Амундсен-Скот

Станица Амундсен-Скот — американска научно-истражувачка станица која се наоѓа Јужниот Пол. Таа е најјужната точка под јурисдикција на Соединетите Американски Држави. Станицата се наоѓа на Антарктичката Висорамнина на 2,835 метри надморска височина. Станицата е управувана од Канцеларијата за поларни програми на Националната научна фондација, конкретно Американската антарктичка програма (ААП). Именувана е во чест на Норвежанецот Роалд Амундсен и Британецот Роберт Ф. Скот, кои воделе одделни тимови кои се тркале да станат први кои ќе стигнат на Јужниот Пол во раните 1900-ти.
Оригиналната станица Амундсен-Скот била изградена од сојузната влада на САД во текот на ноември 1956 година, како дел од нејзината посветеност на научните цели на Меѓународната геофизичка година, напор кој траел од јануари 1957 до јуни 1958 година за да ја проучува, меѓу другото, геофизиката на поларните региони на Земјата.
Пред ноември 1956 година, немало постојана вештачка структура на полот и практично немало човечко присуство во внатрешноста на Антарктикот. Неколкуте научни станици на Антарктикот биле во близина на неговиот брег. Станицата е континуирано окупирана откако е изградена и неколку пати била обновувана, проширувана и надградувана.
Станицата е единственото населено место на површината на Земјата од кое Сонцето е постојано видливо шест месеци; потоа е постојано темно во следните шест месеци, со приближно два дена просечно темнина и светлина. Овие се, во опсервациски термини, наречени еден исклучително долг „ден“ и една подеднакво долга „ноќ“. Во текот на шестмесечниот „ден“, аголот на издигнување на Сонцето над хоризонтот постепено се менува. Сонцето достигнува растечка позиција во текот на септемвриската рамноденица, а потоа е очигледно највисока во декемвриската краткоденица, која е летна краткоденица на југ, заоѓа на мартовската рамноденица.
Во текот на шестмесечната поларна ноќ, температурите на воздухот може да се спуштат под и снежните виулици се почести. Помеѓу овие бури, и без оглед на времето за бранови должини кои не се засегнати од лебдат снег, грубо месеци обилна темнина и сува атмосфера ја прават станицата одлично место за астрономски набљудувања.
Бројот на научни истражувачи и членови на помошниот персонал сместени во станицата Амундсен-Скот отсекогаш варирал сезонски, со максимално население од околу 200 во летната оперативна сезона од октомври до февруари. Во последниве години, населението во зима е околу 50 луѓе.
1 Структури
1.1 Оригинална станица (1957–2010)
Оригиналната станица на Јужниот Пол сега се нарекува „''Стар Пол''“.
Станицата била изградена од американската морнарица предводена од Ричард Бауерс, и осумчлена група транспортирана од воздухопловната ескадрила VX-6 во два R4D во 1956 година. C-124 Globemaster II на Осумнаесеттото воздухопловство на САД исфрлил поголем дел од опремата и градежниот материјал. Зградите биле изградени од префабрикувани модуларни панели од четири на осум метри. Надворешните површини биле дебели, со алуминиумска внатрешна површина и надворешна површина од иверица. Прозорците биле единствените прозорци со рамни униформни нивоа на покривот, додека зградите биле поврзани со тунелски систем. Последниот од градежната екипа заминал во јануари 1957 година. Првата група за презимување се состоела од осум научници од Меѓународната геофизичка година предводени од Пол Сипл и осум луѓе од поддршката на морнарицата предводени од Џон Так. Клучните компоненти на кампот вклучувале астрономска опсерваторија, кулата Равин, засолниште за надувување на метеоролошки балон и снежен тунел долг 1000 метри со јами за сеизмометар и магнетометар. Најниските просечни температури забележани од групата биле во -90 °F, иако, како што истакнува Сипл, „''дури и на -60 ° видов мажи како плукаат крв бидејќи капиларите на бронхијалниот тракт се замрзнаа''“.
Во јануари 1958 година, тимот на Сер Едмунд Хилари од Нов Зеланд, дел од Задантарктичката експедиција на Комонвелтот, стигнала до станицата преку копно од Скотовата база, по што набрзо следела британската научна експедиција на Сер Вивијан Фукс.
Зградите на „Стар Пол“ биле собрани од префабрикувани компоненти доставени до Јужниот Пол по воздушен пат и исфрлени во воздух. Тие првично биле изградени на површината, со покриени патеки со рамка од дрво што ги поврзуваат зградите. Иако акумулацијата на снег во отворените области на Јужниот Пол е приближно годишно, снегот од ветер многу побрзо се акумулира во близина на подигнати објекти. До 1960 година, три години по изградбата на станицата, таа веќе била закопана за снег.
Станицата била напуштена во 1975 година и станала длабоко закопана, при што притисокот предизвикал претежно дрвениот покрив да пропадне. Станицата била урната во декември 2010 година, откако оператор на опрема паднал низ структурата правејќи тестирање на стабилноста на снег за Националната научна фондација (ННФ). Областа била проверена за користење како камп за гости на невладини организации.
1.2 Купола (1975–2010)
Станицата била преместена во 1975 година во новоизградената геодетска купола Бакминстер Фулер која била 50 метри широка, 16 метри висока, со 14х24 метри челични сводови. Едниот служел како влез во куполата и имал попречен лак кој содржел модуларни згради за одржување на станицата, бешиња за гориво, електрана, топилница за снег, опрема и возила. Поединечните згради во рамките на куполата содржеле студентски домови, галија, рекреативен центар, пошта и лаборатории за следење на горната и долната атмосфера и бројни други сложени проекти во астрономијата и астрофизиката. Станицата ја вклучувала и Скајлаб, кула во облик на кутија малку повисока од куполата. Скајлаб бил поврзан со куполата преку тунел. Скајлаб имал опрема за атмосферски сензор, а подоцна и музичка соба.
Во текот на летата од 1970 до 1974 година, „''Морските Пчели''“, кои ја граделе куполата биле сместени во колибите на Џејмсвеј од ерата на Корејската војна. Колиба се состоела од дрвена рамка со подигната платформа покриена со платнена церада. На секој крај имало предворие со две врати. Иако се загревале, топлината не била доволна за да ги одржува погодни за живеење во текот на зимата. По неколку изгорени во текот на летото 1976-1977 година, градежниот камп бил напуштен и подоцна отстранет.
Меѓутоа, во сезоната 1981-1982, дополнителен цивилен сезонски персонал бил сместен во група Џејмсвејс позната како „''Летен Камп''“. Првично составен од само две колиби, кампот пораснал на 11 колиби во кои имале по околу 10 луѓе, плус две рекреативни колиби со бања и теретана. Дополнително, во 1990-тите биле додадени голем број научни и структури за лежај, како што се хипертатите и издигнатиот студентски дом, особено за астрономијата и астрофизиката.
За време на периодот во кој куполата служела како главна станица, се случиле многу промени во работата на Јужниот Пол на САД. Од 1990-тите, астрофизичките истражувања спроведени на Јужниот Пол ги искористиле неговите поволни атмосферски услови и почнале да даваат важни научни резултати. Таквите експерименти ги вклучуваат телескопите Питон, Випер и ДАСИ, како и десетметарскиот телескоп „Јужен Пол“. Оттогаш, телескопот ДАСИ е деактивиран и неговата монтажа се користи за позадинска слика на космичка вонгалактична поларизација..
Летната сезона 1998–1999 година била последната година кога VXE-6 со авионот ''Lockheed LC-130'' ја опслужувал американската програма за Антарктикот. Почнувајќи од 1999-2000 година, Националната гарда на Њујорк ја презела одговорноста за дневните карго и патнички летови помеѓу станицата Мекмердо и Јужниот Пол во текот на летото.
Во текот на зимата 1988 година се слушнало гласно пукање во куполата. По истрагата било откриено дека прстените на основата на темелите биле скршени поради пренапрегнатост.
Куполата била демонтирана кон крајот на 2009 година.
1.3 2008–денес
Во 1992 година започнало дизајнирањето на нова станица за зграда со два ката која чинела 150 милиони американски долари. Изградбата започнала во 1999 година, во непосредна близина на куполата. Објектот бил официјално посветен на 12 јануари 2008 година, со церемонија која вклучувала пуштање во употреба на старата станица. На церемонијата присуствувале голем број достоинственици кои специјално допатувале за тој ден, вклучително и директорот на Националната научна фондација Арден Бемент, научникот Сузан Соломон и други владини претставници. Целиот градежен материјал за завршување на изградбата на новата станица на Јужниот Пол бил пренесен од станицата Мекмердо со авионот ''LC-130 Херкулес'' и 139-тата воздушна ескадрона „Стратон“, воздухопловна база на националната гарда. Секој авион носел 12,000 килограми товар секој лет со вкупна тежина на градежниот материјал е 11,000,000 килограми.
Новата станица вклучувала модуларен дизајн, за да се приспособи на порастот на населението и прилагодлива височина за да се спречи да биде затрупана во снег. Околу 20 сантиметри снег се акумулира секоја година без воопшто да се одмрзне, дизајнерите на зградата вклучиле заоблени агли и рабови околу структурата за да помогнат во намалувањето на снежните наноси. Зградата е свртена кон ветерот со наведнат долен дел од ѕидот. Аголниот ѕид ја зголемува брзината на ветрот додека тече под зградите и поминува над снежниот пакет, предизвикувајќи снегот да се исчисти. Ова го спречува брзото закопување на зградата. Тестовите во тунелот за ветер покажуваат дека чистењето ќе продолжи сè додека нивото на снегот не достигне до вториот кат.
Бидејќи снегот постепено се таложи со текот на времето под сопствената тежина, темелите на зградата биле дизајнирани да приспособат значителни диференцијални таложења над секое едно крило во која било линија или која било колона. Ако диференцијалното таложење продолжи, потпорната структура ќе треба да се подигне и повторно да се израмни. Објектот е дизајниран со примарни потпорни столбови надвор од надворешните ѕидови, така што целата зграда може да се подигне на целосно ниво на подот. За време на овој процес, ќе се додаде нов дел од колоната над постоечките столбови.
2 Операција
Во текот на летото населението на станицата е обично околу 150 луѓе. Поголемиот дел од персоналот заминува до средината на февруари, оставајќи неколку десетици (39 во 2021 година) „зими“, главно помошен персонал плус неколку научници, кои ја одржуваат станицата функционална во текот на месеците на ноќта на Антарктикот. Зимскиот персонал е изолиран помеѓу средината на февруари и крајот на октомври. Презимувањето претставува озлогласени опасности и стресови, бидејќи популацијата на станицата е речиси целосно изолирана. Станицата е целосно самодоволна во текот на зимата и се напојува со три генератори кои работат на млазно гориво JP-8. Годишна традиција е да се гледаат ''The Thing from Another World'' (1951), ''The Thing'' (1982) и ''The Thing'' (2011) откако последниот лет заминле за зимата.
Истражувањата на станицата вклучуваат глациологија, геофизика, метеорологија, физика на горната атмосфера, астрономија, астрофизика и биомедицински студии. Во последниве години, повеќето зимски научници работеле за опсерваторијата IceCube Neutrino или за нискочестотни астрономски експерименти како што се телескопот на Јужниот Пол и BICEP2. Ниската температура и ниската содржина на влага на поларниот воздух, во комбинација со надморска височина од над 2.743 метри, предизвикува воздухот да биде многу потранспарентен на некои честоти отколку што е типично на друго место, а месеците на темнина дозволуваат чувствителната опрема да работи постојано.
На станицата има мала стаклена градина. Разновидноста на зеленчук и билки во стаклена градина, кои се движат од свеж модар патлиџан до халапењо, се произведуваат хидропонично, користејќи само вода и хранливи материи и без почва. Стаклена градина е единствениот извор на свежо овошје и зеленчук во текот на зимата.
2.1 Сообраќај
Станицата има писта за авиони , која е долга 3.658 метри. Помеѓу октомври и февруари, има неколку летови дневно на авиони Lockheed LC-130 Hercules, опремени со скии на американските воздухопловни сили од Националната гарда на Њујорк, 109 AW, 139AS Stratton Air National Guard преку станицата Мекмердо за снабдување на станицата. Мисиите за надополнување се колективно наречени операција „Длабоко замрзнување“.
Има снежен пат над ледената покривка од Мекмердо, автопатот Мекмердо-Јужен Пол, кој е 995 милји (1601 км) долг.
2.2 Комуникација
Пристапот до податоците до станицата е овозможен од сателитите TDRS -4, 5 и 6 на НАСА, сателитот DOD DSCS -3 и комерцијалната сателитска констелација ''Иридиум''. За сезоната 2007–2008, релето TDRS (наречено Јужен Пол TDRSS реле или SPTR) било надградено за да поддржува брзина на враќање на податоци од 50 Mbit/s, што опфаќа над 90% од способноста за враќање на податоците. Сателитот ТДРС-1 порано давал услуги на станицата, но не успеал во октомври 2009 година и потоа бил деактивиран. Порано се користеле и Marisat и LES9. Во јули 2016 година, сателитот GOES-3 бил деактивиран поради тоа што се приближувал до крајот на снабдувањето со гориво и бил заменет со употреба на сателитот DSCS-3, воен комуникациски сателит. DSCS-3 може да обезбеди брзина на податоци од 30 MB/s во споредба со 1,5 MB/s на GOES-3. DSCS-3 и TDRS-4, 5 и 6 се користат заедно за да ја обезбедат главната комуникациска способност за станицата. Овие сателити обезбедуваат податочна врска за научните податоци на станицата, како и обезбедуваат широкопојасен интернет и телекомуникациски пристап. Само за време на главните сателитски настани, телефонскиот систем на станицата може да бира. Комерцијалниот сателит ''Иридиум'' се користи кога сателитите TDRS и DSCS се надвор од опсегот за да ѝ дадат на станицата ограничена способност за комуникација во тие времиња. Во тоа време, телефонските повици може да се прават само на неколку сателитски телефонски апарати Iridium во сопственост на станицата. ИТ системот на станицата има и ограничена податочна врска преку мрежата ''Иридиум'', што овозможува постојано испраќање и примање е-пошта помала од 100 KB и пренос на мали критични датотеки со податоци. Оваа надградба работи со поврзување на протокот на податоци преку 12 гласовни канали. Некомерцијална и невоена комуникација е обезбедена преку аматерско радио со користење првенствено HF SSB врски денес, но Морзеовиот код и други режими се користени, делумно во експерименти. Секторот на САД го има префиксот на знакот за повици за радиоаматерски повици на KC4 и AT; додека за советските/руските станици се знае дека користат 4K1 и други.
2.3 Астрофизички експерименти на станицата
Космички телескопи со микробранова позадина:
* Телескоп Пајтон (1992–1997), користен за набљудување на температурните анизотропии во космичката микробранова позадина (CMB).* Телескоп Випер (1997-2000), кој се користи за набљудување на температурните анизотропии во CMB. Бил повторно опремен со ACBAR болометар (2000-2008).* ДАСИ (1999–2000), се користи за мерење на температурата и спектарот на моќност на CMB.* QUaD (2004–2009), го користел монтирањето ДАСИ, што се користеше за детални набљудувања на поларизацијата на CMB.* Инструмент BICEP1 (2006-2008) и BICEP2 (2010-2012) исто така биле користени за набљудување на анизотропиите на поларизација во CMB. BICEP3 бил инсталиран во 2015 година.* Телескоп „Јужен Пол“ (2007-денес), кој се користи за истражување на CMB за да се бараат далечни галаксии.* Keck Array (2010–денес), користејќи го DASI монтирањето, сега се користи за продолжување на работата на поларизациските анизотропии на CMB.
Експерименти со неутрино
* АМАНДА (1997–2009) бил експеримент за откривање на Неутрино.* IceCube (2010–денес) е експеримент за откривање на неутрино.* Radio Ice Cherenkov Experiment или RICE (1999–2012), експеримент за откривање на неутрино со ултра висока енергија (UHE).
* Баждарење на радио со неутрино или NARC (2008–2012), надградба на експериментот RICE.
* Askaryan Radio Array или ARA (2011–сега), наследник на RICE, моментално (од 2022 година) во изградба.
3 Клима
Типично за внатрешноста на Антарктикот, станицата Амундсен-Скот на Јужниот Пол доживува клима со ледена капа. Врвната сезона на летото трае од декември до средината на февруари.
4 Медиуми и настани
Во 1991 година, Мајкл Пејлин ја посетил базата на осмата и последна епизода од неговиот документарец за телевизијата Би-Би-Си, ''Пол до Пол''.
На 10 јануари 1995 година, НАСА, PBS и NSF соработувале за првиот телевизиски пренос во живо од Јужниот Пол, насловен ''Вселенски брод Јужен Пол''. За време на овој интерактивен пренос, ученици од неколку училишта во САД им поставувале прашања на научниците во станицата за нивната работа и условите на полот.
Во 1999 година, дописникот на CBS News Џери Боуен известувал пред камера во разговор со водители од саботното издание на ''CBS This Morning''.
На 11 мај 2000 година, астрофизичарот Родни Маркс се разболел додека одел помеѓу оддалечената опсерваторија и базата. Тој се разболел во текот на 36 часа, трипати се враќал повознемирен кај лекарот на станицата. Бил побаран совет преку сателит, но Маркс починал на 12 мај 2000 година, а неговата состојба не била дијагностицирана. Националната научна фондација издала соопштение дека Родни Маркс „''очигледно умрел од природна смрт, но специфичната причина за смртта допрва треба да се утврди''“. Точната причина за смртта на Маркс не можела да се утврди додека неговото тело не било извадено од станицата Амундсен-Скот и одлетано надвор од Антарктикот на обдукција. Смртта на Маркс била поради труење со метанол, а случајот добил медиумско внимание како „''прво убиство на Јужниот Пол''“, иако нема докази дека Маркс починал како резултат на чин на друго лице.
На 26 април 2001 година, Кен Борек Ер користел авион DHC-6 Twin Otter за да го спаси д-р Роналд Шеменски од Амундсен-Скот. Ова било прво спасување од Јужниот Пол за време на поларната зима. За да се постигне опсегот неопходен за овој лет, Twin Otter била опремена со специјален резервоар за траект.
Во јануари 2007 година, станицата била посетена од група руски функционери на високо ниво, вклучувајќи ги и шефовите на ФСБ Николај Патрушев и Владимир Проничев. Експедицијата, предводена од поларниот истражувач Артур Чилингаров, тргнала од Чиле со два хеликоптери Ми-8 и слетала на Јужниот Пол.
На 6 септември 2007 година, телевизиското шоу ''Man Made'' на National Geographic Channel емитувала епизода за изградбата на нивниот нов објект.
На 9 ноември 2007 година, изданието на NBC 's ''Today'', ко-водителката на шоуто Ен Кари направила сателитски телефонски повик кој се емитувал во живо од Јужниот Пол.
На Божиќ 2007 година, двајца вработени во базата се степале и морале да бидат евакуирани.
На 11 јули 2011 година, на комуникацискиот техничар во текот на зимата му се слошило и му бил дијагностициран апендицитис. Била извршена итна отворена апендектомија од страна на лекарите од станицата со неколку зимски прегледи кои помагале за време на операцијата.
ТВ-програмата на БиБиСи''Замрзната Планета'' од 2011 година дискутира за базата и прикажува снимки од внатрешноста и надворешноста на возвишената станица.
За време на зимската сезона во 2011 година, менаџерот на станицата Рене-Никол Доусер доживеал мозочен удар на 27 август, што резултирало со губење на видот и когнитивната функција. Бидејќи базата Амундсен-Скот нема дијагностичка медицинска опрема, како што е машина за скенирање на МРИ или КТ, лекарите на станицата не можеле целосно да ја проценат штетата направена од мозочниот удар или можноста за повторување. Лекарите на лице место препорачале лет што е можно поскоро за Доусер, но лекарите надвор од локацијата ангажирани од Raytheon Polar Services (компанијата склучила договор да ја води базата) и Националната научна фондација не се согласиле со сериозноста на ситуацијата. Националната научна фондација, која е крајниот орган за сите летови и ја презема целата финансиска одговорност за летовите, го одбила барањето, велејќи дека времето е сè уште премногу опасно. Биле направени планови за евакуација на првиот достапен лет. Доусер и неговата внука, сметајќи дека состојбата на Дусер е тешка и верувајќи дека е возможен претходен лет, контактирале со сенаторот Жан Шахин за помош; бидејќи Националната научна фондација продолжила да наведува дека состојбата на Доусер не се квалификува за обид и условите во базата не дозволуваат претходен лет, Доусер и нејзините поддржувачи ја обрнале ситуацијата на медиумското внимание. Доусер бил евакуиран, заедно со лекар и една придружничка, на товарен лет на 17 октомври. Ова бил првиот достапен лет кога се отворил временскиот прозорец на 16 октомври. Овој прв лет обично е исклучиво за снабдување и полнење гориво на станицата и вообичаено не прима патници, бидејќи кабината на авионот не е под притисок. Евакуацијата била успешна, а Доусер пристигнал во Крајстчерч, Нов Зеланд, во 10:55 часот. часот Таа на крајот целосно закрепнала.
На 20 јуни 2016 година, имало уште една медицинска евакуација на двајца луѓе околу средината на зимата, повторно во која биле вклучени авионите Kenn Borek Air и DHC-6 Twin Otter.
Во декември 2016 година, Баз Олдрин ја посетил станицата Амундсен-Скот, Антарктик, како дел од туристичка група, кога му се слошило и бил евакуиран, прво во станицата Мекмердо, а оттаму во Крајстчерч, Нов Зеланд, каде бил пријавен дека е во стабилна состојба. Посетата на Олдрин на 86-годишна возраст го прави најстариот човек што некогаш стигнал до Јужниот Пол.
Во летото 2016-2017 година, Ентони Бурден снимил дел од епизода од неговото телевизиско шоу ''Ентони Бурдејн: Непознати делови'' на станицата.
5 Во популарната култура
Науката и животот на станицата Амундсен-Скот на Јужниот Пол се документирани во наградуваната книга на д-р Џон Брд, ''Еден ден, една ноќ: Портрети на Јужниот Пол'' која прикажува Фукоово нишало.
Книгата ''Антарктик'' на авторот на научна фантастика Ким Стенли Робинсон содржи измислен приказ на културата на Амундсен-Скот и Мекмердо, сместена во блиска иднина.
Станицата е видно прикажана во филмот „''Даосиеја икс“'' од 1998 година.
Филмот ''Whiteout'' од 2009 година е главно сместен во базата Амундсен-Скот, иако распоредот на зградите е сосема поинаков.
Стратешката игра ''Цивилизација VI'', во својата експанзија ''Rise and Fall'', ја вклучила станицата Амундсен-Скот на Јужниот Пол како чудо.
Филмот од 2019 година ''Where'd You Go, Bernadette'' ја прикажува станицата видно и вклучува сцени од нејзината изградба на завршните наслови, иако вистинската станица прикажана во филмот е британската истражувачка станица на Антарктикот Хали VI.
Станицата Амундсен-Скот е амбиент на аудио драма подкаст од ''90 степени Југ''.
6 Часовен појас
Јужниот Пол го гледа Сонцето како изгрева и заоѓа само еднаш годишно. Поради атмосферско прекршување, тие не се случуваат точно на септемвриската и мартовската рамноденица, соодветно: Сонцето е над хоризонтот четири дена подолго во секоја рамноденица. Местото нема сончево време; нема дневна максимална или минимална сончева висина над хоризонтот. Станицата го користи времето на Нов Зеланд (UTC + 12 за време на стандардното време и UTC + 13 за време на летното сметање на времето) бидејќи сите летови до станицата Мекмердо поаѓаат од Крајстчерч и, според тоа, сите официјални патувања од полот минуваат низ Нов Зеланд.