Србо Игњатовиќ

Србо Игњатовиќ, крстено Србољуб (Књажевац, 11 април 1946) е српски писател, литературен критичар, поет и раскажувач. Тој бил претседател на Друштвото на писателите на Србија до 2010 година, на Управниот одбор на УКС во 2012 година предложен е за дописен член на Српската академија на науките и уметностите. Тој е главен уредник на списанието ''Современик'' и уредник на ''Апостроф''.
Член е и основач на Здружението за култура, уметност и меѓународна соработка „Адлигат“, од 2010 година.
3 Дела (библиографија)
Срба Игњатовиќ е роден на 11 април 1946 година во Књажевац, каде што завршил основно училиште и гимназија. Дипломирал, а потоа магистрирал на Филолошкиот факултет на Универзитетот во Белград.
Игњатовиќ е присутен во културниот живот уште од младоста. Како средношколец пишувал за училишниот весник ''Наши погледи'', кој го уредувал, а за десетгодишнината на трудот ја подготвил збирката „Четиринаесет песни“''.'' Во текот на својата долга и значајна кариера бил уредник на Младински новини, Книжевни зборови, и е еден од основачите на библиотеката на првите книги ''Пегаз'', списанието Односи, но и уредник-соработник во повеќе издавачки куќи и стручно лице, уредник во ''книжевните весници НИРО .''
Игњатовиќ се занимавал и со книжевна критика и повремено пишувал критики за ''Политика'', Илустрована политика, Вечерње новости. Бил и колумнист во Книжевни новини, Ослободување и други значајни весници, објавувајќи литературни текстови во весници и списанија на целиот поранешен југословенски културен простор. До денес има објавено деветнаесет книги со критики, есеи и студии.
Србо Игњатовиќ, освен како литературен критичар, е познат и како поет и раскажувач. Првата поетска книга ја објавил во 1971 година под наслов „Оние што немаат душа“, а до денес има објавено вкупно единаесет. Претставителниот избор од поезијата на Игњатовиќ „Варварите на Понтот“ го објавила белградска „ Просвета 2000“ година, а во 2012 г. Игњатовиќ подготвил и објавил избор од неговите песни „Голем вид“ (Вук, Лозница) и „Слободен пад“ (Српско книжевно друштво, Белград). Поезијата на Игњатовиќ е преведена на романски, бугарски, македонски, чешки, италијански, германски и англиски јазик и е застапена во голем број домашни и странски антологии поезија. Има напишано и осум книги прозни, главно раскази.
Од 1965 година Игњатовиќ има статус на слободен уметник, а од 1970 г. тој е член на Друштвото на писателите на Србија, каде што долги години бил претседател. Тој е член на Академијата АСЛА во Орадеа (Романија) и на Словенечката академија за литература и уметност во Варна (Бугарија). Покрај тоа, член е и основач на Здружението за култура, уметност и меѓународна соработка „Адлигат“, чие создавање несебично го поддржувал од самиот почеток. Своето наследство го формирал веднаш по повторното отворање на библиотеката Лазиќ 2009/2010 година, две години пред Здружението да биде официјално регистрирано и со тоа значително да помогне во развојот на проектот.
Во 2010 година прогласен е за почесен граѓанин на Књажевац, каде со годините често им помагал на локалните автори, а значително придонел за обликувањето на књажевачката книжевна сцена. По повод отворањето на фестивалот за младинска култура во Књажевац на Србија, тој го напишал сценариото, а повремено бил и во поетското жири на фестивалот.
Србо Игњатовиќ моментално работи како главен и одговорен уредник на списанието ''Савременик'' и уредник на ''Апостроф'', чиј основач е и тој. Член е на редакцијата на списанието „ ''Исток'' “, кое излегува во Књажевац.
2 Признанија
Игњатовиќ е добитник на повеќе книжевни награди:
* Големиот печат на градот Сремски Карловац ,
* Награда Исидора Секулиќ
* Наградата „Љубиша Јоциќ“
* Награда Милан Богдановиќ
* Златни беочуг КПУ Белград
* Кондир косовски девојки
* Награда Милан Ракиќ
* Наградата „Србољуб Митиќ“
* Награда Змај Огнени Вук
* Златен Орфеј
* Морава повелба
*''Рамонда Србица''* Награда Миодраг Ќупиќ
* Вукова награда
* Награда Ѓурински шешир
* Троношки родослов и многу други.
Во Романија му биле врачени:
* Гран при Никита Станеску (1995),
* Големата награда на Лучијан Блага (1997),
* Награда Лучијан Блага на Романската академија (2005) и
* Голема базјашка повелба (2008). Нему му била доделена во Чешка
Во Чешка, тој бил награден со европски медал „Франц Кафка“ (Прага, 2003), а исто така и добитник на медалот „Никола Тесла“ на ''Раум унд Цајт'' (2009) и Големата награда „Летечки пердув“ на Меѓународниот Поетски фестивал Словенски загрљај (Варна, 2010).
Добитник е на специјална награда од Владата на Република Србија за исклучителен придонес во националната култура (2007) и Повелба за животно дело на Друштвото на писателите на Србија (2019).
3 Дела (библиографија)
3.1 Книжевна критика, есеи, студии
*''Саломевата чинија'', 1970 година
*''Саломеовиот сад II'', 1974 година
*''Доба на колаж'', 1978 година
*''Стрип поетика'', 1979 година
*''Проза на промената - српска проза 1950–1979 година'', 1981 година .
*''Текст и свет'', 1982 година .
*''Среќен Вавилон'', 1986 година
*''Записи на слободен стрелец'', 1986 година
*''Книжевноста и новиот мит'', 1988 година
*''Хроничар, бунтовник, алхемичар'', 1989 година
*''Десет српски поети'', 1992 година
*''Хроника на поетските вештини'', 1992 година
*''Судбина,'' сепарат објавен во списанието ''Креација,'' бр. 9-10-11-12 / септември-декември 1998 година, Подгорица
*''На мраву небо / Зоран Милица'', 1999 г.
*''Без обланде'', 2000 година .
*''Сцена на послужавник'', 2003 година
*''Светот на медиумите Петар Зец'', 2010 година
*''Лирска октава'', 2012 година
*''Проза на промената - српска проза 1950–1990 година,'' дополнето издание, 2012 г.
Тој напишал (заедно со Синиша Ристиќ) воведна студија за монографијата ''Поврзувачки бранови со ѕвездите: лирски опсези од Милена Павловиќ Барили'' (Белград, 1998), како и уметничката монографија ''Драган Савиќ'' (1990).
3.2 Поезија
*''Кои немаат души'', 1971 година .
*''Десетто коло'', 1975 година
*''Слагалка'', 1981 година
*''Рептил / Полиптих'', 1983 година
* Острото ''срце на сликарот'', 1989 година
*''Рашљар'', 1989 година
*''Одење во новиот век'', 1993 година
*''Варварите на Понто: избрани и нови песни'', избор и предговор Јован Пејчиќ, Белград, 2000 г.
*''Судбеник'', 2001 година
*''Слеп патник'', 2007 година
*''Штом ќе осамнат други утопии'', 2011 г
* Велики вид, избрани песни, 2012 година
*''Слободен пад'', избрани песни, 2012 година
*''Цинобер'', 2015 година
3.3 Проза
*''Црв во главата'', раскази, Белград, 1998 година .
*''Како жабата полета во мојата уста или за самоспознанието'', роман -преглед, Белград, 1998 година .
*''Кога сите бевме Тито и други приказни'', Белград, 1994 година, второ преработено издание 1998 година, трето преработено издание 2008 година .
*''Длабока Кина'', проза, 2003 година ,
*''Подолу и долу'', проза, 2005 година
*''Преодна куќа'', раскази, 2011 година
*''Криза во неколку лекции'', записи, 2014 година
*''Мрежоловка'', роман, 2019 г.
3.4 Драма
* Фарсата ''што излегува на штиците на тројца кралеви од Данска'' била вклучена во ''Современа српска драма 5'', 1999 година.
3.5 Преводи на странски јазици
Преведен е на повеќе странски јазици.
* избор од поезијата на Игњатовиќ на македонски јазик, Скопје, 1986 год.
* избор од поезијата на Игњатовиќ на италијански јазик, Бари, 1994 год.
* избор од поезијата на Игњатовиќ на романски јазик, Темишвар, 1997 год.
* Книгата на Игњатовиќ Влегување во новиот свет беше објавена во Букурешт како двојазично издание на романски и српски јазик во 1997 година.
* избор поезија на чешки јазик, Прага, 2007 година.
* избор на песни на германски јазик, Смедерево, 2009 г.
* избор на песни на англиски јазик, Нов Лондон, САД, 2010 година.
* Панчево, 1991 г Книгата ''хроничар, бунтовник, алхемичар'' е објавена на романски јазик и е посветена на поезијата на Џоана Флора.
* Второто, дополнето издание на книгата на Игњатовиќ кога бевме сите Тито и други приказни, 1997 година, беше преведено и на романски, а излегло и на бугарски јазик, Софија, 2007 година.
3.6 Библиофилски илустрирани изданија
*''Десетто коло'', одвоено од списанието Знак бр. 2-3, Белград, 1972 г.
*''Распространето меко море од соништата'', избор на стихови, графики и објавено од Сенадин Турсиќ, Белград, 1980 година.
*''Расљар'', цртежи на Драган Пешиќ, текстови на Србе Игњатовиќ, каталог-плоча, издадена од Галеријата на графичкиот колектив, Белград, 1991 г.
*''Жива книга'', избор на проза во заедницата со Дејан Богојевиќ, Књажевац, 2007 г.
3.7 Зборник на трудови
*''Читајќи го Србо Игњатовиќ'', збирка осврти и критики за литературното дело на Игњатовиќ е објавена во издание на ''Апостроф'', Белград, 2013 година.
4 Наследството на Србо Игњатовиќ
Наследството на Србо Игњатовиќ се наоѓа во Здружението за култура, уметност и меѓународна соработка „Адлигат“ во Белград, а ја содржи неговата лична библиотека, ракописи, фотографии, лични предмети, но и целата архива на издавачката куќа Апостроф, чиј основач е тој., архивата на списанието Савременик и документацијата УКС од периодот кога тој бил негов претседател. Наследството го вклучува и првиот примерок од неговата прва книга, која ја подарил на своите родители, а по нивната смрт на Здружението Адлигат, како и десетици први изданија на српски книги со неговите белешки и посвети и стотици книги со посвета на неговите колеги. Дополнително, на Здружението му ја врачил и наградата „Ѓурин шешир“ и барелефот што го добил со неа, што Србо го добил за необјавената стихозбирка ''Синабар.'' Наследството на Игњатовиќ содржи и избрана збирка публикации за животот и делото на Никола Радошевиќ, близок пријател на Србо, и значајна збирка книги, предмети и посвети поврзани со романската литература.
Од формирањето на оставината во 2010 година до денес, Игњатовиќ на Здружението му подарил повеќе од 15.000 книги со повеќе од 1.500 посвети и потписи на домашни и странски колеги.
5 Галерија