procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Хидеки Јукава

Хидеки Јукава (|湯川秀樹 – ) — јапонски теориски физичар, воедно и првиот јапонски нобеловец. Во 1932 претскажал дека во јадрото дејствуваат силни заемодејства кои се одвиваат преку размена на мезони (|μέσος; во превод: среден).
1 Животопис
Бил роден како Хидеки Огава во Токио и детството го поминал во Кјото. Во 1929, по примената диплома од Царскиот универзитет Кјото, останал како предавач четири години. По дипломирањето, почнал да се интересира за теориската физика, поточно за теоријата на елементарните честички. Во 1932, се оженил со Суми Јукава (|湯川スミ), и неговото семејно име било променето во Јукава. Заедно имале два сина, Харуми и Такаки. Во 1933 станал професор асистент во Осака универзитетот, на 26 годишна возраст.
Во 1935 ја објавил својата теорија за мезонот, каде е објаснето заемодејството помеѓу протоните и неутроните, која извршила големо влијание врз истражувањето на елементарните честички. Во 1940 станал професор во Кјотскиот универзитет. Во 1940 ја добил Царската награда на јапонската академија. Во 1949 станал професор во Колумбискиот универзитет, истата таа година ја добил и Нобеловата награда за физика, по откритието на пионот од страна на Сесил Франк Пауел, Џузепе Окиалини и Цезар Латес, откритие кое било предвидено од Јукава во 1947. Јукава исто така работел и на теоријата за К-зафатот, каде што електрон со ниско енергетско ниво е апсорбиран од јадрото.
Јукава станал првиот претседател на Јукава институтот за теориска физика. Парискиот универзитет му доделил докторат и почесно учество во Кралското друштво.
Бил уредник на „Напредок на теориската физика“ и ги објавил книгите „Запознавање со квантната механика“(1946) и „Запознавање со теоријата на елементарните честички“ (1948).
Во 1955, се придружил на други десет водечки научници и интелектуалци во склучување на Расел-Ајнштајновиот манифест, кој повикува на јадрено разоружување.
Јукава се пензионирал од Кјотскиот универзитет во 1970 како „Професор Емеритус“. Како резултат на неговата физичка слабост, тој во неговите последни години од животот се појавил пред јавноста во инвалидска количка. Умрел во својот дом во „Sakyo-ku“, Кјото, на 8 септември 1981 од пневмонија и срцева слабост, на 74 годишна возраст. Неговиот гроб е во „Higashiyama-ku“, Кјото.
Соло виолинистот Дијана Јукава (|ダイアナ湯川) — роднина на Хидеки Јукава.
2 Награди и почести
*Кралска награда (1940)
*Академска Нома награда (1941)
*Поредок на културата (1943)
*Нобелова награда за физика (1949)
*Странски член на Лондонското кралско друштво (1963) [10]
*Ломоносов златен медал (1964)
*Поредок на Федерална Република Германија, Меритски медал (1967)
*Медал за Папската академија на науките (1967)
3 Поврзано
* Јукавин потенцијал
* Јукавино заемодејство
ФК Илинден (Долнени)

ФК Илинден е формиран на 2 август 2006 година во Долнени, Општина Долнени.Во A-лига на ОФЛ Прилеп сезона 2014/15 на стадионот Под Рудина. Основач и сопственик на страната е Дејан Стеваноски. Амблемот на ФК Илинден е авторско дело на Стеваноски Дејан и секое негово неовластено користење е казниво со закон. Како најголем успех досега се смета освоеното прво место во Б-дивизијата ОФЛ Прилеп во сезоната 2013/14 и обезбеден пласман за натпреварување во А-лигата на ОФЛ Прилеп во сезоната 2014/15.
Членови на управата на ФК Илинден
Претседател:Ацо Алексоски
Тренер:Зоран Сугарески,Дејан Дамески,Игор Сугарески
Благајник:Жика Тренгоски
Членови:Златко Атанасоски,Дејан Стеваноски
Леќа (род)

Леќа — род растенија од семејството на бобовите (''Fabaceae'') познато по зрната кои се користат во исхраната. Опфаќа четри вида на мали исправени или ползечки билки со перјести листови, мали, слабо забележливи бели цветови и мали сплеснати мешунки. Најзастапена во исхраната е прехранбената леќа (''Lens culinaris'').
1 Поврзано
* Глушини
Серско Поле

Серско Поле (|Ο κάμπος των Σερρών) — рамница во Егејска Македонија, денес во Грција.
Има облик на издолжен паралелограм и се простира од северозапад кон југоисток во должина од 70-80 км и ширина од 15-20 км. Од северозапад полето е заградено од планината Беласица, од југоисток од Кушница. На исток од полето се наоѓаат планините Круша и Богданска Планина, а на североисток е Пирин. Серското Поле е познато по својата плодност. Почвата в полето е песоклива глина, богата со црница. Водоснабденоста е мошне добра бидејќи подземните води насекаде излегуваат плитко на површината.
Низ Серското Поле дува северниот рупелски ветар од Рупелската Клисура.
Во Серското Поле се одгледуваат голем број култури, како што се јачменот, пченката, памукот, пченицата, просото, гравот, наутот, леќата, сусамот, анасонот, дињата, лубеницата, грашокот, компирот, кромидот, лукот, конопот, ленот, цвеклото, маслинката, бадемите, оризот и други. Сточарството е застапено со овци, кози, крави и други животни. Од културите најмногу се работи со ’рж, сусам, пченица и памук, а потоа со јачмен и, многу ретко, со просо. Најважна култура во Серското Поле е памукот, кој тука се произведува во најголеми количества на целиот Балкански Полуостров. Голем дел од приносот на памук, жито и ’рж оди за извоз. Во јужните краишта на полето се одгледува и тутун.
Во далечното минато, Серското Поле било на дното на поголемо езеро, кое со времето си го пробивало патот помеѓу Карадаг и Кушница и се излеало во Егејското Море. Од тоа големо езеро во длабоките места на полето останале две езера — Бутковското Езеро во северниот дел на полето и Тахинското Езеро во јужниот. Езерото е пресушено од грчките власти во XX век.
Во антиката Серското Поле се нарекувало Одомантско Поле.
1 Поврзано
* Сер (округ)
* Шарлија
* Сминица
* Бутковско Езеро
Мане Сигбан

Карл Мане Георг Сигбан (|Manne Siegbahn – ) бил шведски физичар кој бил награден со Нобелова награда за физика во 1924 „за истражувањата и откритијата на полето на спектроскопија со Х-зраци“.
Сигбан се родил во Еребру, Шведска. Се здобил со „Доктор по филозофија“ во Лундскиот универзитет во 1911, неговите тези биле насловени „Мерење на магнетно поле“(Magnetische Feldmessungen). Го заменувал Јоханес Ридберг како професор, кога неговото здравје попуштило, и го наследил како професор во 1920.
Почнал со истражување на полето на спектроскопијата со Х-зраци. Оваа работа продолжила кога се преместил во Упсалскиот универзитет во 1923. Тој создал подобрен експериментален апарат кој му овозможил да направи многу точно мерење на брановата должина на X-зраците произведени од атоми на различни елементи. Тој создал конвенција за именување на различни спектрални линии кои се карактеристични за елементите во спектроскопијата со Х-зраци, сигбанова нотација. Прецизното мерење на Сигбан придонело за квантната теорија и атомската физика.
Во 1937, Сигбан бил назначен за директор на одделот на физичари на нобеловиот институт на шведската кралска академија на науки. Во 1988 се преименувал во Мане сигбанов институт (МСИ). Истражните групи во институтот биле преименувани оттогаш, но името и понатаму живее во Мане сигбановата лабораторија организирана од Стокхолмскиот универзитет.
Сигбан се оженил за Карин Хогбон во 1914. Тие заедно имале две деца: Бо Сигбан (1915–2008), дипломат и политичар, и Кај Сигбан (1918–2007), физичар кој исто така ја има добиено Нобеловата награда за физика, во 1981, за неговиот придонес во развитокот на фотоелектронска спектроскопија со Х-зраци. Неговата жена умрела во 1972.
Тој го добил Хјузовиот медал во 1934 и Румфордовиот медал во 1940. Во 1944, тој ја патентирал сигбановата пумпа.
Министер за правда на Македонија

Министер за правда на Македонија — прва позиција во хиерархијата на Министерството за правда на Македонија, која институција била основана во 1945 година. Прв министер, тошаш во министерството за правосудство бил Павел Шатев, а во независна Македонија бил Ѓорѓи Наумов. Актуелен министер за правда е Игор Филков.
1 Список на министри
#, Име(роден–починал), Слика, Мандат, Политичка припадност
1, Ѓорѓи Наумов(1930-2020), 20 март 1991, 4 септември 1992, Експертска влада
2, Туше Гошев(1951-), 4 септември 1992, 20 декември 1994, СДСМ
3, Владо Поповски(1941-), 20 декември 1994, 29 мај 1997, независен
4, Ѓорѓи Спасов(1949-), 29 мај 1997, 30 ноември 1998, СДСМ
5, Владо Камбовски(1948-), 30 ноември 1998, 28 декември 1999, Демократска алтернатива
6, Џевдет Насуфи(1948-), 28 декември 1999, 13 мај 2001, ДПА
7, Иџет Мемети(1961-), 13 мај 2001
8, Исмаил Дарлишта(1964-), 1 ноември 2002, октомври 2003, ДУИ
9, Мери Младеновска - Ѓорѓиевска(1969-), 17 декември 2004, 28 август 2006, СДСМ
10, Михајло Маневски(1937-), 28 август 2006, 28 јули 2011, ВМРО-ДПМНЕ
11, Блерим Беџети(1976-), 28 јули 2011, 19 јуни 2014, ДУИ
12, Аднан Јашари(1965-), 19 јуни 2014, 5 април 2016, ДУИ
13, Валдет Џафери(1989-), 5 април 2016, 1 јуни 2017, ДУИ
14, Билен Салиу(1975-), 1 јуни 2017, 1 јуни 2018, ДУИ
15, Рената Дескоска(1972-), 1 јуни 2018, 31 август 2020, СДСМ
16, Бојан Маричиќ(1983-), 31 август 2020, 17 јануари 2022, СДСМ
17, Никола Тупанчески(1961-), 17 јануари 2022, 28 февруари 2023, СДСМ
14, Кренар Лога(1984-), 28 февруари 2023, 20 јуни 2024, Алијанса за Албанците
15, Игор Филков(1979-), 24 јуни 2024, тековно, ЗНАМ
Мрсна

Мрсна (|Γόνιμο, ''Гонимо'', до 1927 ''Μρίσνα'', ''Мрисна'') — село во Серско, Егејска Македонија, денес во рамките на општината Синтика, Грција. Населението брои 455 жители (2011).
Познато е како родно место на истакнатиот македонски глумец Ристо Шишков (1940-1986).
1 Географија
Селото е сместено северозападно од градот Сер и 15 км западно од Валовишта (Сидирокастро) во Серското Поле, на десниот брег на реката Струма. На растојание од 3 км од другата страна на реката е селото Хаџи Бејлик, а на 7 км е Ветрен. Лежи на надморска височина од 35 м.
2 Историја
2.1 Османлиско време
Во XIX век Мрсна е чифлиг во Серската каза. Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. ''Мрсла'' (Mrsla) има 25 домаќинства кои се состојат од 80 Македонци.
В 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото:
Мрсна е помалку од час на исток од Голема Маала. Чифлиг на Исмаил-бег од Сер. Има иста земја со околните села. 70 македонски и 20 ромски куќи... Рамницата на која се сместени горните четири села се нарекува Прокопанско Поле и е една од најплодните. Струма обилно го пои и често дури си го менува коритото. На југ е орманот [шумата], густ со многувековни врби и тињести блата, па така климата е нездрава и поддржува секакви мијазми. Во орманаот има многу диви свињи, јазовец, шакали; по краиштата се одгледуваат и питоми свињи.
Помеѓу 1896 и 1900 г. селото потпаѓа под врховенството на Бугарската егзархија. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во ''Марсна Маала'' живеат 420 Македонци и 120 Роми. Според статистиката на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. христијанското население на ''Мрсена'' се состои од 480 Македонци.
2.2 Припојување кон Грција
По Втората балканска војна 1913 г. Мрсна влегува во состав на Грција. По Грчко-турската војна во селото се доселени Грци-бегалци, па така пописот од 1928 г. го прикажува населението како мешано староседелско (македонско) и бегалско (грчко) население, со 34 доселенички семејства со вкупно 178 луѓе.
Во 1927 г. селото е преименувано во ''Гонимо'', со значење „плодно“.
3 Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Петрич со седиште во Градобор, која припаѓа на поголемата општина Синтика, во округот Сер. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Мрсна, каде тоа е еднственото населено место.
4 Личности
* Ристо Шишков (1940-1986) — прочуен глумец
5 Поврзано
* Серско Поле
* Бутковско Езеро
Добрејка

Добрејка (обична добрејка, полска салата, грпка, грбач или крес; ) — брзорастечка билка од то на зелките (''Brassicaceae''). Сродна е на поточарката и горчицата (сенф), и како нив, има остар вкус и арома.
Ова едногодишно растение достигнува 60 см во висина, со многу гранки во горниот дел. Цветчињата се бели до розикави, сместени во гроздови на гранчиња и имаат пречник од само 2 мм.
1 Во земјоделството
Добрејката пазарно се одгледува во Англија, Франција, Холандија и Скандинавија.
Растението е собено погодно за хидропонско одгледување и добро успева ако се навадува со вода која е по малку базна. Во домашно одгледување, добрејката се набавува како расад.
Фиданките се берат една до две недели по садењето, кога се високи 5–13 см.
2 Во кулинарството
Добрејката се додава во чорби, сендвичи и салати поради остриот вкус кој го дава. Се јаде и во облик на из’ртени никулци, а семките можат да се користат како зачин наместо бибер, свежи или сушени. Во Англија често се става во сендвичи заедно со варено јајце, мајонез и сол.
3 Други примени
Семето на добрејката се користи како народен лек во Индија уште од древноста. Семето се горчливо и се користи за загревање и прочистување, како тоник, афродизијак, за подобрување на видот, против скорбут, алергии и за подобрување на мокрењето. Помага во лечењето на астма, кашлици со искплукување, како топли облоги за шинати места, против лепра, кожни болести, дизентерија, пролив, спленомегалија, диспепсија, лумбаго, леукореја, скорбут и слабост во семето. Делува на симптомите на астмата и за подобрување на работењето на белите дробови. Се смета дека семето има и хипогликемско својство, а лепливата материја што се добива од нив може да биде замена за гумарабика и трагакант.
Мумџица

Мумџица или Алдинска Планина — средновисока планина која се наоѓа во средишниот дел на Македонија, огранка на најголемиот планински масив Мокра.
1 Природни одлики
Мумџица е северна огранка на најголемиот македонски планински масив Мокра (Јакупица). Нејзината највисока точка изнесува 1606 метри надморска височина, а височината на котите на сртот се движат од 1571, 1565 и 1548 метри. Позната е и под имињата Алдинска Планина поради тоа што на неа е сместено единствено селото Алдинци, како и верзиите на името ''Мумџиница'', ''Мумџиица'' или ''Мумџијца''. На нејзината северозападна падина е сместен познатиот Планинарски дом „Караџица“. Има речиси меридијански правец на протегање во насока север-југ кој малку се отстапува и отклонува во правец југоисток - северозапад. Започнува од планинскиот јазол под Бегово Поле и врвот Солунска Глава во месностите Јуручица, Демирова Ливада и Здуње и се протега на десната страна во изворишното подрачје и горно течение на Кадина Река сѐ до нејзиното скршнување во источен правец под селото Алдинци. Се одликува со стрмни падини обраснати со густи шуми и зарамнето било кое е покриено со ниски грмушести растени. Бидејќи е пониска од 1700 метри, шумската покривка достигнува до самото било и врв на планината. Богата е со листопадна шума, особено многу честа и стара букова, а во мал дел веднаш над планинарскиот дом Караџица е застапена и густа зимзелена - борова и елова шума. Почвата е од различен вид, претежно црница со големи предели на песоклива почва во делот веднаш над селото Алдинци. Застапени се и многу гранитни карпи.
Во својата книга „Материјали по изучувањето на Македонија“, Ѓорче Петров запишал дека Мумџијца не е ништо друго, освен поснижено продолжение на Црн Врв, на којшто го запазува изгледот и карактерот во секој поглед. Таа се разликувала од него и сите околни планини само по богатите пасишта, со коишто таа смело конкурирала со Бистра и Шар.
2 Планинарење
На падините на Мумџиница минува дел од добро обележаната и позната планинарска патека од трансферзалата „Македон“ која започнува од Богомила и преку врвот Солунска Глава оди сѐ до Драчево и Скопје, односно минува преку целиот планински масив на Мокра Планина или Јакупица. Од рибникот на Кадина Река до планинарскиот дом Караџица има час и половина пешачење по средно тешка патека која минува низ густа букова шума, сред самото село Алдинци и разновидна листопадна шума од јавор, брези, јасики и високи папрати. Од познатиот Планинарски дом „Караџица“ низ убава и густа борова шума за 10 минути пешачење по лесна патека се стигнува до билото и врвот на планината со кота 1571 метар надморска височина. Планинарскиот дом „Караџица“ кој е сместен на северниот крај на западната падина на Мумџица е всушност крстосница на повеќе планинарски патеки кои водат кон Бегово Поле и врвот Солунска Глава на југ, познатите Салаковски езера со врвовите Убава и Миленков Камен на запад, изворите на Кадина Река во месноста Јуручка Карпа на југозапад, селото Цветово и понатму кон Марков Манастир и Водно на север итн.
3 Галерија
Чарлс Вилсон

Чарлс Томсон Рис Вилсон (|Charles Thomson Rees Wilson; – ) — шкотски физичар и метеоролог кој бил награден со Нобелова награда за физика за неговиот изум — маглената комора.
1 Животопис
Вилсон се родил во Мидлотиан, син на фармер, Џон Вилсон, и неговата мајка Ени Клерк Харпер. По смртта на неговиот татко во 1873, неговото семејство се преселило во Манчестер. Тој се образовал во Манчестерскиот универзитет, студирал биологија со цел да стане физичар. Тој тогаш заминал во колеџот „Сидни Сасекс“, Кембриџ, каде што се заинтересирал за физиката и хемијата.
Вилсон подоцна особено се интересирал за метеорологијата, и во 1893 почнал да ги проучува облаците и нивните својства. Тој некое време работел во опсерваторијата на Бен Невис, каде што го набљудувал формирањето на облаци. Подоцна тој се обидел да го повтори овој ефект во помали размери во лабораторијата во Кембриџ, ослободувајќи влажен воздух во запечатен контејнер. Подоцна тој експериментирал со создавање патеки на облаци во неговата комора предизвикано од јони и зрачење. За изумувањето на маглената комора ја добил Нобеловата награда во 1927.
Вилсон се оженил со Џеси Фрејзер во 1908, ќерка на религиски проповедник од Глазгов, и заедно имале четири деца. Тој починал близу Единбург, опкружен со своето семејство.
2 Наследство
Кратерот Вилсон (кратер) на месечината е именуван во негово име.
Вилсоновите кондензациски облачни формации, настануваат по голема експлозија (како на пример јадрена детонација), се именувани по него.
Вилсоновото друштво, дружтвото на природни науки во „Сидни Сасекс“ колеџот, исто така е именувано по негово име.
Архивите на Чарлс Томсон Рис Вилсон се одржувани од страна на Глазговскиот универзитет.
3 Наводи
*''Asimov's Biographical Encyclopedia of Science and Technology'', Isaac Asimov, 2nd ed., Doubleday & C., Inc., ISBN 0-385-17771-2.
Детство (роман)

„Детство“ (руски: ''Детство'') — книга од Лав Толстој. Тоа е првото книжевно дело на Толстој, било објавено во 1852 година.
1 Изданија на македонски јазик
Книгата е објавена во 1966 година од книгоиздавателството „Кочо Рацин“, во рамките на библиотеката „Златна клупа“, а преводот на македонски јазик го извршил Александар Ежов. Книгата има 180 страници и испечатена е во печатницата „Нова Македонија“ од Скопје, во јуни 1966 година, а во тираж од 10.000 примероци. Книгата не е каталогизирана и не го поседува меѓународниот број ISBN. Ликовното уредување на корицата и внатрешните илустрации се дело на Јован Петров, а техничкото уредување го извршил Коста Бојаџиевски, а коректурата ја направила Драга Стефанова.
2 Содржина
Краткиот роман „Детство“ има автобиографски карактер. Книгата се состои од 28 поглавја, и тоа:* Глава I: Учителот Карл Иванич
* Глава II: MAMAN
* Глава III: ПАПА
* Глава IV: Часовите
* Глава V: Божјакот
* Глава VI: Подготовките за на лов
* Глава VII: Ловот
* Глава VIII: Игрите
* Глава IX: Нешто како прва љубов
* Глава X: Каков човек беше татко ми?
* ГлаваXI: Занимавањата во кабинетот и во гостинската соба
* ГлаваXII: Гриша
* ГлаваXIII: Наталја Савишна
* ГлаваXIV: Разделбата
* Глава XV: Детството
* Глава XVI: Стиховите
* ГлаваXVII: Кнегиња Корнакова
* ГлаваXVIII: Кнез Иван Иванич
* Глава XIX: Ивини
* Глава XX: Се збираат гостите
* ГлаваXXI: Пред мазурката
* ГлаваXXII: Мазурката
* ГлаваXXIII: По мазурката
* ГлаваXXIV: Во постелата
* Глава XXV: Писмото
* Глава XXVI: Што нè чекаше в село
* Глава XXVII: Жалоста
* Глава XXVIII: Последни тажни спомени
Боранија

Боранија — незрели мешунки на разни сорти на гравот (''Phaseolus vulgaris'') кои можат да бидат зелени или во други бои.
1 Во кулинарството
Боранијата се огледува ширум целиот свет. Се продава свежа, конзервирана и замрзната.
Се пригодвува со барење, варење, пржење или печење.
Растението има висока концентрација на лектини кои можат да бидат штетни ако се внесуваат во големи количества без да бидат добро зготвени.
Во боранијата се среќава и флавинолот миквелијанин (кверцетински 3-O-гликуронид).
2 Одгледување
Боранијата се одгледува во два главни облика: ниски и високи сорти..
Ниските се грмушести, високи од 1-1,5 м и немаат потреба од потпора. Созреваат бргу, веднаш даваат плод и потоа престануваат да раѓаат.
Високите пак растат исправено, а стеблата им се извиени на притки како ползавци.
2.1 Сорти
Во светот се познати преку 130 сорти боранија. Мешунките можат да бидат зелени, бледожолти, виолетови, црвени или со шарени траги. По облик можат да бидат шилести, тркалезни или широки.
Мешунките кај многу (иако не сите) сорти имаат цврста жила долж мешунката која се отстранува пред готвењето поради жилавоста или се избегнува со сецкањето на мешунката.
Најзастапени сорти во Македонија се следниве (по азбучен ред):* италијанска боранија
* кинеска боранија
* лоди
* нерина
* тибер
* унидор
* фруидор
* шумадинка
3 Производство
Република Македонија има значајно производство на боранија, со речиси 10.947 тони во 2007 г., што сепак претставува пад споредено со 15.308 тони во 1995 и 19.423 тони во 1992 г.
Според Организацијата за исхрана и земјоделство на ООН (ФАО), во 2012 г. најголеми произведувачи на боранија (во тони) се следниве земји:
Место, Земја, Производство (во тони)
1, 16.200.000
2, 871.170
3, 620.000
4, 614.965
5, 305.000
6, 251.279
7, 165.400
8, 134.124
9, 133.744
10, 94.356
Цел свет, 20.742.857
4 Поврзано
* Грав
* Мешунки
Оскар Левицки

Карл Оскар Јохан Левицки (роден на 14 јули 1992 во Малме) — шведски фудбалер, играч од средниот ред на Малме и на шведската репрезентација.
1 Кариера
1.1 Баерн Минхен
Левицки му се приклучил на Бајерн Минхен на 16 годишна возраст од клубот од неговиот роден град Малме во 2008 година и ја продолжил својата кариера во младински сектор. Тој за првпат бил вклучен во резервниот тим на Баерн кон крајот на сезоната 2009-10 и се појавува како неискористена замена во голем број на натпревари кон крајот на сезоната. Тој го направил своето деби во почетокот на следната сезона во поразот со 4-1 пораз од Кикерс Офенбах и направил 33 настапи за вториот тим на Баерн Минхен, кој отпаднал од 3. Лига таа сезона. На Левицки му бил понуден про-договор со првиот тим, но тој го одбил и во јуни 2011 година станал слободен играч.
1.2 Хекен
И покрај напорите на ФК Бајерн Минхен кои сакале повторно да потпишат договор со Левицки, тој избрал се врати во Шведска и да и се приклучи на екипата на Хекен во август 2011 година, потпишувајќи договор во трајност до 2014 година. Главната причина поради која го сменил клубот била недостатокот на минути за првиот тим на Баерн во блиска иднина. Во првата сезона во Хекен не направил ниту еден настап за првиот тим. Своето деби го направил на почетокот на следната сезона на 31 март 2012, играјќи го целиот натпревар во ремито без голови на гостувањето кај ГАИС. На 1 ноември 2012, го постигнал својот прв гол за Хекен во ремито 1-1 на домашен терен против АИК. Левицки поминал четири сезони во Хекен пред да си замине од клубот по истекувањето на неговиот договор во 2014 година.
1.3 Малме
На 13 ноември 2014 година, првиот клуб на Левицки Малме објавил дека тој се враќа во клубот откако потпишал три-годишен договор. Трансферот официјално бил потврден на 8 јануари 2015 година.
2 Титули
2.1 Шведска репрезентација
* Европско првенство за играчи под 21 година (1) : 2015.
Чарлс Гловер Баркла

Чарлс Гловер Баркла (|Charles Glover Barkla – ) — британски физичар, и добитник на Нобелова награда за физика во 1917 „за откривањето на рендгентското зрачење на елементите“.
Баркла е роден во Виднес, Англија, син на Џон Мартин Баркла, секретар на хемиската компанија Атлас и Сара Гловер, ќерка на часовничар. Баркла студирал во Ливерпулскиот институт и продолжил во Ливерпулскиот универзитет со стипендија. Баркла прво студирал математика, но подоцна се занимавал со физиката под менторско раководство на Оливер Лоџ. За време не отсуството на Оливер Лоџ поради здравствени причини, Баркла го заменувал во предавањата.
Во 1899, Баркла бил примен во „Тројство-колеџот“ во Кембриџ, со истражувачкото друштво од 1851 да работи во кавендишката лабораторија под надзор на физичарот Џозеф Џон Томсон, ја студирал брзината на електромагнетните бранови низ жици од различен материјал и ширина.
По година и пол во „Тројство-колеџот“ во Кембриџ, неговата љубов кон музиката била причина да се префрли во Кралскиот колеџ во Кембриџ за да може да пее во хорот на капелата. Баритон-гласот на Баркла бил извонредно убав и ноговите соло настапи секогаш биле целосно ислушувани. Тој ја завршил неговата стипендија за уметност, и станал доктор на уметност во 1907.
Во 1913, по работењето во кембричките универзитети, Ливерпул, и Кралскиот колеџ во Лондон, Баркла бил назначен за професор по природна филозофија во Единбуршкиот универзитет, место кое го задржал до неговата смрт. Баркла се оженил со Мери Естер Каувел во 1907, со која имал два сина и една ќерка.
Баркла одлично напредувал во развивање и рафинирање на законите за расејување на Х-зраците, принципите кои го раководат преносот на Х-зраците, пред сè принципите за побудувањето на секундарните Х-зраци. За неговото откритие за одликите на Х-зраците на елементите, Баркла бил награден со Нобелова награда за физика во 1917. Тој исто така бил награден и со Хјузовиот медал на Британското кралско друштво, истата година.
Религиозен човек, Баркла бил методист и сметал дека неговата работа е „дел од задачата за Бог, творецот “.
Починал во Единбург на 23 октомври 1944.
1 Спомени на Баркла
Месечевиот кратер Баркла (кратер) бил именуван во чест на Чарлс Баркла. Спомен плоча била сместена во близина на Кенонгејт, близу Единбуршкиот универзитет. Дополнително, предавачки театар во физичарскиот оддел на Ливерпулскиот универзитет, како и биофизичка лабораторија во биолошкиот научен оддел, се именувани во негово име. Во 2012, возило за расејување на сол за топење на снег во неговиот роден град Виднес, било именувано во негово име, по иницијатива на локален весник.
Роберт Едвардс

Роберт Џефри Едвардс (|Robert Geoffrey Edwards; 27 септември 1925 - 10 април 2013) — британски физиолог, научник и пионер во лечењето на неплодноста со примена на методата со вештачко оплодување. За придонес во развојот на репродуктивната медицина и вештачкото вонтелесно оплодување, на Едвардс во 2010 година му била доделена Нобеловата награда за физиологија или медицина.
1 Животопис
Роберт Едвардс е роден на 27 септември 1925 во Манчестер, Англија. По завршување во гимназијата во Манчестер едно време служел во британската војска. Студирал земјоделство на Универзитетот Бангор, во Велс, и докторирал „генетика на животни“. Во 1963 година пристапил кон Универзитетот во Кембриџ, каде бил соработник во Черчиловиот колеџ.
Неговата сопруга Рут Фаулер Едвардс била внука на физичарот Ернест Радерфорд и ќерка на физичарот Ралф Фаулер. Едвардс бил татко на пет ќерки и дедо на 11 внуци.
Како пензиониран професор по репродуктивни науки на Универзитетот во Кембриџ, Роберт Едвардс починал во 87 година од животот, на 10 април 2013 во Кембриџ.
2 Дело
Роберт Едвардс своите научни истражувања ги започнал за време на педесеттите години на XX век, откако сфатил дека вонтелесното оплодување може да претставува можен одговор на неплодност. Заедно со колегата Патрик Стептоу, во 1968 година развиле метода на вонтелесно оплодување на јајце-клетките.
Четири години подоцна Едвардс и Стептоу примениле замена на ембрион во неплодните мајки, но неколку трудници завршиле со спонтан абортус.
Едвардс и Стептоу во 1977 пробале со нова терапија која не претходела на хормонска стимулација на јајниците, веќе се заснивала на прецизно програмирано време на оплодување. Во јули наредната година родена е Луиз Браун, прво бебе од епрувета.
Едвардс и Стептоу со своите соработници за време на својата истражувачка работа биле соочени со бројни проблеми, вклучувајќи голем број на критики и тужби и недостаток на материјални средства за истражување. Откако биле одбиени од страна на многу официјални медицински институции, нивните обиди наишле на непријателски став на бројни верски организации, вклучувајќи и одбивање на британската влада финансиски да ги поддржи истражувањата, ги приморало Едвардс и Стептоу да се свртат кон помошта на приватните дарители.
Професорот Стептоу починал во 1988 година па битката со проблемите и истражувањата Едвардс ги продолжил самостојно како научник и уредник на медицински магазини.
Благодарение на методата која ја развиле овие два научници до 2010 година во светот преку овој пат се родени повеќе од четири милиони бебиња.
Се смета дека моментално, со вештачко оплодување, светлоста на денот ја гледаат два до три проценти од вкупниот број на новороденчиња.
Роберт Едвардс за неговиот придонес во лечењето на неплодноста со вештачко оплодување, во неговата 85 година, му е доделена Нобеловата награда за физиологија или медицина.
Овен Виланс Ричардсон

Сер Овен Виланс Ричардсон (|Sir Owen Willans Richardson - ) — британски физичар кој добил Нобелова награда за физика во 1928 „за неговата работа на термоелектронскиот феномен и особено за откривањето на термоелектронскиот закон наречен по него“.
1 Животопис
Ричардсон се родил во Девсбру, Јоркшир, Англија, единствениот син на Џошуа Хенри и Шарлот Марија Ричардсон. Се образовал во „Бетли“ школото за граматика и колеџот „Тројство“ во Кембриџ, каде што добил првокласни почести по природни науки. Тогаш тој станал доктор на науки во Универзитетскиот колеџ во Лондон во 1904.
По дипломирањето во 1900, почнал да истражува за емисијата на електрична енергија од вжештени тела во Кевендишката лабораторија во Кембриџ, и во 1902 станал член на колеџот „Тројство“. Во 1901, демонстрирал дека вредноста од вжештена жица зависи експоненцијално од температурата на жицата со математичка форма слична на Равенката на Арениус. Ова станало познато како „Закон на Ричардсон“: „ Ако негативното зрачење се должи на честичките кои произлегуваат од металите, вредноста на заситеност (s) треба да го почитува законот <math>s = A\,T^{1/2}\,e^{-b/T}</math> “.
Ричардсон бил професор во Универзитетот Принстон од 1906 до 1913, и се вратил во Велика Британија во 1914 за да стане „Витстоун“ професор по физика во Кралскиот колеџ (Лондон), каде подоцна бил главен истражувач. Се пензионирал во 1944 и починал во 1959.
Тој исто така го проучувал и фотоелектричниот ефект, гиромагнетниот ефект, емисијата на електрони при хемиски реакции, слаби Х-зраци, и спектарот на водородот.
Ричардсон се оженил со Лилијан Вилсон, сестра на негов колега од Кевендиш, Херолд Вилсон, во 1906, и заедно имале два сина и една ќерка. Сестрата на Ричардсон се омажила за американски физичар и нобеловец Клинтон Дејвисон, студент на Ричардсон. По смртта на Лилијан во 1945, повторно се оженил во 1948 со Хенриет Рап, физичар.
Овен Виланс Ричардсон имал син Херолд Овен Ричардсон кој бил специјалист за јадрена физика и исто така бил директор, оддел на физичари, колеџ „Бедфорд“, Лондонски универзитет и подоцна станал „емиритус“ професор во Лондонскиот универзитет.
2 Почести
Ричардсон станал член на кралското друштво во 1913, и бил награден со Хјузовиот медал во 1920. Ја добил Нобеловата награда по физика во 1928, „за неговата работа на термоелектронскиот феномен и особено за откривањето на термоелектронскиот закон наречен по него“. Бил прогласен за витез во 1939.
3 Библиографија
****
Шарл Едуар Гијом

Шарл Едуар Гијом (|Charles Édouard Guillaume – ) — швајцарски физичар кој бил награден со Нобелова награда за физика во 1920 „за придонесот кон физиката во врска со прецизното мерење преку откривањето на аномалиите на легурите на челичен никел“
Гијом е познат по својот пронајдок на легурите на челичен никел кои ги нарекол инвар и елинвар. Инварот има близу нула коефициент на топлинско ширење, што го прави корисен во изградба на прецизни инструменти чии димензии треба да останат исти при промена на температурата. Елинварот има близу нула топлински коефициент на еластичниот модул, што го прави корисен во изградба на инструменти со извори кои треба да бидат непроменети при промена на температурата, како што е морскиот хронометар. Елинварот е исто така немагнетен, уште едно корисно својство за антимагнетни часовници.
Како син на швајцарски хорологист, Гијом се заинтересирал за морските хронометри. За употреба како што е надоместна рамнотежа тој создал мала варијација на легурата инвар која имала негативен квадратен коефициент на ширење. Целта на ова била да се елиминира проблемот со „средната температура“ на балансното тркало.
Гијом бил директор на Меѓународното биро за тегови и мери. Тој работел со Кристијан Биркеланд, служејќи во Париската опсерваторија - делот „Медон“. Тој извел неколку експерименти со термостатски мерења во опсерваторија. Тој бил првиот што прецизно ја определил температурата на просторот.
Гијом се оженил со А. М. Тафлиб во 1888, со која имал три деца.
1 Публикации
************
2 Наводи
* Nobel Lectures, Physics 1901-1921, " '' – Biography''". Elsevier Publishing Company, Amsterdam.
* lanl.gov, "''''". Pioneers in the development of the Plasma Universe.
*Rupert Thomas Gould, ''The Marine Chronometer: its history and development'', Holland Press, 1960.
Џејмс Рејнвотер

Лав Џејмс Рејнвотер (|Leo James Rainwater - ) — американски физичар кој ја споделил Нобеловата награда за физика во 1975 „за учество во определување на асиметричните форми на одредени атомски јадра“.
1 Животопис
Рејнвотер е роден во Ајдахо, САД, но подоцна се преместил во Ханфорд, Калифорнија, по смрта на неговиот татко како последица на една од најголемите пандемии во историјата на човештвото, „Шпанска треска“, во 1918. Тој добил диплома од Институтот за технологија на Калифорнија во 1939 како мајор по физика, подоцна станал доктор по филозофија во Колумбискиот универзитет во 1946, работејќи со Енрико Ферми.
За време на Втората светска војна, тој се занимавал со проектот Менхетен, кој претставувал прекар на подземно истражување за создавање на првата употреблива атомска бомба. Во 1949, тој почнал да ја развива својата теорија, спротивно на тоа што тогаш се верувало, дека сите атомски јадра не се сферични. Неговите идеи подоцна биле тестирани и потврдени од експериментите на Ејџ Бор и Бен Рој Мотелсон. Рејнвотер исто така придонел за научното сфаќање на Х-зраците и учествувал во Американската комисија на атомска енергија и поморските истражувачки проекти. Тој се придружил на факултетот по физика во Колумбија во 1946, каде што станал постојан професор. Тој бил наречен „Папин“ професор по физика во 1982. Рејнвотер исто така ја добил и Лоренсовата награда за физика во 1963. Во 1975 Рејнвотер бил награден со Нобелова награда за физика „за откривање на врската помеѓу колективното движење и движењето на честичките во атомското јадро и за развивање на теоријата за градбата на атомските јадра врз основа на оваа врска“
Хаптоглобин

Хаптоглобин е белковина која во крвната плазма го врзува слободниот хемоглобин кој се ослободува од еритроцитите. Потоа, комплексот хаптоглобин-хемоглобин се отстранува од страна на ретикулоендотелниот систем (најмногу од слезината).
Хаптоглобинот се создава најмногу во хепатоцитите, но исто така и во кожата, белите дробови и бубрезите.
ATC код P03

1 P03A Ектопаразитициди, вклучувајќи скабициди
1.1 P03AA Производи кои содржат сулфур
:P03AA01 Диксантоген
:P03AA02 Калиум полисулфид
:P03AA03 Мезулфен
:P03AA04 Дисулфирам
:P03AA05 Тирам
:P03AA54 Дисулфирам, комбинации
1.2 P03AB Производи кои содржат хлор
:P03AB01 Клофенотан
:P03AB02 Линдан
:P03AB51 Клофенотан, комбинации
1.3 P03AC Пиретрини, вклучувајќи синтетски соединенија
:P03AC01 Пиретрум
:P03AC02 Биоалетрин
:P03AC03 Фенотрин
:P03AC04 Перметрин
:P03AC51 Пиретрум, комбинации
:P03AC52 Биоалетрин, комбинации
:P03AC53 Фенотрин, комбинации
:P03AC54 Перметрин, комбинации
1.4 P03AX Други ектопаразитициди, вклучувајќи скабициди
:P03AX01 Бензил бензоат
:P03AX02 Бакар олеинат
:P03AX03 Малатион
:P03AX04 Квасија
:P03AX05 Диметикон
:P03AX06 Бензил алкохол
2 P03B Инсектициди и репеленти
2.1 P03BA Пиретрини
:P03BA01 Цифлутрин
:P03BA02 Циперметрин
:P03BA03 Декаметрин
:P03BA04 Тетраметрин
2.2 P03BX Други инсектициди и репеленти
:P03BX01 Диетилтолуамид
:P03BX02 Диметилфталат
:P03BX03 Дибутилфталат
:P03BX04 Дибутилсукцинат
:P03BX05 Диметилкарбат
:P03BX06 Етохексадиол
Поликарп Куш

Поликарп Куш (|Polykarp Kusch - ) — германско-американски физичар. Во 1955 бил награден со Нобелова награда за физика заедно со Вилис Јуџин Лем за нивната прецизна определба дека магнетниот момент на електронот е поголем од неговата теоретска вредност, ова довело до повторно разгледување и иновирање на квантната електродинамика.
Тој во 1931 ја добил својата диплома по физика од Западниот резервен универзитет Кејс. На Илинојскиот универзитет магистрирал во 1933 и станал доктор на филозофија во 1936. Поголемиот дел од својата кариера го поминал како професор во Колумбискиот универзитет во Њујорк и работел како академски администратор неколку години пред да замине во новоизградениот Тексашки универзитет во Далас. Работел на резонанцијата на молекукларните зраци под раководство на Исидор Ајзек Раби, тогаш го открил електронскиот аномален магнетен момент. Следеле многу мерења на магнетните моменти и хиперфината структура. Тој се заинтересирал и за хемиската физика и продолжил да објавува истражувања за молекуларните зраци. За време на неговиот мандат во Колумбија, тој му бил докторски надзорник, ментор, на Гордон Гулд, пронаоѓачот на ласерот.
Станбен дом за студенти на дипломски студии во Западниот резервен универзитет Кејс во Кливленд, Охајо на јужниот кампус е именуван по Д-рКуш. Градбата е именувана „Кушова куќа“. Се наоѓа на карлтоновиот пат на кливлендската висорамнина.
Професорот Куш се оженил со Едит Стар МекРобертс и заедно имале три ќерки. Неговата жена починала во 1959 и се оженил со Бети Пецони во 1960. Поликарп Куш починал на 20 март 1993.
Џорџ Смит (физичар)

Џорџ Смит (|George Smith - ) — американски научник, применет физичар, икопронаоѓач на CCD-то. Тој бил награден со една четвртина од Нобеловата награда за физика за „за пронаоѓањето на сликовното полупроводничко коло — CCD-сетилникот“.
1 Животопис
Смит е роден во Вајт Плејнс, Њујорк. Тој служел воен рок во американската морнарица, и дипломирал на Пенсилванискиот универзитет во 1955 година а својот докторат го стекнал на Чикашкиот универзитет во 1959 година со дисертација од само 8 страници. Тој работел во Беловите лаборатории во Муреј Хил, Њу Џерси од 1959 до неговото пензионирање во 1986 година, каде тој го водел истражувањето во нови ласери и полупроводнички направи. За време на неговиот работен ангажман, Смит бил награден со дузина на патенти и накрај станал раководител на оделот за VLSI направи.
Во 1969 година, Смит и Вилард Бојл го создале CCD-то, за чие откривање биле наградени од Френклиновиот институт со Балентајнов медал во 1973 година, во 1974 година ја добива Либмановата награда, а во 2006 година Драперовата награда, а во 2009 година Нобеловата награда за физика.
Заедно Бојл и Смит биле искусни морепловци кои многупати пловеле заедно. По пензионирањето Смит го препловил светот заедно со својот долгогодишен животен сопатник, Џенет, во период од 17 години, откажувајќи се од своето хоби во 2003 година изјавувјаќи дека тоа го сторил „за да ги поштеди крцкавите коски од понатамошни бури.“ Тој моментално живее во Вејртаун, Њу Џерси.
Киро Андонов

Киро Андонов (Конопиште, Кавадаречко, - , ) — македонски публицист-историограф.
1 Животопис
Андонов е роден на 15 декември 1938 година во кавадаречкото село Конопиште. Основно образование го завршил во Горна Бошава, а учителската школа во Скопје, каде што во истиот град дипломирал на Филозофскиот факултет, на групата Југословенски книжевности. Учителствувал по една учебна година во селата Винце, Кумановско и во Горна Бошава. Од 1966 година, бил редовен професор во УЦСО ,,Јосип Броз Тито" - Неготино. Живее во Неготино. Во 1968 година е женет со Влаша Андонова. Имаат две деца, Доктор специјалист протетичар Никола Андонов и Весна Андонова.
2 Библиографија
Заедно со Пане Емшов ги издал книгите: Неготински легенди, Неготино во пламен (1912-1913), Илинденски светлини на Неготино, Тиквешки кажувања (1912-1918) и За Алатана сто алтани - за Бисера грст бисери (збирка на народни песни на Македонците муслимани од Тиквешијата).
Од областа на роднокрајната историографија ги печати следните наслови: Пешо Самарџиев-Тиквешки Војвода, Владимир Арсовски-шпански борец, Благој Јанушев, Населби (заедно со Васил Јовановски) и Манчо Малиминов. Додека со тематика од народното творештво од Тиквешијата ги издал книгите: Судбини и населби, Вишешница, Легенди, Роднокрајни кажувања, Тиквешки пословици, Славеј чешма, Богатиново Кладенче, Тиквешки народни песни, Тиквешки народни приказни, Вишина Чешма, Бигорни години, Народни умотворби, Златната чешма, Наши легенди, Момина чука, Народни кажувања и др.
Книгите ,,Неготиноски народни приказни" и ,,Златогривото коњче" од проф. Киро Андонов претставуваат еден вид зборници од народното творештво на Тиквешијата, во кои се поместени голем број приказни, пословици, песни и гатанки. За театарската дејност во Неготино ја посветил брошурата ,,Театарот во Неготино". И имал издадено само една збирка со песни и раскази под наслов ,,Птици без јато".
Има и два неиздадени наслови.
За богатото Книжевно творештво има добиено Осмоноемвриска награда на Општина Неготино. Починал на 26 јули 1996 година во Неготино.
Неговите книги се продаваат во Неготино.
3 Награди и признанија
Киро Андонов е добитник на неколку награди и признанија, меѓу кои: Благодарница за соработка во нагреден конкурс ,,Икарово перце 76" на 21.05.1976 година, од Воздухопловен сојуз на Р Македонија; Диплома за придонес на Културно просветно поле, на 21.05.1977 година, од Културно-просветната заедница на Општина Неготино; Награда ,,8 ноември", во 1983 година, од Општина Неготино.
Вилис Лем

Вилис Јуџин Лем Џуниор (|Willis Eugene Lamb, Jr. — ) — американски физичар кој на освоил Нобеловата награда за физика во 1955 заедно со Поликарп Куш „за нивните откритија во врска со фината структура на водородниот спектар“. Лем и Куш успеале прецизно да определат одредени електромагнетни својства на електронот (види Лемова промена). Лем бил професор на колеџот за оптички науки во Аризонскиот универзитет.
1 Животопис
Лем е роден во Лос Анџелес, Калифорнија, САД и го посетувал Средното училиште на Лос Анџелес. Уште одма примен во 1930, станал дипломиран научник по хемија во Калифорнискиот универзитет во 1934. За теоретската работа околу расејување на неутроните од кристал, помаган од Ј. Роберт Опенхајмер, се здобил со признанието „доктор по филозофија“ за физика во 1938. Поради ограничени методи на пресметување во тоа време, со ова истражување не успеал да го открие Месбауеровиот ефект, 19 години подоцна бил откриен од страна на Месбауер. Исто така работел и на јадрената теорија, ласерска физика и потврдување на теоријата за квантната механика.
Лем бил професор по физика во Оксфордскиот универзитет од 1956 до 1962, и исто така предавал во Јеилскиот универзитет, Колумбискиот универзитет, Стенфордскиот универзитет и Аризонскиот универзитет. Бил избран за соработник со Американската академија за уметност и наука во 1963.
Лем се памети како „надарен експерименталист и теоретичар, на најдобрата Њутнова традиција“ и се смета за „редок теоретичар што станал експерименталист“ Во подоцнежниот дел од неговата кариера посветил големо внимание на полето на квантното мерење.
2 Личен живот
Лем се оженил со Урсула Шефер, германски студент, во 1939. По нејзината смрт се оженил со физичарката Бруриjа Кауфман во 1996, а подоцна се развеле. Во 2008 се оженил со Елси Вотсон. Лем починал на 15 мај 2008 на 94 годишна возраст.
Пазар на труд

Пазарот на труд (англиски: ''Labour Market'') претставува организирано сретнување на понудата и побарувачката на труд (работна сила).
1 Пазар на труд во Македонија
Според податоците на Државниот завод за статистика, во последниот квартал на 2014 година, активното население во Македонија изнесувало 961.416 лица, од кои вработени биле 696.046, а невработени 265.370. Стапката на активност изнесувала 57,4%, стапката на вработеност била 41,5%, а стапката на невработеност 27,6%. Според половата структура, од вкупниот број вработени, 426.134 биле мажи, а 269.912 жени, додека од невработените, 158.383 биле мажи, а 106.986 жени. Што се однесува до економски неактивното население, 253.986 биле мажи, а 460.978 жени.
Во второто тримесечје од 2025 година, работоспособното население во Македонија изнесувало 1 517 307 лица, од кои 745 579 биле мажи, а 771 728 жени. Активното население изнесувало 792 746 лица (461 241 мажи и 331 505 жени) при што бројот на вработените лица изнесувал 701 369 (401 430 мажи и 299 939 жени), додека 91 377 лица биле невработени (59 812 мажи и 31 565 жени). Стапката на активност изнесувала 66,2 % (76,5 % кај мажите и 55,8 % кај жените), а стапката на вработеност била 58,5 % (66,4 % кај мажите и 50,4 % кај жените). Најпосле, стапката на невработеност изнесувала 11,7 % (13,2 % кај мажите и 9,6 % кај жените).
Според податоците на Евростат, еден македонски работник за еден работен час создава само 42,9% од просечната додадена вредност во ЕУ.
Бен Рој Мотелсон

Бен Рој Мотелсон (|Ben Roy Mottelson; - ) — американско-дански јадрен физичар. Бил награден со Нобеловата награда за физика за неговата работа на несферичната геометрија на атомските јадра.
1 Живот и кариера
Мотелсон е роден во Чикаго, Илиноис, САД, син на Џорџија Блум и Гудман Мотелсон, инженер. Дипломирал во Градското средно училиште на Лион во Илиноис. Добил стипендија од Пурдјускиот универзитет во 1947 и станал „доктор на филозофија“ по јадрена физика од Харвард во 1950.
Се преместил во Институтот за теоретска физика (подоцна Нилс Боров институт) во Копенхаген на Шелдонското патувачко друштво од Харвард и останал во Данска, станал професор во новоформираниот Нордиски институт за теоретска физика (Нордита) во 1957. Во 1971 станал официјален дански граѓанин.
Во 1950–51, Џејмс Рејнвотер и Оге Бор создале модели на атомските јадра со кои почнало да се зима предвид однесувањето на поединечни јадра. Овие модели, кои станале нешто повеќе од поедноставниот третман со течно паѓање на јадрото без никаква внатрешна структура, биле првите модели кои можеле да објаснат многу својства на јадрото, меѓу кои несферичното производство на полнеж во одредени јадра. Мотелсон работел со Оге Бор за да ги споредат теоретските модели со резултати од експерименти. На три дела кои биле објавени во 1952-53, Бор и Мотелсон демонстрирале блиска врска помеѓу теорија и експеримент, како на пример посочувањето дека енергетските нивоа на одредени јадра можат да бидат објаснети со вртежен спектар. Оваа работа поттикнала нови теоретски и експериментални истражувања.
Рејнвотер, Бор и Мотелсон биле заеднички наградени со Нобеловата награда за физика „за откривање на врската помеѓу колективното движење и движењето на честичките во атомското јадро и за развивање на теоријата за градбата на атомските јадра врз основа на оваа врска“.
Бор и Мотелсон продолжиле да работат заедно, објавувајќи монографија во два тома, ''„Јадрена структура“''. Првиот том, ''„Моно-честично движење“'' објавен во 1969, и вториот том ''„Јадрени деформации“'' во 1975.
Професорот Мотелсон е член на Одборот на спонзори на Билтенот на атомски научници.
Тој е странски пријател на Бангладешката академија на науки. и на Норвешката академија на науки и писма. Во 1969, ја добил наградата „Атоми за мир“.
Џејмс Данлоп

Џејмс Данлоп (|James Dunlop – ) — шкотски астроном, познат по неговата работа во Австралија. Тој служел како астрономски асистент кој бил ангажиран од страна на Сер Томас Брисбин да работи во неговата приватна опсерваторија, сместена во Парамата (сега именувана како Парамата), во Нов јужен Велс, околу 23 километри западно од Сиднеј за време на 1820 и 1830 година. Данлоп бил претежно визуелен набљудувач, прави ѕвездени астрономски работи за Бризбен, и по неговото завршување, тогаш независно открија и каталогизираа многу нови телескопи во јужниот дел на двојните ѕвезди и длабокото небо. Тој подоцна стана надзорник на Параматската Обзерваторија кога конечно беше продадена на Новиот Јуженo ВелскатаВлада.
1 Наводи
*Harley Wood, ' ', ''Australian Dictionary of Biography'', Volume 1, MUP, 1966, p. 338. Посетено на 5 October 2008
**Service, John (1890). ''Thir Notandums, being the literary recreations of the Laird Canticarl of Mongrynen. A Biographical Sketch of James Dunlop, Esq. p. 127 – 222. Edinburgh : Y. J. Pentland.''