procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Брезовица (Селце)

Брезовица (понекогаш нарекувано како Старо Село) — издвоено маало на селото Селце во Општина Тетово, во областа Долен Полог, во околината на градот Тетово.
1 Географија и местоположба
До селото води локален асфалтен пат, кој започнува во градот Тетово.
Брезовица е издвоено маало („заселок“) на селото Селце. Тоа се наоѓа на левата страна од долината на Пена. Во минатото, водата за пиење се добивала од два извора, кои избиваат во непосредна близина на куќите.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Горен и Долен Орловец, Кабаш, Горна и Долна Брезовица, Габрија, Сенов Лаз, Брчкамен, Мачка Рупа, Љубанска, Лаз, Пуклина, Соколовец, Киша (Црква), Цареа Вода, Цара Гумно и Попоа Дупка.
Маалото има разреден тип со куќи кои се меѓусебно оддалечени 200 до 300 метри.
2 Историја
Постои традиција во околните села дека Старо Село првично било населено со христијански словенски родови. Во првата половина на век, селото станало чифлиг на Абдурахман-паша од Тетово и тогаш тој повикал некои муслимански Албанци од Љусња во Северна Албанија. Поради нивното доселување и поради честите напади од Љума, староседелското христијанско население се иселило.
Кога Старо Село било христијанско село, на месноста Попоа Дупка, се наоѓал манастир. Манастирот бил срушен доста рано, па затоа сега нема никакви остатоци од ѕидини. Во селото порано имало и црква. Таа се наоѓала на местото Киша, југоисточно од селото. На јужната страна од Старо Село (околу 400 метри) порано се познавале гробови на иселените староседелци. Месноста се нарекувала Цара Гумно.
По иселувањето на христијанското население, муслиманските доселеници не сакале да живеат сами и затоа во втората половина на век се префрлиле во соседното Селце. Поради тоа, Старо Село опустошело, но од 1910-тите повторно е обновено. Селото го обновиле дел од мештаните кои се одвоиле од своите задруги во пониското соседно село Селце.
Старо Село никогаш не било повторно прогласено за село и се водело како дел од Селце.
3 Стопанство
Атарот на маалото е заеднички со тој на Селце.
4 Население
Јован Трифуноски во 1948 година запишал дека во селото живееле два рода со 10 домаќинства. Неговото население се брои во населението на селото Селце.
4.1 Родови
Денес, во Старо Село живеат муслимански Албанци.
Според истражувањата од 1948 година, родови во маалото се:
* Албански родови: ''Љусњан'' (6 к.), името го добиле по местото на потекло од Северна Албанија. По покана на Абдурахман-паша од Тетово, нивните предци најпрвин дошле во првата половина на век тука. Го знаат следниот родослов: Шаќир (жив, 46 години во 1948 г.)-Асан-Осман-Реџо-Селман, еден од преците кои се доселиле. Во втората на век преминале во соседното Селце, а од 1910-тите години повторно се вратиле во Старо Село; ''Арнор'' (4 к.), името го добиле по селото Арни во Мирдита, Северна Албанија. Најпрвин дошле во соседното Селце, па од таму во 1910-тите дошле тука.
Во Старо Село има и привремени жители, најчесто сточари од Селце.
5 Самоуправа и политика
Старо Село или Брезовица никогаш не се појавува како самостојно село, туку како дел од селото Селце.
6 Поврзано
* Општина Тетово
* Долен Полог
Jazz Jackrabbit

''Jazz Jackrabbit'' (македонски: ''Џез Џекребит'') — компјутерска игра произведена од Epic MegaGames (сега Epic Games) и Digital Dimensions (сега Orange Games), чиј главен лик е зелен антропоморфен зајак по име Џез. За своето време, играта ''Jazz Jackrabbit'' имала добра графика, динамичен начин на игра и немала сериозни конкуренти меѓу другите платформери на PC. ''Jazz Jackrabbit'' била наградена со признанието „Аркадна игра на годината“ (англ. ''Arcade of the Year'') од списанието „PC Format“. Основниот заплет на играта е судирот меѓу желките и зајаците, кој трае веќе три илјади години од настаните опишани во басната на Езоп „Желката и зајакот“. Злогласниот водач на желките терористи, Деван Шел (англ. ''Devan Shell''), ја грабнал зајчицата Ева Долгоушка (англ. ''Eva Earlong''), која е принцеза на планетата Керотус, и ја преплавил галаксијата со своите соработници. Зајакот Џез Џекребит патува низ различни планети во потрага по својата сакана Ева Долгоушка, истовремено спасувајќи ја галаксијата и уништувајќи ги плановите на злобникот Деван Шел за уништување на Галактичките Зајаци (англ. ''Galactic Rabbits'').
Според описот од упатството за корисникот на играта, личните податоци на зајакот Џез Џекребит се: раст 71 см, тежина 41 кг, машки пол, зелено крзно, сини очи. Омилена храна му е пица со морков, омилена книга „Бродот што отплови“, а мотото му е: „When you’re a little rabbit, carry a BIG gun!“ („Ако си мал зајак, носи ГОЛЕМ пиштол!“).
1 Посебни изданија
Оригиналната верзија на играта вклучува шест епизоди, при што дејството во секоја од нив се одвива на три различни планети и епизодата завршува со борба со босот. Престојот на секоја планета е поделен на три нивоа, вклучувајќи и едно бонусно ниво со поглед од прво лице. Верзијата на дискети вклучувала само три епизоди, додека останатите три епизоди се купувале одделно. Изданието на компактни дискови (CD) ги содржело сите шест епизоди и три дополнителни. Вкупно, тоа биле 9 епизоди, 72 нивоа и 27 бонусни нивоа.
Биле издадени и две празнични изданија:
* Божиќ 1994: ''Jazz Jackrabbit: Christmas Edition'';
* Божиќ 1995: ''Jazz Jackrabbit: Holiday Hare '95''.
Така, вкупниот број на нивоа издадени во првиот дел од серијалот ''Jazz Jackrabbit'' изнесувал 81 и 29 бонусни нивоа. Од времето на првиот дел, ''Jazz Jackrabbit'' се здобил со многу верни обожаватели. Конечно, во 1998 г. било издадено продолжението ''Jazz Jackrabbit 2''.
Задужбина

Задужбина - установа или фонд со својство на правно лице, основани од дарувани средства во определени хумани, просветни или културни цели.
Зборот задужбина исто така значи градба или установа изградена со доброволен придонес на едно или повеќе влијателни лица. Секоја задужбина има своја посебна намена и цели, кои се утврдени со волјата на основачот. Задужбините најчесто се основаат за заштита на ранливи лица, како и за развој на културата и образованието.
1 Потекло
Зборот доаѓа од „''за-душата''“ - „''завештано во спомен на душата''“ (на латински: Legatum in animae salutem).
2 Поврзано
* Фондација
* Ктитор
Илиман Ндиај

Илиман Ндиај (роден на 6 март 2000, во Руен) — сенегалски фудбалер, напаѓач или играч од средниот ред на и на сенегалската репрезентација.
1 Технички карактеристики
Офанзивен играч од средниот ред, кој благодарение на неговите силни офанзивни квалитети, исто така може да игра и како централен напаѓач или втор напаѓач, но и по крилните позиции. Способен да им сервира шанси за гол на соиграчите, но умее и самиот да ги завршува акциите и да постигнува голови благодарение на умешноста да упати завршен удар и со двете нозе.
2 Клупска кариера
2.1 Почетоци
Роден во Франција, Ндиај започнал да игра фудбал во француските клубови Руан Сапинс, Руан и Олимпик Марсеј пред да се пресели во Сенегал во екипата на Дакар Сакре-Кур. Кога неговиот татко се преселил во Англија, Ндиај му се придружил каде што тој се приклучил на младинскиот тим на Борхем Вуд, а покрај тоа го претставувал и своето училиште ''Вестминстер Академи''.
2.2 Шефилд Јунајтед
На 31 август 2019 година, Ндиај потпишал со Шефилд Јунајтед. Без да дебитира за првиот тим на ''„сечилата“'', тој бил даден на позајмица во Хајд Јунајтед за втората половина од сезоната 2019–2020, каде одиграл 6 натпревари и постигнал еден гол во Северната Премиер лига, пред сезоната да биде прекината поради пандемијата на КОВИД-19.
Своето деби за Шефилд Јунајтед го имал на 14 март 2021 година, влегувајќи како доцна замена во поразот со 5–0 од Лестер Сити во Премиер лигата. На неговото целосно деби за Шефилд Јунајтед, тој постигнал два гола против Питерборо Јунајтед на 11 септември во победата од 6–2. На 3 март 2023 година, во ФА Купот, тој постигнал гол во 79-тата минута против Тотенхем Хотспар за да ја обезбеди победата од 1–0 и да му донесе пласман на Шефилд Јунајтед во четвртфиналето.
2.3 Олимпик Марсеј
На 2 август 2023 година, тој бил купен од Олимпик Марсеј за 17 милиони евра, и покрај обидите на Шефилд Јунајтед во последен момент да го задржат нивниот талент. Своето деби за клубот го направил на 12 август, во победата од 2–1 над Ремс. На 15 февруари 2024 година, тој го постигнал својот прв гол во Лига Европа во натпреварот против Шахтар Донецк што завршил 2-2. Сезоната 2023-2024, ја завршил со 30 настапи, 3 гола и 5 асистенции во Лига 1.
2.4 Евертон
На 3 јули 2024 година, се вратил во Англија потпишувајќи петгодишен договор со Евертон, кој за него платил 18 милиони евра.
3 Статистика
3.1 Клупска статистика
''Статистиката е ажурирана на 9 ноември 2025.''
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2020-2021, ПЛ, 1, 0, ФАКуп+ЛК, 0+0, 0+0, -, -, -, -, -, -, 1, 0
2021-2022, ФЛЧ, 30+2<ref, 7, ФАКуп+ЛК, 1+2, 0+0, -, -, -, -, -, -, 35, 7
2022-2023, ФЛЧ, 46, 14, ФАКуп+ЛК, 6+0, 1+0, -, -, -, -, -, -, 52, 15
Вкупно Шефилд Јунајтед 77+2 21 9 1 - - - - 88 22
2023-2024, Л1, 30, 3, КФ, 0, 0, ЛШ+ЛЕ, 2<ref квалификациските кола.+14, 0+1, -, -, -, 46, 4
2024-2025, ПЛ, 33, 9, ФАКуп+ЛК, 2+2, 1+1, -, -, -, -, -, -, 37, 11
2025-2026, ПЛ, 7, 3, ФАКуп+ЛК, 0+0, 0+0, -, -, -, -, -, -, 7, 3
Вкупнп Евертон 40 12 4 2 - - - - 44 14
Вкупно во кариерата 149 36 13 3 16 1 - - 178 40
Хиперицин

Хиперицинот — карбополициклично соединение добиено од бизантен кое се наоѓа кај различни видови ''Hypericum'' и има антидепресивни својства.
Мислењата се разликуваат за степенот до кој хиперицинот покажува антидепресивни ефекти. Според некои научници, хиперицинот, заедно со другите активни соединенија во ''Hypericum perforatum'' (кантарион), придонесува за антидепресивните ефекти на целиот растителен екстракт. Според други, хиперицинот степенот на инхибиција на моноамин оксидаза не е доволен за да ги објасни антидепресивните ефекти на екстрактот ''од Hypericum''.
Хиперицинот е структурно комплексен фенантроперилен хинон со потенцијални медицински и фоторецептивни апликации. Тоа е црвено обоено, фотосензитивно соединение чија биосинтеза е катализирана од генот Hyp-1. Се смета дека се синтетизира од протеинот PR-10 Hyp-1 преку димеризација на емодин, но и покрај потврдувањето на структурата на Hyp-1 и способноста за врзување на лигандот, неговата каталитичка улога во биосинтезата на хиперицин останува недокажана.
Биотехнолошките истражувања истражуваат методи на култура ''in vitro'' за подобрување и стабилизирање на производството на хиперицин.
Мамелуци

Мамелуците (; |مملوك|mamlūk (еднина), ar, ''mamālīk'' (множина); преведено како „оној кој е поседуван“, односно „роб“) биле поробени платеници, робови-војници, и ослободени робови, од неарапско и различно етничко потекло (претежно туранско, кавкаско, монголско, источноевропско и балканско) на кои им биле доделени високи воени и административни должности во муслиманскиот свет.
Најдолготрајната мамелучка држава била воената класа во средновековен Египет, која се развила од редовите на робовите-војници. Првобитно Мамелуците биле робови со туранско потекло од Евроазиската степа, но институцијата на воено ропство се проширила на Черкезите, Монголците, Апхазите, Грузијците, Ерменците, Русите, и Унгарците, како и на народите од Балканот како Албанците, Грците, и Јужните Словени (''види'' Сакалиби). Тие исто така регрутирале и од Египќаните. Феноменот „Мамелуци/Гулами“, како што Давид Ајалон го нарекол создавањето на специфична воена класа, бил од големо политичко значење; меѓу другото, траел речиси 1,000 години, од 9-ти до почетокот на 19-ти век. (Види: ''Џилман''.)
Со текот на времето, Мамелуците станале моќна воена класа во разни муслимански општества кои биле контролирани од династички арапски владетели. Особено во Египет и Сирија, но исто така и во Османлиската империја, Левантот, Месопотамија, и Индија, мамелуците имале политичка и воена моќ. Во некои случаи, тие го достигнале рангот на султани, додека во други имале регионална моќ како ''емири'' или ''бегови''. Најзабележително, Мамелучките фракции го зазеле султанатот со центар во Египет и Сирија, и го контролирале како Мамелучки Султанат (1250–1517). Мамелучкиот Султанат го победил Илханатот во битката кај Ајн Џалут. Тие претходно се бореле против западноевропските крстоносци во 1154–1169 и 1213–1221, протерувајќи ги од Египет и Левантот. Со заземањето на Руад во 1302, Мамелучкиот Султанат формално ги протерал и последните Крстоносци од Левантот, со што заврши ерата на Крстоносни војни.
Иако Мамелуците биле купувани како имот, тие биле поробени платеници и нивниот статус бил над оној на обичните робови, на кои не им било дозволено носење на оружје или извршувањ на одредени задачи. На некои места како Египет, од Ајубидската династија до времето на Мухамед Али, Мамелуците биле сметани за „вистински господари“ и „вистински воини“, со социјален статус над оној на општото население на Средниот Исток.
Рај (појаснување)

Рај може да се однесува на:
* Рај - според разни верски учења, место на блаженство каде што по смртта одат душите на праведните.
* Рај (Иран) - антички град во Иран, дел од денешен Техеран.
Уробилин

Уробилинот, исто така познат како урохром, е органска молекула првенствено одговорна за жолтата боја на урината. Тоа е линеарно тетрапиролско соединение кое, заедно со поврзаното безбојно соединение уробилиноген, се производи на разградување на цикличниот тетрапиролски хем.
1 Метаболизам
Уробилинот се создава со разградување на хемот, кој прво се разградува преку биливердин до билирубин. Билирубинот потоа се излачува како жолчка, која понатаму се разградува од микробите присутни во дебелото црево до уробилиноген. Ензимот одговорен за разградувањето е билирубин редуктазата, кој беше идентификуван во 2024 година. Дел од ова останува во дебелото црево, а неговата конверзија во стеркобилин им дава на фецесот кафеава боја. Дел се реапсорбира во крвотокот, а потоа се доставува до бубрезите. Кога уробилиногенот е изложен на воздух, тој се оксидира до уробилин, кој има жолта боја.
2 Важност
Тестовите на урина (анализа) ја следат количината на уробилин во урината, бидејќи неговите нивоа можат да дадат увид во ефикасноста на функцијата на уринарниот тракт. Нормално, урината би изгледала или светло жолта или безбојна. Недостатокот на внес на вода, на пример по спиење или дехидрација, ја намалува содржината на вода во урината, со што се концентрира уробилинот и се создава потемна боја на урината. Опструктивната жолтица ја намалува билијарната екскреција на билирубин, кој потоа се излачува директно од крвотокот во урината, давајќи темно обоена урина, но со парадоксално ниска концентрација на уробилин, без уробилиноген и обично со соодветно бледа столица. Потемната урина може да се должи и на други хемикалии, како што се разни проголтани диететски компоненти или лекови, порфирини кај пациенти со порфирија и хомогентисат кај пациенти со алкаптонурија.
Бетанин

Бетанинот ― црвена гликозидна прехранбена боја добиена од цвекло; нејзиниот агликон, добиен со хидролизирање на молекулата на гликоза, е бетанидин. Како додаток во исхраната, неговиот Е број е E162.
Бојата на бетанинот зависи од pH вредноста; помеѓу pH четири и пет, таа е светло синкаво-црвена, а станува сино-виолетова како што pH вредноста се зголемува. Откако pH вредноста ќе достигне алкални нивоа, бетанинот се разградува со хидролиза, што резултира со жолто-кафеава боја.
Бетанинот е беталаински пигмент, заедно со изобетанин и други бетацијанини.
1 Употреба
Најчестите употреби на бетанините се во боење сладолед и безалкохолни пијалоци во прав; други употреби се во некои шеќерни производи, на пр. фондан, шеќерни облоги и филови од овошје. Бетанинот се користи и во супи, производи од домат и производи од сланина. Бетанинот се смета дека не предизвикува клиничка алергија на храна кога се користи како средство за боење.
Бетанинот, исто така, покажа антимикробна активност и може да се користи како природен антимикробен агенс во конзервирањето храна.
2 Деградација и стабилност
Бетанинот се разградува кога е изложен на светлина, топлина и кислород и затоа, се користи во замрзнати производи, производи со краток рок на траење или производи што се продаваат во сува состојба. Бетанинот може да преживее пастеризација кога е во производи со висока содржина на шеќер. Неговата чувствителност на кислород е највисока кај производи со висока содржина на вода и кај соединенија што содржат метални катјони (на пр. железо и бакар). Антиоксидансите како аскорбинска киселина и секвестрантите можат да го забават овој процес, заедно со соодветно пакување. Во сува форма, бетанинот е стабилен во присуство на кислород.
3 Безбедност
Употребата на бетанин и други бетацијанини како прехранбени бои има долга историја во Европа. Научен панел во Европскиот орган за безбедност на храната открил дека студиите за акутна или хронична токсичност и канцерогеност се премногу ограничени за да се направат конечни проценки на безбедноста и дека количините додадени во храната се слични на оние со природно присутен бетанин. Панелот, исто така, заклучил дека нема доволно информации за да се одреди прифатливо ниво на дневен внес за црвена цвекло.
Македонска коњаничка бригада

Македонска коњаничка бригада — бригада на НОВЈ основана декември 1944 година. Била составена од Првиот коњанички дивизион на Генералштабот на Народнослободителната војска и партизанските одреди на Македонија (ГШ на НОВ и ПОМ) и од борците од другите единици што служеле во коњаницата. Бригадата му била непосредно потчинета на ГШ на НОВ и ПОМ. Во формацискиот состав имала три дивизиони, од кои два коњанички. Заедно со Деветтата и Дваесеттата македонска бригада, во март 1945 година учествувала во чистењето на западниот дел на Македонија од остатоци на колаборационистичките балистички сили.
Sharp

Sharp Corporation е јапонска меѓународна корпорација која дизајнира и произведува електронски производи, со седиште во Сакај. Од 2016 година се наоѓа во сопственост на тајванското претпријатије Foxconn Group. Има преку 50.000 вработени луѓе ширум светот.
Етгар Керет

Етгар Керет (хебрејски: אתגר קרת; Рамат Ган, 20 август 1967) – израелски писател.
1 творештво
Керет е еден од најпознатите и најоригинални современи автори на кратката проза. Неговите дела се преведени на повеќе од 30 јазици и претставуваат бестселери во повеќе земји. Интересно, неговите книги најмногу се крадат по книжарниците и, истовремено, тие се најчитаните книги во затворите. Исто така, тој е единствениот израелски писател чии книги се објавени во Палестина. Најчестопишува кратки раскази, а по нив се снимени околу 50 филмови. Тој е познат и како телевизиски и филмски сценарист, а филмот „Медуза“ кој го режирал заедно со сопругата Шира Гефен, ја освоил наградата „Златна камера“ на Канскиот фестивал во 2007 година. Парадоксален како Кафка, ироничен како Вонегат, смешен како Вуди Ален, но сепак автентичен, урнебесен и необичен. Во неговите кратки раскази обичните, секојдневни ситуации претставуваат сложен и опасен свет, но и свет преполн со копнежи.
2 Наводи
.
Фосфолипаза Ц

Фосфолипазата Ц (PLC) ― класа на мембрански поврзани ензими кои ги раскинуваат фосфолипидите непосредно пред фосфатната група (видете ја сликата). Ензимот игра важна улога во физиологијата на еукариотските клетки, особено во патиштата за трансдукција на интрацелуларни сигнали. Улогата на фосфолипазата Ц во трансдукцијата на сигналот е нејзиното разложување на фосфатидилинозитол 4,5-бисфосфат (PIP<sub>2</sub>) на диацил глицерол (DAG) и инозитол 1,4,5-трисфосфат (IP<sub>3</sub>), кои служат како секундарни гласници. Активаторите на поединечни PLC се разликуваат, но обично вклучуваат хетеротримерни G протеински подгрупи, протеински тирозин кинази, мали G протеини, Ca2 <sup>+</sup> и фосфолипиди.
Постојат тринаесет видови на фосфолипаза C кај цицачите кои се класифицирани во шест изотипови (β, γ, δ, ε, ζ, η) според структурата. Секој PLC има уникатни и преклопувачки контроли врз експресијата и субцелуларната дистрибуција. Сепак, PLC не е ограничен само на цицачи, туку е присутен и кај бактерии.
Метаболизам на масни киселини

Метаболизмот на масните киселини се состои од различни метаболички процеси кои вклучуваат или се тесно поврзани со масните киселини, семејство на молекули класифицирани во категоријата липидни макронутриенти. Овие процеси главно можат да се поделат на катаболички процеси кои генерираат енергија и анаболички процеси каде што служат како почетни молекули за синтеза на други соединенија.
Во катаболизмот, масните киселини се метаболизираат за да произведат енергија, главно во форма на аденозин трифосфат (ATP). Во споредба со другите класи на макронутриенти (јаглехидрати и протеини), масните киселини даваат најмногу АТП на грам супстанца, кога се целосно оксидирани до CO2 и вода преку бета оксидација и циклус на лимонска киселина. Масните киселини (главно во форма на триглицериди) се затоа најважната форма на складирање на гориво кај повеќето животни, а во помала мера и кај растенијата.
Во анаболизмот, масните киселини се важни прекурсори на триглицериди, фосфолипиди, секундарни гласници, хормони и кетонски тела. На пример, фосфолипидите кои се изградени од масни киселини, формираат фосфолипидни двослоеви и се наоѓаат во сите мембрани на клетката. Фосфолипидите ја сочинуваат плазматската мембрана и другите мембрани што ги опфаќаат сите органели во клетките, како што се јадрото, митохондриите, ендоплазматскиот ретикулум и Голџиевиот апарат. Во друг вид на анаболизам, масните киселини се модифицираат за да формираат други соединенија како што се секундарни гласници и локални хормони. Простагландините кои се направени од арахидонска киселина се складираат во клеточната мембрана и претставуваат локални хормони.
Измамникот Тома (роман)

„Измамникот Тома“ (француски: ''Thomas l'imposteur'') — роман на францускиот писател Жан Кокто, напишан во 1922, а објавен во 1923 година.
1 Содржина
Дејствието на романот се одвива за време на Првата светска војна, кога француската влада и припадниците на високото општество го напуштаат Париз. Тогаш, во приватната клиника на д-р Верн се лекуваат ранетите војници, а истовремено, таму лежи и ќерката на принцезата Клеманса де Борм, вдовица која е на лош глас поради нејзиното неконвенционално однесување. Таа се обидува да организира конвој со ранетите војници, но никако не може да добие одобрение од власта. Еден ден, сосема случајно, во болницата се појавува младиот Гијом Тома кој лажно се претставува како роднина на познатиот генерал де Фонтеноа. Со негова помош, принцезата де Борм успева да добие дозвола за пренос на ранетите од Париз, а покрај Тома, нејзе ѝ помагаат и госпоѓата Валиш и нејзиниот љубовник, заболекарот Жанти. Така, тие го започнуваат патувањето од Париз до линијата на фронтот, а патем земаат и група германски ранети војници. По враќањето во Париз, Гијом ги освојува симпатиите на пријателите на принцезата, а нејзината ќерка Анриета се вљубува во него. Истовремено, директорот на еден весник, Пескел-Дипор, е љубоморен на Гијом, зашто е вљубен во принцезата. Во една прилика, д-р Верн дознава од тетка ми на Гијон дека тој е сиромашно момче и лажго, но тајната ја задржува за себе. Со помош на Пескел-Дипор, Гијом заминува на белгискиот фронт, со цел да биде подалеку од Анриета, зашто забележува дека е вљубен во неа. Не можејќи да го издржат неговото отсуство, принцезата и Анриета ѝ се придружуваат на една театарска група која приредува претстави за војската и така го посетуваат Гијом. По враќањето во Париз, Анриета ѝ признава на мајка си за љубовта кон Гијом, а принцезата ја дава својата согласност, па Анриета му пишува писмо на Гијом, отворено искажувајќи му љубов. Меѓутоа, една ноќ, додека носи порака, Гијом налетува на германска патрола и погинува. Пескел-Дипор дознава за неговата смрт, но госпоѓата Валиш е побрза од него и ги известува принцезата и Анриета. Потресена од веста, Анриета доживува нервен напад, а подоцна, во санаториумот, испива отров и умира. Гијом, пак, е погребан на воените гробишта во градот Њупорт, Белгија.
Archiv für Slavische Philologie

''Archiv für slavische Philologie'' е најстарото славистичко филолошко научно списание, генерално сметано за најдобро во областа во времето кога било објавувано. Било основано во 1875 од страна на Ватрослав Јагиќ и издавано од Weidmannsche Buchhandlung во Берлин, а благодарение на историчарот Теодор Момзен списанието добило финансиска поддршка од Пруското министерство за образование. Јагиќ бил уредник на списанието од 1876 со прекини до 1920, кога бил објавен 37 том. По смртта на Јагиќ во 1923 било издавано нередовно од Ерих Бернекер, но по 42 тома било прекинато издавањето на списанието во 1929.
Јагиќ објавувал трудови за фонолошката, граматичката и синтаксичката структура на сите словенски јазици, описи на стари словенски книжевни споменици, усната литературна традиција, културата, митологијата, библиографии и други текстови. Тој одлучил германскиот да биде јазик на списанието што предизвикало реакции во словенските земји, но токму поради оваа одлука списанието станало посредник меѓу словенската и западноевропската наука и словенските студии го достигнале нивото на германистиката и романистиката.
Сите истакнати слависти и други филолози објавувале во списанието. Самиот Јагиќ бил плоден соработник, пишувајќи обемни студии и придонеси во рубриките ''Anzeigen'' и ''Kleine Mitteilungen''.
Владимир Ламсдорф

Грофот Владимир Николаевич Ламсдроф (|Влади́мир Никола́евич Ла́мсдорф; |Wladimir Nikolajewitsch Freiherr<ref>; ) бил руски државник со потекло од балтичко германско потекло кој бил министер за надворешни работи на Руската Империја од 1900 до 1906, клучен период во кој се одвивале Руско-јапонската војна и Руската револуција во 1905.
1 Биографија
Роден е во Санкт Петербург во семејството на Николај Матвеевич Ламсдорф и Александра Романовна Рени. Образование добил во Александровскиот лицеј и Пажевскиот корпус, кој го завршил во 1862 година. Службата ја започнал во 4. одделение на Сопствената Канцеларија на Неговото Царско Величество, а од 1866 година преминал во Министерството за надворешни работи како преведувач и деловодител.
Трихотомин

Трихотомин — светлосин пигмент кој се наоѓа во бобинките од растението ''Clerodendrum trichotomum'', кое потекнува од Кина и Јапонија. Има нова хромофорна структура која се разликува од претходно проучуваните растителни пигменти. Количината на пигмент во бобинките се зголемува како што зреат.
1 Историја и употреба
Бобинките од ''C. trichotomum'' историски се користеле за природни боила. Во 1978 година, тим истражувачи на Нагојскиот универзитет претпоставил дека трихотоминот е пигментот одговорен за бојата. Ова било потврдено во 1992 година.
Во услови на растечка загриженост за влијанијата од консумирањето вештачки бои за храна, научниците го проучувале трихотоминот како можна алтернатива на растителна основа за производство на сина боја за храна. Делумно е интересен затоа што синиот пигмент е многу редок по природа, па затоа бројот на одржливи опции за производство на е значително поограничен од оние на почестите пигменти, како што е црвениот. „Сан-Еи Ген“, јапонски производител на бои, произвел екстракт од пигментот и го користел за истражување. Откриле дека трихотоминот не е акутно отровен за глувците.
Одненадеж, чукање на вратата

„Одненадеж, чукање на вратата“ (англиски: ''Suddenly, a knock on the door'') – збирка раскази на израелскиот писател Етгар Керет од 2010 година. Книгата е посветена на неговата сопруга, Шира Гефен.
1 Содржина
Книгата содржи раскази:* „Одненадеж, чукање на вратата“
* „Земјата на лагите“
* „Чизус Крајст“
* „Семјон“
* „Со затворени очи“
* „Здрав почеток“
* „Тандем“
* „Пудинг“
* „Во последно време феноменално ми се крева“
* „Овторање“
* „Пристојно момче“
* „Мистик“
* „Креативно пишување“
* „Лигавици“
* „Фати ја кукавицата за опашка“
* „Избери боја“
* „Модринка“
* „Што имаме во џебовите“
* „Лоша карма“
* „Ари“
* „Кучка“
* „Победнички расказ“
* „Победнички расказ – втор дел“
* „Една по муцката“
* „Киндер јајце“
* „Златна рипка“
* „Не сосема сама“
* „Чекор подалеку“
* „Голем син автобус“
* „Хемороид“
* „Септември цела година“
* „Џозеф“
* „Задуша“
* „Повеќе животи“
* „Паралелни светови“
* „Upgrade“
* „Гуава“
* „Забава за изненадување“
* „Кое животно си ти?“
Береника (филм)

„Береника“ (француски: ''Bérénice'') — краткометражен филм од 1954 година, во режија на Ерик Ромер (Éric Rohmer). Главните улоги ги играат Тереза Гратија и Ерик Ромер.
1 Содржина
Филмот е снимен по расказот на Едгар Алан По, а во него се опишува еден човек кој станува опседнат со забите на својата свршеница...
Остар рез

„Груб рез.“ (англиски: ''Rough Cut'') – филм на режисерот Дон Сигел од 1980 година, снимен по сценариото на Џои Хартстоун (Joey Hartstone). Главните улоги ги играат: Берт Рејнолдс, Ен Дон и Дејвид Нивен.
1 Синопсис
Џек Роудс е богат Американец кој живеев во Лондон. На една забава ја запознава Џилијан Бромли, привлачна жена која, исто така, е крадец. Роудс гледа како Џилијан го краде дијамантскиот накит од куќата. Постепено, тие започнуваат романтична врска. Џилијан е под притисок на инспекторот Вилис, ветеран на Скотланд jард, кој знае дека Џек е крадец на дијаманти и сака да га улови преда са замине во пензија. Вилис ја користи Џилијан да му пренесе на Џек пренесе информации за една пратка на необработени дијаманти од Лондон до Антверпен, со намера да го фати на дело. Меѓутоа, Џек не ѝ верува на Џилијан, а таа му кажува за планот на Вилис...
Бумеранг (филм)

„Бумеранг“ (француски: ''Comme un boomerang''; италијански: ''Il figlio del gangster'') – филм на режисерот Хозе Џовани (José Giovanni) од 1976 година. Џовани е автор и на сценариото, заедно со Ален Делон (Alain Delon) и Моника Вентурини (Monica Venturini). Главните улоги ги играат: Ален Делон, Карла Гравина (Carla Gravina) и Дора Дол (Dora Doll).
1 Синопсис
Под дејство на дрога, тинејџерот Еди убива полицаец. Неговиот татко, Жак, изнесува олеснителни околности и речиси успева да ја придоебие довербата на вдовицата на убиениот полицаец, Меѓутоа, јавноста наскоро дознава дека Жак е поранешен гангстер и дека во минатото бил в затвор...
Список на највисоки крстови во Македонија

Список на највисоки крстови во Македонија.
1 Список
+, Име, Држава, Место, Координати, Висина (метри), Година на завршување, Слика
Милениумски крст, Скопје, 41.964994 21.394372, 66 м, 2011
Православен крст во Драчево, Драчево, 41.93806, 21.51839, 63.5 м, 2024
Православен крст во Аеродром, Скопје, 41.977664 21.464592, 56.5 м, 2014
Преспански крст, Подмочани, 41.029704 21.055144, 33 м, 2000
Крушевски крст, Крушево, 41.402431 21.223285, 33 м, 2010
Крст во Ранковце, Ранковце, 42.164958 22.116283, 25 м, 2024
Крст во Гари, Гари, 41.500478 20.685647
Штипски крст, Штип, 41.738472 22.186283
Крст во Кучково, Кучково, 42.062698 21.303126
Крст во Лазарополе, Лазарополе, 41.537713 20.696410
Крст во Велестово, Велестово, 41.083656 20.831315, 20 м
Димитар Агура

Димитар Димитров Агура (|Димитър Димитров Агура; |Дмитрий Дмитриевич Агура|Dmitriy Dmitriyevich Agura; |Demetrie or ''Dimitrie Agura'', also ''Agură''; 26 октомври 1849 – 11 октомври 1911) бил бугарски историчар, еден од првите професори по историја на Софискиот универзитет и ректор на истиот. Роден е во Руската Империја во семејство на Бесарабски Бугари; кога Јужна Бесарабија и била доделена на Молдавија во 1856, станал молдавски поданик, и стекнал познавање на романскиот јазик. Неговото длабоко навлегување во романската култура било дополнително засилено во периодот на Обединетите Кнежевства во 1860-тите и 1870-тите: младиот Агура завршил Бугарска гимназија во Болград, Соколската семинарија во Јаши, и Универзитет во Јаши, при што се приклучил на литературното друштво ''Јунимеа''. Работејќи како учител и инспектор во романските провинциски училишта, тој се спријателил со колегите од ''Јунимеа'' како Михај Еминеску и Јон Креанга. Поради ненадејна болест се вратил во Болград, каде што сè уште бил активен за време на ослободувањето на Бугарија во 1877–1878.
Агура на крајот одлучил да емигрира во Кнежевството Бугарија, приклучувајќи се на неговата новоформирана интелектуална елита. Влегол во Министерството за внатрешни работи како кариерен бирократ (1879), а девет месеци во 1883 бил министер за народно просвештение. Се вратил на својата учителска професија—со периоди како директор на гимназии во Пловдив и Софија—за потоа да стане предавач на новоформираната Висока школа во Софија (1889).
Дивизион

Дивизион — голема артилериска или коњаничкавоена единица во ранг на баталјон. Оваа сложена формација вклучува неколку батерии односно ескадрона во случај на коњанички дивизион.
Хиерархиски гледано, батеријата обично има три вода составени од повеќе одделенија, при што повеќе одделнија (обично три со човечка сила од 10 војници) образуваат вод, а повеќе водови, обично еден извидувачки и два огнени, образуваат батерија. Потоа, повеќе батерии образуваат дивизион, повеќе дивизиони бригада, повеќе бригади дивизија, повеќе дивизии корпус и повеќе корпуси армија.
1 Поврзано
* Артилерија
* Дивизија
* Батерија
Ајзенштајнова тројка

Ајзенштајновата тројка (именувана по Готхолд Ајзенштајн) — множество од цели броеви кои се должините на страните на триаголник каде што еден од аглите е 60 или 120 степени (слично на Питагорината тројка). Односот на таквите триаголници со Ајзенштајновите цели броеви е аналоген на односот на Питагорините тројки со Гаусовите цели броеви.
1 Триаголници со агол од 60°
Триаголниците со агол од 60° се посебен случај на косинусната теорема::<math>c^2 = a^2 - ab + b^2.</math>
Кога должините на страните се цели броеви, вредностите образуваат множество познато како Ајзенштајнова тројка.
Примери за Ајзенштајнови тројки:
Страна ''a'', Страна ''b'', Страна ''c''
3, 8, 7
5, 8, 7
5, 21, 19
7, 15, 13
7, 40, 37
8, 15, 13
9, 24, 21
2 Триаголници со агол од 120°
Сличен посебен случај на косинусната теорема ги поврзува страните на триаголник со агол од 120 степени:
:<math>c^2 = a^2 + ab + b^2.</math>
Примери за такви триаголници:
Страна ''а'', Страна ''b'', Страна ''c''
3, 5, 7
7, 8, 13
5, 16, 19
3 Поврзано
* Питаторина тројка
Умри машки 4

„Живеј слободно или умри машки“ или „Умри машки 4“ (англиски: ''Live Free or Die Hard'') — американски филм од 2007 година, во режија на Лен Вајзман. Главните улоги ги играат: Брус Вилис, Џастин Лонг и Тимоти Олифант.
1 Синпосис
Во овој филм, Џон Меклејн (го игра Вилис) се здружува со еден млад хакер за да го фатат сајбер-терористот Томас Габриел во Вашингтон. Откако некој хакер влегува во компјутерите на Одделението за високотехнолошки криминал на ФБИ, директорот го собира сите хакери способни за таков потфат. Бидејќи е празник, многу од агентите не се на работа, па задачата е доделена на полицијата. Џон Меклејн треба да оди кај хакерот Фарел, но таму некој пука во нив. Меклејн го спасува Фарел, но некој ги следи...
Саша Поповиќ

Александар Саша Поповиќ (Нови Сад, 24. април 1954 – Париз, 1. март 2025) беше српски претприемач, телевизиски водител и музичар. Тој беше еден од основачите на издавачката куќа ''Гранд продукција''. Тој е автор на натпреварот за пеење Ѕвездите на Гранд.
1 Биографија
Роден е на 24 април 1954 година во Нови Сад, во тогашна Федеративна Народна Република Југославија. Таму го поминал поголемиот дел од младоста, по што се преселил во Белград во 1996 година. Тој беше во брак со пејачката Сузана Јовановиќ, со која има ќерка.
2 Кариера
Во 1977 година, Поповиќ го основал бендот за народна музика „Лира шоу“. Четири години подоцна, во 1980 година, Фахрета Јахиќ, попозната како Лепа Брена, се придружила на неговиот оркестар, а благодарение на Милутин Поповиќ Захар и песната „Чачак, Чачак“, тие привлекле големо внимание од публиката.
Кога Лепа Брена станала пејачка во бендот, тој го променил името во Слатки грех во 1982 година. По распадот на Слатки грех, Саша Поповиќ и неговиот менаџер Рака Ѓокиќ почнале да работат на дискографија под продуцентската куќа ZAM, за која многу познати фолк пејачи ги снимаат своите албуми.
По смртта на Рака Ѓокиќ, неговиот брат стана ко-сопственик на ЗАМ, со кого Лепа Брена и Саша Поповиќ набрзо се разделија. Двајцата ја основаа својата Гранд продукција во 1998 година.
На 3 декември 1998 година, Гранд Шоу беше емитувано за прв пат на Пинк, а тој датум се смета за роденден на оваа издавачка куќа.
Во текот на 2000-тите, многу познати пејачи се приклучија на „Гранд“, а во 2004 година започна првата сезона на натпреварот „''Ѕвездите на Гранд''“. Натпреварот нуди вредни награди и постигна голема популарност во Србија и регионот на поранешна Југославија. Поповиќ беше член на жирито на шоуто од неговото создавање до неговата смрт во 2025 година.
3 Болест и смрт
Во мај 2024 година, Поповиќ доживеа несреќа во која ја скрши десната нога. По несреќата, лекарите забележаа дека раната не заздравува добро, а по дополнителни прегледи, му беше дијагностициран рак на желудникот и панкреасот, по што беше лекуван неколку месеци на онколошка клиника во Париз.
На почетокот на 2025 година, неговата состојба нагло се влоши по метастазите на коските и белите дробови. Почина на 1 март 2025 година во Париз од рак на панкреас. Неговиот погреб се одржа на 6 март 2025 година на Бежаниските гробишта во Белград, а на него присуствуваа многу негови колеги, меѓу кои Халид Бешлиќ, Харис Џиновиќ, Никола Роквиќ и Марија Шерифовиќ.
4 Дискографија
*''Све сам паре попио'' (1992)
*''Откидам'' (1993)
*''Гиљам даде'' (1994)
*''Медени колачи'' (1995)
5 Емисии
*''Гранд шоу''*''Ѕвездите на Гранд''*''Неделно попладне''*''Ѕвездите на Гранд: Специјал''*''Ѕвездите на Гранд: Луѓето прашуваат''
Стара џамија (Теново)

Стара џамија (Теново) — една од двете селски џамии во тетовското село Теново, Општина Брвеница.
1 Местоположба
Џамијата се наоѓа во горниот дел на Теново, спроти селската црква „Св. Никола“.
2 Галерија
Лавинг (филм)

„Лавинг“ (англиски: ''Loving'') — американски филм од 2016 година, во режија на Џеф Николс (Jeff Nichols), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Џоел Еџертон (Joel Edgerton), Рут Нега (Ruth Negga), Мајкл Шенон (Michael Shannon) и Ник Крол (Nick Kroll). Филмот е снимен по вистинит настан кој се случил во 1958 година. Брачниот пар Лавинг се борел десет години сè додека Врховниот суд го прогласил неуставен законот што забранувал меѓурасни бракови во Вирџинија. Филмот бил номиниран и освоил повеќе награди, меѓу кои и номинацијата на Нега за „Оскар“ за главна женска улога; номинацијата на Николс за „Златната палма“ на Канскиот филмски фестивал; номинацијата на Еџертон и Нега за наградите „Златен глобус“ итн.
1 Синпосис
Во 1958 година, Милдред и Ричард Лавинг завршуваат в затвор зашто склучиле брак, иако се припадници на различни раси, со што го прекршиле законот во Вирџинија...
Џамија (Радиовце)

Џамија (Радиовце) — главна селска џамија во тетовското село Радиовце, Општина Брвеница.
1 Местоположба
Џамијата се наоѓа во средиштето на Радиовце. Во рамки на џамијата се наоѓа и библиотека, која располага со поголем број на верски материјали.
2 Историја
Во 1925 година била подигната мала селска џамија. Денешниот објект е од поново време.
3 Галерија
Артилериски музеј

Артилериски музеј — музеј во кој се изложени историјата и артефактите на артилеријата. Покрај вистински примероци или реплики (на пушки, минофрлачи, муниција итн.), експонатите можат да вклучуваат фотографии, мапи, модели, диорами, облека и опрема што ја користеле артилерците.
Музеите на артилерија можат да бидат во сопственост на национални, регионални или локални влади или субјекти, или на приватни здруженија. Тие можат да ја изложуваат својата опрема само статички или во исправна состојба (на пр.: самоодни топови).
Некои музеи имаат комплети на периодични изданија, технички прирачници, фотографии и лични архиви. Тие често им се достапни на истражувачите за употреба при пишување на статии или книги или на специјалисти за реставрација.
1 Список на артилериски музеи
* , Сент Џо, Тексас, САД
* Артилериски музеј, во Кристијанштад, Шведска
* Фински музеј на артилерија, во Хеменлина, Финска
* Музеј на крајбрежна артилерија, во Форт Ворден, САД
* Огнена моќ: Кралскиот артилериски музеј, во Лондон, Англија, Обединето Кралство
* Форт Нелсон, Портсмут, артилериската колекција на Кралските оружја во Хемпшир, Англија, Обединето Кралство
* Военоисториски музеј на артилерија, инженери и сигнален корпус, во Санкт Петербург, Русија
* Музеј на артилерија, во Драгињан, Франција
* Музеј на артилерија на австралиската армија, Сиднеј, Австралија
* , во Форт Сил, Оклахома, САД
* Кралски канадски артилериски музеј КФВ Шило, Манитоба, Канада
* Рок Ајленд Арсенал, Рок Ајленд, Илиноис
* Американски музеј на наследство, Стоу, Масачусетс (Голем Бостон), САД
Којун баба-теќе

Којун баба-теќе — дервишко теќе во тетовското село Шипковско Теќе, во подножјето на планината Шара.
Теќето е дел од познатото тетовско Арабати баба-теќе.
1 Местоположба
Теќето се наоѓа во самото село Шипковско Теќе, а во негова близина во 1948 година било подигнато детско одморалиште.
2 Историја
Теќето било најверојатно изградено во 1750-тите години од страна на дервишот Којун баба (или Куен). Основачот умрел во теќето и неговиот гроб се наоѓа таму. Околу теќето е создадено и историското село Шипковско Теќе.
Сите мали животни

„Сите мали животни“ (англиски: ''All the little animals'') – филм на режисерот Џереми Томас (Jeremy Thomas) од 1998 година, снимен по сценариото на Ески Томас (Eski Thomas). Главните улоги ги играат: Џон Харт (John Hurt), Кристијан Бејл (Christian Bale), Џон Хигинс (John Higgins), Даниел Бензали (Daniel Benzali), Џејмс Фокнер (James Faulkner), Џон О’Тул (John O'Toole).
1 Синопсис
Боби Плат е момче со ментални тешкотии кое, по смртта на мајка му, бега од насилниот очув. Скитајќи низ природата, тој го запознава господинот Сомс, постар осамен човек кој ги собира и погребува животните што настрадале на патот. Меѓу нив се развива посебно пријателство при што двајцата се обидуваат да го најдат својот мир, но и да се соочат со минатото...
Виља јава

„Виља јава“ (англиски: ''Villa Rides'') – филм на режисерот Баз Калик од 1968 година, снимен по сценариото на Ески Томас (Eski Thomas). Главните улоги ги играат: Јул Бринер, Роберт Мичам, Марија Грација Бучела, Чарлс Бронсон.
1 Синопсис
Вовлечен во Мексиканската револуција поради својата алчност, тексаскиот пилот и криумчар на оружје, Ли Арнолд, му се придружува на Панчо Виља. Во походот низ Мексико, борејќи се против Колорадо, тие ги освојуваат и женските срца. Но, секој од нив има и свој непријател меѓу пријателите: Арнолд го прогонува Фиеро, десната рака на Виља, додека Виља мора да се соочи со можното предавство поради наивноста на претседателот...
Австриска академија на науките

Австриската академија на науките (Österreichische Akademie der Wissenschaften, ÖAW) е најстарата и најпрестижната научна институција во Австрија, а воедно и една од најстарите академии на науки во цела Европа.
1 Историја
Нејзините корени се протегаат уште од средината на 19 век, кога на 14 мај 1847 година царот Фердинанд I ја основал „Кралската академија на науките во Виена“ (''Kaiserliche Akademie der Wissenschaften in Wien''). Идејата била да се создаде институција по примерот на Француската академија на науки и Пруската академија во Берлин, која ќе ги обединува најистакнатите умови на тогашната Австро-Унгарска империја.
По распадот на монархијата во 1918 година, академијата го менува името во денешното – Австриска академија на науките – и продолжува да работи како независна, но државно финансирана институција. Денес таа е правно дефинирана со посебен сојузен закон и ужива целосна научна автономија.
Седиштето на академијата се наоѓа во срцето на Виена, во прекрасната барокна зграда на плоштадот Др. Игнац Зајпел-Плац, која порано била главна зграда на Виенскиот универзитет. Таа зграда сама по себе е културно наследство и симбол на австриската научна традиција.
2 Истражувачки капацитети
ÖAW има околу 700 редовни и дописни членови, сите избрани со тајно гласање и доживотно членство. Меѓу нив се најголемите австриски научници, но и многу странски великани – на пример, Алберт Ајнштајн бил член пред да емигрира во САД, а денес меѓу членовите се и добитници на Нобелова награда како Антон Цајлингер (квантна физика, 2022).
Академијата е поделена на две големи класи: Математичко-природнонаучна класа и Филозофско-историска класа. Под нејзино покровителство работат повеќе од 25 истражувачки институти и центри ширум Австрија – од Институтот за квантна оптика и квантна информатика во Виена, преку Институтот за молекуларна биотехнологија (IMBA), Институтот за астрономија, па сè до Институтот за средновековни истражувања и Центарот за антички студии.
Една од најважните задачи на академијата е долгорочното фундаментално истражување кое често не може да се финансира преку универзитетите или приватниот сектор. На пример, таа води огромни проекти за дигитализација на ракописи, издавање критички изданија на Гете, Моцарт, Фројд, создавање на најголемиот австриски биографски лексикон (Österreichisches Biographisches Lexikon), како и истражувања за климатски промени, вештачка интелигенција и невронаука.
Академијата доделува низа престижни награди и стипендии. Најпознати се наградата „Ервин Шредингер“ (највисокото научно признание во Австрија) и програмите DOC и APART за млади научници, кои важат за најконкурентни стипендии во земјата.
Иако е национална институција, ÖAW има силно меѓународно присуство – член е на сите големи европски и светски мрежи на академии (на пр. All European Academies – ALLEA, International Science Council), а многу нејзини институти соработуваат со CERN, ESA, Max Planck друштвото и други.
Тревата е позелена

„Тревата е позелена“ (англиски: ''The Grass Is Greener'') – филм на режисерот Стенли Донен од 1960 година. Главните улоги ги играат: Кери Грант, Дебра Кер и Роберт Мичам.
1 Синопсис
Виктор и Хилари организираат туристички тури на својот имот во Англија. Во текот на една тура, американскиот нафтен тајкун Чарлс Делакро случајно налетува на Хилари и го освојува нејзиното срце. Во меѓувреме се замешува и Хети Дјурант, која му се додворува на Виктор. Така настанува класичен љубовен триаголник...
The Witcher IV

''The Witcher IV'' (македонски: ''Вештерот 4'') — претстојна акциона игра со улоги, развиена од CD Projekt Red и објавена од CD Projekt. Планирана е да биде првиот дел од новата трилогија во серијалот ''The Witcher'', која се заснова на истоимениот серијал книги од Анджеј Сапковски.
Дејството на играта се одвива по настаните од ''The Witcher 3: Wild Hunt'' (2015). За разлика од оригиналната трилогија, каде главен играчки лик бил главниот лик од книгите, Гералт од Ривија, во ''The Witcher IV'' како главен лик се појавува неговата посвоена ќерка, Цири.
''The Witcher IV'' е предвиден да биде издаден за PlayStation 5, Windows и Xbox Series X/S.
1 Играчки процес
''The Witcher IV'' е акциона игра со улоги, чие дејство се одвива во отворениот свет на Континентот од серијалот ''The Witcher''. Играчот ја управува Цири, ловец на чудовишта, и го истражува светот пеш, а по желба може да го повика и нејзиниот коњ, Келпи.
Играта воведува нови области за играње, вклучувајќи ја и областа Ковир, која била само спомената во претходните игри од ''The Witcher'' и истражена во книгите.
2 Рекламирање и објава
''The Witcher IV'' бил најавен со кинематографски трејлер на доделувањето на наградите Game Awards во декември 2024 г. Трејлерот е создаден во соработка со Platige Image, анимациско студио што било одговорно за производство на воведните филмови за претходните игри од ''The Witcher''.
Трејлерот бил претходно рендериран во погонот на играта на тогаш ненајавената графичка картичка GeForce RTX 5090, наместо да прикажува сцени рендерирани во реално време. За време на презентацијата State of Unreal во јуни 2025 г., било прикажано технолошко демо за ''The Witcher IV'', кое работело на PlayStation 5.
Според Пјотр Ниелубович, финансискиот директор на CD Projekt, играта ''The Witcher IV'' нема да биде издадена пред 2027 г. Предвидена е да биде издадена за PlayStation 5, Windows и Xbox Series X/S.