Бел марлин

Белиот марлин (''Tetrapterus albida/Kajikia albida''), познат и како атлантски бел марлин, марлин, е вид на риба што живее во епипелагичната зона на тропскиот и суптропскиот Атлантски Океан. Се среќава помеѓу 45° северна и 45° јужна географска ширина во води подлабоки од 100 метри. Иако белиот марлин се наоѓа во водни површини подлабоки од 100 метри, тие имаат тенденција да останат близу до површината. Белиот марлин е пронајден во близина на брегови, плитки мочуришта и кањони, но не е ограничен само на тие локации. Тие претпочитаат топли површински температури поголеми од 22°C.
1 Идентификација
Белиот марлин најчесто погрешно се идентификува како ''Tetrapturus georgii''. Ова веројатно предизвикало погрешно пресметување на големината на популацијата на белиот марлин и ''Tetrapturus georgii'' пред да се утврди дека се генетски различни во 2001 година. Диференцијацијата помеѓу двата вида може да се направи со внимателно надворешно испитување. ''Tetrapturus georgii'' има широкопојасен, кружен преден крај на нивните лушпи. Лушпите од белиот марлин се покрути и заоблени на задниот дел од лушпата. Друг начин да се идентификуваат двата вида без да се направи генетски тест е со гледање на растојанието помеѓу аналниот отвор и аналната перка. Кај ''Tetrapturus georgii'', аналниот отвор е подалеку од аналната перка (поголемо од половина од должината на аналната перка) отколку кај белиот марлин.
2 Таксономија и еволуција
Во 1860 година, Фелипе Пои му го дал на белиот марлин името ''Tetrapturus albidus''. Оваа класификација го става видот во истиот род како краткоклуна подводна риба, медитеранска подводна риба, тркалезноклун подводна риба и долгоклун подводна риба. Истражувачите идентификувале фосили од родот ''Tetrapturus'' кои датираат од Лангиската ера од 15 години.
''Tetrapturus albidus'' било прифатено име за бел марлин до 2006 година. Во тоа време, генетското тестирање на Коллет и неговите колеги предложило дека белиот марлин и индо-пацифичкиот пругаст марлин треба да се класифицираат во родот ''Kajikia''. Денес, ''Kajikia albida'' и нејзиниот близок роднина ''Kajikia audax'' (пругаст марлин) се научно утврдени како генетски различни од видовите во родот ''Tetrapturus''.
Белите марлини се риби со средна големина, со клун кој е заоблен во пресек и изразито разделена опашка перка. Нивната телесна структура е дизајнирана за брзо пливање со долг, аеродинамичен изглед. Должината на ''K. albida'' се мери од долната вилица до виљушката на опашката (должина на виљушката на долната вилица; LJFL). Најголемиот пријавен бел марлин бил 2,8м LJFL и тежел над 82 килогграми. Бојата на белиот марлин се користи како контрасенчење, со темно сина грбна страна и валкано бела вентрална страна. Иако сите бели марлини имаат ист шаблон на боење, тие се сексуално диморфни, при што женките обично се поголеми. Една од најзабележителните карактеристики на белиот марлин е грбната перка, која се протега по поголемиот дел од грбниот дел од неговото тело. Грбната перка се состои од обично 28 до 46 зраци. Овие зраци сочинуваат перка висока и заоблена во предниот дел, но брзо се израмнува, а потоа се намалува како што се протега кон задниот дел. Зад големата примарна грбна перка се наоѓа секундарната грбна перка, која е составена од пет до шест зраци. Белиот марлин има сет слични прни перки и карлични перки. Овие два сета перки се заоблени и широки на врвот. Тие исто така имаат две анални перки кои можат да се користат за идентификација помеѓу видовите. Латералната линија кај овој вид е истакната, со грпка над градната перка и се протега по должината на рибата кон опашната перка.
Внатрешно, белиот марлин нема пливачки меур, туку има мали комори во облик на меурчиња кои дејствуваат како пливачки меур. Слично на повеќето 'рбетници, тие имаат симетрични гонади. За разлика од другите морски риби, белиот марлин нема жабрени заби кои се вклучени во хранењето со суспензија. Белиот марлин има мали, но остри заби кои се користат при јадење риба и главонози.
3 Дистрибуција
Белиот марлин се наоѓа низ потоплите води на Атлантикот помеѓу 45°С и 45°Ј, се наоѓа во Мексиканскиот Залив, Карипското Море и Средоземното Море, иако записите од Средоземното Море и од Бретања, Франција, се чини дека се однесуваат на скитници.
4 Хранење и диета
Белиот марлин е близу врвот на синџирот на исхрана и го консумира секој плен што ќе го најде, а кој е соодветен за нивната големина. Летечките риби во јато, малата туна, махи-махи (делфин, дорадо) и лигњите се претпочитаниот плен на белиот марлин. Тие понекогаш бараат храна со помош на други предатори. Белиот марлин обично се држи сам за себе, но се дружи со други врвни предатори за да ја зголеми ефикасноста на барањето храна. Тие исто така добиваат храна со нуркање во парабола во облик на V или U до околу 200 метри во потрага по храна што не е на површината. За да преживеат на овие пониски температури и потемни средини, белиот марлин има поголеми очи и начин селективно да ги затоплува нивните очните и мозочните ткива.
Животниот циклус на ''К. Албида'' започнува со големо мрестење во топли тропски води во близина на екваторот. Секоја женка може да положи од 190.000 до 586.000 јајца. Мексиканскиот Залив, Мона Пасаж, Југозападни Бермуди и северозападниот остров Гранд Бахама се неколку локации кои се наоѓаат како главно место за мрестење на белиот марлин. Тие се враќаат во топлите, плитки, екваторски води секоја година за мрестење. Растот на белиот марлин е многу брз, при што мажјаците достигнуваат сексуална зрелост на само 153,2 cm LJFL и женките стануваат сексуално зрели на 189,9 cm LJFL. Животниот век на белиот марлин е идентификуван како 15 или повеќе години.
Многумина направиле долги трансатлантски патувања. Еден бел марлин се појавил повторно на 6.517 километри, 474 дена подоцна.
5 Риболов и заштита на природата
Пред 2001 година, ''Tetrapturus georgii'' и белиот марлин биле идентификувани како ист вид. Истражувачите од Истражувачкиот институт „Гај Харви“ при Универзитетот Нова Саутистерн, Данија Бич, Флорида, првпат откриле дека овие два вида се значително различни во 2001 година преку генетски тестови. Вклучувањето во списокот на загрозени видови не било утврдено сè до 2007 година, кога бројот на популацијата веќе паднал под лесно обновливите нивоа.
Риболовот на белиот марлин е мулти-милионска организација во добро развиените земји. Постојат ограничувања за ограничување на големината на рибите што можат да се ловат, но процесот на риболов може да биде катастрофален за рибите. Времето поминато на јадицата, ракувањето надвор, откопчувањето и пуштањето на белиот марлин испушта доволно енергија што до 32% од времето, марлинот не може да ја одржи пловноста во водата. При риболов на било која јадица, се препорачува употреба на кружна јадица, која може да се откопа побрзо од другите јадици. Во американските Атлантски Океани, Мексиканскиот Залив и Карипските води, рибата според федералните прописи се бара да се чува во водата, покрај бродот, за да се максимизираат нејзините шанси за преживување по пуштањето. Истражувањата покажуваат дека отстранувањето на јадица може да го зголеми ризикот од смрт по пуштањето за ~30 проценти (истражувањето е во тек).
Околу 90% од годишниот улов е случајно фатен како случаен риболов од целиот свет. Многу риби се ловат во мрежи или на јадици со долги јадици кои биле наменети за фаќање други видови риби. Бидејќи овие јадици и мрежи се поставени подолги временски периоди, белиот марлин станува храна за ајкули, китови-пилоти и китови убијци. Како одговор на намалувањето на белиот марлин, агенциите за морски живот развија закони и планови како што се Законот за заштита на атлантскиот тун и Законот за заштита и управување со рибарството Магнусон-Стивенс за заштита на ранливите видови. Планот на САД за управување со рибарството има за цел да едуцира и зголеми знаењето за овој вид риби и нивните улоги во екосистемот.
Оушн Сити, Мериленд, е познат како светски главен град на белиот марлин. Градот е домаќин на годишниот турнир „Бел марлин Опен“, турнир во голем риболов кој привлекува рибари од целиот свет и кој често исплаќа над еден милион долари на победничкиот тим. Турнирот охрабрува ракување со рибите со „означи и пушти“ (несмртоносно), иако победничките марлини често се враќаат во марината за проверка на големината и тежината.
Отвореното првенство на Белиот Марлин во 2016 година создало контроверзии кога единствената риба што го исполнила минималниот услов за тежина од 35 кг, бил дисквалификуван кога било прогласено дека екипажот на победничкиот брод, ''Калијанаса'', не го поминал полиграфскиот тест, што имплицирало дека правилата на турнирот биле прекршени за време на судирот. На сопственикот на бродот, Филип Г.Хизли, му била одземена наградата од 2,8 милиони долари.