procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Е-број

E-број — код за супстанции кои се дозволени да се користат како прехранбени адитиви во Европската Унија и EFTA. „Е“ се однесува на „Европа“.
Да се има единствена унифицирана список на прехранбени адитиви првпат било договорено во 1962 за прехранбените бои. Во 1964, биле додадени директивите за конзерванси, во 1970 за антиоксиданси и во 1974 за емулгатори, стабилизатори, згуснувачи и гелирачки агенси.
1 Класификација според бројчен опсег
E-броеви, Опсег, Опис
100–199 Бои, 100–109, жолти
110–119, портокалови
120–129, црвени
130–139, сини и виолетови
140–149, зелени
150–159, кафени и црни
160–199, златни и други
200–299 Конзерванси, 200–209, сорбати
210–219, бензоати
220–229, сулфити
230–239, феноли и формати (метаноати)
240–259, нитрати
260–269, ацетати (етаноати)
270–279, лактати
280–289, пропионати (пропаноати)
290–299, други
300–399 Антиоксиданси и регулатори на киселост, 300–305, аскорбати (Витамин Ц)
306–309, Токоферол (витамин E)
310–319, галати и еритробати
320–329, лактати
330–339, цитрати и тартарати
340–349, фосфати
350–359, малати и адипати
360–369, сукцинати и фумарати
370–399, други
400–499 Згуснувачи, стабилизатори и емулгатори, 400–409, алгинати
410–419, природни гуми
420–429, други природни агенси
430–439, полиоксиетенски соединенија
440–449, природни емулгатори
450–459, фосфати
460–469, целулозни соединенија
470–489, масни киселини и соединенија
490–499, други
500–599 pH регулатори и агенси против згрутчување, 500–509, неоргански киселини и бази
510–519, хлориди и сулфати
520–529, сулфати и хидроксиди
530–549, соединенија на алкални метали
550–559, силикати
570–579, стеарати и гликонати
580–599, други
600–699 Засилувачи на вкус, 620–629, глутамати и гванилати
630–639, инозинати
640–649, други
700–799 Антибиотици, 700–713
900–999 Средства за полирање, гасови и засладувачи, 900–909, восоци
910–919, синтетички глазури
920–929, средства за третирање на брашното
930–949, гасови за пакување
950–969, засладувачи
990–999, средства за пенење
1100–1599 Дополнителни адитиви, 1100–1599, Нови хемиски супстанции кои не се класифицирани според стандардната шема
Забелешка: Не сите примери за класи спаѓаат во даден бројчени опсег. Покрај тоа, многу хемиски супстанции, особено во опсегот E400–499, се користат за различни цели.
Царевич (Фабержеово јајце)

Царевич – Фабержеово јајце, едно од серијата јувелирски јајца изработени под надзор на Петар Карл Фаберже. Било направено во 1912 година за царицата Александра Фјодоровна како поклон од Фаберже за нејзиниот син Алексеј. Денес јајцето се наоѓа во Уметничкиот музеј Вирџинија во Ричмонд, Вирџинија.
1 Опис
Јајцето е високо околу 15 сантиметри на неговото стојало и има пречник од 10 cm. Надворешната школка е син лазурен камен, со архитектонски кафез од злато во стилот на Луј XV со мотиви од лисја. Златните мотиви ги покриваат сите споеви, така што јајцето изгледа како да е изделкано од еден блок лазурен камен. Изработката од злато вклучува два царски двоглави орла, како и купидони, балдахини, цветни свитоци, кошници цвеќе и гирланди. Два големи дијаманти, еден на горе и еден долу се инкрустирани во површината на јајцето и ги покажуваат иницијалите на царицата Александра Фјодоровна, годината 1912 и царската круна.
2 Изненадување
Изненадувањето, минијатурен портрет на царчето Алексеј направено од платина и дијаманти, се наоѓа во рускиот двоглав орел. Царскиот орел ги држи царското јаболко и жезолот симболи на круната на Романови. Вградената рамка е поставена на лазурен камен и може целосно да биде извадена од јајцето. Портретот го прикажува Алексеј во морнарски костум, неговиот омилен. Оригиналниот двостран минијатурен портрет бил оштетен и сè уште се наоѓа во збирката на Уметничкиот музеј Вирџинија. Тековниот портрет е архивска фотографија. Во јајцето, гравиран златен диск со розов прозорец служи како платформа за рамката на портретот.
3 Историја
Фаберже го создал јајцето во чест на царчето Алексеј. Никој не знаел освен за кралското семејство, дека се очекувало Алексеј да умре од хемофилија и во еден момент бил толку близу до смртта што Рускиот царски суд веќе издал потврда за неговата смрт. Кога Алексеј преживеал, Фаберже, кој знаел за здравјето на царчето, го создал јајцето за мајката на Алексеј како почит кон чудото на неговото опстанување..
Следни сопственици на јајцето биле Арманд Хамер, кој се преселил од Париз во Њујорк во раните 1930-ти. Филантропот Лилијан Томас Прат (1876–1947) од Фредриксбург, Вирџинија, го купила јајцето во Њујорк од Хамер во 1933-34 година. Во 1947 година таа му го предала јајцето на Уметничкиот музеј Вирџинија во Ричмонд, Вирџинија каде е постојана изложено.
4 Поврзано
*Фабержеово јајце
Д-р Мабузе, коцкар

Д-р Мабузе, коцкар - прв во серијата филмови во кои главен лик е докторот Мабузе, кој се појавува во романите на еден луксембуршки новинар и сценарист. Овој филм бил во режија на познатиот австриски,германски и американски режисер Фриц Ланг и за првпат се појавил во јавноста во 1922 година. Првичниот филм бил нем филм, без звук, но во филмовите кои излегле подоцна имало звук.
Филмот трае околу четири и пол часа и е составен од два дела: Der große Spieler: Ein Bild der Zeit и Inferno: Ein Spiel von Menschen. Првиот дел трае 154 минути, а вториот дел трае 114 минути. Вториот дел бил објавен по само еден месец откако бил објавен првиот дел. Во оригиналниот наслов Dr. Mabuse, der Spieler, германскиот збор Spieler може да има повеќе значења,како што се актер и коцкар. Ликот на доктор Мабузе си го прикрива вистинскиот идентитет, манипулира со останатите луѓе околу него и е озогласен коцкар. Затоа некои критичари сметаат дека зборот играч би бил посоодветен превод за насловот. За место на создавање на филмот се смета Вајмарската Република.
1 Позначајни глумци
*Рудолф Клајн-Роге, ја игра уогата на докторот Мабузе
*Ауд Егеде-Нисен, ја игра улогата на Кара Кароца
*Гертруде Велкер
*Алфред Абел
*Паул Рихтер, во улога на Едгар Хул
Средна клеточна концентрација на хемоглобин

Средна клеточна концентрација на хемоглобин (MCHC, од |1=Mean corpuscular hemoglobin concentration) е мерка за просечната концентрација на хемоглобин во даден волумен на еритроцити.
Се пресемтува со делење на концентрацијата на хемоглобин со хематокритот. Референтниот опсег се движи помеѓу 32 до 36 g/dL (320 до 360g/L), или помеѓу 4.81 и 5.58 mmol/L. Тоа значи дека се пресметува како масена или како моларна концентрација.
1 Интерпретација
MCHC е ниска во случаи на намалена синтеза на хемоглобин, на пр. кај сидеропенична анемија. Во спротивно, при макроцитна анемија MCHC може да биде и нормална или само малку намалена, бидејќи големите еритроцити може да содржат повеќе хемоглобин и се добива концентрација приближно на онаа на нормалните клетки. MCHC може да биде зголемена при тешка, пролонгирана дехидратација. Во зависност од тоа, разликуваме нормохромна (MCHC во оптимален опсег) и хипохромна анемија (намалена MCHC).
2 Поврзано
* Среден клеточен волумен
Хуни (фараон)

Хуни бил последниот фараон од Третата египетска династија. Тој бил наследник на Каба, и можеби му бил син. Хуни владеел од 2637 година п.н.е., до неговата смрт.
1 Потекло на поимот
''Хуни'' значи „уништувач“. Манетон го нарекува Керфер(ис) и Ах, а името Хуни некаде се наоѓа скратено на Ху.
2 Животопис
Хуни го наследил Каба, и најверојатно му бил син. Хуни бил последниот владетел на Третата династија, според Меченовата мастаба. Постои сомневање дека Хуни дошол на престолот многу стар. На списокот на службеници на фараонот Џосер се споменува еден Хуни. Ако е овој фараон, можно е дека тој бил во сродство со Џосер, а кога дошол на престолот, мора да бил многу стар, бидејќи Секемхет (веројатно негов дедо) и Каба владееле меѓу Џосер и Хуни. Главната сопруга на Хуни била Џефатнебти. Таа и Хуни имале ќерка, Хетеферес I. Хуни имал и друга жена, Мересанк I, со која тој е татко на Снофру, неговиот наследник. За време на неговото владеење Хуни изградил многу градби. По неговата смрт, тој бил погребан во гроб за чија локација се смета дека е пирамидата во Меидум, Сакара или мастаба 17 во Меидум.
Награда „АВНОЈ“

Награда на Антифашистичкото собрание на народното ослободување на Југославија (скратено Награда АВНОЈ) – била највисока државна награда во Социјалистичка Федеративна Република Југославија (СФРЈ) од 1966 до 1990 година. Спрема статутот, наградата била доделувана на оние творци од областите на уметноста и науката чии дела имаат посебно значење за развојот на СФРЈ. Исто така наградата била доделувана за животно дело, а била доделувана и на работни организации.
Оваа награда ја заменила дотогашната Награда на Сојузната влада, односно Сојузното извршно собрание (СИС), која била доделувана до 1965 година. Наградата ја доделувал Одбор за доделување на Наградата АВНОЈ, кој се состоел од неколку посебни комисии - за уметност, земјоделски, технички, биолошки и медицински науки и др. Имињата на добитниците на наградата биле свечено објавувани на Денот на Републиката 29 ноември, а наградата ја врачувал претседателот на Сојузното собрание неколку дена подоцна.
Први добитници на Наградата АВНОЈ во 1966 година биле - Антун Аугустинчиќ, вајар; Бранко Жежељ, универзитетски професор; Франц Когој, универзитетски професор; Блаже Конески, книжевник и универзитетски професор; Мирослав Крлежа, книжевник; Петар Лубарда, сликар; Исмет Мујезиновиќ, сликар; Павле Савиќ, универзитетски професор; Алојз Тавчар, универзитетски професор; Коста Тодоровиќ, универзитетски професор; Јован Хаџи, универзитетски професор и Родољуб Чолаковиќ, општествено-политички работник и книжевник. На чело на првиот одбора за доделување на наградата бил Јосип Видмар, претседател на Словенечката академија на науките и уметностите, а наградите на првите добитници на 6 декември 1966 година во Палатата на федерацијата, во Нов Белград им ги врачил Едвард Кардељ, тогашен претседател на Сојузното собрание.
1 Поврзано
* Список на добитници на Наградата АВНОЈ
Ден на Републиката (СФРЈ)

Денот на Републиката – празник во бивша Социјалистичка Федеративна Република Југославија кој се славел на 29 ноември.
Денот на Републиката ја одбележувал годишнината од Второто заседание на Антифашистичкото собрание на народното ослободување на Југославија во Јајце на 29 ноември 1943 година, кога претставниците на партизанското движење на отпорот прогласиле федерално уредување на Југославија и уставотворно собрание на Федеративна Народна Република Југославија на 29 ноември 1945 година.
Со распадот на СФРЈ, престанало и одбележувањето на Денот на Републиката во сите републики не некогашната држава освен во Србија, каде одбележувањето престанало во 2002 година.
1 Поврзано
* Празници во СФРЈ
Муза (врв)

Муза (познат и како Муса) — планински врв на планината Баба, во рамки на националниот парк Пелистер во југозападниот-западниот дел на Македонија. Неговата надморска височина изнесува 2.351 метри и се наоѓа југозападно од селото Злокуќани и градот Битола на 21° 15' игд и 40° 57' сгш. Се наоѓа главниот срт на протегање во средишниот дел на планината Баба, а од него се одделува планинската огранка која што се протегнува од врвот Муза на главниот срт кон североисток и север сè до над самиот град Битола и рамината на Пелагонија, и која што од десната страна ја заградува стрмната долина на реката Сапунчица. Врвот има тап и зарамнет облик на највисокиот дел, a погледнат од Преспа, долината на Сапунчица (Нижеполе), Пелагонија или Скрково има доста висок и грамаден изглед. Веднаш под него на неговата западна падина кон Преспа минува трасата на т.н. „Француски пат“ изграден во Првата светска војна, од кога има и разрушен воен објек веднаш на северната падина под врвот. Од самиот врв се отвора прекрасна глетка кон Преспанското Езеро и целиот срт на протегање на планината Баба со соседните врвови Бојаџиев Врв на југ, Голема Грива и Пелистер кон север, шумовитите предели на источните падини на Баба и Кајмакчалан во далечината.
1 Галерија
2 Наводи
Скрково

Скрково — планински врв на планината Баба, во рамки на националниот парк Пелистер во југозападниот-западниот дел на Република Македонија. Неговата надморска височина изнесува 2.146 метри и се наоѓа југозападно од селото Орехово и градот Битола на 21° 16' игд и 40° 58' сгш. Се наоѓа на источниот дел на планината Баба на планинската огранка која што се протегнува од врвот Муса на главниот срт кон североисток и север сè до над самиот град Битола и рамината на Пелагонија, од десната страна на стрмната долина на реката Сапунчица. Врвот има зашилен облик со раздробени камења и карпи - ''скрки'', од каде и доаѓа неговото име Скрково, а поради својот зашилен облик и истакнатост тој е забележителен и од многу далеку кога се гледа сртот на пелистерската планинска верига. Поточно, името Скрково доаѓа од зборот ''скрка'' со значење каменлива и неплодна месност или почва. Веднаш под него на неговата западна падина се патеките на скијачки центар во Нижеполе. Од самиот врв се отвора прекрасна глетка кон соседните врвови Муса, Пелистер, долината на Сапунчица, шумовитите предели на источните падини на Баба и Кајмакчалан во далечината.
1 Галерија
2 Наводи
Ероика (филм од 1958)

Ероика (полски: ''Eroica'') - полски омнибус-филм од 1958 година, во режија на Анджеј Мунк (''Andrzej Munk''), кој е соавтор на сценариото, заедно со Јежи Стефан Ставински (''Jerzy Stefan Stawinski''). Главните улоги ги играат: Едвард Ѓевонски (''Edward Dziewonski''), Барбара Поломска (''Barbara Polomska''), Игнаци Маховски (''Ignacy Machowski'') итн. Во 1959 година, на Филмскиот фестивал во Мар дел Плата, Мунк ја освоил наградата FIPRESCI.
1 Содржина
Филмот раскажува две неповрзани приказни кои се занимаваат со темата на полското воено херојство и со улогата на јунаците во текот на Втората светска војна. Првата приказна е насловена ''Scherzo Alla Pollacca'' и се случува за време на Варшавското востание. Во неа е прикажан ликот на Џиџиус (го игра Џевонски) како кукавица и пијаница кој против својата волја пристапува во Земската армија. Тој добива задача да ги убеди унгарските војници да им се приклучат на востаниците. Втората приказна е наречена „Ostinato – lugubre“ и се одвива во германски заробенички логор каде полскиот офицер Завистовски (го игра Ломницки) исчезнува, создавајќи ја легендата дека успеал да избега. Третиот дел, насловен ''Con bravura'' се занимава со куририте кои преку Татрите ги пренесувале пораките на движењето на отпорот. Тој бил замислен како завршен дел на овој омнибус, но Мунк го исфрлил од финалната верзизја на филмот. Овој дел бил прикажан самостојно на полската телевизија дури во 1972 година.
Во 1993. година бил снимен полскиот филм „Страшниот сон на Џиџиус Горкјевич“ (''Straszny sen Dzidziusia Górkiewicza'') кој ги прикажува случките на Џиџиус во посткомунистичката Полска.
2 Улоги
* Edward Dziewoński - Dzidziuś
* Tadeusz Łomnicki - поручник Zawistowski
* Barbara Połomska - Zosia
* Ignacy Machowski - мајор на Земската армија
* Leon Niemczyk - унгарски офицер
* Kazimierz Opaliński - заповедник на Земската армија
* Kazimierz Rudzki - поручник Turek
* Henryk Bąk - поручник Krygier
* Roman Kłosowski - Szpakowski
* Bogumił Kobiela - поручник Dąbecki
* Stanisław Bareja - војник на Земската армија
* Witold Pyrkosz - Kardas
* Wojciech Siemion - поручник Marianek
Каба (фараон)

Каба (исто така прочитано како Хор-Каба ) бил фараон од древен Египет, за време на Третата династија од времето на Старото Кралство. Точното време во кое владеела Хаба е непознато но можеби е околу 2670 г. п.н.е.
Кралот Каба е тешко да се процени како фигура на древниот Египет. Неговото име е археолошки добро потврдено со камени чинии и печати од кал. Владеењето на Каба е сигурно датирано во Третата династија. Поради контрадикторностите во рамките на списоците на Рамесид и недостатокот на записи, неговата точна хронолошка позиција во рамките на династијата останува спорна. Овие проблеми произлегуваат делумно од контрадикторните кралски списоци, кои биле составувани долго по смртта на Каба, особено за време на Деветнаесеттата династија. Исто така, постои дебата за тоа каде Каба може да бил погребан. Многу египтолози и археолози сметаат дека незавршената пирамида, познат како Слојна пирамида, му припаѓа на Каба. Други, пак, веруваат дека неговиот гроб е голема мастаба близу до пирамидата, каде што се пронајдени бројни камени садови со серех на Каба.
Каба е познат само по неговото Хорово име и серехот, додека неговата титула ''Нисут-Бити'' и неговото небти име се непознати. Дополнително, Каба е еден од ретките кралеви од раните династички и стари кралски времиња со археолошки докажано златно име. Освен Каба, единствените кралеви со златни имиња кои живееле пред кралот Снофру, основачот на четвртата династија, биле Џер, Ден, Нинечер, Хасехемви и Џосер. Од Снофру наваму, името Златен Хор станало фиксна кралска титула на секој владетел, без разлика колку долго владеел кралот.
Непознато е под кое хеленизирано име, древниот историчар Манетон го навел Каба. Тој можеби бил иста личност со наведениот ''Мезохрис'' или ''Сојфис'', но во ова се сомневаат Волфганг Хелк и Еберхард Ото. Тие ги поврзуваат двете имиња со кралот Санахт.
1 Владее
Поради контрадикторностите во рамките на списоците на Рамесид и недостатокот на записи, точната хронолошка позиција на Каба останува спорна. Египтологот Набил Свелим верува дека Каба можел да биде директен наследник на кралот Хасехемви, последниот владетел од втората династија. Тој ги базира своите претпоставки за сличностите меѓу имињата на двајцата: и двете имиња започнуваат со слог ''ка''. Како споредба, тој укажува на имињата ''Нетјерихет'' (Џосер) и ''Секемхет'' (Џосертети), кои, исто така, покажуваат таква сличност и се претпоставува дека владееле еден по друг.
Голема Грива

Голема Грива — планински врв на планината Баба, во рамки на националниот парк Пелистер во југозападниот-западниот дел на Република Македонија. Неговата надморска височина изнесува 2.215 метри. Се наоѓа главниот срт на протегање во средишниот дел на планината Баба, непосредно северно од врвот Муса, заградувајќи ја стрмната долина на реката Сапунчица. Поточно Голема Грива се наоѓа на главниот срт на протегање на планината Баба во националниот парк Пелистер, високо над долината на Сапунџица на исток и котлината Преспа на запад помеѓу високите врвови Ветерница и Муза, под кој непосредно минува широкиот пат изграден во Првата светска војна, кој на север води до највисокиот врв Пелистер.Врвот има остар и шилест облик на највисокиот дел, издигнувајќи се многу стрмни и од долината на Сапунчица (Нижеполе) и од Преспа, при што има доста висок и грамаден изглед. Веднаш под него на неговата западна падина кон Преспа минува трасата на т.н. „Француски пат“ изграден во Првата светска војна. Од самиот врв се отвора прекрасна глетка кон Преспанското Езеро и целиот срт на протегање на планината Баба со соседните врвови Муса на југ, Пелистер кон север, шумовитите предели на источните падини на Баба и Кајмакчалан во далечината. Веднаш во непосреден западен правец на сртот под врвот Голема Грива се наоѓаат двете природни повремени Орлови Бари, а кон северозапад се и познатите постојани придони леднички езера Пелистерски Очи при што Големото Пелистерско Езеро е на 2,5 км оддалеченост. Врвот Голема Грива е во права линија на јужен правец наспроти понискиот врв  Мала Грива (1914 м.) кој се наоѓа на спротивната лева страна на долот на Сапунчица. До врвот се стигнува по доброобележана патека која започнува во непосредната близина на Битола од селото Лавци најпрвин движејќи се низ шума од каде излегува на врвот Орлово Седло (1863 м.) од каде се по голиот и тревнат планински срт на Неолица минува по врвовите Црна Стена (1909 м.), Скрково (2146 м.) и достигнува до врвот Муса (2350 м.) на главниот срт на пелистерската планинска верига, од каде скршнува непосредно на запад до Голема Грива од каде на околу десетина минути се наоѓаат Орлови Бари и крстосницата на планинарските патеки за Големо Езеро со планинарскиот дом и натаму за Нижеполе во Битолско и патеката која води до Брајчино во Преспа. Во својата книга Материјали по изучувањето на Македонија, македонскиот револуционер Ѓорче Петров во орографските описи на Пелистер запишал дека тој е споен со помалиот врв само од западната страна преку еден тесен гребен кој се нарекува ''Грива'', при што двата врвови и Гривата се голи, карпести и покриени со трева и тие го достигнуваат појасот на алпската флора. По нивните карпи се искачуваат диви кози, коишто се рапрснуват по нив во цели стада. На ''Гривата'' има две мали езера.
1 Галерија
2 Наводи
Мерилин Менсон

Брајан Хју Ворнер (англиски: ''Brian Hugh Warner''; роден на 5 јануари 1969 година), познат по сценското име Мерилин Менсон (англ. ''Marilyn Manson'') — американски пејач, текстописец, глумец, продуцент, визуелен уметник, автор и поранешен музички новинар. Тој е познат по неговиот контроверзен сценски настап и имиџ, како водечки пејач на музичката група Мерилин Менсон, која ја основал заедно со гитаристот Дејзи Берковиц, и во која тој останува единствениот постојан член. Неговото сценско име е комбинација на името на американската глумица Мерилин Монро и презимето на американскиот криминалец Чарлс Менсон.
Менсон е најпознат по албумите објавени во 1990-тите години, пред сѐ албумите ''Антихрист суперѕвезда'' и ''Механички животни'', кои (заедно со неговиот јавен имиџ) му донеле репутација во мејнстрим медиумите на контроверзна личност која негативно влијае врз младите луѓе. Во САД, три албуми на бендот имаат добиено награда на платинска плоча, а уште три други албуми имаат добиено златна плоча. Исто така, бендот има осум дебија кои се искачиле во првите десет, вклучувајќи два број еден албуми. Менсон е рангиран на 44-то место во ''Топ 100 хеви метал вокали'' од страна на музичкото списание ''Hit Parader'', а, заедно со неговиот бенд, бил номиниран за четири Награди Греми.
Филмското деби на Мерилин Менсон било во 1997 година, како глумец во филмот ''Lost Highway'' на режисерот Дејвид Линч. Од тогаш, тој се има појавено во разни помали улоги во други филмови. Исто така, тој бил интервјуиран во политичкиот документарец на Мајкл Мур, ''Bowling for Columbine'', кој ја обработува темата за масовното убиство во американското средно училиште Колумбајн во 1999 година. Од 13 до 14 септември 2002 година, во центарот за современи изложби во Лос Анџелес, била одржана неговата прва ликовна претстава под наслов ''Златното доба на гротескноста'' (англ. ''The Golden Age of Grotesque''). Тој, исто така, има објавено серија од 20 слики, во 2010 година, под наслов ''Генеалогија на болката'' (англ. ''Genealogies of Pain'') прикажани во галеријата Кунстхале во Виена, во соработка со Дејвид Линч.
1 Дискографија
*''Портрет на американско семејство'' (''Portrait of an American Family)'' (1994 г.)
*''Антихрист суперѕвезда'' (''Antichrist Superstar'') (1996 г.)
*''Механички животни'' (''Mechanical Animals'') (1998 г.)
*''Свето дрво (Во сенката на Долината на смртта)'' (''Holy Wood (In the Shadow of the Valley of Death)'') (2000 г.)
*''Златното доба на гротескноста'' (''The Golden Age of Grotesque'') (2003 г.)
*''Изеди ме, испиј ме'' (''Eat Me, Drink Me'') (2007 г.)
*''Високиот крај на ниското'' (''The High End of Low'') (2009 г.)
*''Роден негативец'' (''Born Villain'') (2012 г.)
*''Бледиот император'' (''The Pale Emperor'') (2015 г.)
*''Рајот наопаку'' (''Heaven Upside Down'') (2017 г.)
*''We Are Chaos'' (2020 г.)
*''One Assassination Under God - Chapter 1'' (2024 г.)
2 Наводи
Жорди Кројф

Јохан Жорди Кројф (роден на 9 февруари 1974 година, во Амстердам) — холандски спортски директор, фудбалски тренер и поранешен . Во моментов тој е тренер на екипата на во кинеското првенство
Жорди е син на поранешниот холандски играч и тренер Јохан Кројф.
Како фудбалер, тој играл од 1992 до 2010 година, вклучувајќи ги и периодите во двете големи екипи за кој играл Барселона и Манчестер Јунајтед. Во 1997 година играјќи за Јунајтед, ја освоил титулата во Премиер лигата, што бил еден од најголемите успеси во неговата кариера.
Како репрезентативец на Холандија, тој забележал девет настапи за ''лалињата'' и бил вклучен во составот за Европското првенство 1996.
1 Титули
1.0.1 Барселона
* Суперкуп на Шпанија (1) : 1994
1.0.2 Манчестер Јунајтед
* Премиер лига (1) : 1996–1997* ФА Черити Шилд (2): 1996, 1997
Сехемхет

Сехемхет (исто така прочитано како Сечемчет) бил старо египетски крал (фараон) на Третата династија за време на Старото Кралство. Се смета дека неговото владеење било од околу 2648 п.н.е. до 2640 п.н.е. Тој е исто така бил познат под неговото подоцнежно традиционално име Џосер-тети и под неговото хеленизирано име Тиреис (од Манетон, изведено од ''Тети'' во кралскиот список од Абидос). Веројатно бил брат или најстар син на фараонот Џосер. Малку е познато за овој фараон, бидејќи владеел само неколку години. Сепак, тој подигнал скалеста пирамида во Сакара и оставил зад себе добро познат затпис во камен, во Вади Магарах (Синајски Полуостров).
1 Владеење
Се верува дека траењето на владеењето на Сехемхет е 6 до 7 години. Кралскиот канон од Торино му припишува 6 години владеење на Сехемхет, број што го предложи и Миријам Виса, врз основа на недовршената состојба на пирамидата на Сехемхет. Користејќи ја неговата реконструкција на Каменот од Палермо (Петта династија), Тоби Вилкинсон му доделува на овој крал 7 години. Оваа бројка се заснова на бројот на годишни регистри зачувани во Фрагментот од I, регистар V. Вилкинсон наведува дека „''оваа бројка е прилично сигурна, бидејќи кралската титула започнува веднаш по линијата на поделба што ја означува промената на владеењето“''. Слично на тоа, грчкиот историчар Манетон го наведува Сехемхет под името Тиреис, и покажува дека тој владеел 7 години. Спротивно на тоа, Набил Свеим предложил владеење од 19 години, бидејќи верувал дека Сехемхет може да биде ''Тосертасис'' споменат од Манетон. Меѓутоа, таквото долго владеење е во спротивност со недовршената состојба на закопаната пирамида и ова гледиште обично го отфрлаат египтолозите.
Малку е познато за активностите спроведени за време на владеењето на Сехемхет. Единствените зачувани документи кои го прикажуваат Сехемхет се два записи на камен од Вади Магарех на полуостровот Синај. Првиот го прикажува Сехемхет двапати: еднаш со круната Хеџет, вторпат со круната на Дешрет. Вториот запис ја опишува сцената позната како „удирање на непријателот“: Сехемхет го држи непријателот за косата и ја крева раката во обид да го удри непријателот до смрт со церемонијален жезол. Присуството на овие релјефи во Вади Магарех сугерира дека локалните рудници на бакар и тиркиз биле експлоатирани за време на владеењето на Сехемхет. Овие рудници биле очигледно активни во текот на Третата династија,.
2 Гроб
Пирамидата на Сехемхет понекогаш се нарекува ''погребна пирамида'' и за првпат била откриена во 1952 година од страна на египетски археолог Закарија Гонеим. Запечатен саркофаг бил откриен под пирамидата, но кога го отвориле било откриено дека е празна.
3 Библиографија
* Хавас, Захи. "Истражување на Старото Кралство". во ''египетската уметност во ерата на пирамидите'', Метрополитен музеј на уметноста, 1999 година.
* Леклант, Жан. "Кратка историја на Старото Кралство". во ''египетската уметност во ерата на пирамидите'', Метрополитен музеј на уметноста. 1999 година.
* Вилкинсон, Тоби. Кралски анали на древен Египет: Каменот од Палермо и неговите асоцијативни фрагменти, Кеган Паул Интернационал, 2000.
Забже

Забже (|Zabrze, |Hindenburg O.S ''(од 1915 до 1945)'', ''целосен назив'': ''Hindenburg in Oberschlesien'', шлески: ''Zobrze'') - град во Полска, кој се наоѓа во Шлеското Војводство во близина на Катовице, во западниот дел на Горношлеската Метрополска Област, кое брои околу 2 милиони жители. Низ градот тече реката Битомка, која е притока на Одра.
До 1999 година, градот бил дел од тогашното Катовицко Војводство, а од тогаш е дел од проширеното Шлеско Војводство. Забже е еден од градовите кои ја сочинуваат катовицката конурбација, која пак е важен дел од пошироката Горношлеската Метрополска Област, во која живеат нешто над 5 милиони жители.
Арда Туран

Арда Туран (роден на 30 јануари 1987 година) е турски професионален фудбалер кој игра како напаѓач од средниот ред за турскиот клуб Истанбул Башакхехир, на позајмица од Барселона и за турската репрезентација .
Црква „Св. Христофор“ - Крстоар

Свети Христофор — главна манастирска црква на Крстоарскиот манастир во битолското село Крстоар, Македонија.
1 Местоположба
Црквата е сместена на околу 5,5 километри од градот Битола. До него води асфалтен пат, најпрвин до селото Крстоар. Од селото, асфалтниот пат продолжува во должина од еден километар, на моменти стрмен и тесен.
Дополнително, до манастирот може да се пристигне и преку соседното село Буково, од каде преку црквата „Воведение на Пресвета Богородица“, води пешачка патека.
Манастирот всушност е изграден на местото на старото село Крстоар, кое се наоѓа на 1 километар западно од денешното село, во месноста Габавци. Тоа мало село било напуштено кон крајот на век.
2 Историја
Црквата била подигната во четвртата декада од век. Сепак, при мониторинг извршен во 2022 година, како година на изградба на манастирот е наведена 1837 година.
Манастирот е доста стар и се верува дека е постар од селото Крстоар и со тоа дека името на манастирот „Св. Христофор“ е потеклото на името на денешното село.
Манастирот настрадал за време на Првата светска војна. Претрпела сериозна обнова во 1926 година.
3 Архитектура
Претставува прилично голема еднокорабна градба, со петстрана апсида на исток и влезови кон наосот од западната и северната страна, а директно во олтарниот простор може да се влезе преку посебната врата на југоисточната страна.
Историјата на храмот е испишана на мермерната плоча на фасадата над северниот влез.
Градбата на црквата е во многу лоша состојба, додека на останатите објекти во комплексот е задоволителна. На црквата е забележана делумна дислокација на јужниот фасаден ѕид и деформација на покривот, поради што има прокиснувања внатре. Истовремено, поради влага и подземна вода има оштетувања на долната зона од фасадата. Потребна е конзервација и реставрација на црквата.
3.1 Фрескоживопис
Живопис се забележува и на надворешноста, односно има насликана претстава на Свети Христофор над западниот влез. Насликан е во медалјон, претставен во цел раст со повеќето негови атрибути. На рамото го носи малиот Христос, додека во едната рака држи копје, а со левата го придржува маченичкиот крст. Покрај тоа, запишана е 1926 година како година на сликање на претставата.
Во храмот нема сочувано ѕидно сликарство од изградбата на црквата. Оној живопис што може да се сретне во апсидата на црквата и на темето од сводот, насликано е за време на нејзината обнова во 1926 година.
Sидното сликарство било изведено од страна на С. Николиќ(ов) Тасевски. Тоа е во многу лоша состојба кај наосот, додека во олтарниот простор е во катастрофална состојба, особено претставата на Богородица и потребно е итно преземање на конзерваторски зафати.
3.2 Иконостас
Иконостасот во црквата бил направен во третата декада од век. Бил направен со три реда на икони, царски двери и високи врати на јужниот и на северниот дел.
Во црквата се зачувани само неколку празнични икони од век.
4 Галерија
;Историски фотографии
5 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Бистричка парохија
* Крстоар
Четврта египетска династија

Четвртата династија на древниот Египет (династија IV) се одликува како „златна ера“ на Старото Кралство. Династијата IV траела од до 2494 г. п.н.е. Тоа било време на мир и просперитет, како и период во текот на кој се документирала трговијата со други земји.
Четвртата династија предводела во градбата на пирамидите. Релативниот мир на Третата династија им овозможи на владетелите на династијата IV слободно да истражуваат повеќе уметнички и културни определби. Експериментите за градење на фараонот Снофру довеле до еволуција, од мастаби и стилизирани слојни пирамиди, до „вистинските“ пирамиди, како што се оние на висорамнината Гиза. Ниту еден друг период во историјата на Египет не ги достигнал архитектонските достигнувања на Династија IV.
Ова била втора од четирите династии што го сочинуваат „Старото Кралство“, и била дел од златното доба на египетската култура. Четвртата династија се одвивала помеѓу 2613 и 2494 г. п.н.е. Кралот Снофру, првиот крал на четвртата династија, ја држел територијата на древна Либија на Синајскиот Полуостров и Нубија на југ.
+ Владетели на Четвртата династија, Име на кралот, Хорово (престол) име, Датум, Пирамида, Имиња на жените
Снофру, Небма'ат, 2613-2589 п.н.е., Црвена пирамида Бент пирамида Пирамида во Медум, Хетеферес I
Хуфу, Меџеду, 2589-2566 п.н.е., Голема пирамида од Гиза, Мерититес I Хенутсен
Џедефре, Хепер, 2566-2558 п.н.е., Пирамида на Џедефре, Хетеферес II Хентетка
Хафре, Усериб, 2558-2532 п.н.е., Пирамида на Хафре, Мересанх III Хамеренебти IХекенухеџет Персенет
Менкауре, Кахет, 2532-2503 п.н.е., Пирамида на Менкауре, Хамерернебти II
Шепсескаф, ? ?, 2518-2510 п.н.е., Клупата на фараонот во Сакара, Бунефер
Синиот ангел

Синиот ангел е драма од 1930 година во режија на познатиот германски режисер Јосеф фон Стернберг.Овој филм е првиот германски звучен филм. Со негова помош голема слава стекнала дотогаш помaлку познатата глумица Марлен Дитрих. Таа била во улогата на Лола Лола која во филмот е пејачка. Песната која ја испеала,Ich bin von Kopf bis Fuss auf Liebe eingestellt, станала светски хит. Насловот на филмот на германски јазик гласи Der blaue Engel. Времетраењето на филмот е 99 минути. За место на снимање на филмот се смета Вајмарска Република и бил достапен на два јазика, англиски и германски. Сценариото е напишано од страна на Карл Цукмајер,Роберт Либман и Јосеф фон Стернберг. Овој филм е заснован на романот на Хајнрих Ман, Professor Unrat.
Јохан Кројф

Хенрик Јоханес Кројф (|Hendrik Johannes Cruijff); (, – , ) – холандски фудбалер на Ајакс, Барселона, Фејенорд и фудбалски репрезентативец и тренер. Бил трикратен освојувач на Златната топка.
1 Признанија
1.1 Играч
1.2.1 Ајакс
* Ередивизија првак: 1966, 1967, 1968, 1970. 1972, 1973, 1982, 1983.
* Освојувач на Холандскиот фудбалски куп: 1967, 1970, 1971, 1972, 1983.
* Европски куп: 1971, 1972, 1973
* Интерконтинентален куп: 1972
* Суперкуп на УЕФА: 1972, 1973
1.2.2 Барселона
* Ла Лига: 1974
* Куп на кралот: 1978
1.1.3 Фејенорд
* Ередивизија првак: 1984.
* Освојувач на Холандскиот фудбалски куп: 1984.
* Европски играч на 20 век ''IFFHS''* Признание на УЕФА, Златен играч на Холандија
1.2 Тренер
1.2.1 Ајакс
* Куп на Холандија во фудбал: 1986, 1987
* Куп на победниците на куповите: 1987
1.2.2 Барселона
* Куп на кралот: 1990
* Ла Лига: 1991, 1992, 1993, 1994
* Куп на победниците на куповите: 1989
* Европски куп: 1992
* Суперкуп на УЕФА: 1992
Саат-кула (Радовиш)

Саат-кула (Радовиш) — поранешно времемерно здание во градот Радовиш.
Била сместена во непосредна близина на амамот и мостот на левиот брег на Радовишка Река.
1 Историја
Не се знае кога била изградена. Истата е срушена во 1954 година поради дотраеност на градбата.
Саат-кула (Куманово)

Саат-кула (Куманово) — поранешно времемерно здание во градот Куманово.
Била сместена во центарот на градот, во срцето на чаршијата.
1 Историја
Била подигната најверојатно заедно со џамијата Татар Синан-бег во 1520-1530 година. Била срушена за време на бугарската окупација на градот во периодот 1941-1944 година.
Саат-кула (Крива Паланка)

Саат-кула (Крива Паланка) — времемерно здание во градот Крива Паланка.
Била сместена на една височинка од десната страна на магистралниот пат кон Бугарија, кој поминува низ градот.
1 Историја
Се смета дека била изградена кон крајот на и почетокот на век. Поради дотраеност била урната во 1958 година.
2 Архитектура
Имала квадратна основа и висина од 12 метри.
Била изѕидана од камен дебел половина метар, а во внатрешноста воделе дрвени скали. Најгоре се наоѓал механизмот на часовникот и големо месингено ѕвоно. Механизмот бил поврзан со две дебели јажиња со тегови, кои наизменично се кревале и спуштале во дупка. За часовникот се грижел Али-бег, познат саатчија. Се навивал секои 24 часа.
3 Обнова
Со обновата на административната зграда на Општина Крива Паланка, градот Крива Паланка повторно добил градски саат, кој бил поставен на врвот на новата зграда.
Саат-кула (Ресен)

Саат-кула (Ресен) — поранешно времемерно здание во градот Ресен.
Била сместена во центарот на градот, во срцето на чаршијата.
1 Историја
Не се знае кога била изградена. Истата изгорела во 1908 година за време на Младотурската револуција, кога ресенската чаршија била запалена од Нијази-бег.
Српскиот патописец Јован Хаџи Василевиќ го посетил Ресен двапати, во 1897 и 1912 година. Во неговото дело „Ресен и неговата околина“, објавено во 1927 година, за ресенската саат-кула напишал дека ѕвоното на кулата е донесено од страна на Турците од црква кај Лева Река.
2 Обнова
Во 2012 година, градот Ресен решил да постави часовник на камбанаријата на градската црква „Св. Ѓорѓи“.
Саат-кула (Дебар)

Саат-кула (Дебар) — поранешно времемерно здание во градот Дебар.
Била сместена на блага падина под џамијата Инќар.
1 Историја
Била урната поради дотраеност по Втората светска војна.
2 Обнова
Во 2013 година, Дебар добил нова Саат-кула џамија, каде покрај минаре била изградена и посебна саат-кула, како спомен за урнатата кула.
Волта а Каталуња 2019

Волта а Каталуња 2019 (позната и како Трка околу Каталонија 2019) — 99. издание на велосипедската етапна трка Волта а Каталуња, која се одржала помеѓу 25 и 31 март како деветти настан во сезоната на Светската турнеја.
Била освоена од Мигел Анхел Лопес од екипата .
1 Екипи
Бидејќи Волта а Каталуња е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што се заокружила групата од 25 екипи.
2 Етапи
3 Поредок
На Волта а Каталуња 2019 се доделувале четири различни маички. За генералниот пласман, пресметуван преку додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа и временските бонуси на средните спринтови (3, 2 и 1 секунда) и на крајот на етапите (10, 6 и 4 секунди, соодветно за првите тројца велосипедисти), предводникот ја добил бело-зелената маичка. Овој пласман се сметал за најважен на Волта а Каталуња 2019 и победникот на овој пласман се сметал за победник на трката.
+ Бодови за планинскиот пласман
Место, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12
Бодови за, 30, 25, 20, 16, 12, 10, 8, 6, 4, 3, 2, 1
Бодови за, 16, 12, 10, 8, 6, 4, 3, 2, 1, 0
Бодови за, 10, 7, 5, 3, 2, 1, 0
Бодови за, 6, 4, 2, 1, 0
Дополнително, постоел и спринтерски пласман, кој се наградувал со бело-сина маичка. Во спринтерскиот пласман, велосипедистите добивале бодови доколку завршат на некое од првите три места на средните спринтови во текот на секоја етапа; овие средни спринтови исто така нуделе и бонус секунди за генералниот пласман. Исто така, постоел и планински пласман, каде се доделувала бело-црвена маичка. Во планинскиот пласман, бодови се добивале доколку велосипедистите се искачат на некое искачување пред другите велосипедисти, така што повеќе бодови имало на повисоките категоризирани искачувања.
Четвртата маичка го претставувала пласманот за млад возач, обележана со бело-жолта маичка. Само возачите родени по 1 јануари 1994 година смееле да се натпреваруваат во овој пласман; најдобриот млад возач во генералниот пласман бил предводник на пласманот за млад возач. Постоел и пласман за екипите, каде времињата на тројцата најдобри велосипедисти по екипа се додавале заедно; водечката екипа на крајот на трката била екипата со најниско вкупно време.
Етапа, Победник, Генерален пласман, Планински пласман, Спринтерски пласман , Пласман за млад возач, Екипен пласман
1, Томас де Гент, Томас де Гент, Томас де Гент, Томас де Гент, Максимилијан Шахман
2, Мајкл Мејтус
3, Адам Јејтс, Еган Бернал
4, Мигел Анхел Лопес, Мигел Анхел Лопес, Мигел Анхел Лопес
5, Максимилијан Шахман, Максимилијан Шахман
6, Мајкл Мејтус, Мајкл Мејтус
7, Давиде Формоло
На крај, Мигел Анхел Лопес, Томас де Гент, Мајкл Мејтус, Мигел Анхел Лопес,
Гаспачо

Гаспачо е ладна супа со состојки како маслиново масло, леб, оцет, вода и други адитиви како бадеми или суров зеленчук : обично домати, краставици, пиперки, кромид и лук. Постојат стари верзии кои ги додаваат четирите главни состојки од брашно, горчливи портокали, итн.
Мразарник

Мразарник — планински врв на планината Баба, во рамки на националниот парк Пелистер во југозападниот-западниот дел на Република Македонија. Неговата надморска височина изнесува 2.335 метри и се наоѓа веднаш и непосредно источно над Големото Пелистерско Езеро, со што со својот гребен и западна падина го формира неговиот источен брег и воедно источната страна на ледничкиот цирк во кој се наоѓа езерото. Се наоѓа во средишниот дел на планината Баба, недалеку од главниот срт на нејзиниото протегање на мала планинската огранка која што се испушта и протегнува од врвот Ветерница (2.420 м) и го оградува стрмниот и длабок дол на Сапунчица од запад. Врвот Мразарник е со плоснат изглед, а веднаш до неговата кота има и малку повисока точка чија висина изнесува 2.338 метри. Од врвот се отвора прекрасна глетка на Големото Пелистерско Езеро на запад и долот на Сапунчица со врвовите Скрково, Муса и Голема Грива на исток. името на врвот Мразарник, најверојатно е настанато поради неговата осојна местоположба и затвореност со високи врвови од сите страни, поради што на него подолго време во годината се задружуваат снег и мраз.
1 Галерија
2 Наводи
Олштин

Олштин (|Olsztyn, |Allenstein, пруски: ''Alnāsteini'' или ''Alnestabs'', литвански: ''Olštynas'') - град во североисточна Полска, низ кој тече реката Лина. Олштин е главен град на Варминско-мазурското Војводство и има 173,070 жители.
До 1466 година, градот бил под контрола и влијание на Тевтонскиот ред, а потоа бил инкорпориран во Круната на Полското Кралство. Со векови градот бил важен трговски, занаетчиски, научен и административен центар на Вармискиот регион и ја поврзувал Варшава со Кенигсберг. По првата поделба на Полска во 1772, Вармија била анексирана од страна на Прусија и престанала да биде во сопствеништво на свештенството. Во 19 век, угледот на градот целосно се сменил со тоа што станал најзначајниот економски центар во јужниот дел на Источна Прусија. Изградбата на железница и раната индустријализација многу помогнала за важноста на Олштин. По крајот на Втората светска војна, градот ѝ бил вратен на Полска со потпишувањето на Потсдамскиот договор.
Од 1999 година, Олштин е главен град на Варминско-мазурското Војводство. Од истата година постои и Варминско-мазурскиот универзитет, кој е создаден со спојување на три локални универзитети. Денес, замокот на Варминските бискупи е музеј и место на кое се одржуваат концерти, уметнички изложби, филмски проекции и други културни настани, кои го прават Олштин познато туристичко одредиште.
Едни од најважните знаменитости во Олштин се средновековниот стар дел на градот и градската катедрала, која датира пред повеќе од 600 години. Живописниот пазар е дел од Европскиот пат на тулната готика, а катедралата се смета за еден од најдобрите споменици на готската архитектура во Полска.
Олштин со години се наоѓа високо на листите според квалитетот на животот, приходите, вработеноста и безбедноста. Во моментот се смета за едно од најдобрите места во Полска за живеење и работа. Исто така, Олштин е и еден од најсреќните градови во државата.
Жешко столче

Жешко столче — германски филм од 2018 година во режија на режисерката Лучиа Чиарла. Оригиналниот наслов на филмот е Reise nach Jerusalem. Филмот е драма и позначајни глумци во филмот се Ева Лебау, Бениамино Броги и Констанце Пристер. Овој филм трае 118 минути.
Прва фудбалска лига на СР Југославија

Прва фудбалска лига на СР Југославија била највисоката фудбалска лига во СР Југославија, и била организирана од страна на Фудбалскиот сојуз на Југославија.
Оваа фудбалска лига се играла од распадот на СФРЈ во 1991 до 2003 година, кога СР Југославија го променила името во Србија и Црна Гора. Првото првенство било одиграно во сезоната 1992-1993, а победник била екипата на Партизан. Вкупно биле одиграни 11 изданија на Првата фудбалска лига на СР Југославија, во кои најуспешен клуб бил Партизан освојуваќи 7 шампионски титули, Црвена Ѕвезда била шампион 3 пати и Обилиќ еднаш.
1 Шампиони по сезони
Сезона, Шампион, Вицешампион, Третопласиран
1992-1993
1993-1994
1994-1995
1995-1996
1996-1997
1997-1998
1998-1999
1999-2000
2000-2001
2001-2002
2002-2003
2 Успешност на клубовите
Клуб, Титули, Сезони
7, 1992-1993, 1993-1994, 1995-1996, 1996-1997, 1998-1999, 2001-2002, 2002-2003.
3, 1994-1995, 1999-2000, 2000-2001.
1, 1997-1998.
3 Најдобри стрелци
Сезона, Голгетер, Голова
1992-1993, Анто Дробњак ''(Црвена ѕвезда)'' Веско Михајловиќ ''(Војводина)'', 22
1993-1994, Саво Милошевиќ ''(Партизан)'', 21
1994-1995, Саво Милошевиќ ''(Партизан)'', 30
1995-1996, Војислав Будимировиќ ''(Чукарички)'', 23
1996-1997, Зоран Јовичиќ ''(Црвена ѕвезда)'', 21
1997-1998, Саша Марковиќ ''(Црвена ѕвезда)'', 27
1998-1999, Дејан Османовиќ ''(Хајдук Кула)'', 16
1999-2000, Матеја Кежман ''(Партизан)'', 27
2000-2001, Петар Дивиќ ''(ОФК Белград)'', 27
2001-2002, Зоран Ѓурашковиќ ''(Младост Лучани)'', 27
2002-2003, Звонимир Вукиќ ''(Партизан)'', 22
100 работи

100 работи — германски филм од 2018 година во режија на германскиот режисер Флориан Давид Фиц. Овој филм е комедија и за првпат е прикажан во германските кино сали на 6 декември 2018 година. Оригинален наслов на овој филм е 100 Dinge. Јазик во филмот е германски и филмот трае 111 минути. Позначајните улоги во филмот ги играат Флориан Давид Фиц, Матиас Швајгхефер,Мириам Штајн и Ханелоре Елснер. Музиката во филмот е од Арне Шуман,Јосеф Бах,Честер Тревис и Џонатан Клут. Камерман е Бернхард Јеспер.
1 Инспирација
Режисерот Флориан Давид Фиц се инспирирал од финска документација од Петри Лукаинен.
2 Наводи
Гроф

Гроф — благородничка титула која означува благородник кој управува со грофовија.
1 Грофот како тема во уметноста
* „Грофот Монтекристо“ - расказ на италијанскиот писател Итало Калвино.* „Грофицата“ - расказ на чешкиот писател Карел Чапек.
Тим Талер или момчето што ја продаде својата насмевка

Тим Талер или момчето што ја продаде својата насмевка — германски семеен филм од 2017 година во режија на режисерот Андреас Дрезен. Филмот е авантуристичка драма. Главните улоги ги играат Арвед Фризе, Јустус фон Донануј и Аксел Прал и филмот трае 102 минути. Јазикот во филмот е германски. Сценариото во филмот е напишано од страна на Александер Адолф. Музиката е од Јоханес Репка, а камерман е Михаел Хамон.
1 Заплет
Германија, почетокот на 1930-тите. Протагонистот е момче по име Тим Талер. Неговите родители починале, а сега тој живее во сиромаштија со својата маќеа и нејзиниот син. Еден ден, Тим го среќава мистериозниот Барон Троч, кој му нуди необичен договор: во замена за неговиот смеа, Тим ќе ја добие можноста да победи на кој било облог. Оваа способност го прави Тим богат, но не му носи среќа. Тој одлучува да го раскине договорот и да најде начин да ја врати насмевката.
Во време кога светлината згаснува

Во време кога светлината згаснува — германски филм од 2017 година во режија на германскиот режисер Мати Гешонек. Јазикот во филмот е германски. Позначајните улоги во филмот ги играат Бруно Ганц, Хилдегард Шмал и Силвестер Грот и филмот трае 101 минута. Филмот е комедија. Сценариото е напишано од страна на Волфганг Колхасе и Еуген Руге. Оригиналниот наслов на филмот е In Zeiten des abnehmenden Lichts. Камерман е Ханес Хубах.
„Синееуропа“ го опишува ова: „Тематски, драматично и визуелно, ова е мрачно, интелигентно дело во кое психолошката финеса се комбинира со историската анализа за да резултира со вистинска драматична тежина.“ Во време кога светлината згаснува“ е дело за ансамбл. Гешонек придонесува кон оваа мрачна тема предизвикувајќи ги општествените идеали, кои ја разоткриваат суровоста на еден нов историски ден.
Исход на вистината

Исход на вистината — германски филм од 2018 година во режија на германскиот режисер Филип Лајнеман.Филмот е снимен во Германија и јазикот во филмот е германски.Филмот е трилер и трае 105 минути. Позначајните улоги во филмот ги играат Роналд Церфелд, Александер Фелинг, Клаудија Михелсен и Аксел Прал.Филмот смее да го гледа публика над 16 години.
Паеља

Паеља, или исто така оризова паеља, (од Валенсија ''паела'', што значи ''тава'' и се однесува на садот со кој е направен рецептот и кој му дава име, а тоа пак произлегува од латинска ''патела'' ) е рецепт заснован на ориз, кој потекнува од Валенсија, денес многу популарен низ Шпанија, како и во други земји како Аргентина. Во овој рецепт оризот се готви заедно со друга храна во тава, генерално широка и со рачки. Името Паеља се однесува и на рецептот или на садот варен што се користи за неговото подготвување, иако вториот исто така се нарекува Паеља, термин кој првично се смета за неточен, но со самата употреба е прифатен на шпански. Тоа е јадење од скромно потекло, опишано за првпат во Шпанија во областа на Албуфера во Валенсија.