procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Двајца

„Двајца“ (српски: ''Двоје'') — филм на режисерот Александар Петровиќ од 1961 година. Петровиќ е автор и на сценариото, а главните улоги ги играат: Беба Лончар, Миха Балох и Милош Жутиќ. Ова е првиот игран филм на Петровиќ, а претставува комбинација на драма и љубовен филм. Една година подоцна, филмот бил прикажан на Канскиот филмски фестивал, а често се наведува како претходник на „црниот бран“ во југословенската кинематографија.
1 Синопсис
Мирко (го игра Балох) случајно ја среќава Јована (ја игра Лончар) во која веднаш се заљубува, па продолжува упорно да ја бара. Потоа, тие се запознаваат и меѓу нив се раѓа љубов. Нивната врска трае една година, сè додека една вечер Јована се соочува со вистината дека Мирко не ја сака повеќе.
Старе Село (Лавовска Област)

Старе Село (украински: Старе Село; полски: ''Stare Sioło''; во превод Старо Село) ― село во Лавовскиот Реон, Лавовската Област, Украина. Таму се наоѓа Стареседелскиот замок, или подобро кажано, тврдина на кнезовите Острогски. Припаѓа на давидивската селска хромада, една од хромадите во Украина.
На 29 август 2016 година, теренецот на Мерцедес, кој припаѓал на Лвов Холодокомбинат ОЈСЦ, прво бил разнесен во селото со проектил (или мина) поставено на коловозот, а потоа стрелан со автоматско оружје. Возачот и двајцата обезбедувачи загинале. Инцидентот е поврзан со обид за атентат врз сопственикот на претпријатието, Бохдан Копитко.
До 18 јули 2020 година, Старе Село припаѓало на Пустомитскиот Реон. Реонот бил укинат во јули 2020 година, како дел од административниот преоблик на Украина, со што бројот на реони во Лавовската Област бил намален на седум. Областа на Пустомитскиот Реон бил споена во Лавовскиот Реон.
1 Наводи
Димитар Шарланџиев

Димитар Шарланџиев (, - неизвесно) — член на Внатрешната македонска револуционерна организација (Обединета).
1 Животопис
Димитар Шарланџиев е роден на 6 октомври 1908 година во беласичкото село Горни Порој, денес во Грција. Тој е брат на Тодор Шарланџиев. Емигрирал во Бугарија и се населил во Горна Џумаја, каде под менторство на Арсо Поптодоров станал член на ВМРО (обединета). Станал член на Македонската национална студентска група „Гоце Делчев“, правен огранок на ВМРО (обединета) и бил уредник на нејзиното тело „''Македонски студентски лист''“. Бил уапсен од властите. МНСГ зазела македонски став и во јануари 1934 година, групата околу Васил Хаџикимов, кој заедно со Борис Михов го издавал весникот „Македонска борба“, се отцепила од неа. Од своите редови ги исклучува Васил Ивановски, Д. Танов, Коста Веселинов, Асен Чаракчиев и Димитар Шарланџиев со обвинување дека петтемина се придржуваат до „неоснованата теорија за македонската нација и националното угнетување во Пиринско“. Шарланџиев е член и на Македонскиот литературен кружок.
Старе Село (Сумска Област)

Старе Село (|Старе Село), буквално „Старо село“, до 2016 година – Червоне (|Червоне ), или едноставно Старе, ― село во Украина, во Сумски Реон, Сумска Област. Тоа е седиште на неговото местно самоуправно тело, селскиот совет Старосиљски. 
1 Местоположба
Старе Село се наоѓа на десниот брег на реката Псел, 9 километри јужно од средишниот дел на Суми. Над селото на оддалеченост од 1 км се наоѓа селото Барвинкове, под селото на оддалеченост од 2 км се наоѓа селото Вишневе. Псел на ова место е кривулест, образува мочуришта и бари. Во близина е автопатот Х12.
2 Историја
* Основана во 1642 година како „Старе Село“.
* Во 19 век, селото Старе Село било во Сумската Волостј, Сумскиот Ујезд, Харковската Губернија. Во селото е изградена Николаевата црква.* Во 1930 година руски патриоти го преименувале во „Червоне“. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve- >&#x5B; ''потребен е цитат'' &#x5D;</sup>* Во 2016 година му било вратено првобитното име, Старе Село.
3 Превоз
Старе има две автобуски постојки: една на автопат и улица Сумска, а друга на улица Першотравнева и улица Сумска. Маршрутките од Суми и другите села често трчаат до и покрај селото.
Енвер Измајлов

Енвер Измајлов (|Енвер Ізмайлов) роден (12 јуни 1955) е кримски татарски фолк и џез гитарист кој користи стил на тапкање на електрична гитара.
1 Кариера
Енвер Измајлов е роден во Фергана, Узбечка Советска Социјалистичка Република, Советски Сојуз во семејство на кримско-татарско семејство кое претходно било депортирано од Крим во кое подоцна се вратил во 1989 година.
Иако свирел гитара од својата петнаесетта година, студирал фагот во музичкото училиште во Фергана и дипломирал во 1973 година. Осум години бил член на групата ''Сато''. Се вратил на училиште и добил диплома од Универзитетот Ташкерт, а потоа започнал соло кариера.
Во 1995 година победил на Првиот европски меѓународен натпревар по гитара во Лозана, Швајцарија. Во текот на истата година, бил прогласен за музичар на годината од украинските музички критичари. Имал турнеи во Украина, Русија, Естонија, Молдавија, Бугарија, Финска, Норвешка, Шведска, Данска, Белгија, Италија, Германија, Турција и САД.
Покрај снимањето соло албуми, има работено во дуети со францускиот клавијатурист Ксавиер Гарсија, турскиот тапанар Бурхан Окал и британскиот саксофонист Џеф Ворен. Го основал уметничкото трио на Крим со Бари Рустем на перкусии и Наркет Рамазанов на кларинет, саксофон и флејта. Измајлов е и аликвотен пејач.
2 Техника
Измајлов свири гитара со тапкање по вратот на електричната гитара со врвовите на прстите како да е клавијатура. Слична техника користи и џез гитаристот Стенли Џордан.
Измајлов комбинира кримско-татарска традиционална музика, турска, узбечка, балканска, класична музика и џез. Многу од неговите дела се компониранни со метрика 5/8, 7/8, 9/8, 11/8, 11/16 и 13/16 кои се вообичаени во кримската татарска музика. Тој има гитара со троен врат што му била направена по нарачка во Киев. Тој користи две нестандардни нагодувања : (ниско до високо) E, B, E, E, B, E и C, C, G, C, C, C.
3 Семејство
Ќерката на Енвер, Леније Измајлова е популарна пејачка меѓу Кримските Татари. Таа комбинира фолк, џез и поп музика на нејзиниот репертоар.
4 Дискографија
*''Во чаршија во Фергана'' (Туту, 1993)
*''Уметност на дуото'' со Џеф Ворен (Туту, 1996)
*''Источната легенда'' (Боем, 1998)
*''Минаре'' (Боем, 1999)
Ла Торбиера

Ла Торбиера е парк во Италија. Се состои од област отворена за јавност, но и заштитена област за зачувување на дивиот свет. Основан е во Аграте Контурбија, Пиемонт, Италија во 1977 година со цел за да се зачуваат и проучучат некои животински видови кои се во опасност од изумирање.
1 Животна средина
Ла Торбиера се наоѓа во граничната област меѓу долината По и Преалпите. Се одликува со блага, но влажна клима со многу мали езера. Затоа, ова е многу поволна средина за развој на тресет. Таа се создава прогресивно со акумулација на мртви делови зеленчук на дното на езерата. Во влажната почва, недостатокот на кислород ги спречува процесите на оксидација и целосното распаѓање на растенијата.
Остатоците зеленчук се трансформираат затоа што делумно стануваат тресет и се собираат на дното, со што постепено се намалува длабочината на сливот. На овој начин, растенијатата на брегот можат да се турнат кон внатре, намалувајќи ја, до нејзино пропаѓање, површината на водата. Паркот, кој се простира на површина од 40 хектари, им обезбедува засолниште на многу животински видови. Постојат околу 400 примероци од 130 видови диви животни, главно од регионот на Палеарктикот.
2 Галерија
3 Наводи
Ровно

Ровно (|Рівне, |Ровно, |Równe) - град во Украина во Ровненската Област. Според проценката од 2022 година, во градот живееле 243.873 жители.
Од 1941 до 1944 година било седиште на Рајхскомесаријатот на Украина, административна територија формирана од страна на Нацистичка Германија во текот на Втората светска војна.
1 Познати луѓе
Јарослав Евдокимов - Ровно, СССР, 22 ноември 1946 година, е народен уметник на Белорусија и почесен уметник на Руската Федерација.
2 Население
Според проценката, во градот во 2012 година живееле 250.174 жители.
3 Збратимени градови
* Лублин
* Звољен
* Пјотрков Трибуналски
* Забже
* Видин
* Северодонецк
* Обервихтах
Корсо Буенос Аирес

Корсо Буенос Аирес е главната улица во североисточниот дел на Милано, Италија. Со над 350 продавници и продажни места, има најголема концентрација на продавници за облека во Европа. Архитектурата на областа е главно во стил од доцниот 19-ти и 20-тиот век. Улицата и нејзината околина се со неколку неокласични и арт нуво градби.
1 Локација
Корсо Буенос Аирес се наоѓа во североисточниот дел на Милано, што одговара на административната поделба на Зона 3. Таа е 1,2 км долга, приближно од југозапад кон североисток, по идеална линија која го поврзува центарот на Милано кај Дуомо со блискиот град Монца. Самата улица започнува на Пјацале Обердан, во населбата Порта Венеција и завршува во Пјацале Лорето. Одејќи кон центарот на градот, обвинителството на Корсо Буенос Аирес е Корсо Венеција, кое стигнува до самиот центар на Пјаца Сан Бабила, во непосредната околина на Дуомо. Од спротивниот крај во Пјацале Лорето, тргнуваат три различни улици, од кои главната е Виале Монца, која го поврзува Милано со Монца. Метрото во Милано (линија 1) има три постојки долж Буенос Аирес (во Порта Венеција, Пјаца Лима и Пјацале Лорето).
2 Купување
Поради големиот број продавници и продажни места, Корсо Буенос Аирес е една од најпрометните улици во Милано; уште повеќе за време на божиќните празници, кога се продаваат најголем дел од украсите во градот. За разлика од Виа Монтенаполеоне и околината на Пјаца Дуомо, кои се специјализирани за производи од висока мода, Корсо Буенос Аирес генерално е повеќе ориентирана кон масовни производи, како што е облека.
3 Историја
Модерниот Корсо Буенос Аирес се развил од „страдоне ди Лорето“, стар пат кој го поврзува центарот на Милано со Монца. Во 19 век, патот се нарекувал „Корсо Лорето“; една од неговите истакнати одлики бил Лазарето, кој исто така се споменува во романот на Алесандро Манцони '', Свршеницата''; бил урнат кон крајот на 19 век. Приближно во истиот период, коњите кои оделе по оваа рута биле заменети со трамваи. Во 1964 година, самите трамваи биле укинати, а железницата била демонтирана, заменета со модерната линија на метрото.
Корсо Буенос Аирес порано бил познат по бројните мали продавници кои продавале традиционални милански производи. Сепак, тие се главно заменети со модерни модни продажни места. Исто така, некои од античките градби биле заменети со модерни, високи станбени блокови.
4 Поврзано
* Буенос Аирес, Аргентина
Андреј Арнаутов

Андреј Арнаутов (''познат и како Андреј Валентин; роден на 27 август 1967 година; Ростов на Дон, РСФСР'') — американски и украински џез-музичар, музички продуцент, виртуоз џез-басист.
1 Живот и кариера
Во 1983 година, Андреј Арнаутов го започнал своето музичко образование на џез-отсекот на уметничкиот колеџ Ростов на бас гитара и контрабас. Во 1986 година тој бил префрлен на Државниот музички колеџ Гнесинс, продолжувајќи ја својата формална обука. Додека студирал во Москва, Андреј го запознал Дејвид Фрајсен за време на неговата турнеја во СССР со Пол Хорн. Тогаш Арнаутов често настапувал во Блу Брд Џез Клуб, каде што свирел на џем сесии со џез-легендите како Дизи Гилеспи, Пет Метини и Пол Хорн. Во 1990 година, по дипломирањето на Државниот музички колеџ Гнесинс со диплома по музичка изведба, Андреј Арнаутов се преселил во САД. Во 1991 година добил целосна стипендија на колеџот за музика Беркли. На Беркли студирал бас со Оскар Стањаро и станал љубител на афро-кубанска музика, латино џез и салса. За време на периодот во Бостон, тој повремено настапувал со трубачот Рој Харгроув, вибрафонистот на латино џезот Виктор Мендоса. Кон крајот на 1990-тите, Ендру формирал латино џез и салса бенд наречен „Вест Енд Мамбо“.
Од 2002 година, откако се преселил во Украина, Андреј станал чест гостин на разни европски џез фестивали со своите оригинални проекти, како и помошник за истакнати гости ѕвезди. Во 2005 година настапува на меѓународниот музички фестивал „ Џез Коктебел 2005 “ со неговиот „Валентин квартет“ со Лев Солоф на труба. Во 2008 година снимил албум со пијанистот на Сони Ролинс, Марк Соскин.
Во 2013 година, Андреј бил студиски музичар за украинската историска драма „Водич“ и се појавил во филмот како контрабасист.
Во 2016 година настапил во дуо проект со Дејвид Фрајсен на музичкиот фестивал Џез Без. Следната година станал аранжер на оригиналната музика на Фрајсен напишана за дувачки оркестар, која била изведена од Националниот академски симфониски бенд на Украина во мај, 2017 година
Од 2017 година, Андреј редовно соработувал со синот на Реј Браун и Ела Фицџералд — Реј Браун Џуниор Во 2018 година снимил албум со Р. Браун Џуниор Истата година Арнаутов станал лидер на бенд и композитор во Украина. Ноќното шоу со Јуриј Марченко. Во 2020 година излегол албумот „Сведоштво“ на Дејвид Фрајсен со авторска музика со аранжмани и оркестрација на Арнаутов за дувачки оркестар и квартет.
2 Дискографија
1994 година - Кен Роудс Трио „Благородна кауза“
2000 — Клер Фејдер „Бебето на слонот“
2000 — Грег Хислоп „Грег Хислоп трио“ (со Андреј Валентин на бас во „Колку нечувствително“)
2006 — Андреј Валентин „Составен со текот на годините“
2008 — Алекс Фантаев, Андреј Арнаутов, Марк Соскин, Дмитриј „Бобен“ Александров „СхидСајд го запознава Марк Соскин“
2008 — „Компилација: Бас Коло“
2013 — Андреј Арнаутов „Манифестации“
2018 - Реј Браун Џуниор „Ова е Реј Браун Џуниор“.
2020 година - Дејвид Фрајсен „Сведоштво“
3 Наводи
Богдан Бењук

Богдан Бењук (|Богдан Михайлович Бенюк; роден на 26 мај 1957 година) е украински актер во театар и на кино, исто така и политичар, Народен уметник на Украина (1996). Заедно со Анатолиј Хостикојев е креатор на Театарската дружина Бењук и Хостикојев.Тој е актер, познат по „Мајка на апостолите“ (2020), „Ликвидација“ (2007).
1 Биографија
Бењук е роден на 26 мај 1957 година во градот Биткив, Надвирски реон, Украинска ССР. Тој има двајца браќа: Народниот уметник на Украина Петро Бењук и Васил Бењук. Богдан Бењук дипломирал на Националниот универзитет за театар, филм и телевизија во Киев во 1978 година.
Во 1978-80 година работел во киевскиот театар на млади гледачи. После тоа, Бењук бил актер на Националниот академски драмски театар Франко во Киев.
Од февруари 2018 година, професорот Богдан Бењук е раководител на Катедрата за актерска игра и драмска режија на Националниот универзитет Карпенко-Кари во Киев. На 8 ноември во 2022 година, бил привремено назначен за уметнички директор на Киевскиот академски драмски театар во Подил во периодот на воената состојба.
2 Избрана филмографија
*''Дамата со папагалот'' (Дама с попугаем, 1988)
*''Капетанот Бровари'' (2022). Украински, краток филм, во жанрот на мокументарец.
3 Политика
За време на украинските парламентарни избори Бењук бил на второто место на изборната листа на Свобода. На 18 март 2014 година Бењук, заедно со неговите соиграчи од партијата „Свобода“, вклучително и пратеникот на Врховната Рада Ихор Мирошниченко, со употреба на физичка сила го турнале шефот на Националната телевизија на Украина Олександер Пантелејмон да поднесе оставка. Гневот на Бењук бил предизвикан од демонстрациите на ТВ вестите на прославата во Русија за враќањето на Крим. Постапките на членовите на партијата „Свобода“ биле осудени и од јавноста во Украина и од премиерот на Украина Арсениј Јацењук.
На украинските парламентарни избори во 2019 година, Бењук се наоѓал на шестото место на здружената листа на Свобода со Националниот корпус, Владината иницијатива на Јарош и Десниот сектор .
4 Награди
* Награда - Заслужен уметник на Украинската ССР (1988)
* Награда - Народен уметник на Украина (1996)
* Награда - Лауреат на државната награда Довженко (1998)
* Награда - Лауреат на Националната награда Шевченко (2008)
Железничка несреќа во Вогера

Железничката несреќа во Вогера се смета за еден од најтешките инциденти во историјата на италијанските железници. Се случила на пруга три на железничката станица Вогера, ноќта на 31 мај 1962 година. 64 лица го загубиле животот, а 40 биле тешко повредени.
1 Историја
Во 2.35 часот на 31 мај 1962 година, товарниот воз број 8151, од Милано, влечен од електрична локомотива од класата E626, со голема брзина влегол во станицата Вогера, и покрај поставените заштитните сигнали за „опасност“. Потоа се судрил со задниот дел на патничкиот воз број 1391 година, кој бил неподвижен на патеката 3, и требал да замине за Џенова.
Локомотивата на возот 8151 се заглавила во последниот вагон на возот 1391, убивајќи 60 луѓе веднаш, а повредила над 40, од кои четворица подоцна починале во болница. Сите жртви биле во последниот вагон. Тие биле претежно туристи кои патувале кон Лигурската ривиера.
2 Истраги
Испитувањето на податоците на сензорот за брзина на тркалата на локомотивата на чело на возот 8151, открило дека возот веројатно патувал со помеѓу 70 и 75 км/ч сè до Милано Рогоредо, освен краткото забавување во близина на Павија. Брзината на возот не се намалила ни по пристигнувањето во Вогера, освен во текот на деветте секунди непосредно пред судирот, кога нагло паднала од 72 км/ч на околу 60 км/ч.
Оваа брзина на ниеден начин не била прифатлива, без оглед на поставката за опасност која сигналот ја покажувал, имајќи предвид дека возот требал да застане на станицата поради промена на влечната сила. Во тоа време, Милан-Вогера бил напојуван со еднонасочна електрична струја, а делот Вогера-Џенова со трифазна наизменична струја, наметнал барање да се промени локомотивата во Вогера.
Сопирањето на возот број 8151 било активирано само околу од задниот дел на возот 1391. Со оглед на одликите на сопирачката и кога биле активирани, може да се претпостави дека таа била активирана како одговор на сигналите за запирање дадени рачно од персоналот на станицата, како што всушност било признаено од страна на возачот.
3 Комеморации
На 31 мај 2002 година, на 40-годишнината од несреќата, била поставена мермерна комеморативна плоча на ѕидот на главната железничка станица Вогера (на платформата 1 во близина на киоскот). На плочата пишува: „Вознемирувачкиот ужас во времето на неволја денес повторно живее и вечно ќе живее во сеќавањето и тишината на сите Вогерези. 31 мај 1962 - 31 мај 2002 година." На церемонијата присуствувале претставници на локалните власти.
4 Наводи
''Оваа статија се заснова на превод на верзијата од италијански јазик од февруари 2011 година.''
Национален парк Полино

Националниот парк Полино (италијански: ''Parco Nazionale del Pollino'') е италијански национален парк на Апенински Полуостров, во провинциите Козенца, Матера и Потенца. Името е од истоимениот планински масив Полино. Паркот е дом на најстарото европско дрво, Хелдреиховиот бор стар 1.230 години, а симбол на паркот е реткиот босански бор. Од ноември 2015 година, со вклучувањето на глобалниот список на геопаркови од страна на УНЕСКО, паркот Полино се смета за светско наследство. Со вкупно 88.650 ha на луканската страна и 103.915 на калабриската страна е најголемиот парк во земјата со површина од 1.925,65 квадратни километри и меѓу 50-те најголеми во светот. Обичната бука е најраспространето дрво во паркот, а паркот е дом и на различни важни лековити билки.
Градовите со интересни знаменитости вклучуваат Ротонда, Кастровилари, Морано Калабро (манастирот Колорето), Лаино Борго, Лаино Кастело, Мормано, Скалеа, Папасидеро, Чивита, Черхиара (црквата на ''Мадона дел Арми''). Заедниците каде се зборува албански се присутни во општините Сан Паоло Албанезе, Сан Костантино Албанезе и други. Во долината Меркур биле откриени остатоци од праисториски видови како ''Elephas antiquus'' и ''европски нилски коњ''.
Реките и потоците ги вклучуваат Лао, Сини, Косиле, Гарга и Раганело.
Дивиот свет вклучува златен орел, италијански волк, срна, дива свиња, црвена лисица, европска видра, калабриска црна верверица, шумски дурмузи ''(Dryomys nitedula)'', црн клукајдрвец, чав, сив сокол црвена луња планински сокол, кања обичен елен (биле воведени во 2000-тите).
Абамеле

Абамеле (исто така познат како абату, или абацу на сардински) е производ врз база на мед од руралната култура на Сардинија (Италија).
Според традиционалните методи на подготовка, се дроби саќе, а топчињата од восок, кои содржат од 20 до 30% мед, се собираат во генерички садови. Деновите откако веднаш ќе се наталожи целиот екстракт од мед, останатите делови кои содржат мед и полен се потопуваат во топла вода (~ 50°C). Водата го раствора целиот мед кој се уште е присутен во празнините. Тогаш, сите останати грутки восок и полен се разбиваат со соодветен миксер или пак со рака. Останатиот восок потоа дополнително се притиска за да се исцеди течноста која ќе остане и потоа се чува во соодветни садови. Останатата течност од претходната постапкасе филтрира, на пример со ленена крпа, барем двапати, а потоа се става во соодветен котел кој има голем капацитет (понекогаш направен од бакар) каде се вари и се концентрира преку лушпа. При овој процес на концентрација, се додаваат ситно исечени кори од лимон или портокал и се отстрануваат сите нечистотии од површината на течноста. Содржината во котелот постепено станува сируп и мора со постојано движење за да спречи производот да се залепи на дното и да развие чаден вкус. Течноста, исто така, станува карамелизирана, станува темна како меласа, но многу посложена, со вкус кој има примеси на кафе и карамела. Кога течноста ќе добие конзистентност како на онаа на медот, загревањето се прекинува, а бојлерот се става на затскриено место и се остава да се излади пред да се исцеди абамелата.
Добиената абамела има концентриран вкус на мед и може да се јаде со сирење, на пример солено или чадено сирење рикота, со свежо овошје, па дури и со тестенини или зеленчук.
1 Наводи
Салумерија

Салумерија е производител на храна и продавница за малопродажба која произведува ''салуми'' и други прехранбени производи. Некои продаваат само храна, која не ја произведуваат на лице место, а некои имаат ресторан со услуга за седење. Салумерија потекнува од Италија и датира од средниот век.
1 Преглед
Салумерија е снабдувач на храна и продавница за малопродажба која произведува и продава ''салуми'', кои се месни производи од италијанско потекло кои вклучуваат колбаси и друга храна, претежно од свинско месо. Некои салумерии произведуваат некои производи на база на говедско месо, како бресаола, производ со солено говедско месо, и набавуваат други прехранбени производи како тестенини, сирење, конзервирана храна, аншоа, солена бакалар, вина, леб и варено месо. Некои модерни салумери продаваат само ''салуми'' и слични производи, но не ги произведуваат во просториите. Некои салумерии имаат ресторани за седење, како што е Сорисо Италијанска Салумериа во Квинс, Њујорк. Салумерија Билезе е другасалумерија во Њујорк која е добро позната и е основана во 1925 година.
2 Историја
Салумеријата потекнува од Италија и датира од средниот век. Историски гледано, салумериите во Болоња, Италија не произведувале сопствено месо. Тие избирале месо и други производи како тестенини, маслинки и сирења од локалните добавувачи. Овие добавувачи работеле во еснафски систем што го создале ''синорите'' во Болоња, владетелите на градот, во систем кој датира од средниот век. Добавувачите за производи од салумерија вклучувале ''салароли'', кои ја контролирале индустријата за сол, го солеле свинското месо, кое потоа го испраќале до ''лардаиоли'', еснаф кој го продавал свинското месо. ''Лардаиоли,'' исто така, произведувале сапун и свеќи од свинското сало кое го добивале. Овој еснафски систем бил елиминиран од Наполеон Бонапарт кон крајот на 19 век.
3 Галерија
Борани

Руте Борани Сп А. (основана во 1922 година во Милано) е италијански производител на тркала за автомобили и мотоцикли. Познати се по тоа што обезбедуваат бандажи со централно заклучување на Руџ-Витворт за многу италијански тркачки автомобили, спортски автомобили и луксузни автомобили.
1 Историја
Компанијата била управувана од Карло Борани на Виа Уго Баси 9 и брзо станала снабдувач за Алфа Ромео, Бјанки, Ланчиа и други тркачки автомобили, користени од возачи како Енцо Ферари кога го освоиле првиот Копа Ацербо во Пескара (1924). Тркалата Борани користеле бандажи од алуминиумска легура наместо челик, подобрувајќи ги вкупните перформанси во споредба со оригиналниот дизајн на Руџ-Витворт. Раководството било пренесено на синот на основачот, Чезаре Борани, во 1937 година.
Името на компанијата било променето во Руте Борани Сп А. во 1930-тите, поради кампањата на Бенито Мусолини за отстранување на англиските позајмени зборови од италијанскиот јазик. Отприлика во тоа време компанијата исто така започнала со производство на алуминиумски (не-жични) тркала за да ги замени челичните тркала. Овие биметални леано алуминиумски тркала биле стандардни на Мазерати 3500.
Помеѓу 1946 и 1966 година, сите автомобили на Ферари биле опремени со тркала Борани како оригинална опрема. Така, двата бизниса споделуваат важен дел од италијанската автомобилска историја, и на патиштата и на тркачките патеки. Потоа, тркалата на Борани станале главна опција на сопствениците на Ферари дури до 1984 година. Тркалата Борани исто така биле оригинална опрема на познати марки како Ламборгини, Алфа Ромео, Мазерати, и Астон Мартин.
Во 1955 година, компанијата се преселила во Баранзате во северозападниот дел на Милано.
Во овие нови капацитети, традиционалните машини за производство биле повторно изградени и обновени за да ги задоволат современите барања и да го заштитат квалитетот и производствениот капацитет за жичените тркала Борани. Оттогаш, вкупниот асортиман на производи повторно станал лесно достапен и голем број модели биле повторно пуштени во производство.
Марина Риналди

Марина Риналди е бренд за женска облека за покрупни жени на италијанската Макс Мара Фејшн Груп, една од најпознатите од 35-те различни заштитни знаци на компанијата. Има повеќе од 300 продавници ширум светот, вклучувајќи ги и оние сместени во трговските области за висока мода во неколку големи градови: булеварот Вилшир во Беверли Хилс, авенијата Медисон во Њујорк, улицата Олд Бонд во Лондон и Корсо Виторио Емануеле во Милано.
1 Историја
Основана во 1980 година, групацијата Марина Риналди го земала своето име од прабабата на основачот на модната групација Макс Мара, Ахиле Марамоти, која во 1850 година поседувала модно ателје во Реџо Емилија, Италија. Од 1984 година колекциите се достапни на меѓународно ниво во продавници во градови како Париз, Токио, Москва и Диселдорф. До основањето на Марина Риналди немало модна група која се занимавала со модните потреби на жените со облини.
2 Маркетинг
Во јули 2010 година, Марина Риналди соработувала со британскиот поп бенд Темпошарк користејќи ги нивните песни ''Joy'' и ''Crime'' за да ги промовираат нивните најнови модни кампањи. Оттогаш тие соработуваат со Ешли Греам, Прешис Ли и други познати покрупни славни личности и брендови.
Во февруари 2012 година, Мелиса Мекарти била облечена во Марина Риналди на доделувањето на Оскарите во 2012 година.
3 Поврзано
* Италијанска мода
Плоштад дел Дуомо (Катанија)

Плоштадот дел Дуомо е главниот градски плоштад во Катанија, Италија, опкружен со центрите на граѓанството (градското собрание во Палацо делли Елефанти) и верската моќ (Дуомо или катедралата Света Агата).
1 За плоштадот
''Дуомо ди Катанија'' или ''Катедрала на света Агата'' се наоѓа на источната страна на плоштадот. Првично бил изграден во 1078-1093 година, на урнатините на античките римски Терми (''Ахилејски бањи''). Како и речиси цела Катанија, разорниот земјотрес од 1693 година, го израмнил најголемиот дел од структурата, а Џовани Батиста Вакарини дизајнирал барокна структура и фасада во 1711 година.
Во плоштадот влегуваат три улици: преку Етнеа, историската Кардо максимус или северо-јужната артерија на античкиот римски град; виа Џузепе Гарибалди и виа Виторио Емануеле II која минува од исток кон запад.
На северната страна е палатата Дели Елефанти или Градското собрание. Пред оваа зграда стои фонтана дизајнирана од Вакарини, која се состои од обелиск на задната страна на слонот ''у Лиотру'', (симболот на Катанија).
Од другата страна на плоштадот се наоѓа фонтаната Аменано, пред Палацо деи Киеричи. Помеѓу палатата Киеричи и катедралата се наоѓа Порта Узеда. Од терасите може да се восхитувате на двете прекрасни панорами: на север, Плоштадот дел Дуомо во Катанија со фонтаната Елефанти и Виа Етна со планината Етна во позадина; кон пристаништето, ѕидините на Шарл V, со сводовите на Марина до замокот Урсино. Порталот на Портата на Карло V е дел каде се наоѓа единствениот преостанат дел од средновековните градски ѕидини.
Пристап до бањите има преку пристап до Епархискиот музеј на Катанија: коридор со своден кој е вграден во јазот помеѓу римските структури и темелите на катедралата (чиј пристап се состои од неколку чекори во различните времиња лево од фасадата) овозможуваат да се патува по средината на градот, каде тече реката Аменано, а чии води се издигнуваат на површината во блиската фонтана Аменано. Името на растението е изведено од натпис на мермерна плоча од областа Луненсе, намалена на шест многу фрагментирани главни фрагменти, веројатно датирани од првата половина на 5 век, а сега изложени во Граѓанскиот музеј во Кастело Урсино.
2 Фестивалски прослави
Плоштадот дел Дуомо е главна точка на годишниот фестивал на Света Агата, тридневен настан кој почнува на 3 февруари со поворката од црквата Сант'Агата ала Форнас до катедралата. Потоа следи вечерен концерт на отворено и огномет.
3 Наводи
Фужински Езера

Фужинските Езера (''Laghi di Fusine'' на италијански, ''Belopeška jezera'' на словенечки) претставуваат две минијатурни алпски езера на самиот североисток на Италија, на неколку километри од границата со Словенија во општина Тарвизо, провинција Удине. Италија во 1971 година го прогласила регионот околу езерата за национален парк.
1 Географија
Овие две езера се наоѓаат во подножјето на Јулиските Алпи, поточно во Мангартската долина. Тие се наоѓаат на неколку километри од патот кој ги поврзува Словенија и Италија на самиот север од овие земји и малиот град Фужине,односно Фужине во Валромана. Тие се наоѓаат едно над друго па посебно се нарекуваат Горно и Долно Фужинско Езеро. Долното езеро се наоѓа на 924 метри надморска височина, додека горното е на 929 метри.
2 Туризам
Иако се наоѓаат оддалечени од повеќето поголеми туристички центри, сепак се многу интересни, особено во текот на летната сезона. Од Крањска Гора се оддалечени само 15 минути со автомобил, додека во лето можни се и велосипедски тури. Околу езерото постои патека за шетање, додека околу долното езеро има два угостителски објекти. На дното има и мини хидроцентрала. Оттука поаѓаат полем број на планинарски тури кон околните врвови.
Попи

Попи (|Poppi) — општина во покраината Арецо во италијанскиот регион Тоскана, сместена околу 40 км источно од Фиренца и околу 30 км северозападно од Арецо.
Попи се граничи со следните општини: Бибиена, Кастел Фокоњано, Кастел Сан Николо, Чиуси дела Верна, Ортињано Раџиоло, Пратовекио Стија.
1 Главни знаменитости
* Замокот Попи, или ''Кастело деи Конти Гуиди'', главната зграда во Касентино, познат од 1191 година, бил во сопственост на грофовите Гуиди. Има додатоци од Арнолфо ди Камбио. Има двор, надворешни скалила, капела со фрески и библиотека која содржи ретки ракописи и инкунабули.* Ермитаж на Камалдоли, седиште на предците на камалдолескиот монашки ред.
* Светилиштето Мадона дел Морбо во центарот на градот, кое содржи слика на Богородица која му се припишува на Филипино Липи.
* Годишниот фестивал започнува во горниот град на 29 јуни, кога голема поворка го носи ликот на Богородица од црквата Мадона дел Морбо до црквата Свети Марко и Лоренцо, каде останува во текот на неделата.
* Палата Крудели, родното место на Томазо Крудели, осуден од Католичката црква како еретик. Тој ѝ припаѓал на првата масонска ложа на Италија основана од англиската колонија во Фиренца, 1732 година. Умрел во палатата по тортура и затвор.
2 Сестрински градови
* Палафолс, Шпанија, од 1990 година
* Акс-лес-Термес, Франција, од 2008 година
Бандиера роса

Бандиера роса (|Bandiera rossa - црвено знаме) е една од најпознатите песни на италијанското работничко движење. Песната често се именува по уводниот стих на песната. Тема на песната е црвеното знаме, симбол на социјализмот и комунистичкото движење. Текстот на песната во 1908 година го напишал Карло Туци додека мелодијата е преземена од две ломбардски народни песни.
Постојат неколку верзии на оваа песна со малку изменет текст. Последниот стих бил додаден дури откако Бенито Мусолини дошол на власт, додека во исто време првиот стих од оригиналната верзија „''Compagni avanti alla riscossa'' “ бил заменет со стихот „''Avanti o popolo, alla riscossa''".
Оваа песна ја обработиле во своја верзија и ја изведуваат КУД Идиоти и Панкрти.
1 Текст на песната
Македонски, Италијански
Франко Пепе

Франко Пепе е италијански готвач специјализиран за пица.
1 Биографија
Таткото и дедото на Пепе, земјоделци на пченица, правеле леб и пица во ресторанот Остерија Пицерија Пепе. Пепе бил роден годината откако татко му ја отворил својата пицерија, каде мајка му работела на каса. Неговиот татко ги охрабрил него и неговите браќа и сестри да студираат и да не се занимаваат со пица, па еден од неговите браќа студирал сметководство, другиот архитектура, а Пепе физичко образование.
2 Кариера
Таткото на Пепе починал во 1996 година, а тој и неговите браќа чувствувале одговорност да го продолжат бизнисот на нивниот татко. Пепе на крајот сакал да ги промени рецептите и методите на нивниот татко, а неговите браќа не сакале, па Пепе го напуштил бизнисот за да започне свој во близина. Врската била нарушена.
Пицеријата на Пепе е во Кајацо во Кампанија, околу еден час од Неапол. Неговите први пици биле пица фрит, но клиентите сметале дека пржената пица е премногу тешка. Работел на истенчување на тестото и почнал да го произведува она што го нарекол конето, пржено подуено тесто со три агли кои го исекол на два помали рога и го украсил со свежи билки кои станале популарни.
3 Методи
Пепе се фокусирал на локалните производи и на тестото. Користел метод на бавна ферментација, но не го ладел тестото. На крајот станал познат надвор од Кајацо. Џонатан Голд го посетил и напишал статија во ''„Храна и вино“'' во која пицата на Пепе ја нарекол „веројатно најдобрата пица на светот“. Користел три различни брашна за да произведе кора лесна за џвакање.
4 Прием
Фејт Вилингер, авторката на ''„Јадење во Италија'' “, ја нарекла пицата на Пепе омилена во Италија, велејќи дека тој е „единствениот пицајоло во Италија, ако не и во светот, кој го прави целото тесто со рака“. Ненси Силвертон коментирала дека за Пепе пицата е „многу повеќе од сос од домати и топено сирење“. Џонатан Голд напишал дека неговата пица можеби е најдобрата на светот.
Пепе добил две награди како Кавалиер. Бил прикажан во документарната серија ''„Масата на готвачот“''. Во 2018 година, неговата пица била рангирана од Мишелин како најдобра во светот.
5 Наводи
6 Дополнителна литература
*
Фарфали

Фарфали се вид тестенини познати како тестенини со „лептир машна“ или „лептир паста“. Името потекнува од италијанскиот збор ''farfalle'' (пеперутки). Во италијанскиот град Модена, фарфалите се познати како ''стричети''. Поголемата варијација на фарфали е позната како ''фарфалони'', додека минијатурната верзија се нарекува ''фарфалине''. Фарфали потекнува од 16 век во регионите на Ломбардија и Емилија-Ромања во северна Италија.
Треба да се напомене дека фарфали не е поврзан со ''фарфелот'', тестенини од јачменово брашно што се користат во еврејската кујна.
1 Сорти
Фарфали доаѓа во неколку големини, но сите имаат карактеристичен облик на „лептир машна“. Вообичаено, фарфалите се формираат од правоаголна или овална форма на тестенини, со две страни граничени со набразден раб и стиснат центар за да се создаде необична форма на тестенини. Ребрестата верзија на тестенините е позната како ''farfale rigate''. Иако може да се користи со повеќето сосови, фарфалите најдобро одговараат на сосови од крем и домати. Се прават со песто, Алфредо или Болоњезе сос.
Покрај обичните и интегралните сорти пченица, боите се добиваат со мешање на одредени состојки во тестото, што исто така влијае на вкусот (како и кај сите тестенини). На пример, цвеклото може да се користи за црвена, спанаќот за зелена, а мастилото од сипа за црно. Сорта со домат може исто така да биде достапна. Зелените, белите и црвените сорти често се продаваат заедно во мешавина која потсетува на боите на италијанското знаме.
Панфорте

Панфорте е традиционален италијански десерт кој содржи овошје и јаткасти плодови. Сличен е на флорентине, но многу подебел. Познат низ цела Италија, тој е божиќна традиција особено поврзана со провинцијата Сиена.
1 Историја
Панфорте датира барем од 13 век, во италијанскиот регион Тоскана. Документите од 1205 година, зачувани во Државниот архив на Сиена, потврдуваат дека лебот со вкус на пиперка и мед (''panes melati et pepati'') им бил плаќан на локалните монаси и монахињи од манастирот Монтечелези (модерен Монте Селсо, во близина на Фонтебечи) како данок. или десеток кој требал да се исплати на 7 февруари истата година.
Буквално, панфорте значи „силен леб“, добиен од латинскиот збор la, што се однесува на зачинетиот вкус. Првично Сиенците го нарекувале „панпепато“ (леб со пиперка), поради силниот бибер кој се користи. Оригиналниот десерт бил составен од пченично брашно, мед, зачини, суви смокви, џем, борови ореви и бил зачинет со бибер.
2 Производство
Процесот на правење панфорте е прилично едноставен. Шеќерот се раствора во мед и разни јаткасти плодови, овошје и зачини кои се мешаат заедно со брашното. Целата смеса се пече во плитко тавче. Готоваа смеса се посипува со шеќер во прав. Комерцијално произведеното панфорте често има лента од оризова хартија околу работ.
Во моментов има многу продавници во Италија кои произведуваат панфорте, а секој рецепт е нивна љубоморно чувана интерпретација на оригиналната слаткарница и спакувана во препознатливата обвивка. Обично, мал дел се служи со кафе или десертно вино по оброк, иако некои го уживаат со кафето за појадок.
Во Сиена, која многумина, ако не и повеќето жители на тој град ја сметаат за главен град на панфорте на Италија, понекогаш се вели дека панфорте треба да содржи седумнаесет различни состојки, бидејќи седумнаесет е бројот на Контрад во градските ѕидини.
3 Заштитена географска ознака
Во 2013 година Панфорте ја добил Заштитената географска ознака (ПГИ) на географските ознаки и традиционалните специјалитети во Европската Унија.
4 Наводи
Џахиз и истребувачите на кучиња

Џахиз и истребувачите на кучиња — роман на македонскиот писател Пајо Авировиќ, издаден во 2005 година.
1 Содржина
Романот „Џахиз и истребувачите на кучиња“ од Пајо Авировиќ во издание на „Детска радост“ е добитник на наградата на „Утрински весник“ - „Роман на годината 2005“. Писателката Оливера Николова беше претседателка на жирито.
„Џахиз и истребувачите на кучиња“ е прво дело на овој автор во жанрот роман и претставува една простосрдечна и магична приказна, која водејќи го раскажувањето низ превезот на спомените од раната и од подоцнежната младост успева низ едноставната и непретенциозна постапка да зборува за апсурдноста на балканските судири и човечките несреќи исто толку колку и за меѓусебната топлина на обичните луѓе. Ова е дело што не манипулира со националното, но и не им го дава погубниот приоритет на примитивните средини. Дело што со ултрапропустливост фрла светлина колку на грдите, толку и на доблесните обележја на балканскиот менталитет - според Оливера Николова. Романот, според комисијата, очигледно е напишан радувајќи се со луѓето. Неговите хумани пораки се засновани на животната реалност и затоа изгледаат автентично и искрено. Пајо Авировиќ едноставно пленува со издржаноста на опсервирањето и со раскажувачката дарба, се наведува во образложението на одлуката на жирито, во чиј состав, покрај Николова, беа и Гане Тодоровски, Али Алиу, Лорета Ѓорѓиева-Јаковлевска и Ѕвездан Георгиевски. За наградата на „Утрински весник“ - „Роман на годината 2005“ конкурираа 39 романи. Во најтесниот круг на изборот влегоа романите „Мирисите на доилката“ од Божин Павловски, „Ервехе“ од Луан Старова и наградениот роман „Џахиз и истребувачите на кучиња“ од Пајо Авировиќ. Добитникот на наградата Пајо Авировиќ изјави дека книгата е резултат на неговиот внатрешен порив, дека претставува едно патување во непознатото без да се знае зошто.
.
Тортелини

Тортелините се тестенини во облик на прстен кои потекнуваат од италијанскиот регион Емилија (особено од Болоња и Модена). Тие традиционално се полнети со мешавина од месо (свинско филе, сирова пршута, мортадела), сирење пармезан, јајца и морско оревче и се служат во супа од капон (чорба од капон).
Додека вообичаено се продаваат свежи или домашни во областа на потеклото, индустриски спакувани, сушени и замрзнати тортелини се појавуваат на многу локации низ светот, особено таму каде што има големи италијански заедници.
1 Потекло
Потеклото на тортелините е спорно: и Болоња и Модена, градови во италијанскиот регион Емилија-Ромања, тврдат дека се нејзиното родно место.
Рецептот за јадење наречено „тортелети“ се појавува во 1570 година во Бартоломео Скапи. Записите на Винченцо Танаро во средината на 17 век биле одговорни за преименување на тестенините во тортелини. Во 1800-тите, се појавиле легенди кои го објаснат потеклото на рецептот, нудејќи компромис. Кастелфранко Емилија, сместен помеѓу Болоња и Модена, е претставен во легенда, во која Венера престојува во гостилница. Обземен од нејзината убавина, гостилничарот ја шпионира низ клучалката низ која може да го види само нејзиниот папок. Тоа беше инспирирано од создавањето на тестенини во оваа форма. Од оваа легенда произлегува терминот ''ombellico di Venere'' (Папокот на Венера), кој повремено се користи за опишување на тортелини. Во чест на оваа легенда, во Кастелфранко Емилија се одржува годишен фестивал. Друга легенда вели дека формата доаѓа од архитектурата на Модена, која наликува на желка.
2 Споредба со тортелони
Тортелоните се тестенини во слична форма, но поголеми, обично 5 g, наспроти 2 g за тортелини, и со различни затворени краеви. Додека тортелините имаат фил на база на месо, тортелоните се полнат со рикота, а понекогаш и со магдонос или спанаќ. Покрај тоа, додека тортелините традиционално се готват и се сервираат во супа, тортелоните се готват во вода, се пржат во смеса (традиционално со путер и жалфија) и се служат суви.
3 Процес на производство
3.1 Производни чекори
# Измешајте мелено свинско месо заедно со останатите состојки за да го направите филот
# Измешајте брашно и јајца за да направите тесто
# Следува израмнување на тестото
# Израмнето тесто исечи го на квадрати
# Депонирање на дел од филот на секој квадрат тесто
# Формирање на тортелини
3.2 Опрема
3.2.1 Домашна
* даска за сечење
* нож
* оклагија
* секач за тесто
3.2.2 Индустрија
* сецкалка
* машина за мешање
* машина за формирање (машина за тортелини)
Трансавангарда

Трансавангарда — движење во италијанската уметност што се развивало во доцните 1970-тите и во текот на 1980-тите Самиот поим, трансавангарда, го измислил и применил Аквиле Бонито Олива, критичар и историчар на уметност. Се смета за противтежа на концептуалната уметност и ''Arte povera''. Уметниците од оваа насока имаат за цел ликовно да реализираат потсвесно и потиснато. Тие користат субјективен знаковен јазик кој практично е невозможно да се дешифрира.
Ова уметничко движење одговорило на експлозијата на концептуалната уметност која ги пронашла многуте медиуии на изразување, со оживување на сликарството и повторно воведување на емоции - особено радост - во цртежот, сликарството и скулптурата. Трансавангардата го означила враќањето на фигуративната уметност, како и на митските слики, кои повторно биле откриени за време на кулминацијата на движењето. Уметниците ја оживеале фигуративната уметност и симболизмот, кои поретко биле користени во движењата по Втората светска војна, како што е минимализмот. Главни трансавангардни уметници биле Сандро Чија, Франческо Клементе, Енцо Куки, Мимо Германа, Нино Лонгобарди, Никола де Марија и Мимо Паладино.
Во 1982 година, делата на Чија, Куки и Лонгобарди биле вклучени во изложбата „Италијанска уметност сега: американска перспектива“ во музејот Соломон Р. Гугенхајм во Њујорк.
Национален музеј на Хуцулшчина и Народна уметност Покутија

Национален музеј на Хуцулшчина и Покутија народна уметност „Јосафат Кобрински“ ( |Національний Музей Народного Мистецтва Гуцульщини та Покуття імені Йосафата Кобринського ) е музеј во Коломија, Украина со збирка од преку 50.000 предмети што ја документираат историјата и народната култура на Хуцули и Покутија.
1 Историја
Музејот е основан во 1926 година и отворен за јавноста кон крајот на 1934 година. Се наоѓа во зградата на поранешниот Народен дом во центарот на градот. Именуван е во чест на Јосафат Кобрински (1818–1901). Националниот музеј на Хуцулшчина и Покутја народна уметност именуван по Јосафат Кобрински е една од најреномираните музејски институции во Украина. Сместено е во центарот на градот Коломија, окупирајќи прекрасна нео-класична зграда и е посветена на народната уметност на Хутулите и Покутјаните, две украински етнички групи кои живеат во западна Украина. Музејот содржи голема колекција од 50.000 предмети кои раскажуваат богата историја на развојот на занаетот на овие земји. Во 1945 година бил наречен Државен музеј на народната уметност Хуцулшчина. Во моментов музејот се состои од три гранки:
* Косив Музеј на народната уметност и живот на Хуцулшчина (се наоѓа во Косив ).
* Музеј на Писанка (се наоѓа во Коломија). Отворен во 1987 година кој собирал колекција од повеќе од 12.000 велигденски јајца од целиот свет.
* Јаремче Музеј за етнографија и екологија на Карпатите (во 2007 година се приклучил на главниот музеј во Коломија), кој се наоѓа во Јаремче. Се фокусира на организирање фестивали, семинари и конференции.
Главната изложба е исполнета со предмети од селата Хуцул и Покутија како: украсени плочки од шпорет, музички инструменти, резбани дрвени алатки, мебел, народни носии, уникатен вез на Хуцул, ткаени ѕидни завеси и колекција од традиционални Хуцулски секири.
Во историјата на Коломија веќе имало неколку обиди да се создаде регионален музеј. Прво во 1892 година, приватен колекционер и аматер археолог Едмунд Старзењски (1845–1900) основал приватен музеј во регионот Покутија. Тоа била збирка фокусирана на таканаречените „антиквитети„ археолошки артефакти, но имало и предмети од природата, како и етнографски предмети. Таа се наоѓала во неговата вила и била поделена на два дела: библиотека и вистински музеј. Околу 1900 година тој ја дал колекцијата на својот син, а во 1909 година дел од неа бил даден на Националниот музеј во Краков .
Музејот на регионот Покутија бил обновен во јуни 1913 година, кога Бронислава Старзењска, по смртта на нејзиниот сопруг и синот, го дал остатокот од нејзината семејна колекција на Здружението на училиштето на заедницата и музејот бил отворен за јавноста во просториите на Народна куќа. Раководител на музејот бил Антони Сидорович. Збирката од околу 755 етнографски и историски предмети заедно со неколку стотици монети не траело долго. Во следните години бил уништен во настаните од Првата светска војна (прво во 1914 година, а подоцна во 1917 година). Според извештаите од тоа време, нема докази за ништо зачувано од таа збирка.
2 Галерија (предмети од музејот)
Костадин Хаџидерменџиев

Костадин Хаџидерменџиев ( — во ?) — македонски револуционер.
1 Животопис
Во летото 1923 година, четници на Тодор Александров го убиле Костадин Хаџидерменџиев, бидејќи не сакал да им даде заклетва на царските автономисти (ВМРО Автономистичка).
Димитар Кемалов

Димитар Георгиев Кемалов ( , Драмско — во ) — член на БЗНС од македонска народност и подржувач на идеите на Јане Сандански, за решавање на македонското прашање.
1 Животопис
Потекнувал од револуционерно семејство и неговиот татко бил член на ВМОРО. Завршил прогимназија во Драма, а потоа учел духовна семинатија во Константинопол. После војната од 1913 година неговото семејство се преселило во Гоце Делчев, а во 1919 година завршил духовна семинарија во Софија. Во 1923 година бил одвлечен од неговиот дом од страна на „јавната безбедност“ кои заеднички дејствувале со четниците на Тодор Александров и Александар Протогеров. Тој бил однесен во непознат правец каде бил убиен.
Благоја Вишнев

Благоја Вишнев ( — во ) — македонски револуционер.
1 Животопис
Летото во 1923 година, четници на Тодор Александров и Александар Протогеров, го убиле Благоја Вишнев, кој бил федералист и не ги признавал царските луѓе за автономисти.