procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Битка кај Анхијал (763)

Битката кај Анхијал се одвила во 763 година во близина на Анхијал, денешна Бугарија, помеѓу силите на Византиското Царство и силите на Бугарија. Битката е дел од Византиско-бугарските војни, а завршила со победа на Византијците.
Оваа победа е една од најголемите на византискиот цар Константин V Копроним во текот на неговиот воен поход против Бугарија.
1 Позадина
По големата победа на Бугарите во Битката кај Ришкиот превој во 759 година, Константин V започнал нов воен поход против Бугарија. Во самата Бугарија по Битката кај Ришкиот превој имало меѓусебни конфликти кои завршиле со победа на бојлите од родот Угаин. Иако имал успех против Византија, бугарскиот хан Винех бил убиен, а на негово место застанал Телец од родот Угаин.
Новиот владетел презел катастрофални напади во Тракија. Ова го принудило на византискиот цар да преземе повторен поход против Бугарите. Во јуни 763 година византиските војници на чело со Константин V се доближиле по копно до Анхијал, во непосредна близина на Стара Планина и бугарските граници. Посебна армија од скоро 10.000 коњаници била испратена против Бугарија по море со флота од 800 бродови..
2 Конфликт
Во очекување на византиска офанзива, Телец собрал 20.000 борци од сојузните племиња (најверојатно Словени) и зазел позиција околу денешниот Ајтос. Од непознати причини, бугарскиот владетел решил да ги напушти утврдените позиции и да ги нападне византиските војници. Тоа се случило на 30 јуни 763 година. Сместена меѓу Поморијското Езеро и Црното Море, византиската армија била заштитена од заобиколување.
Битката била долготрајна со големо крвопролевање. Конечно Телец бил принуден да се спасува со бегство. Византијците исто така имале големи загуби..
3 Последици
Веднаш по победата Константин V се вратил во Цариград. Големиот број убиени, кои ги имала византиската армија, и фактот што сојузничките словенски племиња на Телец ја продолжиле заштитата на превоите на Стара Планина, го принудиле на Константин да се откаже од влегување во внатрешноста на Бугарија.
По поразот при Анхијал во Бугарија продолжиле меѓусебните конфликти. Следен марш по копно и по море против Бугарите Константин V презел во 765 година, но овој потфат бил неуспешен заради бура, која ја уништила византиската флота.
Јоаким I Цариградски

Јоаким I (|grc) бил Вселенски патријарх од 1498 до 1502 и кратко време во 1504 година.
1 Живот
Окулу младоста на Јоаким пред да стане цариградски патријарх, познато е тоа дека бил митрополит на Драма и дека бил млад, не особено учен, но многу способен за црковни рботи и градење на доблест. Есента 1498 тој бил избран за патријарх со поддршка од царот Константин II, заземајќи го местото на патријархот Нифонт II чиј потег бил поддржан од владетелите на Влашка. Грузија била христијанска држава, независна од Отоманското Царство и семи-автономна од религиска гледна точка, но земја која некогаш може да нанесе импресивно влијание врз патријаршиските избори.
Како патријарх, Јоаким бил доста популарен со неговата група: додека бил на пат кон Грузија за да собере средства, митрополитот на Силиври му понудил на отоманскиот султан 1000 златници за да биде назначен за патријарх на местото на Јоаким, но верниците ја собрале истата сума помеѓу себе и му платиле на султанот за да се избегне Јоакимовото отстранување од престолот. Пролетта 1502, сепак Јоаким бил симнат од престолот од страна на султанот Бајазит II кога се открило дека Јоаким наредил да се гради христијанска црква од камења без негова дозвола.
Откако Јоаким бил депозициониран, новиот патријарх бил повторно Нифонт II, кој сепак одбил да прифати. Тогаш владетелите на Влашка ја пренасочиле поддршката кон идниот патријарх Пахомиј I, кој бил избран во почетокот на 1503 година и владеел околу една година, сè до почетокот на 1504 кога пријателите на Јоаким собрале 3500 златници за да го вратат на престолот (500 златници повеќе од вообичаениот надоместок кој се плаќал на султанот за патријаршиско назначување).
Втората патријаршија на Јоаким траела само неколку месеци: кратко по избирањето, Јоаким отпатувал на северот со обид да ги поврати пријателските односи со неговите политички непријатели, но и двајцата Раду IV Велики од Влашка и Богдан III Едноокиот од Молдавија одбиле да се помират со него. Јоаким починал во 1504 година за време на неговиот престој во Влашка, Трговиште или во Дриста и бил наследен повторно од Пахомиј I.
Пахомиј I Цариградски

Пахомиј I (|grc) бил Вселенски патријарх од 1503 до 1513, а исто така и краток период во 1504 година.
1 Живот
Пред да биде избран за цариградски патријарх, Пахомиј бил митрополит на Зихна. Кога патријархот Јоаким I бил симнат од престолот во 1502, владетелите на Влашка, доста влијателни врз аферите на цариградската патријаршија, го финансирале избирањето на стариот Нифонт II, кој не прифатил. Така тие ја пренасочиле поддршката кон Пахомиј, кој бил избран во почетокот на 1503. Неговото прво владеење траело само една година, бидејќи во почетокот на 1504 Јоаким I се вратил на престолот по исплатата од 3500 златници на отоманскиот султан.
Набрзо пота Јоаким умрел за влеме на патувањето кон Влашка и така есента 1504 Пахомиј, отсекогаш подджуван од влашките владетели, се вратил на престолот. Второто владеење на Пахомиј траело девет години, долг период во споредба со владеењата на патријарсите од 15 век.
Главниот проблем за време на Пахомијската патријаршија бил случајот со критскиот научник Арсениј Апостолиј. Во 1506 Римската курија го назначила Арсениј со источен ритуал за епископ на Монемвасија, тоа време дел од колониите на Венецијанската Република. Арсениј се прогласил во причест на двете, цариградски патријарх и со римокатоличката црква. Оваа позиција била неодржлива за цариградската патријаршија и Пахомиј го повикал Арсениј да се откаже од својот престол. Овој проблем продолжил повеќе од две години сè до јуни 1509 кога Пахомиј го екскомуницирал Арсениј, кој се пензионирал во Венеција.
За време на неговата последна година од патријаршијата, Пахомиј ја посетил Влашка и Молдавија. На враќање, веќе во Селимбрија, Пахомиј бил отруен од Теодол, монарх кој му служел. Набрзо Пахомиј умрел, во почетокот на 1513 година.
Теолепт I Цариградски

Теолепт I (|grc) бил Вселенски патријарх од 1513 до 1522 година.
1 Живот
Теолепт се родил на островот Крит или Епир и живеел како монарх покрај патријархот Пахомиј I, кој го назначил за митрополит на Јанина. Кога Пахомиј умрел од труење, Теолепт одма потоа се преселил во Адријанопол каде нашол милост пред султанот Селим I. По исплатата на вообичаениот надоместок за патројаршиско назначување, султанот го прогласил за цариградски патријарх. Потоа Теолепт отишол во Цариград за формално избирање и сместување на престолот во средината на 1513 година.
Во септември 1520 неговиот патрон, султанот Селим, умрел, па така положбата на Теолепт била загрозена. Првите гласини почнале да се шират, за подоцна да биде обвинет за живеење на неморален приватен живот. Светиот синод одлучил да одржи судење, но тој починал, во декември 1522, пред пресудата.
2 Патријаршија
Моќта на цариградскиот патријарх се зголемила со Отоманско-Мамелучката војна (1516-1517) и консеквентната анексија на Сирија, Палестина и Египет од султанот Селим I, како што патријаршиите на Александрија, Антиохија и Ерусалим биле вклучени во Отоманското Царство. Овие патријаршии ја задржале својата верска автономија, но неоспорно биле подложни под влијанието на цариградската патријаршија, која била близу султанот и била негов заменик како граѓански владетел на сите православни христијани во империјата во согласност со милетскиот систем. Ова цариградско влијание се зголемило во текот на следните векови, особено во поглед на назначувањата. По походот на Палестина и падот на Ерусалим во 1517 во рацете на Селим, Теолепт го добил правото од султанот да ја одржува Базиликата на Светиот Гроб.
Теолепт воспоставил добри односи, од почетокот на 1516, со московскиот принц Василиј III, чија мајка била внука на византискиот цар, Константин XI. Големото московско кнежевство во тоа време станало најсилното независно православно царство. Во 1518 Теолепт го испратил научникот Максим Грчки во Русија.
Околу 1520 година, султанот Селим, кој посакувал насилна исламизација на сите христијани, наредил да се преземат сите христијански цркви бидејќи не биле заштитени со ферман. Теолепт, благодарение на неговите добри односи со султанот и благодарение на адвокатот по име Ксенакиј, бил успешен во спротивставувањето на законот, убедувајќи го султанот дека цариградските цркви се предале во 1453 за време на падот на Цариград, па така биле поштедени и зачувани за христијанско обожување. Иако немало ферман кој можел да се покаже поради пожар во патријаршијата, тројца стари јаничари, кој живееле за време на настаните од 1453, се заколнале во куранот и им се верувало.
Како патријарх, Теолепт ја преоформил црковната организација на бискупијата на Адријанопол, Самос и во Влашка.
Јоаникиј I Цариградски

Јоаникиј I (|grc, починал околу 1526 г.) накратко бил Вселенски патријарх во 1524–1525 година. Понекогаш тој се смета за натрапник.
1 Живот
Патријархот Еремија I, набрзо по неговото избирање, патувал во Кипар, Египет, Синај и Палестина. За времепрестојот во Ерусалим, свештенството и првенците на Цариград, здодеани од неговото долго отсуство, го депозиционирале во април или мај 1524 и на негово место го избрале митрополитот на Созопол во Тракија, Јоаникиј I.
Еремија реагирал и заедно со патријасите на Александрија и Антиохија кои ги повикал во Ерусалим, го изопштил Јоаникиј. И покрај тоа што поголемиот дел од Светиот синод бил на страната на Јоаникиј, султанот Сулејман Величествениот наредил Еремија да биде вратен на престолот, настан кој се одржал во Цариград на 24 септември 1525. Јоаникиј се вратил во Тракија, каде починал во манастирот „Свети Јован Крстител“, во близина на Созопол околу 1526 година.
Дионисиј II Цариградски

Дионисиј II (|grc) — Вселенски патријарх од 1546 до 1556 година.
1 Живот
Дионисиј се родил во Галата (сега дел од Истанбул). Во 1516 тој бил назначен за митрополит на Никеја и бил избран за епископ од страна на патријархот Теолепт I.
Дионисиј бил наменет од патријархот Еремија I како негов наследник, а по смртта на Еремија тој бил избран на 17 април 1546 поддржан од популарните манифестации и против надежите на Светиот синод. За време на неговата патријаршија тој бил обвинет за зголемување на надоместокот на отоманскиот султан за назначување на патријарх, до вредност од 3000 екуси (монети) и за демолирање, наредено од султанот, на големиот крст на кровот од Манастирот Богородица Памакаристос, во тоа време седиште на патријаршијата.
Позначаен настан за време на неговата патријаршија бил патувањето во Италија, во 1546, на младиот митрополит на Кајсери, Митрофан, кој неколку години подоцна ќе стане патријарх. Дионисиј го испратил Митрофан во Венеција, главно поради собирање на финансиски средства, но Митрофан исто така заминал и во Рим и се запознал со папата. Во 1548 овие новости предизвикале голема загриженост кај дел од грчкото население во Цариград, проследени со немири и обид за убиство на Дионисиј, кого го сметале за виновен како и Митрофан. Дионисиј бил на работ на симнување од престолот, но никакви мерки не биле преземени против него бидејќи тој ја имал поддршката од султанот Сулејман Величествениот.
Дионисиј владеел сè до неговата смрт. Датумот за смртта е спорен помеѓу научниците, како резултат на тоа предложени се неколку дати, 1554 и 1555, но најверојатно точниот датум е јули 1556, заклучок донесен од документите на Венеција. Тој бил погребан во манастир на островот Халки.
Еремија I Цариградски

Еремија I (|Ιερεμίας Α΄, починал во 1546 г.) двапати бил Вселенски патријарх, од 1522 до 1524 и од 1525 до 1546 година.
1 Живот
Еремија се родил во Зица во Епир и израснал без настава. Тој станал архиепископ на Софија во или пред 1513 година. На 31 декември 1522 тој станал цариградски патријарх.
Набрзо по неговото избирање, тој патувал во Кипар, Египет, Синај и Палестина. За времепрестојот во Ерусалим, свештенството и првенците на Цариград го депозиционирале во април или мај 1524 и на негово место го избрале митрополитот на Созопол, патријархот Јоаникиј I. Еремија реагирал и заедно со патријасите на Александрија и Антиохија кои ги повикал во Ерусалим, го изопштил Јоаникиј. Тој бил вратен во Цариград на 24 септември 1525 година.
Во 1537 Еремија постигнал, кај султанот Сулејман Величествениот, да се запре претворањето на црквите во џамии во Цариград, но оваа одлука не била прифатена од Сулејмановите престолонаследници. Еремија починал на 13 јануари 1546 во градот Враца, додека патувал кон Влашка.
Јоасаф II Цариградски

Јоасаф II, познат како „Величествениот“ (|grc), бил Вселенски патријарх од 1556 до 1565 година.
1 Живот
Јоасаф се родил во Тракија. Тој студирал во Јанина и потоа во Нафплио, каде научил арапски, персиски и турски јазик. Во 1535 тој бил избран за епископ на Адријанопол од страна на патријархот Еремија I.
По смртта на Дионисиј II, тој бил избран за Вселенски патријарх во јули или август 1556. Тој успешно ја намалил цената за назначување на 1000 екуси (монети).
Јоасаф го поттикнувал учењето во свештенството, ја преуредил администрацијата на црковниот имот и ги подобрил финансиите намалувајќи половина од долговите на патријаршијата. Тој исто така започнал големо проширување на патријаршиската палата. Поради овие постигнувања, му бил доделен прекарот „Величествениот“ (|grc). Во 1556 тој основал во Цариград патријаршиско училиште, претходникот на ''Големата школа на нациите''.
Тој се заинтересирал за протестантската реформација, поточно Лутеранството, па така во 1558 тој го испратил во Витенберг ѓаконот Демитриј за да собере информации. Во 1559 лутеранскиот теолог Меланхтон му испратил писмо заедно со грчки превод на аугсбуршката конфесија, но без никаков ефект. Некои научници предлагаат дека Меланхтоновото писмо никогаш не стигнало до Цариград.
Скапоцените работи на Јоасаф, неговиот горделив однос спрема свештенството и неговото независно управување со финансиите создале многу противници во грчката заедница. Главната причина за неговото депозиционирање била во врска со барањето, во 1557, од страна на Иван Грозни од Русија да биде формално прогласен за цар. Наместо да го повика синодот за решавање на проблемот, Јоасаф испратил во Русија фалсификуван синодски документ за да ја земе богатата награда само за себе. Неговата измама била откриена и тој бил симнат од престолот од страна на синодот составен од 60 епископи на 15 јануари 1565 и бил прогонет на планината Света Гора.
Некое време подоцна му било дозволено од страна на Светиот синод да се врати во епархијата на Адријанопол, каде останал сè до неговата смрт.
Митрофан III Цариградски

Митрофан III Цариградски (|grc, 1520 - 1580) — Вселенски патријарх двапати, од 1565 до 1572 и од 1579 до 1580 година.
1 Живот
Митрофан се родил во 1520 како син на бугарски трговец во селото Аја Параскеви (сега дел од Истанбул), од каде го добил прекарот „Византиј“ („од Византион“). Неговото оригинално име се среќава како Мануил или Ѓорѓи.
Во 1546 тој бил назначен за митрополит на Кајсери од страна на неговиот личен пријател Дионисиј II, кој го испратил Митрофан во Венеција, главно поради собирање на финансиски средства, но Митрофан исто така заминал и во Рим и се запознал со папата. Во 1548 овие новости предизвикале голема загриженост кај дел од грчкото население во Цариград, проследени со немири и обид за убиство на Дионисиј, кого го сметале за виновен како и Митрофан. Дионисиј бил на работ на симнување од престолот, но никакви мерки не биле преземени против него бидејќи тој ја имал поддршката од султанот Сулејман Величествениот. Митрофан бил депозициониран од неговиот епископски престол, но во 1551 му било простено и заминал да живее во манастирот „Света Троица“ на островот Халки, за кој се грижел и ја прошилил библиотеката.
Тој првпат бил избран за патријарх во јануари или февруари 1565 поддржан од богатиот и влијателен Михаел Кантакузин Шејтаноглу. Тој владеел седум години и се обидел да ги подобри финансиите на патријаршијата преку патување во Молдавија. Тој бил слободоумен писмен човек и добро настроен спрема Западот, спрема католиците и протестантите.
Тој бил симнат од престолот на 4 мај 1572 кога Михаел Кантакузин ја пренел својата поддршка на младиот и брилијантен Еремија II. По неговото депозиционирање, за да му се дадат финансиски приходи, тој бил назначен за епископ на Лариса и Хиос и се вратил да живее во „Манастирот Света Троица“ на островот Халки, во близина на главниот град.
По неговите обиди да се врати на престолот, во 1573 тој бил прогонет на планината Света Гора. Шест години подоцна, по погубувањето на Михаел Кантакузин и убиството на големиот везир Мехмед, Еремија ги загубил своите поддржувачи и Митрофан бил успешно вратен на престолот на 25 ноември 1579. Тој починал неколки месеци подоцна, на 9 август 1580, погребан во Манастирот Богородица Памакаристос, во тоа време патријаршиската катедрала.
Алексиј Ксифија

Алексиј Ксифија — византиски ''протоспатар'' и италијански катепан од 1006 до 1008 година, го наследува по своето долго раководење Грегориј Траханец. Во март 1007 година, тој издал документ за користење на Александар, опат од Сан Џовани во Ламис.
Опсада на Сердика (809)

Опсадата на Сердика се одвила во 809 година во Сердика, денешниот град Софија во Бугарија, помеѓу силите на Византиското Царство и силите на Бугарија. Битката е дел од Византиско-бугарските војни, а завршила со победа на Бугарите. Во опсадата, за првпат бугарските сили предводени од хан Крум користиле машини при воените дејствија. Бугарите градот го зазеле на 9 април по кое го ограбиле и го напуштиле..
1 Позадина
Откако го уништил целосно аварскиот хаганат, хан Крум своите походи ги насочил кон југозападните територии. Овие територии биле населени со Словени, по течението на реката Струма и Македонија. Најголема пречка за идните планови на владетелот претставувала силната византиска тврдина Сердика.
2 Конфликт
Во почетокот на 809 година, Крум го ставил градот под опсада на неколку недели, но отпорот бил силен. Тогаш тој ветил на византискиот гарнизон безбеден транспорт до империјата, под услов тврдината да се предаде во бугарски раце. Гледајќи ја тешката положба, Византијците го прекинале отпорот и на Велигден ги пуштиле Бугарите во градот.
3 Последици
Според Теофан Исповедник Крум не го исполнил ветувањето и започнал со убиства на сите војници и дел од мирното население. Потоа градот бил ограбен, а голем дел од неговите жители панично побегнале од него. Подоцна Крум исто така ја напуштил тврдината.
Грегориј Траханец

Грегориј Траханец — ''протоспатар'' и долговремен италијански катепан од 998 до 1006 година. Во декември 999 година, и повторно во 2 февруари 1002 година, тој го возобновил и потврдил имотот на опатијата и монасите од Монтекасино во Асколи. Во 1004 година, тој го утврдил и проширил замокот на Торемаџоре по текот на реката Форторе. Тој изградил три кружни и една четвртеста кула. Тој исто така ја зајакнал одбраната на Лучера.
1 Наводи
***
Тема (управна единица)

Тема — најкрупна управно-воена единица Византиското царство воспоставена по реформата на царот Ираклиј I во VII век.
1 Опис на темата
Поимот ''тема'' е повеќезначен, означува облик на воена управа но исто така и административна поделба на територијата. Тема претставува подрачје/регион од царството кое било дадено на војниците за обработка. Војниците и понатаму технички биле дел од воените формации, под команда на стратезите. Тие не ја поседувале земјата која ја обработувале. На тој начин императорот планирал да ги намали трошоците за војската. Со прифаќање на условите на императорот, војниците се согласувале дека нивните наследници исто така ќе служат на војската и ќе работат во темата.
Командантот на темата, не само што командувал со неговите војници, туку тој имал и цивилна јурисдикција над територијата која му била доверена.
2 Причини за реформите на Ираклиј
При крајот на шестиот и почетокот на седмиот век, Византиското Царство честопати била мета на напади. Од југ нападите доаѓале од Сасанидското Царство, од исток нападите доаѓале од Сирија, Египет и Анадолија. Словените и Аварите навлегувале на Балканот. Ломбардите напаѓале во северна Италија. Моќта на царството била намалена а војсководците често се бунтувале против државата. Под овие околности, Ираклиј бил приморан да спроведе реформи со цел зачувување на царството.
3 Исход од реформите
Новиот систем на населување на воените трупи на необработуваната земја и зајакнувањето на лојалноста на месното население придонело во голема мера за зајакнување на Византиското Царство. Во следните декади, Сасанидите биле поразени, нападите на Словените и Аварите биле амортизирани, а бунтувањата на генералите не биле толку чести. Новата воена структура го спасило царството од пропаст и и овозможило да опстане со векови. Но за тоа морало да се плати одредена цена, во смисла на зголемена милитаризација на опшеството и оддалечување од цивилните институции и цивилната култура. Од овие причини, појавата на темите се смета за крај на доцната антика и почеток на средниот век на Источното Римско Царство.
Системот на теми, во тоа време, создал аристократски фамилии кои цврсто ги контролирале доделените подрачја со свои приватни војски кои биле лојални повеќе на нив отколку на императорот. Овие фамилии биле финансиски независни и честопати биле над царскиот авторитет.
4 Поврзано
* Тема Македонија
* Тема Бугарија
Саратов

Саратов (|Саратов) — град и административен центар на Сартовската област, Русија. Градот се наоѓа на реката Волга, северно од Волгоград.
1 Демографија
Според пописот од 2010 година во Саратов живееле 837.900 жители. Повеќе од 90% од жителите во градот се Руси. Останатите се: Татари, Украинци, Ерменци, Казаци и други.
Христофор Бургар

Христофор Бургар — кратковремен наследник на познатиот Василиј Војоан како катепан на Италија. Хроничарот Луп Протоспартиј во своите записи за Војоан забележува дека тој заминува од функцијата во 1029 година, но современиот историчар Фердинанд Халандон го исправил ова на 1027 година. Ова се поклопува со смртта на Гвемар III Салернски, иако други настани поврзани со него ссе случиле во 1028 година. Луп, сепак, погрешно го датира изборот на Византиј како архиепископ Барски, кој се случил пред 1025 година, од овој момент па натаму по се изглеа дека неговата хронологија има грешка. Христофор бил сведок на возобновените напади на Сарацените. Во 1027 година, Обиано капитулирал, додека пак Бари одбил еден напад. Христофор бил сменет во 1029 година. Бил заменет од Пот Аргир, во чиј период на управување продолжиле нападите на Сарацените.
Јован Курку

Јован Курку — византиски'' антипат'' и италијански катепан од 1008 година до неговата смрт. Тој имал ерменско потекло. Тој бил сведок на првиот бунт на ламбардите во Апулија. Претходно бил ''стратег'' на темата Самос, Курку пристигнал во Бари во мај 1008 година како замена на Алексиј Ксифина, кој бил убиен во битка претходната година. Малку подоцна, на 9 мај 1009 година, започнал бунт во Бари предводен од Мелус Бариски, и бро се проширил низ останатите градови. Курку не поживеал доволно долгио за да ја вии кулуминацијата на овие помали бунтувања: норманската доминација низ цела јужна Италија. Курку загинал во битка со бунтовницир при крајот на 1009 или на почетокот на 1010 година. Во март истата година, пристигнал неговиот наследник, Василиј Месародонит.
Пот Аргир

Пот Аргир (|Potone Argiro или Poto Argiro) — катепан на Италија во најбурниот период од 1029 до 1031 година. Пот го заменил Христофор Бургар како катепан и веднаш морал да се справува со новите напади на Сарацените. Во 1031 година, тој бил поразен во Касано ал Јонио и заменет од Михаил Протоспатар.
1 Наводи
*Ferdinand Chalandon ''Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile''. Paris, 1907.
Лав Торник Контолеон

Лав Торник Контолеон — италијански катепан од мај до септември 1017 година. Тој првично бил ''стратег'' на Кефалонија.Како ''стратег'', го придружувал катепанот Василиј Месародонит во Апулија во 1011 година. Василиј починал во 1016 година и Лав бил назначен за негов наследник. Во тој период, Мел повторно се кренал на бунт, овој пат со дружина составена од Нормани. Лав го испратил Лав Пасијан со армија за да го задуши бунтот. Пасијан и Мел се сретнале на реката Форторе кај Аренула. Битката била нерешена (Вилијам Апулски) или пак победа за Мел (Лав Остијски). Торник тогаш ја презел самиот командата и имал втор судир во близина на Кивите. Оваа втора битка била победа за Мел, но според Луп Протоспартиј и анонимна хроника според која било пораз. Трета битака, која била одлучувачка била победа за Мел, во близнина на Троја. Целата област од Форторе до Трани потпаднала под власта на Мел, и од оваа причина во септември Торник бил ослободен од своите должности и на негово место дошол Василиј Војоан.
Василиј Месародонит

Василиј Месародонит — италијански катепан, претставник на византискиот цар, од 1010 до 1016 или 1017 година. Го наследил катепанот Јован Курку, кој починал борејќи се со ламбардите, кој биле под водство на Мел, во почетокот на 1010 година. Во март, Василиј се истоварил со засилување од Цариград и Лав Торник Контолеон, ''стратегот'' на Кефалонија. Василиј веднаш ги опседнал бунтовниците во Бари. Жителите во градот се договориле со Василиј и ги присилиле ламбардиските водачи Мел и Дат, да избегаат. Василиј влегол во градот на 11 јуни 1011 година и воспоставил византиска контрола. По неговата победа не спровел никкви одмазднички мерки. Тој само го испратил семејството на Мел, вклучувајќи го и неговиот син Аргириј, во Цариград. Следниот чекор на Васили да привлече што е можно повеќе ламбардиски сојузници кон Византија. Тој го посетил Салерно во октомври, каде се сретнал со принцот Гвемар III кој бил византиски вазал. Потоа се упатил кон Монтекасино, во чиј манастир се криел Дат. Василиј сепак ги потврдил сите привилегии на манастирот на својот имот на византиска територија.Опатпт, Атенулф, бил брат на принцот на Капуа, Пандулф IV. Манастирот набрзо го протерал Дат кој пребегнал на папска територија. Василиј го држел под контрола катепанатот сè до неговата смрт во 1016 година, или, според Луп Протоспатариј, 1017. Тој бил заменет од претходноспоменатиот ''стратег'' на Кефалонија, Лав.
Современите научници како што се Guilou and Vannier го поистоветуваат Василј месародонит со Василиј, член на семејството Аргири и брат на идниот цар Роман III, кој е спомнат под хроничарот Јован Скилица, дека исто така учествувал во борбите против Мел.
Калокир Делфина

Калокир Делфина — византиски генарал и катепан, кој подоцна се побунтувал против царот Василиј II (976–1025) и бил погубен.
1 Животопис
''Антипат'' и ''патрициј'' Делфина бил потомок на моќното анадолско семејство Фоки и нам моќниот главен министер на Византија minister of the Byzantine Empire, the ''паракимомен'' Василиј Лакапин, кој му го обезбедил местото ''катепан'' (постар воен владетел) на јужна Италија во 982 година. Делфина на оваа позиција останал сè до 985 година, и го надгледувал подобрувањето на византиската состојба на полуостровот, помогнат од среќни околности: царот на Светото Римско Царство Ото II (967–983) бил поразен во Битката кај Стило и починал наредната година во 983 година, додека пак арапите имале други проблеми. Па така Делфина успеал да ја консолидира контролата над Лангобардија, заземајќи го Асколи во декември 982 година.
Неколку години подоцна, Делфина се придружил на бунтот на Варда Фока Помладиот против царот Василиј II, и ја командувал бунтовничката армија која се влогорила во Хрисополис, спроти главниот град на Босфор, Цариград. Таму, при крајот на 988 или на почетокот на 989 година, тие биле нападнати од Василиј II со византиски и варјашки единици и биле поразени. Делфина бил заробен и погубен со распнување или пак со наденување, необично сурова казна која била предупредување за останатите побунети генерали, се зборувало дека покрај овој генерал уште еден бунтовнички генерал бил бил погубен за време на граѓанската војна, но и за тоа тврдење на постојат доволно докази. Столб бил издигнат на местото на погубување на Делфина, кој опстојал сè до век.
Никифор Докијан

Никифор Докијан (починал 1040) — катепан на Италија од 1039 до 1040 година. Бил сведок на почетокот на бунтот на Ардуин Лангобардот, но не и неговиот крај. Бил убиен крај Асколи Сатриано на почетокот на 1040 година. Со неговата смрт, бунтот се проширил забрзано.
Константин Оп

Константин Оп — византиски катепан на Италија од 1033 до 1038м година. Го заменил Михаил Протоспатар. Записот за ''стратег'' со име Лав Оп, испратен во Италија,е веројатно истата личност. Главни извори за неговото управување се Луп Протоспартиј и ''Anonymi Barensis chronicon''. Во ноември 1034 година Константин на манастирот во близна на градот Троја му доделил диплома. Во 1037 година, зиридскиот султан на Тунис, Ел Муиз ибн Бадис, го испратил својот син Абдула да се бори со сицилијанскиот емир Ахмад II ел-Ахал. Ел-Ахал бил поразен и пребегнал кај Константин. Нареднта година Константин го снемува од записите за да биде заменет од Михаил Спондил и подоцна од Никифор Докијан.
Михаил Протоспатар

Михаил Протоспатар — византиски катепан на Италија од 1031 до 1033 година. Тој бил испратен во Бари откако неговиот претходник, Пот Аргир, загинал во битка со Сарацените кои го освоиле Касано ал Јонио во Калабрија. Михаил бил висок и возвишен претставник на царскиот двор во Цариград. Тој држел неколку високи титули. На врвот на својата кариера, неговата целосна титула била: „Чемберлен, катепан на Италија, и крит на едрата и хиподромот“. ''Крит'' најверојатно е службеник задолжен зза спроведување на барњата за прием кај царот. Михаил пристигнал во италија на почетокот на 1032 година со нова армија, која не била составена само од регрути од Запад или пак од помошници, туку имало и елитни единици од Мала Азија и Сирија. Не е познато што се случило со оваа голема армија, сепак, во 1033 година бил заменет од Константин Оп.
Битка кај Маркели (792)

Битката кај Маркели се одвила во 792 година на истоимената тврдина во близина на Карнобат, денешна Бугарија, помеѓу силите на Византиското Царство и силите на Бугарија. Битката е дел од Византиско-бугарските војни, а завршила со победа на Бугарите.
1 Позадина
Во последната четвртина на 8 век бугарската држава излегла од домашната криза во која бил ставен крај на династија Дуло. Владетелите Телериг и Кардам успеале да ја зацврстат централната власт и да стават крај на меѓусебните конфликти. Ова дало можност за започнување на бугарските напади во Македонија. Целта на овие напади била зазимање на областа и населувањето со словенски племиња кон државата со центар Плиска. Во 789 година, Бугарите пристигнале до течението на Струма каде на Византијците им нанеле голем пораз. За да ги принуди да се повлечат напаѓачите од Македонија, византискиот цар Константин VI (владеел во 780-797 година) презел офанзива во Северна Тракија, но во 791 година бил поразен во борба кај тврдината Проват.
2 Битка
Битката кај Проват останала без решителен карактер. Поради тоа, во текот на летото на следната 792 година византискиот цар испратил повторно војска кон Бугарија. Кардам го пресретнал со војниците крај граничната тврдина Маркели (во близина на денешниот град Карнобат). На крајот на јули Константин VI се решил да ја нападне тврдината. Според византискиот летописец Теофан Исповедник, тој бил потикнат од некој лажен пророк дека ќе ја освои тврдината. Пред почетокот на битката, бугарскиот владетел тајно ја скрил дел од својата коњаница зад ридовите, настрана од бојното поле.
Поради нерамниот терен кај византиската армија започнала да владее голема паника. Кардам го искористил тоа и презел противнапад. Во овој противнапад бугарските сили доживеале голем успех. Коњаницата на Кардам го заобиколила на противникот и не му дозволила да замине кон тврдината. По оваа победа, бугарските војски започнале напад кон царот, кој бил преследуван до Цариград. Византискиот цар бегајќи успеал да се спаси, но бугарските сили успеале да убијат голем дел од византиските началници.
3 Последици
По поразот Константин VI бил принуден да склучи мир со Кардам. Според договорот, Византија се обврзила да плаќа данок на Бугарија. Четири години подоцна (796 година) царот прекинал со плаќањето. Ова води до нова војна во Тракија, која завршила без решителен судир. Непријателските активности меѓу Бугарија и Византија продолжиле и во времето на наследникот на Кардам, ханот Крум.
Синодијан

Синодијан — во кус период бил катепан на Италија во 1042 година (февруари&ndash;април). Тој бил назначен од Михаил V по смртта на царот Михаил IV. Тој веднаш побарал предавање на сите поранешни византиски градови во Апулија и започнал да собира армија за нивно заземање но бил отповикан во април 1042 година од страна на Царицата Зоја по смртта на Михаил V.
Василиј Војоан

Василиј III Војонат — византиски катапан на Италија од 1017 до 1027 година и еден од најголемите византиски војсководци од тоај период. Неговите достигнувања и овозможиле на Византија и овозможиле да се воспостави како сила во јужна Италија по векови на пад. Сепак, норманските авантарусти кои биле вклучени во структурата на моќ во јужна Италија ќе бидат крајните добитници.
1 Живот
По неговото назначување од страна на византискиот цар Василиј II во декември 1017 година, тој веднаш побарал засилување од Цариград за да го задуши бунтот на лангобардскиот водач Мел Бариски и неговите нормански војници. Барањето било одобрен: и бил испратен одред од елитни варјашки стражари. Двете завојувани страни се сретнале на реката Офанто близу Кана, местото на кое Ханибал ги победли римјаните во 216 година п.н.е. Во Втората битка кај Кана, Војоан постигнал подеднакво одлучна победа.
Бојоан ги заштитил освоените територии започнувајчи веднаш со градба на голема тврдина на Апенинскиот превој со што го заштитил влезот во долината на Апулија. Троја, град именуван според античкиот град во Мала Азија, е градот во кој се сместил гранизонот од нормански војници на Војоан во 1019 година. Наскоро, цела јужна Италија била покорена под Византија, со исклучок на Војводството Беневенто, кое останало лојално на Папската Држава.
Исплашен од промената на состојбата на југот, Бенедикт VIII во 1020 година заминал на север во Бамбергда разговара со Царот на Светото Римско Царство, Хајнрих II. Царот не преземал никакво дејство, но настаните од следната година го натерале да се замеша. Војоан и неговиот нов сојузник принцот Пандулф IV Капујски тргнале во поход кон Меловиот зет Дат и ја освоиле неговата тврдина во Гарлијано. На 15 јуни, Дат бил врзан во вреќа со мајмун, петел и змијаи фрлен во морето. Следната година, како одговор на ова, огромна царска војска дошла на југот за да ја нападне новата тврдина во Троја. Гаризонот успешно се спротивставил и ја одбранил тврдината. Војоан на градот му дал привилегии за неговата лојалност.
Во 1025 година, Војоан се подготвувал да го води Сицилијанскиот поход заедно со Василиј II но големиот цар починал. Константин VIII, неговиот совладетел и наследник, го откажал походот, и катапанот заминал на север да му помогне на Пандулф во заземањето на Капуа, територија која Хајнрих II ја освоил три години претходно. Војоан му му понудил на новиот принц на Капуа, Пандулф, безбеден премин до Неапол и го прифатил неговото предавање во 1026 година. Ова бил неговата последна поголема кампања. Во 1027 година, тој бил отповикан од должноста катепан. Неговите замени биле бледа слика на неговите поставени стандарди за воена делотворност.Во текот на наредниот век, византиското влијание во Италија постепено се свело на ништо.
Во 1041 година, синот на Војоан Ексавгуст бил именуван за катепан, но не издржал ни една година на таа позиција.
Василиј Теодорокан

Василиј Теодорокан — византиски катепан на Италија од февруари до пролетта 1043 година. Тој бил патрициј и пранешен совоин на Ѓорѓи Манијак кога тој бил назначен да замине во Апулија и Калабрија и за да ги задуши бунтовите на Манијак и Аргириј во 1042 година. Во февруари 1043 година, се истоварли во Бари. Аргириј и неговите нормански војски се обиделе да го обиколат Отранто, но фотата на катепанотги блокирала. Манијак, пак, dзаминал за Драч со неговата армија. Аргириј сепак поптишал мир со византијците и Теодорокан бил заменет од Евстатиј Палатин. Последователно, тој ја командувал византсиката флота против руските пљачки во јули 1043 година.
Евстатиј Палатин

Евстатиј Палатин — катепан на Италија од есента 1045 до септември 1046 година. Главен извор за неговот владеење е хрониката на Луп, кој бил исто така Луп Протоспатариј.
Тој бил испратен како замена на Аргириј откако тој бил повикан во Цариград.Тој пристигнал во Отранто и отпатувал во Бари. Тој бил поразен во Таранто од Дрого Отвилски, братот на норманскиот гроф на Апулија. Се вратил во Бари каде се сретнал со новиот катепан Јован Рафаил.
Пард

Пард — катепан на Италија во кус период во 1042 година по кусото владеење на Ѓорѓи Манијак.
Во јули 1042 година, Манијак бил посрамени и отповикан од Константин IX по барање на Роман Склер, брат на царовата љубовница. Според Јован Скилица, Роман ја силувал сопругата на Манијак. Во септември 1042 година, Пард пристигнал со армија во Отранто да ја преземе командата од Манијак. Според Луп Протоспатариј, тој донел златен бик, но значењето на сево ова е нејасно. Пард бил придружуван од архиепископот Никола Бариски, кој, иако бил под јурисдикција на Роман, бил лојален на Византија, и според Тубак, бил ''протоспатариј''. Можно е архиепископот да му се придружил на катепанот во некое претходно истоварање It is probable, во период во кој византијците преговарале со ламбардискиот бунтовнички водач Аргириј. Последователно, Аргириј ги напуштил ламбардите и им се придружил на византијците. Пард и Тубак биле уапсени кај Отранто и биле погубени од Манијак, кој бил прогласен за цар од својата војска.
Јован Рафаил

Јован Рафаил — катепан на Италија од септември до декември 1046 година. Го заменил катепанот Евстатиј Палатин и пристигнал со армија од варјашки сили во Бари.
Бидејќи варјашките сили не биле добро примени од луѓето во Бари, Јован Рафаил го минал своето владеење во Отранто. За време на неговот владение Аргириј станал најголемиот византиски војсководец во Италија.
1 Изрази
*Jules Gay. ''L'Italie méridionale et l'empire Byzantin: Livre II''. Burt Franklin: New York, 1904.
Михаил Спондил

Михаил Спондил — високопозициониран византиски трговец кој станал владетел на Антиохија, а подоцна и катепан на Италија.
1 Животопис
Како дворски евнух и миленик на Константин VIII (1025–28), Спондил бил еден од дворските службеници кои се стекнале со повисоки титули за време на владеењето на Константин VIII. Во 1027 година, емирот на Алеп, Салих ибн Мирдас, пљачкосувал на византиска територија. Спондил, иако неискусен во војување, излегол да се соочи со напаѓачот, но бил поразен и морал да се врати во безбедните ѕидини на Антиохија. Кусо потоа (во 1027/28) тој бил насамарен од арапскиот племенски водач Наср ибн Мушараф ел-Равадифи, кој бил заробен од заменикот на Михаил, Пот Аргир. Наср го убедил Михаил да го ослободи и да му дозволи да изгради тврдина кај ел-Маника од каде ќе ги бранел византиските интереси. Михаил се согласил и дури испратил силен гарнизон од 1.000 луѓе, но кога тврдината била завршена, Наср одбил да ја предаде и со помош на емирот на Триполи и месниот фатамидски војсководец, го убиле целиот гарнизон.
Во јули 1029 година, Михаил се одлучил да го нападне Алеп, иако немал дозвола од царот Роман III (1028–34) и занемарувајќи ги молбите на мирдасидските браќа Шибл ел-Давла Наср и Муиз ел-Давла Тимал да се одржи мирот. При овој обид, тој бил начекан во заседабо Кајбар и неговиот камп бил пљачкосан од арапите, по што тој се повлекол и склучил примирје со Мирдасидите. По овие неуспеси, тој бил разрешен од страна на Роман III, кој бил решен да го води походот во Сирија лично, праќајќи го неговиот зет Константин Каратен како претходница за да го замени Михаил Спондил. И во овој случај, сепак, походот на самиот цар при битката во Азаз ќе заврши со катастрофален пораз.
Михаил повторно се споменува во 1038 година, кога му се придружил на Ѓорѓи Манијак во неговиот поход на Сицилија. Тој најверојатно го заменил Константин Оп како катепан пред Никифор Докијан да ја преземе таа функција во 1039 година.
Ѓорѓи Манијак

Ѓорѓи Манијак (починал 1043) — истакнат византиски војсководач во текот на век, тој бил катепан на Италија во 1042 година. Тој е познат како Гиргир во скандинавските саги. Познато е дека бил необично висок и добро граден, скоро џин.
Манијак првпат се истакнал за време на походите во 1030–1031 година, кога Византија била поразена кај Алеп, но успеал да ја освои Едеса од арапите. Негово најголемо достигнување било делумното освојување на Сицилија од арапите кон почетокот на 1038 година. Тука, помогнат од варанжјанската стража, која во тој период била водена од Харолд Хадрада, кој подоцна станал крал на Норвешка. Имапо и нормански платеници кои се бореле покрај него, под водство на Гијом Железноракиот, кој својот прекар ''Железнорак'' го добил поразувајќи го емирот на Сиракуза во самостојна борба. Сепак,тој подоцна го протерал својот адмирал, Стефан, чија жена била сестра на Јован Евнухот, највиско почитуваниот човек на дворот, и јавно посрамотувајќи го водачот на ламбардската војска, Ардуин, предизвикал дезертација, кај норманите и нордијците. Како одговор на ова, тој бил отповикан од царот Михаил IV, кој бил шура на Стефан. Иако арапите повторно го освоиле островот, успесите на Манијак подоцна и мотивирале норманите да ја нападнат Сицилија.
Достигнувањата на Манијак во Сицилија биле во голем дел занемарени од страна на царот, и тој се побунил против Константин IX во 1042 година, иако бил поставен за катепан на Италија. Личноста која делумно била виновна за бунтот на Манијак бил Роман Склер. Склер, како Манијак, бил еден од многу богатите земјопоседници кој поседувал огромно земјиште во Анадолија, неговите поседи се граничеле со оние на Манијак и двајцата се напаѓале меѓусебно за земјиштето. Склер своето влијание го наметнал над царот преку својата убава сестра Склерина, која во повеќето позитивно влијааел на Константин. Наоѓајки се во позиција на моќ, Склер ја искористил оваа моќ да го наврти Константин против Манијак - ограбувајќи му ја куќата и му ја завел сопругата, користејќи го шармот по кој била познато неговото семејство. Манијак на ова одговорил на суров начин кога се сретнал со Склер побарал да му ја предаде командата на царските сили во Апулија, и брутално го измачувал до смрт откако му ги затворил очите, ушите, носот и устата со измет. Манијак по ова бил прогласен за цар од неговите војски (вклучувајќи ги тука и варажјаните) и тргнал на поход кон Цариград. Во 1043 година неговата армија се судрила со силите на Константин во близина на Солун, иако бил успешен, Манијак бил убиен за време на еден напад откако бил тешко ранет. Константин преживеаните бунотвници ги казнил така што ги парадирал на хиподромот врзани ни седнати свртени наназад на магариња. Со неговата смрт завршил и бунтот. Во Сицилија, градот Манијаче и тврдината во Сиракуза Кастело Манијаче се именувани во негова чест.
Ексавгуст Војоан

Ексавгуст Војоан — син на познатиот Василиј Војоан, бил исто така катепан на Италија, од 1041 до 1042 година. Тој го заменил Михаил Докијан по срамот што го доживеал по поразот кај Монтемаџиоре на 4 мај. Војоан не ги имал засилувањата со кој располагал Докијан. Тој пристигнал со еден варжјански контингент. Војоан одлучил да се обиде да ги изолира ламбардските бунтовници во Мелфи кампувајќи во близина на Монтепелоса.
Според Вилијам Апулски, пред битката Ексавгуст оддржал говор пред војниците со следниве зборови:
Момци, имајте гордост во својата машкостe, и не дозволувајте да имате срца како жени! Кој кукавличак прави секогаш да избегате? Сетете се на ваѓите татковци чија храброст го покорила целиот свет. Хектор, најхрабриот човек, паднал од рацете на Ахил. Троја била изорена од пламновите на микенскиот бес. Индија знаела за храброста на Филип. Зар неговиот син Александар со неговата храброст не го покори најсилното царство пред Македонците? Западот и секој дел од светот се плашел од нас. ёкои луѓе, слушајќи го името на Македонците, се осмелувале да застанат пред него во полето? Градови, тврдини и гратчиња ретко можеле да се одбранат пред нивната моќ. Бидете храбри, Ве проколнувам, сетете се на храброста на вашите предци, и не ги срамете ставајќи ја својата доверба само во вашите стапала! Тој кој се осмелува да се бори како маж ќе ја надмине силата на непријателот. Обидете се да ги следите стапките на вашите предци, и заборавете на секја мисла за бегство. Целиот свет треба да знае дека сте храбри мажи. Не треба некој да се плаши од франките во борба, но тие се немоќни и по бројност и по хаброст.
Норманите, сепак, ги напуштиле позициите во Мелфи и кампувале о близина на Монте Сириколо, близу Монтепелосо. Тие заробиле конвој од жива стока наменет за византијците и со тоа ја започнале битката, во која Војоан бил поразен и заробен (3 септември, 1041 година). Норманите, кои биле платеници, го предале заробениот катепан на ламбардарскиот водач Атенулф во Беневенто. Атенулф добил голем откуп за да го ослободи катепанот и целиот откуп го зачувал за себе. Војоан бил слободен, но бил сменет од својата позиција.
Битка кај Катасиртаи

Битката кај Катасиртаи се одвила во 917 година кај Катасиртаи, денешна Турција, помеѓу силите на Византиското Царство и силите на Бугарија. Битката е дел од Византиско-бугарските војни, а завршила со победа на Бугарите.
1 Позадина
Од почетокот на 917 година и двете земји се подготвувале за одлучувачка војна. Византијците направиле обид за создавање на анти-бугарска коалиција, но обидот им пропаднал благодарение на брзата реакција на бугарскиот цар Симеон. Сепак Византијците организирале огромна армија, но таа била целосно уништена во Битката кај Анхијал.
2 Битка
По победата кај Анхијал, бугарските војски започнале офанзива на југ. Во тоа време Лав Фока, кој ја преживеал Битката кај Анхијал, пристигнал во Цариград по море и ги собирал последните војници за да го попречи патот на Бугарите кон главниот град. Двете армии се сретнале кај Катасиртаи. Борбата се одвила во текот на ноќта и византиската армија повторно била поразена.
3 Последици
Последните византиски сили биле скршени и патот кон византиската престолнина бил отворен, но Србите се побуниле од запад и Бугарите решиле дека е поважно да ги заштитат своите граници. Ова дало време на Византија да се опорави од поразот.
Марули (катепан)

Марули — катепан на Италија од 1061 до 1062 година. Тој бил првиот спомнат носител на титулата по исчезнувањето на Аргириј во 1057 година. Тој заминал во Бари во 1061 година по барање на Константин X, последниот византиски цар кој се заинтересирал за освојување на територии во Италија, но морал да се постави одбранбено уште од самиот почеток.
Тој бил наследен од страна на Сиријан.
Мирјарх

Мирјарх — византиски пратеник познат по командувањето на војската на новиот византиски цар Константин IX во 1060 и 1061 година како катепан на Италија.
Подоцна во 1060 година, Мирјарх водел голема армија за да ги заземе Таранто, Бриндизи, Орија и Отранто во вчудоневедувачка пресвртница на судбината на норманите. Тој успел да стигне и до ѕидините на Мелфи, но неговата опсада била прекината од Робер Гискар, кој неодамна ги поразил муслиманите во Сицилија. Мирјарх бил наследен од Марули во 1061 година во моментитите кога Гискар напредувал низ Апулија.
Сиријан

Сиријан — катепан на Италија од 1062 до 1064 година. Тој е вториот споменат носител на титулата по исчезнувањето на Аргириј во 1057 година, наследувајчи го Марули. Тој бил назначен од Константин X, последниот византиски цар, кој се заинтересирал за освојување на земјиште во Италија.
Ерусалимска лесна железница

Ерусалимска лесна железница (|הרכבת הקלה בירושלים; ''HaRakevet HaKala Birushalayim'') — линија на лесна железница линија во Ерусалим, отворена во 2011 година. Започнала да се гради во 2002 година, а била завршена во 2010 година по многу неуспеси и банкротирање на градежната компанија. Симбол на лесната железница е Жичниот мост на западниот влез во Ерусалим од Патот 1.
1 Галерија