procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Августа (планина)

Планината Аугуста е врв источно од Монт Диви, на јужниот крај на Кралицата Александра Опсег во Антарктик.
Откриена е од Британска експедиција на Антарктикот (1907&ndash;09) и именувана по Августа Едвардс, роднина на Ернест Шеклтон и сопругата на Свинфорд Едвардс.
1 Наводи
*
Мразокршач

Мразокршач — посебен вид брод, чија цел е да го крши мразот за да отвори пловен пат.
За да се постигне ова, мразокршачот мора да има специјално засилен труп, посебен облик на трупот и особено моќен мотор.
Мразокршачите се појавиле релативно доцна, со појавата на парната машина. Тие главно се користат во морињата во поларните и супполарни области, како и на важни реки вон овие области кои замрзнуваат во текот на зимата.
Мразокршачите се делат на поларни и супполарни, во зависност од географската област на работа. Поларните мразокршачи се опремени за независна работа на едногодишниот, двегодишниот и повеќегодишниот мраз на Арктикот и Антарктикот. Супполарните мразокршачи работат на замрзнатите води на морските брегови, реките и езерата, надвор од поларните региони.
Главни корисници на мразокршачите се Данска (3 брода), Германија (6 брода + 3 повеќенаменски), Финска (10 бродови), Шведска (16 бродови), Обединетото Кралство (1 брод), Канада (1 брод), Франција (1 брод), Кина (1 брод), Јапонија (3 брода), САД (12 бродови) и Русија (9 бродови, од кои 6 со јадрен реактор).
Станица „Антарктички Голем Ѕид“

Станица „Антарктички Голем Ѕид“ — првата кинеска истражувачка станица на Антарктикот која била отворена на 20 февруари 1985 година. Лежи на полуостровот Филдес на островот на Крал Џорџ и е околу 2,5 километри од чилеанската станица Фреј Монталва и 960 километри од ’ртот Хорн. Станицата се наоѓа на карпа без мраз, на околу 10 метри надморска височина.
1 Историја
Во 1984 година, Кина ја организирала својата прва научна експедиција на Антарктикот, а Гуо Кун бил прогласен за водач на експедицискиот тим од 591 членови. Тимот заминал од Шангај на 20 ноември 1984 година со два брода, ''Ксијанг Јанг Хонг 10'' и ''Ј121'', и пристигнал на островот на Крал Џорџ во близина на брегот на Антарктикот на 30 декември. Главниот дел од нивната мисија била да ја изградат првата кинеска антарктичка база, станицата „Голем Ѕид“. Бидејќи ''Ксијанг Јанг Хонг 10'' не бил мразокршач, тимот морал да замине пред крајот на летото на Антарктикот и имал само краток период на можности да ја заврши својата мисија. Под надзор на Гуо, тимот работел од 16 до 17 часа на ден во често тешки временски услови, а изградбата ја завршиле за само 40 дена. Станицата била отворена на 14 февруари 1985 година.
Во лето, станицата собира до 40 луѓе; во зима, 14. Зградата бр. 1 на станицата, подигната во 1985 година, се наоѓа во центарот на станицата и има вкупна површина од 175 метри квадратни. Станицата го означила почетокот на присуството на Кина на Антарктикот и нејзината програма за истражување на Антарктикот.
Во 2012 година, Антарктичкиот договор одредил две места на станицата како историски места и споменици на Антарктикот по номинациите од Кина: монолит подигнат за да го одбележи формирањето на станицата и зградата бр.1 на станицата.
2 Библиографија
**
Спиро (рид)

Ридот Спиро (Антарктик)е рид, 120 m, кој лежи на чело на Заливот Еџел, Островот Нелсон, во Јужни Шетландски Острови.
Сегашниот топоним го заменува привремениот „Судесте“ и беше одобрен од Географскиот координативен комитет на Аргентина во 1956 година.
Го споменува морнарот со грчко потекло, Спиро, кој беше во ескадрилата на Адмирал Браун и храбро умрел.
Повишница

Повишница — река во Македонија, сместена на планината Осогово.
Нејзиното сливно подрачје изнесува 68 км<sup>2</sup>, течејќи западно од градот Кратово, меѓу селата Тополовиќ, Филиповци и Вакуф.
1 Устие
Се влева во реката Крива Река, кај селото Вакуф.
2 Галерија
3 Поврзано
* Вакуф
* Осоговски Планини
* Крива Река
Чанадски Санџак

Чанадски Санџак (|Çanad sancağı, Liva-i Çanad) ― санџак (административна единица) на Отоманската Империја сместен во денешниот северен Банат (денес во најсеверна Србија, најјужна Унгарија и најсеверозападна Романија), со средиште во Ченад (|Csanád, Чанад) , Романија). Источно унгарско кралство, вазална држава на Отоманската Империја во првата половина на 16 век, ја изгубила територијата во 1552 година, кога била организирана во Темишварскиот Пашалак. Тој бил еден од четирите санџаци на Темишварскиот Пашалак во 1550-тите, еден од единаесетте санџаци во 1699 година, еден од петте во 1700-01 година, еден од шесте во 1701-02 година, до неговото укинување во 1707 година, станувајќи подобласт на Темишварскиот Санџак. Бил освоен од Хабсбурзите и бил организиран во Чанадската Жупанија .
1 Поврзано
* Чанадска Жупанија (среден век)
2 Наводи
*
Черноменски Санџак

Черноменски Санџак (османски турски: ''Çirmen Sancağı/Liva-i Çirmen'') ― османлиска покраина од второ ниво (санџак или лива) што го опфаќала регионот околу Черномен (Орменио на грчки) во Тракија, денес Грција. Во 1829 година бил наследен од Одринскиот Санџак.
1 Историја
Градот Черномен (|Ὀρμένιον Орменион) бил освоен од Византиското Царство од Османлиите во 1371 година. Со некои прекини, потоа бил средипте на посебна покраина (санџак), прво на Румелискиот Пашалак, а по почетокот на 17 век на Силистренскиот Пашалак. Покраината се протегала над поголемиот дел од Родопите, средниот тек на Марица и горниот тек на Тунџа, понекогаш вклучувајќи го и градот Одрин, кој, како поранешен државен главен град (до 1453 година) во други времиња бил управуван како независен домен на круната. По распуштањето на Силистренскиот Пашалак во 1812 година, пашалакот припаднал под Одринскиот Пашалак, а во 1829 година, главниот град бил преместен во Одрин.
2 Наводи
Брег на Џорџ V

Брег на Џорџ V (|George V Coast) — дел од брегот на Антарктикот кој се наоѓа меѓу ’ртовите Алден и Хадсон (од 148°2′ до 153°45′ ИГД).
Делови од овој брег се забележани на Американската истражувачка експедиција во 1840 г. Брегот е истражен од група на Австралазиската антарктичка експедиција (1911–14) под водство на Даглас Мосон, кој го нарекол по кралот Џорџ V.
Отсечокот од земја помеѓу овие меридијани се нарекува Земја на Џорџ V. Таму е сместен Мерцовиот Ледник.
Антарктичката научна станица Руперто Еличирибехети

Антарктичката научна станица Руперто Еличирибехети (English: Ruperto Elichiribehety Antarctic Scientific Station; better known in English by its Spanish acronym ECARE) е станица од Уругвај, истражувачки станици во Антарктик, основана од Уругвајскиот Антарктички институт на 22 декември 1997 година на Антарктичкиот Полуостров
Научната станица на Антарктикот на бродот Руперто Еличирибехети (ECARE) беше основана на поранешната градба што одговара на станицата Тринити Хаус, која беше формално пренесена од Владата на ОК во Уругвај, на 8 декември 1997 година.
Со овој трансфер, тој придонесе да се избегне дисперзија на објектите во Договорната област и последователно влијание врз животната средина, со искористување на веќе постоечките капацитети.
Објектите беа реконструирани и на 22 декември 1997 година, за прв пат беше отворен Националниот павилјон, започнувајќи ја летната кампања 1997 - 1998 година задолжен за неговиот прв шеф, Tte. Cnel. Хосе Унзурузага.
Оваа станица се наоѓа во потокот Чоза, ЈИ од заливот Есперанца, на полуостровот Антарктик, на географските координати: 63o 24′ 08′′ S 56o 58′ 23′′ W
ECARE се наоѓа во Hut Cove, југоисточно од Hope Bay, веднаш до аргентинскиот антарктички институт.
Станицата може да прими седум лица и е посветена на поддршка на научни проекти во околината. Порано беше британската Station D, позната како Trinity House.
Станицата е именувана во чест на Руперто Еличирибехети, поручник на уругвајската морнарица, кој во 1916 година ја водеше уругвајската експедиција која се обидуваше да ја спаси експедицијата Шеклтон-Роветкоја беше изгубена на Островот на слон
1 Поврзано
* Список на истражувачки станици на Антарктикот
* Список на теренски кампови на Антарктикот
Алфред-Фор

Алфред-Фор или Порт Алфред е постојана француска научна станица на Île de la Possession (Остров на поседување) на субантарктикот, островите Крозе во јужниот дел на Индискиот Океан.
Алфред-Фор е постојана француска научна станица на Иле де ла Посесион, еден од островите на подантарктичкиот архипелаг Крозе во јужниот дел на Индискиот Океан. Се наоѓа на источниот крај на островот на висорамнина 143 м.н.в.. На терен се дистрибуирани три колиби како помошни капацитети за научниците. Во 2006 година, сите острови на архипелагот беа наведени како природен резерват. Пристапот до неколку локации на Ile de la Possession, последователно, се доставува до дозволи.
1 Истражувачка станица
Се наоѓа на источниот крај на островот на висорамнина 143 m (460 ft) надморска височина. Во зависност од сезоната, има меѓу 15 и 60 персонал кои работат во базата. Нивната научна работа вклучува метеоролошки, сеизмички, биолошки и геолошки истражувања.
Истражувачката станица за прв пат беше основана во текот на австралското лето 1963-1964 година. Ја замени привремената научна база која беше изградена во 1961 година. Новата станица го доби името по Алфред Фор, кој беше водач на локацијата во раните 1960-ти.
Островот Посесион е мал вулкански остров, со површина од 150 km2 и кулминира на 984 м.н.в.. Студената поморска клима се одликува со силни ветрови од Западен или СЗ, обилни врнежи (повеќе од 2500 mm годишно; врне во просек 300 дена годишно). Просечната годишна температура е околу 5 °C, варира помеѓу -5 °C и 15 °C. Островот Посесион припаѓа на подантарктичката биогеографска провинција на Јужниот Индиски Океан. Вегетацијата е густа под 250 м.н.в.. но редок во надморска височина. На крајбрежните области се размножуваат бројни морски птици, како и пломби од слон и крзнени фоки. Неколку видови без'рбетници се ендемични на архипелагот.
Таа има програма од истражувачки проекти имплементирани на станицата Алфред Фор опфаќаат голем опсег на научни домени: екологија и физиологија на птици и цицачи, како и долгорочни опсерватории за наука за Земјата во сеизмологијата и магнетизмот. Присуството на големиот ритам на кралските пингвини блиску до станицата овозможува конкретни истражувања на овој вид, вклучително и долгорочни студии. Некои проекти се поврзани со неавтородни видови (растенија, безрбетници, цицачи) и нивното влијание врз домашната флора и фауна.
Алфред-Фор е посетен неколку пати годишно од ''Marion Dufresne'', океанографски истражувачки брод кој доставува резерви и ротирачки екипажи од научници. Има пат од 1,6 км што ја поврзува истражувачката станица со брегот. Од брегот до станицата оди и воздушна жичарница.
Фотонска енергија

Фотонска енергија — енергијата која ја носи еден фотон. Количеството енергија е правопропорционално на електромагнетната честота на фотонот, и со тоа обратнопропорционална на брановата должина. Фонотот со повисока феквенција има повисока енергија, а оној со помала брановата должина има помала.
Енергијата на фотонот може да се изрази со било која единица за енергија. Меѓу нив најчести се електронволтот (eV) и џулот (како и неговите содржатели како микроџулот). Бидејќи еден џул е еднаков на 6,24 × 10<sup>18</sup> eV, поголемите единици се покорисни за изразување на енергиите на фотони со поголема честота и енергија како гама-зраците, наспроти понискоенергетските фотони како оние во оптичките и радиофреквенциски подрачја на електромагнетниот спектар.
1 Формули
1.1 Физика
Фотонската енергија правопропорционална на честотата.<math>E = hf</math>
при што
*<math>E</math> е енергијата
*<math>h</math> е Планковата константа
*<math> f </math> е честотата
Оваа равенка се нарекува Планк-Ајнштајнов однос.
Покрај тоа,
<math>E = \frac{hc}{\lambda}</math>
при што
*''E'' е фотонската енергија
*''λ'' е брановата должина на фотонот
*''c'' е брзина на светлината во вакуум
*''h'' е Планковата константа
Фотонската енергија при 1 Hz е еднаква на 6,62607015 × 10<sup>−34</sup> J
Тоа е еднакво на 4,135667697 × 10<sup>−15</sup> eV
1.2 Електронволт
Енергијата честопати се изразува во електронволти.
За да се најде фотонската енергија во електронволти користејќи ја брановата должина во микрометри, равенката приближно би гласела
:<math>E\text{ (eV)} = \frac{1,2398}{\lambda\text{ (μm)</math>
Равенката важи само ако брановата должина е изразена во микрометри.
Фотонската енергија при бранова должина од 1 μм (брановата должина на близуинфрацрвеното зрачење) изнесува приближно 1,2398 eV.
1.3 Во хемијата, квантната физика и оптичката техника
Во книгата „Вовед во совемената ксосмологија“ на Ејдрју Лидл се вели:<math>E = h{\nu}</math>
при што
*''E'' е фотонската енергија (во џули)
*''h'' е Планковата константа
*Грчката буква ''ν'' (ну) е честотата на фотонот.
2 Примери
FM-радиостаница која емитува на 100 MHz оддава фотони со енергија од околу 4,1357 × 10<sup>−7</sup> eV. Ова крајно мало количество енергија е околу 8 × 10<sup>−13</sup> поголемо од масата на електронот (преку еднаквоста на масата и енергијата).
Гама-зраците со многу висока енергија имаат фотонски енергии од 100 GeV до преку 1 PeV (10<sup>11</sup> - 10<sup>15</sup> електронволти) или од 16 наноџули до 160 микроџули. Ова одна честоти од 2,42 × 10<sup>25</sup> to 2,42 × 10<sup>29</sup> Hz.
За време на фотосинтезата, извесни хлорофилни молекули впиваат црвеносветлиснки фотони при бранова должина од 700 нм во фотосистемот I, што одовара на енергија од ≈ 2 eV ≈ 3 × 10<sup>−19</sup> J ≈ 75 ''k''<sub>B</sub>''T'' по фотон, каде ''k''<sub>B</sub>''T'' ја означува топлинската енергија. ПОтребни се најмалку 48 фотони за синтеза на една молекула гликоза од CO<sub>2</sub> и вода (разлика во хемискиот потенцијал од 5 × 10<sup>−18</sup> J) со најголема достижна делотворност на енергетското претворање од 35 %.
3 Поврзано
*Фотон
*Електромагнетно зрачење
*Електромагнетен спектар
*Планкова константа
Инглишов Брег

Инглишов Брег (|English Coast) — дел од бреговата линија на Антарктикот помеѓу северниот крај на Ридберговиот Полуостров и нунатиците Батрес, на западната страна на Палмеровата Земја. На запад се наоѓа Брајановиот Брег, а северозпадно се протега Рајмиловиот Брег источно од Александровиот Остров преку протокот Џорџ VI.
Овој брег е откриен и потоа копнено истражен во 1940 г. од Фин Роне и Карл Еклунд, а од воздух е истражуван од членови на Источната база на Антарктичката служба на САД во 1939–41 г. Првично бил наречен „Брег на Роберт Инглиш“ во чест на Роберт Игнлиш, извршен секретар на службата (1939–41) и каптеан на бродот „Беар“ на експедицијата на Ричард Берд (1933–35). Подоцна името е скратено.
Црква „Св. Харалампиј“ - Секулица

Свети Харалампиј — главна селска црква во селото Секулица, во Општина Кратово.
1 Местоположба
Се наоѓа во средишниот дел на селото Секулица, каде што се наоѓаат и останатите општествени установи.
2 Историја
Според фреската над влезот на црквата, може да се заклучи дека храмот бил подигнат во 1930 година.
3 Галерија
4 Поврзано
* Кумановско-кратовско архијерејско намесништво
* Кратовска парохија
* Секулица
Брајанов Брег

Брајанов Брег (|Bryan Coast) — дел од бреговата линија на Антарктикот кој излегува на Белингсхаузеновото Море помеѓу ’ртот Пфрогнер и северниот крај на Ридберговиот Полуостров. На запад се наоѓа Ејтсовиот Брег, а на исток е Игнлишовиот. Источниот крај на брегот е откриен при прелет на Антарктичката служба на САД (1939–41), а потоа од експедицијата на Фин Роне (1947–48). Во целост е искартиран од Геолошкиот топографски институт на САД од воздушни снимки на американската морнарица направени во 1961–67 г. Првично се нарекувал „Брег на Џорџ Брајан“ во чест на контраадмиралот со тоа име. Брајан бил хидрограф на морнарицата (1938–46), заслужен за развојот на поларната географија. Името подоцна е скратено.
1 Наводи
*
Солен поход

Солениот поход, Солениот марш или Данди-маршот — една од епизодите на Ненасилниот граѓански отпор (сатјаграха) во Индија, кога од 12 март до 6 април 1930 година, Махатма Ганди со 79 негови следбеници пешачеле од Сабармати Ашрам во Ахмедабад (Гуџарат), Западна Индија, до брегот на Арапското Море во близина на селото Данди. По завршувањето на походот долг 390 километри, за време на кој сè повеќе следбеници се придружувале на групата демонстранти, неговите учесници пркосно почнале да прават сол преку испарување на морската вода. Во исто време, како знак на кршење на колонијалниот солен монопол, учесниците на Солениот поход не го платиле данокот за сол.
По правењето на солта преку испарување во Данди, групата се преселила на југ по должината на брегот, продолжувајќи го своето дејство против данокот за сол, со намера да преземе мерки во фабриката за сол во Дарасана. Меѓутоа, неколку дена пред предложеното дејствување, ноќта меѓу 4 и 5 мај, Ганди бил уапсен. Настаните од Солениот поход, кој траел само 24 дена, го привлекле вниманието на гласилата и јавноста ширум светот, додека големиот Ненасилен граѓански отпор (сатјаграха) против солениот монопол траел речиси една година, завршувајќи со ослободувањето на Ганди. Вкупно, повеќе од 80 илјади Индијци биле уапсени и затворени како одраз на „солената сатјаграха“ („сатјаграха“ = вид ненасилен отпор). Походот имал голема пропагандна вредност и ги поставил темелите за масовен поход на граѓанска непослушност против британските колонијални власти во Индија, давајќи им поттик на нови протести против даноците за сол.
Карло Топија

Карло Топија (|Karl Topia) бил средновековен албански владетел кој владеел од средината на 14ти век до паѓањето на Албанија под осмалиска власт.
1 Биографија
Карло Топија, всушност, е син на Андрија Топија и вонбрачната ќерка на кралот на Неапол, Роберт I, од родот на Анжујците. Историските извори од средината и третата четвртина на XIV век говорат за постојаниот подем на Карло Топија, кој ја наметнува својата власт на помалите велможи во пределите на средна Албанија помеѓу реките Шкумб и Мат, притоа ширејќи ја својата територија на север и северозапад кон крајбрежните градови на Јадранот и од Кроја, својот престолен град, ја контролира и пошироката територија околу Драч. Поради оваа експанзивна политика, тој доаѓа во судир со Балшиќите со кои успешно војува на север, околу Улцињ, Дањ, Дриваст, Скадар и во 1364 г. го заробува најспособниот од браќата, Ѓураѓ Балшиќ, држејки го како затвореник до 1366 г. Кога во 1368 г. го освојува и Драч, најзначајниот град на албанското приморје, тој апсолутно станува и најмоќниот господар од Скадар, Дањ, Дривас и Љеш на север, Валона и Канина на југ, Белград и Кроја во средишните делови на Албанија.
Пред крајот на животот, Топија ќе биде потиснат од Османлиите кои длабоко навлегуваат во пределите на средна и јужна Албанија. Тој веќе воено
и политички ослабен се обидува од добро утврдениот Драч и со помошта на Венецијанците да ја сочува својата власт и да ги одбрани преостанатите поседи. Во 1387 г. преговара со Венецијанците да го предаде Драч на Републиката, но кон крајот на истата година умира. Неговиот син Ѓорѓе ќе го надживее само неколку години, и во 1392 г. го отстапува Драч на Венецијанците, додека останатите семејните поседи и правото над нив им ги пренесува на своите сестри Елена и Воислава.
Христина Аслимоска

Христина Аслимоска (, Охрид) — македонска поетеса и раскажувачка.
1 Животопис
Христина Аслимоска е родена на 11 март 1992 година во Охрид. Основното образование го завршила во училиштето „Ванчо Николески“ во селото Лескоец.
2 Творештво
Аслимоска почнала да пишува на рана возраст: првата стихозбирка ја објавила пред својто деветти роденден, а две години подоца се појавила и нејзината втора стихозбирка. Таа е авторка на следниве книги:* Заорок (стихозбирка, 2001)
* Бисерни зборови (стихозбирка, 2003)
* Разделба со детството (песни и раскази, 2005)
Хиоски Санџак

Хиоски Санџак (|Σαντζάκι Χίου; турски: Sancak-ı Sakız) ― отоманска административна единица од второ ниво (санџак или лива) со средиште на источниот егејски остров Хиос. Tурското име на санџакот, и воопшто на островот, потекнува од најпрепознатливиот производ на островот, смолата мастика наречена сакизи на турски.
1 Историја
Посед на џеновската чета маона од 1346 година, Хиос (и неговите придружни островчиња Псара и Инусес) биле освоени без отпор од Отоманската Империја во 1566 година, како надомест за неуспехот да биде заземена Малта претходната година, и припоена како санџак на Архипелашкиот Пашалак.
Со исклучок на фиренцскиот нападот во 1599 година, кратката окупација од страна на Венецијанците во 1694-1695 година за време на Морејската војна и руските активности во областа за време на Руско-турската војна од 1768-1774 година, островот остана мирна покраина до избувнувањето на Грчката војна за независност. Во тоа време, неговата улога како главно трговско средиште и главна точка на извоз на анадолски стоки (улога што ја имал сè до воздигнувањето на пристанишниот град Смирна во 17 век), како и неговото уникатно производство на смолата мастика (што беше многу ценето од дамите од харемот на султанот), му обезбедило голем просперитет. Населението на островот било претежно православни Грци, со неколку католици со потекло од Џенова, чија моќ била многу намалена по венецијанската окупација; турското присуство било ограничено на гувернерот и неговите администратори, како и гарнизон од околу. 2.000 војници.
Хиос бил уништен во озлогласениот масакр на Хиос во 1822 година, кога османлиските сили го вратиле островот, кој се приклучил на грчкиот бунт против Империјата, и заклале или продале во ропство околу половина од неговите 80.000 жители. Како и да е, островот закрепнал мал дел од својот поранешен просперитет и задржал голема автономија по завршувањето на Грчката војна за независност, сè додека османлиските административни реформи од 1866 година не го преобразиле во пообична покраина во рамките на Архипелашкиот Вилает. Помеѓу 1880 и 1887 година, Хиос дури служел како главен град на Архипелашкиот Вилаетот.
Во 1912 година, Хиоскиот Санџак ги опфатил казите на самиот Хиос (Сакиз), Калимнос (Килимли), Лерос (Илериоз) и Икарија (Ахикерја). Последните, најсеверните острови од Додеканезите, биле заземени од Италијанците во летото 1912 година за време на Османлиско-италијанската војна, додека самиот Хиос бил заземен од Грците во ноември 1912 година, за време на Првата балканска војна.
Штркли

Штркли или коњски муви се вистински муви од семејството ''Tabanidae'' од редот на инсекти Diptera . Тие често се големи и агилни во лет, а женките гризат животни, вклучително и луѓе, за да цицаат крв . Тие претпочитаат да летаат на сончева светлина, избегнувајќи темни и засенчени области и се неактивни ноќе. Ги има насекаде низ светот, освен на некои острови и поларните региони (Хаваи, Гренланд, Исланд).
Возрасните штркли се хранат со нектар и растителни исцедоци ; мажјаците имаат слаби усти и само женките касаат животни за да добијат доволно белковини од крвта за да произведат јајца . Усните делови на женките се формираат во виток прободувачки орган со два пара остри сечила, а сунѓерестиот дел се користи за оближување на крвта што тече од раната. Ларвите се грабливци и растат во полуводни живеалишта.
Женките коњски мушички можат да пренесат болести кои се пренесуваат преку крв од едно животно на друго преку нивната начин за хранење. Во областите каде што се појавуваат болести, познато е дека тие носат вирус на заразна анемија на коњите, некои трипанозоми, филаријалниот црв ''Loa loa'', антракс кај говедата и овците и туларемија . Тие можат да ја намалат стапката на раст кај говедата и да го намалат производството на млеко кај кравите доколку не се обезбедат соодветни засолништа.
Штрклите се појавиле во книежвноста откако Есхил во Стара Грција ги спомна дека ги водат луѓето до „лудило“.
Салцбергеров Залив

Салбергеров Залив (|Sulzberger Bay) — залив помеѓу островите Фишер и Волмер, долж брегот на Земјата на Кралот Едвард VII. Откриен е од експедицијата на Ричард Берд на 5 декември 1929 г., и наречен по Артур Х. Салцбергер, издавач на „Њујорк тајмс“ и поддржувач на експедициите од 1928–1930 и 1933–1935 г.
Заливот ја вдлабнува предницата на Салцбергерова Ледена Плоча. Има димензии од 137 на 80 км и се граничи со брегот на Земјата на Мери Берд, меѓу полуостровот Едвард VII и Гестовиот Полуостров. Плочата е забележана и грубо искартиран од Бердовата антарктичка експедиција (1928–1930).
Салцбергервата Котлина е подводна котлина во средиштето на Росовата Ледена Плоча наречен во врска со Салцбергеровиот Залив.
1 Образување на санти
Од плочата се одвоиле санти во 2011 г., еден ден по земјотресот во Тохоку и неговото цунами. Ова цепење на мразот се должи на цунамито кое допатувало до плочата, од епицентарот на земјотресот. Главната санта имала површина колку островот Менхетн. Вкупната површина на сите отцепени санти изнесува 125 км<sup>2</sup>. Овој дел од плочата се нема поместено уште од 1946 г.
2 Поврзано
* Фордови Планини
Скотов Брег

Скотов Брег (|Scott Coast) — дел од бреговата линија на Викториината Земја помеѓу ’ртот Вашингтон и стрмнината Мина. Во 1961 г. Новозеланѓаните од комитеот NZ-APC го нарекле брегот во чест на капетанот Роберт Фалкон Скот од британската Кралска воена морнарица, предводник на Британската национална експедиција од бродот „Дискавери“ (1901–1904) и Британската антарктичка експедиција (1910-1913) со бродот „Тера нова“, кој го загубил животот на враќање од Јужниот Пол. Голем дел од првите истражувања на овој брег се остварени од Скот и неговите колеги, па затоа доста места во оваа област го носат неговото име.
1 Поврзано
* Викториина Земја
Крчки Санџак

Крчки Санџак, Лички Санџак или Крчко-лички санџак - санџак (административна единица) во Отоманското Царство, со центар во Книн. Бил основан околу 1580 година. година, со одвојување на западните области од составот на Клишкиот Санџак. Бил дел од Босанскиот Пашалак и ги опфаќал турските области западно од реката Крка, вклучувајќи ги Буковица, Равни Котари, Лика и Крбава. Овој санџак служел како турско воено упориште кон Венецијанската Далмација и Карловачкиот генералат. Постоел до крајот на 17 век, кога за време на Големата виенска војна (1683-1699) дошло до целосен колапс на турската моќ во тие области. Венецијанската војска во 1688 година го освоила Книн, главниот град на Крчкиот Санџак, додека хабсбуршката војска приближно во исто време ги окупирала областите Лика и Крбава. Со склучувањето на Карловачкиот мир (1699), споменатите области официјално им припаднале на Република Венеција и на Хабсбуршката Монархија.
Во текот на 16 и 17 век, значителен број Срби, кои биле православни христијани, живееле во областа на Крчкиот Санџак. Српските православни цркви и манастири во таа област припаѓале на Дабробосанската митрополија, која била дел од Пеќската патријаршија.
1 Поврзано
* Босански Пашалак
* Клишки Санџак
* Венецијанска Далмација
* Карловачки генералат
* Отоманско-венецијанска војна (1570–1573)
* Отоманско-венецијанска војна (1645–1669)
* Отоманско-венецијанска војна (1684–1699)
Впишана кружница

Впишана кружница — во рамнинската геометрија, впишана кружница е кружница што ги има сите страни на даден многуаголник за тангенти. Кругот ограничен со оваа кружница се нарекува впишан круг.
1 Постоење на впишана кружница
Кружница може да впишеме само во некои многуаголници. Таквите многуаголници се нарекуваат тангентни многуаголници.
Ако двата краци на даден агол се тангенти на круг, тогаш центарот на кругот лежи на симетралата на аголот. Ова ни овозможува да конструираме впишана кружница, како и критериум за тоа кога воопшто постои впишана кружница. Нека е даден многуаголник:
* Прво, ги конструираме симетралите на сите внатрешни агли.
* Ако симетралите на сите агли се сечат во иста точка, тогаш постои впишана кружница и оваа точка е центар на впишаната кружница.
* Полупречникот на впишаната кружница е растојанието помеѓу центарот и која било страна (мерено нормално на таа страна).
Во најновите учебници по математика, полупречникот на впишана кружница секогаш се означува со ''r'', а полупречникот на опишана кружница со ''R'' (во постарите учебници, полупречникот на впишана кружница бил ''ρ'', а полупречникот на опишана кружница бил ''r'' ).
Некои многуаголници за кои сигурно можеме да впишеме кружница:
* триаголник
* ромб
* делтоид
* правилен многуаголник
2 Впишана кружница во триаголник
Триаголникот има особеност дека симетралите на внатрешните агли секогаш се сечат во иста точка, така што секогаш можеме да впишеме кружница во триаголник. За полупречникот на впишаната кружница важи следната поврзаност со плоштината (''p'') на триаголникот:
:<math> r=\frac{p}{s} \!\, . </math>
Во овој случај, s е половина ''од'' обемот на триаголникот (исто како кај Хероновата формула ): <math>s=\frac{a+b+c}{2}</math>
3 Впишана кружница во квадрат
Кружница може да се впише само кај некои четириаголници - нив ги нарекуваме тангентни четириаголници.
Тангентните четириаголници се одликуваат со тоа што збировите на спротивните страни им се еднакви:
:<math> a+c=b+d \!\, . </math>
Полупречникот на впишаната кружница има слична врска со плоштината (''p'') како и за триаголникот:
:<math> r=\frac{p}{s} \!\, . </math>
При што, s ''е'' половина периметар на четириаголникот: <math>s=\frac{a+b+c+d}{2}</math>
4 Поврзано
* Опишана кружница
* Апотема
4.1 Интерактивни
* With interactive animations
* An interactive animated demonstration
* at cut-the-knot
* at cut-the-knot
* at cut-the-knot
*
Мекмердоова Ледена Плоча

Мекмердоова Ледена Плоча (|McMurdo Ice Shelf) — дел од Росовата Ледена Плоча ограничен од заливот Мекмердо и Росовиот Остров на север и стрмнината Мина на југ. Изучувањата покажале дека оваа плоча има прилично поикакви особености од Росовата Ледена Плоча и затоа треба да добие свое име. По иследувањата од 1962–63 г. е предложено име за ледената плоча меѓу Росовиот Остров, Кафеавиот Полуостров, Црниот и Белиот Остров. Под ова име е опфатен и соседната ледена плоча јужно од стрмината Мина.
Во март 2010 г. додека научниците правеле слики од долна страна на плочата нашле жив разноног рак од семејството на ченгеларите (''Lysianassidae'').
T-80

Т-80 е главен борбен тенк (MBT) дизајниран и произведен во Советскиот Сојуз . Т-80 е подобрен Т-64, а вклучува и одлики од подоцнежниот Т-72 . Кога почнал да се употребува во 1976 година, тој бил вториот по популарност тенк во светот кој бил опремен со мотор со гасна турбина според шведскиот Strv 103 и првиот што го користел како примарен погонски мотор. Т-80У последен пат бил произведен во фабрика во Омск, Русија, додека Т-80УД и дополнително развиениот Т-84 продолжиле да се произведуваат во Украина . Т-80 и неговите варијанти се во употреба во Белорусија, Кипар, Египет, Казахстан, Пакистан, Русија, Јужна Кореја и Украина. Главниот дизајнер на Т-80 беше советскиот инженер Николај Попов .
Украинската варијанта на дизел мотор Т-80УД продолжи да се произведува во Украина . Т-80 и неговите варијанти се во употреба во Белорусија, Кипар, Египет, Казахстан, Пакистан, Русија, Јужна Кореја, Украина и Узбекистан . Украина понатаму го разви Т-80УД како Т-84 .
Кралство Албанија (средновековно)

Кралството Албанија (|Mbretëria e Arbërisë, |Regnum Albaniae) било основано од Карло Анжујски на териториите во Албанија кои тој ги освоил од Византиската империја во 1271, со помош на локалното албанско благородништво. Кралството Албанија било прогласено кон крајот на февруари 1272. Кралството се простирало од регионот на Дурацо (Дирахиум, денешен Драч) јужно до Бутринт. Позначаен обид да се навлезе на византиска територија била опсадата на Белград (1280–1281), која била неуспешна. Следувала византиска контраофанзива, по која Анжујците се повлекле кон внатрешноста во 1281. Кралството наскоро било редуцирано на мал регион околу Драч. Анжујците се држеле тука до 1368, кога градот бил заземен од Карло Топија. Во 1392, синот на Карло Топија го предал Драч на Венецијанците.
Нансенова Ледена Покривка

Нансенова Ледена Покривка, или „''Нансенова Ледена Плоча'', е од ледената плоча.
Настанува од Пристли и Ледникот Ривс и се допира на северната страна на Ледениот јазик Дригалски, долж брегот на Земјата на Викторија, Антарктик.
Оваа одлика беше истражена од Јужната магнетна поларна партија на Британска експедиција на Антарктикот, 1907-09 и од Северната партија на Британска експедиција на Антарктикот, 1910-13. Френк Дебенхам, геолог со последната експедиција, го применил името „Нансен лист“ бидејќи одликата е во непосредна близина на Планината Нансен, доминантниот врв во областа.
1 Поврзано
* Ледени плочи на Антарктикот
Разделба со детството

„Разделба со детството“ — збирка со песни и раскази за деца на Христина Аслимоска од 2005 година.
1 Содржина
Книгата содржи 17 песни и 11 раскази:*''Песни'':* Разделба со детството
:* Да нема насилство
:* Замисла, копнеж, вистина
:* Ек на децата
:* Првата љубов
:* За љубовта
:* Двете ѕвезди вечерници
:* Времето
:* Светулка
:* Животна раскрсница
:* Стоп за пороците
:* Книгата
:* Еко порака
:* Големиот ден — Велигден
:* За зимскиот распуст
:* За мојата татковина
:* Јазикот наш македонски
*''Раскази'':* Македонија е наша заедничка мајка
:* Траги низ минатото
:* Животот најголем учител
:* Спомени кои не се бришат
:* Вистинското пријателство со љубов се стекнува
:* Пилето во срцето ми помага да успеам во сè
:* „Ромео и Јулија“ од нашата улица
:* Пролетта ми буди преплавени чувства
:* Прошетка во планината
:* Тагата од моето детство
:* Мојот свет
2 Технички податоци
Книгата е објавена од издавачката куќа Детска радост во рамките на библиотеката „Млади таленти“. Дизајнот, ликовно-графичкото уредување и корицата се дело на Жарко Туниќ, а лектурата ја извршила Елена Георгиевска. Книгата, со димензии од 51 страница, е испечатена во печатницата „Летра“ во Охрид. Таа е каталогизирана во Народната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-721-0.
3 За делото
Во својот осврт, професорот Јордан Спасески истакнува дека во делото се гледа континуираниот раст и напредок во перцепцијата на авторката која, иако дете, пишува како возрасна личност. Основната тема на книгата е детството, кое за авторката буди само пријатни впечатоци, но таа ги чувстваува болката и страдањата на другите деца. Исто така, авторката тагува за своето детство, претчувствувајќи ги приликите и неприликите што ја чекаат во натамошниот живот. Таа е потполно свесна за разделбата со детството, ја разбира таа промена и без трауми влегува во новата етапа во животот. Од друга страна, во расказите, таа безгранично ја манифестира убавината на природата и на детската среќа во неа. Писателот Видое Видичевски, пак, го истакнува необичниот приод на авторката да напише книга која е смеса на поезија и проза. Притоа, двете основни теми во книгата се пејзажот и човечката интима. Во нејзините песни музиката малку им го отстапува местото на некои симболи, на некакви опсесии низ кои поетесата насетува сè околу себе и ги слуша движењата на своето битие, изразувајќи ја болката за нејзините осиромашени субјективни пространства. Речиси сите песни во збирката носат свои приказни, но сите се испеани со добар поетски јазик и со збиени поетски слики, насликани со бујна фантазија. И во расказите, авторката ги црпи мотивите и содржините во својата средина, полна со блиски луѓе и со природна разноликост.
Брантова Ледена Плоча

Брантова Ледена Плоча е ледена плоча која на Антарктикот која се граничи брегот на Земјата на Коутс помеѓу Ледникот Досон-Ламбтон и Ледничкиот јазик Стенкомб-Вилс. Именувана е од Комитетот за имиња на места на ОК на Антарктикот по Дејвид Брант, британски метеоролог, физички секретар на Кралското друштво, 1948–57, кој беше одговорен за иницирањето на Кралската Експедиција на општеството на оваа ледена полица во 1955 година.
Таму ббила локацијата на базата на Експедицијата на Кралското друштво, 1955–59 година, која била преземена како Британска Истражувачка станица Хали.
Ледената плоча Брунт се протегаат долж Керд Коуст за околу , каде стрмниот брег покриен со мраз се спушта до ледената плоча Брунт. Ледените водопади беа откриени на 5 ноември 1967 година, во текот на Воената морнарица на Соединетите Американски Држави ескадрон VXE-6 лет над брегот во LC-130 авион, и беа планирани од Геолошко истражување на САД од воздушните фотографии добиени во тоа време. Именуван е од Советодавниот комитет за имиња на Антарктикот во соработка со Брунт ледената плоча.
Во 2012 година, претходно стабилните големи провали (пукнатини во ледената плоча кои јасно одат до морето) во ледената плоча почнаа да се прошируваат што се очекуваше да предизвика отцепување на големи делови од мразот на плочата во следните неколку години.
На 26 февруари 2021 година, Ледениот брег А-74 уредно се одвои од полицата свртена кон север, одвојувајќи се од работ на полица во Мекдоналд Ајс Рамплс долж Северниот Расед и конечно се приклучува на бездната Брант-Стенкомб.
Од 28 февруари, А-74 се наоѓаше на 75° 13' јужно, 25° 41' западно и мери на неговата најдолга оска и на нејзината најширока оска.
1 Поврзано
* Брунт басен
* Заливот на царот
* Список на ледници
* Список на ледени плочи на Антарктикот
* Список на теренски кампови на Антарктикот
База „Генерал Бернардо О’Хигинс Рикелме“

База „Генерал Бернардо О'Хигинс Рикелме“, или Бернардо О'Хигинс, именувана по Бернардо О'Хигинс — трајно екипирана чилеанска истражувачка станица на Антарктикот и главниот град на комуната Антарктика. Лежи во , на надморска височина од 13 метри, околу 30 км југозападно од Прајм Хед, најсеверната точка на Антарктичкиот Полуостров, кај Легопиловиот ’Рт.
1 Историја
Базата била основана на 18 февруари 1948 година од страна на Чилеанската Антарктичка Експедиција и е една од базите на Антарктикот со најдолго време на континуирана работа. Бројот на екипажот во зимскиот период е 16 луѓе, додека во текот на летниот период овој број е обично 44, иако може да се сместат до 60 лица. Базата е управувана од чилеанската армија. Позната е и како ''Пуерто Ковадонга'' по пристаништето на кое се наоѓа.
Германската Антарктичка Приемна Станица (ГАПС) е основана во О'Хигинс во 1991 година од страна на Германскиот авиовселенски центар. Станува збор за сателитска копнена станица сместена на Антарктикот за да овозможи прием на податоци од сателитски сензори во јужнополарниот регион, кои инаку би можеле да се изгубат. Сензорите со висок пропусен опсег, како што е SAR, генерираат премногу податоци за да се складираат на сателитот за пренос на копнени станици на друго место. ГАПС бил сместен во О'Хигинс поради геологијата, инфраструктурата и пристапноста на базата.
Триесетина случаи на КОВИД-19 биле пријавени на истражувачката база на 22 декември 2020 година. Ова се првите пријавени случаи на континентот.
1.1 Историски локалитет
Историскиот локалитет О'Хигинс на Легопиловиот ’Рт опфаќа структури од историско значење:
* Оригиналната база била основана на 18 февруари 1948 година од претседателот на Република Чиле, Габриел Гонсалес Видела, првиот шеф на држава во светот што го посетил Антарктикот.
* Бистата на капитанскиот генерал Бернардо О'Хигинс била подигната во 1948 година спроти базата.
* На 12 август 1957 година била поставена плоча во спомен на поручниците Оскар Иностроза Контрерас и Серхио Понсе Тореалба.
* Грото Вирген дел Кармен, во близина на базата, е изграден во раните 1970-ти за да служи како место за духовно повлекување на персоналот на различни станици и експедиции на Антарктикот.
Местото било означено како историско место или споменик (HSM 37), по предлогот на Чиле на Консултативната средба на Договорот за Антарктикот .
2 Клима
Базата Бернардо О'Хигинс доживува гранична поларна клима која е исклучително блиску до климата на поларна ледена покривка. Просечните годишни врнежи изнесуваат 771 милиметри, и се распространува прилично рамномерно во текот на годината, обично достигнувајќи маргинален врв за време на австралната пролет. Температурите се ниски во текот на целата година; најтопол месец е јануари со просечна месечна температура од , додека најстуден месец е јули со просечна месечна температура од .
Дотсонова Ледена Плоча

Дотсонова Ледена Плоча — ледена плоча широка околу 50 км помеѓу Мартиновиот Полуостров и Беровиот Полуостров на брегот на Земјата на Мери Берд на Антарктикот. За прв пат бил искартиран од страна на Геолошкиот институт на САД од воздушни фотографии добиени од операцијата Хајџамп на Американската морнарица во јануари 1947 година и името му го дал Советодавниот комитет за имиња на Антарктикот според поручникот Вилијам А. Дотсон, американски морнарички офицер, претходно одговорен на Единицата на Поморската океанографска канцеларија, загинат во авионска несреќа во Алјаска во ноември 1964 година додека бил на извидувачка мисија на ледник.
1 Поврзано
* Список на ледници
* Список на ледени плочи на Антарктикот
Образец за полупречник на опишана кружница на триаголник

Образецот за полупречник на опишана кружница на триаголник го наоѓа односот на должината на страните на триаголникот со должината на полупречникота на опишана кружница околу него. Овој однос математички се запишува како:
<math>R=\frac{abc}{4P}</math>
каде ''a'', ''b'', ''c'' се должините на страните на триаголникот, ''P'' е неговата плоштина, а ''R'' е полупречникот на опишаната кружница околу тој триаголник. Ако се примени Хероновата формула за плоштина на триаголник на гореспоменатата формула, добиваме:
<math>R=\frac{abc}{4\sqrt{S(S-a)(S-b)(S-c),</math><math>S=\frac{a+b+c}{2}</math>
и со ова успешно ја изразивме должината на полупречникот на опишаната кружница преку должините на страните на триаголникот што му одговараат.
1 Доказ преку синусната теорема
Синусната теорема вели дека:
<math>\frac{a}{sin(\alpha)}=2R</math>
ако ја претпоставиме точноста на образецот имаме:
<math>\frac{1}{sin(\alpha)}=\frac{bc}{2P} </math> т.е.
<math>P=\frac{c b sin(\alpha)}{2}</math>
и со оглед на тоа
<math>h = bsin(\alpha)</math>,
каде што ''h'' е висината што одговара на страната ''c'', па тогаш:
<math>P=\frac{c b sin(\alpha)}{2}=\frac{c h}{2}</math>
и доаѓаме до основната формула за плоштина на триаголник, од која произлегува дека нашата претпоставка од почетокот на доказот е точна.
Драги другари

„Драги другари!“ (руски: ''Дорогие товарищи!'') — филм на Андреј Кончаловски од 2020 година. Главните улоги ги играат: Јулија Вијсотскаја, Владислав Комаров и Андреј Гусев. Филмот бил руски кандидат за наградата „Оскар“.
1 Синопсис
Комунистичката власт на СССР во 1962 година ги зголемила цените на храната. Поради тоа, една храбра и бунтовна група работници од градот Новочеркаск започнала штрајк. Во филмот се прикажува масакрот врз работниците, набљудуван низ очите на една партиска активистка.
Кралска завршница (филм)

„Кралска завршница“ (српски: ''Краљева завршница'') — југословенски филм од 1987 година во режија на Живорад Томиќ. Главните улоги ги играат: Ирфан Менсур, Ена Беговиќ, Владица Милосављевиќ и Иво Грегуревиќ.
Режија:
1 Синопсис
Бранко Краљ е правник, интелигентен, вреден и точен човек. Меѓутоа, неговиот приватен живот го носи во сосотјби кои не може да ги реши ниту со интелигенцијата, ниту со трудољубивоста. Неговата жена, исто така, е правничка. Тие имаат мал син кој поради болеста мора да живи на море кај родителите на мајка си. Жената еднаш неделно патува за да го види синот, а поради обврските, Брнако патува ретко и сè повеќе се оддалечува од семејството. Така, тој сè повеќе се врзува за љубовницата, која му нуди мир и спокојство.
Пенроузов триаголник

Пенроузов триаголник, познат и како невозможен триаголник — триаголен невозможен предмет, оптичка мамка која се состои од предмет кој може да се прикаже на цртеж во перспектива, но не може да постои како предмет. За прв пат бил создаден од шведскиот уметник Оскар Ројтерсверд во 1934 година. Независно од Ројтерсверд, триаголникот бил осмислен и популаризиран во 1950-тите од страна на психијатарот Лајонел Пенроуз и неговиот син, истакнатиот нобеловец, математичарот сер Роџер Пенроуз, кој го опишал како „неможност во својот најчист облик“. Видно е прикажан во делата на уметникот М.Ц. Ешер, чии претходни прикази на невозможни предмети делумно го инспирирале.
1 Опис
Триаголникот се чини дека е цврст предмет, направен од три прави греди со квадратен пресек кои се спојуваат во пар под прав агол во темињата на триаголникот што го образуваат. Гредите може да се скршат, при што образуваат коцки или кубоиди.
Оваа комбинација на својства не може да се оствари од ниту еден тридимензионален објект во обичниот Евклидов простор. Таков предмет може да постои во одредени Евклидови 3-разновидности. Исто така, постојат тридимензионални цврсти облици од кои секоја, кога се гледа од одреден агол, се појавува исто како 2-димензионален приказ на Пенроузовиот триаголник на оваа страница (како што е – на пример – соседната слика што прикажува скулптура во Перт, Австралија). Поимот „Пенроузов триаголник“ може да се однесува на 2-димензионалниот приказ или на самиот невозможен предмет.
Ако се следи линија околу Пенроузовиот триаголник, се образува Мебиусова лента со 4 петелки.
2 Прикази
Литографскиот ''Водопад'' на МЦ Ешер (1961) прикажува водотек кој тече во цик-цак по долгите страни на двата издолжени Пенроузови триаголници, така што завршува два ката повисоко од почетокот. Добиениот водопад, што ги образува кратките страни на двата триаголници, придвижува водено тркало. Ешер истакнува дека за да се одржи тркалото да врти, повремено мора да се додаде малку вода за да се компензира испарувањето.
2.1 Скулптури
3 Поврзано
* Невозможен трозабец
* Шепардов слон
* Три зајаци
* Пенроузови скалила
* Мебиусова лента
База „Претседател Едуардо Фреј Монталва“

База „Претседател Едуардо Фреј Монталва“ — најважната антарктичка база на Чиле. Се наоѓа на полуостровот Филдес, област без мраз, пред заливот Филдес, западно од Островот на Кралот Џорџ, Јужните Шетландски Острови. Сместена покрај станицата Ескудеро и на само 200 метри од руската станица Белингсхаузен, нејзините географски координати се , на надморска височина од 10 метри. Основата се наоѓа во чилеанската комуна Антарктика, која е територија на Антарктикот за која има претензии Чиле (Провинција Антарктика Чилена, Магаљанес и Чилеански Антарктик).
Во близина се и базите „Голем Ѕид“ (Кина), „Артигас“ (Уругвај), „Крал Сејонг“ (Република Кореја), „Карлини“ (Аргентина), „Командант Фераз“ (Бразил), „Арктовски“ (Полска) и „Мачу Пикчу“ ( Перу). Подалеку е базата „Капетан Артуро Прат“, исто така чилеанска, 50 км на запад.
1 Опис
Има 1300 метри долга воздушна патека (''Teniente Rodolfo Marsh Martin Aerodrome'', ICAO Code SCRM), со 50 интерконтинентални и 150 интраконтинентални летови секоја сезона, служејќи како превозно средство до многу блиски бази. Вклучува и станбена зона Вила Лас Естрељас која има болница, училиште, банка, мал супермаркет итн. Максималната популација во текот на летото е 150 луѓе, а просекот во зима е околу 80 луѓе.
Почнала да работи во 1969 година како Метеоролошки центар „Едуардо Фреј“. Кога инсталациите биле проширени, таа била преименувана во ''База Родолфо Марш'', со метеоролошкиот центар што го задржал своето првобитно име. Во текот на деценијата во 1990 година, сите инсталации го добиле името База „''Претседател Едуардо Фреј Монталва''“, при што воздушната патека го задржала името ''Родолфо Марш''.
2 Клима
Како и крајбрежните области на Антарктичкиот Полуостров и подантарктичките острови јужно од 60º паралелата, областа има клима на тундра, која може да биде значително гранична „поларна клима под влијание на морето“, благодарение на температурите кои ретко паѓаат под во зима (што е вообичаено во поголемиот дел од Антарктикот) и температури кои би можеле да се издигнат неколку степени над нулата во поголемиот дел од годината. Областа на базата и неговата близина (всушност целиот остров) доживува прилично обилни врнежи, со просечна стапка на врнежи од 405 мм годишно, што го прави невообичаено на континентот на Антарктикот, бидејќи континентот е значително посув отколку островите на север.