Ирод Агрипа II

Ирод Агрипа II (27/28 — или 100), официјално именуван Маркус Јулиј Агрипа, а понекогаш скратено на Агрипа — последниот владетел од династијата Херодиј, кој владеел на териториите надвор од Јудеја како римски клиент. Агрипа II побегнал од Ерусалим во 66 година, плашејќи се од еврејското востание и ја поддржал римската страна во Првата еврејско-римска војна.
8 Ран живот
Ирод Агрипа II бил син на првиот и попознат Ирод Агрипа и братот на Береника, Маријамна и Друсила (втора сопруга на римскиот прокуратор Антониј Феликс ). Се школувал на дворот на императорот Клавдиј, а во времето на смртта на татко му имал само седумнаесет години. Затоа Клавдиј го задржал во Рим и го испратил Куспиј Фадус како прокурист на римската провинција Јудеја . Додека бил во Рим, тој ја изразил својата поддршка за Евреите на Клавдиј, и против Самарјаните и прокураторот на провинцијата Јудеја, Вентидиус Куманус, за кој во последно време се сметало дека бил причина за некои немири таму. Агрипа II бил израснат и образован на царскиот двор во Рим. Поради неговата младост по смртта на неговиот татко, Агрипа I, во 44 година, императорот Клавдиј ја вратил Јудеја во статус на провинција.
9 Подигнување на власт
По смртта на кралот Ирод од Халкида во 48 година, неговото мало сириско царство Халкида му било дадено на Агрипа, со право да го надгледувал храмот во Ерусалим и да го назначи неговиот првосвештеник, но само како четврт.
Во 53 година, Агрипа бил принуден да се откаже од тетрархијата на Халкида, но во замена Клавдиј го поставил за владетел со титулата крал на териториите со кои претходно управувал Филип, имено, Итуреа, Трахонитис, Батанеа, Гауланитис, Ауранитис и Панеа, како и царството на Лисанија во Абила. Тетрархијата на Халкида подоцна во 57 година му била дадена на неговиот братучед Аристобул ( ). Ирод Агрипа славел венчајќи ги своите две сестри Маријамна и Друсила. Флавиј Јосиф Флавиј, еврејскиот историчар, ги повторува озборувањата дека Агрипа живеел во инцестуозна врска со неговата сестра Береника.
Помеѓу 52 и 60, тој назначил неколку првосвештеници и го заслужил непријателството на конфликтните страни. Иако ги поддржуваше правата на Евреите во Александрија, кои се соочија со проблеми од елинизираното население, тој ја избегнувал политиката во Јудеја, каде што биле активни Зилотите, терористичка група. Во 60 година, кога свети Павле бил уапсен, обвинителот се консултирал со Агрипа во врска со случајот на апостолот; тетрархот го прогласи за невин.
Во 55 година, императорот Нерон ги додал на царството на Агрипа градовите Тиберија и Тарихеја во Галилеја и Ливија (Јулиас), со четиринаесет села во негова близина, во Переја.
Пред Агрипа и неговата сестра Береника, според Новиот завет, апостол Павле се изјаснил за својот случај во Кесарија Маритима, веројатно во 59 или 60 година ( ).
Агрипа потрошил големи суми за разубавување на Ерусалим и други градови, особено на Берит (древен Бејрут), хеленизиран град во Феникија. Неговата пристрасност кон второто го направил непопуларен меѓу неговите поданици, а каприциозниот начин на кој ги назначувло и соборувало првосвештениците го направил несакан од неговите соверници.
На еврејскиот бунт против Рим во 66 година, Агрипа бил во Александрија. Тој побрза да се врати во Ерусалим за да се обиде да го убеди народот во нивната беспомошност против моќта на Рим. Неговата мисија пропадна и го поддржа Рим во војната што следеше. Се борел во походот на Веспазијан и бил полесно ранет во веридба кај Гамала.
10 За време на Еврејско-римската војна
Во седумнаесеттата година од владеењето на Агрипа (што одговара на 12-та година од владеењето на Нерон, или 65/66 н.е.), Агрипа очајно се обидел да спречи војна со Рим, кога видел дека неговите сонародници генерално се расположени да се борат против Рим, поради одредени навреди и злоупотреби со кои се соочувале под римскиот обвинител Гесиј Флор . Во тоа време, тие ги откинале манастирите што воделе од тврдината Антонија до Храмовата Гора каде што римските војници оделе да чуваат стража за време на еврејските празници, и тие одбиле да му платат данок на Рим. Агрипа го свикал народот и го повикал да ги толерира привремените неправди што му биле направени и да се покорат на римската хегемонија. На крајот, Агрипа не успеал да ги спречи своите поданици да се побунат, додека, за време на одреден празник, кога римскиот гувернер на Сирија, Цестиј Гал, поминал низ Јудеја за да го задуши бунтот, тој бил разбиен од еврејските сили. До 66 година, граѓаните на Ерусалим го протерале својот крал Агрипа и неговата сестра Береника од Ерусалим. За време на Првата еврејско-римска војна од 66-73 година, тој испратил 2.000 луѓе, стрелци и коњаници, да го поддржат римскиот генерал Веспазијан, покажувајќи дека, иако Евреин, тој бил целосно посветен на Римската империја. Тој го придружувал синот на Веспазијан Тит во дел од неговите походи против бунтовниците, и бил ранет при опсадата на Гамла. По заземањето на Ерусалим, тој замина со својата сестра Береника во Рим, каде што бил вложен со преторско достоинство и награден со дополнителна територија. Во 70 година му помогнал на синот на Веспазијан Тит во конечното освојување на самиот Ерусалим. По војната, неговата територија била зголемена од Тит, и тој очигледно преживеал до 93 н.е.
10.1 Односите со Јосиф
Агрипа имал голема блискост со историчарот Јосиф Флавиј, бидејќи му дал информации за неговата историја, ''Антиквитети на Евреите''. Јосиф зачувал две од писмата што ги добил од него.
11 Смрт
Според цариградскиот патријарх Фотиј I, Агрипа умрел без деца на седумдесет години, во третата година од владеењето на Трајан, односно 100, но изјавите на историчарот Јосиф Флавиј, покрај современата епиграфија од неговата кралство, го ставил овој датум во сериозен сомнеж. Современиот научен консензус тврди дека тој починал пред 93/94 година. Тој бил последниот владетел од Домот на Ирод.
12 Варија
Ирод Агрипа II е единствената личност спомната во Библијата што некогаш ја посетил (тоа што е сега) Холандија . Како член на придружбата на императорот Калигула, тој отпловил по реката Рајна до Катвајк.
13 Наводи
14 Книжевност
*
8 Ран живот
Ирод Агрипа II бил син на првиот и попознат Ирод Агрипа и братот на Береника, Маријамна и Друсила (втора сопруга на римскиот прокуратор Антониј Феликс ). Се школувал на дворот на императорот Клавдиј, а во времето на смртта на татко му имал само седумнаесет години. Затоа Клавдиј го задржал во Рим и го испратил Куспиј Фадус како прокурист на римската провинција Јудеја . Додека бил во Рим, тој ја изразил својата поддршка за Евреите на Клавдиј, и против Самарјаните и прокураторот на провинцијата Јудеја, Вентидиус Куманус, за кој во последно време се сметало дека бил причина за некои немири таму. Агрипа II бил израснат и образован на царскиот двор во Рим. Поради неговата младост по смртта на неговиот татко, Агрипа I, во 44 година, императорот Клавдиј ја вратил Јудеја во статус на провинција.
9 Подигнување на власт
По смртта на кралот Ирод од Халкида во 48 година, неговото мало сириско царство Халкида му било дадено на Агрипа, со право да го надгледувал храмот во Ерусалим и да го назначи неговиот првосвештеник, но само како четврт.
Во 53 година, Агрипа бил принуден да се откаже од тетрархијата на Халкида, но во замена Клавдиј го поставил за владетел со титулата крал на териториите со кои претходно управувал Филип, имено, Итуреа, Трахонитис, Батанеа, Гауланитис, Ауранитис и Панеа, како и царството на Лисанија во Абила. Тетрархијата на Халкида подоцна во 57 година му била дадена на неговиот братучед Аристобул ( ). Ирод Агрипа славел венчајќи ги своите две сестри Маријамна и Друсила. Флавиј Јосиф Флавиј, еврејскиот историчар, ги повторува озборувањата дека Агрипа живеел во инцестуозна врска со неговата сестра Береника.
Помеѓу 52 и 60, тој назначил неколку првосвештеници и го заслужил непријателството на конфликтните страни. Иако ги поддржуваше правата на Евреите во Александрија, кои се соочија со проблеми од елинизираното население, тој ја избегнувал политиката во Јудеја, каде што биле активни Зилотите, терористичка група. Во 60 година, кога свети Павле бил уапсен, обвинителот се консултирал со Агрипа во врска со случајот на апостолот; тетрархот го прогласи за невин.
Во 55 година, императорот Нерон ги додал на царството на Агрипа градовите Тиберија и Тарихеја во Галилеја и Ливија (Јулиас), со четиринаесет села во негова близина, во Переја.
Пред Агрипа и неговата сестра Береника, според Новиот завет, апостол Павле се изјаснил за својот случај во Кесарија Маритима, веројатно во 59 или 60 година ( ).
Агрипа потрошил големи суми за разубавување на Ерусалим и други градови, особено на Берит (древен Бејрут), хеленизиран град во Феникија. Неговата пристрасност кон второто го направил непопуларен меѓу неговите поданици, а каприциозниот начин на кој ги назначувло и соборувало првосвештениците го направил несакан од неговите соверници.
На еврејскиот бунт против Рим во 66 година, Агрипа бил во Александрија. Тој побрза да се врати во Ерусалим за да се обиде да го убеди народот во нивната беспомошност против моќта на Рим. Неговата мисија пропадна и го поддржа Рим во војната што следеше. Се борел во походот на Веспазијан и бил полесно ранет во веридба кај Гамала.
10 За време на Еврејско-римската војна
Во седумнаесеттата година од владеењето на Агрипа (што одговара на 12-та година од владеењето на Нерон, или 65/66 н.е.), Агрипа очајно се обидел да спречи војна со Рим, кога видел дека неговите сонародници генерално се расположени да се борат против Рим, поради одредени навреди и злоупотреби со кои се соочувале под римскиот обвинител Гесиј Флор . Во тоа време, тие ги откинале манастирите што воделе од тврдината Антонија до Храмовата Гора каде што римските војници оделе да чуваат стража за време на еврејските празници, и тие одбиле да му платат данок на Рим. Агрипа го свикал народот и го повикал да ги толерира привремените неправди што му биле направени и да се покорат на римската хегемонија. На крајот, Агрипа не успеал да ги спречи своите поданици да се побунат, додека, за време на одреден празник, кога римскиот гувернер на Сирија, Цестиј Гал, поминал низ Јудеја за да го задуши бунтот, тој бил разбиен од еврејските сили. До 66 година, граѓаните на Ерусалим го протерале својот крал Агрипа и неговата сестра Береника од Ерусалим. За време на Првата еврејско-римска војна од 66-73 година, тој испратил 2.000 луѓе, стрелци и коњаници, да го поддржат римскиот генерал Веспазијан, покажувајќи дека, иако Евреин, тој бил целосно посветен на Римската империја. Тој го придружувал синот на Веспазијан Тит во дел од неговите походи против бунтовниците, и бил ранет при опсадата на Гамла. По заземањето на Ерусалим, тој замина со својата сестра Береника во Рим, каде што бил вложен со преторско достоинство и награден со дополнителна територија. Во 70 година му помогнал на синот на Веспазијан Тит во конечното освојување на самиот Ерусалим. По војната, неговата територија била зголемена од Тит, и тој очигледно преживеал до 93 н.е.
10.1 Односите со Јосиф
Агрипа имал голема блискост со историчарот Јосиф Флавиј, бидејќи му дал информации за неговата историја, ''Антиквитети на Евреите''. Јосиф зачувал две од писмата што ги добил од него.
11 Смрт
Според цариградскиот патријарх Фотиј I, Агрипа умрел без деца на седумдесет години, во третата година од владеењето на Трајан, односно 100, но изјавите на историчарот Јосиф Флавиј, покрај современата епиграфија од неговата кралство, го ставил овој датум во сериозен сомнеж. Современиот научен консензус тврди дека тој починал пред 93/94 година. Тој бил последниот владетел од Домот на Ирод.
12 Варија
Ирод Агрипа II е единствената личност спомната во Библијата што некогаш ја посетил (тоа што е сега) Холандија . Како член на придружбата на императорот Калигула, тој отпловил по реката Рајна до Катвајк.
13 Наводи
14 Книжевност
*