Сафавидско Царство

Сафавидски Иран или Сафавидска Персија, наречено и Сафавидско Царство, — една од најголемите ирански царства по муслиманското освојување на Персија во 7 век, со кое владеела династијата Сафавиди од 1501 до 1736 година. Често се смета за почеток на современата иранска историја, сафавидскиот шах Исмаил I ги воспоставил Дванаесетте како деноминација на шиитскиот ислам како официјална религија на царството, означувајќи една од најважните пресвртници во историјата на исламот.
Иранска династија вкоренета во суфискиот сафавидски ред основан од курдски шеици, таа во голема мера се мешала со туркомански,<ref>
*Ромер, Х.Р. (1986). „Периодот на Сафавидите“ во Џексон, Питер; Локхарт, Лоренс. „Историјата на Иран, кн. 6: Тимуридскиот и Сафавидскиот период''. Прес на Универзитетот Кембриџ. стр. 214, 229
*Блоу, Дејвид (2009). „Шах Абас: Немилосрдниот крал кој стана иранска легенда“. I.B.Tauris. стр. 3
*Савори, Роџер М.; Карамустафа, Ахмет T. (1998) ''ESMĀʿĪL I ṢAFAWĪ''. ''Енциклопедија Ираника Vol. VIII, Фас. 6'', стр. 628-636
*Гереглу, Киумарс (2016). ''ХАЈДАР ṢАФАВИ''. ''Енциклопедија Ираника'' грузиски, Како таков, тој бил последен во низата на наследните Големи мајстори на редот Сафавидија, пред неговото искачување во владејачка династија. Исмаил бил познат како храбар и харизматичен млад, ревносен во однос на неговата вера во шиитскиот ислам и верувал дека има божествено потекло - практично обожуван од неговите следбеници Кизилбаши.
Во 1500 година, Исмаил I го нападнал соседниот Ширван за да се одмазди за смртта на неговиот татко, шеикот Хајдар, кој бил убиен во 1488 година од владејачкиот Ширваншах, Фарух Јасар. Потоа, Исмаил заминал во освојувачка кампања, заземајќи го Табриз во јули 1501 година, каде што се устоличил во Шах на Азербејџан, се прогласил себеси за крал на кралевите (''шаханшах'') на Иран и ковал монети во негово име, прогласувајќи го шиизмот како официјална религија на неговиот домен. Воспоставувањето на Дванаестоимамски шиизам како државна религија на сафавидскиот Иран довело до тоа разни шиитски редови (''тарика'') отворено да ја декларираат својата шиитска позиција, а други веднаш да го прифатат шиитскиот ислам. Меѓу нив, основачот на еден од најуспешните редови на Шуфи, Шах Ниматула Вали (починал. 1431 година), го следел своето потекло од првиот имам на Исмаили, Мухамед ибн Исмаил, како што е потврдено во една песна, како и во друга необјавена литературна композиција. Иако Шах Ниматула очигледно бил сунитски муслиман, редот Ниматулахи набргу ја објавил својата приврзаност кон шиитскиот ислам по подемот на династијата Сафавиди.
Иако Исмаил I првично се здобил со владеење само над Азербејџан, Сафавидите на крајот ја добиле борбата за власт над цел Иран, која се одвивала речиси еден век помеѓу различни династии и политички сили. Една година по неговата победа во Табриз, Исмаил I го презел најголемиот дел од Иран како дел од неговата територија и во рок од 10 години воспоставил целосна контрола над сето тоа. Исмаил ја следел линијата на иранските и туркменските владетели пред да ја преземе титулата „''Падишах-и-Иран''“, која претходно ја имале Узун Хасан и многу други ирански кралеви. Отоманските султани му се обраќале како ''крал на иранските земји и наследник на Џамшид и Каи Хосроу''.
Започнувајќи со самото поседување на Азербејџан, Ширван, јужен Дагестан (со неговиот важен град Дербент) и Ерменија во 1501 година, Ерзинџан и Ерзурум паднале под негова власт во 1502 година, Хамадан во 1503 година, Шираз и Керман во 1504 година, Дијарбекир, Наџаф и Карбала во 1507 година, Ван во 1508 година, Багдад во 1509 година и Херат, како и други делови на Хорасан, во 1510 година. Во 1503 година, кралствата Картли и Кахети станале негови вазали. До 1511 година, Узбеците на североисток, предводени од нивниот Кан Мухамед Шајбани, биле протерани далеку на север, преку реката Окс, каде што продолжиле да ги напаѓаат Сафавидите. Одлучувачката победа на Исмаил над Узбеците, кои го окупирале поголемиот дел од Хорасан, ги обезбедила источните граници на Иран, а Узбеците никогаш не се прошириле повеќе надвор од Хиндукуш. Иако Узбеците продолжиле да вршат повремени напади во Хорасан, Сафавидите можеле да ги држат подалеку во текот на целото свое владеење.
2.1.3 Почеток на судирите со Османлиите
Попроблематично за Сафавидите било моќното соседно Отоманско Царство. Османлиите, сунитска династија, го сметале активното регрутирање на туркменските племиња од Анадолија за сафавидската кауза како голема закана. За да се спротивстави на растечката моќ на Сафавидите, во 1502 година, султанот Бајазит II насилно депортирал многу шиитски муслимани од Анадолија во другите делови на отоманското царство. Во 1511 година, бунтот на Шахкулу бил широко распространето прошиитско и про-сафавидско востание насочено против Отоманското Царство од внатрешноста на царството. Понатаму, до раните 1510-ти, експанзионистичката политика на Исмаил ги турнал сафавидските граници во Мала Азија уште повеќе на запад. Османлиите набргу реагирале со голем упад во Источна Анадолија од страна на сафавидските гази под водство на Нур-Али Халифа. Оваа акција се совпаднала со стапувањето на османлискиот престол во 1512 година на султанот Селим I, синот на Бајазит II, и тоа претставувало casus belli што довело до одлуката на Селим да го нападне соседниот сафавидски Иран две години подоцна.
Во 1514 година, султанот Селим I марширал низ Анадолија и стигнал до рамнината Чалдиран во близина на градот Хој, каде што се водела решавачка битка. Повеќето извори се согласуваат дека отоманската војска била најмалку двојно поголема од онаа на Исмаил; Понатаму, Османлиите ја имале предноста на артилерија, која и недостигала на сафавидската војска. Според историчарот Роџер Савори, „''планот на Салим бил да го освои Табриз и да го заврши освојувањето на Персија следната пролет.'' ''Меѓутоа, бунт меѓу неговите офицери кои одбиле да ја поминат зимата во Табриз го принудило да се повлече преку територијата што ја опустошиле сафавидските сили, осум дена подоцна''.“ Иако Исмаил бил поразен и неговиот главен град бил заземен, Сафавидското Царство преживеало. Војната помеѓу двете сили продолжила под водство на синот на Исмаил, цар Тахмасп I, и османлискиот султан Сулејман Величествениот, додека Шах Абас не ја вратил областа изгубена од Османлиите до 1602 година.
Последиците од поразот во Чалдиран биле и психолошки за Исмаил: поразот го уништил верувањето на Исмаил во неговата непобедливост, врз основа на неговиот божествен статус за кој сметал дека го поседува. Неговите односи со неговите следбеници Кизилбаши исто така биле суштински изменети. Племенските ривалства меѓу Кизилбашите, кои привремено престанале пред поразот во Чалдиран, повторно се појавиле во интензивна форма веднаш по смртта на Исмаил и довеле до десет години граѓанска војна (930–040/1524–1533) додека Шах Тахмасп не ја повратил контролата врз работите на државата. Во поголемиот дел од последната деценија од владеењето на Исмаил, домашните работи на царството биле надгледувани од таџикистанскиот везир Мирза Шах Хосеин до неговиот атентат во 1523 година Битката во Чалдиран има и историско значење како почеток на повеќе од 300 години честа и сурова војна поттикната од геополитичките и идеолошките разлики меѓу Османлиите и иранските Сафавиди (како и последователните ирански држави) главно во однос на териториите во Источна Анадолија, Кавказ и Месопотамија.
Раната сафавидска моќ во Иран се засновала на воената моќ на Кизилбашите. Исмаил го искористил првиот елемент за да ја преземе власта во Иран. Но, избегнувајќи ја политиката по поразот во Чалдиран, тој ги оставил работите на владата на канцеларијата на ''вакил'' (главен администратор, ''вакил'' на турски). Наследниците на Исмаил, во прв ред Шах Абас I, успешно го намалиле влијанието на Кизилбашите врз државните работи.
2.2 Тахмасп (1524–1576)
2.2.1 Граѓански судири за време на раното владеење на Тахмасп
Шах Тахмасп, младиот титуларен гувернер на Хорасан, го наследил својот татко Исмаил во 1524 година, кога имал десет години и три месеци. Наследувањето било очигледно неспорно. Тахмасп бил штитеник на моќниот ќизилбашки ''амир'' Али Бег Румлу (насловен ''„Див Султан Румлу“'' ), кој се гледал себеси како ''де факто'' владетел на државата. Румлу и Копек Султан Устајлу (кој бил последниот ''вакил'' на Исмаил) се етаблирале како ко-регенти на младиот шах. Кизилбашите, кои сè уште страдале од наследството на Битката кај Чалдира, беа зафатени со внатрешни ривалства. Првите две години од владеењето на Тахмасп биле потрошени со напорите на Див Султан да го елиминира Устајлу од власт. Оваа судска интрига довела директно до племенски судир. Почнувајќи од 1526 година избувнале периодични битки, кои започнале во северозападниот дел на Иран, но наскоро го вклучиле целиот Хорасан. Во отсуство на харизматична, месијанска фигура како младиот Исмаил, племенските водачи го вратиле својот традиционален прерогатив и се заканиле дека ќе се вратат во времето на локалните воени лидери. Скоро 10 години ривалските фракции на Кизилбашите се бореле помеѓу себе. Најпрво, најтешко претрпело племето Устајлу на Копек Султан, а тој самиот бил убиен во битка.
Така Див Султан излегол како победник во првата борба за палатата, но тој станал жртва на Чуха Султан од Такалу, кој го свртел Тахмасп против својот прв ментор. Во 1527 година, Тахмасп ја покажал својата желба да го погуби со стрелање Див Солтан пред собраните двор. Такалу ги заменил Румлу како доминантно племе. Тие за возврат ниле бидат заменети со Шамлу, чијшто амир, Хусеин Кан, станал главен советник. Овој најнов водач управувал до 1534 година, кога бил сменет и погубен.
При падот на Хусеин Кан, Тахмасп го потврдил своето владеење. Наместо да се потпира на друго туркменско племе, тој назначил персиски ''вакил''. Од 1553 година, четириесет години шахот можел да избегне да биде заробен во племенските предавства. Но, деценијата на граѓанска војна го изложило царството на странска опасност и Тахмасп морал да го сврти своето внимание на повторените напади од Узбеците.
2.2.2 Странски закани
Узбеците, за време на владеењето на Тахмасп, пет пати ги нападнале источните провинции на царството, а Османлиите под водство на Сулејман I го нападнале Иран четири пати. Децентрализираната контрола над узбекистанските сили била во голема мера одговорна за неможноста на Узбеците да направат територијален упад во Хорасан. Оставајќи ги настрана внатрешните несогласувања, сафавидските благородници одговориле на заканата за Херат во 1528 година со тргнување на исток со Тахмасп (тогаш 17) и цврсто поразувајќи ги нумерички супериорните сили на Узбеците во Џам. Победата барем делумно произлегла од употребата на огнено оружје на Сафавидите, кое тие го набавувале и дупчеле уште од Чалдиран.
И покрај успехот со огнено оружје во Џам, Тахмасп сè уште немал доверба да ги ангажира нивните ривали Османлиите, избирајќи наместо да отстапи територија, често користејќи тактики на изгорена земја во процесот. Целта на Османлиите во кампањите од 1534 и 1548-1549 година, за време на Османлиско-сафавидската војна 1532-1555, била да ги постават браќата на Тахмасп (Сам Мирза и Алкас Мирза, соодветно) за шахови со цел Сафавидското Царство да го направат вазална држава. Иако во тие походи (и во 1554 година) Османлиите го зазеле Табриз, им недостигала комуникациска линија доволна за долго да го окупираат. Сепак, со оглед на несигурноста во Ирак и неговата северозападна територија, Тахмасп го преселил својот двор од Табриз во Казвин.
Во најтешката криза од владеењето на Тахмасп, османлиските сили во 1553–54 го зазеле Ереван, Карабах и Нахџуван, уништиле палати, вили и градини и му се заканиле и на Ардабил. За време на овие операции агент на Самлу (тогаш ги поддржувал претензиите на Сем Мизра) се обидел да го отруе шахот. Тахмасп решил да ги прекине непријателствата и го испратил својот амбасадор во зимскиот кварт на Сулејман во Ерзурум во септември 1554 година и да бара мир. По привремените мандати следувал потпишување на договор за мир во јуни 1555 година, со што завршила војната со Османлиите во следните две децении. Договорот бил првото официјално дипломатско признавање на Сафавидското Царство од страна на Османлиите. Според Мирот, Османлиите се согласиле да им ги вратат Ереван, Карабах и Нахџуван на Сафавидите и за возврат да ги задржат Месопотамија (Ирак) и источна Анадолија. Сулејман се согласил да им дозволи на сафавидските шиитски аџии да прават аџилак во Мека и Медина, како и во гробниците на имами во Ирак и Арабија, под услов шахот да го укине ''табуруто'', проклетството на првите тројца праведни калифи. Тоа претставувало висока цена во однос на изгубената територија и престиж, но дозволило Сафавидското Царство да опстане, нешто што изгледало неверојатно во првите години од владеењето на Тахмасп.
2.2.3 Кралски бегалци: Бајазид и Хумајун
Речиси истовремено со појавата на Сафавидското Царство, во Јужна Азија се развивало Могалското Царство, основано од тимуридскиот наследник Бабур. Могалите се придржувале (во најголем дел) до толерантен сунитски ислам додека владееле со главно хиндуистичко население. По смртта на Бабур, неговиот син Хумајун бил протеран од неговите територии и бил под закана од неговиот полубрат и ривал, кој го наследил северниот дел од териториите на Бабур. Морајќи да бега од град до град, Хумајун на крајот побарал засолниште во дворот на Тахмасп во Казвин во 1543 година. Тахмасп го примил Хумајун како вистински цар на династијата, и покрај фактот што Хумајун живеел во егзил повеќе од петнаесет години. Откако Хумајун го прифатил шиитскиот ислам (под екстремен притисок), Тахмасп му понудил воена помош за да ги врати своите територии во замена за Кандахар, кој ја контролирал копнената трговска рута помеѓу централен Иран и Ганг. Во 1545 година, здружените иранско-мугалски сили успеале да го заземат Кандахар и да го окупираат Кабул. Хумајун го предал Кандахар, но Тахмасп бил принуден да го врати во 1558 година, откако Хумајун го зазел по смртта на сафавидскиот гувернер.
Хумајун не бил единствената кралска фигура која побарала засолниште во дворот на Тахмасп. Во Отоманското Царство настанал спор околу тоа кој ќе го наследи остарениот Сулејман Величествениот. Омилената сопруга на Сулејман, Хурем Султан, била желна нејзиниот син, Селим, да стане следниот султан. Но, Селим бил алкохоличар, а другиот син на Хурем, Бајазит, покажал многу поголема воена способност. Двајцата принцови се скарале и на крајот Бајазит се побунил против својот татко. Неговото писмо за каење никогаш не стигнало до Сулејман и тој бил принуден да побегне во странство за да избегне егзекуција. Во 1559 година Бајазит пристигнал во Иран каде Тахмасп му приредил топло добредојде. Сулејман бил желен да преговара за враќањето на неговиот син, но Тахмасп ги отфрлил неговите ветувања и закани сè додека, во 1561 година, Сулејман не направил компромис со него. Во септември истата година, Тахмасп и Бајазит уживале на банкет во Табриз кога Тахмасп одеднаш се преправал дека добил вест дека отоманскиот принц бил ангажиран во заговор против неговиот живот. Се собрала лута толпа и Тахмасп го ставил Бајазит во притвор, тврдејќи дека тоа е за негова сопствена безбедност. Тахмасп потоа му го предал принцот на отоманскиот амбасадор. Набргу потоа, Бајазит бил убиен од агенти испратени од неговиот татко.
2.2.4 Наследство на Шах Тахмасп
Кога младиот Шах Тахмасп го презеп престолот, Иран се наоѓал во тешка состојба. Но, и покрај слабата економија, граѓанската војна и странските војни на два фронта, Тахмасп успеал да ја задржи својата круна и да го задржи територијалниот интегритет на земјата (иако многу намалена од времето на Исмаил). Во текот на првите 30 години од неговото долго владеење, тој бил во можност да ги потисне внатрешните поделби со вршење контрола врз зајакната централна воена сила. Во војната против Узбеците тој покажал дека Сафавидите станале „барутно царство“. Неговата тактика во справувањето со османлиската закана на крајот дозволила договор кој го зачувал мирот дваесет години.
Во културните прашања, Тахмасп претседавал со оживувањето на ликовната уметност, која процветала под негово покровителство. Сафавидската култура честопати се восхитува поради градското планирање и архитектурата од големи размери, достигнувањата направени за време на владеењето на подоцнежните шахови, но уметностите на персиската минијатура, обврзувањето книги и калиграфијата, всушност, никогаш не добиле толку големо внимание како за време на неговото време.
Тахмасп, исто така, ги засадил семињата кои, ненамерно, ќе предизвикаат промени многу подоцна. За време на неговото владеење, тој сфатил додека гледал на сопственото царство и на соседните Османлии дека има опасни сопернички фракции и внатрешни семејни ривалства кои биле закана за шефовите на државите. Не водејќи сметка за тоа, тие биле сериозна закана за владетелот, или уште полошо, можело да донесат пад на првиот или можело да доведат до непотребни судски интриги. Според ''Енциклопедија Ираника'', за Тахмасп, проблемот кружел околу воената племенска елита на царството, Кезелбаши, која верувала дека физичката близина и контролата на член на потесното семејство Сафавиди гарантира духовни предности, политичко богатство и материјален напредок. И покрај тоа што Тахмасп можел да поништи и занемари некои од неговите запрепастувања во врска со потенцијалните прашања поврзани со неговото семејство со тоа што неговите блиски директни машки роднини, како што се неговите браќа и синови, рутински биле префрлени на различни гувернери во царството, тој разбрал и сфати дека секое долгорочно решенијата главно би вклучувале минимизирање на политичкото и военото присуство на Ќезелбаш во целина. Според ''Енциклопедија Ираника'', неговиот татко и основач на земјата, Исмаил I, го започнал овој процес на бирократско ниво бидејќи назначил голем број истакнати Персијци на моќни бирократски позиции, и може да се види дека тоа продолжило во долгите и блиски односи на Тахмасп со главниот везир, Кази Јахан од Казвин, по 1535 година. Додека Персијците продолжиле да ја исполнуваат својата историска улога како администратори и свештенички елити под Тахмасп, до тогаш малку било направено за да се минимизира воената улога на Кезелбашите. Затоа, во 1540 година, шахот Тахмас ја започнал првата од серијата инвазии на регионот на Кавказ, кои биле наменети како обука и вежбање за неговите војници, како и главно враќање на огромен број христијански черкези и грузиски робови, кои требало да ја формираат основата на воениот ропски систем, слично како и јаничарите од соседното Отоманско Царство, како и во исто време формирање на нов слој во иранското општество составено од етнички Кавказци. При четвртата инвазија во 1553 година, станало јасно дека Тахмасп ја следел политиката на анексија и преселување додека ја добил контролата над Тбилиси (Тифлис) и регионот Картли додека физички префрлил повеќе од 30.000 луѓе во централните ирански делови. Според ''Encyclopædia Iranica'', ова претставувало почетна точка за корпусот на ''ḡolāmān-e ḵāṣṣa-ye-e šarifa'', или ''кралските робови'', кои ќе доминираат со војската на Сафавидите во поголемиот дел царството. Како што не-туркоманите се преобратиле во ислам, овие черкески и грузиски холамани (исто така напишани како ''гулами'') биле целосно неограничени од лојалноста на кланот и роднинските обврски, што било привлечна карактеристика за владетелот како Тахмасп чие детство и воспитување биле длабоко погодени од племето Кезелбаши. За возврат, многу од овие трансплантирани жени станале сопруги и наложници на Тахмасп, а сафавидскиот харем се појавил како конкурентна, а понекогаш и смртоносна, арена на етничката политика додека Туркменистански, Черкези и Грузијки и се натпреварувале меѓу себе за вниманието на шахот.
Иако првите војници-робови не биле организирани до владеењето на Абас I, за време на Тахмасп, Кавкасците станале важни членови на кралското домаќинство, Харемот и во цивилната и воената администрација, и со тоа станале нивни начин за евентуално да станат интегрален дел од општеството. Една од сестрите на Тахмасп се омажила за Черкезинец, кој ја искористил неговата дворска канцеларија за да се здружи со ќерката на Тахмасп, Пари Кан Канум за да се наметнат во последователни прашања по смртта на Тахмас.
По мирот во Амасија, Тахмасп се подложил на она што тој го нарекол „''искрено покајание''“. Тасмасп во исто време го отстранил својот син Исмаил од неговите следбеници Кизилбаши и го затворил во Кахкаха. Освен тоа, тој започнал да ја зацврстува шиитската практика. Така на пример, тој ја забранил во новата престолнина на Казвин поезијата и музиката што не ги почитуваше Али и дванаесетте имами. Тој, исто така, ги намалил даноците на областите кои биле традиционално шиитски, ги регулирал услугите во џамиите и ангажирал шиитски пропагандисти и шпиони. Се практикувало изнуда, заплашување и малтретирање против сунитите.
Кога Тахмасп починал во 984/1576 година, на надворешен план немало некакви поголеми немири, со сигурни граници и без непосредна закана ниту од Узбеците, ниту од Османлиите. Она што останало непроменето, сепак, било постојаната закана од локално незадоволство од слабата централна власт. Таа состојба не се променила (и всушност се влошила) додека внукот на Тахмасп, Абас I, не го презел престолот.
2.3 Хаос под синовите на Тахмасп
По смртта на Тахмасп, поддршката за наследник се соединила околу два од неговите девет сина; поддршката поделена на етнички линии - Исмаил бил поддржан од повеќето туркменски племиња, како и неговата сестра Пари Кан Канум, нејзиниот чичко од черкеско потекло Шамхал Султан, како и остатокот од Черкезите, додека Хајдар бил главно поддржан од Грузијците на дворот, иако имал поддршка и од Туркменецот Устајлу. Исмаил бил затворен во Кахаха од 1556 година од неговиот татко под обвинение за заговор за државен удар, но неговиот избор бил обезбеден кога 30.000 приврзаници на Кизилбашите демонстрирале пред затворот. Набргу по поставувањето на Исмаил II на 22 август 1576 година, Хајдар бил обезглавен.
2.3.1 Исмаил II (1576–1577)
14-месечното владеење на Исмаил било забележливо по две работи: постојаното крвавење на неговите роднини и другите (вклучувајќи ги и неговите поддржувачи) и неговото пресвртување на религијата. Тој ги убил сите негови роднини, освен неговиот постар брат, Мохамад Кудабанда, кој, како речиси слеп, не бил вистински кандидат за престолот, и трите сина на Мохамад, Хамза Мирза, Абас Мирза и Абу Талиб Мирза. Иако убиствените дејствија на Исмаил може да се објаснат со политичка претпазливост (османлиските султани повремено ја чистеле крвната линија за да ги спречат ривалите за наследување ), неговите постапки против шиитите укажуваат на одмазда против неговиот татко, кој се гледал себеси како побожен практичар. Исмаил се обидел повторно да го воведе сунитското православие. Но, дури и овде можеби имало практични политички размислувања; имено, „''загриженост за претерано моќната позиција на шиитските достоинственици, која би била поткопана со повторното воведување на суната''“. Неговото однесување може да се објасни и со неговата употреба на дрога. Во секој случај, тој на крајот бил убиен (според некои извештаи) од неговата полусестра, Пари Кан Канум, која го бранела над Хајдар. Се вели дека таа му го отрула со опиум.
2.3.2 Мохамад Кодабанда (1578–1587)
По смртта на Исмаил II имало тројца кандидати за наследување: Шах Шуџа, малиот син на Исмаил (стар само неколку недели), братот на Исмаил, Мохамед Кодабанда; и синот на Мохамад, султанот Хамза Мирза, Како 11-годишен во тоа време. Пари Кан Канум, сестрата на Исмаил и Мохамед, се надевала дека ќе биде регент за кој било од тројцата (вклучувајќи го и нејзиниот постар брат, кој бил речиси слеп). Мохамед бил избран и ја добил круната на 11 февруари 1579 година. Мохамед владеел 10 години, а неговата сестра на почетокот доминирала во дворот, но таа паднала во првата од многуте интриги кои продолжиле иако Узбеците и Османлиите повторно ја искористиле можноста да и се заканат на територијата на Сафавидите.
Мохамед им дозволил на другите да ги водат државните работи, но ниту еден од нив немал престиж, вештина или немилосрдност ниту на Тахмасп ниту на Исмаил II да ги заузда етничките фракции или интригите во палатата, и секој од неговите владетели имал мрачни завршетоци. Помладата сестра на Мохамад, која имала своја врска во издигнувањето и соборувањето на Исмаил II и со тоа имала значително влијание меѓу Кизилбашите, била прва. Таа не издржа многу подолго од инсталацијата на Мохамад во Казвин, каде што била убиена. Тоа било сторено со интриги од везирот Мирза Салман Џабери (кој бил наследник од владеењето на Исмаил II) и главната сопруга на Мохамад, Каир ал-Ниса Бегум, позната како Махд-и Улја. Има некои индикации дека Мирза Салман бил главниот заговорник. Пари Кан Канум можел да има силна поддршка меѓу Кизилбашите, а нејзиниот вујко, Шамхал Султан, бил истакнат Черкезиец кој имал висока официјална позиција. Мирза Салман го напуштил главниот град пред Пари Кан Канум да ги затвори портите и да може да се сретне со Мохамад Кодабанда и неговата сопруга во Шираз, на кои им ги понудил своите услуги. Можеби верувал дека ќе владее штом нивниот непријател ќе биде отфрлен, но Махд-и Улија се покажал како посилен од двајцата.Таа во никој случај не беше задоволна да има повеќе или помалку индиректно влијание врз државните работи: наместо тоа, таа сама отворено ги извршуваше сите суштински функции, вклучително и назначувањето на главните офицери на царството. На местото на вообичаената кралска публика, овие високи достоинственици мораа да се собираат секое утро на влезот во женските станови за да ги примаат наредбите на Бегум. Во тие прилики биле изготвени и запечатени царските наредби.Амирите барале таа да биде отстранета, а Махд-и Уља бил задавен во харемот во јули 1579 година поради наводна афера со братот на кримскиот кан, Адил Гирај, кој бил заробен во текот на 1578-1590 година односно во периодот на војната со Османлиите и заробен во главниот град Казвин. Ниту еден од сторителите не бил изведен пред лицето на правдата, иако шахот им предавал на собраните амири за тоа како тие се оддалечиле од старите начини кога шахот бил господар на неговите суфи ученици. Шахот ја искористил таа прилика да го прогласи 11-годишниот султан Хамза Мирза (омилениот на Махд-и Улја) за крунисан принц.
Интригите во палатата ги одразувале етничките немири кои наскоро пораснале во отворена војна. Соседите на Иран ја искористиле можноста да нападнат. Узбеците започнале во пролетта 1578 година, но биле одбиени од Муртаза Кули Султан, гувернер на Машхад. Посериозно, Османлиите го прекинале мирот во Амасија и започнале војна со Иран која траела до 1590 година со инвазија на иранските територии Грузија и Ширван. Додека првичните напади биле одбиени, Османлиите продолжиле и зазеле значителна територија во Закавказје, Дагестан, Курдистан и Лорестан, а во 993/1585 година дури и го зазеле Табриз.
 
Среде овие странски опасности, избувнало востание во Хорасан поттикнато од (или во име на) синот на Мохамад, Абас. Али Кули Кан Шамлу, <i>лала на Абас и човекот на Исмаил II во Херат го прогласил Абас за шах во април 1581 година Следната година лојалните сили на Кизилбашите (Туркмените и Такалу кои го контролирале Казвин), со везирот Мирза Салман и принцот престолонаследник султанот Хамза Мирза на чело, се спротивставиле на бунтовничката коалиција Устајлу-Шамлу која ја презел контролата врз Хорасан под номинално владеење на младиот Абас. Поглаварот на Устајлу, Муршид Кули Кан, веднаш се согласил и добил кралско помилување. Водачот на Шумлу, Али Кули Кан, сепак, се задржал во Херат заедно со Абас. Везирот сметал дека кралските сили не успеале доволно да ја гонат опсадата и ги обвиниле силите за бунт. Лојалните Кизибаши се одвратиле од нивниот третман од страна на Мирза Салман, на кого тие му замерувале од повеќе причини (не најмалку важен бил фактот дека на еден Таџикистан му била дадена воена команда над нив) и побарал тој да им биде предаден. Престолонаследникот (зетот на везирот) кротко го превртел, а ќизилбашите го погубиле и му го конфискувале имотот. Така, опсадата на Херат завршила во 1583 година без да се предаде Али Кули Кан, а Хорасан бил во состојба на отворен бунт.
Во 1585 година се случиле два настани кои заедно го скршиле ќор-сокакот меѓу ќизилбашите. Најпрвин, на запад, Османлиите, гледајќи го нередот на воините, навлегле длабоко во сафавидската територија и го окупирале стариот главен град Табриз. Престолонаследникот Хамза Мирза, тогш на 21 година и главен на сафавидските работи, предводел сили да се спротивстават на Османлиите, но во 1586 година бил убиен под мистериозни околности. На исток Муршид Кули Кан, од племето Устајлу, успеал да го грабне Абас од Шамлусите. Две години подоцна во 1587 година, масивната инвазија на Хорасан од страна на Узбеците ја докажала приликата во која Муршид Кули Кан ќе направи претстава за превласт во Казвин. Кога стигнал во главниот град со Абас, јавна демонстрација во корист на момчето го решила прашањето, а Шах Мохамад доброволно му ги предал ознаките на кралството на својот син, кој бил крунисан како Абас I на 1 октомври 1588 година. Моментот бил тежок за царството, бидејќи Османлиите се наоѓале длабоко во иранската територија на запад и север, а Узбеците поседувале половина од Хорасан на исток.
2.4 Абас (1588–1629)
16-годишниот Абас I бил поставен како номинален шах во 1588 година, но вистинската моќ требало да остане во рацете на неговиот „ментор“, Муршид Кули Кан, кој ги реорганизирал судските канцеларии и главните гувернери меѓу Ќизлбашите и ја зел титулата ''вакил'' за себе. Позицијата на Абас изгледала уште позависна од одобрувањето на Кизилбашите отколку онаа на Мохамед Кодабанда. Зависноста на Абас од Кизилбашите (кои ја обезбедувале единствената воена сила) била дополнително засилена со несигурната ситуација на царството, во замената на отоманскиот и узбекистанскиот територијален грабеж. Сепак, во текот на десет години, Абас можел, користејќи претпазливо време, но сепак одлучувачки чекори, да влијае на длабоката трансформација на сафавидската администрација и војска, да ги отфрли странските освојувачи и да претседава со процутот на персиската уметност.
2.4.1 Враќање на централната власт
Абас целосно ја формирал својата стратегија на почетокот од своето владеење. Во ретроспектива неговиот метод за враќање на власта на шахот вклучува три фази: (1) обновување на внатрешната безбедност и законот и редот; (2) обновување на источните територии од Узбеците; и (3) обновување на западните територии од Османлиите. Пред да започне да се качува на првата фаза, му требало ослободување од најсериозната закана за царството: воениот притисок од Османлиите. Тој го направил тоа со преземање на понижувачки чекор за постигнување мировни договори со Османлиите со тоа што, засега, ги направил трајни нивните територијални придобивки во Ирак и териториите на север, вклучувајќи ги Азербејџан, Карабаг, Гања, источна Грузија (во составот на Кралството Картли и Кахети), Дагестан и Курдистан. Во исто време, тој презел чекори за да се погрижи Ќизилбашите да не го погрешат ова очигледно покажување на слабост како сигнал за поголемо племенско ривалство на дворот. Иако никој не можел повеќе да се спротивстави на грабнувањето на власта на неговиот „ментор“ Муршид Кули Кан, тој ги собрал водачите на заговорот за атентат на ''Вакил''от и ги натерал да бидат погубени. Потоа, откако истакнал дека нема да охрабрува ривалства дури и наводно да ги фаворизираат неговите интереси, тој се чувствувал доволно сигурен за да го убие Муршид Кули Кан по негова наредба во јули 1589 година Станало јасно дека стилот на лидерство на Абас ќе биде целосно различен од лидерството на Мохамад Кодабанда.
Абас можел да почне постепено да го трансформира царството од племенска конфедерација во современа империјална влада со префрлање на провинциите од ''мамаличко'' (провинциско) владеење управувано од поглавар ќизилбаш, а приходите од кои најмногу ја поддржувале локалната администрација и силите на Ќизлбашите во ''хас'' (централно) владеење. со кој претседавал назначен суд и чии приходи се враќале на судот. Особено важни во овој поглед биле провинциите Гилан и Мазандаран, кои го произведувале единствениот најважен извоз на Иран; свила. Со значителниот нов приход, Абас можел да изгради централна, постојана армија, лојална само нему. Ова го ослободило од неговата зависност од ќизилбашките воини лојални на локалните племенски поглавари.
Меѓутоа, она што ефективно целосно ја прекинало зависноста на Абас од ќизилбашите, било начинот на кој тој ја конституирал оваа нова армија. За да не фаворизира едно турско племе пред друго и за да избегне разгорување на турско-персиското непријателство, тој ја регрутирал својата војска од „''третата сила''“, политика што била спроведена уште од владеењето на Тахмасп I - Черкески, грузиски и во помала мера ерменски ''гулами'' (робови) кои (по преминувањето во ислам) биле обучени за војската или за некоја гранка на цивилната или воената администрација. Постојаната војска создадена од Абас се состоела од: (1) 10.000-15.000 коњанички ''гуламски'' полкови составени исклучиво од етнички Кавкасци, вооружени со мускети покрај вообичаеното оружје (тогаш најголемата коњаница во светот ); (2) корпус мускетари, ''туфангчијан'', главно Иранци, првично пешаци, и (3) корпус артилерици, ''тупчијан''. Двата корпуси мускетари и артилерици броеле вкупно 12.000 луѓе. Покрај тоа, личната гарда на шахот, составенс исклучиво од кавкаски ''гулами'', билс драматично зголеменс на 3.000. Оваа сила на добро обучени кавкаски гулами под водство на Абас изнесувала вкупно близу 40.000 војници платени и должни на Шахот.
Абас, исто така, значително го зголемил бројот на топови со кои располагал, дозволувајќи му да исфрли 500 во една битка. Била спроведена безмилосна дисциплина, а грабежот бил строго казнет. Абас, исто така, можел да се повика на воените совети од голем број европски пратеници, особено од англиските авантуристи Сер Ентони Ширли и неговиот брат Роберт Ширли, кои пристигнале во 1598 година како пратеници од Ерл од Есекс во неофицијална мисија да го наведат Иран во анти-османлиски сојуз. Како што е спомнато од ''Енциклопедија Ираника'', конечно, од 1600 година па наваму, сафавидскиот државник Алахверди Кан, заедно со Роберт Шерли, презеле дополнителни реорганизации на армијата, што, меѓу другото, значело дополнително драматично зголемување на бројот на ''гуламите'' на 25.000.
Абас, исто така, го преселил главниот град во Исфахан, подлабоко во централен Иран. Абас I изградил нов град до античкиот персиски. Од ова време државата почнала да добива поперсиски карактер. Сафавидите на крајот успеале да воспостават нова персиска национална монархија.
2.4.2 Враќање на територија од Узбеците и Османлиите
Абас I првпат војувал со Узбеците, враќајќи ги Херат и Машхад во 1598 година. Потоа, тој се свртел против главниот ривал на Иран, Османлиите, повторно заземајќи ги Багдад, источен Ирак и кавкаските провинции до 1616 година, во текот на 1603-1618 година, означувајќи ја првата голема сафавидска победа над Османлиите. Тој, исто така, ја искористил својата нова сила за да ги протерал Португалците од Бахреин (1602) и, со англиска помош, од Ормуз (1622), во Персискиот Залив (витална врска во португалската трговија со Индија). Тој ги проширил комерцијалните врски со англиската источноиндиска компанија и холандската источноиндиска компанија. Така Абас можел да ја прекине зависноста од Кизилбашите за воена моќ на неодредено време, и затоа можел целосно да ја централизира контролата за прв пат од основањето на државата на Сафавидите.
Отоманските Турци и Сафавидите војувале за плодните рамнини на Ирак повеќе од 150 години. Заземањето на Багдад од страна на Исмаил I во 1509 година било проследено само со неговата загуба од османлискиот султан Сулејман I во 1534 година. По последователните кампањи, Сафавидите повторно го освоиле Багдад во 1623 година за време на Османлиско-сафавидската војна (1623–39), но повторно го изгубиле од Мурад IV во 1638 година, откако Абас починал. Оттука, бил воспоставен договор, потпишан во Каср-е Ширин, познат како Договор од Зухаб, со кој биле оцртани границите меѓу Иран и Турција во 1639 година, граница која сè уште стои во северозападниот дел на Иран/југоисточна Турција. 150-годишното влечење на војна го нагласил сунитскиот и шиитскиот јаз во Ирак.
2.4.3 Задушување на грузиското востание
Во 1614–1616 година за време на Отоманско-сафавидската војна (1603–1618), Абас го задушил бунтот предводен од неговите поранешни најлојални грузиски поданици Луарсаб II и Тејмураз I (исто така познат како ''Тахмурас Кан'') во Кралството Кахети. Во 1613 година, Абас ги поставил овие негови доверливи грузиски ''голами'' на марионетските престоли во Картли и Кахети, иранските сафавиди кои владееле со областите на Грузија. Подоцна истата година, кога шахот ги повикал да му се придружат на воена експедиција во Мазандаран, тие не се појавиле поради страв дека ќе бидат или затворени или убиени. На крајот формирајќи сојуз, двајцата побарале засолниште кај османлиските сили во Имерети со османлиска власт. Ова пребегнување на двајца од најдоверливите поданици и ''голами'' на шахот го налутило шахот, како што известил сафавидскиот дворски историчар Искандер Бег Мунши.
Следната пролет во 1614 година, Абас I назначил внук на Александар II од Имерети на престолот во Картли, Џеси од Кахети, исто така познат како „Иса Кан“. Израснат на дворот во Исфахан и муслиман, тој бил целосно лојален на шахот. Последователно, шахот марширал на Грем, главниот град на Имерети, и ги казнил неговите народи затоа што ги засолнувал неговите пребегнати поданици. Се вратил во Картли и во две казнени кампањи го опустошил Тбилиси, убил 60-70.000 грузиски селани од Кахети и депортирал помеѓу 130.000 и 200.000 грузиски заробеници во континенталниот дел на Иран. Откако целосно го обезбедил регионот, тој го погубил бунтовниот Луарсаб II од Картли, а подоцна ја натерал грузиската кралица Кетеван, која била испратена кај шахот како преговарач, мачена до смрт кога таа одбила, да се откаже од христијанството, во чин на одмазда за непослушноста на Тејмураз. Кахети изгубил две третини од своето население во овие години со казнената кампања на Абас. Мнозинството биле депортирани во Иран, додека некои биле заклани.
Тејмураз се вратил во источна Грузија во 1615 година и ги поразил силите на Сафавидите. Сепак, тоа било само кратко назадување, бидејќи Абас веќе правел долгорочни планови за да спречи понатамошни упади. На крајот успеал да ги направи источните грузиски територии составен дел од провинциите на Сафавидите. Во 1619 година тој го назначил лојалниот Симон II (или ''Семајун Кан'') на симболичниот престол на Кахети, додека поставил серија свои гувернери да владеат со областите каде што претежно се наоѓале бунтовни жители. Освен тоа, тој планирал да ги депортира сите благородници од Картли. Иранската власт била целосно обновена над источна Грузија, но грузиските територии продолжиле да создаваат отпор кон сафавидските навлегувања од 1624 година до смртта на Абас.
2.4.4 Потиснување на курдскиот бунт
Во 1609–1610 година, избувна војна помеѓу курдските племиња и Сафавидското Царство. По долга и крвава опсада предводена од сафавидскиот голем везир Хатем Бег, која траела од ноември 1609 до летото 1610 година, курдското упориште Димдим било заземено. Шах Абас наредил општ масакр во Берадост и Мукријан (Махабад, пријавен од Ескандар Бег Монши, сафавидски историчар (1557–1642), во „Алам Ара Абаси“) и го населил турското племе Афшар во регионот додека депортирало многу курдски племиња во Хорасан Во денешно време, постои заедница од речиси 1,7 милиони луѓе кои се потомци на племињата депортирани од Курдистан во Хорасан (североисточен Иран) од страна на Сафавидите.
2.4.5 Контакти со Европа
Толеранцијата на Абас кон христијаните била дел од неговата политика на воспоставување дипломатски врски со европските сили за да се обиде да ја побара нивната помош во борбата против нивниот заеднички непријател, Отоманското Царство. Идејата за таков анти-отомански сојуз не била нова - повеќе од еден век пред тоа, Узун Хасан, тогаш владетел на дел од Иран, побарал од Венецијанците воена помош - но никој од Сафавидите не направил дипломатски чекори кон Европа. Шах Исмаил I бил првиот од Сафавидите кој се обидел уште еднаш да воспостави сојуз против заедничкиот османлиски непријател низ претходните фази на Хабсбуршко-персискиот сојуз, но тоа, исто така, се покажало во голема мера неплодно за време на неговото владеење. Ставот на Абас, сепак, бил во значителна спротивност со ставот на неговиот дедо, Тахмасп I, кој го протерал англискиот патник Ентони Џенкинсон од неговиот двор откако слушнал дека е христијанин. Од своја страна, Абас изјавил дека „''ја претпочита прашината од стапалата на чевлите на најнискиот христијанин од највисоката османлиска личност''“. Абас ги презел активните и сите потребни мерки за да ги запечати сојузите.
Во 1599 година, Абас ја испратил својата прва дипломатска мисија во Европа. Групата го премина Каспиското Море и ја поминала зимата во Москва пред да продолжи низ Норвешка и Германија (каде што биле примени од Рудолф II) до Рим, каде што папата Климент VIII им одржал долга аудиенција на патниците. Тие конечно пристигнале на дворот на Филип III од Шпанија во 1602 година. Иако експедицијата никогаш не успеала да се врати во Иран, бидејќи доживеала бродолом на патувањето околу Африка, таа означила важен нов чекор во контактите меѓу Иран и Европа. Европејците почнале да бидат фасцинирани од Иранците и нивната култура - ''Дванаесеттата ноќ'' на Шекспир (1601–02), на пример, прави две референци (во II.5 и III.4) на „Софијата“, потоа англискиот термин за Шахови на Иран. Оттука, бројот на дипломатски претставништва значително се зголемил.
Шахот направил голема намера за сојуз со Шпанија, главниот противник на Османлиите во Европа. Абас понудил трговски права и шанса да го проповеда христијанството во Иран во замена за помош против Османлиите. Но, каменот на сопнување на Ормуз останал, вазалното кралство кое паднало во рацете на шпанските Хабсбурзи кога кралот на Шпанија го наследил престолот на Португалија во 1580 година. Шпанците побарале од Абас да ги прекине односите со Англичаните пред тие да размислат за отстапување од градот. Абас не можел да се придржува на тоа. На крајот Абас станал фрустриран со Шпанија, како што направил со Светото Римско Царство, кое сакало од него да ги натера своите над 400.000 ерменски поданици да му се заколнат на верност на папата, но не му било тешко да го извести шахот кога царот Рудолф потпишал мировен договор со Османлиите. Контактите со папата, Полска и Москва не биле поплодни.
По ова следеле код контактите на Абас со Англичаните, иако Англија имала мал интерес да се бори против Османлиите. Браќата Ширли пристигнале во 1598 година и помогнале во реорганизацијата на иранската армија, која се покажала како клучна во Османлиско-сафавидската војна (1603–1618), што резултирала со порази на Османлиите во сите фази од војната и првата јасна сафавидска победа на нивната архивити. Еден од браќата Ширли, Роберт Ширли, ја предводел втората дипломатска мисија на Абас во Европа од 1609 до 1615 година Англичаните на море, претставени од англиската источноиндиска компанија, исто така, почнале да се интересираат за Иран, а во 1622 година четири нејзини бродови му помогнале на Абас да го врати Ормуз од Португалците во заземањето на Ормуз (1622). Ова било почеток на долгогодишниот интерес на Источноиндиската компанија за Иран.
2.4.6 Наследство на Абас I
Поради неговиот опсесивен страв од атентат, Шах Абас или го убивал или го заслепувал секој член од неговото семејство што ќе го разбудил неговото сомневање. Неговиот најстар син, престолонаследникот Мохамад Бакер Мирза, бил погубен по судска интрига во која биле вклучени неколку Черкези, додека на други двајца наредил да бидат ослепени. Резултатот бпретставувал лична трагедија за Шах Абас. Кога починал на 19 јануари 1629 година, немал син способен да го наследи.
Во текот на почетокот на 17 век моќта на Кизилбашите драстично се намалила, првобитната милиција која му помогнала на Исмаил I да го освои Табриз и која добила многу административни овластувања низ вековите. Моќта се префрлила на новата класа од кавкаски депортирани и увезени луѓе, многу од стотиците илјади етнички Грузијци, Черкези и Ерменци. Овој нов слој на општеството продолжил да игра витална улога во иранската историја до падот на династијата Каџари, околу 300 години по смртта на Абас.
Во својот зенит, за време на долгото владеење на Шах Абас I, досегот на царството ги опфаќало Иран, Ирак, Ерменија, Азербејџан, Грузија, Дагестан, Кабардино-Балкарија, Бахреин и делови од Туркменистан, Узбекистан, Авганистан, Пакистан и Турција.
2.5 Распаѓање
Покрај борбата против своите вечни непријатели, нивниот главен ривал Османлиите и Узбеците како што напредувал 17 век, Иран морал да се бори со подемот на нови соседи. Руската Московја во претходниот век успеало да порази две западноазиски ханства на Златната Орда и го проширило своето влијание во Европа, планините Кавказ и Средна Азија. Астрахан потпаднал под руска власт, близу до сафавидските поседи во Дагестан. На далечните источни територии, Могулите од Индија се прошириле во Хорасан (денес Авганистан) на сметка на иранската контрола, накратко заземајќи го Кандахар.
Во 1659 година, Кралството Кахети се кренало против сафавидското иранско владеење поради промена на политиката што вклучувала масовно населување на турските племиња Кизилбаши во регионот со цел повторно да се населат покраината, по претходните масовни депортации на Шах Абас од помеѓу 130.000 – 200.000 Грузиски поданици на територијата на Иран и масакрот на уште илјада во 1616 година практично ја напуштиле провинцијата без значително население. Бактрионското востание било успешно задушено под лично водство на самиот Шах Абас II. Сепак, стратешки тоа останало неубедливо. Иранската власт била обновена во Кахети, но Турците Кизилбаши биле спречени да се населат во Кахети, што ги поткопало планираните ирански политики во соодветната провинција.
Уште поважно, Холандската источноиндиска компанија, а подоцна и Англичаните/Британците ги користеле своите супериорни средства за поморска моќ за да ги контролираат трговските патишта во западниот Индиски Океан. Како резултат на тоа, Иран бил отсечен од прекуокеанските врски со Источна Африка, Арапскиот полуостров и Јужна Азија. Сепак, копнената трговија значително се зголемила, бидејќи Иран бил во можност дополнително да ја развие својата копнена трговија со Северна и Централна Европа во текот на втората половина на XVII век. Кон крајот на XVII век, иранските трговци воспоставиле постојано присуство дури на север до Нарва на Балтичко Море, во она што денес е Естонија.
Холанѓаните и Англичаните сè уште можеле да ја исцрпат иранската влада од голем дел од нејзините резерви на благородни метали. Со исклучок на Шах Абас II, сафавидските владетели по Абас I поради тоа биле неефикасни, а иранската влада паднала и конечно пропаднала кога се појавила сериозна воена закана на нејзината источна граница на почетокот на 18 век. Крајот на владеењето на Абас II, 1666 година, го означил почетокот на крајот на династијата на Сафавидите. И покрај падот на приходите и воените закани, подоцнежните шахови имале раскошен начин на живот. Султан Хосејн (1694–1722) особено бил познат по неговата љубов кон виното и незаинтересираност за управување.
Земјата постојано била напаѓана на нејзините граници - Керман од балошките племиња во 1698 година, Хорасан од Хотаките во 1717 година, Дагестан и северен Ширван од Лезгините во 1721 година, постојано во Месопотамија од страна на сунитските Арапи на полуостровот. Султанот Хосеин се обидел насилно да ги преобрати своите авганистански поданици во Кандахар од сунити во Дванаесетници. Како одговор на тоа, авганистанскиот гилзајски поглавар по име Мирвеис Хотак се побунил и го убил Гургин Кан, сафавидскиот гувернер на регионот, заедно со неговата војска. Во 1722 година, авганистанската војска предводена од синот на Мир Ваис, Махмуд, напредувала во срцето на царството и ги поразила владините сили во Битката кај Гулнабад. Потоа го опколил главниот град Исфахан, додека шахот Солтан Хосејн абдицирал и не го признал за нов крал на Иран. Во исто време, Русите предводени од Петар Велики нападнале и освоиле делови од севернокавкаските, транскавкаските и северните копнени територии на Сафавидски Иран преку Руско-иранската војна (1722-1723). Главните соперници на Сафавидите, соседните Османлии, го нападнале западниот и северозападниот сафавидски Иран и зазеле делови од територијата таму, вклучувајќи го и градот Багдад. Заедно со Русите, тие се согласиле да ги поделат и задржат освоените ирански територии за себе како што било потврдено во Цариградскиот договор (1724).
Племенските Авганистанци управувале грубо над нивната освоена територија седум години, но биле спречени да постигнат дополнителни придобивки од Надер Шах, поранешен роб кој се искачил на воено раководство во племето Афшар во Хорасан, вазална држава на Сафавидите. Брзо правејќи име како воен гениј од кој се плашеле и почитуван меѓу пријателите и непријателите на Сафавидското Царство (вклучувајќи го и иранските ривали, Отоманското Царство и Русија; двете царства со кои Надер ќе се справи наскоро потоа), Надер Шах лесно ги поразил авганистанските сили Хотаки во 1729 година во Битката кај Дамган. Тој ги отстранил од власт и ги протерал од Иран до 1729 година. Во 1732 година со Договорот од Решт и во 1735 година со Договорот од Ганџа, тој преговарал за договор со владата на руската царица Ана што резултирало со враќање на неодамна анектираните ирански територии, со што поголемиот дел од Кавказ повторно паднале во ирански раце, додека воспоставил иранско-руски сојуз против заедничкиот отомански непријател. Во Отоманско-иранската војна (1730-35), тој ги вратил сите територии изгубени од отоманската инвазија во 1720-тите, како и пошироко. Со обезбедување на сафавидската држава и нејзините територии, во 1738 година Надер го освоил последното упориште на Хотаките во Кандахар; во истата година, имајќи потреба од богатство за да ги помогне неговите воени кариери против неговите отомански и руски империјални ривали, тој ја започнал својата инвазија на богатото, но слабо Могулско Царство придружуван од неговиот грузиски поданик Ерекле II, окупирајќи ги Газни, Кабул, Лахор, и до Делхи, во Индија, кога целосно ги понижил и ограбил воено инфериорните Мугали. Овие градови подоцна ги наследил неговиот воен командант, Ахмад Шах Дурани, кој се смета за основач на авганистанската држава преку неговата династија Дурани во 1747 година. Надир имал ефективна контрола под шах Тахмасп II, а потоа владеел како регент на доенчето Абас III до 1736 година кога тој самиот бил крунисан за шах.
Веднаш по атентатот на Надер Шах во 1747 година и распадот на неговата краткотрајна држава, Сафавидите биле повторно назначени за шахови на Иран со цел да и дадат легитимитет на зародишната Зандиска династија. Сепак, краткиот марионетски режим на Исмаил III завршил во 1760 година кога Карим Кан се чувствувал доволно силен да ја преземе номиналната моќ на земјата и официјално да стави крај на династијата Сафавиди.
3 Општество
Иако голем во однос на територијалната површина, големиот дел од пустини и планини на нејзината територија значело дека густината била многу мала; населението на царството се проценува дека веројатно броело меѓу осум и десет милиони во 1650 година, во споредба со околу 20 милиони на Отоманското Царство во 1600 година
Сафавидското општество било меритократија каде функционерите се назначувале врз основа на вредност и заслуга, а не врз основа на раѓање. Тоа секако не претставувалоолигархија, ниту пак аристократија. Синовите на благородниците биле сметани за наследници на нивните татковци како знак на почит, но тие морале да се докажат дека достојни за таа позиција. Овој систем избегнувал вкоренета аристократија или каста општество. Постојат бројни евидентирани извештаи за лаици кои се искачиле на високи официјални позиции како резултат на нивните заслуги.
Сепак, иранското општество за време на Сафавидите било хиерархиско, со шахот на врвот на хиерархиската пирамида, обичните луѓе, трговците и селаните во основата и аристократите меѓу нив. Терминот ''долат'', што на современиот персиски значи „влада“, тогаш бил апстрактен термин што значи „''блаженство''“ или „''среќа''“ и започнал да се користи како конкретно чувство за сафавидската држава, како одраз на ставот што луѓето го имале за нивната владетел, како некој издигнат над човештвото.
Исто така, меѓу аристократијата, во средината на хиерархиската пирамида, се наоѓале верските службеници, кои, имајќи ја предвид историската улога на религиозните класи како тампон помеѓу владетелот и неговите поданици, обично давале се од себе за да го заштитат обичниот народ од угнетувачите.
3.1 Обичаите и културата на луѓето
Жан Шарден, француски патник од 17 век, поминал многу години во Персија и нашироко коментирал за нивната култура, обичаи и карактер. Тој се восхитувал од нивниот пречек и однос кон странците, но налетал и на карактеристики кои ги сметал за предизвикувачки. Неговите описи на јавниот изглед, облеката и обичаите се поткрепени со минијатурите, цртежите и сликите од тоа време кои се сочувани. Ги сметал за добро образован и добро воспитан народ.
За разлика од Европејците, тие многу не ја сакале физичката активност и не биле наклонети кон вежбањето, претпочитајќи повеќе одмор и луксуз што може да го понуди животот. Патувањето било ценето само за специфична цел да се стигне од едно место до друго, а не самите да се интересираат да видат нови места и да искусат различни култури. Можеби токму ваквиот однос кон остатокот од светот го отсликало незнаењето на Персијците во однос на другите земји во светот. Вежбите на кои учествувале биле за одржување на телото еластично и цврсто и за стекнување вештини за ракување со рацете. Стрелаштвото го зазело првото место. Второто место го зазело мечувањето, каде што зглобот морал да биде цврст, но флексибилен и да се движи агилно. На третото место се наоѓало јавањето. Многу напорна форма на вежбање во која Персијците многу уживале бил ловот.
3.1.1 Забава
Уште од предисламските времиња, борењето бил составен дел од иранскиот идентитет, а професионалните борачи, кои настапувале во Зурхани, се сметале за важни членови на општеството. Секој град имал своја војска од борачи, наречени Пахлавани. Нивниот спорт исто така им овозможувал на масите забава и спектакл. Шарден опишал еден таков настан:
Освен борењето, она што ги собрало масите било и мечувањето, танчерите на јаже, кукли и акробати, кои настапувале на големи плоштади, како што е Кралскиот плоштад. Во кабареата, особено во одредени области, како оние во близина на мавзолејот на Харун-е Велајат, можело да се најде лежерен облик на забава. Луѓето се среќавале таму за да пијат ликери или кафе, да пушат тутун или опиум и да разговараат или да слушаат поезија.
3.1.2 Облека и изглед
Како што било забележано претходно, клучен аспект на персискиот карактер била неговата љубов кон луксузот, особено во одржувањето на изгледот. Тие ги украсувале своите алишта, носејќи камења и ги украсувале запрегите на нивните коњи. Мажите носеле многу прстени на прстите, речиси исто колку и нивните сопруги. Тие, исто така, ставале накит на рацете. На половината се носела кама (вид на краток нож). Во опишувањето на облеката на дамата, било забележано дека персиската облека открива повеќе од фигурата отколку европската, но дека жените се појавуваат поинаку во зависност од тоа дали се дома во присуство на пријателите и семејството или дали се во јавноста. Приватно обично носеле превез што ги покривала само косата и грбот, но по излегувањето од домот облекувале ''мантии'', големи наметки кои им го криеле целото тело освен лицето. Често ги бојадисувале стапалата и рацете со хена. Фризурата им била едноставна, косата собрана назад во плитки, често украсени на краевите со бисери и гроздови накит. Жените со тенок струк се сметале за попривлечни од оние со поголеми фигури. Жените од провинциите и робовите им ги прободувале левите ноздри со прстени, но добро родените Персијки не го правеле тоа.
Најскапоцениот додаток за мажите бил турбанот. Иако траел долго, неопходно било да има промени за различни прилики како свадби и новруз, додека мажите со статус никогаш не носеле ист турбан два дена. Облеката што се извалкала на каков било начин била веднаш сменувана.
3.2 Турци и Таџикистанци
Структурата на моќта на државата на Сафавидите била главно поделена на две групи: турскојазичната војска/владејачка елита - чија задача била да го одржува територијалниот интегритет и континуитет на иранското царство преку нивното раководство - и административна/владејачка елита од персиско говорно подрачје. - чија работа била да го надгледува работењето и развојот на нацијата и нејзиниот идентитет преку нивните високи позиции. Така се појавил терминот „''Турци и Таџикистанци''“ за да се опише персиската, или турко-персиската природа на многу династии кои владееле со Голем Иран помеѓу 12 и 20 век, со тоа што овие династии го промовирале и помогнале да се продолжи доминантниот персиски јазичен и културен идентитет на нивните држави, иако самите династии биле од неперсиско (на пример турско) потекло. Односот меѓу „Турците“ што зборуваат турски и „Таџиците“ што зборуваат персиски јазик бил симбиотски, но сепак постоел некаков облик на ривалство меѓу нив двајца. Бидејќи првите ги претставувале „''луѓето на мечот''“, а вторите, „ ''луѓето на перото'' “, службените места на високо ниво природно биле резервирани за Персијците. Таква била ситуацијата низ персиската историја, дури и пред Сафавидите, уште од арапското освојување.
Шах Тахмасп вовел промена во ова практика, кога тој и другите сафавидски владетели кои го наследиле, се обидиле да ги заматат претходно дефинираните линии меѓу двете јазични групи, со тоа што ќе ги одведат синовите на офицерите што зборуваат турски во кралското домаќинство за нивно образование во персиски јазик. Следствено, тие полека можеле да преземаат административни работи во областите кои дотогаш претставувале ексклузивна заштита на етничките Персијци.
3.3 Трета сила: Кавкасците
Од 1540 година па наваму, Шах Тахмасп иницирал постепена трансформација на иранското општество со полека конструирање на нова гранка и слој составен единствено од етнички Кавкасци. Имплементацијата на оваа гранка била завршена и значително проширена за време на Абас Велики (Абас I). Според ''Encyclopædia Iranica'', за Тахмасп, позадината на оваа иницијација и евентуалната композиција која била финализирана во времето на Шах Абас I, кружела околу воената племенска елита на царството, Кизилбашите, кои верувале дека физичката близина и контролата на член на потесното семејство Сафавиди гарантирал духовни предности, политичко богатство и материјален напредок. Ова претставувало огромна импеданса за авторитетот на шахот, а дополнително го поткопувал секој развој на настаните без договор или споделен профит на Казилбашите. Како што Тахмасп разбрал и сфатил дека какви било долгорочни решенија главно ќе вклучуваат минимизирање на политичкото и воено присуство на Кизилбашите како целина, тоа ќе бара тие да бидат заменети со сосема нов слој во општеството, кој ќе го доведе во прашање и битка против авторитетот на Кизилбашите на секое можно ниво и минимизирање на секое нивно влијание. Овој слој бил составен од стотици илјади депортирани, увезени и во помала мера доброволно мигрирани етнички Черкези, Грузијци и Ерменци. Овој слој станал „''третата сила''“ во иранското општество, заедно со другите две сили, Туркоманите и Персијците.
Серијата кампањи што Тахмасп последователно ги започнал на поширокиот Кавказ помеѓу 1540 и 1554 година требале да го поддржат моралот и борбената ефикасност на војската на Кизилбашите, но тие донеле дома голем број (над 70.000) на христијанските грузиски, черкески и ерменски робови како нивна главна цел, станувајќи во иднина основа на оваа трета сила; новиот (кавкаски) слој во општеството. Според ''Encyclopædia Iranica'', ова било и почетна точка за корпусот на ''ḡolāmān-e ḵāṣṣa-ye-e šarifa'', или ''кралските робови'', кои доминирале со војската на Сафавидите во поголемиот дел од должината на царството и формирале клучен дел од ''третата сила''. Како што не-туркоманите го преобратиле исламот, овие черкески и грузиски холамани (исто така познати како ''гулам''и) биле целосно неограничени од лојалноста на кланот и роднинските обврски, што било привлечна карактеристика за владетелот како Тахмасп чие детство и воспитување биле длабоко погодени од племето Кизилбаши. Нивното формирање, имплементација и употреба било многу слично со јаничарите од соседното Отоманско Царство За возврат, многу од овие трансплантирани жени станале сопруги и наложници на Тахмасп, а сафавидскиот харем се појавил како натпреварувачка, а понекогаш и смртоносна арена на етничката политика додека кликите на Туркменките, Черкезите и Грузијците и дворјаните се натпреварувале меѓу себе за вниманието на кралот. Иако првите војници-робови не биле организирани до владеењето на Абас I, за време на владеењето на Тахмасп, Кавказите веќе станале важни членови на кралското домаќинство, Харемот и во цивилната и воената администрација, и биле на пат да станат составен дел од општеството. Наследникот на Тахмасп I, Исмаил II, донел уште 30.000 Черкези и Грузијци во Иран, од кои многумина се приклучиле на силите на гуламите.
По целосното спроведување на оваа политика од страна на Абас I, жените (само Черкези и Грузијци) многу често доаѓале да заземаат истакнати позиции во харемите на сафавидската елита, додека мажите кои станале дел од гуламската „класа“ како дел од моќната трета сила добила специјална обука по чие завршување или биле запишани во некој од новосоздадените ''џилмански'' полкови, или вработени во кралското домаќинство. Остатокот од масите на депортирани и увезени, значителен дел од стотици илјади, биле населени во различни региони на Иран и им биле доделувани секакви улоги како дел од општеството, како што се занаетчии, земјоделци, сточари, трговци, војници, генерали, гувернери, дрвосечачи итн., сите исто така дел од новоформираниот слој во иранското општество.
Шах Абас, кој значително ја зголемил и ја завршил оваа програма и според кој создавањето на овој нов слој во општеството може да се спомене како целосно „финализирано“, го комплетирал и системот на гулами. Како дел од неговото завршување, тој во голема мера го проширил воениот ''корпус гулам'' од само неколку стотици за време на периодот на Тахмасп, на 15.000 високо обучени коњаници, како дел од целата армиска дивизија од 40.000 кавкаски гулами. Потоа продолжил со целосно намалување на бројот на гувернерите на провинциите Казилбаши и систематски ги преместувал гувернерите во други области, со што ги нарушил нивните врски со локалната заедница и ја намалувал нивната моќ. Повеќето билезаменети со гулами, а за кратко време Грузијците, Черкезите и во помала мера Ерменците започнале да се назначуваат на едни од највисоките државни функции и биле вработувани во сите други можни делови од општеството. До 1595 година, Алахверди Кан, Грузиец, станал еден од најмоќните луѓе во државата на Сафавидите, кога бил назначен за генерален гувернер на Фарс, една од најбогатите провинции во Иран. И неговата моќ го достигнала својот врв во 1598 година, кога станал врховен командант на вооружените сили. Така, почнувајќи од владеењето на Тахмасп I, но целосно имплементирано и завршеносамо од Шах Абас, оваа нова група составена исклучиво од етнички Кавказци на крајот станала моќна „''трета сила''“ во државата како нов слој во општеството, заедно со Персијците и Турците Кизилбаши.
Се проценува дека само за време на владеењето на Абас околу 130.000-200.000 Грузијци, десетици илјади Черкези и околу 300.000 Ерменци биле депортирани и увезени од Кавказ до Иран, сите добиле функции и улоги како дел од новосоздадениот слој во општеството, како што се во рамките на највисоките државни позиции или како земјоделци, војници, занаетчии, како дел од кралскиот харем, судот и селанството, меѓу другите.
3.4 Религија
Иако Сафавидите не биле првите шиитски владетели во Иран, тие одиграле клучна улога во правењето на шиитскиот ислам официјална религија во целиот Иран, како и она што денес е Република Азербејџан. Имало големи шиитски заедници во некои градови како Ком и Сабзевар уште во 8 век. Во 10-тиот и 11-тиот век Бувајхидите, кои биле од заидијатската гранка на шиитскиот ислам, владееле во Фарс, Исфахан и Багдад. Како резултат на монголското освојување и релативната религиозна толеранција на Илханидите, шиитските династии биле повторно воспоставени во Иран, а Сарбедаран во Хорасан бил најважен. Илханидскиот владетел Олџеиту се преобратил во дванаесетти шиит во 13 век.
По неговото освојување на Иран и Азербејџан, Исмаил I го направил преобразувањето задолжително за главно сунитското население. Сунитските улеми или свештенството или биле убиени или протерани. Исмаил I, ги довел главните Дванаесетте шиитски верски водачи и им дал земја и пари во замена за лојалност. Подоцна, за време на периодот на Сафавидите, а особено на Каџар, моќта на шиитските улеми се зголемила и тие можеле да имаат улога, независна или компатибилна со владата.
3.4.1 Појава на свештеничка аристократија
Важна карактеристика на сафавидското општество бил сојузот што се појавил меѓу уламите (верската класа) и трговската заедница. Последниве вклучувале трговци кои тргувале во чаршиите, трговските и занаетчиските еснафи и членовите на квазирелигиските организации управувани од дервиши (''футува''). Поради релативната несигурност во сопственоста на имотот во Иран, многу приватни земјопоседници ги обезбедувале своите земјишта со тоа што ги донирале на свештенството, таканаречено ''вакуф''и. Така, тие би ја задржале официјалната сопственост и ја обезбедувале нивната земја од конфискација од страна на кралските комесари или локални гувернери, сè додека процентот од приходите од земјата заминувал кај уламите. Сè повеќе, членовите на религиозната класа, особено муџтахидите и сејидите, добивале целосна сопственост на овие земји и, според современиот историчар Искандар Мунши, Иран почнал да биде сведок на појавата на нова и значајна група на земјопоседници.
3.4.1.1 Ахбари наспроти Усули
Движењето Ахбари се „''кристализирало''“ како „''посебно движење''“ со пишувањата на Мухамед Амин ал-Астарабади (починал во 1627 н.е.). Тој ја отфрлил употребата на расудување при изведувањето пресуди и верувал дека само Куранот, хадисот (пророчки изреки и запишани мислења на имамите) и консензусот треба да се користат како извори за извлекување пресуди (''фатава''). За разлика од Усули, Ахбари ги следел и не ги следил ''марџиите'' кои практикувале ''иџтихад''.
Своето најголемо влијание го постигнал во доцниот сафавидски и раниот пост-сафавидски период, кога доминирал со Дванаестимамскиот шиитски ислам. Меѓутоа, набргу потоа Мухамед Бакир Бехбахани (починал во 1792 година), заедно со другите Усули муџтахиди, го уништиле движењето Ахбари. Останува само мало малцинство во шиитскиот свет. Еден резултат на решавањето на овој судир било зголемувањето на важноста на концептот на иџтихад и позицијата на муџтахидот (наспроти другите улеми) во 18 и почетокот на 19 век. Оттогаш се случила поделбата на шиитскиот свет на муџтахиди (оние кои можеле да го следат сопственото независно судење) и ''мукалид'' (оние кои морале да ги следат пресудите на муџтахидот). Според авторот Мујан Момен, „''до средината на 19 век имало многу малку муџтахиди (три или четворица) некаде во секое време''“, но „''неколку стотици постоеле до крајот на 19 век''“.
3.4.1.2 Алама Меџлиси
Мухамед Бакир Меџлиси, кој најчесто се спомнува за користење на титулата Аламах, бил многу влијателен научник во текот на 17 век (сафавидски период). Делата на Меџлиси ја истакнале неговата желба да го исчисти Дванаестимамскиот шиитски ислам од влијанијата на мистицизмот и филозофијата и да пропагира идеал за строго придржување кон исламскиот закон (шеријатот). Меџлиси промовирал конкретно шиитски ритуали како што се жалост за Хусеин ибн Али и посета (''зијарат'') на гробниците на имамите и имамзадите, нагласувајќи го „''концептот на имамите како посредници за човекот кај Бога''“.
4 Управување
Сафавидската држава била држава на проверки и рамнотежа, и во рамките на владата и на локално ниво. На врвот на овој систем се наоѓал Шахот, со целосна моќ над државата, легитимиран од неговата крвна лоза како сајид, или потомок на Мухамед. Неговата моќ била толку апсолутна, што францускиот трговец, а подоцна и амбасадор во Иран, Жан Шарден сметал дека сафавидските шахови владеат со нивната земја со железна тупаница и често на деспотски начин. За да се обезбеди транспарентност и да се избегнат одлуки кои го заобиколуваат Шахот, бил воспоставен комплексен систем на бирократија и одделенски процедури кои спречувале измами. Секоја канцеларија имала заменик или началник, чија задача била да води евиденција за сите дејствија на државните службеници и директно да му известува на Шахот. Самиот шах ги применувал сопствените мерки за да ги држи своите министри под контрола преку поттикнување атмосфера на ривалство и конкурентен надзор. И бидејќи сафавидското општество било меритократско, а наследниците ретко се правеле врз основа на наследството, тоа значело дека владините канцеларии постојано го чувствувале притисокот да бидат под надзор и морале да се погрижат да управуваат во најдобар интерес на нивниот лидер, а не само нивно.
4.1 Структура
Веројатно немало никаков парламент, каков што ги знаеме денес. Но, португалскиот амбасадор кај Сафавидите, Де Гувеа, сè уште го споменува ''Државниот совет'' во неговите записи, што можеби претставувал термин за владини собири од тоа време.
Највисокото ниво во владата било она на премиерот или Големиот везир (''Etemad-e Dowlat''), кој секогаш бил избиран меѓу докторите на правни науки. Тој уживал огромна моќ и контрола над националните работи бидејќи бил непосреден заменик на Шахот. Ниту еден чин на Шахот не бил валиден без контра печатот на премиерот. Но, дури и тој одговарал пред еден заменик (''ваканевис''), кој водел евиденција за неговите одлуки и го известил Шахот. Втор по премиерската функција бил генералот за приходи (''мостоуфи-је мамалек''), или министер за финансии, и ''Диванбеги'', министер за правда. Последниот бил последната жалба во граѓански и кривични предмети, а неговата канцеларија стоела веднаш до главниот влез на палатата Али Капу. Во претходните времиња, шахот бил тесно вклучен во судските постапки, но овој дел од кралската должност бил запоставен од Шах Сафи и подоцнежните кралеви.
Следни на власт биле генералите: генералот на кралските трупи (''шахсеваните''), генералот на мускетарите, генералот на гуламите и мајсторот на артилерија. На чело на овие функционери бил назначен посебен функционер, врховен командант.
4.2 Кралски двор
Што се однесува до кралското домаќинство, највисоката функција била ''нацирот'', дворски министер. Тој бил можеби најблискиот советник на Шахот и, како таков, функционирал како негови очи и уши во дворот. Неговата примарна работа била да ги назначува и надгледува сите службеници во домаќинството и да биде нивен контакт со Шахот. Но, неговите одговорности ја вклучувале и таа да биде благајник на имотите на Шахот. Ова значело дека дури и премиерот, кој ја извршувал највисоката функција во државата, морал да работи во соработка со назирот кога станувало збор за управување со оние трансакции кои директно се однесуваат на Шахот.
Второто највисоко именување бил Големиот управител (''Ичик Агаси баши''), кој секогаш го придружувал Шахот и било лесно препознатлив поради големата палка што ја носел со себе. Тој бил одговорен за воведување на сите гости, примање молби презентирани до Шахот и читање доколку е потребно. Следни на ред биле Мајсторот на кралските штали (''Миракор баши'') и Мајсторот на ловот (''Миршекар баши''). Шахот имал штали во сите главни градови, а Шах Абас се вели дека имал околу 30.000 коњи низ целата земја. Покрај нив, имало и посебни службеници назначени за одржување на кралските гозби и за забава.
Шарден конкретно го забележал рангот на лекари и астролози и почитта што шаховите ја имале кон нив. Шахот имал по десетина во својата служба и обично бил придружуван од тројца лекари и тројца астролози, кои биле овластени да седат покрај него во различни прилики. Главниот лекар (''Хаким-баши'') бил високо ценет член на кралскиот двор, и на најпочитуваниот астролог на дворот му била дадена титулата ''Мунаџим-баши'' (Главен астролог).
Дополнително, сафавидскиот двор бил богата мешавина на народи уште од неговите најрани денови. Како што запишал професорот Дејвид Блоу, најглавни помеѓу дворјаните биле старото благородништво на туркоманските кизилбашки господари и нивните синови. Иако веќе во раните години на владеењето на кралот Абас (р. 1588–1629) тие повеќе не ја контролирале државата, туркоманските Кизилбаши продолжиле да обезбедуваат многу од високите армиски офицери и да пополнува важни административни и церемонијални канцеларии во кралското домаќинство. Имало Персијци кои сè уште доминирале во бирократијата и под Абас ги имале двете највисоки владини канцеларии Големиот везир и Генералниот контролор на приходите (''mostoufi-ye mamalek''), што било најблиското нешто до министерот за финансии. Имало и голем број ''голами'' или „робови на шахот“, кои биле главно Грузијци, Черкези и Ерменци. Како резултат на реформите на Абас, тие имале високи функции во армијата, администрацијата и кралското домаќинство. Последно, но во никој случај не позначајно, биле евнусите од палатата кои исто така биле гулами - „бели“ евнуси главно од Кавказ и „црни“ евнуси од Индија и Африка. За време на Абас, евнусите станале сè поважен елемент на дворот.
Во текот на првиот век од династијата, основниот дворски јазик останал азербејџанскиот, иако тоа се повеќе се менувало откако главниот град бил преместен во Исфахан. Дејвид Блоу додава; „''Изгледа веројатно дека повеќето, ако не и сите, туркомански великани на дворот зборувале и персиски, кој бил јазик на администрацијата и културата, како и на мнозинството од населението.'' ''Но, се чини дека обратното не беше точно. Кога Абас имаше жив разговор на турски со италијанскиот патник Пјетро Дела Вале, пред неговите дворјани, тој мораше потоа да го преведе разговорот на персиски во корист на повеќето од присутните''.“ На крајот, поради многу Грузијци, Черкези и Ерменци на сафавидскиот двор (''голамите'' и во харемот), се зборувале и грузискиот, черкескиот и ерменскиот јазик, бидејќи тоа биле нивните мајчини јазици. Самиот Абас можел да зборува грузиски јазик.
4.3 Локални власти
На локално ниво, владата била поделена на јавна земја и кралски имот. Јавното земјиште било под власт на локални гувернери, или ''Кани''. Уште од најраните денови на династијата на Сафавидите, на повеќето од овие позиции биле назначувани генералите на Кизилбашите. Тие управувале со своите провинции како ситни шахови и ги трошеле сите свои приходи на сопствената провинција, единствено претставувајќи му го балансот на Шахот. За возврат, тие морале да одржуваат подготвена постојана војска во секое време и да му дадат на Шахот воена помош по негово барање. Исто така, од нив било барано да назначат адвокат (''вакил'') во Судот кој ќе ги информира за работи кои се однесуваат на покраинските работи. Шах Абас I имал намера да ја намали моќта на Кизилбашите со доведување на некои од овие провинции под негова директна контрола, создавајќи т.н. ''Крунски провинции'' (''Каса''). Но, токму Шах Сафи, под влијание на неговиот премиер, Сару Таки, ја иницирале програмата за обид за зголемување на кралските приходи со купување земја од гувернерите и поставување на локални комесари. Со текот на времето, ова се покажало како товар за луѓето кои биле под директна власт на Шахот, бидејќи овие комесари, за разлика од поранешните гувернери, имале малку познавање за локалните заедници што ги контролирале и биле првенствено заинтересирани за зголемување на приходите на шахот. И, иако било во интерес на гувернерите да ја зголемат продуктивноста и просперитетот на нивните провинции, комесарите ги добивале своите приходи директно од кралската каса и, како такви, не се грижеле толку за инвестирање во земјоделството и локалните индустрии. Така, поголемиот дел од народот страдал од грабливост и корупција извршена во името на Шахот.
4.4 Демократски институции во авторитарно општество
Во Иран од 16 и 17 век, постоеле значителен број локални демократски институции. Примери за такви биле трговските и занаетчиските еснафи, кои почнале да се појавуваат во Иран од 1500-тите. Исто така, имало и квазирелигиозни братства наречени ''футува'', кои биле управувани од локални дервиши. Друг функционер избран со консензус на локалната заедница бил ''кадкода'', кој функционирал како администратор на обичајното право. Локалниот шериф (''калантар''), кој не бил избран од народот, туку директно назначен од шахот, и чија функција била да го штити народот од неправдите од страна на локалните гувернери, ја надгледувал кадкодата.
4.5 Право
Во Сафавидски Иран постоела мала разлика помеѓу теологијата и јуриспруденцијата, или помеѓу божествената правда и човечката правда, и сето тоа било под ''исламската јуриспруденција'' (фикх). Правниот систем бил изграден од две гранки: граѓанско право, кое имало корени во шеријатот, ''добиена мудрост'' и ''уфр'', што значи ''традиционално искуство'' и многу слично на западната форма на општото право. Додека имамите и судиите на правото го применувале граѓанското право во нивната практика, ''уфр'' првенствено го практикувале локалните комесари, кои ги проверувале селата во име на Шахот, и министерот за правда (''Диванбеги''). Последните биле сите секуларни функционери кои работеле во име на Шахот.
Највисоко ниво во правниот систем бил министерот за правда, а правните службеници биле поделени на високи назначувања, како што се судија (''darughah''), инспектор (''visir'') и рекордер (''vak'anevis''). Помалите функционери биле казите, чијшто службеник бил граѓански поручник, кој се рангирал под локалните гувернери и функционирале како судии во провинциите.
Според Шарден:
Не постоело одредено место за спроведување на правдата. Секој судија ја извршувал правдата во својата куќа во голема просторија што отвора двор или градина која е подигната два или три метри над земјата. Судијата седи на едниот крај од просторијата, а покрај него има писател и човек од законот.
Шарден, исто така, истакнал дека носењето случаи на суд во Иран е полесно отколку на Запад. Судијата (кази) бил информиран за релевантните точки и одлучувал дали да го преземе случајот или не. Откако ќе се согласил да го стори тоа, наредникот го испитувал и го повикувал обвинетиот, кој потоа бил должен да ја плати таксата на наредникот. Двете странки со своите сведоци ги изјаснувале своите случаи, обично без никаков бранител, а судијата ја донесувал својата пресуда по првото или второто рочиште.
Кривичното право било целосно одвоено од граѓанското право и било судено според ''општото право'' администрирано преку министерот за правда, локалните гувернери и министерот на судот (''назирот''). И покрај тоа што се засновало на ''урф'', тоа се потпирало на одредени групи правни принципи. Убиството било казниво со смрт, а казната за телесни повреди била секогаш камшикување на стапалата. На ограбувачите првиот пат им ги ампутирале десните зглобови и во секоја наредна прилика биле осудувани на смрт. Државните криминалци биле подложени на ''каркан'', триаголна дрвена јака поставена околу вратот. Во извонредни прилики кога шахот ја земал правдата во свои раце, тој се облекувал во црвено за важноста на настанот, според античката традиција.
4.6 Војска
Кизилбашите биле широк спектар на шиитски муслимани (''гулат'') и претежно туркомански милитантни групи кои помогнале во основањето на Сафавидското Царство. Нивната воена моќ била суштинска за време на владеењето на шаховите Исмаил и Тахмасп. Племињата Кизилбаши биле суштински за војската на Иран до владеењето на Шах Абас I - нивните водачи биле во можност да остварат огромно влијание и да учествуваат во судските интриги (убивајќи го Шах Исмаил II на пример).
Главниот проблем со кој се соочил Исмаил I по основањето на Сафавидското Царство бил како да се премости јазот меѓу двете главни етнички групи во таа држава: Кизилбашите („Црвенокосите“) Туркомани, „''мечевите''“ на класичното исламско општество чија воена моќ го донел на власт, а персиските елементи, „''луѓето на перото''“, кои ги пополниле редовите на бирократијата и религиозниот естаблишмент во државата на Сафавидите, како што правеле со векови под претходните владетели на Иран, без разлика дали се тие. Арапите, Монголите или Туркмените. Како што рекол Владимир Минорски, судирот меѓу овие две групи било неизбежно, бидејќи казилбашите „''не биле страна на националната персиска традиција''“.
Помеѓу 1508 и 1524 година, годината на смртта на Исмаил, шахот назначил пет последователни Персијци на функцијата ''Вакил''. Кога вториот персиски вакил бил поставен на команда на сафавидската војска во Трансоксијана, Казилбашите, сметајќи дека е срам да се должат да му служат под него, го напуштиле на бојното поле, со што бил убиен. Четвртиот вакил бил убиен од казилбашите, а петтиот бил убиен од нив.
4.6.1 Реформи во војската
Шах Абас сфатил дека за да ја задржи апсолутната контрола над своето царство, без да ги антагонизира Казилбашите, треба да создаде реформи што ја намалуваат зависноста што шахот ја имал од нивната воена поддршка. Дел од овие реформи биле создавањето на третата сила во аристократијата и сите други функции во рамките на царството, но уште поважно во поткопувањето на авторитетот на Казилбашите било воведувањето на Кралскиот корпус во војската. Оваа воена сила му служела само на шахот и на крајот се состоела од четири посебни гранки:
* Шахсевани: тие броеле 12.000 луѓе и биле создадени од малата група ''курчи'' што Шах Абас ја наследил од неговиот претходник. Шахсеваните, или „Пријателите на кралот“, биле казлбашки племиња кои ја напуштиле својата племенска верност само заради верност кон шахот.
* Гулами: Тахмасп започнал да воведува огромни количини грузиски, черкески и ерменски робови и депортирани од Кавказ, од кои значителна сума ќе стане дел од идниот гуламски систем. Шах Абас значително ја проширил оваа програма и целосно ја спровел и на крајот создал сила од 15.000 гуламски коњаници и 3.000 кралски телохранители на гулами. Со доаѓањето на братот Ширли во дворот на Абас и со напорите на државникот Алахверди Кан, од 1600 година па наваму, борбените полкови на гуламите дополнително драматично се прошириле под Абас, достигнувајќи 25.000. За време на Абас, оваа сила изнесувала вкупно близу 40.000 војници кои му биле платени и му биле должни на Шахот. Тие станале елитните војници на сафавидските војски (како отоманскиот јаничар).
* Мускетари: сфаќајќи ги предностите што ги имале Османлиите поради нивното огнено оружје, Шах Абас се трудел да ги опреми и курчиите и војниците гулам со современо оружје. Уште поважно, за прв пат во иранската историја, бил создаден значителен пешадиски корпус мускетари (''тофанг-чис''), кој броел 12 000.
* Артилериски корпус: со помош на запад, тој формирал и артилериски корпус од 12.000 луѓе, иако тоа било најслабиот елемент во неговата војска. Според Сер Томас Херберт, кој ја придружувал британската амбасада во Иран во 1628 година, Персијците во голема мера се потпирале на поддршката од Европејците во производството на топови. Дури еден век подоцна, кога Надер Шах станал врховен командант на војската, биле вложени доволно напори за модернизирање на артилеријата, а Персијците успеале да се истакнат и да станат самодоволни во производството на огнено оружје.
И покрај реформите, Казилбашите останале најсилниот и најефективниот елемент во војската, со повеќе од половина од нејзината вкупна сила. Но, создавањето на оваа голема постојана армија, која за прв пат во историјата на Сафавидите служела директно под Шахот, значително го намалило нивното влијание, а можеби и сите можности за типот на граѓански немири што предизвикало хаос за време на владеењето на претходните шахови.
5 Економија
Растот на сафавидската економија бил поттикнат од стабилноста што му овозможило на земјоделството да напредува, како и на трговијата, поради положбата на Иран помеѓу растечките цивилизации на Европа на нејзиниот запад и Индија и исламската Средна Азија на нејзиниот исток и север. Патот на свилата што водел низ северен Иран бил оживеан во 16 век. Абас I, исто така, ја поддржувал директната трговија со Европа, особено со Англија и Холандија, кои го барале персиски тепих, свила и текстил. Друг извоз биле коњите, козјите влакна, бисери и хадам-талка користен како зачин во Индија. Главниот увоз бил зачин, текстил (волна од Европа, памук од Гуџарат), метали, кафе и шеќер.
Кон крајот на 17 век, Сафавидски Иран имал повисок животен стандард отколку во Европа. Според патникот Жан Шарден, на пример, земјоделците во Иран имале повисок животен стандард од земјоделците во најплодните европски земји.
5.1 Земјоделство
Според историчарот Роџер Савори, двојните основи на домашната економија биле сточарството и земјоделството. И, исто како што повисоките нивоа на општествената хиерархија биле поделени меѓу турските „''луѓе на мечот''“ и персиските „''луѓе на перото''“; така, пониското ниво било поделено меѓу туркоманските племиња, кои биле сточари и живееле одвоено од околното население, и Персијците, кои биле населени земјоделци.
Економијата на Сафавидите во голема мера се засновала на земјоделството и оданочувањето на земјоделските производи. Според францускиот златар Жан Шарден, разновидноста на земјоделските производи во Иран била незаменлива во Европа и се состоела од овошје и зеленчук за кои никогаш не се било слушнато во Европа. Шарден бил присутен на некои гозби во Исфахан каде што имало повеќе од педесет различни видови овошје. Тој сметал дека нема ништо слично во Франција или Италија:
И покрај тоа, тој станал разочаран кога патувал низ земјата и бил сведок на изобилството на земја што не се наводнувала, или на плодните рамнини кои не биле обработувани, нешто што тој сметал дека е во целосна спротивност со Европа. Тој ја обвинил за ова лошото владеење, ретката популација на земјата и недостигот на ценење на земјоделството кај Персијците.
Во периодот пред Шах Абас I, поголемиот дел од земјата бил доделен на службеници (граѓански, воени и верски). Од времето на Шах Абас наваму, повеќе земји биле ставени под директна контрола на шахот. И бидејќи земјоделството заземало далеку најголем дел од даночните приходи, тој презел мерки за негово проширување. Она што останало непроменето, бил „''договорот за делење на земјоделските култури'' “ помеѓу кој било сопственик и земјоделецот. Овој договор се состоел од пет елементи: земја, вода, плуг-животни, семе и труд. Секој елемент сочинувал 20 проценти од растителното производство, и ако, на пример, земјоделецот обезбедил работна сила и животните, требало да има право на 40 проценти од заработката. Меѓутоа, според современите историчари, сопственикот секогаш го имал најлошота зделка со земјоделецот во договорите за делење на земјоделските култури. Општо земено, земјоделците живееле во удобност, биле добро платени и носеле добра облека, иако било забележано и дека биле подложни на принудна работа и живееле под големи барања.
5.2 Патување и каравансараи
Коњите биле најважни од сите товарни ѕверови, а најдобрите биле донесени од Арабија и Средна Азија. Тие биле скапи поради широко распространетата трговија со нив, вклучително и со Турција и Индија. Следната најважна, кога патувала низ Иран, била мазгата. Исто така, камилата била добра инвестиција за трговецот, бидејќи не чинел речиси ништо за хранење, носел голема тежина и можел да патува речиси насекаде.
Под владеење на силните шахови, особено во првата половина на 17 век, патувањето низ Иран било лесно поради добрите патишта и каравансараите, кои биле стратешки поставени долж рутата. Тевенот и Таверние коментираат дека иранските каравансараи биле подобро изградени и почисти од нивните турски колеги. Според Шарден, тие исто така биле пообилни отколку во Могалското или Отоманското Царство каде што биле поретки, но поголеми. Каравансараите биле дизајнирани особено за да им користат на посиромашните патници, бидејќи тие можеле да останат таму онолку долго колку што сакаат, без плаќање за сместување. За време на владеењето на Шах Абас I, додека тој се обидувал да го надгради Патот на свилата за да го подобри комерцијалниот просперитет на царството, биле изградени изобилство на карвансараи, мостови, чаршии и патишта, а оваа стратегија ја следеле богатите трговци кои исто така профитирале од зголемувањето на трговијата. За да се одржи стандардот, бил потребен друг извор на приходи, а патарините, кои ги собирале стражарите (''рах-дарс''), биле стационирани по трговските рути. Тие за возврат се грижеле за безбедноста на патниците, а и Тевенот и Таверние ја истакнувале безбедноста на патувањето во Иран од 17 век и учтивоста и префинетоста на полициските чувари. Италијанскиот патник Пјетро Дела Вале бил импресиониран од средбата со еден од овие патни чувари:
5.3 Надворешна трговија и Патот на свилата
Португалското Царство и откривањето на трговската рута околу ’Ртот на Добрата Надеж во 1487 година не само што и нанеле смртен удар на Венеција како трговска нација, туку и наштетило на трговијата што се одвивала по Патот на свилата, а особено на Персискиот Залив. Тие точно ги идентификувале трите клучни точки за контрола на целата поморска трговија меѓу Азија и Европа: Аденскиот Залив, Персискиот Залив и теснецот Малака со отсекување и контролирање на овие стратешки локации со високо оданочување. Во 1602 година, Шах Абас I ги истерал Португалците од Бахреин, но му била потребна поморска помош од новодојдената британска компанија за Источна Индија за конечно да ги протера од Ормускиот теснец и да ја врати контролата врз оваа трговска рута. Тој ги убедил Британците да му помогнат дозволувајќи им да отворат фабрики во Шираз, Исфахан и Џаск. Со подоцнежниот крај на Португалското Царство, особено Британците, Холанѓаните и Французите добиле полесен пристап до персиската поморска трговија, иако тие, за разлика од Португалците, не пристигнале како колонизатори, туку како трговци авантуристи. Условите за трговија не биле наметнати на сафавидските шахови, туку биле преговарани.
Понатаму, Сафавидите одржувале значителна сфера на влијание во странство, особено во регионот Декан во Индија. Султаните на Ахмеднагар, Биџапур и Голконда барале персиска власт не само поради религиозните или културните врски, туку и поради потребата од противтежа на експанзијата на Могулите. Персијците се согласиле и илјадници Персијци емигрирале во Декан во текот на 16 и 17 век, продолжувајќи го процесот што веќе започнал под Бахманискиот Султанат во Декан. Оттука, персиските трговци се осмелиле кон исток во кралствата на Југоисточна Азија, особено Ајутаја Сиам, каде што влијателните персиски семејства како Бунаг помогнале да се зајакнат срдечните дипломатски односи меѓу Тајланд и Иран, како што било потврдено во експедицијата на бродот на Сулејман. Персијците биле активни и во султанатот Аче, султанатот Брунеи, султанатот Демак и Даи Виет.
Меѓутоа, долгорочно, трговскиот пат преку море бил од помало значење за Персијците отколку традиционалниот пат на свилата. Недостатокот на инвестиции во изградба на бродови и морнарица им овозможило на Европејците можност да го монополизираат овој трговски пат. Така, копнената трговија продолжила да го обезбедува најголемиот дел од приходите на иранската држава од транзитните даноци. Приходите не доаѓале толку од извозот, колку од царинските давачки и транзитните такси што се наплаќале на стоката што минувала низ земјава. Шах Абас бил решен во голема мера да ја прошири оваа трговија, но се соочил со проблемот да мора да се справи со Османлиите, кои ги контролирале двата највитални правци: рутата преку Арабија до медитеранските пристаништа и рутата преку Анадолија и Истанбул. Затоа била измислена трета рута која ја заобиколувала османлиската територија. Со патување преку Каспиското Море на север, тие би стигнале до Русија. И со помош на компанијата Московја можеле да преминат во Москва, стигнувајќи до Европа преку Полска. Овој трговски пат се покажал како од витално значење, особено за време на војна со Османлиите.
До крајот на 17 век, Холанѓаните станале доминантни во трговијата што се одвивала преку Персискиот Залив, откако ги добиле повеќето трговски договори и успеале да склучат договори пред да можат Британците или Французите. Тие особено воспоставиле монопол на трговијата со зачини и порцелан меѓу Далечниот Исток и Иран. Заштитени од холандската поморска моќ, конкуренцијата од бенгалската свила и кинеско-јапонскиот порцелан придонела за опаѓање на економијата на Сафавидите во доцниот 17 век.
6 Уметност
Абас I ја препознал комерцијалната корист од промовирањето на уметноста - занаетчиските производи обезбедувале голем дел од надворешната трговија на Иран. Во овој период се развиле занаетчиството како што се изработката на ќерамиди, керамиката и текстилот, а бил постигнат голем напредок во минијатурното сликарство, книговезењето, украсувањето и калиграфијата. Во 16 век, теписарството еволуирало од номадски и селански занает во добро изведена индустрија со специјализација на дизајн и производство. Табриз бил центар на оваа индустрија. Теписите на Ардабил биле нарачани за да ја одбележат династијата Сафавиди. Елегантните барокни, но славни теписи „Полонеза“ биле направени во Иран во текот на 17 век.
Користејќи традиционални форми и материјали, Реза Абаси (1565–1635) вовел нови теми во персиското сликарство - полуголи жени, млади, љубовници. Неговото сликарство и калиграфски стил влијаеле на иранските уметници во поголемиот дел од периодот на Сафавидите, кој станал познат како школа во Исфахан. Зголемениот контакт со далечните култури во 17 век, особено Европа, обезбедил поттик на инспирација за иранските уметници кои го прифатиле моделирањето, скратувањето, просторната рецесија и медиумот за сликање во масло (Шах Абас II го испратил Мухамед Заман да студира во Рим). Епската ''Шахнаме'' („Книга на кралевите“), ѕвезден пример на ракописна илуминација и калиграфија, била направена за време на владеењето на Шах Тахмасп. (Оваа книга е напишана од Фердуси во 1000 г. н.е. за султанот Махмуд Газнави) Друг ракопис е Хамса од Низами, завршен во 1539–1543 година од Ака Мирак и неговото училиште во Исфахан.
6.0.1 Архитектура
Исфахан ги носил најистакнатите примероци на сафавидската архитектура, сите изградени во годините откако Шах Абас I трајно го преселил главниот град таму во 1598 година: Царската џамија, Месџид-е Шах, завршена во 1630 година, Имам џамијата (Масџид-е Имами), џамијата Лутфалах и Кралската палата.
Според Вилијам Кливленд и Мартин Бантон, воспоставувањето на Исфахан како голема престолнина на Иран и материјалниот раскош на градот привлекло интелектуалци од сите страни на светот, што придонело за богатиот културен живот на градот. Импресивните достигнувања на неговите 400.000 жители ги поттикнало жителите да го измислат своето познато фалење „''Исфахан е половина свет''“.
Ново доба во иранската архитектура започнала со подемот на династијата на Сафавидите. Економски робустен и политички стабилен, овој период забележал процут на растот на теолошките науки. Традиционалната архитектура еволуирала во нејзините модели и методи оставајќи го своето влијание врз архитектурата во следните периоди.
Едно од најголемите наследства на Сафавидите е архитектурата. Во 1598 година, кога Шах Абас одлучил да го премести главниот град на неговото иранско царство од северозападниот град Казвин во централниот град Исфахан, тој го иницирал она што ќе стане една од најголемите програми во иранската историја; целосното преобразување на градот. Избирајќи го централниот град Исфахан, оплоден со Зајанде руд („ ''Животворната река'' “), кој лежи како оаза на интензивно одгледување среде огромна област на сушен пејзаж, тој обајцата го оддалечил својот главен град од какви било идни напади кои можеле да се случат од страна на Османлиите и Узбеците и во исто време добил поголема контрола над Персискиот Залив, кој неодамна станал важен трговски пат за холандските и британските компании од Источна Индија.
Главниот архитект на оваа колосална задача на урбанистичкото планирање бил Шејх Бахаи (Баха ад-Дин ал-Амили), кој ја фокусирал програмата на две клучни карактеристики на главниот план на Шах Абас: авенијата Чахар Баг, опкружена од двете страни од сите. истакнатите институции на градот, како што се резиденциите на сите странски достоинственици, и плоштадот Накш-е Џахан („ ''Пример на светот'' “). Пред искачувањето на Шах на власт, Иран имал децентрализирана структура на моќ, во која различни институции се бореле за моќ, вклучително и војската (Киизилбаши ) и гувернерите на различните провинции што ја сочинувале империјата. Шах Абас сакал да ја поткопа оваа политичка структура, а рекреацијата на Исфахан, како голема престолнина на Иран, бил важен чекор во централизацијата на моќта. Генијалноста на плоштадот, или ''Мајдан'', била во тоа што, со неговото градење, Шах Абас ги соберал трите главни компоненти на моќта во Иран во својот двор; моќта на свештенството, претставена од Масјед-е Шах, моќта на трговците, претставена од Царската чаршија, и се разбира, моќта на самиот Шах, кој живеел во палатата Али Капу.
Карактеристични споменици како џамија Шејх Лутфулах (1618), Хашт Бехешт (Осумте рајски дворци) (1469) и училиштето Чахар Баг (1714) се појавиле во Исфахан и други градови. Овој обемен развој на архитектурата бил вкоренет во персиската култура и се оформил во дизајнот на училишта, бањи, куќи, каравансараи и други урбани простори како што се чаршиите и плоштадите. Продолжил до крајот на владеењето на Каџарите.
6.0.2 Литература
Поезијата стагнирала за време на Сафавидите; големата средновековна форма газела тлеела во превисоката лирика. На поезијата и недостасувала кралското покровителство на другите уметности и била опколена со религиозни рецепти.
Веројатно најпознатиот историчар од ова време бил Искандар Бег Мунши. Неговата ''Историја на Шах Абас Велики'' напишана неколку години по смртта на шахот, постигнала нијанса длабочина на историјата и карактерот.
6.1 Исфаханска школа
Исламската филозофија процветала во периодот на Сафавидите во она што научниците вообичаено го нарекуваат Исфаханова Школа. Мир Дамад се смета за основач на ова училиште. Меѓу светилистите на оваа филозофска школа се издвојуваат имињата на иранските филозофи како Мир Дамад, Мир Фендерески, Шејх Бахаи и Мохсен Фаиз Кашани. Училиштето го достигнал својот апогеј со оној на иранскиот филозоф Мула Садра, кој е веројатно најзначајниот исламски филозоф по Авицена. Мула Садра станал доминантен филозоф на исламскиот исток, а неговиот пристап кон природата на филозофијата е исклучително влијателен до ден-денес. Тој го напишал ''Ал-Хикма ал-мутаалија фи-л-асфар ал-аклија ал-арба'а („Трансцендентната филозофија на четирите патувања на интелектот“), медитација за она што тој го нарекол „мета-филозофија“ кога ги довел до синтеза филозофскиот мистицизам на суфизмот, теологијата на шиитскиот ислам и перипатетичките и илуминационистичките филозофии на Авицена и Сухраварди.''
Според иранологот Ричард Нелсон Фрај:
Тие беа продолжувачи на класичната традиција на исламската мисла по смртта на Авероес на арапскиот запад. Персиските школи на мислата беа вистинските наследници на големите исламски мислители од Златното доба на исламот, додека во Отоманското Царство имаше интелектуална стагнација, што се однесува до традициите на исламската филозофија“.
6.2 Медицина
Статусот на лекарите за време на Сафавидите стоел високо како и секогаш. Додека ниту античките Грци ниту Римјаните не им давале висок социјален статус на своите лекари, Иранците од античко време ги почитувале своите лекари, кои често биле назначувани за советници на шаховите. Ова не се променило ниту со арапското освојување на Иран, и првенствено Персијците ги презеле делата на филозофијата, логиката, медицината, математиката, астрономијата, астрологијата, музиката и алхемијата.
До шеснаесеттиот век, исламската наука, која во голема мера значела персиска наука, почивала на своите ловорики. Делата на ел-Рази (865–92) (на Западот познат како Разес) сè уште се користеле на европските универзитети како стандардни учебници за алхемија, фармакологија и педијатрија. Медицинскиот Канон од Авицена (околу 980–1037) сè уште се сметал за еден од основните учебници во медицината низ поголемиот дел од цивилизираниот свет. Како таков, статусот на медицината во периодот на Сафавидите не се променил многу и се потпирал на овие дела. Физиологијата сè уште се засновала на четирите хума на античката и средновековната медицина, а крварењето и прочистувањето сè уште биле главните форми на терапија од страна на хирурзите, нешто што дури и Тевенот го доживеал за време на неговата посета на Иран.
Единственото поле во медицината каде што бил постигнат одреден напредок била фармакологијата, со компилацијата на „''Tibb-e Shifa'i''“ во 1556 година. Оваа книга е преведена на француски во 1681 година од страна на Анже де Сент Жозеф, под името „''Pharmacopoea Persica''“.
7 Јазик
Сафавидите до времето на нивниот подем зборувале азербејџански, иако користеле и персиски како втор јазик. Јазикот што главно го користел сафавидскиот двор и воениот естаблишмент бил азербејџански. Но, официјалниот јазик на царството, како и административниот јазик, јазикот на кореспонденцијата, литературата и историографијата бил персискиот. Натписите на сафавидската валута биле и на персиски јазик.
Сафавидите исто така користеле персиски како културен и административен јазик низ целото царство и биле двојазични на персиски. Според Арнолд Џ. Тојнби,
Во екот на режимите на Могулите, Сафавидите и Османлиите, новиот персиски беше покровител како јазик на litterae humaniores од владејачкиот елемент во целата оваа огромна област, додека исто така беше употребуван како официјален јазик на администрацијата во две третини од неговото царство што лежело во границите на Сафавидите и Могулите
Според Џон Р. Пери,
Во 16 век, туркофонското сафавидско семејство од Ардабил во Азербејџан, веројатно со турцизирано иранско потекло, го освоило Иран и го воспоставиле турскиот јазик, јазикот на дворот и војската, како народен јазик со висок статус и широко распространет јазик за контакти, кој влијаел на говорниот јазик, додека пишуваниот персиски јазик, јазикот на високата литература и цивилната администрација, останал практично незасегнат по статус и содржина.
Според Забиолах Сафа,
Во секојдневните работи, јазикот што главно се користел во дворот на Сафавидите и од големите воени и политички офицери, како и верските достоинственици, бил турскиот, а не персискиот; а последната класа на луѓе ги пишувале своите верски дела главно на арапски. Оние кои пишувале на персиски или немале соодветна настава на овој јазик, или пишувале надвор од Иран и оттаму на оддалеченост од центрите каде што персискиот бил прифатен народен јазик, обоени со онаа виталност и подложност на вештина во неговата употреба што јазикот може да ја има само на места каде што навистина припаѓа.
Според Е. Цато,
Специфичен турски јазик бил потврден во Сафавидска Персија во текот на 16-тиот и 17-тиот век, јазик што Европејците често го нарекувале персиски турски („Turc Agemi“, „lingua turcica agemica“), кој бил омилен јазик на дворот и во војската поради турското потекло на династијата Сафавиди. Оригиналното име било само турски, и затоа погодно име може да биде Турки-Ји Ацеми. Оваа разновидност на персиски турски мора да се зборувала и во кавкаските и закавкаските региони, кои во текот на 16 век им припаѓале и на Османлиите и на Сафавидите и не биле целосно интегрирани во царството до 1606 година. Иако тој јазик генерално може да се идентификува како средноазербејџански, сè уште не е можно точно да се дефинираат границите на овој јазик, и во јазичен и во територијален аспект. Сигурно не беше хомоген - можеби тоа беше азербејџанско-отомански мешан јазик, како што наведува Белтаџе (1967:161) за преводот на евангелијата на грузиско писмо од 18 век.
Според Рула Јурди Абисааб,
Иако арапскиот јазик сè уште бил медиум за религиозно школско изразување, токму во времето на Сафавидите, хадиските компликации и доктринските дела од сите видови се преведувале на персиски. Џабал Амел (шиитски научници од сегашен Јужен Либан) кои оперираат преку религиозните места, биле принудени да го совладаат персискиот јазик; нивните ученици ги преведеле нивните упатства на персиски. Персинизацијата отишла рака под рака со популаризацијата на „мејнстрим“ шиитското верување.
Според Корнелис Верстиг,
Династијата Сафавиди под Шах Исмаил (961/1501) ги усвоила персискиот и шиитскиот облик на исламот како национален јазик и религија.
Според Дејвид Блоу,
Примарниот судски јазик [со владеењето на Абас I (р. 1588–1629)] останал турскиот. Но, тоа не бил турскиот од Истанбул. Тоа бил турски дијалект, дијалект на туркоманците казилбаши, кој и денес се зборува во провинцијата Азербејџан, во северозападен Иран. Оваа форма на турски беше мајчин јазик и на Шах Абас, иако тој подеднакво лесно зборуваше персиски. Се чини веројатно дека повеќето, ако не и сите, туркоманските великодостојници на дворот зборувале и персиски, кој бил јазик на администрацијата и културата, како и на мнозинството од населението. Но, се чини дека обратното не беше точно. Кога Абас имаи разговор на турски со италијанскиот патник Пјетро Дела Вале, пред неговите дворјани, тој морал потоа да го преведе разговорот на персиски во корист на повеќето присутни..
Во врска со употребата на грузиски, черкески и ерменски на Кралскиот двор, Дејвид Блоу,
Според Вилем Флор и Хасан Џавади,
Според Стивен Дејл,
8 Белешки
9 Наводи
10 Библиографија
*
*
*
*
*
*
11 Дополнителна литература
*
*
* Christoph Marcinkowski (tr.),''Persian Historiography and Geography: Bertold Spuler on Major Works Produced in Iran, the Caucasus, Central Asia, India and Early Ottoman Turkey'', Singapore: Pustaka Nasional, 2003, .
* Christoph Marcinkowski (tr., ed.),''Mirza Rafi‘a's Dastur al-Muluk: A Manual of Later Safavid Administration. Annotated English Translation, Comments on the Offices and Services, and Facsimile of the Unique Persian Manuscript'', Kuala Lumpur, ISTAC, 2002, .
* Christoph Marcinkowski,''From Isfahan to Ayutthaya: Contacts between Iran and Siam in the 17th Century'', Singapore, Pustaka Nasional, 2005, .
* , Adam Olearius, translated by John Davies (1662),
*
12 Надворешни врски
*
* , ''Енциклопедија Ираника'' од Руди Мети
* Историските датотеки:
*
*
* , ''Енциклопедија Ираника''
*
*
*
* (Иранско коморско друштво)
*
* , ''Encyclopædia Iranica'' од Хамид Алгар