procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Шерин Ауди

Шерин Ауди (родена 1970 година во Аман) е јорданска визуелна жена уметник.
Дипломирала на Институтот за ликовни уметности во Аман во 1992 година. Таа ги продолжила своите студии во Работилницата за печатење на Националната галерија на ликовни уметности во Јордан и Летната академија Дарат ал Фунун, студирајќи уметност и графика. Таму, таа работела со уметници како Калед Крис, Недим Куфи, Махмуд Обаиди и Лин Ален.
По дипломирањето на Институтот за ликовни уметности, Ауди почнала да ги прикажува своите дела на изложби. Во првите години од кариерата првенствено сликала. Подоцна, таа ќе започне да работи со мешани медиуми, видео уметност и фотографија.
Ауди се залага за еднаквост и целосни права за жените за да можат да го постигнат својот целосен креативен потенцијал. Темите на жената и женскиот идентитет често се појавуваат во нејзината работа.
Во својата работа, таа користи различни медиуми, вклучувајќи акрилна боја, фотографија и видео уметност. Ауди ја фаворизира црвената, црната и белата боја во нејзината уметност. Покрај најмалку десет самостојни изложби, таа има учествувано на групни изложби во Германија, Бахреин, Либан, Алжир, Египет и Јордан. Во нејзиното 10-то самостојно шоу, ''Dreams Give Hope'', таа изложи колажи. Во ''Wall Street International'', Раван Ал Адван ја опишал работата на Ауди како „се одликува со едноставност во примената на боите на платното без нивно мешање, изменета перспектива вклучувајќи надолжни и вкрстени линии“. Ауди ги навела Џоан Миро, Пабло Пикасо, Џексон Полок, Франц Клајн, Роберт Мадервел, Енди Ворхол и арапските современи уметници како едни меѓу нејзините влијанија.
Ауди моментално престојува во Аман.
Кристина Ројова

Кристина Ројова (Стара Тура – 27 декември 1936 година) била словачка протестантска активистка, мислител, преродбеник, романописец и поет.
Таа била основач на Синиот крст и дијаконскиот центар во Стара Тура. Нејзините литературни дела се преведени на 36 јазици. За време на владеењето на комунистичката партија во поранешна Чехословачка, христијанската литература напишана од неа била често конфискувана од службата за државна безбедност , а во исто време таа била на црната листа на училишните програми од социјалистичката ера. Таа сега се смета за словачка авторка со најчесто преведувани книжевни дела, а некои книжевни критичари ја сметаат за „словачка Киркегор“.
1 Живот
Родителите на Кристина Ројова биле потомци на две истакнати лутерански семејства. Таткото Август Рој, близок пријател на Јозеф Мирослав Хурбан бил соосновач на Матица Словачка. Нејзиниот брат Јозеф Људовит Холуби бил истакнат словачки ботаничар, етнограф, црковен историчар и археолог, а нејзиниот друг брат Карол Холуби бил погубен во близина на денешното село Шулеково во револуционерната 1848 година. Детството на Кристина Ројов била поврзана со лутеранската парохија во Стара Тура, каде што локалните капелани во исто време биле нејзини учители. Сепак, целокупното образование што го добила не го исполнила нејзиниот огромен интелектуален потенцијал. Голем придонес во развојот на нејзините вештини има едногодишното студирање во високото средно училиште во Братислава каде успеала да го совлада германскиот јазик.
Инга Баге

Инга Баге (24 јули 1916 – 3 мај 1988) била шведска вајарка и сликарка. Нејзиното уметничко образование започнало во средината на 1930-тите под Лео Верде во училиштето ABF во Линшепинг и во раните 1950-ти ја вклучиле Кралската шведска академија за ликовни уметности. Составени од различни неконвенционални материјали, нејзините рани дела привлекле внимание и признанија на нејзината дебитантска изложба во 1958 година во галеријата Бурен во Стокхолм. Таа продолжила да создава уште повеќе изненадувачки дела, од кои многу може да се видат на јавни места, како и во голем број музеи. Еден од нејзините најзначајни, огромниот дводимензионален ''Livsträdet'' (Дрво на животот, 1975), може да се види во Стокхолмскиот Музеј Модерна. Баге предавала и на Констсколан Идун Ловен.
1 Биографија
Родена на 24 јули 1916 година во Стокхолм, Инга Баге била ќерка на инженерот Јакоб Густаф Понтус Баге (1863–1954) и неговата сопруга Тора Аугуста родена Линдберг (1885–1921). Таа било второ од двете деца на семејството. Откако мајка ѝ починала прерано, таа и нејзините браќа и сестри биле воспитани од нивниот татко. Семејството се преселило во Линшепинг во 1926 година, каде, по посетувањето на училиште за девојки, во 1938 година Инга Бега студирала уметност кај Лео Верде во училиштето АБФ. Студирала и во уметничкото училиште на Оте Сколд. Околу 1940 година се омажила за свештеникот Џон Хендерсон Пауел со кој ја добила ќерката Ингела.
Од 1951 до 1957 година студирала на Кралската уметничка академија кај сликарот и вајар Брор Хјорт и сликарот Свен Ерикссон. Од Хјорт го стекнала концептот за „конструирање“ на скулптури. И двајцата наставници го ценеле „нервозниот и чувствителен начин на работа“ на Баге. Во 1968 година, таа создала текстилно дело со наслов ''Hommage à Bror Hjorth''.
Уште додека била на Академијата, Баге почнала да експериментира со необични материјали, на пример комбинирајќи влажни партали со гипс. Во 1958 година, нејзината самостојна изложба во галеријата Бурен длабоко го импресионирала ликовниот критичар Улф Линде, кој коментирал: "...нејзината придружба на бурлескни тела слична на Марсел Ајме, исто така, има убави скулптурни квалитети. Нивната експресивност не доаѓа само од дивите аранжмани, туку и од внатрешното јадро на едноставна кохезија на формата."
Откако се сретнала со уметноста на Марсел Дишан на изложба во 1963 година, Баге сфатила дека може да создава дела со што и се допаѓа. Нејзиниот ''Såsom jag flyger, titta en spegel'' комбинирала работничка столица со пилешка жица, ракавици, свилени чорапи, брави за велосипеди, пластични цвеќиња и обувки. Повеќето нејзини значајни дела припаѓаат на овој период. Самата Баге го сметала речиси дводимензионалното ''Livsträdet'' (Дрво на животот) за нејзино најзначајно дело. Се состои од разновиден текстил, копчиња, мониста, светки, селотејп и мала чанта за спојување.
Инга Баге починала во Јарна на 3 мај 1988 година.
Елизабет Епштајн

Елизабет Иванова Епштајн (1879–1956) била руска сликарка.
1 Биографија
Епштајн, моминско презиме Хефтер, е родена на 27 февруари 1879 година во Житомир, Русија. Нејзиното семејство се преселило во Москва, а потоа таа заминала за Минхен. Во 1898 година се омажила за Мејзислав Епштајн, со којшто има едно дете. Двојката се развела во 1911 година. Во Минхен, Елизабет студирала со Антон Ажбе, Алексеј фон Јавленски и Василиј Кандински. Таа, исто така, ги посетувала салоните што ги организирала уметницата Маријана фон Верефкин. Нејзините дела биле вклучени во првата изложба во Минхен во 1911 година.
Околу 1907 година, Епштајн се преселила во Париз и изложувала во ''Есенскиот салон''. Додека живеела во Париз, Епштајн ги претставила Кандински и Франц Марк пред францускиот уметнички свет, а исто така му го олеснила патот на делото на францускиот сликар Роберт Делоне во патувачката изложба Der Blaue Reite од 1911 година.
Починала на 22 јануари 1956 година во Женева, Швајцарија.
Дороти Џин Бел

Дороти Џин Бел (1888-1978) била британска вајарка.
1 Биографија
Бел е родена и израсната во Хемпстед, во северен Лондон. Нејзиниот татко, Џон Клемент Бел (1860–1944) бил постар партнер во компанијата на изработувачи на витражи „Клејтон и Бел“, а нејзиниот брат Реџиналд Бел и нејзиниот внук Мајкл Фарар-Бел исто така биле уметници.
Џин Бел изработувала статуетки од бронза, слонова коска, дрво и алабастер, животински фигури во теракота и во глазирани глинени садови. Била редовен изложувач на Кралската академија во Лондон, прикажувајќи околу 37 дела таму помеѓу 1927 и 1966 година. Исто така, изложувала дела со Друштвото на жени уметници, Кралскиот институт за ликовни уметности во Глазгов, Кралското здружение за минијатури, со Изложбеното друштво за уметности и занаети и во Уметничката галерија Вокер во Ливерпул. Бел била активна како уметник до пред крајот на нејзиниот живот. Починала во Динтон во Бакингемшир каде што го поминала најголемиот дел од својот живот откако го напуштила Лондон.
Ламија Тановиќ

Ламија Тановиќ (Зеница, Босна и Херцеговина, 22 април 1947 година) е универзитетски професор по атомска и јадрена физика и физика на цврста состојба, член на Европската академија на науките и уметностите, почесен професор во Сараево.
1 Биографија
Ламија Тановиќ отсекогаш била најдобриот ученик во училиштето. Била вредна и амбициозна, но била и вешто и живо дете, се занимавала со гимнастика и во 60-тите била трета во БиХ, играла и ракомет и глумела во Пионерскиот театар во Зеница, каде што е родена и израсната. Во средно училиште, нејзиниот професор по физика забележал дека е многу талентирана за физика и дека требало да го прави тоа. Затоа решила да се запише на Природно-математичкиот факултет во Сараево, насока физика. Потоа се запишала на магистерски и докторски студии од областа на физиката на Универзитетот во Белград, во поранешна Југославија. Ламија Тановиќ предавала механика, термодинамика, молекуларна кинетичка теорија, оптика, атомска физика, јадрена физика, физика на цврста состојба и експериментални методи по современа физика на Универзитетот во Сараево, каде што работела како професор од 1973 година магистрира во Винча, Белград, заедно со нејзиниот сопруг Ненад Тановиќ. Областа со која се занимавала била физика на јонизиран гас и физика на плазма. Професорката Тановиќ извесно време живеела и во Данска, Шведска и Англија, но сепак се вратила во Сараево, каде живее и денес.
1.1 Семејството
Ламија Тановиќ е мажена, мајка на две ќерки. И двете тргнаа по сосема поинаков пат, се одлучиле за англискиот јазик. Помладата е во Америка, каде што ја завршува својата теза, додека постарата е искусен симултан преведувач.
1.2 Хоби
Ламија има неколку хоби, како што се скијање, шиење и читање.
2 Наводи
Марија Џиџева

Марија Џиџева е македонска режисерка.
1 Биографија
Марија Џиџева е родена на 24 декември 1970 година во Гевгелија. Таа е препознатлива по своите филмски дела од различни жанрови и тематика – пред сè, документарци, но и играни филмови. Документарните филмови „МисАмнезија“, „Барајќи си ја среќата“, „Некои други приказни“, „Списокот на Тони Манџа“, играниот филм „Втора шанса“,„Ти си жива“ се нејзини дела.
Џиџева е фокусирана и на едукација на младите за филмска уметност. Таа беше една од менторките на 9 Филмски фестивал за млади „Џифони Македонија“, а во Кинотеката го води проектот „Филмска училница“.
Едит Ана Бел

Едит Ана Бел (1870–1929) била ирска вајарка која што специјализирала изработување медалјони и релјефни портрети.
1 Биографија
Бел се родила во Даблин, но откако посетувала часови по уметност таму, се преселила во Англија, некаде пред 1896 година. Познато е дека предавала моделирање на Централното училиште за уметности и занаети во Лондон. Потоа некое време живеела во Ридинг во Беркшир. Бел изработувала бронзени фигури и статуетки, како и медалјони од бронза и сребро. Помеѓу 1896 и 1912 година, таа изложила десет дела на Кралската академија во Лондон и исто така во Уметничката галерија Вокер во Ливерпул. Националната галерија на портрети во Лондон поседува портрет од бакарен медалјон на Алфред Хармсворт, првиот виконт од Нортклиф, изработен од Бел.
Едит Бејтсон

Едит Бејтсон (1867–1938) била британска сликарка и вајарка.
1 Биографија
Бејтсон е родена во Кембриџ и студирала сликарство и скулптура на Кралската академија во Лондон, каде што освоила голем број награди. Живеејќи во Буши во Хертфордшир, а потоа некое време во Заливот на Робин Худ во Јоркшир, Бејтсон создала статуетки и мали колекции фигури во бронза. Од 1891 до 1935 година била редовен изложувач на групни изложби во Лондон и Париз. Во Лондон прикажувала дела на Кралската академија, со Меѓународното друштво на вајари, сликари и резбари и Кралското друштво на британски уметници, додека во Париз изложувала во Салонот на француските уметници.
Фатима Мушиќ Манојловиќ

Фатима Мушиќ Манојловиќ (Сараево, 29 септември 1931 година - 16 јули 2019 година) била првата жена пилот во Босна и Херцеговина.
По завршувањето на средното училиште, Фатима станала член на Аеро клубот „Сараево“ во 1948 година. Обуката за пилоти започнала на 17 мај 1950 година во прва класа, а завршила на 11 септември 1950 година во авионот „Тројка“ по 95 летови, од кои 15 независни. Нејзиниот сертификат за завршување бил потпишан, меѓу другите, од Драгутин Косовац, кој во тоа време бил претседател на Аеро клубот. По релативно кратка пилотска кариера, се приклучила на Културно-уметничкото друштво „Валтер Периќ“, во чии рамки играла во голем број претстави. Поголемиот дел од својот работен век работела во Инвестициска банка, а потоа во Природна банка, каде што исто така заминала во пензија. Поради војната во Босна и Херцеговина, 1992 година се преселила во Канада. По војната, таа често го посетувала Сараево. По смртта на нејзиниот сопруг во 2014 година, се преселила во Соединетите Американски Држави. Отворениот центар Сараево во 2017 година покренал иницијатива меѓународниот аеродром во Тузла да се именува по Фатима.
Фатима починала на 16 јули 2019 година на 88 години од животот.
Вукосава Марјановиќ Томиќ

Вукосава Марјановиќ Томиќ била српска хемичарка и првата жена од Србија која станала доктор на науки.
1 Потекло
Семејството Марјановиќ потекнувало од Ниш, а се преселило во Белград околу 1770 година. Најпрвин живееле на Топчидер, а кога започнала изградбата на црквата и конаците во тој крај, се преселиле на територијата на Палилула.
2 Биографија
Родена била во Белград, на 23 јануари 1887 година. Нејзиното семејство живеело во Палилула, во близина на денешниот парк Тасмајдан. Имала три сестри и еден брат. По основното образование завршила женска гимназија, која била во ранг на гимназија. По смртта на родителите, по полнолетството, се здобила со дел од наследството кое го користела за да студира органска хемија на Природно-математичкиот факултет во Женева. Титулата доктор на науки ја стекнала во 1913 година.
По одбраната на докторатот, веднаш се вратила во Белград, каде што работела во Државната хемиска лабораторија до почетокот на Првата светска војна во 1914 година. За време на војната таа го дала својот придонес правејќи лекови и преврзувајќи ги ранетите. Кога завршила војната, таа кратко време работела во Царинската лабораторија на Сава. Таму го запознала својот иден сопруг Душан Томиќ, првиот технолошки инженер, професор на Техничкиот факултет во Белград. По бракот во 1921 година решила да престане да работи и да му се посвети на семејството. Својата одлука ја објаснува со тоа дека на вработената и било малку платено.
За време на Втората светска војна нивниот имот бил узурпиран од Германците, а по војната од комунистите. Со текот на времето, дел од имотот бил вратен на семејството, но никогаш во онаа мерка што бил пред војната. Душан бил приведен и пуштен на интервенција на еден од лекарите на Броз. Починал во 1947 година како резултат на казна затвор. Таа била мажена за Душан и имале два сина.
Таа починала на 25 јуни 1979 година на мозочен удар.
Френсис Багли

Френсис Багли (роден на 7 април 1946 година) била американски вајар роден во Фајетвил, Тенеси. Нејзините скулптури се направени од многу различни материјали, вклучувајќи метал, камен, човечка коса и ткаенина. Неодамна, таа вклучила и видео во нејзината уметност. Таа живее и работи во Далас, Тексас.
1 Образование
Бегли првично отишла на Универзитетот во Тенеси со стипендија за новинарство. Меѓутоа, откако таму поминала курс по уметност, вели дека била „навлечена“ на уметност.
Бегли добила диплома по сликарство од Државниот универзитет во Аризона (Темпе, Аризона) во 1969 година. Бегли сфатила дека нејзините слики се навистина дводимензионални идеи за предмети што сакала да ги изгради. Во 1971 година, таа дипломирала на Државниот универзитет во Аризона и во 1980 година МНР по скулптура на Универзитетот во Северен Тексас (Дентон, Тексас).
2 Кариера и уметност
Скулптурите на Бегли се и апстрактни и фигуративни. Таа вели: „Моите апстрактни фигури се обидуваат да зборуваат за човечкиот дух како икона на човечкото искуство, иако замрзнато надвор од времето“.''Портретот'', направен од неполиран мермер, евоцира класична скулптура со модерен, апстрактен сензибилитет. Багли ги наведувала уметниците Луиз Буржоа и Френсис Бејкон како две од нејзините омилени уметнички инспирации.
Во 2008 година, Бегли била првиот Американец кој освоил награда од Изложбата на скулптури Каџима што се одржувал еднаш годишно во Токио.
Бегли, исто така, создала јавни скулптури и уметнички проекти. Во 2015 година, 14-годишна јавна уметност создадена со во соработка со Том Ор и сместена во езерото Вајт Рок во Далас неодамна било причина за контроверзии кога градот Далас утврдил дека нема средства на располагање за обновување на уметноста и дека мора да се урне. Постигнат бил компромис: Далас ќе нарача уште едно дело од Багли и Ор.
Друг заеднички проект на кој работеле Бегли и Ор било создавањето на сценографии и костими за 50-годишнината на операта во Далас и изведбата на Вердиевата Набуко. Дизајнот и создавањето на сценографијата и костимите траело повеќе од една година за да се заврши.
Центарот за уметност во Арканзас (Литл Рок, АР), Градот Далас, Тексас, Колеџот Дел Мар (Корпус Кристи, Тексас), Музејот на уметност во Ел Пасо, Националниот музеј на жените во уметноста и Универзитетот во Тексас во Арлингтон се меѓу јавните збирки во кои се наоѓаат делата на Френсис Багли. Многу корпоративни субјекти исто така ја собираат нејзината уметност.
Тимрава

Божена Сланчикова (словачки: ''Božena Slančíková'', 2 октомври 1867, Полично - 27 ноември, 1951, Лученец), попозната под псевдонимот Тимрава, била словачки романописец, раскажувач и драматург. Исто така пишувала и под името „Тетка Полична“. Тимрава потекнува од популарно словачко мало езерце.
1 Биографија
Родена е во семејството на Пол Сланчик, лутерански свештеник и еден од соосновачите на Матица Словачка. Имала десет браќа и сестри, од кои шест преживеале до полнолетство. На петнаесет години, таа накратко посетувала јавен интернат во Банска Бистрица, инаку нејзиното образование се одвивало целосно дома, каде што живеела до смртта на нејзиниот татко во 1909 година. Иако направи неколку обиди да замине, таа имала мал успех во наоѓањето работа. Три месеци била придружничка на една богата вдовица во Долни Кубин, а подоцна станала чувар на збирките во Словачкиот национален музеј во Мартин, но и тоа траело само кратко. По смртта на нејзиниот татко, таа се преселила кај нејзината мајка, во близина на ректоратот на нејзиниот брат близнак Абелова. Додека била во Мартин, таа се запознала со Елена Мароти-Шолтесова, членка на словачкото женско движење, која ја охрабрила да биде писателка. Меѓутоа, хонорарите беа мали и таа била принудена да заземе позиција како воспитувачка во градинка; функција што ја извршувала од 1919-1929 година, кога се пензионираше. Нејзината мала пензија не била доволна и хонорарите од нејзиното пишување не се зголемиле, па во 1945 година се преселила во Лученец, да живее кај роднини. Во 1947 година и била доделена титулата „Национален уметник“.
Соња Делоне

Соња Делоне (моминско Терк, 1885 - 1979) била украинско - француски уметник. Била во брак со францускиот сликар Роберт Делоне, со кого го основала уметничкото движење Орфизам , кое се засновало на употреба на силни бои и геометриски форми. Нејзината работа вклучува сликарство, дизајн на текстил и сценографија. Таа ја доби Француската Легија на честа. Нејзиниот син бил Чарлс Делоне, експерт за џез.
Фрида Блуменберг

Фрида Блуменберг (24 мај 1935) е визуелен уметник и вајар која работи првенствено во неон, акрилик и бронза.
Родена во Дурбан, Јужна Африка од шведски родители, таа се школувала како вајар, сликар и златар во Лондон, каде имала неколку самостојни изложби на Институтот за современа уметност. Во 1960 година, на 25-годишна возраст, таа заврши мозаичен мурал за поморскиот терминал Дурбан, кој во тоа време беше најголемиот мозаичен мурал на јужната полутопка. Во 1965 година, таа беше една од шесте уметници-златари кои ја претставуваа Велика Британија на специјалното шоу на баварската влада во Минхен, Германија на изложбата насловена „Накитот како скулптура“. Нејзината работа е изложена во музеи и галерии во Англија, Канада, Ирска, Германија, Холандија, Јужна Африка и во Америка во Институтот за современа уметност (Бостон), Националниот музеј на жените во уметностите (Вашингтон, ДЦ), Музејот на уметност во Денвер, Музејот на уметност во Далас и Музејот на уметност во Хјустон, меѓу другите. На групни изложби, таа покажа со Пикасо, Александар Калдер и Луиз Невелсон . Нејзината работа е исто така претставена во многу корпоративни колекции, вклучувајќи ги и оние на Шел, Алкон/Нестле, Канадската Тихоокеанска железница и Тексас американски банки. Таа се смета за меѓу врвните уметници кои работат на меѓународно ниво во неон и акрилик, и таа го комбинира постмодерниот сензибилитет за елементите на индустриската уметност, како неонот, со класично чувство за дизајн и уметност.
1 Наводи
* Тарнер, Ралф. ''Современ накит: критичка проценка од 1945 до 1975 година'' . (Ван Ностранд Рајнхолд, 1976).
* Катнер, Џенет. „Пет уметници, четири претстави, три димензии“. ''Art News'' Vol. 76 бр. 3 (март 1977).
Mарлен Жобер

Марлен Жобер (, , Оддел за Алжир, Франција) — француска филмска и театарска глумица и писателка.
1 Животопис
Родена била во сефардско семејство, Алжир, Франција. Студирала на Конзерваториумот во Дижон, потоа на Високиот национален конзерваториум за драмски уметности во Париз. Во театарот настапувала од 1963 година, а од 1966 година го има своето филмско деби. На телевизија глумела од 1967 година (последните улоги датираат од 1998 година). Таа на радио читала бајки од Перо, Андерсен, Киплинг и други. Автор била на популарни книги за класични композитори.
Таа е мажена за стоматологот Волтер Грин и има ќерки близначки - Џој и Ева Грин.
2 Филмографија
* 1966 - ''Машко - женско'' - Елизабет
* 1966 - ''Војник Мартин'' - партизан
* 1967 - ''Крадец'' - фрли
* 1967 - ''Блажениот Александар'' Македонски
* 1968 - ''Не земајте ги Божјите деца за диви патки'' - Рита
* 1968 - ''Астрагалус'' - Ана
* 1969 - ''Дождовен патник'' - Мели
* 1969 - ''Последна позната резиденција'' - Жан Думас
* 1971 - ''Повторен брак'' - Шарлот
* 1971 - ''Бегство'' - Лорен
* 1971 - ''Фати шпион'' - Фабиен
* 1971 - ''Монструозната деценија'' - Хелен
* 1972 - ''Нема да старееме заедно'' - Кетрин
* 1974 - ''Џулиета I Џулиета'' - Жулиета Розенек
* 1974 - ''Тајна'' - Јулија
* 1975 - ''Луд'' - убие - Џули
* 1975 - ''Не толку лошо'' - Нели
* 1976 - ''Добро и зло'' - Лола
* 1977 - ''Џули Велкро'' - Џули
* 1977 - ''обвинител'' - госпоѓа Арангруд
* 1978 - ''Ајде да ја посетиме мама, тато работи'' - Агнес
* 1979 - ''Тои'' - Ада Барлета
* 1979 - ''Полициска војна'' - Мари
* 1981 - ''Валкана работа'' - Хелена
* 1981 - ''Гола љубов'' - Клер
* 1983 - ''Хакирање'' - Кристина
* 1984 - ''Јавачи на бури'' - Мари
* 1984 - ''Спомени, спомени'' - Надја
* 1989 - ''Штрковите не се она што мислат'' - Мари
3 Признанија
* Почесна награда ''Цезар'' (2007).
* Орден за уметност и литература (2014).
Беси Марш Бруер

Беси Марш Бруер (1884–1952) била канадско - американски графичар, сликар, вајар и учител. Студирала на Њујоршката школа за применет дизајн за жени и на Уметничката студентска лига со Роберт Анри и Џон Слоун . Таа илустрирала за списанијата ''Century, Phoenix'', ''Collier's'' и ''St. Nicholas''.
Таа изложила во Њујорк во 1913 година, каде што покажала три цртежи, ''Опремената соба, Љубопитноста'' и ''Ставање на нејзиното понеделничко име на нејзината сандаче''. Меѓу гореспоменатите вештини, Беси Марш Бруер создавала во стиловите на реализам, репрезентација и натурализам.
Таа беше мајка на Сем Поуп Бруер, дописник на Њујорк Тајмс, чија сопруга подоцна повторно се омажи за Ким Филби.
1 Награди
Њујорк школа за применет дизајн за жени во комерцијална уметност (1922).
2 Поврзано
Список на уметници во Armory Show
Каролин Педл Бол

Каролин Педл Бол (11 ноември 1869 &ndash; 1 октомври 1938 година) била американска вајарка. Има изложувано на изложбата во Чикаго во 1893 година и на изложбата во Париз во 1900 година.
1 Биографија
Каролин Педл е родена во Тере Хауте, Индијана на 11 ноември 1869 година. Студирала уметност на Политехничкиот институт Роуз и Академијата за ликовни уметности во Пенсилванија. Го продолжила своето образование во Уметничката студентска лига на Њујорк, под водство на Август Сен-Годенс и Кенион Кокс. Била член на Еснафот на уметности и занаети и на Лигата на студенти по уметност.
Педл Бол работела за компанијата Тифани Глас која што го изложила нејзиниот дизајн на изложбата во Чикаго во 1893 година.
Во доцните 1890-ти Педл Бол патувала во Европа. Таа била во Фиренца, Италија од септември 1895 година до март 1896 година. Почнувајќи од мај 1987 година, неколку години работела во сопствено студио во Париз.
На изложбата во Париз, 1900 година примила почесно признание, фигурата „Победа“ на зградата на Соединетите држави на изложбата. Подоцна изработила меморијална фонтана во Флешинг, Лонг Ајленд, портрет на медалјон на госпоѓица Кокс од Тере Хауте и споменик на дете во истиот град.
Педл Бол се вратила во Соединетите американски држави во 1902 година. До крајот на својот живот имала работно студио, специјализирано за мали бронзи на коишто се прикажани деца.
Починала во Конектикат на 1 октомври 1938 година.
1.1 Семејство
Керолин Педл Бол била помлада сестра на Џон Б. Педл. Се омажила за Бертранд Е. Бол на 16 октомври 1902 година. Имале едно дете. Бракот завршил со развод.
2 Дела
3 Наводи
*
Џамејкa Кинкејд

Џамеика Кинкејд (Сент Џонс, Антигва и Барбуда, 25 мај 1949 година), родена како Елејн Потер Ричардсон, била еден од најважните карипско-американски писатели кои се занимаваат со колонијализам, расизам и род.
1 Биографија
Детството го поминала во Сент Џонс, Антигва, каде исто така завршила основно училиште во британскиот колонијален систем. Таа отишла во Њујорк на седумнаесет години и работела како дадилка три години. Таа добила стипендија за колеџот Франконија во Њу Хемпшир. По една година се вратила во Њујорк бидејќи мислела дека е „премногу стара за да биде студентка“. Се вработила како новинар во младинско списание. Потоа го сменила своето име во Џамеика Кинкејд и почнала да пишува. Таа има објавено написи во списанијата ''Вилиџ Војс'' и ''Анжену''. Уредникот на ''Њујоркер'' Вилијам Шон ја вработил во своето списание и ја охрабрил да почне посериозно да се занимава со литературната работа.
Во 1978 година ја објавила ''Девојката'' во ''Њујоркер'', поетска проза од која подоцна произлегла збирка раскази ''На дното на реката'' (1983). После тоа, таа ги напишала романите ''Ени Џон'' (1983), ''Мало место'' (1988), ''Луси'' (1990), ''Автобиографија на мајка ми'' (1996), ''Мојот брат'' (1997), ''Господин Потер'' (2002), ''Погледнете сега'' (2013).
Во 1999 година објавила збирка есеи ''Мојата градина''. После тоа, таа се посветила на градинарството и објавила неколку книги кои се занимаваат со оваа тема, меѓу кои и ''Меѓу''''цвеќињата: Прошетка на Хималаите'' (2005).
Во моментов живее во Вермонт и предава творечко пишување на Универзитетот Харвард.
2 Работи
2.1 Романи
*''Ени''''Џон'', (1983)
*''Луси'', ( ''1990'' )
*''Автобиографијата''''на мајка ми'', (1996)
*''Мојот''''брат'', (1997)
*''Г-дин Потер'''','' (2002)
*''Види''''сега од'', (2013)
2.2 Есеи
*''Мало''''место'', (1988)
*''Мојата''''градина'' (1999)
*''Меѓу''''цвеќињата: Прошетка на Хималаите'' (2005)
2.3 Приказни
*''На''''дното на реката'' (1983)
Берил Фаулер

Берил Фаулер, родено Мери Берил Менцис (1881 - 1963) била англиска сликарка. Нејзините слики во масло често го прикажуваат руралниот живот во Ескдејл, Камбрија во Англија.
1 Биографија
Мери Берил Менцис е родена во 1881 година во Њукасл на Тајн. Нејзиниот татко бил инженер. Таа беше во брак со сликарот и учител Френсис „Френк“ Хју Фаулер (1878–1945) од Рептон.Таа и нејзиниот сопруг студирале со германскиот уметник Хуберт фон Херкомер во Уметничката школа на Херкомер во Буши, Хертфордшир.
Нејзината работа е вклучена во различни музејски збирки, вклучувајќи ги Музејот и уметничката галерија Буши, музејот и библиотеката Армит, музејот Бикон во Вајтхавен и уметничката галерија Лејнг.
Деидри Меккала

Дејдре Меккала е американска пејачка и текстописец од Њујорк. Меккала беше израсната околу фолк-музичката сцена на улицата Макдугал во Њујорк, каде што ја започна својата кариера. Во 1990-тите, таа се преселила во северна Калифорнија. Таа има издадено неколку албуми на женската музичка куќа Оливија рекордс.
Работела со Тереза Трул, Мајк Маршал, Линда Тилери, Бони Хејс и други музичари. Таа изјавила дека е лезбејка.
1 Дискографија
*''Крзнени палта и сини фармерки'' (Рулет рекорди, 1973)
*''Не се сомневај во тоа'' (Оливија рекордс, 1985)
*''Со малку среќа'' (Оливија, 1987)
*''Секојдневни херои и хероини'' (Оливија, 1992)
*''Играње за'' Keeps (MaidenRock, 2003)
2 Наводи
; Фусноти
; Дополнително читање
* Лаура Пост, [ Дејдре Меккала] во Allmusic
Ѓидина кафана во Мургаш

Ѓидина кафана во Мургаш, населено место во општина Уб, е стара попатна таверна изградена во 19 век. Се наоѓа на левата страна на патот Ваљево - Уб - Обреновац. Претставува недвижно културно добро како споменик на културата од големо значење.
1 Историја
Истражувањето дошло до заклучок дека првите општествени објекти во српските села биле меани или таверни. Тие служеле како гостилници за патниците, а во исто време биле центри каде се собирало селското население, за решавање на заедничките проблеми или за добивање информации за важни настани. Отпрвин се собирале само мажи, во слободно време, особено во зима.
Изградбата на таверната означува период од 19 век, за што сведочи декретот за таверни од 1861 година, потоа дополнувањето на декретот од 1864 година. Стандардни планови од 1878 година и 1879 година, кои ги одредуваат условите каде и како може да се градат.
2 Изгледот на таверната
Таверната се наоѓа веднаш до патот кој порано бил пат за трговија на ваљевската Тамнава и Колубара со Австроунгарија. Таа е една од ретко зачуваните таверни, како во Тамнава. Создаден е според план пред да се донесе декретот за таверни во седмата деценија на 19 век. Изградена е во 1853 година. години и е една од ретко зачуваните кафани. Денес е позната како „Ѓидина кафана“, но според мештаните до 1988-1989 година. Се викала „Кладница“, по истоимениот поток.
Таверната е со правоаголна основа, со димензии 13,25 x 18,90 м и е изградена на темели од цврст материјал. Пред влезот има простран трем со шест заоблени отвори. Столбовите на тремот порано биле дрвени, поставени на ѕидарски скали. Покривот со четири чекори обложен со бибер ќерамиди завршува со ѕидарски венец, под кој се наоѓаат симовите, а на аглите на објектот се поставени пиластри.
3 Галерија
4 Поврзано
* Список на споменици на културата во областа Колубара
Евгенија Демниевска

Евгенија Демниевска е македонска уметничка.
1 Биографија
Родена е во 1946 година во Скопје. Дипломирала на Академијата во Белград. Во раните осумдесетти се вклучила во активностите на тамошниот уметнички круг и во новата уметничка практика, каде што дејствува заедно со Раша Теодосиевиќ, Марина Абрамовиќ, Душан Оташевиќ, Радомир Дамјановиќ - Дамјан, Бојан Бем, Зоран Поповиќ, Бора Иљовски и други. Оваа генерација започнува промени на тогашната југословенска сцена, со воведување нови уметнички практики и жанрови, како инсталација, фотографија, перформанс, боди-арт итн. Потоа Евгенија од Белград заминува на постдипломски студии во Јапонија, каде живела четири-пет години и каде се стекнува со диплома магистер по уметност и се запознава со источната филозофија, со сите предизвици на јинг и јанг, на каратето како боречка вештина. Еден период патувала и творела насекаде во светот, а во последниве три децении живее во Франција. За Демниевска е значајно што е е плодна уметница која била актуелна во секој временски период и во секој уметнички круг каде творела, од белградскиот уметнички круг, преку јапонскиот ликовен спектрум, француската актуелна сцена и конечно македонската современа иако тука најмлаку црпела знаење, влијанија, искуства, референци. Згора на тоа она по што ќе биде секогаш препознаена е тоа што е ретка авторка, од нејзината генерација ликовни творци, која рано почнала да се занимава (и сè уште се занимава) со новите техничко-технолошки помагала, со интернетот, факсот.
Демниевска создава слики, цртежи, графики, инсталации, видео арт, звучни инсталации итн. Таа веќе 30 години живее во Франција.
На ретроспективната изложба насловена како „Метаморфози на линијата“ во 2017 во Чифте Амам биле претставени и изложени меѓу 50 и 60 уметнички дела кои го прикажуваат нејзиниот пат од почеток, од студентските денови, до тогаш.
”Евгенија Демниевска е македонска уметница која долги години живее надвор од границите на Македонија, но никогаш не го заборавила своето потекло. Иако „номад“ (и во буквална и во индиректна смисла, во творештвото), целиот свој живот, повторно се враќа во Македонија, од каде се полни со духовна храна и каде одвреме навреме ги презентира своите нови визуелни сознанија“, вели Франговска, кураторка на изложбата.
Мариjа Брито

Марија Брито (1947 година во Хавана, Куба) е кубанско-американски уметник специјализирана за сликарство, скулптура и инсталации.
1 Ран живот и образование
Брито влегла во Соединетите Држави по пат на масовниот егзодус Операција Петар Пан, а нејзините родители ја следеле во 1962 година. Брито ја добила својата диплома за ликовни уметности на Меѓународниот универзитет во Флорида (ФИУ) во 1978 година, а во 1979 година се здобила со магистратура по ликовни уметности на Универзитетот во Мајами, Корал Гејблс, Флорида.
2 Поединечни изложби
* 1980 - Галеријата на 24, Мајами, Флорида,
* 1985 – „Марија Брито Авелана, Џорџ Домбек, Лери Роудс“, Центар за современа уметност на Флорида, Тампа, Флорида.
* 1989 година – „Марија Брито Авелана: Неодамнешна скулптура““, ''Интерамериканска уметничка галерија'', Мајами, Флорида.
* 1989 година – Музеј на современа шпанска уметност ( MoCHA ), Њујорк.
* 1991 година - ''„Марија Брито: ретроспектива“'', галерија на Универзитетот Бери, Мајами Шорс, Флорида.
* 1991 година - ''„Марија Брито: ретроспектива“'' Уметничка галерија Ен Жафе, Беј Харбор, Флорида.
3 Награди
* 1977 година – извонредност во уметноста – Меѓународниот универзитет во Флорида, Мајами, Флорида, САД;
* 1980 – Награда за заслуги – Grove House, Coconut Grove, Мајами, Флорида, САД;
* 1988 – Награда за стипендија за поединечни уметници – Стејт департмент на Флорида, Флорида, САД;
* 1988 – Грант на фондацијата Полок-Краснер, САД
4 Колекции
Нејзините дела може да се најдат во неколку постојани збирки:
* Арчер М. Хантингтон уметничка галерија, Универзитетот во Тексас во Остин, Остин, Тексас
* Музеј на уметност Блантон * Cintas Collection Inc, Њујорк Сити
* Колеџот Мајами-Дејд, кампусот Кендал, Мајами, Флорида
* Олимписки парк за скулптури, Сеул, Кореја
* Американскиот музеј за уметност Смитсонијан, Вашингтон, ДЦ* Систем на јавна библиотека Мајами-Дејд, Мајами, Флорида
Ирена Пејовиќ

Ирена Пејовиќ е македонска сликарка.
1 Биографија
Ирена Пејовиќ е родена во 1981 година, Гевгелија, живее и работи во САД. Дипломира и магистрира Ликовна уметност на Државниот универзитет „Монтклер“. Во 2016 год., Пејовиќ била дел од перформансот SWIM на американскиот уметник Роберт Витман, презентиран во Галеријата „Фридман“ во Њујорк, а реализиран во соработка на „Диа“ и со Џули Мартин, директор на „Експерименти во уметноста и технологијата“. Селектирани самостојни изложби има од држаново: Галеријата „Ненси Дрифос“ на Универзитетот „Кин“ во Њу Џерси; Галеријата „Карас“, Загреб, Хрватска; Галеријата „Аферо“, Неварк, Њу Џерси; Галеријата МЦ во Њујорк. Пејовиќ има добиено неколку значајни награди за својата уметност – 2018 год.: Државната награда за поединечни уметници од Советот за уметностина Њу Џерси; 2014 год.: Наградата од Обединетата македонска дијаспора: Џон Битов Македонско културно наследство; 2013 год.: Step Beyond Travel Grant од Европската културна фондација. Вонреден професор е на Државниот универзитет „Монтклер“ и на Универзитетот „Кин“ во Њу Џерси, САД.
Барбара Гитингс

Барбара Гити (Беч, Австрија, 31 јули 1932 година - плоштадот Кенет, САД, 18 февруари 2007 година) била истакнат американски активист за еднаквост на хомосексуалците.Таа го основала њујоршкиот огранок на организацијата ''Ќерките на Билитис'' помеѓу 1958-та и 1963-та година. Уредувала национални организации за весници помеѓу 1963 и 1966 година и работела заедно со Френком Каменијем на организацијата за првите протести што го привлекло вниманието на забраната за вработување хомосексуалци од најголемиот работодавач во САД на тоа време: ''Соединетите Американски Држави''. Во текот на 1970-тите години,Гитингс била вклучена во работата на ''Американската асоцијација за библиотеки'', каде што ја формирала првата група за хомосексуалци во професионална организација, со цел да промовира позитивна литература за хомосексуалноста во библиотеките. Таа била дел од движењето кое се залагало ''Американското психијатриско здружение да ја'' отстранила хомосексуалноста од списокот на ментални болести, што се случило во 1972 година. Нејзината животна мисија, рекла таа, била ''да ја соблече „наметката на невидливоста“ во врска со хомосексуалноста што ја поврзувало со криминал и ментална болест.''
Американското здружение на библиотеки ја именувала за годишната награда за најдобар роман со геј и лезбејска тема по него - „Награда Барбара Гитингс“.
Едит Бари

Едит Кливс Бери (1884–1969) била американска вајарка, сликарка, илустраторка и дизајнерка родена во Бостон Масачусетс. Студирала на Студентската лига за уметност во Њујорк и со Френк ДуМонд и Ричард Е. Милер. Бери била основач и работела како директор на Музејот на продавница за тули во Кенебунк, Мејн од 1936 до 1945 година.
Во 1939 година, за време на Големата депресија, Бери била вработена во Одделот за сликарство и скулптура на Министерството за финансии на САД за да наслика мурал на поштата, ''Пристигнувањето на првото писмо-поштата Кенебунк од Фалмут - 14 јуни 1775 година'' во нејзиниот роден град Кенебанк, Мејн.
1 Ран живот
Едит Бери е родена во семејството на Чарлс Дамер Бери и Ајда Мортон (Томпсон) Бери на 10 март 1884 година во Бостон, Масачусетс. Нејзиниот татко, Чарлс, бил агент за увоз/извоз со Henry W. Peabody & Co., прво во Бостон, а подоцна и во Њујорк. Таа пораснала во Монтклер, Њу Џерси. И двајцата нејзини родители имале врски со Кенебунк, Мејн, и поседувале семејна куќа на Самер Стрит во историскиот округ Кенебунк.
Едит посетувала подготвително училиште во училиштето Мис Вилер (сега Училиште Вилер) во Провиденс, Род Ајленд, завршувајќи во 1904 година.
Почнувајќи од 1906 година, Едит годишно патувала во Европа за да ја практикува својата уметност на места како Живерни, Франција; Рим, Италија; Австрија; Шпанија; и Лондон. Тренирала со Фредерик Фризеке и Фредерик Мекмонис, двајцата американски уметници кои живеат во Франција. Нејзините списанија за нејзините европски патувања и уметнички обуки се вклучени во архивата на музејот Brick Store.
Весна Бајалска

Весна Бајалска е македонска сликарка.
1 Биографија
Родена е во Белград во 1956 година. Студирала сликарство на Факултетот за применети уметности во Белград (1975-1980), а живее и работи во Париз, Франција.
Од биографијата на Бајалска издвојуваме дека, иако по потекло е од Македонија, во Скопје живеела само четири години, како ученик во средно училиште. Долго време живеела во Белград, каде што ја завршила ликовната академија, а потоа заминала во Париз. Во Македонија досега имала три изложби. Една во Културно-информативниот центар во 1989 година и втората во Музејот на град Скопје во 1997 година. Со третата изложба во 2014 во галеријата на МКЦ година Весна се има претставено пред македонската публика со триесетина дела во маслена и комбинирана техника, работени во последните десет години Весна Бајалска досега има изложувано низ целиот свет.
2 Изложби
Имала голем број самостојни изложби. Некои од позначајните се:
* 1985. Белград, Ателје 212;
* 1988. Париз, МААС 2000, Grand Palais;
* 1989. Париз, Музеј Roу Adzak, Скопје, КИЦ;
* 1990. Монтреал, Syn` art Ateliers portes ouverts, Париз, Galerie du Fleuve;
* 1992. Париз, Galerie du Fleuve
* 1993,1994, 1995, 1996 и 1997. Париз, Галерија Леонардо;
* 1997. Скопје Градски музеј;
* 2000. Париз, Галерија Леонардо;
* 2000 и 2005. Париз, Syn` art improvisation V ( со Љубинка и Бата Михиловиќ);
* 2002. Париз, Mairie du 13e arrondissement, Париз, Галерија Adac;
* 2003. Париз, Бар 116, La Maison Bleue, Craon;
* 2004. Париз, Escape AB QVO ADLQVEM;
* 2007. Париз, Галерија Pierre Michel.
Барбара Хигби

Барбара Хигби (родена 1958) е Американка номинирана за Греми, пијанистка, композитор, виолинист, пејач-текстописец и мултиинструменталист, добитник на наградата Беми. Свирела на преку 100 ЦД-а, вклучувајќи песни со Карлос Сантана и Бони Раит, а снимила и соло или дуо проекти. Хигби е фолк, џез, поп и фјужн композитор и кантавтор, позната по нејзините високо мелодични, џез / фолк изведби. Таа има турнеи на национално и меѓународно ниво од раните 1980-ти години.
Во 1984 година, таа била соводител на групно снимање на албум во живо на џез фестивалот во Монтре, кој потоа станал успешна група „Монтре“ со Дарол Анџер, Мајк Маршал, Тод Филипс, Енди Нарел и Мајкл Менринг. Таа снимила критички признаен албум насловен „''Unexpected''“ со пејачката Тереза Трул во 1983 година, кој бил вклучен во „Водич за најдобри албуми“ од 1983 година. Хигби и Трул повторно се здружија на изданието ''Плејтајм'' од 1998 година. Од 1990 година, Хигби има издадено голем број соло албуми. Нејзиниот прв соло албум, ''Signs of Life од'' 1990 година бил прогласен за еден од најдобрите десет албуми во 1990 година од ''Вашингтон пост''. 
Родена во Мичиген и израсната во Индијана, таа помина неколку години како тинејџерка во Гана со своето семејство. Барбара исто така работела едно лето во Хондурас, Средна Америка како медицински волонтер со непрофитната организација „Пријатели на Америките“.
1 Личен живот
Таа живеела во заливот Сан Франциско со своето семејство.
2 Делумна дискографија
Соло
* 1990 ''Знаци на животот''* 1996 ''Се предавам''* 2001 ''Варијации на среќен крај''* 2003 ''Толкувањето на Керол Кинг на Барбара Хигби''*''Најдоброто од'' 2005 година (1982–2000)
* 2007 ''Жив во Беркли''* 2014 ''Сцени од животот''* 2019 ''Резонанца''* 2021 ''Мрморење''
Со Дарол Анџер
* 1982 ''Tideline''* 1984 ''Во живо во Монтре''
Со Тереза Трул
* 1983 година ''Неочекувано''* 1998 ''Време на игра''
Со бендот Монтре
* 1986 ''Знаковен јазик''* 1988 ''Нека кажат''
Славица Јанешлиева

Славица Јанешлиева (1973) во Скопје, е редовен професор на Катедра по графика и трансмедиумски практики, на Факултетот за ликовни уметности, Универзитет „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје.
1 Животопис
Дипломирала на Факултетот за ликовни уметности во Скопје, отсек графика, во класата на проф. м-р Зоран Јакимовски.
Магистрирала на истиот факултет, под менторство на проф. м-р Димитар Малиданов, на област графика.
Докторирала на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“, под менторство на проф. д-р Владимир Мартиновски, на Катедра за компаративни студии, на тема „Интермедијалните транспозиции на книжевните дела во женското ликовно писмо кон крајот на 20-от и во 21-от век“.
Продекан на Факултет за ликовни уметности, УКИМ во Скопје.
Раководител на Катедра по графика, ФЛУ, УКИМ
Декан на Факултет за ликовни уметности, УКИМ во Скопје.
2 Творештво
Таа е визуелна уметница со изразен мултимедијален и интермедијален пристап. По образование е графичар, но нејзиниот препознатлив исказ и исклучителна дарба за визуелна нарација ги пренесува преку различни медиуми: графика, објект, уметничка инсталација, цртеж, фотографија, видео, уметничка книга итн.
Нејзините дела се изложувани на жирирани и курирани национални и меѓународни изложби низ целиот свет (28 самостојни изложби и над 270 групни изложби).
3 Награди
Добитник е на повеќе меѓународни и национални награди и признанија, а дел од нејзиното творештво збогатува значајни колекции во земјата и странство. Живее и работи во Скопје, како редовен професор на Катедра по графика на Факултетот за ликовни уметности (УКИМ).
Клодин Дори

Клодин Дори (родена 1959) е француски фотограф која живее во Париз. Таа е член на агенцијата Бај од 1991 година. Во 1999 година, ја добила наградата Лејка Оскар Барнак како и наградата Ворлд Пресс Фото за нејзината работа на „Народите од Сибир“, и наградата Ниепс во 2004 година. Нејзиното сибирско дело е прикажано на самостојна изложба во Академијата за убави уметности во Париз.
1 Живот и работа
Дори е родена во 1959 година во Блоа, Франција.
Нејзината работа се занимава со поимите на меморија, транзиција и премин, особено околу адолесценцијата и патувањето, централни теми во нејзината работа.
Во 2006 година, таа изложи ''„Надвор од степите''“ во Реконтре д'Арл.
Дори е член на агенцијата Ву од 1991 година.
2 Публикации
2.1 Публикации од Дори
*''Народи на Сибир: од реката Амур до Бореалните земји'' . Сејл, 1999 година. . Со предговор на Кристијан Кожоле и есеј од Жан-Пјер Тибодат.
*''Артек, лето на Крим'' . Ла Мартиниер, 2004 година.ISBN 978-2732431215 . Со предговор на Кристијан Кајоле.
*''Лулан убавица'' . Чене, 2007 година.ISBN 978-2842777401 .
*''Саша'' . Caillou Bleu, 2011 година.ISBN 978-2930537115 . Со есеи од Кристијан Кожол и Мелани Меквортер.
*''Новиот човек'' . Филиграни, 2017 година .
*''Љубов'' . Избрана комуна, 2020 година.ISBN 979-10-96383-15-3 .
2.2 Публикации со придонеси од Дори
*''Поздрав на светот: Лицата на гладта'' . Акропол Белфонт, 2004 година.ISBN 2735702545 .
*''Урбана сиромаштија: скриена глад''. Ау Диабле Воверт, 2006 година.ISBN 978-2846261128 .
3 Награди
* 1999: Награда Леика Оскар Барнак* 1999: Ворлд прес фото 2000* 2004: Награда Ниепче, за ''Артек, лето на Крим''
4 Самостојни изложби
*''Сибирска одисеја'', Академија за убави уметности, Париз, 2018