Коса Бокчан

Коса Бокчан (1 јануари 1925 година во Берлин —&#x2013; 21 ноември 2009 година во Белград ) — српски сликар кој живеел во Париз. Се омажила за Петар ОмАикус (Пјер Омцикоус).
1 Образование
Во 1928 година, кога Бокчан имала три години, нејзините родители се преселиле во Белград . За време на Втората светска војна, како тинејџерка, студирала сликарство кај Младен Јосиќ, а во 1944 година во ателјето на Зора Петровиќ. Потоа, Бокчан се запишла на Академијата за ликовни уметности во Белград, во класата на Иван Табаковиќ. Меѓу другите во класот биле Петар Омчикус (идниот сопруг на Бокчан), Миќа Поповиќ, Бата Михаиловиќ, Вера Божичковиќ, Љубинка Јовановиќ и Милета Андрејевиќ.
2 Кариера
Во 1947 година, Бокчан се приклучил на повоената југословенска уметничка комуна, ''Задарска група'' (група на Задар). Бокчан првпат ги изложила своите дела во 1950 година. Нејзината прва самостојна изложба била во 1952 година. Бокчан потоа се преселил во Париз со Петар Омчикус. Таа го направила Париз свој дом и ја имала својата прва изложба таму во 1954 година. Од 1960 година, таа редовно патувала во Вела Лука на Корчула . Бокчан има изложувано во Лил, Париз, Стразбур, Рим, Нанси, Нови Сад, Ниш, Загреб, Скопје и Титоград. Музејот на современа уметност во Белград одржа Бокчанска ретроспектива во 2001 година. Од 5 март 2010 до 27 април 2010 година, српскиот културен центар во Латинскиот кварт на Париз одржа Бокчанска ретроспектива. Бокчан бил објавен и како илустратор.
3 Уметност
Сликата на Коса Бокчан се менувала со текот на времето. Една рана фаза била нејзиниот премин од социјалистички реализам во жанрови надвор од таа догма, како што се пејзажи и портрети. Тоа било видливо на нејзината прва изложба. Таа, исто така, се оддалечила од жанровите што се предаваат на Академијата кои ги опиша како „мртва природа и скелети“. Стилот на Бокчан припаѓа на школата на експресивен реализам. Нејзиното преселување во Париз го започна нејзиното стилско патување кон современите уметнички трендови, особено геометриската и лирската апстракција и оттаму кон неформалното. По 1961 година, Бокчан се вратил на реализмот како што го одредува „Париската школа“. Мишел Рагон, историчар на уметност, сугерираше дека ова е еден вид апстрактен натурализам. Уметноста на Бокчан е исто така под влијание на византиската традиција. Бокчан ги трансформира митските симболи во уметнички израз.
4 Награди
* 1968 Министерство за култура и врски, Париз
* 2000 Специјална награда на VI меѓународно биенале на минијатурна уметност, Горњи Милановац
5 Библиографија (избор)
* Жан-Кларенс Ламберт, Actualité, Opus international, бр. 8, Париз, 1968 г.
* Жорж Будеј, „Yougoslave 68“, меѓународен рандез-ву, Les lettres françaises, бр. 1248, с. 24-27, Париз, 1968 г
* Jeanine Warnod, Grâce a un mécénat poulaire, une petite île yougoslave crée la ville de la mosaïque, Le Figaro, Париз, 1968 г.
* Georges Boudaille, Le Salon de Mai 1969, Les lettres françaises, No 1284, s. 21-27, Париз, 1960 г
* Jeanine Warnod, Rencontre d'artistes à Vela Luka, Le Figaro, Париз, 1970 г.
* Жан Сенак, Les fermes solaires de Kossa Bokchan, Opus international, бр. 18, с. 19-20, Париз, 1970 г
* Gerald Gassiot Talabot, Vela Luka actualités, Opus international, бр. 21, с. 53-56, Париз, 1970 г
* Џералд Гасиот Талабот, Sur une île dalmate, Аналес, Париз, 1970 г.
* Joseph Ryckwert, La Bienalle de Vela Luka suit isola di curzola Yugoslavia, Domus, No 491, Milano, 1970
* Жорж Будај, Џорџо ди Џенова, Галерија 'ил Грифо (претходен) Рим, 1974 година
* Ен Тронш, „Лице со жена“, (преф), Авр, 1978 година
* Жорж Будеј, Ана Тронш, (преф.), Ненси, 1995 година