Бананско крвопролевање

Бананско крвопролевање (|Matanza/Masacre de las bananeras) било крвопролевање на работниците на Обединета овошна компанија што се случило помеѓу 5 и 6 декември 1928 година во градот Сиенага во близина на Санта Марта, Колумбија. На 12 ноември 1928 година започнал штрајк, кога работниците престанале да работат додека компанијата не се договори со нив да им даде достоинствени услови за работа. По неколку недели без договор, во кои Обединета овошна компанија одбила да преговара со работниците, конзервативната влада на Мигел Абадија Мендез ја испратила колумбиската армија против штрајкувачите, што довело со крвопролевање на 47 до 2.000 луѓе.
Американските официјални лица во Колумбија и претставниците на Обединета овошна компанија го прикажале штрајкот на работниците како „комунистички“ со „''субверзивна тенденција''“ во телеграмите до Френк Б. Келог, државниот секретар на САД. Колумбиската влада, исто така, била принудена да работи за интересите на компанијата, сметајќи дека може да ја прекине трговијата со колумбиски банани со значајни пазари како што се САД и Европа.
Габриел Гарсија Маркез прикажал измислена верзија на крвопролевањето во неговиот роман ''Сто години самотија'', како и Алваро Цепеда Самудио во неговата ''Ла Каса Гранде''. Иако Гарсија Маркез наведува дека бројот на загинати е околу три илјади, вистинскиот број на загинати работници е непознат.
1 Штрајк
Работниците на плантажите со банани во Колумбија штрајкувале на 12 ноември 1928 година. Работниците поставиле девет барања:
# Да се престане со практика на вработување преку подизведувачи
# Задолжително колективно осигурување
# Надоместок за несреќи при работа
# Хигиенски студентски домови и 6-дневни работни недели
# Зголемување на дневните плати за работниците кои заработувале помалку од 100 пезоси месечно
# Неделна плата
# Укинување на канцелариски продавници
# Укинување на плаќање преку купони наместо пари
# Подобрување на болничките услуги
Штрајкот се претворил во најголемото работничко движење дотогаш виден во земјата. Учествувале радикални членови на Либералната партија, како и членови на Социјалистичката и Комунистичката партија.
Работниците сакале да бидат препознаени како вработени и барале спроведување на колумбиската правна рамка од 1920-тите.
2 Крвопролевање
Воениот полк од Богота бил испратен од владата за да се справи со штрајкувачите, за кои таа сметала дека се субверзивни. Дали овие трупи биле испратени по налог на United Fruit Company на почетокот не се покажало јасно.
Триста војници биле испратени од Антиокија во Магдалена. Немало вмешани војници од Магдалена бидејќи генералот Кортес Варгас, воениот началник на зоната на банана, назначен од армијата, задолжен за контрола на ситуацијата, не верувал дека ќе можат да преземат ефективни дејствија, бидејќи можеби се поврзани со работниците на плантажата.
Војниците ги поставиле своите митралези на покривите на ниските згради на аглите на главниот плоштад, ги затвориле пристапните улици и, откако издале петминутно предупредување дека луѓето треба да си заминат, отвориле оган во густа неделна толпа работници и нивните семејства, вклучително и деца. Луѓето се собрале по неделната миса за да го чекаат очекуваното обраќање од гувернерот.
3 Број на загинати луѓе
Генералот Кортес Варгас, кој командувал со трупите за време на крвопролевањето, ја презел одговорноста за 47 жртви. Во реалноста, точниот број на жртви никогаш не е потврден. Херера Сото, соавтор на сеопфатна и детална студија за штрајкот од 1928 година, составил различни проценки дадени од современици и историчари, кои се движат од 47 до дури 2.000. Според конгресменот Хорхе Елисер Гајтан, убиените напаѓачи биле фрлени во морето. Други извори тврдат дека телата биле закопани во масовни гробници.
Меѓу преживеаните бил Луис Висенте Гамез, подоцна познат локален лик, кој преживеал криејќи се под мост три дена. Секоја година по крвопролевањето, тој одржувал комеморација преку радио.
Печатот објавил различни бројки на загинати и различни мислења за настаните што се случиле таа ноќ. Заклучокот е дека нема договорена приказна, туку повеќе различни варијации во зависност од изворот од кој доаѓаат. Американскиот печат дал пристрасни информации за штрајкот. Колумбискиот печат исто така бил пристрасен во зависност од политичкото усогласување на публикацијата. На пример, весникот ''El Tiempo'' од Богота изјавил дека работниците се во рамките на нивните права во желбата да ги подобрат своите услови. Но, бидејќи весникот бил политички конзервативен, тие исто така истакнале дека не се согласуваат со штрајкот.
4 Официјални американски телеграми
Телеграма од амбасадата во Богота до државниот секретар на САД, Френк Б. Келог, од 5 декември 1928 година, навела:
Телеграма од конзулатот Санта Марта до државниот секретар на САД, од 6 декември 1928 година, навела:
Телеграма од амбасадата во Богота до државниот секретар на САД, од 7 декември 1928 година, гласела:
Телеграма од Стејт департментот на САД до конзулатот во Санта Марта, од 8 декември 1928 година, гласела:
Телеграма од конзулатот Санта Марта до државниот секретар на САД, од 9 декември 1928 година, гласела:
Во испраќањето од конзулатот Санта Марта до државниот секретар на САД, од 11 декември 1928 година, се наведува:
Во испраќањето од амбасадата во Богота до државниот секретар на САД, од 11 декември 1928 година, се наведува:
Во испраќањето од американската амбасада во Богота до државниот секретар на САД, од 29 декември 1928 година, се наведува:
Во испраќањето од американската амбасада во Богота до државниот секретар на САД, од 16 јануари 1929 година, се наведува:
5 Последици
Герилските движења во Колумбија, како што се Револуционерните вооружени сили на Колумбија (ФАРК), тврделе дека растот на комунизмот во Колумбија бил поттикнат од злосторства како овие, и го нарекле државен тероризам.
Некои извори тврдат дека постојат врски помеѓу ова крвопролевање и злосторствата извршени во последниве години од страна на Чикита на територијата на Колумбија. Чикита признала дека платила 1,7 милиони долари на паравоената група AUC (Обединети сили за самоодбрана на Колумбија), кои убиле стотици колумбиски граѓани. Оваа компанија финансирала воени машини со плаќање на оваа терористичка група. Тие тврделе дека биле жртви на изнуда и рекле дека исплатите биле направени како начин да се заштитат нивните работници од паравоените сили, но се чини дека луѓето се противат.
Во документарецот ''Банана Земја'', колумбиските работници зборуваат за тоа како се чувствуваат тероризирани од мултинационалните компании како Чикита и нивната работа со паравоените сили. Тие дури велат дека луѓето кои зборуваат за начинот на кој се чувствуваат се изложени на ризик да бидат цел на AUC.
6 Во популарната култура
Габриел Гарсија Маркез прикажал измислена верзија на крвопролевањето во неговиот роман ''Сто години самотија'', како и Алваро Цепеда Самудио во неговата ''Ла Каса Гранде''. Иако Гарсија Маркез наведува дека бројот на загинати е околу 3000, вистинскиот број на загинати работници е непознат.
Настанот, исто така, ја инспирирал песната на италијанскиот кантавтор Франческо Де Грегори „Ninetto e la colonia“, објавена со неговиот албум ''„Буфало Бил“'' од 1976 година. Пред војниците да почнат да пукаат врз преплашената и молитвена толпа, само Нинето ''сцемо'', мало дете, поради својата невиност, може да го постави соодветното прашање, иако залудно: ''„Кои се тие што те испратија?“'' Војникот одговара дека одговорот не е важен, бидејќи оние што го испратиле не го зборуваат нивниот јазик и живеат далеку.