Берберски тепих

Берберските теписи се рачно ткаени од Берберите во Северна Африка и Сахара. Теписите се достапни во традиционални и модерните дизајни, кои се одликуваат со различни шари на јазли, бои и текстура на ткаенините.
1 Историја
Потекло на ткаењето теписи од страна на берберското население датира од пред неколку милениуми. Рачно предената ткаенина што ја создале била именувана по поединечното племе, а тие користеле природни влакна за да создадат наметки, килими и други ткаенини.
2 Традиционални и модерни теписи
Модерните индустријализирани берберски теписи се одликуваат со тип на конструкција со јамки во форма на влакна што даваат сличен изглед на различните јазли кај берберски теписи кои се традиционални. Модерните теписи најчесто содржат мали дамки од темна боја на посветли нијанси на бои во позадина што личат на природна необоена верзија на традиционалните теписи. Тие генерално се состојат од еднобојна мешавина од бои без шари и се релативно евтини и издржливи. Популарни за простории со значително интензивна употреба, како што се канцелариите. Карактеристичната текстура на јазлите и изгледот на традиционалните рачно ткаени берберски теписи денес генерално се ткаени во светло обоени дизајни кои се различни од другите ориентални теписи.
Рачно изработените и обично домашните берберски теписи се сè уште активна индустрија во многу рурални области на берберските земји. Многу берберски семејства го заработуваат својот примарен приход од рачното изработување теписите и нивната продажба на локалните пазари, трговци и туристи. Традиционалните берберски теписи се разликуваат од модерните масовно произведени берберски теписи кои обично се наоѓаат на индустријализираните пазари. Тие често користат културни дизајни и обично се направени од природни материјали.
Денес, постојат повеќе бројни видови на модерни берберски теписи направени од широк спектар на материјали, најлони, олефински влакна и волна се најчесто користените материјали. Туниските берберски теписи и килимите, обично наречени „Мергум“, сè уште ги зачувуваат техниките наследени од методите на ткаење на предците. Туниските власти сè уште го контролираат секое парче за да го гарантираат квалитетот и „берберскиот“ дух во дизајните, шарите и симболите поврзани со јазли, така што е дозволена само волна со целосна забрана за каков било синтетички материјал, а потоа секој килим или тепих е запечатен со црвен восочен знак (на туниските занаетчиски власти).
Во другите земји, олефинот е најчесто користениот и најприфатливиот материјал, а достапни се и теписи со мешавини од различни материјали.
Берберскиот тепих е издржлив и често се наоѓа во канцеларии, училишта и други места со голем проток на луѓе. Исто така, е отпорен на разните дамки и генерално е подостапен од подебелите плишани теписи. За негова грижа, повеќето професионалци препорачуваат мароканскиот олефински берберски тепих да се чисти со помош на процес на ниско ниво на влага или хемиско чистење. Традиционалното чистење со користење на пареа со високо алкални детергенти може да предизвика потенцијални изгореници од pH вредноста на олефинот. Тие се појавуваат како големи жолти или кафеави дамки. Жолтите или кафеавите дамки може да бидат и истекување на танини од шеќерите во теписите од природните влакна кои се влечеле кон врвот поради неправилно сушење, обично предизвикано од прекумерно мокрење. Постојат хемикалии за теписите кои можат да го отстранат поголемиот дел од ова пожолтување или кафеаво потемнување, но тие се многу скапи. Подобар, но потежок метод може да биде сушењето на тепихот од дното. Овој метод генерално би барал подигнување на дел од тепихот за да се инсталира вентилатор за теписи под тепихот и користење на топол воздух, а не само воздух на собна температура. За жал, многу од овие дамки можат да бидат трајни ако не се корегираат веднаш од страна на професионален чистач на теписи. Како и со сите други берберските теписи треба да бидат чисти на секои 6 до 12 месеци за да се спречат трајни модели на абење.
3 Библиографија
* Барбати, Бруно ; , www.acr-edition.com, 2009,