procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ики кукла

Терминот ики кукла се однесува на специфичен вид јапонска традиционална кукла. Тoa се кукли во природна големина кои биле популарни за време на периодот Едо во Јапонија. Денес името главно се користи за кукли што се поставуваат во излози на продавници.
Уметници познати по изработката ики кукли во периодот Едо биле: Акијама Хеиџуро, Такедоа Нуиносуке, Мацумото Кисабуро и Јасумото Камехачи. Куклите што тие ги создавале биле познати не само по контекстот што ги шокирал гледачите &#x2014;на пример, фигури што лежат во локви од сопствената крв или делото на Акијама Хеиџуро „Развој на фетус“ , модел во природна големина на бремена жена чиј стомак се отвора за да открие дванаесет наводни фази на развој на човечки фетус во матката &#x2014; туку и по нивното влијание врз стилот на јапонски кукли. Делата на Камехачи и Кисабуро, особено, придонеле за појавата на екстремно чувство на реализам.
Најраната изложба на ики кукли, според биографијата на Камехачи од Томори Сеичи, се одржала на 2 февруари 1852 година од страна на Ое Чубеи, под наслов ''„Претстави на модерни кукли во оваа година на изобилство“'' во квартот Нанивашинчи во Осака. Името на Чубеи „модерни кукли“ укажува дека тој ја сметал оваа форма на кукла за модерна и нова.
1 Наводи
Ислик

Ислик или ''ишлик'' е форма на капа со висока круна која вообичаено ја носеле грчките православни болјари од Влашка и Молдавија, Фанариотите и Ерменците во Отоманското Царство до средината на деветнаесеттиот век. Заедно со ориенталната носија што ја претставувала модата и строгата општествена хиерархија на болјарската класа, исликот престанал да биде популарен до 1840-ти години.
1 Историја
Потеклото на исликот датира од доцната Византија. Сликата на Теодор Метохит од 14 век во мозаикот посветен на црквата Хора може да прикажува ислик. Тој бил важен дел од костимот на влашките и молдавските болјари, бидејќи големината, обликот и видот на филц од кој бил направен исликот укажувале на ранг во општествената хиерархија на отоманските дунавски кнежевства. На пример, болјарите од највисок ранг (Големите болјари) носеле големи ислици направени од саблен филц. Бојарите од пониските рангови носеле помали ислици од поевтин филц, понекогаш украсени со големи квадратни перници. Исликот бил карактеристично тежок на врвот и често привлекувал внимание на западните патници во дунавските провинции. Бојата на филцот на исликот на болјарот исто така укажувала на јавната функција што ја имал.
2 Поврзано
* Калпак
Ламбада вез

Везот Ламбада (вез ламбади, ламбани, вез Сандур Ламбани, вез Банџара, ''лепо'') претставува уметност на украсување облека, практикувана од Банџарите, племе во Сандуру, Белари и Биџапур во Карнатака, и Хајдерабад во Телангана. Везот Ламбада се состои од комбинација од пачворк, апликација, монистра и вез.
1 Техника
Везот Ламбада употребува комбинација од апликации, вклучувајќи и други украси. Племенските жени користат монети, школки, копчиња, школки од полжави и мали парчиња огледала за да ги украсат своите шарени костими, кои вклучуваат ''фетија'' поточно здолниште и ''канчали'' или блуза. Мотивите се воглавно геометриски, со мрежести шари.
2 Признавање
Везот Сандур Ламбани добил географска ознака во Индија во 2010 година.
3 Употреба
Освен кај костимите, оваа уметничка форма се користи кај различни производи како што се навлаки за перници, прекривки за кревет, ѕидни завеси и друга облека, како и додатоци како чанти, ленти за глава, ремени итн.
Свилено сари од Канчипурам

Свиленото сари од Канчипурам, или Канџиварам сари, е вид свилено сари кое се произведува во регионот Канчипурам во Тамил Наду, Индија. Ова сари го носат за свадби и во посебни пригоди жените во Тамил Наду, Керала, Карнатака и Андра Прадеш. Признаено е со географска ознака од страна на Владата на Индија во – 2005-2006 година.
Од 2008 година, околу 5.000 семејства биле вклучени во производството на сари. Во регионот има 25 индустрии за свилена и памучна преѓа и 60 погони за боење.
1 Ткаење
Сарите се ткаени од чиста свилена нишка од боболка. Чистата свила и Зари што се користат во изработката на сари од Канчипурам доаѓаат од Јужна Индија За да се ткае сари од Канчипурам се користат три шалови. Додека ткајачот работи од десната страна, неговиот помошник работи од левата страна. Бојата и дизајнот на бордурата обично се сосема различни од главниот дел. Ако ''мундхи'' (висечкиот крај на сарито) се ткае во различна нијанса, прво се ткае одделно, а потоа внимателно се спојува со сарито Делот каде што главниот дел се спојува со ''мундхи'' често се означува со цик-цак линија. Кај вистинското свилено сари од Канчипурам, главниот дел и бордурата се ткаат одделно, а потоа се спојуват. Спојот е толку цврсто ткаен што дури и ако сарито се скине, бордурата нема да се одвои. Тоа ги разликува свилените сари од Канчиварам од другите.
2 Дизајн
Сарите се одликуваат со нивните широки контрастни рабови. Рабовите на храмовите, карираните шари, лентите и цветните дизајни се традиционални дизајни што се се прикажани на сарите од Канчипурам Моделите и дизајните се инспирирани од слики и списи во јужноиндиските храмови или природни карактеристики како лисја, птици и животни. Овој тип на сари се одликува со богато ткаени ''мунди'' на кои се прикажани слики од Раџа Рави Варма и епови од Махабхарата и Рамајана. Сари од Канчипурам варира во голема мера по цена во зависност од сложеноста на изработката, боите, моделот, материјалот што се користи итн. Свилата е позната и по својот квалитет и изработка, поради што е добро позната.
3 Значајност
Свилените Сари од Канчипурам ткаени од густа свила и златна ткаенина се сметаат за посебни и се носат во специјални пригоди и за празници.
4 Во популарната култура
Тамилскиот филм ''„Канчиварам“'', од 2008 година, ги прикажува проблемите на ткајачите на свила во Канчипурам.
5 Поврзано
* Мајсурска свила
* Корајско свилено сари
Бурнус

Бурнус, исто така барнус, е долга наметка, традиционално носена во Северна Африка од страна на арапските и барберските мажи. Изработена е од груба волнена ткаенина со зашилена качулка, најчесто бела, Историски гледано, мажите на високите позиции го носеле белиот бурнус за време на важни настани. Денес, мажите од различни општествени статуси може да го носат за церемонијални пригоди, како што се свадби или верски и национални празници.
Зборот бурнус (во буквален превод „изгореница“) е арапски збор, изведен од грчкиот збор „birros“ што означува „долга, лабава наметка со качулка што ја носат Арапите. Зборот е пронајден и во хадис од Мухамед, во кој се забранува бурнус и разни други облеки за време на аџилак. Во изворите од Машрек, означува долга качулка или облека за тело. Бурнус, исто така бил присутен и на раниот муслимански Арапски Полуостров. Различни извори од деветнаесеттиот век го нарекуваат бурнус арапска наметка.
Оваа облека, во антиката, се нарекувала ''byruss Numidicus,'' што значи „Нумидиска наметка со качулка“ и била спомената како таква во ''Expositio totius mundi et gentium''. Во Магреб, бојата на бурнусот може да биде бела, беж или темно кафеава. Во близина на Сигус, постојат карпести гравури кои сведочат за постоењето на бурнусот во античко време и дека го носеле жителите на Арапската пустина и Нумидијците.
1 Културно значење
1.1 Во Алжир
Бурнусот станал симбол на идентитетот на Алжирците, за време на францускиот колонијален период во Алжир (1830–1962). Многу Алжирци, вклучувајќи ги и оние кои не биле номади, почнале да го носат бурнусот како начин да го потврдат своето културно наследство и да се спротивстават на француското влијание.
За време на Алжирската војна за независност (1954–1962), исто така се носел бурнусот, како симбол на отпор и како практична облека за герилските борци кои дејствувале во планините и пустините.
Денес, бурнусот останува важен симбол на алжирската култура и идентитет. Често се носи за посебни пригоди, како што се религиозни фестивали и свадби, а понекогаш се користи како костим во традиционални танцови претстави. Воедно, дел е од церемонијалната униформа што ја носи коњаничкиот одред на Алжирската Републиканска гарда .
2 Бурнус во другите култури
Бурнусот станал препознатлив дел од униформата на спахиската коњаница на Француската армија на Африка, регрутирана во Алжир, Мароко и Тунис. Понекогаш неофицијално го носеле и офицери или војници од други единици во Северна Африка. Белиот бурнус останува дел од парадната униформа на единствениот преостанат спахиски полк на француската армија: Првиот спахиски полк.
3 Поврзано
* Бернос
* Кафтан
* Кашабија
* Џелаба
* Камис
Кантонски порцелан

Кантонскиот порцелан е карактеристичен стил на керамички садови декорирани во Гуангџоу, главниот град на Гуангдонг и (пред 1842 година) единственото легално пристаниште за извоз на кинески стоки во Европа. Како таков, тој бил една од главните форми на извозни производи произведени во Кина во 18-ти и 20-ти век.
1 Историја
Типично, извозните производи биле изработени, глазирани и печени во Џингдежен, но украсени со емајли во Гуангџоу (тогаш обично романизирани како Кантон) за извоз на запад преку Тринаесетте фабрики на Кантонскиот систем. Во Кантон во 19 век обично порцеланот бил украсен со фигури и птици, цвеќиња и инсекти, претежно во розова и зелена боја.
Декоративните модели ''на украсување на порцеланот'' што се користеле во извозните производи можело да се разликуваат според следниве термини: Роза Кантон, која била украсена со цвеќиња, птици и инсекти, но без човечки фигури; Роза Мандарин со човечки фигури како главна тема и воведена кон крајот на 18 век; и Роза Медалјон, кој имала различни панели што можело да бидат со различни теми и воведени во 19 век.
Сантиникетански производи од кожа

Сантиникетански производи од кожа — кожни производи направени во Сантиникетан и околните села во близина на Калкута, Западен Бенгал, Индија. Материјалот што се користел е растително штавена кожа, а уметничката изработка е направена со техника на нанесување боја на допир. Нивните уметнички кожни торби се популарни на странските пазари и се извезуваат во многу земји, вклучувајќи ги Јапонија и САД. Тие генерално се изработени од овча и козја кожа од Источна Индија од.
Овој производ бил регистриран за заштита според Листата на географски ознаки на договорот за правата на интелектуална сопственост поврзани со трговијата (ДПИСПТ). Во јули 2007 година, бил наведен како „Кожна стока од Сантиникетан“ според Законот за географска ознака од 1999 година на Владата на Индија, со регистрација потврдена од Генералниот контролор за патенти, дизајни и трговски марки под класа 18 – ракотворби, согласно апликацијата број 509 од 12 јули 2007 година.
1 Историја
Производството започнало како домашна индустрија пред околу 80 години во неколку села околу Сантиникетан и производите ги продавале на пазарот Бубан Данга. Занаетчиите од селата биле обучени во рамките на програмата за рурален развој на Универзитетот Висва-Бхарати во Сантиникетан.
2 Процес на производство
Кожите кои биле обработени со растително штавење и се користат во производството имаат својство трајно да го задржат релјефниот отпечаток на мотиви или батици. Памучна подлога или чаша, која има мазна површина се користи за да се светнат зрната на кожата.
3 Суровини
Суровините кои се користат за производство на овие производи се класифицирани според квалитетот на зрната и мазноста на штавените кожи од овча или козја кожа обоени со растителни бои. Дефинирани се три вида на кожи: „Хартија“ која има груби зрна и дамки, односно кожа од поголеми кози или овци, и „Бинд“ и „Кид“ кои се добиени од помали животни и се со врвен квалитет. Други материјали кои се користат за производство на финалниот производ вклучуваат картон со различна дебелина, памук, кадифе или свила за подлога, пенаста гума за полнење, природни бои и алкохол, раствор од гума и различни други материјали.
3.1 Процес
ЕИ штавените кожи, кои се продаваат во ролни со три или четири кори, се премачкуваат со конзерванс од Епсом сол за да се спречи оксидацијата. Кожите, по интензивното перење се потопуваат во дрвен сад или јама. Потоа се вадат и се сплескуваат со влечење, а потоа се сушат. По сушењето, на кожата се цртаат дизајни и кожата се сече на потребната големина за да се направат посакуваните производи.
3.2 Производи
Производите кои се произведуваат и пласираат на пазарот се во форма на торби за монети, чапали, чанти, торбички, кутии за накит, кутии за моливи, футроли за очила, торби, женски торби, касички во вид на прасиња, навлаки за перници, сандали, паричници и многу други.
4 Галерија
Леонид Соболев

Леонид Николаевич Соболев (руски: Леонид Николаевич Соболев) (9 јуни 1844 – 13 октомври 1913) бил генерал на империјалната руска армија и политичар.
Ветеран од Руско-турската војна од 1877–78 година, генерал Соболев беше главен поборник на насоката на руската надворешна и воена политика што за Русите гледаше должност да ја протераат Отоманската империја од Европа и да го земат Босфорот за Русија со цел да обезбедат целосен пристап до Средоземното Море. Сфаќајќи дека Обединетото Кралство одржува политика на спречување на ова, Соболев се залагаше за мобилизирање на сили во близина на Авганистан и Британска Индија со цел да се одвлече вниманието на Британија од Османлиите и да ѝ се даде на Русија слобода во тој регион.
Соболев бил еден од двајцата млади руски генерали назначени во бугарскиот кабинет во април 1882 година од страна на Александар. Соболев бил назначен и за премиер на Бугарија и за министер за внатрешни работи, а неговиот колега руски генерал Александар Каулбарс за министер за војна. Соболев ги доделил другите владини места на членови на Конзервативната партија и ја добил нивната наклонетост со усвојување закони за намалување на големината на Националното собрание на Бугарија и ограничување на правото на глас на образовани сопственици на имот, мерки што обезбедиле дека либералите биле речиси елиминирани.
Херкулови бањи

Херкуловите бањи — поранешни најголеми термални бањи во античкиот римски град Медиоланум (денешен Милано). Бањата била изградена кон крајот на 3-ти и почетокот на 4-ти век, по наредба на царот Максимијан, кој ја презел титулата ''Херкулиј'' по божествениот херој Херкул.
1 Историја
Бањата стоела во новоизградениот североисточен кварт од градот сè додека на крајот не била сведена на урнатини. Доказите сугерираат дека бањата била тешко оштетена од пожар за време на варварските инвазии во 5 век. Она што останало од зградата на бањата, речиси сигурно било срамнето со земја за време на опсадата на Милано од страна на Царот на Светото Римско Царство - императорот Фридрих Барбароса во 1162 година.
Сафед чалван

Сафед чалван е еден вид бел проѕирен емајл што се користи за обложување на скапоцени и полускапоцени камења за изработка на накит.
Овoj емајл се користи на задната страна од скапоцените камења за да се направи контраст помеѓу бојата на скапоцените камења (обично рубин или жад) и белата позадина.
1 Техника на емајлирање
Оваа техника на емајлирање опфаќа печење на непроѕирен картуш со бела контура, а потоа се израмнува со каменот што треба да се вгради. По ладењето, емајлот развива тврд слој околу него и каменот се вградува.
Градина на грчките богови

Градина на грчките богови — колекција поставка од дваесет скулптури изработени од варовник од Е.Б. Кокс, поставени на изложбениот плоштад во Торонто, во Онтарио, Канада.
1 Опис и историја
Скулптурите се создадени во текот на 1960-тите, меѓу прикажаните фигури од грчката митологија застапени се Афродита, Херкулес, Медуза, Орфеј и Фениксот.
Скулптурите првично биле сместени веднаш јужно од Хортикултурната зграда. Кога таа зграда била изнајмена како простор за настани, закупецот ги оградил скулптурите од остатокот од Изложбениот плоштад. По јавната кампања на ќерката на Кокс и решавањето на правниот спор помеѓу гувернерите на Изложбениот плоштад и ноќниот клуб, скулптурите на сегашната локација биле преместени во 2022 година, веднаш источно од Градината со рози, јужно од ''CNE Bandshell'' и се јавно достапни.
2 Поврзано
* Културни прикази на Медуза и Горгони
Dispatch

''Dispatch'' (македонски: ''Диспечерство'') — епизодна авантуристичка игра развиена и објавена од AdHoc Studio. Играта се состои од осум епизоди што биле објавени за PlayStation 5 и Windows во текот на октомври и ноември 2025 г.
Опишана како суперхеројска работна комедија, во ''Dispatch'' играчот ја презема улогата на Роберт Робертсон III, поранешен суперхерој познат како Мехамен, кој мора да прифати работа како диспечер за злобници претворени во суперхерои, откако неговиот препознатлив меха-костум е уништен во битка.
Во глумечката постава се вклучени гласовите на Арон Пол, Џефри Рајт, Ерин Ивет, Лора Бејли, Травис Вилингем и Метју Мерсер, како и творците на содржини Џексептикај, MoistCr1TiKaL, Џоел Хејвер, Alanah Pearce и раперот Yung Gravy.
Играта продала над 2 милиони примероци во првиот месец од објавувањето и добила одобрување од критиката.
1 Играчки процес
Поголемиот дел од играчкиот процес се состои од избирање одговори во дијалозите, кои влијаат на заплетот, и навигација на екипата суперхерои по картата на Суперхеројската диспечерска служба. На оваа карта се прикажани злосторствата и повиците од граѓаните; играчот мора стратешки да одлучи кој херој или група херои се најдобри за задачата, врз основа на нивните одлики и лични квалитети. Исто така, значаен дел од играчкиот процес го заземаат миниигрите за пробивање на безбедносните системи.
2 Приказна
Главниот лик, суперхеројот Мехамен по име Роберт Робертсон III, е обземен од потрагата по Шрауд — злобникот што е виновен за смртта на неговиот татко. Меѓутоа, за време на една од неговите потраги, Роберт паѓа во заседа поставена од бандата на Шрауд, „Црвен прстен“. Успева да се спаси по чудо, но открива дека неговиот меха-костум бил миниран. Избувнувањето го уништува оклопот, но Роберт преживува.
Губејќи ја надежта за одмазда и силата за борба, тој официјално најавува пензионирање. Набргу потоа, му се обраќа суперхероината Блонд Блејзер. Таа му нуди на Роберт работа како диспечер во месната филијала на СДС (Суперхеројска диспечерска служба), за возврат ветувајќи помош со поправката на легендарниот костум.
Вангхеи фи

Вангхеи фи етекстилна ткаенина изработена од бел памук. Тоа е производ кој е заштитен под регистрацијата на Генералниот индустриска организација и се произведува низ целата индиска држава Манипур, а ја ткаат жени. Ткаенината е проѕирна, има многу дизајни на телото и се носи од жените од Манипур за брачни церемонии и други празнични пригоди.
1 Географска ознака
Ткаенината била регистрирана за заштита според договорот за географска ознака на правата за интелектуална сопственост поврзани со трговијата (TRIPS). Регистрирана била како Вангхеи фи според Законот за географски ознаки од 1999 година на Владата на Индија, со регистрација потврдена од Генералниот контролор за патенти, дизајни и трговски марки под класа - 25 - Облека, под пријавата број 372 од 19 декември 2011 година,, а исто така и за Моиранг фи (GI бр. 373) и Шафи ланфи(GI бр. 371), кои сите биле ткаени од жени од Манипур. Од Владата на Манипур било очекувано да регистрира 5.000 ткајачи во однос на Вангхеи фи во рок од шест месеци од датумот на регистрација на GI, според одлуката на состанокот на Консултативниот комитет.
2 Историја
Ткаенината првично била изработена од муслин за употреба од страна на кралското семејство на Манипур. Ткајачите потоа биле стационирани во колонијата Вангхеј, близу до палатата, но сега се изработени на многу места во Манипур.
3 Детали за производот
Вангхеи фи бил изработен од многу фина бела памучна преѓа со густо ткаена текстура. Преплетувањето на памучното ткиво и основата било ткаено од жени, сериски и на широко растојание едно од друго, што ја правело ткаенината „целосно проѕирна“. Крпениците се вметнувале со ткаење со стандардни дизајни; дизајните се нарекувале ''Кеироитек'', ''Тангџинг Тангкхаи'', ''КабокЧаиба'' и неколку други, и сите имале дизајн Моиранг фи на двата нејзини надолжни рабови. Позната како „луксузна“ ткаенина, таа била популарна облека што ја користеле жените за време на брачните церемонии и фестивали.
Влакното што се користело за изработка на преѓата било добиено од „Лашинг“ (памучна топка) и „Кабранг“ (кожурец од црница). Исто така, се екстрахирало од кората на видот дрво локално познато како „Сантак“ (''Urtica sp.''). Локалното влакно се предело во нишки, а потоа се боело со екстракти од растенија, кора, лисја и цвеќиња. Боената преѓа била предмет на калибрирање преку нанесување на скроб на база на ориз, по што се истегнувале со помош на бамбусов стап, а потоа се намотува на калемите и шрафовите.
Процесот на ткаење вклучувал два методи базирани на употреба на шатлови: разбој со летачки шатл и разбој со фрлачки шатл. Кај првиот тип, ткаенината се изработувал како комплетна ткаенина во едно парче. Кај вториот метод, ткаенината се изработувала на два дела, а потоа се спојувала со шев за да се добиело целосна ткаенина. Дополнителни мотиви се вткајуваат рачно. Ткаенината е „порозна, воздушеста, проѕирна и тенка“, што ја правела погодна за луксузни предмети за жени, како што се чадорите и сарите, како и за здолништа и училишни униформи за девојчиња.
По регистрацијата на ткаенината според ГИ, формирана била инспекциска агенција за контрола на квалитетот на производот направен од ткајачи.
Алберто Чичероне

Алберто Чичероне (роден на 14 август 1966 година) е италијански архитект и уметник. Некои од неговите дела можат да се видат во Систинската капела.
1 Биографија
По дипломирањето, архитектура на Универзитетот „Д'Анунцио“ во Кјети-Пескара, Чичероне магистрирал, света архитектура, света уметност и литургија на Папскиот Атенаум Регина Апостолорум, при Европскиот универзитет во Рим.
Во текот на својата кариера како дизајнер, фрескописец, реставратор, графички уметник и дизајнер на ентериер, исто така се специјализирал во светата уметност, осмислувајќи и дизајнирајќи бројни дела во местата за богослужба. Во 2012 година, по нарачка на Најпреподобниот Гвидо Марини, мајстор на понтификалните литургиски прослави, и по повод 500-годишнината од фреската на Микеланџело, тој ја дизајнирал и создал крстилницата на Систинската капела: бронзено маслиново дрво чии корени се држат за сребрен камен
Ден на мртвите (филм од 2008)

''Ден на мртвите'' (|Day of the Dead) — американски филм на ужасите од 2008 г.
Тој е преработка на класичниот филм од 1985 г., каде дејството се одвива некое време по настаните од „Ноќ на живите мртовци“ и „Зора на живите мртовци“, кои го опфатиле целиот свет. Јунаците на филмот се мала група научници и воени лица што се кријат од мртвите во подземен бункер.
Филмот е снимен претежно во Бугарија, но некои сцени се снимени во Лос Анџелес, Калифорнија.
1 Содржина
Дејството на филмот се врти околу главната јунакиња, Сара Боумен, која се обидува да преживее во градот населен со мртовци (зомбија) и да го спаси своето семејство и своите најблиски од кобната грешка на докторот Логан.
Во тајна лабораторија, професорот Логан создал нов вид мутација што ги враќа мртовците во живот, со цел да станат биолошко оружје. Докторот Логан ја смета својата идеја за генијална, но вирусот продира во мал град, каде ја заразува својата прва жртва. Полицијата прогласува карантин во градот, сметајќи дека новата болест е само атипичен вирус на пневмонија. Набргу потоа, генот создаден од Логан се шири низ градот; болниците се преполни, и многу луѓе умираат, по што стануваат зомбија. Зомбијата покажуваат агресија кон живите и ги убиваат. На улиците на градот почнува да владее неред, преживеаните се кријат во своите домови, но ни тоа веќе не е безбедно.
2 Улоги
Мина Сувари, каплар Сара Крос-Боумен
Ник Канон, редов Салазар
Мајкл Велч, Тревор Крос-Боумен
Аналин Макорд, Нина
Старк Сендс, редов Бад Крејн
Мет Рипи, д-р Логан
Ијан Макнис, диџеј Пол
Криста Кембел, госпоѓа Лејтнер
Винг Рејмс, капетан Кенет Роудс
Хју Скинер, Кајл
Лора Још, госпоѓа Нобл
Кејлум Рори Лотон, момче на улицата
Херој (филм од 2021)

„Херој“ (персиски: قهرمان) — филм на иранскиот режисер Асгар Фархади од 2021 година. Фархади е автор и на сценариото, а главните улоги ги играат: Амир Џадиди, Мохсен Танабандех и Сахар Голдост. На Канскиот филмски фестивал, филмот ги освоил Големата награда (Grand prix) и наградата „Франсоа Шале“ (François Chalais), а бил номиниран и за „Златната палма“.
1 Синопсис
Рахим Солтани е пуштен од затворот на два дена за да му го исплати долгот на својот роднина Бахрам. Рахимовата љубовница Фаркондех пронаоѓа изгубена торба со неколку златници и тие се обидуваат да ги продадат златниците за да го вратат долгот. Тогаш, тие откриваат дека цената на златото паднала толку ниско, што Рахим не може да го врати целосниот долг...
Црната недела

„Црната недела“ (англиски: ''Black Sunday'') – филм на режисерот Џон Франкенхајмер од 1977 година. Главните улоги ги играат: Роберт Шо, Брус Дерн, Марта Келер и Беким Фехмиу.
1 Синопсис
Терористичката група „Црн септември“ планира да разнесе еден цепелин над стадионот каде се наоѓаат 80 000 луѓе, како и претседателот на САД. Еден израелски командос (го игра Шо) ја открива заверата која ја коваат најопасната членка (ја игра Келер) на теорирстичката група и ментално растроениот воен ветеран (го игра Дерн)...
Часовничарот од Сен-Пол

„Часовничарот од Сен-Пол“ (француски: ''L'Horloger de Saint-Paul'') – филм на режисерот Бертран Таверние (Bertrand Tavernier) од 1974 година. Главните улоги ги играат: Филип Ноаре (Philipppe Noiret), Жан Рошфор (Jean Rochefort), Жак Дени (Jacques Denis) и Силвен Ружери (Sylvain Rougerie). Ова е првиот целовечерен филм на Таверние, снимен според романот на Жорж Сименон, а автори на сценариото се Жан Оренш (Jean Aurenche) и Пјер Бост (Pierre Bost). Тој се смета за еден од најдобрите деби-филмови во историјата на филмот, кој се одликува со впечатлива атмосфера, стилска прецизност, со извонредна карактеризација на ликовите и со вешто подигнување на емоционалниот напон. На филмскиот фестивал во Берлин, Таверние ја освоил „Сребрената мечка“.
1 Синопсис
Мишел Деком (го игра Ноаре) е часовничар кој живее во лионското предградие Сен-Пол, заедно со синот Бернар (го игра Ружери). Кога Бернар ќе биде обвинет за убиство на еден чувар, тој бега, а полицискиот инспектор Гилбу (го игра Рошфор) бара од Мишел да му помогне во истрагата. Шокиран од настанот, Мишел дури тогаш сфаќа колку малку го познава синот, но набргу се солидаризира со него....
Шведско здружение за ракотворби

Шведското здружние за ракотворби (|Föreningen för svensk hemslöjd) — непрофитна организација со регионални канцеларии и продажни места низ цела Шведска. Основана во 1899 година од текстилниот уметник Лили Цикерман за да пласира висококвалитетни ракотворби во продавница во центарот на Стокхолм, здружението продолжува да ги охрабрува своите членови да соработуваат во производството на дела со висок уметнички квалитет. Со текот на годините, здружението развило продавници за малопродажба, учествувало на изложби и го промовирало интересот за шведските ракотворби.
Станко Бутурац

Станко Бутурац (, - , ) — македонски архитект, проектант на значајни објекти во Битола. Неговиот творечки опус зафаќа остварувања во сите фази на современата архитектура на втората половина на 20-тиот век. Посебна особеност за неговото творештво е тоа што претставува еден од најреализираните автори проектанти во Република Македонија со реализирани објекти како деловни објекти, училишта, станбени згради и др.
1 Животопис
Роден бил во Битола во 1932 година. Неговото образование започнало во Француската школа на чесните сестри во Битола и гимназијата Ј. Б. Тито, каде завршил полуматура, а потоа во средното техничко училиште „Здравко Цветковски“ во Скопје, насока Архитектура. Како архитектонски техничар работел во Г.П. Бетон на регулација на Црна Река и изградба на фабриката „Фрижидери“ во Битола.
На Техничкиот факултет, Архитектонски отсек во Скопје дипломирал во 1963 година, на тема „Планинарски хотел на Пелистер“ кај професор Борис Чипан. Последните две години од студиите бил демонстратор на катедрата Градежни конструкции кај професор Љубомир Томиќ. По дипломирањето се вработил во Проектанското биро „Нова градба“ во Битола кое во 1974 година се споило со „Заводот за урбанизам и стаж проектирање“ и таму работел сѐ до денот на своето пензионирање, во 1997 година.
2 Дела
Негови најпознати реализирани објекти се:* Основен суд Битола, 1970 г.
* Стоковна куќа Јавор, 1975 г.
* Дирекција на Стопанска банка – Битола, 1976 г.
* Станбени згради на ЈНА, 1983 г.
* ОУ „Елпида Караманди“, 1984 г.
* ЕМУЦ „Ѓорѓи Наумов“, 1986 г.
* Објект на Завод за урбанизам и проектирање, 1987 г.
* Деловен објект Нова Битола, 1987 г.
* ОУ „Климент Охридски“, 1988 г.
* Станбено-деловен објект на ул. Едвард Кардељ, 1989 г.
* Комплекс Мирка Гинова, 1990 г.
* Пелагонка 1, 1991 г.
* Царинско-шпедитерскиот терминал во Битола „Макошпед“, 1996 г.
* Пелагонка 2, 1997 г.
* Населба Стрелиште
* Колективна зграда Нова Битола
* Колективна станбена зграда на Партизанска
* Станбено-деловен комплекс Кланица
Се занимавал и со проектирање на индустриски објекти во родниот град, од кои позначајни се: *индустрискиот комплекс „Металец“ во Битола,
*„Ферм завод“ за монополот во Битола и дистрибутивниот центар на „Јавор“ во Битола,
*производната хала „Битолатекс” во Битола,
*земјоделски објект во склоп на ЗК „Пелагонија” Битола,
*населба „Стрежево” с. Нижеполе, Битола.
Покрај овие објекти се занимаваl и со проектирање на доградби, надградби, реконструкции и повеќе индивидуални семејни куќи.
Боленхут

Боленхут е формален украс за глава со препознатливи волнени помпоми што се носи од околу 1750 од протестантски жени како дел од нивната народна носија во трите соседни села на Шварцвалд; Гутах, Кирнбах и Хорнберг-Рајхенбах. Црвениот Боленхут со живописен изглед станал симбол на Шварцвалд како целина, и покрај неговото локално потекло. Црвените пом-помови и белиот раб на Боленхут се вели дека го инспирирале и горниот слој на тортата од Шварцвалд.
1 Боленхут како дел од народната носија
Сламената шапка, со широк обод носи 14 волнени помпоми кои се истакнати и наредени во форма на крст. Сепак, видливи се само единаесет помпоми, бидејќи три се покриени од оние одозгора. Немажените жени носат црвени помпоми, мажените жени носат црни, а старите жени и вдовиците носат само капа. Оригиналниот Боленхут, кој тежел околу 500 грама, сега може да тежи до околу 2 килограми и е произведен од женски шапкари. Црвениот ''Боленхут'' може прво да го носат девојките по нивното миропомазание. Има пет различни големини.
Под Боленхутот се носи свилена капа која се врзува под брадата. Младите девојки пред миропомазание (Гутах и другите парохии во околината биле дел од Виртемберг до 1804 година и биле протестантски, за разлика од поголемиот дел од Шварцвалд).
Денес, ''Боленхутот'' и придружниот ''трахт'' сè уште се носат на и традиционални настани и празници. ''Боленхутот'' и локалните носии може да се видат преку целата година, како на пример, во Музејот на костуми на Шварцвалд во Хаслах во Кинцигтал.
2 Развојот како симбол на Шварцвалд
При крајот на 18 век, освен неколку капи коишто биле вообичаени во округот Хауенштајн, биле поврзани со народната носија на Шварцвалд. Овие видови на капи, кои биле прочуени низ цела Европа, постепено испаднале од употреба до средината на 19 век. По студиско патување низ Шварцвалд во 1841, Теодор Валерио објавил, во Париз, литографија на двојка од Хорнберг облечена во нивната традиционална локална носија, којашто за прв пат во Франција прикажала рана верзија на ''Боленхут''. Откако Гутах се поврзал со железницата Баден Шварцвалд во 1873 година, уметници како Вилхелм Хаземан, Курт Либих и Фриц Рајс се населиле таму, формирајќи ја „колонијата на уметници од Гутах“. Тие ја прикажале носијата Гутах како уметничка тема, нивните дела биле широко распространети и го обликувале имиџот на Шварцвалд. Како и локалниот автор, Хајнрих Хансјакоб, тие биле дел од движењето на народната носија на Баден. На почетокот на 20 век, особено сликата на Хаземан „''По одењето во црква“'', која прикажувала луѓе кои носат ''боленхут'' и била широко објавена во илустрирани списанија и разгледници со слики.
Славата на ''Боленхут'' како генерално типична за Шварцвалд се зголемила како резултат на филмови за локалниот живот во 1950-тите и 1960-тите, особено филмот од 1950 година, ''„Девојката од Шварцвалдмадел'' “ (''Schwarzwaldmädel''), со Соња Зиман. Овој прв германски филм во боја од повоениот период е еден од најуспешните германски филмови на сите времиња со околу 15 милиони гледачи.
3 Поврзано
* Шварцвалд
* Трахт
4 Наводи
Марк Едусеи

Марк Едусеи (роден на 29 октомври 1976 година, во Кумаси) е гански поранешен фудбалер, играч од средниот ред.
1 Клупска кариера
Кариерата ја започнал во екипата Кинг Фајсал Бејбис во својата родна Гана, а потоа настапувал во Саудиска Арабија за Ал Ахли и во Израел за Хапоел Петах Тиква.
Во 1996 година, Едусеи се преселил во Италија, каде бил доведен од , која го предала на . Во првата сезона со Лече, тој одиграл 12 натпревари и постигнал 1 гол во Серија Б, помагајќи му на клубот да избори промоција во Серија А за следната сезона. Сепак, откако во врвната дивизија не добил шанса, тој заминал на позајмица во Леирија со која изборил промоција освојувајќи ја титулата во португалската втора лига. Во сезоната 1998-1999 се вратил во Лече играјќи во Серија Б, а потоа бил проследен на нови позајмици, по вторпат во Леирија и во швајцарската, Белинцона.
Во периодот од 2001 до 2003 година, Едусеи го носел дресот на екипата на Козенца, играјќи стандардно во Серија Б. Во 2003 година, тој бил купен од , која веднаш го позајмила на , од каде по една неубедлива сезона се вратил во Џенова. На 22 септември 2004, дебитирал со Сампдорија во Серија А, во натпреварот загубен со 0-3 на домашен терен од Јувентус. Својот прв гол во Серија А го постигнал во победата со 3-0 над неговиот поранешен клуб Лече. По 22 настапи и еден гол во својата прва сезона во Серија А, тој се вратил во Серија Б на нова позајмица, овојпат во со кој одново изборил промоција во Серија А.
Во 2006 година, Едусеи потпишал за , каде одиграл 58 натпревари во Серија А комбинирано во своите први две сезони поминати во клубот. Во сезоната 2008-2009, тој бил изоставен од составот поради технички причини од тренерот Валтер Ѕенга, по што Едусеи отишол во на 14 јануари 2009.
На 8 декември 2009 година, тој се вратил во Белинцона, каде ја завршил својата кариера во 2011 година.
2 Репрезентативна кариера
За ганската репрезентација, Едусеи одиграл 17 натпревари во периодот 1995-2004. Со репрезентацијата учествувал на Африканскиот куп на нации 2000.
Авба

Авбата (германски ''Haube'') ― женска капа која, за разлика од шапката, нема обод. Позната е низ цела Европа . Авбата е исто така женска капа за работа што се прицврстува на главата и обично е изработена од бела памучна ткаенина.
Во средниот век и на почетокот на новиот век, правилата барале од мажените жени да носат авба. На невенчаните жени им било дозволено да ги имаат главите откриени.
Обично ги изработувале од тенко, бело платно. Во зависност од периодот на нивната изработка и финансиската моќ, носачите биле украсувани со чипка и панделки . Од 18 век, тие се изработувале и од памук . Постојат исто така и крути авби кои се направени од картон и обложени со ткаенина, авби направени од чипка, кадифе, брокат или обложени со плетење.
Во алпскиот дел на Словенија се дел од народната носија. Постоеле три верзии: празнична, свадбена и жална.
Кефија

Кефија, е регионално позната како хата, гутра, или шемаг и е традиционален украс за глава што го носат мажите од делови на Средниот Исток. Изработена е од квадратен шал и обично е направена од памук. Кефијата најчесто се користи во сушните региони, бидејќи штити од изгореници од сонце, како и од прашина и песок. Арапите често користат врвка за глава, ''агал'', за да ја држат кефијата на место.
0.1 Кефија
Зборот ''Кефија'' се појавил на арапски јазик по крстоносните војни, и веројатно ја дели европската етимологија со англискиот „coif“. Некои пак тврдат дека е индиректно поврзан со |الكفة, што значи „манжетна“.
Муртада ал-Забиди смета дека ''keffiyeh'' што на значи пештера, а тоа е така поради заоблената форма на шамијата. Народната етимологија го поврзува со градот Куфа, Ирак.
0.2 Гутра
Зборот ''гутра'' доаѓа од арапскиот кзбор ''ghatr'' (|غتر) што значи „да се покрие“. Најраните слики од Арапите секогаш ги прикажуваат како тие носат турбани и затоа не е јасно кога Кефијато станало прифатливо за горните класи. Пишаните извештаи за гутрата датираат од почетокот на 18 век, а најраната позната слика е од 19 век (Абдула бин Сауд Ал Сауд, која е направена пред неговото погубување во 1819 година).
1 Потекло
Покривките за глава почнале да ги носат бедуините и служеле за заштита од сонцето.
2 Сорти и варијации
Арапите, Курдите и Езидите од Блискиот Исток го носат овој украс за глава. Според Анастас ал-Кармали, Јоханес Котовикус еврејска кефија постоела од 16 век. Историски гледано, по контактот со Арапите, некои Курди го напуштиле својот традиционален турбан во корист на кефија и агал. Ирачките Туркмени го носат и го нарекуваат Џамадани, додека Оманците го нарекуваат ''мусар''. Без разлика на неговото име, достапен е во повеќе бои и стилови со многу различни методи на врзување, во зависност од регионалното потекло и природата на пригодата. Оманците не го користат агалот, туку го врзуваат преку главата за формални пригоди.
За време на неговиот престој кај мочуришните Арапи во Ирак, Гевин Јанг забележал дека локалните ''сајиди'' - „почитувани мажи кои биле прифатени [...] како потомци на пророкот Мухамед и Али ибн Ебу - Талиб“ - носеле темнозелена кефија за разлика од црно-белите карирани модели кои биле типични за жителите на областа.
Друг вид Кефија е ''шемаг'', црвено-бела марама, која била карирана и со ресни. Колку се поголеми ресите, толку била поважна личноста. Оваа црвено-бела Кефија се поврзува со Јордан, а воедно е и негов национален симбол. Шемаг се носи претежно во Јордан и од страна на бедуинските заедници. Се изработува од памук. Јорданската шемаг и палестинската Кефија се разликуваат во однос на бојата и географските значења.
Лијерица

Лијерицата е музички инструмент од хрватскиот регион Далмација и хрватските делови на источна Херцеговина. Тоа е инструмент во облик на круша, со три жици, кој се свири со гудало. Се свири како придружба на традиционалниот танц линѓо од конкретниот регион. Името на лијерицата доаѓа од лира (грчки: λύρα), гудачкиот инструмент на Византиската империја, од која веројатно еволуирала.
Иако лијерицата најчесто се поврзува со традиционалната народна музика, таа сè уште се среќава во модерната музика од регионот. Еден уметник кој е познат по употребата на овој инструмент е Мате Булиќ.
1 Потекло
Лијерицата е тесно поврзана со гудачкиот музички инструмент ''лира'' кој се користел во Византиската империја, а е предок на повеќе европски гудачки инструменти и еквивалент на рабабот што се користел во исламските империи од тоа време. Персискиот географ Ибн Хурададбих (кој починал 911 година) од 9-ти век, во својата лексикографска дискусија за инструментите, ја навел лирата како типичен инструмент на Византијците заедно со ''ургунот'' (оргули), ''шиљани'' (веројатно вид харфа или лира) и ''саландџ''. Византиската лира се проширила низ Европа кон запад; во 11-ти и 12-ти век европските писатели ги користат термините ''виолина'' и ''лира'' наизменично кога се однесуваат на гудачки инструменти. Во текот на вековите што следеле, Европа продолжила да има два различни вида гудачки инструменти: едниот, релативно квадратен, кој се држел во рацете, станал познат како лира да брачо (''виола на рака''); Другиот, со наклонети рамена и држен меѓу колената, бил лира да гамба (''виола со нога''). За време на ренесансата, гамбите биле важни и елегантни инструменти; на крајот тие го изгубиле местото од погласното (и првично помалку аристократско) семејство ''лира да брачо''.
2 Наводи
Фестон

Фестон — украсен елемент во архитектурата.
Се прикажува во облик на гирланда, преврзана со ленти. Понекогаш покрај тоа можат да бидат прикажани черепи на животни или маски (т.н. „букраниум“ и „маскарон“ соодветно).
Мотивот на фестонот потекнува од старите римски украси, кога лисја, цвеќиња или овошје се обвиткувале со ленти.
1 Потекло
Потеклото на овој украсен мотив, веројатно, е поврзано со приказите во камен на гирланди од свежи цвеќиња, кои се закачувале над вратата во празничните денови или со нив се украсувале олтарите и надгробниците.
Мотивот на гирландата бил користен и од Старите Грци и од Римјаните, и служел како главен украс на олтарите, фризовите и паноата.
2 Шиење
Во шиењето се користи фестонскиот бод за да се обработат рабовите на ќебиња, чаршафи за маса, па дури и на одредени парчиња облека. Бодот фестон е сличен на бодот што се користи за дупки за копчиња, но бодовите се пооддалечени и треба да бидат многу рамномерни.
Храм на Херкул Виктор

+ Храмот на Херкулес Виктор
Храмот на Херкул Виктор, во сточниот форум
Храмот на Херкул Виктор или Херкул Оливариус — римски храм на Плоштадот Бока дела Верита, поранешниот Форум Боариум, во Рим, Италија. Тоа е толос, кружен храм со грчки „периптерален“ дизајн, целосно опкружен со колонада. Овој распоред довел до тоа да се помеша со храмот на Веста сè додека не бил правилно идентификуван од страна на Наполеоновиот префект на Рим, Камил де Турнон.
И покрај улогата на Форум Боариумот како пазар за добиток во античкиот Рим, Храмот на Херкул е предмет на народно верување во кое се верува дека ниту муви ниту кучиња нема да влезат во светото место. Храмот е најраната зачувана претежно недопрена мермерна градба во Рим и единствената зачувана изградена од грчки мермер.
1 Опис
Градбата датира од крајот на 2 век пр. н. е. и бил изграден или од Л. Мумиј Ахаик, освојувач на Ахајците и уништувач на Коринт, или од трговецот Марко Октавиј Херен во знак на благодарност за успехот во бизнисот. Храмот е долг 14,8 м во дијаметар и се состои од кружна форма во концентричен прстен од дваесет коринтски столбови 10,66м, потпирајќи се на туфна основа. Овие елементи потпорувале архитрав и покрив, кои исчезнале.
Оригиналниот ѕид на келијата, изграден од травертин и мермерни блокови, и деветнаесет од првично дваесетте столбови се зачувани, сегашниот покрив од ќерамиди бил додаден подоцна на храмот. Објавената реконструкција на Паладио сугерира купола, иако ова очигледно било погрешно изведено. Оригиналната посветеност на храмот датира од околу 143-132 година пр. н. е., време кога во Портус Тиберинус се одвивала интензивна градба.
2 Идентификација
Нејзини главни литературни извори се два речиси идентични пасуси, едниот во коментарот на Сервиј за „''Енеида''“ (viii.363) , а другиот во „''Сатурналиите''“ на Макробиј. Иако Сервиј споменува дека „постојат два свети храма“, најраните римски календари споменуваат само еден фестивал, на 13 август, на ''Херкул Виктор'' и ''Херкул Непобедник'' наизменично.
3 Посткласична историја
Во 1 век од н.е., храмот бил погоден од некаков вид катастрофа бидејќи 10 столбови биле заменети со мермер Луна, кој е сличен на оригиналот, но не е точна реплика. До 1132 година, храмот бил претворен во црква, позната како Свети Стефан „на кочиите“. Во 1140 година, Инокентиј II го претворил храмот во христијанска црква, посветувајќи го на светецот Санто Стефано.
Дополнителни реставрации и фреска над олтарот биле извршени во 1475 година. Плочата на подот била осветена од Сикст IV. Во 12 век, ѕидот на келата бил заменет со бетонски обложен со тули, а биле додадени и прозорци.
Во 17 век, црквата била повторно посветена на Света Марија Сонцева. Храмот на Веста во Тиволи биле инспирација за Темпието на Браманте и други цркви од високата ренесанса со централизиран план. Помеѓу 1809 и 1810 година, нивото на околното приземје било спуштено и храмот повторно бил обновен. Храмот бил официјално признаен како антички споменик во 1935 година и повторно во 1996 година.
4 Поврзано
* Херкул во римската религија
* Храмот на Херкул Мусарум и Ара Максима
* Храмот на Портунус
* Список на антички римски храмови
5 Наводи
Парисовиот суд (Симоне)

''Парисовиот суд'' е слика масло на платно базирна на грчкиот мит, „Парисовиот суд“, насликана од Енрике Симоне. На неа се прикажани трите божици голи и Парис како одлучува кому да го даде јаболкото. Изработена била во 1904 година од Енрике Симоне, шпански сликар, и е едно од многуте дела што ја прикажуваат сцената. Композицијата е 3,31 х 2,15 м. Сопственост е на наследници на Симоне и се наоѓа во Музејот на Малага.
1 Поврзано
*''„Парисовиот суд“'' (Рубенс)
Намаз (храна)

Намаз — храна која, поради својата конзистенција, лесно се нанесува на леб и други производи направени од разни житарки, како што се лепчиња, двојно печен леб, бисквити (на пр. крекери), печиво од лиснато тесто или палачинки.
Намазите можат да бидат благи или солени, од растително или животинско потекло. Можни се и мешани облици. Се подготвуваат индустриски, а има и домашни намази подготвени според различни рецепти.
1 Солени намази
Солените намази може да се подготват од риба (на пр. конзервирана туна или харинги, лосос), месо (на пр. татарски бифтек направен од свежо сирово говедско месо), џигер во облик на разни паштети, повеќе или помалку лути, во зависност од зачините што им се додаваат.
Различни намази на растителна основа како што се хумус (ориентален намаз од наут), намази со свежо сирење или горгонѕола, кромид и путер или маргарин обично можат да послужат како независен намаз или како основа на мешавина.
Исто така, салото може да се користи како намаз или основа на која се додаваат ситно сечкани пршки, пипер и други зачини.
Вегетаријанските намази обично се прават од свежо тофу, разни видови зеленчук (на пр. модар патлиџан, авокадо, печурки, грав), со додавање на семки (на пр. тиква, сончоглед, сусам, бадем) и разни зачини. Омилени вегетаријански намази се путер од кикиритки или сусам.
Вообичаени состојки на разни намази се ситно сечкани кисели краставички, феферони, рен, маслинки, лук, сок од лимон, јајца (кои исто така можат да бидат главна состојка на намазот), кисела или слатка павлака, мајонез, сенф, разни видови масла за јадење, оцет, а најчестите зачини се сол, бибер, лута или слатка пиперка, свеж босилек, магдонос, целер, соин сос, ворчестер или табаско сос, коњак, вино.
Во Мексико, традиционално се прави намаз (сос) чија главна состојка е авокадото.
2 Благи намази
Природни благи намази се медот, јаворовиот сируп, разни домашни или индустриски подготвени мармалади, џемови, пекмези, потоа путер од кикиритки и лешници, намази од лешници, рогач или чоколадни намази. Некои од овие намази се намачкуваат независно на леб или друго печиво, а некои на леб веќе премачкан со путер или маргарин.
Лидија Константинова Комарова

Лидија Константиновна Комарова (6 април 1902 – 24 јуни 2002) — руска архитектка, пионерка на авангардното пластично движење наречено конструктивизам и поврзана со групата OSA (Сојуз на современи архитекти).
Комарова била најистакнатиот архитект на руско-советската авангарда во западната литература, препознаена по нејзините експресивни цртежи и главно по нејзиниот последен годишен проект (1929), зграда за седиштето на Третата интернационала во Москва, која била широко призната и во локални и во меѓународни списанија за архитектура. При овој проект таа ја покажала нејзината доверба во технологијата, нејзиниот интерес за тогаш неконвенционалните структури и нејзината проектуална смелост.
1 Награди и почести
Во 1984 година, таа била прогласена за „Почитуван архитект на Социјалистичка Федеративна Република Руски Советски Сојуз“, а во 2002 година, Шчусевскиот музеј ја прославил неговата стогодишнина со изложба на нејзините дела и церемонија на отворање, на која присуствувала и Комарова седејќи во инвалидска количка и со здравствени компликации. И покрај нејзината состојба, таа им се обратила на присутните: „Кон иднината без запирање!“