procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Јава џез фестивал

Меѓународниот фестивал на џез музика во Јава во Џакарта е еден од најголемите џез фестивали во светот. Фестивалот се одржува во Џакарта, Индонезија, и е веројатно најголемиот на јужната хемисфера. Фестивалот се одржува секој мај од 2021 година; претходно се одржувал во март.
Настанот имал неколку значајни локации. Од 2005 до 2009 година, се одржувал во Конгресниот центар во Џакарта, Сенајан. Од 2010 до 2025 година, се одржувал на Меѓународниот саем во Џакарта, Кемајоран. Од 2026 година па натаму, Фестивалот на џез во Јава се одржува на Меѓународниот конгресен саем Нусантара,ПИК 2.
Фестивалот за прв пат се одржал во 2005 година, кога приближно 125 групи и 1.405 уметници настапиле во 146 различни настапи. На првиот фестивал присуствувале 47.500 посетители во текот на тридневниот период. Фестивалот, кој е познат и едноставно како Јава Џез, го основал индонезискиот бизнисмен Питер Ф. Гонта.
Фестивал на џез и наследство во Њу Орлеанс

Њуорлеански џез и фестивал за наследство (најчесто наречен Џез Фест или Џезфест) - годишна прослава на локалната музика и култура што се одржува на Џез Фест привлекува илјадници посетители во Њу Орлеанс секоја година. Фестивалот и Фондацијата за џез и наследство во Њу Орлеанс, како што е официјално именуван, е основан во 1970 година како (NPO) 501(c)(3). Фондацијата е оригиналниот организатор на Фестивалот за џез и наследство во Њу Орлеанс, презентиран од, корпоративен финансиски спонзор. Фондацијата е основана првенствено за да ги прераспредели средствата генерирани од Џез Фест во локалната заедница. Како NPO, нејзината мисија понатаму наведува дека Фондацијата „ја промовира, зачувува, овековечува и охрабрува музиката, културата и наследството на заедниците во Луизијана преку фестивали, програми и други културни, образовни, граѓански и економски активности“. Меѓу основачите на организацијата се пијанистот и промотор Џорџ Вејн, продуцентот Квинт Дејвис и покојната Алисон Мајнер.
Покрај Фестивалот, другите средства на организацијата вклучуваат радио станица 90.7 FM, Архивата на Фондацијата за џез и наследство и Центарот за џез и наследство „Џорџ и Џојс Вајн“. Фондацијата, исто така, собира средства преку одржување на Галата за џез и наследство секоја година и обезбедува неколку образовни програми и разни други фестивали.
Поради загриженоста околу КОВИД-19, 2020 година бил првиот откажан настан во педесетгодишната историја на Џез Фест. Првично била презакажан да се одржи од 8 до 17 октомври 2021 година, но подоцна бил целосно откажан. Во 2022 година бил продолжен по двегодишна пауза.
Џез фестивал во Монтереј

Џез фестивалот во Монтереј е годишен музички фестивал што се одржува во Монтереј, Калифорнија, САД. Дебитирал на 3 октомври 1958 година, под покровителство на Дејв Брубек и ко-основач од џез и популарната музичка критичарка Ралф Џ. Глисон и џез диџејот Џими Лионс.
1 Историја
Фестивалот се одржува секоја година на 8 хектари, на Саемскиот центар на округот Монтереј, украсен со дабови дрва, сместен на Фејрграунд Роуд 2004 во Монтереј, во текот на третиот целосен викенд во септември, почнувајќи од петок. Петстотини врвни џез-уметници настапуваат на девет сцени распоредени низ целиот простор, со 50 концертни изведби. Покрај тоа, Џез-фестивалот во Монтереј нуди џез-разговори, панел-дискусии, работилници, изложби, предавања и меѓународен спектар на храна, шопинг и свечености распоредени низ целиот фејрграунд.
Од 1992 до 2010 година, Тим Џексон бил генерален менаџер и уметнички директор, а во 2010 година, Крис Дос станал генерален директор, а Џексон станал уметнички директор. Во 2014 година, Колин Бејли станал генерален директор. Од 1992 година, Клинт Иствуд е член на одборот на директори на ЏФМ. Кент и Кит Зимерман го опишале фестивалот како фестивал кој се проширил во последниве години: „Додека џез радиото и големите издавачки куќи го намалија музичкиот избор и посветеност, џез фестивалот во Монтереј го прошири својот опсег со проширување на параметрите на џезот, блузот и рокот... За среќа, ЏФМ сега е толку разновиден и жив колку што Лајонс замислуваше дека некогаш би можел да биде.“ 66-тиот фестивал во 2023 година бил последната година на Тим Џексон како уметнички директор. Дарин Атвотер е моменталниот уметнички директор на фестивалот.
Во 2006 година, фестивалот поставил рекорд на посетеност од 40.000 посетители, распродадени сите пет големи концерти на главната сцена, а во 2007 година, 40.000 луѓе присуствувале на 50-тата Златна прослава.
Бидејќи немало фестивал во 2020 година, 63-тиот бил одложен за 2021 година. Пандемијата на КОВИД-19 ги натерала официјалните лица да го откажат.
Џез фестивалот во Монтереј е непрофитна организација. Своите приходи ги донира за музичко образование уште од своето основање во 1958 година. Програмата за стипендии на фестивалот започнала со фонд за стипендии од 35.000 долари во 1970 година. Од 2012 година, фестивалот инвестира 600.000 долари годишно за џез образование. Секоја пролет, Џез фестивалот во Монтереј ги поканува студентите музичари од целата земја и од целиот свет да учествуваат на „Фестивалот на следната генерација“.
Џез фестивал во Сан Себастијан

Џазалдија, попознат како Сан Себастијан Џез Фестивал, е џез фестивал во Сан Себастијан, Шпанија, кој се одржува секоја година во текот на третата недела од јули и трае пет дена.
Фестивалот бил основан во 1966 година, како прв џез фестивал во Шпанија и еден од најстарите во Европа. Џазалдија бил домаќин на околу сто концерти на дванаесет сцени низ градот. Некои од овие концерти се бесплатни, а други се со билет; некои од местата се на отворено, а некои во затворен простор. Меѓу нив, концертите на плажата Зуриола и терасите на аудиториумот Курсаал се посетени од најмногу луѓе.
1 Историја
Првиот џез фестивал во Сан Себастијан се одржал на 10 и 11 септември 1966 година. Следната година фестивалот бил преместен во јули и останал до денес. На почетокот, Џазалдија бил меѓународен натпревар за аматерски групи, а единствениот професионален настап бил на Мики Бејкер.
Во текот на првите години од фестивалот, програмата им дала приоритет на мејнстрим и традиционалниот џез и блуз, со уметници како Милт Бакнер, Џо Џонс, Каб Каловеј, Џон Ли Хукер и Мади Вотерс. Неколку години подоцна, „Џазалдија“ била домаќин на два настапи на Чарлс Мингус во 1974 и 1977 година. Концертот во велодромот од Чик Кореја во 1981 година привлекол 15.000 луѓе. Сепак, со текот на времето посетеноста се намалила.
Меѓу уметниците кои се појавиле на фестивалот се Чарлс Мингус, Ела Фицџералд, Оскар Питерсон, Дизи Гилеспи, Мајлс Дејвис, Декстер Гордон, Арт Блејки, Реј Чарлс, Сара Вон, Стен Гец, Дон Чери, Орнет Колман, Гери Малиган, Хенк Џонс, Сони Ролинс, Мекој Тајнер, Винтон Марсалис, Б.Б. Кинг, Дајана Крал, Ван Морисон, Лајза Минели, Пет Метени, Херби Хенкок, Чик Кореја, Кит Џарет, Есперанца Спалдинг, Реј Џелато и Џон Зорн.
Џез фестивал во Копенхаген

Копенхагенскиот џез фестивал е џез настан кој се одржува секој јули во Копенхаген, главниот град на Данска. Копенхагенскиот џез фестивал бил основан во 1979 година, но уште од 1964 година, Тиволи Гарденс претставиле серија концерти под името Копенхагенски џез фестивал со Телониус Монк, Мајлс Дејвис и многу други.
Според извештаите, вкупната посетеност била 240.000 луѓе во 2004 година. Во 2006 година бројот на концерти се зголемил на 850, а денес Копенхагенскиот џез фестивал брои повеќе од 100 концертни места, 1100 концерти и приближно 260.000 гости, како еден од најголемите музички настани во Европа.
Музичари кои настапувале на овој џез фестивал биле: Сони Ролинс, Оскар Питерсон, Реј Чарлс, Мишел Петручијани, Нилс-Хенинг Орстед Педерсен, Кит Џарет, Вејн Шортер, Дизи Гилеспи, Џон Скофилд, Херби Хенкок, Пет Метени, Мишел Камило, Орнет Колман, Анет Пикок, квартетот Свенд Асмусен, Ричард Бона, Тони Ален, Чик Кореја и Даниел Пуенте Енсина.
1 Наводи
Чикашки џез фестивал

Чикашкиот џез фестивал е четиридневен годишен џез фестивал со бесплатен влез во Милениумскиот парк во Чикаго. Го организира Одделот за културни работи и специјални настани и а програмата се организира со помош на Џез Институтот во Чикаго за време на викендот по повод Американскиот Ден на трудот (првиот понеделник од септември), заедно со меѓународни и локални уметници.
1 Прво издание
Кратко по смртта на Дјук Елингтон во 1974 година, во Грант Парк бил организиран фестивал во негова чест. Присуствувле повеќе од 10.000 љубители на џезот, а настанот станал годишен, привлекувајќи толпи до 30.000. Во 1978 година, друга група организирала фестивал во Грант Парк во чест на Џон Колтрејн. Кога, во 1979 година, Џез Институтот во Чикаго започнал со подготовки за својот фестивал во Грант Парк, тоа резултирало со три одделни џез фестивали кои се одржувале во Грант Парк на крајот на август, Канцеларијата за специјални настани на градоначалникот се вмешала и ги споила трите различни фестивали во Чикашкиот џез фестивал.
Со години, сите вечерни настапи на фестивалот биле емитувани во живо на 180 јавни радио станици. Подоцна, најзначајните емисии биле собирани за подоцнежно емитување, сè додека WBEZ не престанале со своето долгогодишно емитување на џез музика.
Џез Институтот во Чикаго продолжил да го создава програма за Чикашкиот џез фестивал секоја година, барем до 2024 година. Фестивалот е дел од летната серија концерти и фестивали спонзорирани од градскиот Оддел за културни работи и специјални настани, како „Вкусот на Чикаго“ и Чикашкиот блуз фестивал.
Поради пандемијата КОВИД-19, џез фестивалот била на пауза во 2020 година, имал скратена верзија во 2021 година, но се вратил со целосен состав во 2022 година.
2 Изведувачи
Меѓу изведувачите биле Мајлс Дејвис, Ела Фицџералд, Ентони Брекстон, Бети Картер, Лајонел Хемптон, биг бендот на Чико О'Фарил, Џими Докинс, Џони Фриго, Слајд Хемптон, Рој Хејнс, Сара Вон, Кармен Мекреј, Б.Б. Кинг, Каунт Бејзи, Сан Ра, Стен Гец, Џими Смит, Декстер Гордон, Дизи Гилеспи, Кени Барел, Орнет Колман и многу други.
Меѓународен џез фестивал во Мелбурн

Меѓународниот џез фестивал во Мелбурн е годишен џез музички фестивал кој првпат се одржал во Мелбурн, Австралија, во 1998 година. Фестивалот се одржува на различни места, како концертни сали, уметнички места, џез клубови и низ улиците на Мелбурн.
1 Историја
Меѓународниот џез фестивал во Мелбурн потекнува од „Прекрасен мелбурнски џез фестивал“, првпат се одржал во јануари 1997 година од поранешниот ко-организатор на Меѓународниот џез фестивал Монтсалват, Мал Хароп. Фестивалот во 1997 година бил финансиски поддржан од Туризмот Викторија, Парковите и водните патишта во Мелбурн, градот Мелбурн и „Хералд“ и „Викли тајмс“. Со мешавина од меѓународни и локални изведувачи, фестивалот бил претежно бесплатен настан одржан низ целиот град Мелбурн. Се сметал за успешен и бил објавено дека ќе се вратат следната година, а поранешниот пратеник Греам Вајдеман бил најзначен за претседателот, а Рос Андерсон за музички директор.
До крајот на 1997 година, било објавено дека организаторите на „Марвелус Мелбурн Џез Фестивал“ се заменети, а фестивалот бил преименуван во „Меѓународен џез фестивал во Мелбурн“ во 1998 година, а џез-критичарот и уметнички директор на џез фестивалот Вангарата, Адријан Џексон, го заменил Андерсон како директор на фестивалот. а фестивалот од 1998 година бил рекламиран како инаугуративен Меѓународен џез фестивал во Мелбурн.
Фестивалот продолжил до 2002 година, кога бил откажан само неколку недели пред програмата да биде објавена, откако градот Мелбурн го повлекол финансирањето. Некои настани сепак се одржале благодарение на поддршката од места како што е џез клубот „Бенетс Лејн“ и по протестите од локалната џез заедница, фестивалот се вратил во 2003 година со финансирање од градот Мелбурн и градот Стонингтон.
Од самиот почеток, фестивалот вклучувал мешавина од австралиски и меѓународни џез музичари, со основна цел да се подигне профилот на џез сцената во Мелбурн. Меѓу уметниците биле меѓународните музичари Херби Хенкок, Маркус Милер, Чака Кан, и Лала Хатавеј. Меѓу локалните изведувачи биле Сем Анинг, Мајк Нок, Кејт Чеберано, и Флора Карбо.
Роб Бамбергер

Роб Бамбергер е џез историчар и колекционер, најпознат по неговата долгогодишна програма „Hot Jazz Saturday Night“, која се емитувала повеќе од 40 години на WAMU Radio, 88.5, јавна радио станица во областа на Вашингтон .
Бамбергер пораснал во Шејкер Хајтс, Охајо, и почнал да се интересира за џезот во 1963 година откако купил за десет центи сет од два плочи од емитуваните изведби на Томи Дорси на саемот на книгата во неговото основно училиште. Додека работел како аналитичар за енергетска политика во Конгресната истражувачка служба, тој почнал да волонтира во WAMU и, во 1980 година, го создал своето џез шоу, Hot Jazz Saturday night. Во својата програма, тој свири избори од големата џез колекција што го исполнува целиот подрум на неговиот дом во Арлингтон, Вирџинија, и дискутира и за музичарите и за музиката во корист на неговите слушатели.
Бамбергер ја водел емисијата како вработен со скратено работно време во радио станицата (со кратка пауза откако WAMU одлучила да ги отфрли сите програми освен вестите и разговорите, опишани во Hot Jazz Saturday Night). За време на тој период, тој продуцирал слична програма за WOWD во паркот Такома. Тој исто така држел предавања за џез во Конгресната библиотека, Смитсонијан и други места, и ги напишал предговорните белешки за десетици џез албуми. Тој бил и главен автор на студија наложена од Конгресот за влошувањето на архивата на снимена музика, со посебен осврт на снимките од пред 1972 година.
Откако Бамбергер се пензионирал од Конгресната истражувачка служба во 2010 година, тој запишал магистерски студии по социјална работа за да продолжи со работа за грижа на стари лица. Моментално работи во „Јона Сервисис“ каде што води групи за поддршка на децата, сопружниците и партнерите на лица со деменција и слични хронични состојби, и е член на Управниот одбор и наставниот кадар на Програмата за стареење на Психијатрискиот факултет „Њу Вашингтон“.
Картачка игра

Картачка игра — игра што се игра со помош на карти за играње, а се одликува со случајна почетна состојба што се одредува со помош на шпил''-''карти наменет за соодветната игра.
Постојат и многу посебни шпил-карти создадени за конкретни игри. Процесот на одредување на почетната состојба на секој круг (''партија'') од играта се нарекува ''делење на картите'' и се состои во распределба на одреден број карти на точно одредени места, согласно правилата. Пример: Во играта „Дурак“ — на секој од играчите му се делат по 6 карти „во рака“ (така што неговите карти ги гледа само тој), една карта се става „отворено“ на масата (видлива за сите), а преостанатите карти се ставаат во купче „затворено“ (скриени за сите). Важен принцип на речиси сите картачки игри е случајниот редослед на картите во шпилот. Пред секоја следна игра, картите во шпилот се мешаат.
1 Историја
1.1 Од IX до XIII век
Картите за играње најверојатно биле измислени во времето на династијата Танг околу IX век, како последица на технолошкиот напредок на дрворезот. Текст од IX век познат како ''Збирка на мешани белешки од Дујанг'' (кин. 杜阳杂编) од писателот Су Е, споменува „игра со лисја“, која често се наведува како картачка игра. Меѓутоа, не е сосема сигурно дали навистина станувало збор за карти.
Во записите се опишува како принцезата Тонгчанг, ќерка на царот Јиѕонг, ја играла „играта со лисја“ во 868 г. со семејството на својот сопруг. Првата позната книга за оваа игра била наречена ''Јеѕи гешји'' и наводно била напишана од жена од епохата на Танг. Научникот од династијата Сунг (960 — 1279), Оујанг Шјиу (1007 — 1072), тврди дека играта постоела барем од средината на династијата Танг и нејзиниот изум го поврзува со развојот на печатените листови како медиум за пишување. Меѓутоа, Оујанг исто така тврди дека „листите“ биле всушност страници од книга што се користела во друштвена игра со коцки и дека правилата на играта биле изгубени до 1067 г.
Најраната датирана потврда за игра со хартиени карти се случила на 17 јули 1294 г., кога Одделот за казни на династијата Јуан фатил двајца коцкари, Јан Сенгџу и Џенг Џугоу, како играат со карти. Дрвените блокови за печатење на картите биле запленети, заедно со девет од самите карти. Не бил даден опис на самата игра што се играла.
Други игри поврзани со пиење алкохол исто така користеле еден вид карти уште од епохата на Танг. Меѓутоа, тие карти немале бои (знаци) или броеви. Наместо тоа, на нив биле отпечатени упатства или казни за оној што ќе ги извлече. Една таква карта за игра со пиење вино од периодот на Јуан (1271 — 1368) гласи:
Карта бр. 7: Човекот од Чји проси остатоци
Просењето остатоци е навистина презирно,
Незадоволен, тој заминува на друго место.
Неговата сопруга и неговата наложница го исмеваат по ред.
Но тој среќно се враќа дома, сѐ уште сакајќи да се фали.
Упатство: Оној што ќе ја добие оваа наредба добива стара чаша вино, пие малку и потоа проси вино и храна од гостите. Потоа се фали. Ако на забавата има куртизани, тие се преправаат дека се неговата сопруга и наложница и го караат. Ако нема куртизани, неговите двајца соседи ја играат улогата на сопругата и наложницата.
Меѓународен џез фестивал во Кејптаун

Меѓународниот џез фестивал во Кејптаун е годишен музички фестивал што се одржува во Кејптаун, Јужна Африка. Првиот се одржал од 2000 до 2005 и е признат како четврти најголем џез фестивал во светот и најголемиот џез фестивал на африканскиот континент. Фестивалот бил наречен „Џез фестивал на Северното Море во Кејптаун“ поради неговата поврзаност со Џез фестивалот на Северното Море во Холандија. Во 2006 година, Секунџало Инвестментс на бизнисменот Икбал Сурве ја презело контролата врз espAfrika, компанијата домаќин на фестивалот.
1 Историја
Меѓународниот џез фестивал во Кејптаун започнал во 2000 година како дел од џез фестивалот на Северното Море. Ова бил дел од договор што произлегол како резултат на партнерството помеѓу EpsAfrika (јужноафриканска компанија за управување со настани основана од Рашид Ломбард) и Mojo Концертс БВ, основачите на Холандскиот џез фестивал на Северното Море. Тоа било првпат во Јужна Африка да се одржи џез фестивал со четири истовремени настани. Фестивалот се одржувал секоја година до 2005 година како „Џез фестивал на Северното Море. Потоа, од 2005 година па наваму, фестивалот бил преименуван во „Меѓународен џез фестивал во Кејптаун“ поради неуспехот на партнерството. Фестивалот пораснал од неговото прво започнување во 2000 година, и како резултат на тоа, посетеноста исто така пораснала од 14.000 посетители на концерти во 2000 година на 34.000 посетители на концерти во 2013 година. Од своето основање до 2003 година, настанот се одржувал во Центарот „Добра надеж“, но го надминал местото на одржување, па од 2004 година се одржува во CTICC.
Тодор Шукаров

Тодор Илиев Шукаров (Велес, 1889 — Софија, 1940) — македонски просветител и офицер. Учесник во Балканските војни и подоцна Првата светска војна како дел од Четиринаесетиот македонски пешадиски полк.
1 Животопис
Тодор Шукаров е роден во 1889 година во градот Велес, тогаш дел од Отоманското Царство. Стекнал више образование во Софискиот универизтет „Св. Климент Охридски“ за војна. Меѓу 1911-1913 година учителствувал во Сер. За време на Втората балканска војна Шукаров се приклучил во Бугарската војска, поточно Четиринаесетиот македонски пешадиски полк. После војната се вратил во Софија.
За време на Првата светска војна, дејствувал како војник и курир за Шеесет и третиот пешадиски полк на Бугарската војска. После војната се вратил во Софија. Починал во 1940 година.
Џин Ес

Џин Ес е јапонско-американски џез гитарист. Тој бил дел од квинтетот на Рашид Али, каде што соработувал со Рави Колтрејн, Арчи Шеп, Лони Плаксико и Реџи Воркман.
1 Кариера
Ес е роден како Џин Шимосато во Токио, Јапонија, и израснал во Окинава во американска воена база. Во своите рани тинејџерски години настапувал како музичар во Окинава. Тој најпрво студирал класична музика на Универзитетот Џорџ Мејсон, а потоа продолжил на музички колеџ Беркли. Таму се насочил кон џезот, особено инспириран од делото на Џон Колтрејн.
Ес се преселил во Њујорк и станал дел од бендот предводен од Рашид Али. Заедно со Али настапувал на турнеи и учествувал во снимањето на неговиот албум ''„No One in Particular“''. Како член на овој бенд, свирел со Рави Колтрејн, Еди Хендерсон, Карлос Сантана, Арчи Шеп и Реџи Воркман.
Албумот на Ес ''Modes of Limited Transcendence'' (2009) ја добил наградата СЕСАК за извонредна џез изведба во 2010 година. Во албумот биле вклучени композиции на Ес и пијанистот Тигран Хамасјан. Во 2012 година, го објавил албумот ''„A Thousand Summers“'', со вокали на Ники Парот.
Во 2013 година Ес го објавил албумот ''„Fractal Attraction''“, со кој ја продолжил својата истражувачка насока кон употребата на вокалот во камерен ансамбл. Албумот бил снимен со вокалистката Тана Алекса, Дејвид Беркман на пијано, Томас Ниланд на тапани и Џин Џексон на тапани. Ес соработувал и со Ал Фостер, Слајд Хемптон, Дејв Либман и Кларк Тери.
2 Дискографија
2.1 Како предводник
*''Sunrise Falling'' (Amp, 2003)
*''Sandbox and Sanctum'' (Simp, 2005)
*''Modes of Limited Transcendence'' (Simp, 2008)
*''A Thousand Summers'' (Simp, 2012)
*''Fractal Attraction'' (Simp, 2013)
*''Eternal Monomyth'' (Simp, 2015)
*''Absurdist Theater'' (Simp, 2016)
*''Apotheosis'' (Simp, 2018)
*''Ah-Bop'' (Simp, 2022)
2.2 Како придружен музичар
* One World Tribe, ''Prayer for September'' (Paddle Wheel, 1995)
* Рашид Али, ''No One in Particular (Survival, 2001)''
Џо Албани

Џо Албани (роден како Џозеф Албани; 24 јануари 1924год - 12 јануари 1988 год) бил американски пијанист на модерен џез кој свирел бибоп со Чарли Паркер ,а воедно бил и водечки изведувач на сопствени снимки.
1 Живот и кариера
Роден во Атлантик Сити, Њу Џерси, Албани студирал пијано како дете и до 1943 година работел на Западниот брег во оркестарот на Бени Картер . Во 1946 година ,Лестер Јанг снимал со Албани како негов пијанист, за „Аладин рекордс“ . Исто така, истата година, тој свирел барем еднаш со Паркер и тогаш 20-годишниот Мајлс Дејвис . Продолжил неколку години потоа, а во 1957 година снимил албум за Риверсајд со необичен трио состав со саксофонистот Ворн Марш и Боб Витлок на бас, изоставувајќи го тапанарот. И покрај тоа, поголемиот дел од 1950-тите и 1960-тите години го виделе како се бори со зависност од хероин или живее во изолација во Европа. Тој исто така имал неколку неуспешни бракови во овој период. Се вратил на џезот во 1970-тите и свирел на повеќе од десет албуми. Тој починал од респираторна инсуфициенција и срцев застој во Њујорк на 63-годишна возраст.
Албани бил во фокусот на документарецот од 1980 година насловен како „ ''Џо Албани...''''Џез живот“'' . Неговата ќерка Ејми-Џо напишала мемоари за својот татко наречени ''„Лоу Даун: Ѓубре, џез и други бајки од детството“'' . Книгата била адаптирана за екранот и објавена во 2014 година како биографскиот филм ''„Лоу Даун“'' . Џо бил и биолошки татко на Бенџамин Дејвид Голдберг, кој бил посвоен од друго семејство кратко по раѓањето. Бенџамин Дејвид бил и музичар, кој студирал перкусии на Џулијард, свирел за Бродвејски претстави и бил во оркестарот на американската армија.
Боб Акри

Роберт Акри (1.10.1918 год ) –25.07.2013 ) бил американски џез пијанист.Акри дипломирал во средното училиште „ Остин “во Чикаго.Додека бил во средното училиште „ Остин “ ,ја започнал својата кариера во оркестарот на NBC во радио - шоуто на Дејв Гаровеј.Тој бил класично обучен пијанист , учејќи со Рудолф Ганц и Фред Јуинг .Исто така , студирал композиција со Доктор Карел Џирак и Бил Русо.За време на неговата кариера ,свирел во радио оркестрите на NBC и ABC ,како и во хаус бендот на ноќниот клуб во Чикаго „Мистер Келис“.Тој бил на турнеја со Хари Џејмс и ги придружувал Лена Хорн , Мајк Даглас ,Ела Фицџералд ,Барбара Стрејсенд , Бади Рич и Вуди Херман.Дипломирал и магистрирал музика на Универзитетот Рузвелт во доцните 70 - ти год .Ја завршил својата кариера како водач на хаус бендот во собата „ Кантина “во хотелот „ Континентал Плаза “ .
Акри издаде 2 соло албуми со инструментални песни во 2001 и 2004 год .„ Sleep Away “ , композиција од неговиот истоимен албум од 2004 год ,била избрана од Мајкрософт во 2009 год како примерок од демо за Windows 7 за да ја демонстрира новоиздадената верзија 12 на Windows Media Player.
Корчо-војвода

Корчо-војвода или Левент Корчо (Сарај, XVIII век – ?) — легендарен македонски ајдутин од крајот на XVIII – почеток на XIX век.
1 Животопис
Корчо е роден во XVIII век во с. Сарај, Струмичко, тогаш во Отоманското Царство. Неговата личност е доста нејасна. Работел заедно со татко му како овчар кај струмички бег. Откако бегот го затворил неговиот татко, Корчо станал ајдутин и со својата чета ја нападнал Струмица, при што го ослободил својот татко и го запалил чифлигот на арамбашата Сулејман Каргалија. Според народниот еп, Корчо го поддржувал Осман Пазвантоглу против централната власт во Цариград, а учествувал во Првото српско востание (1804–1813) и во грчкото ослободително движење.
Buglossoides sibthorpiana

''Buglossoides sibthorpiana'' е широколисно растение. Овој вид првпат бил опишан од Август Гризебах, а сегашното име му го дал С.К. Черепанов. ''Buglossoides sibthorpiana'' е вклучен во родот Buglossoides. Во „Каталогот на животот“ не се наведени подвидови.
1 Опис и распространетост
Едногодишно растение. Стеблото е до 25 цм високо, силно разгрането од основата, дел од разгранетите гранчиња се исправени, дел полегнати. Листовите се густо распоредени на стебленцата, препокриени со густи прилегнати и полустрчести прости, четинести влакна. Цветовите обично се поединечни, собрани во почетокот во збиени цимозни соцветија кои за време на формирањето на плодот се издолжуваат. Цветни дршки се куси 1–2,5 мм, цилиндрични, при формирање на плодот се издолжуваат. Чашката е 2–3 мм долга речиси до основата разделена на 5 линејни сегменти, препокриени со прилегнати и полуприлегнати прости четинести влакна. Венчето е 4–7 мм долго, бело, инковидно, венечната трубичка тесно цилиндрична, под средината синкава, од надворешната страна со прилегнати влакненца, во близината на отворот со слабо забележливи набори од влакненца, подолга од чашката.
Расте по песокливи места, покрај брегови на езера, покрај патишта и слично, на надморска височина до 850 метри.
2 Во Македонија
Во Македонија е најден во Преспа, Стење, Кочани, Оризари и Габрово.
Buglossoides incrassata

''Buglossoides incrassata'' е широколисно растение од родот ''Buglossoides''.
1 Опис
Ева е едногодишно растение. Стеблото му е високо 5–20 цм, поединечно, вертикално или од основата се издигнуваат неколку стебленца кои се обично полегнати, препокриени со прилегнати, прости четинести влакна. Листовите од двете страни препокриени со прилегнати, прости четинести влакна. Цветовите се собрани во врвно, збиено соцветие, кое при формирање на плодот се издолжува. Цветните дршки се многу куси, со прилегнати, прости четинести влакна, при формирањето на плодот тие се обратноконусовидно задебелени, речиси со еднаква ширина како и чашката. Чашката 3–4 мм долга, препокриена со прилегнати или полустрчести прости четинести влакна. Венчето е 5–7 мм долго, сино, тесно инковидно, од надворешната страна со прилегнати, прости четинести влакна, венечната трубичка е тесно цилиндирчна, речиси со еднаква должина со чашката, во близина на отворот со 5 надолжни набори по чии рабови се присутни многу куси одвај забележливи влакненца.
Расте покрај патишта, ниви, по брдски и планински пасишта и камењари, почесто на варовничка подлога, и на надморска височина до 1750 метри.
2 Во Македонија
Познат е за Жеденска Клисура, Рашче, Сува Гора, го има во селата Мерово, Здуње, Ново Село, Волковија, Чајле, Беловиште, Куманово, Валандово, Кичевско, Суво Поле, Маврово, Бистра, Галичник, Бошков Мост, Галичица, Преслап, Преспа, Стење и Коњско и Козјак.
3 Подвидови
Познати се овие подвидови:
*''B. i. incrassata''*''B. i. splitgerberi''
Влашки мисал

Влашки мисал (|Lituryieru armãnescu; |Liturghier aromânesc) — анонимна поучна литургиска книга (мисал) на влашки јазик за која разни научници веруваат дека датира од почетокот, првата половина, средината или втората половина на 18 век. Тоа е првиот обемен текст на влашки јазик, и вклучува преводи на проповеди и други религиозни текстови на влашки јазик. Се верува дека влашкиот Мисал бил напишан во Москополе, некогаш просперитетен влашки град, и ја користи грчката азбука бидејќи архаичните форми на грчкиот јазик се сметале за соодветен јазик за високи и литературни функции во тие времиња на Балканот. Во последно време, текстот на литургијата почнал поактивно да циркулира меѓу Власите во Албанија со поддршка од влашката дијаспора. Во една студија за Власите од 2002 година, германскиот истражувач Теде Кал изјавил дека свештеникот Тома ја пеел оваа литургија на влашки јазик во црквата „Свети Никола“ (|Bãserica Ayiu Nicola) во Москополе.
Влашкиот мисал бил откриен во 1939 година од Ило Митке Ќафезези, научник и писател од мешано албанско-влашко потекло, во архивите на Националната библиотека на Албанија во Тирана. По откривањето, Ќафезези испратил копии од ракописот до своите колеги од Универзитетот во Букурешт, Теодор Капидан и , како и до романскиот весник ''Универзул.'' Подоцна, во 1957 година, Кафезези испратил копии од документот до за студијата на мисалот. Во монографија од 1962 година, влашката лингвистка Матилда Караџиу Мариотеану формално ја објавила содржината на мисалот како ''Liturghier aromânesc'' („Влашки мисал“).
Влашкиот мисал бил едно од најраните дела на влашки јазик, заедно со исто така анонимниот Кодекс Димоние и публикациите на Теодор Кавалиотис, Даниил Москополец и Константин Укута. Караџиу Мариоцеану го опишала влашкиот јазик на мисалот како „релативно унитарен, систематски и конзистентен, и поблизок до јазикот што го користеле писателите од крајот на 19 век“. Таа, исто така, истакнала дека тоа е единствената книга на влашки јазик за богослужба без присуство на романски или новововедени латински влијанија.
1 Наводи
1.1 Библиографија
******
Михаил Алперин

Михаил Јефимович Алперин ( 7 ноември 1956 - 11 мај 2018), обично заслужен како Миша Алперин, бил советско-норвешки џез пијанист, познат како клучен член на Московското уметничко трио .
1 Биографија
Алперин бил роден во Камјанец-Подилски ,Украинска ССР во еврејско семејство. Се школувал во Хмелницки ,Белци и Кишињев . Во 1980 година ,формирал еден од првите џез ансамбли во Молдавска ССР . Се преселил во Москва во 1980-тите и го основал ''Московското уметничко трио'' со Аркадиј Шилклопер и фолк пејачот Сергеј Николаевич Старостин . Соработувал и со Хун Хур Ту . Од 1993 до 2018 година живеел во Осло ,Норвешка; бил професор по музика на Норвешката музичка академија и ги надгледувал пијанистот Хелге Лиен и Мортен Квенилд ,меѓу другите. Издал неколку дела за ECM Records . Алперин починал на 11 мај 2018 година на 61-годишна возраст.
2 Дискографија
Ѕвездичка (*) означува дека е годината на издавање.
Роланд

Роланд (Roland, Hruotland ''или'' Ruotland, Orlando ''или'' Rolando, Roldán ''или'' Rolando) — најпознатиот јунак од француските епски преданија од циклусот на Карл Велики, маркгроф на Бретонската марка.
1 Роланд во хрониките
За историското постоење на оваа личност сведочи само едно место во „Животот на Карл Велики“ (''Vita Caroli Magni'') од Ајнхард, во кое се раскажува дека во 778 г., кога Карл се враќал од поход во Шпанија, неговата заштитница (арјергард) во теснецот на Пиринеите била нападната од побунетите Баски, кои ја уништиле во Ронсевалската битка; притоа загинале неколку перови, меѓу кои и Хруодланд, префект на Бретонската марка (''Hruodlandus britannici limitis prefectus'').
2 Историјата на Роланд
Во епот, Хруодланд — Роланд не е само пример за христијански витез и најдобар воин на Карл, туку и негов роден внук; размерите на поразот се проширени; Баските се заменети со Сарацени; нивниот напад во Ронсевалската Долина, каде на воините на Карл под водство на Роланд им било тешко да се бранат, се објаснува со предавството на еден од велможите на Карл — Ганелон (кој всушност бил архиепископ за време на владеењето на Карл II Ќелавиот), личен непријател на Роланд. Паѓајќи во нерамноправна борба, Роланд затрубил во својот славен рог; Карл Велики, слушајќи го, се вратил назад и им се одмаздил на Сарацените, а по враќањето во Ахен го погубил предавникот Ганелон.
Кон крајот на XI век, Роланд станал симбол на совршениот воин. Величејќи двајца крстоносци, Раул од Каен ги споредува со Роланд и Оливие. Кога (некаде помеѓу 1090 и 1110 г.) Раул ле Туртие ја раскажува приказната за Ами и Амил, тој споменува меч што му бил подарен на Роланд од страна на Карл. Лежејќи на смртната постела во 1085 г., Роберт Гвискар го споредувал својот син Боемунд со Роланд. Помеѓу 1086 и 1106 г., на Жерар де Монтале му се родиле два сина, наречени Роланд и Оливие. При осветувањето на црквата Сен-Пе-де-Женере во 1096 г., биле присутни две лица со истите имиња.
За време на Битката кај Хастингс се пеела ''cantilena Rollando''. Сите овие поединечни сведоштва укажуваат на тоа дека славата на Роланд пристигнала набрзо по 1000 г., и тоа било поврзано со појавата на некоја поема за Роланд (различна од онаа позната од Оксфордскиот ракопис).
Дон Абни

Џон Доналд Абни (10 март 1923 &#x2013; 27 јануари 2000) беше американски џез пијанист.
1 Ран живот
Абни е роден во Балтимор, Мериленд . Студирал пијано и хорна на Музичкото училиште „Менхетен“.Се приклучил на Армијата на Соединетите Американски Држави каде што свирел хорна во воениот оркестар и го стекнал чинот техничар од петто одделение.
2 Подоцнежен живот и кариера
По враќањето од војска, тој свирел во ансамбли со Вилбур де Парис, Бил Харис Кај Виндинг, Чак Вејн,Сај Оливер и Луис Белсон.Тој имал постојана кариера како сесиски музичар, свирејќи на снимки за Луис Армстронг,Бени Картер, Оскар Петифорд, Ела Фицџералд, Кармен Мекреј,Сара Вон,Ерта Кит и Перл Бејли Направил голем број албуми и 7-инчни синглови за издавачката куќа Music Minus One во ритам секција на џез-кралски имиња, вклучувајќи ги Џими Рејни, Мандел Лоу, Кени Кларк и Оскар Петифорд, а исто така свирел на многу снимки за помали музичари и на R&B, поп,рок и doo wop изданија.
Откако се преселил во Холивуд, работел како музички директор за Universal Studios/MCA, каде што се појавил како пијанист во филмот ''„Блузот на Пит Кели“'' зад Ела Фицџералд.Дополнителни заслуги вклучуваат снимање и аранжмани за филмот ''„Лејди пее блуз“'' .Тој бил на турнеја со Анита О'Деј во 1980-тите.На почетокот на 1990-тите, се преселил во Јапонија и таму бил на турнеја со значителен успех,свирејќи неделно во хотелот „Сано“во Токио.По враќањето во Соединетите Држави на 20 јануари 2000 год,починал од компликации од дијализа на бубрезите во Лос Анџелес, Калифорнија.Бил погребан на гробиштата Форест Лоун,во Бурбанк, Калифорнија,и зад себе оставил пет деца.
3 Дискографија
3.1 Како помошен играч
Со Ела Фицџералд
*''Ела кај Зарди'' (Верв, 2017)
Со Луис Белсон
*''Квинтет Луис Белсон'' (Норган, 1954)
*''Друморама!'' (Верв, 1957)
*''Луис Белсон во „Фламинго“'' (Верв, 1957)
Со Бени Картер
*''Бени Картер ја игра Убавата'' (Норгран, 1954)
*''Нови џез звуци'' (Норгран, 1954)
*''„Мунглоу: Љубовни песни“ од Бени Картер и неговиот оркестар'' (Верв, 1957)
Со Хари Едисон {
*''„Слатки“ за слатките'' (Сју, 1964)
Со Кармен Мекреј
*''Птици од пердув'' (Дека, 1958)
*''Книга на балади'' (Kapp and London Records, 1959; MCA Japan, 1973)
Со Оскар Петифорд
*''Уште еден'' (Витлеем, 1955)
Со Ал Сирс
*''Рокинг во ритам'' (Свингвил, 1960) како ѕвездите на Свингвил со Тафт Џордан и Хилтон Џеферсон
*''Свинг е работата'' (Свингсвил, 1960)
Со Керол Слоун
*''Како што времето минува'' (Четири ѕвезди, 1990)
Битка кај Бендер (1992)

Битката кај Бендер, позната и како битката кај Тигина или битката кај Бендери (|Bătălia de la Tighina; |Битва за Бендеры|) — се водела помеѓу 19 и 21 јуни 1992 година помеѓу Молдавија, поддржана од волонтери, воени советници и купено оружје од Романија; и Приднестровската Молдавска Република (ПМР, попозната како Транснистрија), непризнаена отцепена држава која прогласила независност од Молдавија и се потпирала на директна воена поддршка од Русија. Битката се случила во Бендер, познат и како Тигина, град со силно етничко руско присуство на западниот брег на реката Днестар. Ова е различно од останатите земјишта под моментална контрола на Транснистрија, кои се наоѓаат на нејзиниот источен брег.
Бендери е руското име на градот, а Тигина е романското, при што Бендер е старо отоманско име.
Бендер бил едно од точките на најголемите борби за време на целата Транснистриска војна заедно со Дубасари, а битката што се случила во градот била најкрвавиот и најголем поединечен инцидент во конфликтот. Транснистрија во текот на војната имала помош од руските редовни трупи и од 14-та гардиска армија, која им обезбедувала оружје и муниција на вооружените сили на Транснистрија, што било од витално значење за сепаратистичката победа во Бендер. Како одговор на присуството на руски трупи на молдавска територија, претседателот на Молдавија Мирчеа Снегур побарал одмазда против Русија од Обединетите нации (ОН), добивајќи слаба меѓународна поддршка. Така, на 21 јули 1992 година, Молдавија и Русија потпишале договор за прекин на огнот со кој завршила Транснистриската војна. Како резултат на тоа, во Транснистрија била инсталирана таканаречена мировна руска воена мисија, додека Транснистрија почнала да се одвојува од молдавските институции, станувајќи понезависна од Молдавија.
Во Транснистрија, Битката кај Бендер во тоа време од страна на медиумите во Транснистрија била наречена „Сталинград на денешницата“ и често била споредувана со Источниот фронт од Втората светска војна, во кој нацистичка Германија го нападнал Советскиот Сојуз (СССР). Русија и денес се смета за „спасител“, додека молдавските и романските сили се сметаат за „националисти“ и „фашисти“. Од друга страна, во Молдавија, Битката кај Бендер денес се смета за провокација од страна на „криминални“ и „паравоени“ сепаратисти, направена со цел да се наруши процесот на мировни преговори за конфликтот.
Меги Борг

Меги Борг (14 јануари 1952 – 3 август 2004) — малтешка активистка за еколошки и социјални права.
1 Активист за животна средина
Меги Борг била малтешка екологистка. Таа работела со „Пријатели на Земјата“ (Малта) и „Гринпис Медитеран“.
Нејзини главни цели биле промоција на рециклирање и чиста енергија во Малта и медитеранските земји, како и зачувување на природата во руралните средини. Таа работела со други малтешки активисти вклучувајќи го Џулијан Мандука. Малтешкиот рок бенд Dripht го посветил својот албум ''„Global Warning“'' на двајцата екологисти.
2 Биографија
Меги Борг била родена во Коспикуа на 14 јануари 1952 година. Таа била најстарата ќерка во семејство од 10 браќа и сестри. По образованието во јавното училиште Коспикуа, таа работела како туристички водич, продавачка и како самовработена дизајнерка и производител на волнени џемпери пред да се приклучи на Гринпис. Борг се омажила на млада возраст, но бракот не траел.
Таа живеела во Наксар и Моста пред да се пресели во Зебуг. Таа го продолжила своето образование како зрел студент на Универзитетот во Малта, каде што магистрирала по социологија и студии за животна средина во 1993 година. Таа развила курс по студии за животна средина за наставната програма во средно училиште и почнала да предава во матурските класови во училиштето „Сан Антон". Нејзиниот пристап кон наставата бил ценет и од учениците и од родителите. Цитирајќи ја колумнистката на „Малта Индепендент", Дафне Каруана Галиција: „Нејзините методи се сметале за неортодоксни сè додека нејзините ученици не почнале да постигнуваат 1 и 2 на испитите MATSEC.“
3 Смрт
Меги Борг починала од рак на дојка на 3 август 2004 година, на 52-годишна возраст, откако боледувала речиси десет години. Таа останала активна сè до нејзината смрт, поддржувајќи разни каузи, вклучувајќи ја и Фондацијата за борба против ракот на Малта.
Pirinia

''Pirinia'' е монотипски род на цветни растенија што припаѓаат на семејството Caryophyllaceae . Единствениот вид е ''Pirinia koenigii'' .
Тоа е повеќегодишно ендемско растение на Пиринскиот планински венец кое се наоѓа во југозападна Бугарија .
Џули Вилхелмин Хаген-Шварц

Џули Вилхелмин Хаген-Шварц (27 октомври 1824 - 20 октомври 1902) — балтичко-германски сликар, првенствено сликар на портрети.
1 Биографија
Таа била ќерка на сликарот Август Матијас Хаген; била родена додека нејзините родители биле на сликарска екскурзија. Таа уште во раното детство покажала интерес за цртање, па нејзиниот татко не губел време да ѝ пружи образование. По дипломирањето во јавните училишта, се запишала на Универзитетот во Дорпат (сега Универзитет во Тарту), каде што станала наклонета кон портретното сликарство.
По дипломирањето, добила грант за студирање во Германија. Започнала со Фридрих Гоне во Дрезден, а потоа отишла во Минхен, каде добила работа во работилниците на Мориц Ругендас. Три години подоцна, се вратила во Тарту и добила уште еден грант од царот Николај I за студирање во Италија. Овој пат, ја придружувал нејзиниот татко, кој се надевал дека италијанската клима ќе му помогне на неговиот ослабен вид.
Во 1854 година се вратила дома, веќе добро позната уметница поради нејзиното учество на неколку изложби низ Европа. Набргу потоа, се омажила за астрономот Лудвиг Шварц, кој подоцна станал директор на локалната опсерваторија. Нејзиниот меден месец се состоел од експедиција во Југоисточен Сибир, која опфаќала 600 версти, каде што нејзиниот сопруг бил дел од тим кој истражувал минерални ресурси и подготвувал детална карта во име на Руското географско друштво. Како што можело да се очекува, таа ја искористила можноста да скицира.
Во 1858 година, таа станала првата Русинка избрана во Царската академија на уметностите. После тоа, таа го поминала поголемиот дел од своето време во Санкт Петербург, учествувајќи на сите локални и национални изложби.
Јулија Хаген-Шварц починала во нејзиниот роден Дорпат во 1893 година, само неколку дена пред нејзиниот 78-ми роденден. Таа била погребана на старите лутерански гробишта покрај нејзиниот татко и сопруг.
Креативното наследство на уметницата е огромно. Историчарите проценуваат дека Хаген-Шварц насликала над седумстотини портрети, не сметајќи го големиот број пејзажи.
2 Избрани слики
3 За понатамошно читање
* Epp Preem and Mart Sander, ''Julie Hagen-Schwarz 1824—1902'', LiteRarity, Tallinn 2009
Екатерина Ласкариду

Екатерина Ласкариду (1842–1916) — грчка феминистка и воспитувачка која го создала системот за градинки во Грција и вовела физичка вежба во училиштата за девојчиња.
1 Биографија
Ласкариду била родена како Ајкатерини Христоману во Виена, ќерка на Меленики Константинос А. Христоманус и Марија Казаси во 1842 година. Таа ја посетувала Виенската академија за обука на наставници, каде студирала од 1842 до 1855 година. Се омажила за Ласкарис Ласкаридис, богат трговец од Бурса во 1858 година, и тие живееле претежно во Атина. Таму, во 1864 година, го основала Грчкото женско училиште. Се обучувала и работела како учителка во училиштето „Атински рид“, каде што подоцна станала директорка на училиштето, работејќи таму од 1865 до 1867 година. Потоа, во 1867 година, го создала Грчкото женско училиште со Калиопи Кехаџија, каде што останала до 1887 година.
Таа студирала во Германија кај бароницата Берта фон Маренхолц-Буловин во 1878 и 1879 година. Таму го научила фребелскиот метод, кој го донела со себе во Грција и го вовела во предучилишното образование и образованието на наставниците во предучилишните установи. Таа го промовирала овој метод сè до нејзиното пензионирање во 1887 година. Оттогаш работела на претворање на „Елиникон Партенагогејон“ во центар на Фробеловиот метод. Надоврзувајќи го своето училиште, го основала Урбаното женско училиште на Аспасија Скордели. Ласкариду била претседател на Одделот за образование на Унијата на грчки жени. Таа работела со Гимнастичкото здружение за да ја води првата Гимнастика во училиштата. Во рамките на оваа улога, таа работела на создавање на Наставата на наставници во градинки и Гимнастичкото училиште за девојчиња.
Во средината на Грчко-турската војна (1897), Ласкариду организирала работилници за обука на сиромашните во општинските театри во Атина и Пиреја. Подоцна отворила и градинки и гимназии за сиромашните на двете локации. Ноќните училишта за обука на доволен број наставници започнале во 1906 година. Конечно, Ласкариду ја основала Националната градинка за обука на детски наставници и Вишото женско училиште во Атина во 1912 година.
Ласкариду имала три ќерки: Мелпомена, Софија Ласкариду, родена во 1876 година, која подоцна станала значајна уметница, а Ејрини Ласкариду била родена во 1882 година. Ејрини го основала Домот на слепите во Калитеа и го вовела методот на читање на Брајова азбука за слепите во Грција. Ласкариду била наградена со Сребрен крст за нејзината работа. Починала во Атина во сообраќајна несреќа во 1916 година.
Елеонора Тер-Парсегова-Махвилаѕе

Елеонора „Лола“ Тер-Парсегова-Махвилаѕе (грузиски: ელეონორა [ლოლა] ტერ-ფარსეგოვა-მახვილაძე; 18 август 1875 година – ) — грузиско-ерменска политичарка на Социјалдемократската партија и членка на Уставотворното собрание на Грузија од 1919 до 1921 година. По советското преземање на Грузија во 1921 година, таа била дел од опозициското подземје, а подоцна работела како наставничка.
Елеонора Тер-Парсегова била родена во ерменско-руско семејство во Тифлис, тогашен дел од Руската империја, и била мажена за грузискиот лекар Владимир Махвилаѕе. Таа се приклучила на Социјалдемократската партија во 1902 година. Во 1905 година, Тер-Парсегова и нејзиниот сопруг се преселиле да живеат во Сухуми, каде што работела како учителка и се вклучила во револуционерни превирања.
Кратко по Октомврискиот манифест, огранокот на Батумискиот комитет на Руската социјалдемократска работничка партија во Сухуми, чиј член била Тер-Парсегова, презел ефективна контрола врз градот, накратко заменувајќи ја царската администрација. Често била гледана како маршира на чело на демонстрациите. Таа пропагирала револуционерни идеи меѓу своите ученици и ги учела „Марсељеза“, која ја изменила за да вклучи референца за рускиот цар Николај II. По падот на револуцијата, таа била затворена во 1908 година, и потоа уште двапати сè додека револуцијата од 1917 година не ја соборила руската монархија.
Во новонезависната Грузија, Тер-Парсегова-Махвилаѕе била избрана во Уставотворното собрание како кандидат на Социјалдемократската партија во 1919 година. Така таа станала една од петте жени во првото демократски избрано грузиско законодавно тело од 130 члена. Во Собранието, таа била членка на комисијата за труд и здравствена заштита.
Откако грузиската република паднала под болшевичката инвазија во 1921 година, Тер-Парсегова-Махвилаѕе се вклучила во подземната политичка опозиција на новиот режим. Таа била членка на Женскиот комитет на Социјалдемократската партија на Грузија, кој им обезбедувал помош на политичките затвореници и нивните семејства. Во 1922 година, комитетот бил трансформиран во повеќепартиска подземна организација, Грузискиот политички Црвен крст. Во 1926 година, таа била уапсена и депортирана од Грузија. Се вратила во 1930-тите години и работела како приватна учителка. Датумот на нејзината смрт е непознат.
1 Осврти од современици
Според Миријам Угрехелиѕе:
„Таа собирала ученици од градските и средните училишта и ги учела да ја пеат „Марсељезата“ со малку изменети текстови за царот Николај II. Таа негувала бунтовност и идеи за непокор кај младите. Махвилаѕе зборувала на булеварот пред море од луѓе, повикувајќи на мобилизација на силите и единство за да „спречат умирачката влада повторно да се исправи на нозе“. Елена Махвилаѕе често ги водела народните маршеви, држејќи црвено знаме.“
2 Семејство
* Сопруг: Владимир Махвилаѕе, лекар. Семејството имало деца, но нивните имиња и судбини сè уште се непознати.
* Брат: Константин Михајлович Тер-Парсегов, хемичар по професија, служел во артилериската единица на Црвената армија во Грузија и исто така бил уапсен во февруари 1922 година.