procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Список на нематеријално културно наследство на Македонија

Ова е список на нематеријалното културно наследство на Македонија, прогласени за културно наследство од особено значење, поткатегорија исклучително значење, како извадок од Регистарот на нематеријалното културно наследство што се води во Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН):
# Говор на Турците од Охрид
#Кичевско поречки говор
#Малорекански (галички) говор
#Штипско-струмички говор
#Кривопаланачки говор
#Малешевско-пирински говори
#Скопскоцрногорски говор
#Гегиски говори во Р. Македонија
#Аромански дијалект во Р. Македонија
#Меглено-влашки дијалект (Гевгелија и Гевгелиско)
#Прилепско-битолски говор
#Охридско-преспански говори
#Скопско-велешки говори
#Вратничко-полошки говори
#Говор на Турците од Радовишко
#Топонмија на Р. Македонија
#Анегдоти во Р. Македонија
#Жетварско пеење во Р. Македонија
#Говорот на Турците од Ресенско
#Говорот на Турците од Гостиварско
#Говорот на Турците од Дебарско-Жупа
#Говорот на Турците од Тетовско
#Говорот на Турците од Велешко, Прилепско и Крушевско
#Говорот на Турците од Скопско
#Говорот на Турците од Кумановско
#Говорот на Турците од Штипско
#Говорот на Турците од Битолско
#Говорот на Турците од Струшко
#Дебарски говори
#Рекански говор
#Тиквешко-мариовски говори
#Горнополошки говори
#Дримколско-голобрдски говор
#Вевчанско-радошки говори
#Кумановски говор
#Кратовски говор
#Струшки говори
#Јужни говори
#Тоскиски говори во Република Македонија
#Преодни гегиско-тоскиски говори
#Свадбените обичаи во Република Македонија
#Преданија за кралот Марко во Република Македонија
#Празнувањата на Водици во Охрид
#Песни за принесување жртва
#Обичајот за стапување во брак кај Албанците во Република Македонија
#Обичаите за раѓање во Република Македонија
#Лазарското пеење во Република Македонија
#Јуначки песни во Република Македонија
#Х’дерлез кај Турците во Република Македонија
#Ѓурѓовден кај Власите во Република Македонија
#Ѓурѓовден кај Македонците во Република Македонија
#Ѓурѓовден кај Албанците во Република Македонија
#Машко повеќегласно пеење од Долни Полог
#Машки поворки (Русалии) во Република Македонија
#Копачка (оро) - традиционално оро од село Драмче, Пијанечки регион
#Женската поворка Иванденка од Ресен
#Дита е вер’с кај Албанците
#Женска обредна поворка Водичарки од село Беранци, Битолско
#Етноастрономија - стара небесна карта на македонскиот народ
#Велигденски игри во Порече
#Обичајот Мартинки
#Побратимство на Говедарев камен
#Песни со извикување во македонскиот музички фолклор
#Машка поворка Мечкари од Прилеп
#Лазарките од Струшко Поле
#Џоломарите од село Бегниште, Кавадаречко
#Машка велигденска поворка Кули во Македонски Брод
#Традиционално знаење и вештина на изработка и свирење на кавал
#Лазарките од Дримкол
#Ѕвончарски занает во Битола
#Традиционален спорт и вештина Пеливанство во Каршијак, општина Студеничани
#Водици во Битуше
#Традиционално знаење и вештина на изработка и свирење на гајда
#Четр’се - Обредноста поврзана со празникот Свети 40 маченици (Младенци) во Штип
#Обредот „Маски на Прочка“ во село Љубанци, Скопско
#Обредот Еортија (Ордија) во Струга
#Св. Никола летен / Св. Талалеј во село Крстец, Прилепско
Плоштад Бра

Плоштадот Бра, често скратено како Бра, или Пјаца Бра, е најголемиот плоштад во Верона, Италија, а можеби и во земјата. На плоштадот има бројни кафулиња и ресторани, како и неколку значајни згради. Арената Верона, амфитеатар изграден пред речиси 2000 години, сега е светски познато музичко место со редовни оперски и современи музички изведби. Градското собрание на Верона, Палацо Барбиери, исто така гледа од плоштадот.
1 Архитектура
Градината во Бра е пошумена со кедар и борови дрвја. Ја опкружува ''фонтаната на Алпите'' и бронзената статуа на Виктор Емануел II. Овој споменик на првиот крал на Италија, во кој тој седи на коњ, бил отворен на 9 јануари 1883 година, пет години до денот по неговата смрт.
Има многу значајни градби во и околу Бра, а изградбата се одвивала низ многу векови.
1.1 Арена Верона
Самата зграда била изградена во првиот век од нашата ера на место кое тогаш било надвор од градските ѕидини. ''Луди'' (шоуа и игри) што биле поставени таму биле толку познати што гледачите доаѓале од многу други места за да ги видат. Оригиналниот амфитеатар можел да собере 30.000 гледачи, а сега само до 22.000 гледачи. Арената ја користеле многу современи изведувачи, вклучувајќи ги Пинк флојд, Род Стјуарт, Елтон Џон, и Мус. Исто така, била домаќин на бројни опери, вклучително и во 1946 година, ''Ла Џоконда'' на Понкиели, во која дебитирала Марија Калас.
1.2 Гран Гардија
Палацо дела Гран Гардија, била првата зграда подигната на јужниот раб на Бра. Првично била дизајнирана од Доменико Куртони како покрив изграден од постоечкиот ѕид до неколку столбови. Леонардо Донато, 90. Венецијански дуж, побарал простор за трупите да се засолнат при лоши временски услови. Работата започнала во 1610 година, но престанала кога имало недостиг на расположливи средства. Речиси 200 години подоцна, во 1808 година, архитектот Џузепе Барбиери бил повикан да го дизајнира и заврши проектот, но поминале уште 45 години пред да биде завршен.
Зградата сега се користи како место за конференции, состаноци и изложби.
1.3 Палацо Барбиери
Палацо Барбиери е градското собрание на Верона. Првично наречен ''Палацо дела Гран Гардија Нуова'', бил дизајниран од Џузепе Барбиери и подоцна бил именуван во негова чест. Изградбата започнала во 1836 година и била завршена до 1848 година.
Постриг (филм)

„Постриг“ или „Потстриг“ (чешки: ''Postřižiny'') — филм на Јиржи Менцел (Jiři Menzel) од 1980 година. Главните улоги ги играат: Магда Васарјова (Magda Vasaryova), Јиржи Шмицер (Jiři Schmitzer), Јаромир Ханзлик (Jaromir Hanzlik) и Рудолф Хрушински (Rudolf Hrušinsky). Филмот е снимен во онаа фаза од творештвото на Менцел кога, под влијание на острата државна репресија, бил принуден да режира филмови чие дејствие се одвива во минатото со теми од секојдневниот, најчесто провинциски, живот. Инаку, филмот е снимен според романот на Бохумил Храбал, кој е автор на сценариото, заедно со Менцел.
1 Синопсис
Убавицата Марја (ја игра Васарјова) и нејзиниот сопруг (го игра Шмицер), инаку управник на мала, провинциска пиварница, живеат спокоен, речиси пасторален живот во кој внесува немир единствено нивниот роднина (го игра Ханзлик), иако и Марја се одликува со некои повремени хирови. Како последица на тоа, во нивниот сложен брак се појавуваат и краткотрајни проблеми.
Торински интернационален саем (1911)

Торински интернационален саем (''Esposizione internazionale dell'industria e del lavoro)'' бил светски саем одржан во Торино во 1911 година. Имал над седум милиони посети, и опфатил 247 хектари.
1 Резиме
Саемот бил отворен на 29 април, бил одржан само девет години по претходниот саем во Торино кој се фокусирал на декоративната уметност, а во исто време со друг италијански саем во Рим, исто така со фокус на уметноста. Овој саем намерно се истакнал со фокусирање на индустријата и работната сила.
Саемот бил одржан во Парко дел Валентино (како што биле и трите претходни саеми во Торино во 1884, 1885 и 1902 година и последователниот саем во Торино во 1924 година).
2 Учесници
Земјите-учеснички биле Аргентина, Австрија, Белгија, Боливија, Бразил, Бугарија, Чиле, Кина, Колумбија, Данска, Еквадор, Франција, Германија, Грција, Унгарија, Италија, Јапонија, Мексико, Холандија, Никарагва, Перу, Русија, Сијам, Србија, Шпанија, Швајцарија, Турција, Обединетото Кралство, САД и Уругвај.
3 Национални павилјони
Унгарскиот павилјон Арт Нову бил дизајниран од Емил Тори, Морис Погани и Денес Ѓерѓи; бразилскиот павилјон вклучувал слики од Артур Тимотео да Коста; сијамскиот павилјон бил дизајниран од Марио Тамањо и Анибале Риготи и имал повеќебоен покрив со златна купола а отоманскиот павилјон бил дизајниран од Леон Гурекијан.
Усвоеница

Усвоеница — збор кој толку многу се прилагодил на македонскиот јазик што повеќе не го доживуваме како заемка или туѓица. Ако заемката целосно се прилагоди на македонскиот јазик и неговите правила, со текот на времето нема да се забележи неговото странско потекло, а речниците често нема да ги наведат како заемки. Ни требаат усвоеници бидејќи често немаме македонска замена за тие зборови.
1 Примери на усвоеници
* турцизми:
:''боја, будала, јастак, кат, кревет, сапун, саат, топ...''* унгаризми:
:''чизма, врска, статуа, крадец, соба...''* грцизми:
:''ангел, амвон, ѓакон, епархија, епитаф, икона, хаос, хемија, хор...''* германизми:
:''анласер, блиц, вага, валцер, кифла, компир, лозинка, путер, шминка...''* галицизми:
:''ампула, бајонет, биро, бистро, гаража, еклер, жири, касарна, мансарда...''* бохемизми:
:''повод, спис, улога...''
2 Поврзано
* Заемка
* Туѓица
Свети Атанасиј (Бериславци)

Свети Атанасий (|λόφο του Αγίου Αθανασίου) — древномакедонска утврдена населба над селото Бериславци во Мегленско, Егејска Македонија.
Сместена е на ридот Свети Атанасиј североисточно над Бериславци, кајшто се наоѓало старото село. Датира од хеленистичко време. Освен населбата, откриена е и некропола
Во 1997 г. местото е прогласено за археолошки споменик.
Антонио Латини

Антонио Латини (1642–1692) бил управител на кардиналот Антонио Барберини, внук на папата Урбан VIII во Рим и последователно на дон Стефано Карило Салседо, првиот министер на шпанскиот вицекрал на Неапол.
1 Биографија
Роден во Коламато, сега ''дел'' од градот Фабриано, во провинцијата Анкона, неговиот готвач, ''Lo scalco alla moderna'' „Современиот управител“, (Неапол, кн. I 1692 година, кн. II 1694), во својот прв том ги содржи (изненадувачки доцните) најраните преживеани рецепти за сос од домати, иако тој не предложил да се служи преку тестенини. Еден од неговите рецепти за домати е сос ''alla spagnuola'', „во шпански стил“. Во својот втор том Латини дал рани рецепти за ''шербети''.
Латини отишол во Рим на шеснаесет години и се упатил во ''семејството'' или во домаќинството на кардиналот Барберини. По ред асистент готвач, келнер и гардеробер, тој ги научил вештините за театарска резба што се очекуваат од хотел и мечувалство, исто така. Совладувајќи ја уметноста на последователни важни позиции на управител, тој бил прогласен за римски конте, „Витез на златниот поттик“ за неговата служба. Откако работел во Рим и на судовите во Мачерата, Мирандола и Фаенца, Латини отишол да служи како ''скалко'', или управител на домаќинството, кај Карило Салседо во 1682 година.
Во Неапол Латини нашироко ја фрлил својата мрежа за најдобрите производи од Кралството Неапол за масата на Дон Стефано. Во ''Lo scalco moderna,'' краток опис на ''Regno'' ги навел овошјето и локалните специјалитети во дињи и дивеч, масло и маслинки, зеленчук и салати со „редок квалитет“, извлечен од професионалното искуство на Латини од 25 места, ниту еден од нив подалеку како Сицилија, всушност главно во рамките на еднодневното патување до Неапол: Поџо Реале, Чиаја, Колин ди Посилипо, Поцуоли, Процида, Ишија, Капри, Соренто, Вико, Кастела маре ди Стабиа, Торе дел Греко, Гранатиело, Монте ди Сома, Орта, Нола, Аверса, Кардито, Ариенцо, Ацера, Џуљано, Капуа, Гаета, Венафро, Сора, Исола ди Сора.
Автобиографијата на ракописот на Латини, која не е вклучена во ''Lo scalco moderna'', ја изнесува неговата лична кариера на виделина со споделување на детали од кариерата во кујната која досега не била чуена кога првпат биле опишани во печатена форма од францускиот гастроном Мари-Антоан Кареме. Транскрипција направена во 1690 година била откриена во градската библиотека на Фабриано и објавена од Фурио Личиченти.
2 Наводи
2.1 Библиографија
*
Леб и сол (обичај)

Леб и сол — обичај за добредојде кај некои словенски, нордиски, балтички, балкански и други европски култури, како и во културите на Блискиот Исток. Овој обичај го споделуваат и некои несловенски народи - Литванци, Летонци (и двата балтички), Романци како и некои угрофински народи како Карелијците - од кои сите се културно и историски блиски со нивните словенски соседи. Обичајот е вообичаен во Албанија, Ерменија и меѓу еврејската дијаспора. Оваа традиција е забележана и при вселенски летови.
1 Етимологија
Традицијата е локално позната по нејзините словенски имиња, сите буквално варијанти на „леб и сол“: |Хлеб і соль, |Хляб и сол, |Chléb a sůl , |Леб и сол, |Chleb i Sól, |Хлеб-соль, Serbo-Croatian, |Chlieb a soľ , |Hlẹ̑b in sol, |Хліб і сіль. Се дели со некои од соседните несловенски народи - Летонците и Литванците (и двата се балтички народи), Романците, како и некои угрофински народи како Карелијците - сите се културно и историски блиски со нивните словенски соседи: |leipä-šuola , |Sālsmaize, |Duona ir druska, |Pâine și sare. Тоа е вообичаено и во Албанија (|bukë, kripë e zemër), Ерменија (|աղ ու հաց , ''agh u hats'' , меѓу еврејската дијаспора и во делови од Блискиот Исток под различни имиња.
2 Македонија
Во Македонија овој обичај сè уште се практикува повремено како обичај за изразување гостопримство. За оваа цел се подготвува одреден вид леб ''- погача'' (од |panis focacius).
Значајната македонска и екс-југословенска етно-џез-рок група на светскиот музички гитарист Влатко Стефановски го носеше името „Леб и сол“ и говори за овој поим на гостопримство како нешто основно и традиционално.
3 Библиографија
* R. E. F. Smith & David Christian, ''Bread and Salt: A Social and Economic History of Food and Drink in Russia'' (1984)
24. источен меридијан

Меридијан 24° источно од Гринич ― линија на должина која се протега од Северниот Пол преку Северноледениот Океан, Атлантскиот Океан, Европа, Африка, Индискиот Океан, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
24. источен меридијан образува голема кружница со 156. западен меридијан.
Дел од границата меѓу Либија и Судан е дефинирана со меридијанот, како и голем дел од границата меѓу Чад и Судан.
Единствениот главен град кој се наоѓа на 24-тиот меридијан исток е Рига.
1 Места
Почнувајќи од Северниот Пол и упатувајќи се на југ кон Јужниот Пол, 24. источен меридијан поминува низ:
:
Координати, Држава, територија или водно тело, Забелешки
Северноледен Океан
, Островот Нордаустландет, Шпицбершки Острови
Баренцово Море
, Островот Еџеја, Шпицбершки Острови
Баренцово Море
Атлантски Океан, Норвешко Море
, Островите Ингеј и Ролвсеј
Атлантски Океан, Норвешко Море
, Островот Квалеја, и континентално копно
, Околу 4 км
Балтичко Море, Ботниски Залив
Балтичко Море, Фински Залив
, Островот Волке-Пакри и континенталното копно
Балтичко Море, Ришки Залив
, Островот Кихну
Балтичко Море, Ришки Залив
, Минувајќи низ западната периферија на Рига
, Минувајќи низ Каунас
, Волинска Област — минувајќи малку источно од Љубомл
, Околу 10 км
, Околу 7 км — Волинска Област
, Лавовска Oбласт — минувајќи низ ЛавовИвано-франковска Област — минувајќи низ ДолинаЗакарпатска Област — минувајќи малку западно од Рахив
Средоземно Море, Егејско Море
, Полуостровот Света Гора
Средоземно Море, Егејско Море
, Полуостровот Ситонија
Средоземно Море, Егејско Море - минувајќи малку западно од островот Кира Панагијаи малку источно од островите Алонисос и Перистера,
, Островот Евбеја
Средоземно Море, Протокот Еврип, Егејско Море
Средоземно Море, Егејско Море и Критско Море
, Островот Крит
Средоземно Море
, Островот Гавдопула
Средоземно Море, Минувајќи малку западно од островот Гавдос,
граница помеѓу и
граница помеѓу и
, Околу 5 км
, Околу 16 км
, Околу 11 км
, Појасот Каприви
, Северозападна Покраина Северен Кејп Западен Кејп Источен Кејп
Индиски Океан
Јужен Океан
Антарктик, Земја на Кралицата Мод, има територијални претензии
2 Поврзано
* 23. источен меридијан
* 25. источен меридијан
*''Авантурите на тројца Англичани и тројца Руси во Јужна Африка''
Морил

Морил — древномакедонски град во Мигдонија или Крестонија, сместен кај денешното село Горно Постолар, Кукушко, Егејска Македонија.
Населбата се наоѓа на рид северозападно од Горно Постолар. При ископување откриен е дел од бања, ѕидови на градби како и статуи на семејството на Асклепиј. Местото е препознаено како Морил врз основа на епиграфски наоди.
Во 1996 г. наелбата е прогласена за заштитен археолошки споменик.
Амедеи Порцелана (чоколадо)

Амедеи Порцелана, темно чоколадо направено од чоколадата Амедеи од Тоскана, Италија, било прогласено за најскапото чоколадо на светот. Добитник е на различни награди од „Академијата за чоколада“, вклучително и „Најдобро црно чоколадо“,
1 Производство
Амедеи Порцелана е направена од проѕирни, бели зрна какао од сортата која сега се нарекува „Порцелана“ поради неговата боја слична на порцелан. Ова зрно какао, генетски чист вид на високо ценетиот Criollo, потекнува од Венецуела и можеби се одгледувало таму и во предколумбиската ера.
Порцелана какаото се нарекувало „Маракаибо“ во колонијално време, бидејќи првенствено се извезувало од тоа венецуелско пристаниште. Заедно со неколку други мексикански и колумбиски зрна какао, какаото Маракаибо било класифицирано како едно од најквалитетните какаа во светот до 1920-тите.
Денес, многу од овие мексикански и колумбиски какаа исчезнале и се заменети со хибриди поотпорни на болести. Маракаибо, или какаото Порцелана се одгледува на мали плантажи во Венецуела. Амедеи произведува околу 20.000 шипки годишно од ова зрно какао.
2 Пакување
Амедеи Порцелана се продава во пакети со поединечно нумерирање кои се нарекуваат „референтен стандард за индустријата за тоа како да се пакува чоколадна лента“.
3 Цена
Бар од 1,8 инча се продава во САД за 19-22 долари. Често цитираната цена на ова чоколадо е 90 долари за фунта. Амедеи Порцелана често се нарекува најскапото чоколадо на светот.
4 Најскапиот десерт и кекс
Порцелана какаото е вклучено во Golden Opulence Sundae, десерт од 1.000 долари што се продава во ресторанот Serendipity 3 во Њујорк и е споменат во ''Гинисовата книга на рекорди.'' Порцелана какаото се користи и за правење на најскапиот кекс, Golden Phoenix, кој го прави Bloomsbury's, бутик кафуле во Дубаи.
Жена со бокал

''Жена со бокал'' (холандски: ''Vrouw met waterkan''), позната и како ''Млада жена со стомна'', ― слика завршена помеѓу 1660–1662 година од холандскиот сликар Јоханес Вермер во барокен стил. Тоа е масло на платно, 45,7 см х 40,6 см, и е изложено во Ликовниот музеј Метрополитен, Њујорк.
1 Опис
Во центарот на сликата се наоѓа млада жена. Таа со десната рака отвора прозорец, а со левата рака држи бокал со вода. Овој бокал лежи на поголема чинија. И двете од овие, меѓу другите предмети, се на маса. Ова е украсено со претежно црвен чаршав од азиско потекло. Зад масата стои стол на кој лежи син материјал. Жената гледа низ прозорецот. Облеката на жената се состои од темно син фустан со црно и златно елече. Бела крпа служи како нејзина глава. Во позадина на ѕидот виси карта.
Оваа слика е една од тесно поврзаните групи насликани во раните до средината на 1660-тите, бидејќи уметникот не користел линеарна перспектива и геометриски редослед, а светлината му била единствениот извор на нагласок. Делото наведува дека Вермер бил свесен дека светлината се состои од бои и ефектот на боите една врз друга. На пример, сината завеса се одбива како темно сина од страната на металното стомна, а црвената ткаенина ја менува златната нијанса на долната страна на легенот.''Млада жена со стомна'' била купена од Хенри Гурдон Марканд во 1887 година во една париска галерија за 800 долари. Кога Марканд ја донел во Соединетите Држави, таа била првата Вермерова слика во државата. Марканд го подарил уметничкото дело заедно со другите парчиња од неговата збирка на Ликовниот музејот Метрополитен во Њујорк.
Дама и слугинка

''Дама и слугинка'' (холандски: ''Dame en dienstbode''), позната и како ''Љубовница и слугинка'' ― слика на масло на платно направена од Јоханес Вермер околу 1667 година. Прикажува две жени, љубовница и нејзината слугинка, додека гледаат преку љубовното писмо на љубовницата. Сликата ја прикажува претпочитаноста на Вермер за жолта и сина боја, женски модели и домашни сцени. Сега се наоѓа во Фриковата збирка во Њујорк.
1 Опис
''Љубовница и слугинка'' е насликана во текот на 1666-1667 година. Сликата покажува елегантна љубовница и нејзината слугинка додека гледаат на љубовно писмо што љубовницата штотуку го добила. Има силна употреба на жолта боја во елегантниот капут на жената со крзно, а сината во свилената покривка за маса и престилка на слугинката. Фокусот на сликата се двете жени додека седат на биро и вршат секојдневна активност. Вермер бил познат по своите домашни сцени со жени. Светлината на сликата доаѓа од лево и паѓа на лицето на љубовницата. Љубовницата има замислен поглед, со малку раширени усни и со прстите подигнати до брадата на прашален начин. Осветлените делови на жолтиот мантил се формирани со убедливи потези на четката од оловно-калајна-жолта боја и сенките се создадени со дефиниција. Вермер користи темна позадина, како што тоа го прави во други слики како што се ''Портрет на млада жена'' и ''Девојка со бисерна обетка''. Бисерите биле важен статусен симбол на тој период и тоа се одрази во отмената облека на љубовницата и нејзиното изобилство на бисери.
Писмата се распространета тема во сликите на Вермер од 1660-тите. Претходните дела, како ''Жена во сино што чита писмо'' (околу 1663–1664), прикажуваат жена сама со писмо, но во оваа слика додадената слугинка е нов елемент. Гестовите и изразите на двете жени укажуваат на вознемиреност поради писмото и неговата потенцијална содржина. Сликата е добро сочувана.
2 Поврзано
*''Девојка со бисерна обетка''*''Портрет на млада жена''
3 Наводи
***
4 Дополнителна литература
**
Белкаменска Река

Белкаменска Река (Менска Река, Елешка Река или Которска Река; |Δροσοπόταμος, ''Дросопотамос'' или ''Δροσοπηγιώτικο ρέμα'', ''Дросиопигиотико рема'') — река во Леринско, Егејска Македонија.
1 Опис
Реката извира од планината Вич северно под врвот Клепелото (1.878 м) под името Сара и тече на североисток низ густа и дива букова шума. Ја прима десната притока Богаз и левата Павлин во котлината на поранешното село Елово (по кое реката е наречена ''Елешка''). Кај старото село на Бел Камен (по кое е наречена ''Белкаменска'') стои камен мост од 1852 г., дело на месни мајстори, како и убава стара воденица која сè уште работи. Минува низ Бел Камен и излегува од планината кај Горно Котори (по кое е наречена ''Которска''), свртува на север, па проаѓа низ Долно Котори и Кучковени. Традиционално се влева во Сакулева Река кај Лажени, но денес реката е зафатена во голем број на мали акумулации.
2 Притоки
→ лева притока, ← десна притока
:* ← Богаз:* → Павлин:* ← Стара Река
3 Поврзано
* Белкаменски мост
* Стилова воденица
* Елешки Мост
Бомболоне

Бомболоне (мн. бомболони) е италијанска полнета крофна (слична на берлинската, крафне, печек, итн.) и се јаде како ужинка или десерт. Името на пецивото е етимолошки поврзано со ''бомба'', а истиот вид пециво во некои региони на Италија се нарекува и бомба (''мн.'' „бомбе“). Етимолошката поврзаност најверојатно се должи на сличноста со гранатата или старомодната бомба и денес може да се смета и како референца за високата калориска густина на овој рецепт (т.е. „калорична бомба“).
1 Историја
Иако ''бомболони'' можат првично да се поврзаат со Тоскана, тие се традиционални и за другите региони на Италија, иако со мали варијации на рецептот. Во оние области кои порано биле под австриска власт, како Трентино Алто-Адиџе, Венето и Фриули-Венеција Џулија, се верува дека традицијата на бомболони потекнува од онаа на австрискиот „крапфен“ (т.е. Берлинер) и рецептот вклучува јајца, кои што не се наоѓаат во тосканската сорта.''Пастичерите'' понекогаш имаат рачно напишани знаци за нив, а писателката на храна Емили Вајз, напишала дека посетителите можеби не ги сакаат толку многу топлите наполнети крофни во оваа област со салама од дива свиња и сендвичи со масло од тартуфи, но дека жителите на Тоскана уживаат во нив дури и на плажа. Се продаваат и од колички на плажа и малку се разликуваат од полнетите крофни во другите земји затоа што филот се става одозгора, каде понекогаш е видлив, наместо да се вбризга од страна.
Ресторанот A Voce во Њујорк ги послужува со чоколаден прелив, а Фиренцанците се вели дека претпочитаат бомболони ''калди'' (топли) во Бушиони, каде што се служат „директно од рерна“ и се полнат со крем, чоколадо, или мармалад.
Компилацијата на италијанската пејачка Џана Нанини од 1996 година е насловена ''Бомболони'' и ја вклучува песната „Бомболони“ со стихови за топли крофни и бомби. Музичкото видео содржи племенски танц, костими, кружни црни бомби со фитили и многу крофни кои се јадат, удираат со бејзбол палки и се фрлаат наоколу.
Италијански музички награди

Италијанските музички награди биле признание воспоставено во 2001 година од страна на Федерацијата на италијанската музичка индустрија за да се оддаде признание за достигнувањата во италијанскиот музички бизнис и од домашни и од меѓународни уметници.
Наградите ги доделила академија составена од 400 луѓе, вклучувајќи музички издавачи, новинари, диџеи, музички продуценти, менаџери, трговци на мало и потрошувачи.
Првата церемонија на италијански музички награди била одржана на 5 февруари 2001 година, во чест на музичките достигнувања за периодот помеѓу 1 декември 1999 и 30 ноември 2000 година, додека четвртата и последната церемонија на доделување на наградите се одржала на 15 декември 2003 година. Петтото издание на наградите првично било планирано да се одржи на крајот на 2004 година, но откако било одложено во февруари 2004 година, а потоа во пролетта 2004 година, било откажано поради немање договор за емитување со италијанските ТВ мрежи.
Празнината што ја оставиле Италијанските музички награди подоцна биле пополнети со Музички награди, основани во 2007 година.
1 Победници и номинации
Во првото издание на италијанските музички награди, најголем победник била поп групата Лунапоп, која добила 4 награди, а по неа била Кармен Консоли со две награди.
За време на второто издание на италијанските музички награди, бројот на категории бил зголемен. Најголеми победници биле Васко Роси и Елиса, кои добиле по три награди.
Третата церемонија на италијански музички награди била одржана на 2 декември 2002 година, домаќин бил Пјеро Чиамбрети. Најголем победник на годината бил Даниеле Силвестри, кој добил четири награди.
Четвртото и последно издание на италијанските музички награди се одржало во декември 2003 година. Најголеми победници биле Ле Вибрациони, Васко Роси и Ерос Рамацоти, кои добиле по две награди.
Меѓу добитниците на награди во сите четири изданија се и музичките имиња како:
Адријано Челентано, Ерос Рамацоти, Џенифер Лопес, Мадона, Шаде, U2, Битлси, Карлос Сантана, Еминем, Лени Кравиц, Нора Џонс, Шакира, Брус Спрингстин, и други.
Патрик Амори

Патрик Амори (роден 1965 година) е американски историчар и извршен директор во музичката индустрија.
1 Ран живот
Патрик Амори бил роден во Њујорк на 10 јули 1965 година. Неговиот татко, покојниот Хју Амори, бил забележан како „најригорозниот“ и „методолошки најсофистициран“ историчар во раната Америка.<ref>(2005), ''''. (by Hugh Amory) Учел во Комонвелтското училиште во Бостон, Масачусетс.
2 Академија
Патрик Амори дипломирал на Комонвелтското училиште во Бостон, дипломирал историја на Универзитетот Харвард каде што ја основал програмата Рекорд Хоспитал на радио станицата WHRB. Амори последователно станал магистер по филозофија и доктор по филозофија на Универзитетот во Кембриџ во доцноантичката и раната средновековна историја. Го објавил делото ''Луѓето и идентитетот во остроготичка Италија, 489-554'', што се сметало за „илустрација на неодамнешниот интерес на историчарите за етногенезата“ и било опишано како „брилијантно и безмилосно“ од Питер Браун. Книгата се обидела да ја унапреди теоријата за варварските инвазии и падот на Западното Римско Царство, преку студија на случај на поединечни реакции во провинцијата Италија, суштински регион на медитеранската култура-провинција, за време на периодот на интензивни политички промени. Главните идеи на книгата наишле на мешан одговор, при што историчарите како Питер Хедер се спротивставиле на некои од нејзините порадикални тези.
3 Музичката индустрија
Во средината на доцните 1980-ти, Амори ја водел малата независна издавачка куќа „Амори армс“ која објавила неколку плочи.
Амори бил активен во независниот рок од 1980-тите, вклучително и како директор на рок и програма во WHRB-FM (радио станица на Харвард). Во 1994 година тој ја напуштил академијата за да работи како генерален директор на Матадор рекордс, една од врвните независни рок издавачки куќи од 1990-тите. Амори заедно со Џерард Кослој и Крис Ломбарди во Матадор рекордс биле заслужни за зачувување на уметничката слобода додека зачувуваат остварлив бизнис модел преку „реален успех“. Амори живее и работи во Њујорк од 1994 година.
4 Дела
*
Дијана и нејзините нимфи

''Дијана и нејзините придружнички'' или ''Дијана и нејзините нимфи'' — слика на холандскиот мајстор Јоханес Вермер чувана во Маурицхејс во Хаг (Холандија).
1 Опис и реставрации
1.1 Сценографија
Сликата ја прикажува Дијана опкружена со нимфи. Спротивно на вообичаеното, на ова платно нимфите се прикажани облечени.
Влијанието на Рембрант е очигледно, особено неговото прикажување на Витсавеја, што се чини дека му послужило како модел на Вермер. Покрај тоа, забележливи се и влијанија од италијанските сликари, поточно венецијанските.
2 Реставрација
Во 1999 година сликата била прегледана и реставрирана.
Проучувањето покажало дека светлосиното небо насликано над темната позадина на Вермер е неодамнешен ретуш. Всушност, берлинскота сина боја била откриена дури по 1700 година, а хром-зелената дури по 1830 година.
3 Сопственици и изложби
3.1 Сопственици
Невил Дејвисон Голдсмид ја поседувал сликата, во Хаг, од 1866 до 1875 година. По неговата смрт ја наследила неговата вдовица Елиза Гери. Таа ја продала заедно со други дела на продажбата на колекцијата Голдсмид, на 4 мај 1876 година. Виктор де Штуерс ја купила за збирката на ''Koninklijk Kabinet van Schilderijen Mauritshuis'' во Хаг.
3.2 Изложби
* Лондон, 1929
* Амстердам, 1945
* Милано, 1951
* Цирих, 1953
* Рим, Милано, 1954
* Њујорк, Толедо, Торонто, 1954-1955
* Хаг, Париз, 1966
* Токио, Кјото, 1968-1969
* Вашингтон, Детроит, Амстердам, 1980-1981
* Вашингтон и други градови, 1982-1984
* Вашингтон, Хаг, 1995-1996
* Ротердам, Франкфурт, 1999-2000
4 Поврзано
* Златно време на холандското сликарство
Андреа Апуцо

Андреа Апуцо — италијанско-американски готвач. Неговиот ресторан, ''Андреас'', во Метаири, Луизијана, Соединетите Американски Држави, е еден од познатите ресторани во областа Њу Орлеанс.
Апуцо е роден и израснат во Италија, на островот Капри, но патувал и готвел низ Европа, Карибите и САД. Тој има објавено две книги готвачи, и има добиено неколку награди.
1 Биографија
Апуцо го започнал своето формално кулинарско образование додека работел во пекара во неговиот роден град Анакапри. На четиринаесет годишна возраст, го напуштил Капри за да отпатува во Германија, Швајцарија, Англија и Јужна Америка, за да ја продолжи својата кулинарска обука во Европа и во странство.
По 35 години работа во кујните ширум светот, Апуцо се преселил на Бермуда во 1973 година за да работи во хотелот Саутемптон Принцес, а подоцна и во хотелот Хамилтон Принцес. Во 1975 година, дошол во САД како извршен помошник-готвач во хотелот Омни Интернешнл во Атланта. Во 1977 година, се преселил во Њу Орлеанс како извршен готвач на хотелот Ројал Орлеанс, позиција што ја имал до јануари 1985 година кога го отворил ''Андреас''.
2 Дела
Во 1990 година, Апуцо ја објавил својата прва книга за готвење, „Кујната на Андреа“ (''La Cucina di Andrea's)'', која содржи над 300 рецепти. Во 1994 година, Апуцо ја објавил својата втора книга, „Лесен готвач на Андреа“ (''Andrea's Light Cookbook)'', која содржи рецепти за јадења со малку маснотии, низок холестерол и нискокалорични јадења кои се одобрени од Американското здружение за срце и Американското здружение за дијабетес.
3 Дополнителна литература
****
Благоја Чешларов

Благоја Чешларов (, 1 март 1933 - , 19 ноември 1985) ― југословенски-македонски трубач, музички педагог, продуцент.
1 Животопис
1.1 Ран живот и образование
Благоја Чешларов бил роден на 1 март 1933 година во Штип. Основното училиште го завршил во Штип, додека средно образование стекнал во Средното музичко училиште во Скопје. Потоа се запишал на Вишата педагошка школа во Скопје.
1.2 Кариера
Во 1960-тите години работел како наставник во ОУ „Владимир Илич Ленин“. Тој е еден е од основачите на забавниот (танцов) оркестар при македонското Радио Скопје заедно со Драган Ѓаконовски-Шпато, Ладислав Палфи. Подоцна станал прва труба на танцовиот оркестар на Радиото до средината на 1970-тите година кога преминал во новосоздадената музичка продукција при истото радио. Потоа бил главен уредник и продуцент на музичката продукција при Радио Скопје. Во 1976 година е главен сновач е на вокално-инструменталниот состав „Македонија“, во тоа време составен од познатите македонски пејачи и студиски музичари меѓу кои како вокали: Панче и Невена Кочовски, Сашка Петковска, Верица Ристевска, Даниела Панчетовиќ, Зорица Попанкова, Кирчо Поп Лазаров; како инструменталисти: Крсто Таушанов, Марио Липша, Радослав Шутевски, Драган Вучиќ, Томе, Бошко Во 1980 година бил директор на тогаш престижниот Опатиски фестивал како претставник на македонската Радио-телевизија.
1.3 Смрт
Починал во Белград на 19 ноември 1985 година.
2 Дискографија
;Синглови*''Молчи, молчи'', јануари 1970, со Димитар Масевски (аранжман и музика)
*''Последна солза'', јануари 1970 со Димитар Масевски (аранжман и музика)
*''Дај ми молњи'', јануари 1972 со Владо Димитровски (тапани), Никола Кимовски-Коле (органа), Љубомир Бранѓолица (композитор)
*''Waltz'', јануари 1985
;Проширени изданија*''Сонувам за љубовта'', јануари 1972 со Драган Ѓаконовски-Шпато (диригент), E. Polite (музика), Родриго Видре (музика)
Гвидо Мода

Гвидо Мода (роден на 11 јули 1885 - починал на 5 ноември 1957) бил италијански професионален фудбалер, кој играл како дефанзивец и фудбалски менаџер.
1 Почести
1.1 Клуб
* Милан ФБЦЦ
** Прима категорија: 1906, 1907 година
Фортуна Бенд

Музичкиот состав задолжен за највеселите свадби, крштевки, родендени и други свечености, Фортуна Бенд постои од 2006 година активно на музичката сцена. Препознатлив во музичката фела по своето професионално музицирање, а сите членови на бендот се школувани професионалци на својот инструмент и имаат големо искуство позади себе.
Горди членови на овој музички состав се:
* Христијан Димитриевски – Кико (вокал),
* Новица Соколовски (кларинет и саксофон),
* Љупчо Соколовски (клавијатури),
* Ристе Плуковски (тапани),
* Сашко Велков (хармоника),
* Виолета Пандовска (вокал) и
* Кирил Златановски (бас гитара).
Настапувале и имаат одлична соработка со музичките артисти:
* Мирослав Илиќ,
* Наум Петрески,
* Ефто Пупиноски,
* Миле Кузмановски,
* Виолета Томовска,
* Благица Павловска,
* Блага Петреска,
* Зуица Лазова,
* Стојне Николова,
* Спасен Сиљаноски,
* Сузана Гавазова,
* Душко Георгиевски.
Авторска музика и настапи на фестивали:
* Дома да си остарам - Фолк Фест Роса 2024
* ДО 100 ГОДИНИ - Фолк Фест Роса 2023
* Како дома нигде нема - Прилеп Фест 2023
* ЕДЕН БЕЗ ДРУГ НЕ МОЖЕМЕ - Фолк Фест Роса 2021
* ЗА ТИЕ ОЧИ ЗЕЛЕНИ - Фолк Фест Роса 2020
* ЕДЕН ЖИВОТ - Филиграни 2016
* ТАКВА НИ Е ГРУПАТА - Прилеп Фест 2012
* Вратете се Лешочани - Тетовски филиграни 2008
* НОСТАЛГИЈА - ЦД со 8 преработки на македонски народни песни
Француски институт во Фиренца

Францускиот институт во Фиренца или екинститут во Фиренца, Италија. Тоа е француска јавна институција приклучена на француското Министерство за надворешни работи. Промоцијата на француската култура и јазик во странство е нејзината главна мисија. Основана во 1907 година од Жулиен Лучер, тој е најстариот француски културен институт во светот.
Антонио Мафеи да Волтера

Антонио Мафеи да Волтера (1450 – 13 мај 1478) бил италијански презвитер, свештеник и папски нотар. Роден е во благородничко семејство во градот Волтера, тогаш дел од Република Фиренца управувана од семејството Медичи. Најдобро е запаметен по улогата што ја играше во заговорот Паци, заговор за отстранување на Медичи од власт од страна на оние кои не се задоволни од нивното владеење. На Велигден, 26 април 1478 година, Мафеи и други заговорници се обиделе да го убијат Лоренцо де Медичи и неговиот брат Џулијано во Фирентинската катедрала. Заедно со колегата заговорник Стефано да Баноне, Мафеи се обидел да го задави Лоренцо и успеал да го рани во грлото. Меѓутоа, додека Џулијано бил успешно убиен, Лоренцо ги преживеа повредите. По неуспехот на заговорот за атентат, Мафеи најде засолниште во црквата Бадија Фиорентина во Фиренца, но подоцна бил уапсен и обесен од Палацо дела Сињорија на 3 мај.
1 Во популарната култура
Антонио Мафеи е претставен како помал антагонист во видео играта ''Асасинс крид II'', во која тој е прикажан како член на редот на Темпларите, кои во рамките на приказната на играта се одговорни за заговорот на Паци. Наместо да биде погубен во Фиренца по неуспехот на заговорот, тој бега во Сан Џимињано, каде што подоцна е убиен од Ецио Аудиторе. Мафеи, исто така, се појавува во приквел филмот на играта, ''Асасинс крид'', кој го игра Шон Баичо.
Американска љубов

''Американска љубов'' (|Un amore americano) е италијански романтична комедија од 1994 година, ко-сценарист и режиран од Пјеро Скивазапа, со Карло Деле Пиан и Брук Шилдс во главните улоги.
1 Заплет
Карло Фосалто, професор од Универзитетот во Урбино, пристигнал во Соединетите Држави за да држи летни часови по италијанска литература на американски универзитет од Средниот Запад. Неговата сопруга останала дома во Италија за да се грижи за семејството. Грета, новинар-аматер е асистент на Карло за лето. Врската помеѓу Грета и Карло еволуирала во романса и покрај фактот дека тој е оженет.
2 Улоги
* Карло Деле Пиане како Карло Фосалто
* Брук Шилдс како Грета Берлинг
* Меме Перлини како Петри
* Кејт Гимбелот како Лена
* Ричард Џозеф Пол како Џорџ
* Емил Левисети како Валтер
Чудото на крстот на мостот С. Лоренцо

''Чудото на крстот кај мостот С. Лоренцо'' (италијански: ''Miracolo della Croce caduta nel canale di San Lorenzo'') е слика со темпера на платно на италијанскиот ренесансен уметник Џентиле Белини, која датира од ''в.'' 1500. Сега е сместенa во Галеријата на Академијата, во Венеција.
1 Историја
Сликата била нарачана за Големата сала на Скуола Гранде ди Сан Џовани Евангелиста, седиштето на истоименото братство во Венеција. Комисијата вклучувала вкупно девет големи платна, од истакнати уметници од тоа време како Белини, Перуџино, Виторе Карпачо, Џовани Мансуети, Лазаро Бастиани и Бенедето Рускони.
Темата на сликите требало да бидат чудата на фрагмент од Вистинскиот крст. Предметот бил дониран на братството од Филип де Мезиер (или Филипо Масер), канцелар на Кралството Кипар и Ерусалим во 1369 година, и набрзо станал предмет на почит во градот.
Сите платна биле изведени во 1496-1501 година. Сите преживеале до денес, настрана од Перуџино, и сега се во Галеријата на Академијата.
2 Опис
Делото прикажува чудо што се случило за време на една од годишните поворки на Чесен крст на Скуола. Остатокот паднало во вода: последователно ги избегнало сите обиди на луѓето да го фатат, настрана од оној на Андреа Вендрамин, ''Гран Гвардијано'' („Големиот чувар“) на училиштето.
Сликата покажува прецизен приказ на ''каналот'' и мостот во близина на кој се случило пријавеното чудо, како и на голем број луѓе кои помагаат во тоа. Меѓу препознатливите ликови е Катерина Корнаро, кралица на Кипар. Некои претпоставуваат дека таа е меѓу клечените жени лево; сепак, Кетрин Корнаро е првата жена лево (стои, со девојка лево). Таа се моли. Групата господа е можеби онаа на семејството на Белини, вклучувајќи го и неговиот автопортрет и оној на неговиот брат Џовани.
Во центарот е мостот Сан Лоренцо („Мостот Свети Лоренс“), полн со луѓе кои гледаат во настанот. ''Фондаментите'' (патиштата што ги опкружуваат венецијанските канали) се исто така преполни, а некои луѓе доаѓаат на гондоли. Некои луѓе нурнале, а една жена од десната страна го турка својот мавритански роб да го стори истото: сепак, Андреа Вендрамин веќе ја грабнала реликвијата и ја носи на брегот.
Зградите се обоени со прецизни бои, иако без геометриска перспектива . Некои од нив се со типични превртени конусни оџаци од средновековна Венеција.
3 Поврзано
*''Поворка на плоштадот Свети Марко''
Историја на Влашка

Влашка никогаш не била независна, но уживала различни степени на автономија. По завршувањето на Второто бугарско царство, Влашка го продолжила својот живот и развој самостојно според традицијата од римско време, бидејќи римјаните никогаш не ја припоиле оваа територија кон Римската империја по нивното заминување од Дакија.
Во средниот век, територијата на Влашка била составен дел на Бугарија.
Во периодот 1417-1526 година, целата Влашка низина била тампон зона за османлиjско-унгарските судири. Во средниот век, поединечните области беа многу различни од модерните. Западниот дел на Мунтенија до реката Олт, вклучувајќи го Букурешт и неговата околина, бил окупиран од ''Кодру Власеj'' (Влашка шума). На исток од шумата се наоѓала ненаселената Бараганска степа, која заедно со соседната Добруџа била ненаселена или исклучително ретко населена, а населбите се наоѓале покрај Дунав или во подножјето на Карпатите. Во Олтенија, за разлика од Мунтенија, животот се одвивал варен, а кралот на Унгарија, заедно со владејачкиот деспотат Видин, редовно го полагал овој регион. Олтенија била позната како Банат Северин.
Во времето на Сулејман Величествениот и Селим II, Влашка со своите владетели и мајстори се зацврстила и добила целосен изглед на православна земја, номинално под власта на турскиот султан. Споменикот од тоа време е катедралата во Курта де Арџеш.
По смртта на Селим II, започнал период на нестабилност и борба за власт меѓу семејството Кантакузено и венецијанскиот Валиде султан, чија цел била да ја заземе Влашка со нејзините ресурси. Извонреден претставник на Кантакузино е Михај Храбриот. Крајот на овој период беше означен со кампањата Сучава на Тимош Хмелницки.
Втората половина на 17 век е еден вид второ златно доба за Влашка или времето кога локалната културна традиција добива целосна форма, чиј израз е така наречениот бранковански стил.
По кампањата на Прут, во владата на земјата започна нов фанариотски период поради страв од руско влијание и окупација. На крајот, со Кримската војна, руското влијание беше неутрализирано, а Романија беше создадена врз основа на Влашка.
1 Наводи
Лиза Боатин

Лиза Боатин (родена на 3 мај 1997 година) е италијанска професионална фудбалерка која игра како лев бек за клубот од Серија А, Јувентус ФК и за женската репрезентација на Италија.
1 Клупска кариера
Во јули 2014 година, Боатин потпишала за Бреша. Во ноември 2017 година, таа го постигнала својот прв гол за Јувентус, пенал против Рес Рома. Таа забележала два настапи за Јувентус во 2018-2019 женската Лига на шампиони на УЕФА. Таа играла за Јувентус во финалето на италијанскиот женски куп 2018-2019. Во мај 2019 година, Боатин го продолжила договорот со Јувентус до 2021 година. Таа била избрана за играч на сезоната на навивачите. На 15 јули 2021 година, таа го продолжила договорот до 2023 година. На 30 јануари 2022 година, Боатин постигнала гол директно од корнер во третата минута од судиското надополнување за да израмни 1-1 во натпреварот од Купот на Италија против Интер. Во 2022 година, таа била најдобар женски фудбалер во Серија А.
2 Меѓународна кариера
Боатин била капитен на Италија до 17 години на УЕФА шампионатот за жени до 17 години во 2014 година и на Светскиот куп на ФИФА до 17 години за жени во 2014 година. Италија У-17 била трета на двата настани, а Боатин постигнала гол во пенал рулетот на Светското првенство, додека Италија ја победила Венецуела У-17.
Таа играла за Италија во два натпревари во квалификациите за Светското првенство на ФИФА за жени 2019 година. Во мај 2019 година, таа била именувана во тимот за Светското првенство на ФИФА за жени 2019 година во Франција. Таа била една од осумте играчи на Јувентус во тимот.
По учеството на УЕФА за женско Евро 2022, каде Италија била елиминирана во групната фаза, Боаттин исто така била вклучена во последните натпревари од квалификациите за Светското првенство на ФИФА за жени 2023 година во Австралија и Нов Зеланд. На 6 септември 2021 година, таа го постигнала својот прв гол за италијанската сениорска репрезентација со удар од 22 јарди, додека ја запечати победата од 2:0 на домашен терен против Романија: благодарение на овој резултат, ''Аѕурите'' се здобиле со директни квалификации за вториот Светски куп. по ред за прв пат во нивната историја.
3 Личен живот
Боатин е родена во Портогруаро, Венето, Италија.
Боатин живее заедно со шведската фудбалерка Линда Сембрант во истополова врска.
4 Почести
* Серија А: 2015–16
* Копа Италија: 2015–16
* Суперкуп на Италија: 2015, 2016 година
* Серија А: 2017–18, 2018–19, 2019–20, 2020–21, 2021–22
* Копа Италија: 2018–19,
* Суперкуп на Италија: 2019, 2020-21, 2021-22
* Серија А за најдобар фудбалер на годината: 2022 година
Фаето

Фаето (''Faìt'' на дијалект Фаетано) е италијански град со 618 жители во провинцијата Фоџа во Апулија.
Заедно со соседната општина Селе ди Сан Вито, таа го сочинува единственото француско-провансалско малцинство во јужна Италија.
1 Географија
Сместена на планините Даунија, во горната долина Селоне, Фаето е втората највисока општина во регионот на Апулија. Всушност, општината се наоѓа на надморска височина од 820 метри на регионалната граница со Кампанија, наоѓајќи се на 47 км југозападно од Фоџа, главниот град на провинцијата.
Во селата околу Фаето се издигаат височините на планината Корнакија (највисокиот врв во Пуља со неговите 1151 м), планината Дифеса (1062 м), планината Сан Вито (1015 м) и исто така од таму може да се видат и подножјето Гаргано, и заливот на Манфредонија.
Зад градот се развива шумата Фаето, голема природна шума со високи дрвја со мешана вегетација. Општинската територија, која ја минува сливот на Апенини, исто така се протега на тиренската страна за да ги вклучи изворите на реката Мискано, притока на Уфита.
2 Историја
Општината за првпат се споменува во 1343 година, во акт на џелатот на Капитаната, додека во 1354 година кралицата Џована д'Анџио го доделува Фаето на епархијата Троја.
На почетокот на 1440 година, Фаето ја изгубил својата автономија и бил припоен кон баронијата Валмаџоре, во која биле вклучени и Кастелучио и Челе ди Сан Вито. Баронијата им припаѓала, низ вековите, на различни семејства, меѓу кои се издвојуваат Карафа и Карачоло. Дури на почетокот на 19 век, со укинувањето на феудализмот, општината ја вратила целосната автономија.
До XVIII век Фаето му припаѓал на Ултра Кнежевството, а во четиригодишниот период 1743-46 бил предмет на територијална јурисдикција на ''кралскиот трговски конзулат'' на Аријано.
3 Општество
3.1 Демографска еволуција
Регистрирани жители:
3.2 Јазици и дијалекти
Заедно со соседниот центар Селе ди Сан Вито го формира единственото француско-провансалско јазично малцинство во Апулија, признаено од италијанската држава согласно законот бр. 482 од 1999 година. Како важен лингвистички остров, имаше многу студии на оваа тема; особено постои истражувачка библиографија за дијалектот Фаетано. Фаето, исто така, се граничи (на јужната страна) со друг јазичен остров, арберешкиот Гречи.
4 Култура
4.1 Музеи
Во срцето на историскиот центар на Фаето, во внатрешноста на Каса дел Капитано од петнаесеттиот век, се сместени ''Етнографскиот музеј на француско-провансалската цивилизација'' и ''Граѓанскиот музеј на територијата.'' Внатре во нив се чуваат многу наоди поврзани со античката агро-пасторална култура, слична на онаа на блиското Celle di San Vito, но добро диференцирани од оние на околните места.
4.2 Настани
Фестивалот на шунка Фаето се одржува во првата недела од февруари и август, а во мода е од поствоениот период.
5 Поврзано
* Вија Трајана
Брачано

Брачано (|Bracciano) е населба во Италија во округот Рим, регионот Лацио.
Според проценката од 2011 година во населбата живееле 12459 жители. Населбата се наоѓа на надморска височина од 314 м.
1 Градови партнери
* Нојзес
* Шатне Малабри
2 Поврзано
* Провинции во Италија
* Италијанците
Вонгалактичка планета

Вонгалактичка планета или вонгалактичка вонсончева планета е планета која се наоѓа надвор од галаксијата Млечен пат. Поради огромните растојанија, тие многу тешко би можело да се детектираат директно. Сепак, постојат индиректни докази дека таквите планети постојат. Досега најдалечните познати планети, SWEEPS-11 и SWEEPS-04, кои се наоѓаат во соѕвездието Стрелец, оддалечени приближно 27,710 светлосни години од Сонцето, додека Млечниот пат има дијаметар помеѓу 100,000 и 180,000 светлосни години. Тоа значи дека дури и планетите во нашата галаксија кои се наоѓаат на поголемо растојание досега не се детектирани.