procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Балканска линија

''Балканска линија'' (|Балканский рубеж|Balkanskiy rubezh; |sr-Cyrl) е руско - српски акционен филм од 2019 година во режија на Андреј Волгин, кој прикажува тајна операција за заземање на аеродромот Слатина на Косово по бомбардирањето на Југославија, предводена од Јунус-бек Јевкуров. Овие настани станале најопасното влошување на односите меѓу Русите и Западот од Кубанската ракетна криза.
Филмот бил објавен во Русија на 21 март 2019 година (три дена пред 20-годишнината од настаните прикажани во филмот).
1 Заплет
Во 1999 година, за време на бомбардирањето на Југославија, аеродромот во Слатина беше преземен од терористи предводени од албанскиот воен лидер, Смук. Потоа, операција за заземање на аеродромот од нив е спроведена од страна на руски разузнавачки агенти. Терористите се занимаваат со земање органи, грабежи, атентати и етничко чистење.
Руската воздухопловна војска и воениот разузнавач Аслан-Бек Евхоев и поранешниот падобранец, кој стана платеник Андреј Шаталов, раководат со мал одред задолжен за опасната мисија да ги запре терористите, да го заземе аеродромот што го држат од нив и да го држат до засилување на руските воздухопловни трупи. стационирани во Босна пристигнаа пред силите на НАТО, кои тимот ќе ги остави претходно, како и спасувањето на љубовниот интерес на Шаталов Јасна Благојевиќ, која била заробена за да се берат органи, заедно со неколку затвореници етнички Срби.
2 Производство
Идејата за создавање филм за настаните во Југославија кај Гоша Куценко дојде во 2012 година, за време на разговор со пријател, словачкиот продуцент Васил Шевц. Сценариото беше поканет да го напише писателот Иван Наумов, кој создаде љубовна приказна на 600 страници на руски мировник и една Србинка. Куценко подоцна се сретна со продуцентот Вадим Биркин и генералот Јунус-Бек Евкуров, кои се согласија да му помогнат. Вистинските детали за операцијата во која учествуваше Евкуров (во тоа време - мајорот на специјалните сили на ГРУ) сè уште се под печат на тајност, па сценаристите го смислија заплетот по сопствена дискреција, а Евкуров ги советуваше за веродостојноста на она што се случуваше.
2.1 Кастинг
На Милош Биковиќ прво му била понудена улога на руски војник, но тој одбил, одлучувајќи дека пологично е да глуми Србин во заедничкиот филм на Русија и Србија. Сепак, тој веднаш се согласил да помогне во организирањето на снимањето во неговата татковина и стана не само глумец, туку и еден од продуцентите на филмот.
Милена Радуловиќ специјално за учеството во снимањето на филмот учеше руски и секој пат го подобруваше, по што сега го зборува речиси без акцент.
Емир Кустурица имал мала улога како белградски таксист. Според извршната продуцентка Анастасија Пелевина, најпрвин режисерот морал да влезе во екипата од српска страна, но нивните работни распореди не се поклопувале.
2.2 Снимање
За снимањето, сите глумци во улогата на специјалци поминаа тешки двомесечни тренинзи, значително затегнувајќи го физичкиот и стрелачкиот тренинг.
Локациското снимање се одвиваше во Москва, Московската област, Република Крим, Русија и Србија.
3 Ослободување
Филмот бил објавен во Русија, Србија, Киргистан, Ерменија, Белорусија и Казахстан на 21 март 2019 година.
Ужичка Република (филм)

''Република Ужице'' е југословенски филм од 1974 година во режија на Жика Митровиќ. Тој е еден од најзабележителните примери на партизански филм, југословенски поджанр на филмови од Втората светска војна, кој бил популарен помеѓу 1960-тите и 1980-тите. Тука се присутни и преовладувачките теми на антифашистичката борба поставена во време на војна Југославија, бидејќи филмот ја раскажува приказната за подемот и падот на Ужичка Република, краткотрајна територија ослободена од југословенските партизани која постоела неколку месеци во 1941 година.
Филмот прикажува неколку љубовни приказни кои се одвиваат на позадината на историските настани и вклучува појавувања на Миодраг Лазаревиќ како четнички водач Дража Михаиловиќ и Марко Тодоровиќ како Јосип Броз-Тито.
Филмот освои две награди „Златна арена“ на филмскиот фестивал во Пула во 1974 година, југословенските национални филмски награди, вклучително и најдобар филм и најдобра споредна женска улога (Ружица Сокиќ). Бил вклучен и на 9. Меѓународен филмски фестивал во Москва каде што доби диплома.
1 Главна глумечка екипа
* Борис Бузанчиќ – Бора
* Божидарка Фрајт – Нада
* Бранко Милиќевиќ – Миша
* Милутин Миќовиќ – Радован
* Аљоша Вучковиќ – Лука
* Раде Шербеџија – четнички градоначалник Коста Барац
* Марко Николиќ – Клакер
* Иван Јагодиќ - Илија
* Ружица Сокиќ – Мира
* Неда Арнериќ – Јелена
* Душан Војновиќ – Сава
* Мија Алексиќ – Тоза
* Петре Прличко – пекар Перо
* Васа Пантелиќ – Драги Симиќ
* Богољуб Петровиќ – четнички капетан Ѓорѓевиќ
* Драган Оцокољиќ – партизански лекар
* Миодраг Лазаревиќ – полковник Драгољуб Михаиловиќ
* Божо Јајчанин – капетан Дуан Хадсон
* Марко Тодоровиќ – Јосип Броз-Тито
Константин Ивлиев

Константин Алексеевич Ивлиев (роден на 7 август 2000 година) ― руски лизгач на кратки патеки. Тој се натпреварувал на Зимските олимписки игри 2022.
1 Кариера
Ивлиев настапил на Европските првенства 2021 каде освоил златен медал на 500 метри и бронзен медал во штафетата на 5000 метри.
Тој ги претставувал спортистите на Рускиот олимписки комитет на Зимските олимписки игри 2022 и освоил сребрен медал во дисциплината 500 метри.
Битолска магаза

Битолска магаза — магаза во градот Битола. Објектот е прогласен за значајно културно наследство на Македонија.
1 Местоположба
Градбата се наоѓа на ќошот на улицата 27 Март бр. 3, веднаш до главната улица Широк сокак и плоштадот Магнолија.
2 Историја
Магазата е изградена во XIX век и една од многуте што постоеле во градот. Денеска е претворена во уметничка галерија.
Урша Богатај

Урша Богатај (родена на 7 март 1995 година) ― словенечка скијачка скокачка. Таа е олимписка првенка во 2022 година во женска нормална поединечна ридска дисциплина.
Таа го имал своето деби на Светскиот куп на 3 декември 2011 година во Лилехамер, Норвешка.
1 Резултати на големи турнири
1.1 Зимски олимписки игри
година, Место, Нормален рид, Мешан тим
2018, Пјонгчанг, 30, Не учес.
2022, Пекинг
Екса-

Екса- — претставка во метричкиот систем што означува 10<sup>18</sup> или поголема од основната единица. Додадена е како SI-претставка на Меѓународниот систем на единици (SI) во 1975 година, и симболот на единицата е E.
''Екса'' доаѓа од старогрчкиот grc ''héx'', се користи како префикс grc ''hexá-'', што значи ''шест'', бидејќи е еднакво на 1000<sup>6</sup>.
Примери:
* Вкупниот складиштен простор што му бил потребен на Gmail од април 2012 година, не земајќи ги предвид резервните копии и компресијата, е повеќе од еден ексабајт (10.240 мегабајти простор по корисник помножен со околу 260 милиони корисници)
* 1 EeV = 10 <sup>18</sup> електронволти = 0,1602 џул
* Потрошувачката на електрична енергија во САД е околу 15 ексаџули годишно
* 1 ексасекунда е приближно 32 милијарди години
* 0,43 Es ≈ приближната старост на универзумот
* 1 ексаметар е приближно 110 светлосни години
* 1,6 Em е 172 ± 12,5 светлосни години - пречникот на Омега Кентаур (едно од најголемите познати топчести јата, можеби содржи над милион ѕвезди)* 150 ексахаша/с е пресметковна стапка на биткоин мрежата ≈ хаша во секунда од јануари 2021 година* 1,5 exaFLOPS е пресметковната изведба на претстојниот суперкомпјутер „Frontier“ изграден од AMD и Cray for Oak Ridge National Laboratory
1 Поврзано
* Бинарна претставка
* Ексабајт
* Редови на големина (должина)
* Метричка претставка
* Редови на големина (броеви)
* Редови на големина (време)
2 Наводи
*
Зграда на СОУ „Јосип Броз-Тито“ - Битола

Зграда на СОУ „Јосип Броз Тито“ - училишна зграда во Битола, во кое работи гимназијата Јосип Броз-Тито. Објектот е прогласен за културно наследство на Македонија.
1 Местоположба
Зградата се наоѓа на булеварот 1 Мај бр. 51.
2 Историја
Изградена е во 1882 година како приватна куќа од големиот земјопоседник Сали-паша. Во 1892 година, Сали-паша ѝ ја продал куќата за 600 златни турски лири на турската општина во градот и во неа била сместена битолската турска машка гимназија, во која предавале учители од Солун.
Паскал Дион

Паскал Дион — канадски натпреварувач во брзо лизгање на кратки патеки.
1 Кариера
1.1 2015 година
Дион се натпреварувал на Зимската универзијада 2015 година во Гранада, Шпанија, каде што завршил на четвртото место во дисциплината 1.500 метри.
1.2 2016 година
Како дел од Светскиот куп во брзо лизгање на кратки патеки 2015-16, Дион го освоил својот прв медал како дел од штафетата на 5.000 метри.
1.3 2017 година
Дион бил вклучен во Олимпискиот тим на Канада за 2018 година во август 2017 година. Ова било неговото олимписко деби. Дион го освоил бронзениот медал како дел од штафетата на 5000 метри.
1.4 2022 година
На 17 јануари 2022 година, Дион бил вклучен во олимпискиот тим на Канада 2022 година . Дион го освоил златниот медал како дел од тимот на Канада во штафета на 5000 &nbsp;m.
Јусуф Мехоњиќ

Јусуф Мехоњиќ (|Jusuf Mehoniqi) (1883-1926) бил албански водач на качачкото движење и член на Комитетот на Косово од Шаховичи.
Се борел во османлиската војска до 1912 година. Во периодот 1924-1928 година, тој бил како противјугословенски бунтовнички водач на четите на качачките движења во долниот дел на Санџак, вклучувајќи ги Нови Пазар, Рожае, Сјеница, Колашин и Бихор. Меѓу другите водачи беа Хусеин Бошко, Фериз Салку и Рек Бишева. Во 1924 година, Мехоњиќ/Мехоња бил обвинет за организирање на убиството на Бошко Бошковиќ, началникот на Округот Колашин, и покрај тоа што во тоа време бил во Албанија. Ова било искористено како изговор за масакрот во Шаховиќи во 1924 година, во кој околу 600-900 месни муслимани биле масакрирани од црногорските селани. Потоа се покажало дека убијците на Бошковиќ биле членови на кланот од Ровча, ривалско племе на неговото.
Тој бил член на Комитетот за национална одбрана на Косово и според професорот Матија Мурко од Прага, Мехоњиќ бил и писател на поезија, пишувајќи и пеејќи за битките и престрелките што ги водел. Овие песни биле конфискувани од југословенските власти. Мехоња починал во 1926 година. Погребан е во Албанија покрај сопругата Назе.
Расински Управен Округ

Расински Управен Округ — округ кој се наоѓа во јужниот дел на Република Србија. Има вкупно население од 240.463 жители (Попис 2011 г.). Седиштето на округот е во градот Крушевац.
Во Крушевац и околината има неколку културно-историски споменици: Лазарев Град, со остатоци од средновековна тврдина и црквата Лазарица, е епска градба во српската традиција. Црквата Лазарица посветена на Св. Стефан е прототип на Моравското училиште, а изградена е во 1376 година. по повод раѓањето на Лазаровиот син Стефан.
Кула Донжон, воено утврдување на средновековен град, сведоштво е за големото културно и историско наследство на српскиот народ.
Манастирот Љубостиња го основала принцезата Милица, сопругата на Лазар, на крајот на 14 и почетокот на 15 век, по битката за Косово, кога таа решила да се повлече како владетел и да ги собере вдовиците на српските владетели убиени на Косово. Љубостиња од првиот ден имала културна улога. Тука биле донесени истакнати летописци, препишувачи, мајстори за украсни книги и сликари.
1 Административна поделба
Расинккиот Округ опфаќа еден град и пет општини.
Име, Грб, Население (2011)
Град Крушевац, 131.368
Општина Александровац, 26.522
Општина Брус, 16.317
Општина Варварин, 17.966
Општина Трстеник, 42.966
Општина Ќиќевац, 9.476
2 Демографија
Според официјалниот попис од 2011 година, Расинскиот Округ имал 241.999 жители. 53,8% од населението живееле во урбани подрачја. Етнички состав на округо:
Етничка група, Жители, %
Срби, 232.552, 96,10%
Роми, 3.265, 1,35%
Црногорци, 444, 0,18%
Македонци, 301, 0,12%
Хрвати, 175, 0,07%
Југословени, 128, 0,05%
Власи, 122, 0,05%
Други, 5.012, 2,07%
Вкупно, 241.999
Качаци

Качаци (|kaçak) — поим што се користи за албанските бандити кои биле активни кон крајот на 19 и почетокот на 20 век во северна Албанија, Црна Гора, Косово и Македонија, а подоцна и како термин за милициите на албанските револуционерни организации против Кралството Србија (1910– 18) Кралство Југославија (1918–24), наречено „Качачко движење“.
1 Етимологија
Зборот е изведен од турскиот збор ''kaçmak'' за „одметник“.
2 Историја
2.1 1920–24 Качачко движење
Комитетот за национална одбрана на Косово (|Komiteti për Mbrojten Kombëtare e Kosovës) е создаден во Скадар, под Хасан Приштина, во 1918 година. Комитетот организациски и финансиски ги подржувал качаците во областите населени со Албанци на Југославија, во Косово и Скопје (поранешен Косовски Вилает). Качаци дејствувале и околу Охрид и Битола. На 6 мај 1919 година Комитетот повика на општо востание во Косово и во другите области населени со Албанци во Југославија. Качаците биле популарни меѓу Албанците, а локалната поддршка за нив се зголемила во 1920-тите кога Хасан Приштина стана пратеник во албанскиот парламент, Хоџе Кадриу стана министер за правда, а Бајрам Цури стана министер за војна (1921). Сите тројца биле косовски Албанци. За тоа време, косовските Албанци под команда на Азем Галица започнале вооружена борба, позната и како „Качачко движење“, бунт од големи размери во Дреница во кој учествувале околу 10.000 луѓе под Галица. Востанието било задушено од југословенската војска. Вооружените конфликти меѓу југословенската војска и качаците се случиле во годините 1920 и 1921 година, 1923 година, со заживување во 1924 година. Едно од достигнувањата било создавањето на „неутрална зона“ околу Јуник која ќе послужи за загрозување на границата и обезбедување муниција и друга логистичка поддршка за качаците.
3 Наследство
Тие се широко прикажани во албанскиот фолклор. Албанските колаборационисти во Југославија за време на Втората светска војна биле познати и како ''Качаци''.
4 Забележителни луѓе
* Бајрам Цури (1862–1925)
* Азем Галица (1889–1924)
* Ќериме Шоте Галица (1895–1927) * Зеф Кол Ндока (1883-1924)
* Хисни Кури (?-1925)
* Ајет Сопи Блата
* Аган Која
* Мехмет Паше Дерала
* Сали Бутка
* Осман Така
* Аслан Кури
* Идриз Сефери
* Бајрам Балота
* Садик Рама
* Иса Болетини
* Јусуф Мехоња
Лимско-санџачки четнички одред

Лимско-санџачкиот четнички одред била воена единица на четниците која била формирана во северна Црна Гора и Санџак на крајот на јуни 1942 година, за време на Втората светска војна. Во август 1942 година, командувал Павле Ѓуришиќ и била најголемата и најелитната воена единица на Дража Михаиловиќ во тоа време.
1 Основање и почетна структура
Лимско-санџачкиот четнички одред бил формиран од Павле Ѓуришиќ, врз основа на договорот меѓу Ѓорѓе Лашиќ и италијанскиот генерал Алесандро Пирцио Бироли, потпишан на 24 јули 1942 година по околу два месеци преговори. Договорот го „легализирал“ одредот со италијанските окупаторски сили. Многу побројни и поважни биле четниците кои не биле „легализирани“. Италијанците толерирале групи илегални четници и им дале статус на „национална селска милиција“. Лимско-санџачкиот четнички одред бил мобилна единица составена од четири баталјони, по еден за секој регион во рамките на секторот. По еден баталјон имале Бијело Поље, Беране, Андријевица и Колашин. Според договорот, четата била овластена на 1.500 луѓе кои земале плата, храна, облека и оружје од Италијанците.
2 Проширување
На 12 јули 1942 година, четничкиот штаб се состанал во Зимоњица Кула за да одлучи за распределбата на четничките команди и областите на одговорност, а Црна Гора била поделена на западен и источен сектор. За командант на западниот сектор бил назначен Бајо Станишиќ, додека за командант на источниот сектор Павле Ѓуришиќ, кој одговарал на постојната територија на неговиот одред. На следната конференција одржана наредниот месец, секторот на Ѓуришиќ бил проширен за да ги вклучи Пријепоље, Прибој, Нова Варош и Сјеница.
По ова проширување Лимско-санџачкиот четнички одред бил реорганизиран во четири корпуси:
* Ком корпус
* Лим корпус
* Корпус Милешева
Планирано било во одредот да биде вклучен и Дечанскиот корпус составен од три бригади (Пеќ, Исток и Дреница), но овој план останал само на хартија. Според четничките документи, Лимско-санџачкиот четнички одред имал 200 офицери и 15.349 луѓе на располагање за воена служба. Тие биле вооружени со 13.116 пушки, 51 лесни митралези, 15 митралези и 5 минофрлачи. Италијанците, исто така, го овластиле Ѓуришиќ да подигне жандармерија во неговиот сектор, која се користела за тероризирање на членовите и поддржувачите на партизаните и на населението воопшто.
3 Битки
Одредот учествувал во Третата непријателска офанзива против партизаните.
Во средината на мај 1943 година, пред официјалниот почеток на Битката на Сутјеска, околу 2.000 луѓе од овој одред, вклучително и Ѓуришиќ, биле заробени од германските сили. Воислав Лукачевиќ го наследил Ѓуришиќ како командант на преостанатите луѓе од одредот.
Масакр во Шаховиќи

Масакрот во Шаховиќи бил масакр на муслиманското население во југословенското село Шаховиќи (денешно Томашево во Црна Гора) и соседните села во регионот на Долниот Колашин. Тој бил извршено на 9 и 10 ноември 1924 година од страна на толпа од 2.000 православни христијани од Колашин и Бијело Поље, кои барале одмазда за претходното убиство на Бошко Бошковиќ, гувернер на областа. Масакрот бил поттикнат од гласините дека извршител бил антијугословенскиот водач Јусуф Мехоњиќ. Со текот на времето, се дознало дека Бошковиќ бил убиен од членови на ривалскиот клан, Ровчани. По масакрот многу муслимани избегале од регионот.
1 Заднина
Мотивот за масакрот е убиството на Бошко Бошковиќ, началникот на Колашинската жупанија. Бошковиќ бил убиен во заседа од непознати напаѓачи на 7 ноември 1924 година, додека патувал од Мојковац до Шаховиќи. Во овој период, во поголемиот дел од Долно Колашин дејствувала група антијугословенски бунтовници. Нивниот водач бил Јусуф Мехоњиќ (познат и како Исуф Механи), качак и член на Комитетот за национална одбрана на Косово од Шаховиќи. Локалните црногорски власти го издвоија Јусуф Мејоњиќ, и покрај тоа што тој бил во Албанија за време на убиството, и населението на Шаховиќи како активно во убиството на Бошковиќ и истиот ден беше издадена наредба да се конфискува целото оружје во поседување на населението на Шаховиќи и Павино Поље. Бошковиќ бил погребан на 9 ноември 1924 година. Во говорите одржани за време на неговиот погреб, православното население на Шаховиќ го обвини муслиманското население на Шаховиќ за неговата смрт. Адил Зулфикарпашиќ нагласува дека Шаховиќи и Павино Поље биле разоружани два дена пред масакрот. Локалните власти уапсија 31 маж од Шаховиќи на 7 ноември 1924 година. По настаните од масакрот, се покажа дека убијците на Бошковиќ биле членови на кланот од Ровча, ривалско племе на неговото.
2 Масакр
Зулфикарпашиќ заклучил дека масакрот го извршиле вооружени лица од Колашин и Бијело Поље кои го координирале нивниот напад на Шаховиќи и Павино Поље на фронтот широк 19 километри. Постојат различни проценки за бројот на жртвите. Некои извори проценуваат 600, додека некои извори до 900, сите тие нагласуваат дека меѓу жртвите има многу жени и деца. Некои извори проценуваат дека бројот на жртвите е 3.000. Според официјалниот извештај, масакрот го извршиле селани од Колашинското село Поља, членови на братството на убиениот Бошковиќ, кои убиле 120 муслимани, а запалиле и ограбиле 45 куќи.
Масакрот го опишал Милован Ѓилас во книгата ''Земја без правда'', врз основа на сведочењето на неговиот татко Никола, кој учествувал во масакрот.
3 Последици
Муслиманските славни и водачи од Шаховиќи кои го преживеале масакрот напишале меморандум до кралот Александар I. Во отсуство на соодветна реакција од југословенската влада, сите муслимани од Шаховиќи емигрирале од нивното село, повеќето од нив во Босна и Херцеговина. Многу муслимани од областа Бијело Поље побегнале од регионот и емигрирале во Турција.
Жикина династија

„Жикина династија“ — југословенски филм од 1985 година, во режија на Зоран Чалиќ. Филмот е седмото продолжение на филмскиот серијал „Луди години“, чие премиерно прикажување е на 31 октомври 1985 година.
1 Синопсис
Дедо Жика и дедо Милан се под влијание на телевизиската серија Династија и се загрижени поради тоа што нивниот внук Мишо воопшто не го интересираат жените. Затоа, дедо Жика го фаќа паника за Миша да не залута „како младиот Карингтон“. Затоа, тој и неговиот сват Милан одат кај доктор Недељковиќ да побараат помош. Меѓутоа, Жика не верува во медицината и почнува да ја применува својата терапија...
2 Улоги
+, Глумец, Улога
Драгомир Бојаниќ Гидра, Жика Павловиќ
Марко Тодоровиќ, Милан Тордоровиќ
Риалда Кадриќ, Марија
Владимир Петровиќ, Боба
Никола Којо, Миша
Гала Виденовиќ, Наташа
Јелена Жигон, Јелена
Лидија Вукичевиќ, Лилика
Весна Чипчиќ, Елза
Велимир Бата Живоиновиќ, доктор Недељковиќ
Коле Ангеловски, Максим Филиповиќ
Милан Срдоч, Миге
Снежана Савиќ, дама во воз
Љиљана Јанковиќ, Вука
Сузана Манчиќ, девојка во автомобил
Радослава Маринковиќ, дама без долна облека
Никола Милиќ, келнер
Мирослав Бата Михаиловиќ, дебил
Олга Познатов, мајка на дебил
Љиљана Седлар
Љубомир Ќипраниќ, Полицаец
Предраг Милинковиќ, Виолинист
Миња Војводиќ
Богдан Михаиловиќ
Селена Станковиќ
Марија Бајалица
Слободан Алексиќ
Душица Стојановиќ
Борис Станиќ
Тонко Дупало
Славољуб Плавшиќ
3 Екипа
* Сценарио: Јован Марковиќ и Зоран Чалиќ
* Режија: Зоран Чалиќ
* Музика: Зоран Симјановиќ
* Снимател: Ѓорѓе Николиќ
* Сценограф: Миленко Јеремиќ
Стефан Марковиќ (политичар)

Стефан Марковиќ (26 јули 1804 – 29 ноември 1864) бил српски политичар.
1 Биографија
Марковиќ е роден во Земун, а основно училиште завршил во градот во 1815 година, а гимназија во Сремски Карловци во 1821 година Студирал на универзитет во Австрија, а во 1834 година се преселил во Србија.
Во 1834 година дошол да живее во Крагуевац, тогашниот главен град на Србија. Бил член на владата и секретар на кабинетот на премиерот од 1835 година; директор на канцеларијата на принцот од 28 септември 1837 година; главен секретар на Приватниот совет од 1839 година; член на советот од 1842 до 1857 година; министер за правда и министер за образование од 21 декември 1854 до 29 мај 1856 година; вршител на должноста министер за надворешни работи од 29 мај до 16 септември 1856 година; министер за правда и образование од 16 септември 1856 до 19 јуни 1857 година; и повторно министер за надворешни работи од 19 јуни 1857 година до 31 март 1858 година.
Марковиќ бил номиниран за прв член на ''Друштвото'' на српските букви: претходник на Српската кралска академија на 27 мај 1842 година; тој исто така ја извршуваше функцијата претседател на Друштвото (ДСС) од 27 декември 1854 година до 19 јуни 1857 година.
Со враќањето на власт на кнезот Милош Обреновиќ, Марковиќ, знаејќи дека неговата политичка кариера е завршена, ја напуштил земјата во 1858 година и повеќе не се вратил. Починал во Виена во 1864 година.
Марковиќ починал во Виена во 1864 година.
Немања Крстиќ

Немања Крстиќ (роден на 2 март 1993 година) е српски професионален кошаркар за Капфенберг Булс од австриската кошаркарска суперлига. Тој ја претставува и кошаркарската репрезентација на Србија на меѓународните натпреварувања. Висок е 2.06 м, тој може да игра како крило или крилен центар.
1 Професионална кариера
Тој го направи своето професионално деби со КК Хемофарм во текот на сезоната 2011-12. Во летото 2012 година, тој потпиша со Мега Визура. Во јули 2015 година, тој ја напушти Мега и потпиша со КК Игокеа.
На 26 јули 2016 година, Крстиќ потпишал едногодишен договор со Морнар Бар. На 9 декември 2016 година, тој се раздели со Морнар откако имаше просек од 3,6 поени и 1,5 скока по натпревар во десет натпревари во АБА лигата. На 7 февруари 2017 година, Крстиќ потпишал со Капфенберг Булс за остатокот од сезоната 2016–17 ОБЛ.
На 17 август 2017 година, Крстиќ потпиша со Динамик. На 40 натпревари од Српската лига со Динамик, тој имаше просек од 15,5 поени и 5,6 скока по натпревар.
На 6 септември 2018 година, Крстиќ потпиша со Нови Пазар. На 36 натпревари од Српската лига, тој имаше просек од 18,6 поени, 6 скока и 2,6 асистенции по натпревар. Беше најдобар играч во регуларниот дел од кошаркарската лига на Србија. Со просечни 20,3 поени беше најдобар стрелец во српската Суперлига.
На 9 август 2019 година, Крстиќ потпиша со унгарскиот тим Шолноки Олај КК. Тој имаше просек од 8,4 поени и 3,2 скока по натпревар. На 21 август 2020 година, Крстиќ повторно се приклучи на Капфенберг Булс во Австрија.
2 Репрезентативна кариера
Крстиќ беше член на српската кошаркарска репрезентација на Евробаскет 2013.
Ѓорѓе Гагиќ

Ѓорѓе Гагиќ (роден на 28 декември 1990 година) — српски професионален кошаркар за Лиеткабелис од Литванската кошаркарска лига (ЛКЛ) и Еврокупот. Тој исто така ја претставуваше српската кошаркарска репрезентација на меѓународни натпреварувања. Висок е 2.11 м, тој е центар кој може да ја покрие и позицијата крилен центар.
1 Професионална кариера
1.1 Почеток на кариерата
Гагиќ играше младинска кошарка во ФМП, Суперфонд, Војводина Србијагас и Црвена звезда. Во декември 2009 година потпиша за својот прв сениорски тим Морнар од Црна Гора. По две години минати играјќи таму, тој потпиша за српскиот професионален клуб Хемофарм до крајот на сезоната 2011-12.
1.2 Партизан
Во јули 2012 година, Гагиќ потпишал четиригодишен договор со српскиот клуб Партизан. Во првата сезона со Партизан ја освои Јадранската лига и Српската лига. Во својата втора сезона, тој ја освои својата втора и клупска 13-та титула по ред во Кошаркарската Лига на Србија, победувајќи ја Црвена Ѕвезда со 3-1 во финалната серија. И покрај тоа што немаше добра сезона, тој експлодираше во финалната серија со просек од 12,5 поени и 6 скока по натпревар.
Во првата половина од сезоната 2014-15 за Партизан, Гагиќ играше на стартната позиција и имаше просек од 9,6 поени и 4 скока на 18 натпревари во Јадранската лига. На 3 февруари 2015 година, Гагиќ побарал раскинување на договорот поради неисплатени плати, кои клубот јавно ги класифицирал како „предавство“ еден ден подоцна.
1.3 2015 – денес
На 11 февруари 2015 година, Гагиќ го раскинал договорот со Партизан и потпишал со Ројал Хали Газиантеп од Турската кошаркарска лига за остатокот од сезоната.
На 3 август 2015 година, тој потпишал едногодишен договор со италијанскиот клуб Енел Бриндизи.
На 30 април 2016 година, Гагиќ потпишал со Иберостар Тенерифе за остатокот од сезоната 2015–16 АЦБ.
На 1 јули 2016 година, Гагиќ потпишал со Цмоки-Минск за сезоната 2016–17. На 20 февруари 2017 година, тој го напушти Цмоки-Минск и потпиша со турскиот клуб Истанбул ББ за остатокот од сезоната 2016–17 БСЛ.
На 13 септември 2017 година, Гагиќ потпишал со Јешилгиресун Беледије за сезоната 2017–18 БСЛ. На 26 декември 2017 година, тој се раздели со Јешилгиресун откако имаше просек од 8 поени и 4 скока во БСЛ. На 3 јануари 2018 година се врати во Партизан.
На 5 декември 2020 година потпиша со БЦ Лиеткабелис.
2 Репрезентативна кариера
Гагиќ ја претставуваше српската репрезентација на ФИБА Евробаскет 2013 во Словенија. За Србија имаше просек од 3,5 поени и 2,5 скока по натпревар.
Немања Љубисављевиќ

Немања Љубисављевиќ (роден на 26 ноември 1996 година) е српски фудбалер, кој игра како дефанзивец за литвански ФК Жалгирис.
1 Клупска кариера
1.1 Прва Петолетка
Со потекло од Трстеник, Љубисављевиќ ја започна својата кариера во локалниот клуб Прва Петолетка во сезоната 2012–13 во српската лига Исток на 16-годишна возраст. Тој забележа 25 сениорски настапи помеѓу 2013 и 2014 година. Љубисављевиќ заработи повреда на предните вкрстени лигаменти за време на претсезоната на пријателскиот натпревар против Напредак Крушевац. По целосно закрепнување, тој забележал 4 настапи до крајот на сезоната 2015–16 во српската лига Исток. Љубисављевиќ бил вклучен во инцидентот по еден дуел со Андрија Радовановиќ за време на натпреварот против Темниќ на 24 октомври 2015 година. Играјќи за клубот, Љубисављевиќ одигра 37 настапи и постигна 2 гола за 2 години како бонус играч во српската лига Исток вкупно, како и еден куп натпревар и неколку натпревари во окружниот куп.
1.2 Раднички Ниш
По целата 2016 година што ја поминал како член на фудбалскиот клуб Јагодина, позајмен и на сателитскиот клуб Табане Трговачки, Љубисављевиќ се преселил во српскиот највисок клуб Раднички Ниш. Поминувајќи го пробниот период успешно, Љубисављевиќ потпишал четиригодишен професионален договор со клубот. Тој беше опционално позајмен со двојна регистрација на српскиот прволигаш Динамо Врање до крајот на сезоната 2016–17, каде што забележа 3 настапи под тренерот Драган Антиќ. Љубисављевиќ го направи своето официјално деби за Раднички Ниш во последниот натпревар од сезоната 2016–17 во српската Суперлига против Црвена звезда Белград на стадионот Рајко Митиќ на 21 мај 2017 година под тренерот Милан Раштавац.
1.3 Горица
На 10 август 2017 година, Љубисављевиќ се преселил во хрватскиот клуб од Втората фудбалска лига Горица, склучувајќи двегодишен договор. Тој го направи своето деби за нов клуб во воведниот натпревар од кампањата 2017–18, против Динамо Загреб II. Тој го постигна својот прв гол за Горица во 5-тиот натпревар за победа од 1–0 над Хрватски Драговољац на 9 септември 2017 година Тој, исто така, играл натпревари од хрватскиот фудбалски куп против Мославина, ГОШК Дубровник. и Риека Љубисављевиќ го постигна својот втор гол во победата од 3–0 над Хајдук Сплит II на 10 март 2018 година Обезбедувајќи промоција во највисокото ниво на хрватската фудбалска пирамида на 32. натпревар од Втората хрватска лига, против Шибеник, Љубисављевиќ го освоил натпреварувањето со Горица, по победата со 1–0 над резервите на Динамо Загреб во последниот натпревар од сезоната. Потоа, тој го пропушти воведниот натпревар од кампањата 2018–19, против Риека како неискористена замена на клупата, Љубисављевиќ го имаше своето деби во хрватската Прва лига на 4 август 2018 година, заменувајќи го Лукаш Цволински во ремито 3–3 против Славен Белупо.
2 Признанија
; Горица
* 2. ХНЛ : 2017–18
Рашко Катиќ

Рашко Катиќ (роден на 8 декември 1980 година) е српски професионален кошаркар на Крагујевачки Раднички од Кошаркарската лига на Србија. Тој ја претставуваше српската кошаркарска репрезентација на меѓународен план. Висок е 2.08 м, играше на позицијата центар.
1 Професионална кариера
Катиќ ја започна својата професионална кошаркарска кариера во КК Застава во Крагуевац, каде што играше до средината на сезоната 2003–04. Во јануари 2004 година бил ангажиран во Црвена Ѕвезда, каде што поминал една година.
Во јануари 2005 година, тој потпиша со турскиот клуб ИТУ каде беше ослободен откако се појави на само шест натпревари. Потоа се вратил во Србија и одиграл два натпревари со КК Ергоном. Капацитетот за играње е целосно демонстриран во униформата на германскиот тим Walter Tigers Tübingen, каде што стана миленик на локалната публика. Со нив, тој играше четири сезони (2005–2009).
Во 2010 година, Катиќ дојде во Хемофарм каде играше една сезона. Во 2010 година потпиша со белградски Партизан. Со нив помина две сезони, а за прв пат во кариерата играше во Евролигата.
Во август 2012 година, Катиќ се врати во Црвена звезда потпишувајќи двегодишен договор. На 29 септември 2014 година, Катиќ потпишал едногодишен договор со шпанскиот клуб КАИ Сарагоса. На 16 јули 2015 година, Катиќ потпишала договор од една плус една година со белгискиот клуб Теленет Остенде. На 10 јуни 2016 година, тој повторно потпиша со Остенде уште една сезона. На 6 јуни 2017 година, Катиќ потпишал за Спиру Шарлроа за сезоната 2017–18.
Во јули 2019 година, Катиќ објави дека се повлекува од играчката кариера. И покрај неговата најава, на 1 август потпишал за Крагујевачки Раднички од Втората машка лига на Србија.
На 10 октомври 2020 година, 40-годишниот Катиќ постигна 41 поен во победата од 91–80 над Напредак ЈКП.
2 Репрезентативна кариера
Катиќ ја претставуваше машката кошаркарска репрезентација на Србија на Евробаскет 2013 година. Катиќ беше член на српската кошаркарска репрезентација која го освои сребрениот медал на Светското првенство во кошарка ФИБА 2014 година.
Стефан Марковиќ (кошарка)

Стефан Марковиќ (роден на 25 април 1988 година) е српски професионален кошаркар на Црвена Ѕвезда од Јадранската лига и Евролигата. Тој ја претставуваше и кошаркарската репрезентација на Србија на репрезентативно ниво. Тој е 1.99м висок и игра на позициите организатор на игра / бек.
1 Професионална кариера
Марковиќ ја започна својата професионална кариера во КК Атлас. Од 2006 до 2010 година беше член на Хемофарм. Сезоната 2010–11 ја помина во Италија играјќи со Бенетон Тревизо.
Во јуни 2011 година тој потпиша двегодишен плус опција за трет договор со Валенсија Баскет во Шпанија. Во јули 2013 година, преговорите за нов договор пропаднаа и тој стана слободен агент. Во октомври 2013 година, тој потпиша едногодишен договор со Банвит. На 27 јуни 2014 година, Марковиќ потпишал двегодишен договор со Уникаха.
На 13 август 2016 година, Марковиќ потпишал едногодишен договор со рускиот клуб Зенит Санкт Петербург.
На 23 јуни 2017 година, Марковиќ потпишал двегодишен договор со рускиот клуб Химки. Во сезоната 2018-19, тој имаше просек од 6,1 поени, 4,4 асистенции и 2,1 скока за 23,3 минути игра во Евролигата и 6,3 поени, 5,0 асистенции, 3,2 скока во ВТБ Лигата. На 18 јули 2019 година, Химки се раздели со Марковиќ.
На 2 август 2019 година, Марковиќ потпиша договор со италијанскиот тим Виртус Болоња. Откако ги исфрли со 3-0 и Баскет Тревизо во четвртфиналето и Њу Баскет Бриндизи во полуфиналето, на 11 јуни 2021 година Виртус го победи со 4-0 својот историски ривал Олимпија Милано во националното финале, освојувајќи ја својата 16-та национална титула и првата по дваесет години.
Марковиќ на 8 ноември 2021 година потпиша со Црвена Ѕвезда од Јадранската лига.
2 Српската репрезентација
Марковиќ играше со сениорската кошаркарска репрезентација на Србија на Евробаскет 2009 година, каде го освои сребрениот медал. Тој беше репрезентативец на Србија на Светското првенство во ФИБА 2010 година каде Србија беше поразена од Литванија во натпреварот за бронзениот медал. Тој уште еднаш играше за репрезентацијата на Србија на Евробаскет 2011 во Литванија каде Србија заврши на 8-то место.
Марковиќ ја претставуваше националната кошарка на Евробаскет 2013. Тој исто така беше член на српската кошаркарска репрезентација која го освои сребрениот медал на Светското првенство во кошарка на ФИБА 2014 под новиот селектор Александар Ѓорѓевиќ.
Тој ја претставуваше Србија и на Евробаскет 2015 година. Во првата фаза од турнирот Србија доминираше во најтешката група Б со 5-0, а потоа ги елиминираше Финска и Чешка во осминафиналето, односно четвртфиналниот натпревар. Сепак, тие беа запрени во полуфиналниот натпревар од Литванија со 67–64, и на крајот загубија од домаќинот Франција во натпреварот за бронзениот медал со 81–68. Над 9 натпревари на турнирот, Марковиќ имаше просек од 5,1 поени, 1,9 скока и 2,6 асистенции по натпревар со 39,1% шут од поле.
Марковиќ ја претставуваше Србија и на Летните олимписки игри 2016 година, каде што го освоија сребрениот медал, откако загубија од САД во последниот натпревар со 96–66. Марковиќ по турнирот најави повлекување од државната репрезентација.
Теодор Павловиќ

Теодор Павловиќ (24 февруари 1804 во Драгутиново, сега Ново Милошево &#x2013; 12 август 1854 година, во Сремски Карловци) бил српски писател, публицист, преведувач и основач на Галеријата на Матица Српска и уредник на најстариот литературен месечен весник во Европа ''Матица српска''.
1 Биографија
Теодор Павловиќ, син на Пол Павловиќ и Јелисавета Матиќ, е роден на 14 февруари 1804 година во малото село Драгутиново, сега познато како Карлово, во денешната општина Ново Милошево во Банат, Војводина. По завршувањето на гимназијата, татко му го испратил во најдобрите средни училишта во регионот, прво во Хацфелд во поранешната област Торонтал, потоа Темишвар, Кикинда, Сремски Карловци и на крајот во Сегед. Кога дипломирал во Сегедин, течно зборувал латински, црковнословенски, германски, унгарски и романски. На предлог на неговиот пријател, Константин Пеичиќ, тој потоа заминал во Позун (Братислава), каде студирал право и либерални уметности, дипломирајќи во 1827 година со диплома по право. Павловиќ беше повеќе посветен на каузата на српскиот културен развој отколку на сопствената адвокатска практика. Тој беше именуван за главен уредник на ''Летопис'' (официјален орган на ''Матица српска'') во 1832 година, функција што ја држеше до 1841 година. Како средство за заштита на човековите права, тој го основал ''Српски народни лист,'' српски политички весник, отворен на 1 јуни 1835 година во Буда (сега Будимпешта). Подоцна, името на весникот било променето во ''Serbske Narodne Novine'', кое продолжило да излегува со мали прекини до 1849 година. Павловиќ станал прв секретар на Матица Српска во 1837 година. Благодарение на напорите на Павловиќ и неговите пријатели, Сава Текелија, Јован Нако, баронот Федор Николиќ од Рудна, Петар Јорнојевиќ, Владика Платон Атанацковиќ, кнезот Михаило Обреновиќ, митрополитот Стефан Станковиќ, епископот Евгеније Александ, Св. Јованови, и други, преподобната институција и ја направи она што е денес.
2 Работи
Тој ги превел од германскиот јазик на Адолф Фрајхер Книге „Uber den Umgang mit Menschen“ (За човечките односи) на српски (Буда, 1831) и две дела на Кристоф Мартин Виланд (1733-1813) со наслов „Симпатии“ (Симпатии) и „Dialogen des Diogenes von Sinope“ и на српски, објавена во Буда, 1829 година).
Во своите оригинални списи дава готови портрети на неговите современици; и тој во своите написи ги бележи многуте политички скандали чии центри беа Виена и Будимпешта. Тие се непроценливи за нивната социјална, политичка и книжевна историја од тоа време.
Книжевниот критичар Јован Скерлиќ напишал: „Тој беше во 1840-тите како што беше Светозар Милетиќ во 1860-тите и 1870-тите.
Мирослав Пецарски

Мирослав Пецарски (роден на 21 март 1967 година) е српски поранешен кошаркар. Професионално играл за Партизан, Арис, Панатинаикос, Паниониос, Палаканестро Канту, Шоле и Кабител Хихон.
1 Почеток на кариера и колеџ
Пецарски играл колеџ кошарка на колеџот Марист во Паукси, Њујорк, пристигнувајќи таму во 1984 година под исто така новодојдениот главен тренер Мет Фурјаниќ. Некои го сметаат за најдобриот седумнаесетгодишен играч во Европа, Пецарски се повредил во претсезоната и на тој начин отворил можност во центарот за уште една новостекната европска перспектива - осумнаесетгодишниот Рик Смитс.
„Црвените лисици“ имале успешна сезона 1985-1986, правејќи го турнирот во НЦАА со 64 тима за прв пат во историјата на тимот. Сепак, тие излегле на првата пречка, губејќи од Џорџија Тек во првото коло од југоисточниот регионален заград. Пецарски имал просек од 10,5 поени по натпревар и 5,9 скока по натпревар во текот на целата сезона.
Следната сезона, играјќи под новиот главен тренер Дејв Магарити, Пецарски го подобрил својот резултатски просек на 12,4 поени по натпревар и го водел тимот во скокови со 8,4 табли по натпревар, додека Црвените лисици го повториле подвигот на турнирот НЦАА, но повторно биле елиминиран во првото коло — овој пат од Питсбург.
Пецарски не играл за Црвените лисици во сезоната 1987-88, за да тренира со Југославија за Олимпијадата во 1988 година.
Тој се вратил во Марист за сезоната 1988-1989 и имал просек од 19,5 поени по натпревар, 9,1 скока по натпревар и 1,1 блокада по натпревар, водејќи го училиштето во сите три категории.
2 Професионална кариера
Како член на Партизан, Пецарски играл на фајналфорот на Купот на европските шампиони на ФИБА во 1988 година (1988 година на фајналфорот на Евролигата) во Гент. Тој исто така го освоил Купот на ФИБА Радивој Кораќ во 1989 година и Купот на Југославија во 1989 година.
Пецарски добил грчки пасош за да добие право на игра како роден во Грција. Тој го освоил Купот на Грција во 1992 година и Европскиот куп на ФИБА (ФИБА Сапорта куп) во 1993 година, со Сато Арис. Со Панатинаикос, Пецарски ја освоил Европската лига на ФИБА (Евролига) и Купот на Грција во 1996 година. Тој, исто така, играл на Фајнл-форот на Европската лига на ФИБА во 1995 година (1995 година на фајналфорот на Евролигата), во Сарагоса.
3 Приватен живот
Покрај неговата родна Србија, Пецарски има и грчко државјанство - добиено од практични причини играјќи без административни ограничувања на ЕУ додека бил во земјата помеѓу 1991 и 1997 година. За време на неговиот грчки ангажман, Пецарски се натпреварувал под името Мирослав Милонас.
Неговиот син Марко исто така е кошаркар.
Пецарски и Славиша Копривица играле заедно во репрезентацијата на Југославија за кошаркари до 19 години, освојувајќи го златото на Светското првенство на ФИБА до 19 години во 1987 година. Триесет години подоцна, нивните синови Марко Пецарски и Балша Копривица, соодветно, играле заедно во националниот кошаркарски тим до 18 години на Србија, освојувајќи го златото на првенството на ФИБА Европа до 18 години 2017 година .
Андрија Ратковиќ

Андрија Ратковиќ (роден на 14 ноември 1997 година) е српски фудбалски напаѓач кој игра за ФК Борац Чачак.
1 Клупска кариера
1.1 Јавор Ивањица
Роден во Белград, Ратковиќ играше за Шумадија Аранѓеловац и Раднички Крагуевац во млади категории, пред да му се приклучи на Јавор Ивањица. Како младински напаѓач, тој собра 6 натпревари во Првата лига обично како замена и постигна 1 гол за сезоната 2014–15. Тој во текот на сезоната помина и период на проба со АЕК. За сезоната 2015-16, Ратковиќ добил лиценца за српската Суперлига, а исто така бил позајмен на тимот од Западот на Србија, Слога Пожега со двојна регистрација. Тој го направи своето деби во Суперлигата во 16-тиот натпревар од сезоната 2015–16, одигран на 31 октомври 2015 година. Во истата сезона Ратковиќ собра 4 и 2 куп натпревари и постигна 1 гол. Во летото 2016 година, Ратковиќ се пресели во Раднички Обреновац на шестмесечна позајмица. По завршувањето на позајмицата, тој го раскина договорот со Јавор и го напушти клубот.
1.2 Други клубови
Во 2017 година се приклучува на Караѓорѓе Топола . Таму играше до август 2017 година, каде што му се приклучи на Металац. Во февруари 2018 година, тој беше позајмен на Шумадија Аранѓеловац до крајот на сезоната. Во август 2018 година го напушти Металац и се приклучи на Раднички 1923 година.
Во март 2019 година, Ратковиќ му се приклучи на чешкиот клуб ФК Пишек на половина година.
Драган Пантелиќ

Драган Пантелиќ (Драган Пантелић; 9 декември 1951 – 20 октомври 2021 година) бил југословенски професионален фудбалер кој играл како голман. Тој постигна преку 20 гола во текот на кариерата, главно од пенали.
1 Биографија
Пантелиќ е роден во Лозница, Србија. Откако започнал во Раѓевац и Графичар Белград, Пантелиќ поминал десет сезони со Раднички Ниш од 1971 до 1981 година. Тој собра преку 250 настапи во југословенската прва лига, постигнувајќи 15 гола. На лигашкиот натпревар против Вележ Мостар, тој го постигна победничкиот гол од внатрешноста на својот шеснаесетник.
Пантелиќ подоцна се преселил во странство во Франција и му се приклучил на Бордо, претставувајќи ја екипата две сезони. Во 1982 година, Бордо играше без голман на мечот на гостувањето кај Нант во знак на протест поради суспензијата за Пантелиќ. Нант победи со 6-0. Натпреварот стана главен дел од фудбалските „блупер“ видеа.
По краткото играње за Тимок во југословенската Втора лига, Пантелиќ се вратил во Раднички Ниш во сезоната 1984–1985, пред да се повлече од играта.
2 Репрезентативна кариера
На меѓународно ниво, Пантелиќ заработи 19 натпревари за Југославија помеѓу 1979 и 1984 година, постигнувајќи два гола. Тој, исто така, ја претставуваше земјата на Летните олимписки игри 1980 година, а тие завршија на четвртото место и учествуваа на Светскиот куп на ФИФА во 1982 година.
3 Кариера после играње
По завршувањето на својата играчка кариера, Пантелиќ привремено ја извршувал функцијата менаџер на Раднички Ниш помеѓу ноември 1989 и март 1990 година. Тој бил и претседател на клубот во доцните 1990-ти.
4 Политичка кариера
Пантелиќ бил член на Партијата за српско единство (ССЈ), основана од Жељко Ражнатовиќ. Бил пратеник во српскиот парламент од 2000 до 2004 година.
5 Смрт
Пантелиќ починал на 20 октомври 2021 година во клиничкиот центар на Универзитетот во Ниш по кратка борба со КОВИД-19, на 69 години.
6 Признанија
Раднички Ниш
* Балкански куп : 1975 година
Данило Анѓушиќ

Данило Анѓушиќ (р. 22 април 1991 година) е српски професионален кошаркар за АС Монако од францускиот ЛНБ Про А и Евролигата. Тој ја претставуваше и српската кошаркарска репрезентација на меѓународен план.
1 Професионална кариера
Анѓушиќ се приклучи на младинската академија на Хемофарм на 15-годишна возраст. Во 2009 година, Анѓушиќ го потпишал својот прв професионален договор со Хемофарм, но веднаш бил позајмен на Мега Визура за сезоната 2009–10. Во март 2010 година, по завршувањето на првата фаза од Кошаркарската лига на Србија, Анѓушиќ се вратил во Хемофарм. На 16 јуни 2010 година, во вториот натпревар од финалето на плејофот, Анѓушиќ бил вклучен во тепачката против Партизан. Во сезоната 2010-11, тој исто така играше за Хемофарм.
Во септември 2011 година, Анѓушиќ официјално се пресели во Партизан, потпишувајќи четиригодишен договор. Во декември 2012 година, Анѓушиќ побарал раскин на договорот од тимот, незадоволен од играчката улога и малата минутажа во текот на сезоната. На 28 декември 2012 година, Анѓушиќ и Партизан се договорија да се разделат.
На 13 февруари 2013 година, тој потпишал четиригодишен договор со Виртус Болоња. Во октомври 2013 година, тој беше позајмен на ЦБ Ваљадолид за сезоната 2013-14. Во август 2014 година, тој потпиша двегодишен договор со Билбао Баскет. Во јули 2015 година се раздели со Билбао.
На 14 октомври 2015 година, Анѓушиќ потпишал со Партизан до јануари, враќајќи се во клубот на втор ангажман. Тој има и опција за продолжување до крајот на сезоната. По истекот на неговиот договор, на 30 декември 2015 година, тој се раздели со клубот. На 5 јануари 2016 година, тој потпиша со полскиот клуб Анвил Влоцлавек за остатокот од сезоната.
На 17 септември 2016 година, Анѓушиќ потпишал едногодишен договор со рускиот тим Парма Баскет. Тој се појави на 15 натпревари во сезоната 2016-2017 во ВТБ Јунајтед Лигата со Парма, со просек од 19,8 поени, 3,8 скока и 3,7 асистенции. На 7 февруари 2017 година, тој ја напушти Парма и потпиша договор со УНИКС Казан до крајот на сезоната 2017-18. На 6 натпревари што ги одигра со УНИКС во ВТБ лигата до крајот на сезоната имаше просек од 6,3 поени и 1,5 асистенции, додека во Евролигата 2016–17 настапи на 8 натпревари, со просек од 5 поени, 1,4 скок и 1 асистенција по игра.
Во сезоната 2017-18, неговата улога во УНИКС опадна бидејќи забележа само 5 настапи во сезоната 2017-18 во ВТБ Јунајтед лигата и просечно постигнуваше само 2,2 поени по натпревар.
Во ноември 2018 година, Анѓушиќ потпиша договор со босанскиот тим Игокеа. Во текот на 15 натпревари во АБА лигата, тој имаше просек од 11,3 поени, 2,5 скока и 1,8 асистенции, додека шутираше 39,4% од поле.
На 25 септември 2019 година, тој потпиша договор со францускиот тим ЈЛ Бург од ЛНБ Pro A. На 29 септември, тој дебитирал за тимот и постигнал 31 поен во победата над Елан Беарне.
На 6 јули 2021 година, тој потпиша со АС Монако од францускиот ЛНБ Pro A.
2 Српската репрезентација
Анѓушиќ играше со сениорската машка кошаркарска репрезентација на Србија на Евробаскетот 2013 година.
3 Приватен живот
Во 2015 година се оженил со српската спортска стрелачка Ивана Максимовиќ.