѓутоа, со текот на времето, Филип го обзема љубомора и бес кон својата жена, а тоа води кон трагедија која го уништува семејството...
Златни денови (ТВ серија)

''Златни денови'' е српска ТВ серија од 2020 година. Во текот на 2021 година се емитуваше на Суперстар ТВ .
1 Синопсис
Дејството се одвива во денешен Белград и следи млад пар кој по неуспешните бракови и по само 48 часа запознавање започнуваат да создаваат семејство. И од претходните бракови и токму кога започнуваат заеднички живот, во нивниот живот влегуваат бројни семејства, соседи и пријатели кои со своите проблеми, емоции и авантури покажуваат дека животот секогаш има своја духовита страна. Токму овој хумор ја прави оваа приказна искрена.
2 Улоги
+, Глумец, Улога
Андрија Кузмановиќ, Драгослав (Лале)
Тамара Крцуновиќ, Марија (Маца)
Милутин Караџиќ, Таса
Александар Радојичиќ, Змија
Снежана Савиќ, Сека
Душанка Стојановиќ Глид, Драгослава
Урош Јаковљевиќ, Сава
Милица Башиќ, Милица
Амар Ќоровиќ, Филип
Младен Совиљ, сосед Гугл
Маја Шиповац, Кнедлица
Јана Милосављевиќ, Зека
Бранко Јанковиќ, Драгомир
Борка Томовиќ, Сања
Милош Ѓорѓевиќ, Николас Петронијевиќ Охоро
Софија Јуричан, Марина
Феѓа Стојановиќ, поштар
Љиљана Стјепановиќ, тетка Баца
Марко Живиќ
Младен Андреевиќ, Дракче
Ева Рас, Зина
Филип Хајдуковиќ, пријател на Филип
Драган Драги Петровиќ, Неле
Милош Влалукин, Ушке
Ана Лечиќ
Никола Вујовиќ
Милица Стефановиќ, докторка
Иван Ѓорѓевиќ, крадец во црн костум 1
Милан Громилиќ, крадец во црн костум 2
Маја Колунџија, сопственик на фризерски салон
Млаѓан Црквенаш, Службеник
Синиша Максимовиќ
Светлана Сретеновиќ
Јована Крстиќ
Марко Мишчевиќ
Арсеније Тубиќ
Марија Кашќелан
Драгица Ракочевиќ
Александар Меда Јовановиќ
Стефан Урош Тесиќ
Стеван Мрѓеновиќ
Занг Хиаоуј
Воена гранична зграда во Сремска Митровица

Воената гранична зграда во Сремска Митровица била подигната во 1747 година, кога Сремска Митровица станала центар на Петроварадинскиот деветти граничен полк. За потребите на граничарите биле изградени многу административни, воени и станбени згради. Објектот има статус на споменик на културата од големо значење.
1 Изглед
Едноставната просторна организација вклучуваало канцелариски простории наменети за гранични потреби на приземјето и стан за потполковник горе. Објектот е цврсто изграден од тули и малтер. Симетричната композиција е поделена на хоризонтално широк профилиран венец помеѓу приземјето и првиот кат, потоа наизменично хоризонтално и полукружен венец над подните прозорци и богато профилиран тавански венец. Посебен акцент на главната фасада дава централниот рисалит со засводена влезна порта и правоаголен прозорец на првиот кат опкружен со два пиластри. По укинувањето на Воената граница во 1881 година, објектот бил приспособен за цивилна употреба и во него биле сместени многу културни институции.
Во просториите на овој значаен објект денеска се сместени Заводот за заштита на спомениците на културата и Туристичката организација на град Сремска Митровица. Конзерваторските работи се извршени во 1987 година.
2 Галерија
3 Поврзано
* Список на споменици на културата во Србија
Вукајловиќева меана

Вукајловиќевата меана е единствената останата од поранешните четири кафеани што постоеле во Старата чаршија во Бајина Башта.
1 Минатото и можностите
Старата кафеана ја изградил Цветко Јевтиќ, најверојатно во 1860-тите години. Нема попрецизни податоци за датумот на изградбата, освен архитектурата, градежната техника и детали, кои укажуваат дека оваа кафеана од II класа е изградена по уредбата за кафеана од 1861 година и 1864 година, односно по основањето на машинско-пекарскиот еснаф во Бајина Башта, 1868 година.
Денешното име го добила по семејството Вукајловиќ, во чие владение била во 1909 година. Претходно, зградата била купена од првичниот сопственик од страна на Тодор Павиќевиќ на 25 јули1895 година, за наплата на долгови. Потврда за овие тврдења постојат и во сочуваните тапии од тоа време.
2 Изгледот на кафеаната
Во тоа време, таверната на Вукајловиќ била одлично сместена, надвор од градот, покрај патот Ужице, кој во тоа време бил многу важна трговска комуникација. Изградена е многу добро и цврсто, со камен до висина на парапетот, а останатите ѕидови до целосна висина со тули од голем формат. Самата зграда е приземна зграда, просторно добро организирана, со димензии 26,10 x 13,85 м, со три меѓусебно поврзани, а сепак посебни функционални целини. Тавернскиот дел ја зафаќа централната зона на објектот и се состои од голема и мала сала, со посебни влезови, меѓусебно поврзани и голема кујна. Од страната на улицата има плиток трем на високи, нерамномерно распоредени дрвени столбови на перници.
Втората посебна единица се состои од три соби за ноќевање, кои се одвоени со долг ходник од големата кафеана, со директен пристап само од дворот. Сите помошни објекти биле уредени во дворот.
Третата единица се состоела од пекарница со простор за продажба и складирање и била директно поврзана со малата сала. Страничниот дел на поранешната пекарница штрчи од масата на објектот кон улицата за длабочината на тремот, така што целата зграда била покриена со еден покрив. Покривот е четирикорен, покриен со бибер ќерамиди, со настрешници обложени со надолжни, вжлебени штици.
Список на заштитени историски знаменитости (Србија)

Заштитени историски знаменитости се историски места во Република Србија кои имаат трето ниво на заштита на државата.
Тие се дел од списокот за заштита на културното наследство на Србија.
Фотографија, Име, Датум, Општина/Град, Локација, адреса, Забелешка, Реф(и)
, Меморијал за предавање на клучевите, 1967 година, одбележувајќи место од 1867 година, Белград, Стари Град, Калемегдан
, Тревникот на црниот врв, 10. Април 1943 година, Пеќ, СЗ од градот Пеќ, Се наоѓа во спорниот регион на Косово [б 1]
, Спомен парк со споменици на Боро Вукмировиќ и Рамиз Садику, јули 1937 година, Призрен, Ландовица, Се наоѓа во спорниот регион на Косово [б 1]
1 Поврзано
* Културно наследство на Србија
* Историја на Србија
2 Белешки и наводи
Белешки:
Наводи:
Замокот „Шлос“ во Голубинци

Замокот „Шлос“ е изграден во Голубинци во втората половина на 18 век, според проект од 1767 година. Објектот бил подигнат од властите на Воената граница за потребите на граничните екипи, како ''„Управна зграда во Голубинци“'' како што пишува на планот. Објектот како недвижно културно наследство има статус на споменик на културата од големо значење.
1 Изглед
Во однос на изгледот, изработката и деталите, како и внатрешноста, ги има сите одлики на архитектурата на воената граница. Изграден е како самостојна двокатна зграда, со правоаголна основа, сместена во паркот. Фасадата била обработени со малтер, освен камените рамки околу прозорците и вратите. Хоризонталната поделба со помош на венец го нагласува одвоеното приземје од првиот кат. Приземјето на фасадата е решено со хоризонтална линиска малтерска поделба, додека на подот доминира вертикална поделба на ѕидните површини со пиластри, меѓу кои има симетрични прозорци. Од западната и источната страна има плиток рисалит. Покрај архитектонската вредност изразена во складни пропорции, нагласената симетрија и правилниот ритам на отворањето, објектот има и историска вредност, бидејќи кратко време во1813 година, живеел Караѓорѓе.
Конзерваторските работи се изведени во 1970, 1979 - 1982, 1988, 2004 - 2006 година.
Првата љубовница на Лудвиг ван Бетовен, Жанет д'Хонтар (1770) по нејзиниот брак се преселила во замокот Шлос. Бетовен паднал во очај. Музејот на Бетовен во Бон ја чува љубовната кореспонденција меѓу љубовниците, вклучувајќи го и писмото на Жанет до Бетовен со детален план на патот до Голубинац и изгледот на замокот Шлос, врз основа на кој се претпоставува дека Бетовен го посетил барем еднаш.
2 Поврзано
* Список на споменици на културата во Србија
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Коханивка

Црквата Успение на Пресвета Богородица е православна црква во с. Коханивка, општина Турбив, Виничка област, Украина. Дрвената црква е изградена во 1867 година. Претходната црква била изградена во 1742 година.
Преподобна икона на распетието со Богородица и Јован Богослов.
1 Галерија
2 Врски
* // Украина Инкогнита
Мост Војиновиќ

Мостот Војиновиќ се наоѓа во Вучитрн и е најстариот зачуван камен мост во Србија. Потекнува од крајот на XIV или почетокот на XV век, а според народните преданија го изградиле браќата Војиновиќ, кои во епската песна се спомнуваат како внуци на царот Душан. Изграден е преку реката Ситница, на трасата на караванскиот пат што го поврзувал Дубровник со Скопје и тој дел од Балканот. И покрај потребата од тоа, на мостот не се извршени конзерваторски работи, а денес е под заштита на Република Србија, како споменик на културата од исклучително значење. По завршувањето на агресијата на НАТО врз СРЈ во јуни 1999 година и доаѓањето на КФОР и УНМИК на Косово и Метохија, мостот и неговите сводови се користат како еден вид гаража за сите видови возила (од коли и трактори до автомобили и автобуси ), но и за фрлање и палење ѓубре.
1 Војиновиќ мост
Фолклорот ја поврзува изградбата на мостот со браќата Војиновиќ, на кои им се припишува и блиската Вучитрнска тврдина, додека стилските анализи го ставаат периодот кога мостот бил изграден кон крајот на 14 или почетокот на 15 век. Самите Војиновиќи, како благородници, постоеле во првата половина на XIV век, додека епската поезија ги наведува како внуци на императорот Душан. Самиот Вучитрн не припаѓал на нивната област (која стигнувала до блискиот Звечан), ниту во времето на нивната најголема сила под Воислав Војиновиќ (околу 1355 - 1363 ) и Никола Алтомановиќ (1366 - 1373), туку во Вучитрн, на почетокот на 15 век, во дворот се споменува Бранковиќ, кои биле во сродство со Војиновиќ (сестрата на Бранко Младеновиќ (татко на Вук Бранковиќ ) Ратослава, била мажена за Алтоман Војиновиќ (татко на Никола Алтомановиќ).
Самиот мост е изграден за да ја премости Ситница, на трасата на караванскиот пат што го поврзувал Дубровник со Скопје, а бил направен од, наизменично уредени, правилно изделкани, црвени и сиви камења. Долг е преку 135 метри со девет сводови, а ширината на патот е речиси 5 метри. Самите сводови се асиметрични, а најголемиот од нив е широк скоро 13 метри. Текот на Ситница со текот на времето се менувал, така што во почетокот биле подигнати 5 свода со остри врвови, а подоцна на нив биле додадени уште 4 свода, полукружни по форма. Во наредните векови реката продолжила да го менува својот тек и да создава наноси околу мостот, така што денес под него повеќе не тече реката Ситница, а поради речните наноси и е намалена и вкупната должина.
2 Поврзано
* Вучитрнска тврдина
* Вучитрн
Ачумски јазик

Ачуми или ходмони Јазикот на народот е јужен провинција Фарс и провинција Керман, источен дел провинција Бушер и насекаде провинција Хормозган; Тој е исто така мајчин јазик на околните неарапски луѓе Персискиот Залив;
Ачуми е фамилија индоевропски јазици и гранка Индоирански јазици како и подгранка западни јазици на Иран;
Овој граматички јазик се разликува од модерната граматика персиски и има силна врска со Сасанидите средноперсиски јазик и Партите партиски јазик;
1 Наводи
Астрална круна

Астралната круна ― златна круна составена од осум ниски точки. Средишните и страничните точки се прекриени со ѕвезда, со неодреден број точки, помеѓу две крила.
Во хералдиката, ѕвездена круна е поставена на штитовите на грбовите на единиците кои припаѓаат на некои воздухопловни сили или личните грбови на нивните истакнати команданти.
Нејзиното создавање станало неопходно по основањето на Кралските воздухопловни сили во Обединетото Кралство, бидејќи не постоел римски воен награден уред за воздушно војување еднакво на поморската круна за морнариците и кампската круна за војските.
1 Галерија
2 Поврзано
* Круна (хералдика)
* Палисадна круна
* Небесна круна
* Мурална круна
* Поморска круна
* Небесна круна
* Хералдика
* Воено воздухопловство
3 Наводи
* .
* . ''Мериан Вебстер'' .
* Фокс-Дејвис, Артур Чарлс (1909) , ''Поглавје XXIII: Сртот, коронети и капи''.
Античка круна

Античката круна, позната и како Источна круна, ― златна хералдичка круна наставана со променлив број на остри шила. Така е наречена поради нејзиното потекло од источното Средоземје. Источната круна е една од најстарите круни,.
Небесната круна е модифицирана источна круна со подолги шилци и на врвот со ѕвезди без одреден фиксен број на точки.
1 Галерија
2 Поврзано
* Зрачна круна
* Круна (хералдика)
* Небесна круна
* Хералдика
* Венец
* Златна капа
3 Наводи
* (на шпански) . ''Libro de Armoría'' .
* , www.scottish-wedding-dreams.com
* Фокс-Дејвис, Артур Чарлс (1909) , ''Поглавје XXIII: Срт, коронети и капи''.
Општина Свети Јуриј на Шчавница

Општина Свети Јуриј на Шчавница (словенечки: ''Občina Sveti Jurij ob Ščavnici'') — општина во источна Словенија. Седиште на општината е селото Свети Јуриј на Шчавница. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Денес е дел од Помурскиот статистички регион.
1 Населени места
Покрај општинското седиште Свети Јуриј на Шчавница, општината ги опфаќа и следните населени места:
* Бисерјане
* Благуш
* Болехнечици
* Брезје
* Габрц
* Галушак
* Грабонош
* Грабшинци
* Драготинци
* Женик
* Жихлава
* Јамна
* Коколајншчак
* Кочки Врх
* Краљевци
* Купетинци
* Кутинци
* Мали Моравшчак
* Рожички Врх
* Селишчи
* Слаптинци
* Совјак
* Станетинци
* Стара Гора
* Тербеговци
* Чакова
2 Наводи
Дијадема

Дијадема ― еден вид круна, особено украсна лента за глава што ја носат монарсите и другите како значка на кралското семејство.
1 Преглед
Зборот потекнува од грчкиот збор διάδημα (диадема), „лента“ или „трака“, од зборот διαδέω (диадео), „врзувам круг“ или „прицврстувам“. Поимот првично се однесувал на извезената бела свилена лента, која завршува со јазол и две ленти со реси често обвиткани преку рамениците, што ја опкружувале главата на владетелот за да го означуваат неговиот авторитет. Ваквите ленти се користеле и за крунисување на победнички спортисти на важни спортски игри во антиката. Подоцна била нанесен на метална круна, главно во кружен или форма на трака. На пример, круната што ја носела кралицата Јулијана Холандска била дијадема, како и онаа на баронот подоцна (во некои земји надминати со три глобуси). Се верувало дека античките Келти користеле тенка, полуовална златна плоча наречена минд (староирски) како дијадема. Некои од најраните примери на овие видови круни може да се најдат во Стар Египет, од едноставниот тип на ткаенина до посложениот метален тип и во егејскиот свет.
Дијадема е исто така украс со скапоцени камења во облик на половина круна, кој го носат жените и го ставаат над челото (во оваа смисла, исто така наречена тијара). Во некои општества, тоа може да биде венец кој се носи околу главата. Старите Персијци носеле висока и исправена кралска дијадема опкружена со дијадема. Хера, кралицата на грчките богови, носела златна круна наречена дијадема.
Статуата „Крал свештеник“ направена од цивилизацијата на долината Инд (околу 3300 – околу 1300 г. п.н.е.) носела лента за глава што е веројатно дијадема
Во продолжение, „дијадема“ може да се користи главно за амблем на кралска моќ или достоинство. Регалија на главата што ја носеле римските императори, од времето на Диоклецијан па наваму, е опишан како дијадема во првичните извори. Токму овој предмет му го вратил федератскиот генерал Одоакар на императорот Зенон (императорот на источниот дел на Римската Империја) по неговото протерување на узурпаторот Ромул Август од Рим во 476 н.е.
2 Галерија
3 Поврзано
* Граѓанска круна
* Мурална круна
Список на екипи и велосипедисти на Џиро д’Италија 2020

Следи список на екипи и велосипедисти кои учествувале на Џиро д’Италија 2020.
1 Екипи
Бидејќи Џиро д’Италија е настан од Светската турнеја, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Дополнително, три професионални континентални екипи биле поканети, со што била заокружена главната група од 22 екипи. Екипите биле објавени на 16 јануари 2020 година. На 13 октомври 2020 година, пред почетокот на десеттата етапа, и ги повлекле сите преостанати возачи од трката поради позитивни тестови на КОВИД-19.
2 Список на учесници
2.1 По националност
Држава, Број на возачи, Завршиле, Етапни победи
, 18, 11, 2 (Бен О'Конор, Џеј Хиндли)
, 4, 3
, 2, 1
, 6, 6
, 8, 6, 3 (Алекс Даусет, Тео Гејган Харт x2)
, 5, 3
, 5, 5
, 3, 2, 2 (Џонатан Кајседо, Хонатан Нарваес)
, 1, 1
, 1, 1
, 1, 1
, 48, 40, 6 (Филипо Гана x4, Диего Улиси x2)
, 1, 1
, 1, 1
, 1, 0
, 7, 4
, 1, 1
, 1, 0
, 2, 1
, 5, 5
, 2, 2, 1 (Рубен Гереиро)
, 3, 1
, 1, 1, 1 (Петер Саган)
, 2, 2, 1 (Јан Тратник)
, 8, 5
, 1, 1
, 1, 1
, 1, 1
, 12, 8, 4 (Арно Демар x4)
, 10, 4
, 1, 1
, 1, 1, 1 (Јозеф Черни)
, 3, 3
, 9, 9
Вкупно, 176, 133, 21
Руса трева

Русa трева (лат: ''Chelidonium maius'') (росопас, жолта трева, лишавица, змиско млеко, змиско грозје, божји дар, Маријанина трева) — повеќегодишно цветно растение од фамилија Papaveraceae. Во различни краишта билката различно се нарекува.
1 Опис на растението
Повеќегодишно тревно растение со исправено стебло обраснато со остри испакнати влакна. Коренот е добро развиен, фиброзен. Стеблото е исправено, разгрането, покриено со влакненца, високо околу половина метар. Листовите се големи, чудно непарно поделени, сиви и влакнести на задната страна. Долните листови се со дршка, а горните се (седечки). Цветовите се жолти, собрани на врвовите на стебленцата во ретки штитови соцветие. Цветниот период е од април до август, листовите од королата и чашката лесно паѓаат, а има и голем број прашници. Круната има 4 листови. Плодот е издолжен како мешунка со многу семиња. Сите делови на растението содржат отровен сок од жолто-портокалова боја.
2 Област на распространетост и живеалиште
''Chelidonium majus'' е автохтон во повеќето региони на Европа. Исто така, се среќава во Северна Африка во Макаронезија, Алжир и Мароко. Во Западна Азија се среќава на Кавказ, Ерменија, Азербејџан, Грузија, Казахстан, Монголија, Сибир, Иран и Турција. Неговите живеалишта вклучуваат карпести падини, шуми, пустини и крајпатни предели.
3 Лековит и хемиски состав
Жолтиот сок од руса трева содржи голем број на различни алкалоиди, од кои некои се поврзани со опиумот. Коренот е најбогат со алкалоиди (до 3%), додека помалку се наоѓа во стеблото - до 1%. Поради присуството на голема количина на алкалоиди, многу фитотерапевти сметаат дека ова растение е отровно и погодно само за надворешна употреба. Токсичноста главно произлегува од алкалоидот хелелитрин. Покрај алкалоидите, содржи и сапонини, органски киселини (хелидонска, лимонска, јаболкова итн), флавоноиди, протеолитички ензими (разградуваат белковини) итн.
4 Употреба
Руса трева се користи за лекување на стомачни болки, заболувања на црниот дроб (хепатитис), за усогласување на работата на дигестивниот систем, а делува и на бактериите, особено на грам-позитивните. Има податоци и за цитостатичното дејство на ова растение, па неговиот жолт сок традиционално се користи за отстранување на брадавици, плускавци, лишаи, егзема и други промени на кожата. Се користи и во народната медицина за третман на тумори и промени во женските генитални органи (тумори, фиброиди, рани, воспаленија и сл) како чај и средство за плакнење.
Треба да бидете многу внимателни кога користите руса трева. За внатрешна употреба се користи само сушеното растение, со паузи: се користи три недели, а една се паузира. Дневната доза на добро исушено растение е 2-4, а во овие терапевтски дози не постои можност за труење. Може да се појави повраќање, дијареа и абдоминална болка. Дермалната апликација може да предизвика алергиски реакции.
5 Галерија
Миличина Пештера

Миличина Пештера — пештера која се наоѓа во месноста Петрово Село, на локацијата Почивало, долга 156 метри и 14 метри денивилација.
Пештерата се наоѓа во изданокот на горнојурските варовници на сливот на реките Косовица и Подвршка. Водата од две пократки понорници се пробива низ сливот на Косовица под земја и поминува во сливот на Подвршка Река, каде што извира низ Миличината Пештера (390 м.н.в.). Месното население оваа хидролошка врска ја утврдило со фрлање струготини во провалијата, а тоа го потврдуваат и морфологијата и обезбедувањето на пештерскиот канал. Покрај активниот влез, има и сув влез преку дупка чие дно пропаднало во пештерскиот канал. Протокот на вода тече по целата должина на пештерата и таложи калциум карбонат на некои сегменти на дното. Постоењето на двете форми на ерозија и акумулација укажува на повеќекратни промени во хемискиот состав на водата во пештерата.
Чичок

Чичок
Научна класификација
Царство:, Plantae
''Кладус'':, Tracheophytes
''Кладус'':, Angiospermae
''Кладус'':, Eudicotidae
''Кладус'':, Asterids
Ред:, Asterales
Породица:, Asteraceae
Племе:, Cynareae
Род:, ''Arctium''
врсти
Чичок (Arctium lappa) е од род на скриеносеменици од фамилија морска ѕвезда (''Compositae''). Чичокот е двегодишно растение,има долг сиво-кафеавест вретенест корен. Во првата година се појавуваат големи приземни листови во форма на срце. Во втората година расте исправено разгрането дрво со висина од 1-1,5 м. Листовите стануваат се помали одејќи кон врвот на дрвото. Цвета во главици со темноцрвени тубуларни, густо спакувани цветови. Плодовите имаат боцки кои лесно се лепат за облеката. Расте покрај патишта, ливади и необработени површини.
Лековит дел од растението: коренот, листовите и семките се користат како лек. Двогодишниот корен се бере во пролет и есен, листовите се уште млади, а семето кога ќе бидесозреано.
Лековити својства: Коренот делува противотровно, го забрзува излачувањето на урината и потта и ја прочистува крвта. Се користи и во лекување на венерични болести, сите видови чиреви, гихт, застарени ревматски заболувања, водени болести и труење со жива. Чајот од млади листови се користи во лекување на стомачни тегоби и надуеност, а е добар лек за разни осипи, чиреви, гнојни рани и чиреви во устата. Семето се користи кај сите болести за кои се користи и коренот и листот, но семето е посилно. Семето се користи и за добивање на чичково масло кое се покажало како многу ефикасно во борбата против првутот, опаѓање на косата и ќелавоста.
Најпознатиот вид од овој род е Големиот Чичок (Arctium lappa).
Маркова пештера

Маркова пештера се наоѓа на територијата на општина Књажевац од десната страна на клисурата, под врвот на ридот Кулиње. Отворот е кружен и висок околу 4 метри. Таванот се спушта нагло, така што должината на капнувањето е само 5 метри. Според легендата, ова е пештерата на Крал Марко, во која тој често престојувал. На таванот на пештерата има вдлабнатина која Марко ја „направил“ со главата, будејќи наеднаш се разбудил. На дното на пештерата се гледаат „отпечатоците“ од неговите стапала, а во внатрешниот ѕид има вдлабнатина во облик на потковица направена од коњот на Марко, Шарац. Веднаш над пештерата се наоѓа карпа во облик на кревет, која се нарекува Маркова постела, до која е Чавчји вир, вдлабнатина во карпата што е исполнета со дождовница и која според народното верување Марко ја користел за капење.
Радмила Ѓукелиќ

Радмила Ѓукелиќ е српска поетеса, родена 1965 година во Босанско Грахово.
1 Биографија
Радмила Ѓукелиќ е родена во 1965 година, во Босански Грахово. Израснала во петчлено семејство со постари браќа, што подоцна влијаело на формирањето на нејзината поетска личност. Мажена е и мајка на две деца. Од 1994 година живее, работи и создава во Белград.
2 Поетска креативност
Автор е на три книги поезија:
* Наместо прегратка - објавена 2004 година, во издание на КОЦ Чукарица - Белград;
* Светло во далечината - објавено во 2007 година, во издание на српската книга - Рума;
* Светилиште - објавено во 2009 година, во издание на Беокнига-Белград.
Учесник е на бројни книжевни манифестации, а меѓу позначајните се: Бранковиот круг во Сремски Карловци, Повелбата Морава во Мрчајевци, Перото на Андриќ во Вишеград, Краина бисери во Пландиште, каде што била член на жирито, Крчедински летни фестивали итн.
Нејзината поезија е објавена во голем број литературни списанија, како и во Вечерни новости.
Застапена е со антологии: С''рпска поетска плетенка'', ''Песни на мајката'' и други.
Нејзините песни се промовирани на радио и ТВ емисии: Глас Русија - Москва, Радио Белград, Радио Нови Сад, РТС, БНТВ итн.
Член е на Друштвото на писателите на Србија.
3 Награди и признанија
Добитник е на значајни награди и признанија.
Прва награда во 2006 година на фестивалот за патриотска поезија на Здружението на потомците на воините 1912-1920 година. Двапати е наградена со награда „ Бел пердув “ за поезија.
Добитник е на повеќе награди за поезија на книжевното друштво „Запис“ од Горњи Милановац.
Во 2009 година ѝ била доделена Оскар Иво Андриќ, за патриотска поезија и ред други награди.
Милан Ѓорѓевиќ (писател)

Милан Ѓорѓевиќ е поет, раскажувач, есеист и преведувач, роден 25 октомври, 1954 година во Белград.
Тој е еден од најприсутните творци на српската книжевна сцена веќе четврт век. Својата прва книга „''На двете страни на кожата“'' ја објавил во 1979 година.
1 Библиографија
1.1 Песни
* „На двете страни на кожата“ (1979)
* „Мува и други песни“ (1986)
* „Мумијата“ (1990)
* „Килибарот и градината“ (1995)
* „Пустината“ (1995)
* „Чисти бои“ (2002)
* „Црн портокал“ (2004)
* „Оган во градината“, избрани песни (2007)
* „Радост“ (2008)
1.2 Есеи
* „Цвеќиња и џунгла“ (2000)
1.3 Проза
* „Глиб и ведрина“, 1997година, под псевдонимот Милан Новаков
* „Ќор-сокак“, 2002 година.
* „Мајмунот“, 2006 година.
2 Награди
* „Васко Попа“ за 2005 година.
* „Дис награди“ за 2007 година.
* „Бранко Миљковиќ“ за 2008 година.
* „Десанка Максимовиќ“ за 2013 година.
Иванско цвеќе

Иванско цвеќе или иванденски еноец, народни имиња: ивањско цвеќе, жолто, задувлија трева, жолтеновец, галиум, Јованданче) — повеќегодишно зељесто растение.
1 Потекло на името на растението
Потекло на името на:
* родот е од гр. од ''gala'' = млеко (бидејќи некои видови се користат за згрутчување на млекото);
* видот е од лат. од ''verus'' = вистинско.
Синоним:
*''Galium praecox'' Lang.
2 Опис
Стеблата се четириаглести, исправени, достигнуваат висина од 30 см до 1 м и може да бидат малку влакнести или голи. Листовите се линеарни и вертебрално распоредени, од 8 до 12. Тие се темнозелени од горната страна, голи и малку груби, а на позадината густо влакнести и на врвот завршуваат со трн. Цветовите се мали, собрани во паникулирани апикални соцветија чија оска е густо обрасната со кратки влакна. Листовите на круната се жолти и мирисаат на мед. Семките се мали, долги околу 1,5 мм, без влакна и трње, црвени и црни кога се зрели.
3 Распространетост и живеалиште
Иванското цвеќе е многу распространет евроазиско-субмедитерански вид кој од таму бил пренесен во Северна Америка. Расте и во Северна Африка, Азија и Европа. Расте покрај пасишта и ливади на сува песоклива почва може да се забележи и покрај патишта и ниви. Билката сака отворени, сончеви живеалишта.
4 Хемиски состав и лек
Како лек се користи горниот дел од цветното растение (''Galii veri herba'') кое се собира на суво и сончево време и е богато со:
* флавоноиди, околу 2%;
* кверцетин гликозиди : рутин, палустрозид, цинарозид, итн.
* малку есенцијално масло ;
* соли на органски киселини итн.
5 Употреба
Главно се користи како народен лек за третман на воспаленија на црниот дроб, болести на бубрезите, водени болести, хронични респираторни заболувања. Покрај тоа, се користи за нервни нарушувања како што се хистерија, анксиозност, епилепсија и слично.
Покрај лековити, припаѓа и на медоносни растенија, а се користи за боење на сирењето и за коагулација на млеко.
На Иванден обичај е кај православните да стават венец од ивански цвеќиња на вратите од своите домови.
6 Галерија
7 Наводи
Слободан Владушиќ

Слободан Владушиќ е српски писател, романописец и есеист, роден воСуботица, 1973 година.
1 Биографија
Роден е во Суботица во 1973 година. Дипломирал српска литература во 1998 година на Филозофскиот факултет во Нови Сад. Тој е еден од уредниците на списанието „Реч“ од 1999 година. Објавувал во Нин и Вечерни новости, а пишувал критики за проза во Политика. Работел како доцент на Катедрата за српска книжевност на Филозофскиот факултет во Нови Сад.
2 Признанија
* Награда Исидора Секулиќ во 2011 година, за студијата „Црњански, мегалополис“.* Виталова наградата Златен сончоглед во 2009 година, за романот Напред.* Награда Борислав Пекиќ во 2008 година, за синопсисот на романот Напред.* Награда Милан Богдановиќ за најдобра книжевна критика 2004 години.* Награда Меша Селимовиќ во 2013 година, за романот „Ние, избришаните“.* Награда „Лаза Костиќ“ за книгата есеи ''Книжевност и коментари'', Нови Сад 2018 година.
3 Работи
*''Напред'' ,
*''Црњански, мегалополис'',
*''Ние, избришаните'',
*''Голем напад''*''Омама''.
Крст (круна)

''Крст'' — украс кој се наоѓа на највисокото ниво на круна на врвот на ''шарот''. Неговата употреба традиционално ја симболизирала христијанската природа на монархијата на таа земја, иако не сите круни дури и во монархиите поврзани со христијанството користеле крст како декорација на врвот, некои француски круни користеле други национални симболи.
Додека многу рани круни биле откриени обрачи (и некои европски круни продолжуваат да го имаат овој облик (види, на пр., данска круна), од доцниот среден век наваму станало традиционално да се затвора круната со покривка за глава, делумно поради нацртаната природа на катедралите, замоците, палатите и салите каде што се носеле круни. За да се скрие покривката, додадени се низа украсни одлики; полусводови, кои се среќаваат кај шарот, со христијанската природа на круната симболизирана со употреба на 4 тевтонски крста и круната на врвот на шарот. Сепак, не сите такви круни имаат шар; оние од Бохемија и Унгарија имаат крстови директно врз нив.
Украсниот крст е особено поврзан со накитот на британската круна и со папските тијари.
Раде Јовановиќ (поет)

Раде Јовановиќ (Крушевац, 1971) е српски писател. Тој пишува за деца и возрасни. Тој е еден од најчитаните поети од помладата генерација. Неговите песни се застапени во училишни учебници, наставни материјали и антологии на поезија уредени од познати локални писатели.
Има објавено неколку стихозбирки:
*''Шестмина минуваат низ градот''*''Ден за бездна''*''Не заборавајте на играта''*''Среќата се насмевнува таму, зад солзите''*''Додека ја чекам''*''Ѕвездана''*''Земја на детето''*''Мојата омилена книга''
Негови раскази се објавени во домашни списанија за деца. Автор е на романот ''Лајте кере Шаренград!''.
Миломир Ѓукановиќ

Миломир Ѓукановиќ (Милина, 1948) е српски прозаист, поет и сатиричар, роден 1948 година во Милина.
1 Биографија
Роден е на 13 март 1948 г. во Милина, општина Лозница. Гимназија завршил во Лозница. Дипломирал на Правниот факултет на Универзитетот во Белград. Го уредувал сатиричниот весник Еж и играната програма на Српската радио-телевизија.
Член е на Друштвото на писателите на Србија. Како писател бил наградуван и застапуван во повеќе литературни антологии.
2 Библиографија
2.1 Романи
*''Американски експеримент'', просветителство, 1993 година. Романот е преведен на англиски, руски и грчки јазик.*''Коктел Менхетен'', Просветителство, 1995 година.*''Сон насликан со жолта бугенвила'', „Ариадна“, 2010 година.*''Манастир'', „Лагуна“, 2019 година.* Мавзолеј, Магнус, 2020/21 година.
2.2 Книги со приказни
*''Тајната на каменот Петровац'', „Просвета“, 1999 година.
2.3 Збирки песни
*''Целиот немир на светот'', „Милиќ Ракиќ“, 1982 година.
*''Станица во Пенсилванија'', „Милиќ Ракиќ и српската литературна асоцијација“, 1993 година.
*''Заскитани прашалници'', „Еж“, 1984 година
*''Знаци на магла'', „Дневник Нови Сад“, 1992 година.
*''На прагот на есента'', „Волк“, 2011 година.
*''Шепоти шепоти'', „Просвета“, 2012 година.
*''Винарија Бержерак'', „Просвета“, 2013 година.
*''Соѕвездието на бркотницата'', „Волк“, 2015 година.
*''Света лоза'', „Волк“, 2016 година.
*''Дива лоза'', „Волк“, 2018 година.
2.4 Сатира
*''Златни раце'', сатирични приказни, „Драган Срниќ“, 1979 година.
*''Прст на чело'', афоризми, „Просветлување“, 1990 година.
*''Куќа склона кон паѓање'', сатирична песна, „Работа“, 1990 година.
*''Прилог кон времето'', афоризми, „Светлостокомерц“, 1996 г.
*''Седиментот паѓа од врвот'', афоризми, „Графотрговина“, 2010 г.
2.5 Подготвени книги
*''Најубавите раскази од Бранислав Нушиќ'', „Аријадна“, 2010 година.
*''Најубавите приказни и сатири на Радоје Домановиќ'', „Аријадна“, 2010 година.
2.6 Театар
*''Инструктор по возење'', кабаре претстава во Театарот Ѕвездара, 1991 година.
Црква „Св. Димитриј“ - Турбов

Црква Свети Димитрија (Црква Свети Димитрија Солунски) - православна црква во чест на Димитрија Солунски во селото Турбов во Виничка област, споменик на дрвена црковна архитектура од локално значење.
Изградбата на црквата датира од втората половина на 19 век.
Храмот е изграден во стил на дрвена архитектура. Фасадата е обоена во сина боја, надворешните ѕидови на влезот се украсени со икони.
1 Галерија
2 Врски
* // Турбівська селищна громада
* на ''opendatabot.ua''
Марија Јовановиќ (писател)

Марија Јовановиќ е српска писателка, родена на 1 мај 1959 година, во Косовска Митровица . Дипломирала филозофија на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Белград. Досега напишала пет романи. Член е на Српското книжевно друштво.
1 Дела
*''Интрига со сопствената душа'', 1999 година - најчитаната книга во 2003 година.*''Како ништо да не се случило'', 2003 година.
*''Оди, време е'', 2006 година.
*''Доволна причина'', 2008 година.
*''Звуци на подморници'', 2013 година.
2 Награди
* Женско пенкало 2000 година* Златен хит либер, 2004, 2007 и 2009 година години
3 Галерија
Оливер Јовановиќ

Оливер Јовановиќ (р. Заечар, 16 ноември 1967) — српски писател, сликар и дизајнер.
1 Животопис
Дипломирал на Училиштето за применета уметност во Ниш (првата самостојна изложба одржана во 1995 година). Учествувал во војната во 1991 година. Има два сина, Вук и Крсман. Живее и работи во Заечар.
2 Литературни дела
Во 1996 година објавил единаесет книги на различни теми од поезија до раскази:
*''Хајка'' (прво класично издание на „Културно-просветна заедница“ на општина Заечар, 1996 година; прво електронско издание - „Балкански литературен весник“ 2008 година),
*''1991 - Мојата визија за војната'' (1997),*''Ѕид'' (1998),
*''Анатомија на криминалот'' (1999),
*''Жена на точка'' (2002),
*''Мојата борба'' (2002) во класична форма и како мултимедијално издание (2005),
*''Ноќни движења'' (2003),
*''Човек, основни алатки - употреба, цел и одржување'' (2007),
*''Гротло'' (Тардис, Белград, 2010),*''Глас'' (Центар за култура на општина Заечар, 2014).
Има објавено повеќе текстови во печатот, особено во списанието за популаризација на науката „Галаксија“, литературното списание „Развој“ и „Збор и мисла“ во Ниш „Градина“, како и на веб-страницата на списанието. „Астрономски магазин“ art-anima.com и balkanwriters.com.
3 Наводи
Кишница

Кишница (|Kishnicë) е село во општината Грачаница, Приштинскиот Округ, Косово. Населбата е формирана околу рударско-индустрискиот комплекс ''Кишница'' и рудникот за олово-цинкова руда. Архаичното име на населбата е ''Кижница''.
1 Демографски податоци
Според законите на Србија, населбата се сметала за дел од населбата Грачаница, само за периодот по осамостојувањето на Косово може да се следи бројот на жителите на оваа населба. Според резултатите од пописот на Косово во 2024 година, во Кишница било 560 жители.
Зоран Ѓуровиќ (писател)

Зоран Ѓуровиќ е српски писател, новинар и публицист роден 1060 година во Белград. Член е на Друштвото на писателите на Србија и на Здружението на новинарите на Србија. Неколку пати е наградуван за детска креативност. Застапен е во книгата „105 писатели“ од современата црногорска литература за деца и млади, антологијата на црногорските афоризми „ “, како и антологијата поезија за деца и млади „ “. Делата на Зоран Ѓуровиќ се преведени на повеќе светски јазици. Успешно се занимава со книжевна критика.
1 Литературно дело
Објавувал литературни дела во „''Политика''“, „''Змај''“, „''Кола''“, „''''“.'''' „''Дан''“, „Забавувач на ''Политика''“, „Насмевка“, „''Планинско око''“, „''Јединство''“, „ ''Ливчиња“, „Гороцвета“'' ''и'' други весници и списанија.
Зоран Ѓуровиќ досега имал објавено неколку значајни збирки песни за деца: Месечевите узди, Моите моди, Секогаш ми недостига нешто, Азбука, Авантуристички патеки, Имагинација Развигор, Скршени грижи, Под раката на небото, Миграција на лебеди, Мислев дека мислев, Важен е трикот, Сакај го небото и птицата, Рачно насликан сон, Прошетка наутро по ливада. Стихозбирката „ ''Мислев дека мислев...“'' е наградена за најдобра книга на годината од страна на Здружението на црногорски писатели за деца и млади за 2001 година.
Објавил неколку хроники со историски теми: ''Актери на дипломатијата'', ''Хитлеровата кампања на исток'', ''Европа пред нацизмот'', Н''ацизам или време на срамот'', ''Европа во агонија'', А''постоли на злото''.
Ѓуровиќ исто така негувал хумор и сатира. Има објавено три книги со афоризми: „''Карти за мешање''“, „''Клонирање на'' ''боздоган''“ и ''„Поволности“''. Успешно се занимава со литературна и музичка критика.
Лачна круна

Лачната круна ( |Bügelkrone или ''Spangenkrone'', |faislum ), обрачна круна, заоблена круна, или затворена круна, ― круна која се состои од „појас околу слепоочниците и една или две ленти над главата“. Прво биле користени од династијата Каролинзи, круните со обрач станале сè попопуларни меѓу кралските династии во доцниот среден век, и доминантниот вид на круна во денешното време.
1 Потекло
Лачните круни биле воведени во германска Европа од династијата Каролинзи, која го узурпирала престолот на Франкската Империја од династијата Меровинзи во 751 година. Сепак, нивната употреба датира од доцната антика во Римската Империја. Каролиншката круна со обрач најверојатно потекнува од современиот германски обрачен шлем(|Spangenhelm). Најстарата таква круна е ''Круната на Света Вера'' во Конкес, која ја носеле Пипин I (797–838) или Пипин II (823–864) од Аквитанија. Други Каролинзи за кои е познато дека носеле круни со обрач се Лудвиг II Германски (806–876), Карло II Ќелавиот (823–877) и Одо од Вермандоа (910–946). Карло Велики (742–814) веројатно носел лачна круна, иако нејасноста на современите портрети, особено на печатите, значи дека тоа не може да се каже со сигурност. Понекогаш, каролиншките лачни круни биле комбинирани со капа, носена одоздола.
Иако круните со обрач биле карактеристични за каролиншките кралеви, имало и неколку други видови круни што ги носеле членовите на оваа династија. На пример, Карло Велики носел и круна во облик на јака со додаток на предната страна. Заедничките особености на повеќето каролиншки круни биле „капа или ленти над главата, рабови и пендилија“. Некои од каролиншките круни биле имитации на современите византиски царски круни, кои имале облик на затворена капа (камелаукион). За возврат, римскиот император Јустинијан I Велики (483–565) имал лакови закачени на својата круна за да носи крст над неа, создавајќи го прототипот на подоцнежните лачни круни.
2 Ширење
Лачните круните станале распространети во доцната средновековна Европа. Германската императорска круна била лачна круна. Норманскиот крал Вилијам Освојувачот носел лачна круна, а во 12 век, кралевите на Унгарија ја измениле својата јака со два обрачи. Во двата случаи, целта на усвојувањето на лакот не било да се чини дека зазема положба на потчинетост во однос на Светиот германски император. Круната на Вилијам била направена по моделот на круната на императорот Ото I и слично украсена со дванаесет видови скапоцени камења. Покрај тоа, Вилијам имал жезол и вирга, кои личат на императорските обележја.
Сепак, не сите доцносредновековни круни имале лакови. На пример, француските кралеви од 15 век носеле круни од видот крин, јака украсена со четири кринови. Круната со обрач станала распространет вид на круна во раниот нов век.
3 Поврзано
* Венец
* Стема
3.1 Библиографија
*******
Спортски парк Домжале

Спортски Парк Домжале (словенечки: ''Športni park Domžale'') — фудбалски стадион во Домжале, Словенија. На него игра фудбалскиот клуб Домжале. Стадионот, кој е изграден во 1948 година, моментално собира 3.100 гледачи. Стадионот бил реновиран и модернизиран во 1997 и 1999 година. Во јуни 2006 година стадионот доби рефлектори, монтирани на четири бетонски кули и поставени на секој агол од стадионот.
1 Наводи
Спортски парк Љубљана

Спортски Парк Љубљана (словенечки: ''Športni park Ljubljana'') — фудбалски стадион во Љубљана, Словенија. На него игра фудбалскиот клуб Браво од 2014 година, а го користеле и фудбалските клубови Љубљана и Олимпија Љубљана. Фудбалски стадион најчесто се нарекува Стадион ЖАК (словенечки: ''Stadion ŽAK''). Стадионот има капацитет од 2.308 седишта и е изграден во 1930 година. Стадионот е во сопственост на Градот Љубљана.
1 Наводи
Две гробни места со надгробни споменици во Сремска Каменица

Две гробни места со надгробни споменици во Сремска Каменица претставуваат недвижно културно богатство како споменик на културата.
Гробни места опфатени со заштитата се:
* Надгробна плоча на местото каде што е погребан најпопуларниот српски поет од втората половина на 19 век, Јован Јовановиќ Змај (1833-1904). Споменикот е импозантен и изработен од црн мермер.
* Надгробна плоча на местото каде што бил погребан сликарот и писател Новак Радониќ (1826-1890).
1 Поврзано
* Список на споменици на културата во областа Јужна Бачка - Град Нови Сад
Две куќи на улица Караѓорѓева бр.15

Две куќи на улица Караѓорѓева бр. 15 се наоѓаат во централниот дел на градот во Књажевац. Зградата е изградена во 1906 година како двојна семејна куќа на семејството Сибиновиќ. Денес во неа се наоѓа Роднокрајниот музеј на Књажевац. Впишан е во списокот на заштитени споменици на културата на Република Србија (ID бр. SK 774).
1 Одлики
Објектот се состои од два дела од ист склоп во однос на надворешниот изглед и внатрешниот распоред, а на растојание од секој од нив на околу 4,5 метри така што изгледот на ова растојание како поврзувачки елемент формирал ѕидарски лак со влезна порта.која завршува со венец со поткровје, така што двата дела на објектот се спојуваат во една единствена архитектонска целина. Во триесеттите години, во западниот дел на објектот е дограден тракт долж длабочината на дворот. Фасадната пластика, особено на делот од главната улична фасада, се одликува со богатство со релјефни украси од цветен карактер, со акцент на моите симболи. Архитектонското решение во целина е пространо достигнување со елементи со исклучителна големина и форма.
Галерија
2 Поврзано
* Список на споменици на културата во Заечарската област
* Татковински музеј на Књажевац