procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Железниот Човек

Железниот Човек (|Iron Man), вистинско име: Ентони Едвард „Тони“ Старк (англ. ''Anthony Edward "Tony" Stark'') — измислен суперхерој на Marvel Comics. Неговите творци се Стен Ли, Џек Кирби, Лари Либен и Дон Хек. За првпат се појавил во ''Tales of Suspence'' во март 1963 г. Главниот лик во серијата е богат милијардер по име Тони Старк. Додека спроведува еден од неговите експерименти во пустината, тој е одвлечен од група терористи. Макар што не ги одобрува пеколните планови, брзо смислува план за бегство. Измислува железен оклоп со способност за летање и на тој начин успева да им побегне. Додека е во заробеништво, создава реактор што претставува срце. Во суштина, мора да создаде ракети за терористите. Наместо тоа, Тони го прави оклопот на Железниот Човек за да се извлече. Неговиот најголем непријател е Мандарин.
Во 2008 г., според серијата бил снимен игран филм, во кој глуми Роберт Дауни Помладиот. Во 2010 г. бил снимен вториот дел од филмот. Во 2013 г. излегол третиот дел од филмот. Во првиот дел, Тони Старк го измислил оклопот додека бил заробен од терористите наречени „Десет прстени“, кои биле негови верни клиенти. Тој одлучува да ја запре продажбата на оружја.
1 Младост
Тони Старк, измислен лик, е син на Марија Колинс Карбонел и Хауард Ентони Старк, сопственик на моќната компанија „Старк индустрии“. Уште како момче се интересирал за градење и ракување со машини, па на 19 години веќе дипломирал на престижниот институт МИТ со две магистри, електротехника и физика. По дипломирањето, иако се занимавал со семејниот бизнис, повеќе сакал да се препушти на блескавиот живот на плејбој наместо да ги развива своите вештини и дарби. На 21 година ги загубил двајцата родители, кои настрадале во сообраќајка, која, како што подоцна дознавме, била организирана од соперничка компанија. Неподготвен и незаинтересиран за административното управување на компанијата, Тони ја назначил својата секретарка, Вирџинија „Пепер“ Потс за извршен директор. Самиот продолжил да се изложува ексцентрично во јавноста, уживајќи во екстравагантни изведби и парадирање, или се повлекувал во самотија во сопствената работилница, каде што ќе ужива во конструирањето и развивањето опрема што може да ја управува. Секако, под влијание на смртта на неговите родители, тој се препуштал на изливи на хедонизам или развратно пиење, но покажувал и тврдоглавост, цинизам и повремено аутистичко повлекување во себе.
Перо Видев

Перо Видев ( во — во ) — македонски партизан, учесник во Народноослободителната војска на Македонија. Едно од стреланите деца во Масакрот во Ваташа.
1 Животопис
Бил речиси дете со само 15 години, кога под влијание на своите другари со голема жар и ентузијазам се вклучил во редовите на напредното движење во своето село. Перо Видев членувал во скоевската група која ја раководел Пане Џунов, а во која членувале уште Пане Мешков, Ристо Ѓондев, Ванчо Гурев, Ката Видева, Станка Коцева и Трајанка Андова. Иако бил најмлад по возраст без приговор ги извршувал сите поставени задачи од страна на скоевската организација.
2 Масакрот на ваташките деца
На 16 јуни 1943 година (на 6-тиот роденденот на Симеон II - син на Царот Борис III) во раните утрински часови Перо Видев бил уапсен од страна на Бугарската полиција, која по ѕверското иследување во селската кафана на Васил Хаџи Јорданов, го застрелала него и неговите другари во месноста "Моклиште".
3 Поврзано
* Масакрот во Ваташа
* Бугарска офанзива во Тиквешијата
* Ката Видева
4 Наводи
Тектонска несреќа кај Моклиште

Тектонска несреќа кај Моклиште — уривање на ридот како последица на тектонското движење на земјата, во раните утрински часови на петти септември 1956 година, дошло до уривање на ридот „''Градот''“.
1 Настан
Во раните утрински часови, помеѓу 6 и 7 часот во месноста „Градот“, оддалечено околу 9 километри југоисточно од Кавадарци, се случила голема тектонска несреќа. За неполни петнаесетина минути според сведоштвото на неколкумина очевидци на овој ужасен настан, кој се случил над селото Моклиште, се одронал огромен комплекс земјана маса. Како последица на оваа големо поместување на огромна маса, земја и камења покриле простор во должина од 1000 и во широчина од 400 метри. На одделни места натрупаната земја достигнувала до стотина метри длабочина.
1.1 Жртви
При оваа природна катастрофа животот го загубиле:* Ѓошо Бојаџиев од Ваташа,
* Методија Димитриев од село Конопиште,
* Ристо Камчев од село Долна Бошава,
* Шериф Ахмед од село Вешала, Тетовско,
* Илија Паризов и Мишо Кузманов од село Дреново,
* Лазо Петров и Гано Стојанов од село Возарци,
* Ајредин Бекташ од село Бозовце, Тетовско,
* Ганија Мифтари Белор од село Трново, Гостиварско, и
* Илија Панов Илов од село Грбавец.
Покрај загинатите имало и неколкумина повредени лица меѓу кои Лазо Атанасов од село Крњево, а младинецот Перо Кузманов од Ваташа бил очевидец на судбината на Ристо Камчев од село Долно Бошава, кој со своите две ќерки одел на пазар во Кавадарци. Двете негови девојчиња со помош на неколкумината очевидци биле спасени, а Ристо бил затрупан од огромната маса земја и камења.
1.2 Проценки и претпоставки за настанување на несреќата
На местото на несреќата било веднаш упатена стручна комисија одредена од државниот секретаријат за внатрешни работи на Македонија која ја сочинувале проф. Милош Павловиќ, инг. геолог Благоја Филиповски, геолог Владимир Паскалов, инг. Киро Шкартов, Кочо Мешков и Киро Ширговски. Комисијата престојувала неколку часа на местото на несреќата и дошла до заклучок дека одронувањето на огромна маса земја била предизвикана од природни причини и дека според увидот на самиот терен, било практино невозможно да се извлечат телата на затрупаните луѓе. 
Комисијата обиколувајќи го теренот на несреќата од сите страни и врз основа на прибраните податоци, дошла до заклучок дека свлекувањето на земјата настанало по должината на една од порано формирана пукнатини во земјата, длабока околу стотина метри. Геолошкиот состав на земјата им овозможил на подземните и атмосферски води што продреле низ оваа пукнатина да ја пореметат стабилноста на целото тоа подрачје. Одронувањето на земјата настанало и поради осетното подигање на нивото на подземните води, како и поради долгиот сушен период во летото 1956 година. Целиот тој простор е без било каква вегетација. На целиот тој простор била поместена земјишна маса од 12 до 15 милиони кубни метри земја,  што било многу голема причина за да не можат да се извлечат затрупаните луѓе.
По овој повод на 55-годишнината од оваа трагедија, општина Кавадарци и месната заедница од селото Ваташа, на местото на несреќата поставија спомен-плоча, која ќе остане да сведочи за овој трагичен настан.
Наследници (роман)

„Наследници“ (англиски: ''The Inheritors'') — роман на британскиот писател Вилијам Голдинг од 1955 година.
1 Содржина
Инспирацијата за романот Голдинг ја црпи од идејата за прогресивноста и еволуцијата на науката. Притоа, од „Кратката историја на светот“ на Х. Џ. Велс го презел епитафот во кој неандерталецот е опишан како дивјак и инфериорен во споредба со хомо сапиенсот. Меѓутоа, во романот на Голдинг, хуманоста и невиноста исчезнуваат заедно со неандерталецот кој е победен од човекот. За ова дело, Голдинг изјавил дека го напишал зашто сметал дека дарвинизмот на Велс е премногу реакционерен, истакнувајќи дека не верува во бајките за еволуцијата, туку дека повеќе ја сака археологијата и да мечтае за невиноста на предадамското суштество. Романот се занимава со деструктивноста на стравот и ужасот од незнаењето, кои заедно ја уништуваат невиноста. Книгата добила блескави оцени од критиката, била прогласена за роман на годината и била споредена со „земјотрес во скаменетите шуми на англискиот роман“.
Јака Бијол

Јака Бијол (роден на година, во Вузеница) — словенечки фудбалер, играч од одбраната на Удинезе и на словенечката репрезентација.
1 Технички карактеристики
Кариерата ја започнал како дефанзивен играч од средниот ред, но подоцна се прилагодил во улогата на централен дефанзивец. Има добра техника и извонредна физичка подготвеност, а познат е и како доминантен во воздушните дуели поради добрата игра со глава.
2 Клупска кариера
Израснат во младинските редови на Рудар Велење, тој го направил своето деби за првиот тим на 16 јули 2017 година за време на првенствениот натпревар добиен со 2-1 против Домжале.
После одличната прва сезона во кариерата, на 22 јуни 2018 година, бил купен од .
На 18 септември 2020 година, бил позајмен на Хановер.
На 14 јули 2022 година, тој потпишал петгодишен договор со . Своето деби со ''фриулијанците'' го имал на 5 август во успехот со 2-1 над Фералписало во осминафиналето на Купот на Италија. На 20 август дебитирал во Серија А, во ремито без голови на домашен терен против Салернитана. На 18 септември, тој го постигнал својот прв гол за Удинезе во првенствената победа со 3-1 над Интер. На 3 октомври го постигнал својот втор последователен гол во Серија А против Верона. Неговиот гол во 93-тата минута му ја донел на Удинезе шесттата последователна победа.
3 Репрезентативна кариера
Откако во периодот 2014-2018 ги претставувал речиси сите младински селекции на Словенија, од под 16 до под 21 година.
На 13 октомври 2018 година, Бијол дебитирал за сениорската репрезентација на Словенија во натпреварот од УЕФА Лигата на нации против Норвешка, кој Словенија го загубила со 1-0. Тој го постигна својот прв гол за репрезентацијата во пријателски натпревар против Хрватска на 26 март 2022 година, постигнувајќи гол во дополнителното време за да изедначи на 1–1.
Во јуни 2024 година, бил повикан да игра за Словенија на Европското првенство 2024 во Германија.
4 Титули
4.1 Клупски
4.1.1 ЦСКА Москва
* Суперкуп на Русија: 1
: 2018
Александар Николоски

Александар Николоски (р. во Охрид) — македонски политичар и тековен министер за транспорт и врски од редовите на ВМРО-ДПМНЕ, тој исто така е потпретседател на истата партија.
1 Животопис
Александар Николоски е истакнат македонски политичар и дипломиран политиколог. Тој е роден на 24 март 1984 година.
Николоски заврпшува високо образование на Правниот факултет „Јустинијан Први“ при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, каде што се стекнува со титулата дипломиран политиколог. Потоа го продолжува своето образование на истиот факултет, каде што е кандидат за магистер по политички науки и меѓународни односи.
Неговата професионална кариера започнува во 2000 година, кога станува претседател на Средношколската унија на Македонија, позиција која ја врши до 2002 година. Од 2002 до 2004 година, Николоски е секретар на ФРЕСТА - програмата за невладини организации и меѓуетнички дијалог на југоисточна Европа, поддржана од Министерството за надворешни работи на Кралство Данска.
Во 2006 година, Николоски е избран за пратеник во Собранието на Република Македонија, каде што остранува сé до 2016 година, а потоа повторно е избран во 2020 година каде останува до 2024 година. Во Собранието тој е член и претседател на бројни комисии, вклучувајќи ги Комисијата за деловнички и мандатно-имунитетни прашања, Комисијата за надворешна политика, Комисијата за уставни прашања, и Комисијата за политички систем и односи меѓу заедниците. Николоски исто така активно учествува во Парламентарното собрание на Советот на Европа, каде што беше потпретседател од 2015 до 2017 година. Тој е и прв потпретседател на Комитетот за политички работи и демократија и прв потпретседател на Комитетот за спроведување на обврските и заложбите на земјите членки на Советот на Европа (Мониторинг комитет).
Во својата кариера, Николоски има добиено бројни признанија и награди. Тој е избран за Европски млад лидер 40 под 40 највлијателни личности во Европа за 2022 година од страна на организацијата „Пријатели на Европа“, официјален избор на Европската Унија.
Александар Николоски течно говори англиски и француски јазик
Пинчер Мартин

„Пинчер Мартин“ (англиски: ''Pincher Martin'') — роман на британскиот писател Вилијам Голдинг од 1956 година. Романот бил прогласен за книга на годината, а во САД, романот бил објавен со насловот „Двете смрти на Кристофер Мартин“ (''The two deaths of Christopher Martin'').
1 Содржина
Дејствието на овој роман се одвива во време од неколку секунди додека трае давењето на Мартин, кој се наоѓа сам на една карпа во средината на Атлантскиот Океан. Во таа претсмртна борба, Мартин е соочен со изборот меѓу уништувањето и опстанокот, од една страна, и спасот и проклетството, од друга страна.Но, во борбата за преживување, разумот и умот не се доволни. На коментарите во врска со ова дело, Голдинг одговорил кратко: „Пинчер Мартин е просто во пеколот.“
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Милово

Свети Ѓорѓи — црква кај селото Милово, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Китроско-катеринско-платамонската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот датира од 1537 г. Мермерната плоча на Чесната трпеза е изработена во 1014 г. и префрлена во оваа црква.
Во црквата во XIX век работел кулакискиот зограф Константинос Ламбу, кој ја насликал царската икона на Христос, како и Димитриос и Дакос Хаѕистаматис, кои изработиле низа икони на фризот и распетието на иконостасот.
1 Поврзано
* Китроско-катеринско-платамонска епархија
Темната страна на Сонцето

''Темната страна на Сонцето'' (|The Dark Side of the Sun) — филм за млад човек чија болест не му дозволила да се појави во светот без заштитна темна облека. Режисерот Божидар Николиќ го избрал Бред Пит од 400 кандидати за главната улога. Бред Пит бил многу среќен за изборот и бил платен само 1.523 долари за седум недели снимање главно во Котор, Црна Гора (тогаш Југославија) ​​во 1988 г. Поради распадот на Југославија, филмот бил објавен дури во 1997 г.
1 Содржина
Рик Клејтон е погоден од неизлечива болест. Како што тој самиот го нарекува: ретка болест на кожата — краен вид на пигментна ксеродерма. Неговата кожа не поднесува светлина. Затоа, тој мора да се појавува на улица во заштитна кожна облека. Таквата неопходност го лишува од пријатели меѓу луѓето. Целото негово општење се сведува на разговори со татко му, функционално општење со домашната помошничка и набљудување на неговата душевно болна мајка. Единствената забава на младичот е возење мотор.
Еден ден присуствува на претстава на една театарска група и се заљубува во глумицата од тој театар. За да општи со неа, тој решава да ја фрли темната облека. За три среќни дена исполнети со сончева светлина и љубов, тој ги плаќа со сопствениот живот.
2 Улоги
Глумец, Улога
Бред Пит, Рик Клејтон
Шерил Полак, Френсис
Гај Бојд, Волтер Клејтон
Константин Ничхов, Ед
Милена Дравиќ, Емили Клејтон
Горица Поповиќ, Нина
Рас Растодер, Ален
Црвена црква

Црвената црква — средновековна црква која се наоѓа во близина на селото Вулгарели, Грција, 56 километри североисточно од Арта, на јужната падина на планината Џумерка.
Црквата архитектонски е идентична со Богородица Перивлепта во Охрид, што индиректно укажува на тоа дека ги изградиле исти мајстори.
1 Поврзано
* Црна црква
Лазо В'чков

Лазо В'чков ( во — во , СФРЈ) — македонски партизан, учесник во Народноослободителната војска на Македонија. Помошник Министер за трговија на Македонија.
1 Животопис
Основно образование завршил во Ваташа, а нижа гимназија во Кавадарци. Потоа се запишал на трговската академија во Битола, а по нејзиното завршување студирал во Загреб на Високата комерцијална школа.
На Универзитетот во Загреб, тие развиле жива активноет меѓу македонските студенти. Биле формирани групи по факултетите. Така била формирана група од студенти на ЕКВШ и Фармацевтскиот факултет во која влегувале: Лазар Соколов, Борис Канчевски, Лазо В'чков, Стево Кузманов, Апостол Шатев, Шукаров Боро, Самарџиев Борис, Благоja Димитров, Бано Шкартов и други.
Во ноември 1934 година бил уапсен од полицијата под обвинение дека ширел комунистички идеи и осуден на 2 години затвор. Затворот го издржал во Сремска Митровица, каде робија одлежале познати револуционери како: Моша Пијаде, Јован Веселинов, Јосип Ѓерѓа, Отокар Кершовани, Коста Рацин и други. Во затворот завршил политички курс за комунисти, а добро го совладал рускиот јазик. Во јануари 1941 година како опасен елемент заедно со 20-сетина кавадарчани бил интерниран во логор во Ивањица.
Во Белград соработувал со Страшо Пинџур, Мирче Ацев, Кузман Јосифовски и други, а учествувал во сите акции на студентското движење. Во септември 1941 година бил назначен за командант на партизанскиот одред формиран во „Раштани”, кој поради низа околности не бил ставен во функција. По загинувањето на неговиот брат Миле, во средината на 1943 година бил интерниран во Бугарија. По бегството од логорот се вклучил во Малешевскиот партизански одред со кого учествувал во многу борби за ослободување на Источна Македонија.
2 По ослободувањето
По ослободувањето работел како директор на Народна банка во Кавадарци. Бил помошник министер за трговија на Македонија, а подоцна главен директор на секторната дирекција за машиноrрадба на ФНРЈ. Едно време бил и шеф на кабинетот на Сојузниот секретар за финансии. Починал во Белград 1990 година.
3 Наводи
Андон Грков

Андон Грков, познат и како Даскал Андон ( во , Костурско — во ) — македонски просветен работник и учител, доселен во Ваташа.
1 Животопис
Неговиот татко Мишо заедно со целото семејство поради теророт на познатиот албански насилник Али Паша Јанински се преселиле во Ваташа. Своите први чекори во образованието Андон ги направил во Ваташа, а негов прв учител бил Даскал Камче. Набргу и самиот станал учител во Ваташа, Кавадарци и Неготино каде учителствувал бил познат како Даскал Андон.
По заминување во Битола на синот на Даскал Камче, Димитар Поп Ангелов, учителот Андон повторно се вратил во Ваташа, каде како учител работи скоро 45 години. За време на неговото учителствување е заслужен за изградба на големото ваташко училиште, бездруго најголемата училишна зграда во тој период во Македонија. Како учител се служел со старите училишни методи, а дисциплината ја спроведувал со помош на „фалагата“ и останатите строги дисциплински санкции спрема учениците. Во ова училиште учителствувале во тоа време најдобрите македонски учители, како Арсени Костенце, Андон Грков, Алексие Поп Стефанов, Јордан Хаџи Константинов-Џинот, Туше Дели Иванов, Ѓорѓи Милетич и други.
Во 1864 година учителот Андон бил заменет од страна на учителот Андон Костенцев од Штип. Андон умрел во Ваташа во 1878 година, како еден од првите и најпочитувани ваташки учители.
2 Наводи
Пола Абдул

Пола Џули Абдул (родена на 19 јуни 1962 година) е американска пејачка, танчерка, кореограф, глумица и телевизиска личност. Таа ја започнаla својата кариера како навивачка за Лос Анџелес Лејкерс на 18-годишна возраст, а подоцна станаla главен кореограф за Лејкер Грлс, каде што била откриена од Џексонови. По кореографијата на музички спотови за Џенет Џексон, Абдул станала кореограф во екот на ерата на музичките спотови и набргу потоа потпишала договор со Вирџин Рекордс. Нејзиниот деби студиски албум Засекогаш твоја девојка (анг: ''Forever Your Girl)''(1988) станал еден од најуспешните деби албуми во тоа време, продаден во седум милиони копии во Соединетите држави и поставил рекорд за најмногу број еден синглови од деби албум на ''Billboard'' Hot 100. Нејзиниот втор албум ''Spellbound'' (1991) освоил уште два врвни топ-листи. Со шест број еден синглови на Hot 100, Абдул се изедначила со Дајана Рос за третото место на топ листите меѓу женските соло изведувачи во тоа време.
Абдул била еден од првобитните судии на телевизиската серија ''Американски идол'' од 2002 до 2009 година и оттогаш се појавила како судија на Икс Фактор (анг: ''X Factor)'', Живеам да танцувам (анг: ''Live to Dance)'', Мислишдека знаеш да танцуваш (анг: ''So You Think You Can Dance)'' и Маскираниот Танчер (анг: ''The Masked Dancer)''. Таа има кореографски заслуги во бројни филмови, меѓу кои ''Не можам да купам љубов'' (1987), ''Човекот што трча'' (1987), ''Доаѓање во Америка'' (1988), ''Акција Џексон'' (1988), ''Вратите'' (1991), ''Џери Мегваер'' (1996) и ''Американска убавина'' (1999). Била 17 пати номинирана за МТВ Видео Музички Награди, освојувајќи пет, како и наградата Греми за најдобро музичко видео за Спротивностите се привлекуваат (анг: Opposites Attract) во 1991 година. Таа двапати ја добила наградата Еми за извонредна кореографија за нејзината работа на ''Шоуто на Трејси Улман'' и нејзиниот сопствен настап на Американските музички награди во 1990 година. Абдул била почестена со сопствена ѕвезда на Булеварот на славните во Холивуд и е првиот забавувач награден со наградата „Куќата на славните“ на Наградата Никелодеон Кидс Избор.
1 Дискографија
; Студиски албуми
* Forever Your Girl (1988)
*''Spellbound'' (1991)
*''Head over Heels'' (1995)
2 Тури и резиденции
Главен настапувач
* Under My Spell Tour (1991–92)
* Straight Up Paula! (2018–19)
* Straight Up! to Canada Tour (2024)
Конастапувач
* Club MTV Live (1989)
* Total Package Tour (2017)
* Magic Summer Tour (2024)
Резиденција
* Paula Abdul: Forever Your Girl (2019–20)
3 Поврзано
* Список на уметници кои стигнаа до број еден во САД
Ката Видева

Ката Видева Брајковска - Ружа ( во — ) — македонски партизан, активист, учесник во Народноослободителната војска на Македонија. Повоен учител и носител на Партизанска споменица 1941 година.
1 Животопис
Основно образование завршила во Ваташа, а нижа гимназија во Кавадарци. Уште од младешки години се вклучила во редовите на младинското револуционерно движење, а член на СКОЈ станала во 1941 година. Работела како монополски работник во Кавадарци и е еден од учесниците во штрајкот на работниците на Тутуновиот монопол, поради што била отпуштена од работа на 3 јуни 1941 година. Во текот на 1942 и 1943 година заедно со ваташките младинци е вклучена во собирање на оружје и воен материјал и учествува во подготовките за исфрлање на партизански одред. Нивната куќа е една од најактивните илегални куќи во Ваташа.
1.1 Борец во НОБ
Убиствата кои биле извршени во Ваташа, како и апсењата и теророт што го спровеле бугарските фашисти во Тиквешијата, а кои својата кулминација ја имале на 16 јуни со свирепото и ѕверско убиство на дванаесеттемина младинци од Ваташа, не само што не го поколебале населението од овој крај, туку напротив го сплотиле, револтирале и охрабриле. Наместо да се исплашат од крвавиот злочин, по убиството на младинците уште петмина ваташани стапиле во редовите на тиквешкиот партизански одред „Добри Даскалов“ и тоа: Ката Видикова-Ружа, Блажо Чекоров-Ѓуро, Методи Џунов-Џико, Блаже Џунов-Млаѓо, Гичо Еленов и други.
Во јули 1943 година станала борец во одредот „Добри Даскалов” и го добива псевдонимот „''Ружа”''. Таа е борец во баталјонот „Страшо Пинџур” и во Втората македонска ударна бригада, каде е член на единицата за извршување на специјални задачи. Со формирањето на Деветата македонска бригада, била назначена за заменик политички комесар на оваа партизанска единица и со неа учествувала во ослободувањето на Ваташа и Кавадарци на 7 Септември 1944 година. По војната работела како учителка во Тетово и Скопје. Во Скопје била учителка во училиштето „Вера Циривири”. Исто така била член на Претседателството на Конференцијата за општествена активност на жените на Македонија.
Ката Видикова за своите заслуги во НОВ е носител на Партизанска споменица 1941 година.
2 Поврзано
* Перо Видев
3 Наводи
Катедрала Свети Тит

Катедралата Свети Тит — катедрала на Ираклионската архиепископија на Критската православна црква во градот Ираклион на островот Крит во Грција.
Катедралата била осветена во чест на заштитникот на Крит - апостол Тит, кој го проповедал христијанството на островот во 1 век.
1 Историја
По доминацијата на островот од страна на Сарацените од 824 до 960 година, Крит бил ослободен од Византијците, кои го оставиле Ираклион како главен град. Идниот император Никифор II Фока наредил да се изгради првата црква во градот, која била посветена во чест на Свети Тит за да ја замени античката која била уништена во Гортина. Подигната катедрала станала катедрална црква на православниот архиепископ Критски.
Во периодот на венецијанското владеење, катедралата Свети Тит била претворена во катедрална црква за католичкиот архиепископ.
По опсадата и заземањето на градот од страна на Турците, зградата на храмот била претворена во џамија. Во 1923 година, кога турското малцинство го напуштило Крит, катедралата повторно била осветена како православна црква, а минарето било претворено во камбанарија.
Во 1966 година, од Венеција на Крит е вратено светилиштето во кое се наоѓале моштите на св. Апостол Тит, однесен во Италија од генералот Морозини непосредно пред освојувањето на градот од Турците. Во моментов, моштите на апостол Тит се чуваат во катедралата лево од влезот.
2 Галерија
Ваташкото училиште „Даскал Камче“

Ваташкото училиште „Даскал Камче“ — едно од првите читалишта на село во Македонија, отворено на 19 септември, 1869 година.
1 Изградба и дејност
Јордан Хаџи Константинов-Џинот пишувал за постоењето и функционирањето на читалиштето со напис во весникот „Право”. Просториите во кои било сместено читалиштето се наоѓале во училиштето кое го носело името на првиот македонски печатникар и преродбеник Даскал Камче Поп Ангелов. Училиштето имало приземје и спрат, а било долго 22, а широко 12 метри. Имало две големи училници, помошни простории, како и соба за учителот. Училиштето започнало да се гради во 1860 година кога главен учител во Ваташа бил Андон Грков. Селото Ваташа, било едно од првите од таков вид читалишта на село во Македонија. Било снабдено со весници, списанија и книги. На годишнината од формирањето на читалиштето, на 3 јуни 1870 година, жителите од Ваташа по завршувањето на богослужбата во црквата „Св. Богородица“ заминале во читалиштето и поголем дел од нив подариле пари за купување нови книги. Меѓу дарителите биле: Хаџи Ѓорѓи Китанов – 20 гроша, Димитар Стојанов – 30 гроша, Алекси Поп Стефанов, учител - 21 грош, Даскал Тодор – 90 гроша, Христо Златев – 21 грош, Стојко Усков – 40 гроша, Стојан Станоев – 35 гроша, а од преостанатите присутни донатори биле собрани уште 112 гроша.
Како факт кој кажува дека селаните ја сакале книгата и имале почит спрема неа, се гледа преку списокот на претплатници за книгата „Служение еврејско”, од кои 312 македонски,  38 биле од Тиквешијата, а од нив, 13 биле од Ваташа. Меѓу нив биле и: Даскал Камче Колев Поп Ангелов, поп Ангеле, поп Крсте, поп Михаил, Јанаки Темелко Пинџуров, Апостол Темелков, Христо Јорданов, Томе Коџобашијата и Кимо Ќурчиев.
Во него голем народен собир во септември 1901 година одржал Гоце Делчев, кој притоа рекол: „Чувајте го ова убаво училиште како очите во главата, затоа што куќа може полесно да се изгради, но не и вака големо и убаво училиште“. Денес училиштето не постои, а се наоѓало спроти црквата Св. Богородица.
2 Наводи
Црква „Св. Петар и Павле“ - Либаново

Свети Петар и Павле (|Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Πάυλου Αιγινίου) — доцносредновековна црква во селото Либаново, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Китроско-катеринско-платамонската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот датира од XIV век.
Фрагментите од фреските се од 1485 г., дело на водечкото ателје на Костурската школа од тој период, меѓу чии дела се вбројуваат живописите во „Св. Никола Еврпаксиин“ во Костур (1485/86), во манастирската црква „Св. Преображение“ во Метеора (1483), дел од фреските во „Успение на Пресв. Богородица“ на манастирот Трескавец (1483/84) и во „Св. Никита“ во Горњанскиот манастир (1483/84), како и оние од урнатата црква „Св. Спиридон“ во Костур (крај на XV век).
Во 1967 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата.
1 Поврзано
* Китроско-катеринско-платамонска епархија
Црква „Св. Петка“ - Воден

Света Петка (|Ιερό Παρεκκλήσιο Αγίας Παρασκευής) — параклис во градот Воден, Егејска Македонија. Храмот се наоѓа во старата населба Варош, во соседство на катедралата „Покров на пресв. Богородица“ и остатоците од воденскиот акропол.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - Либаново

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου Αιγινίου) — доцносредновековна црква во селото Либаново, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Китроско-катеринско-платамонската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во Каваклиското Маало (''Καβακλιωτών''). Датира од XV век. Храмот има сложено архитектонско устројство. Во нејзиниот денешен облик претставува двокорабна базилика со дрвен покрив, издигната женска црква на југ и припрата на запад. Апсидата на исток однадвор е тристрана. Во внатрешноста има фрески од крајот на XVI век.
Во 1983 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата.
1 Поврзано
* Китроско-катеринско-платамонска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - Стихази

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Стихази, Гребенско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гребенската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е подигната во 1904 г. Градбата претставува голем камен храм, еден од најголемите во областа. Во внатрешноста има резбан иконостас.
1 Поврзано
* Гребенска епархија
2 Наводи
Црква „Св. Димитриј“ - Кронцелево

Свети Димитриј (|Άγιος Δημήτριος) — црква во селото Кронцелево, Воденско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробиштен храм сместен на сретселото. Изградена е во 1800 г. Претставува голема трикорабна камена базилика со полукружна апсида на исток. Апсидата има свој покрив и е украсаена со шест псевдолаци обликувани со жолти камења.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - Авдела

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Авдела, Гребенско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гребенската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм, сместен во северозападниот дел на селото. Изградена е во 1710 г. Градбата претставува трикорабна базилика со дрвен покрив, двокатна женска црква и припрата на западниот дел. Североисточно од црквата е сместена камбанаријата. Во внатрешноста е зачуван вреден резбан иконостас, проскинитар и икони. Живописана е од самарински мајстори. Таванот е даскен и во центарот е претставен Христос Седржител. Трите кораби се разделени со сводови. Светилиштето има три ниши, но само тој на апсидата е видлив одвнатре.
1 Поврзано
* Гребенска епархија
2 Наводи
Катедрала Света Троица (Атина)

Катедралата Света Троица (|Καθεδρικός και Ενοριακός Ιερός Ελληνόρρυθμος Καθολικός Ναός Αγίας Τριάδος) наречена и грчко-католичка катедрала на Атина — грчка византиска католичка катедрала во Атина, Грција.
Функционира како седиште на Грчката католичка апостолска егзархија на Грција (''Exarchatus Apostolicus Graeciae'') која била создадена на 11 јуни 1932 година од тогашниот папа Пиј XI и го следи византискиот обред.
Тоа е под пасторална одговорност на епископот Мануел Нин.
1 Поврзано
* Грчка византиска католичка црква
* Римокатолицизмот во Грција
* Свето Тројство
2 Наводи
Црква „Св. Никола“ - Вич

Свети Никола (|Αγίου Νικολάου) — црква во селото Вич, Гребенско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гребенската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е подгината во XVIII век. Во ктиторскиот натпис од 2 јуни 1742 г. се спомнува митрополитот Партениј Гребенски.
Во внатрешноста има вреден фрескоживопис од XVIII век.
1 Поврзано
* Гребенска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - Дуско

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Дуско, Гребенско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гребенската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена во североисточниот дел на селото. Според натписот над горниот праг на влезот, таа е подигната во 1865 г. од мајстори од Керасово и месните жители. Градбата претставува голема камена трикорабна базилика со припрата и отворен трем со сводови од јужната страна. Покривот првично бил од камени плочи.
Во храмот се зачувани многу икони на мајстори на Самаринската школа. Две икони од 1867 г. — на Исус Христос, потпишана „διά χειρός Μιχαήλ και Ιωάννου Αντωνίου σαμαριναίων“ и една друга икона се дела на мајсторите Јован Антониу и Михаил од Самарина.
Во 1987 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.
1 Поврзано
* Гребенска епархија
2 Наводи
Црква „Св. Спиридон“ - Родос

Свети Спиридон (|Ιερός Ναός Αγίου Σπυρίδωνος) — средновековна црква во градот Родос на истоимениот остров во Додеканезите, Грција. Влегува во состав на Родоската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот е подигнат во XIII век врз темелите на постара градба од хеленистичко време, но го добил својот денешен облик во XVI век. Со османлиското заземање на Родос во 1522 г. храмот бил претворен во џамија. Црквата останала џамија во текот на целото османлиско владеење под името Кавакли-џамија (Тополова џамија). По потпаѓањето на Родос под грчка власт во 1947 г. храмот бил вратен како црква.
Градбата има средиштен кораб со купола. Во турско време било доградено минаре, кое сѐ уште е зачувано. Во внатрешноста на црквата се зачувани забележителни фрески од првата половина на XVI век на Богородица и Св. Јован Крстител. Исто така е зачувана фреската на која се претставени ктиторите Андреас и Георгиос. Нивните гробови се сместени до северниот ѕид на црквата.
1 Поврзано
* Родоска епархија
Црква „Св. Атанасиј“ - Тороник

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Тороник, Гребенско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гребенската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена североисточно од селото. Изградена е во 1532 г. Таа е единствена преостана зграда од старото село Палеотурко. Се смета за едно од најважните цркви од XVI век во Западна Македонија. Градбата претставува мала еднокорабна базилика со дрвен покрив (5,90 x 4,52 м), изграден од необработен камен со различни размери споени со малтер. Храмот има двокатен покрив со керамиди. Единствениот влез е од запад.
Внатрешноста на храмот е целосно живописан, кои според мал натпис над влезната врата потекнуваат од 1632 г.
1 Поврзано
* Гребенска епархија
Црква „Пресвета Богородица Гаваљотица“

Пресвета Богородица Гаваљотица (|Παναγίας Γαβαλιώτισσας) — средновековен манастир изграден меѓу 1360 и 1366/67 г. од деспотот Тома Прељубовиќ. Манастирот денес не постои, и на негово место се наоѓа црквичката „Св. Преображение“ (''Μεταμορφώσεως του Σωτήρος'').
1 Местоположба
Манастирот се наоѓал кај градот Воден, во шумовитата месност Гаваљотица (Гавалиотиса) недалеку од Црковјани, крај патот за С’ботско. Тука во XIX век македонското население традиционално го чествувало празникот на Св. Кирил и Методиј.
Крај црквата е изграден амфитеатар со сместивост од 2.400 гледачи во кој се приредуваат многу настани.
2 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
La Isla Bonita

La Isla Bonita е песна во изведба на американската пејачка Мадона. Тоа беше петтиот и последен сингл од нејзиниот трет студиски албум ''True Blue'', објавен на 25 февруари 1987 година од Sire Records. „La Isla Bonita“ беше првата песна на Мадона која вклучуваше шпански влијанија како кубански тапани, шпански гитари и кастанети. Текстот зборува за „убав остров“, како почит на луѓето со латинска крв, според Мадона.
„La Isla Bonita“ постигна меѓународен успех, достигнувајќи го првото место во Обединетото Кралство, Германија, Франција и Белгија, достигнувајќи го четвртото место на Билборд Хот 100. Песната е една од најчесто изведуваните песни на Мадона, која е вклучена во пет од неговите осум турнеи, вклучувајќи го и ''Drown World'' (2001), како и хуманитарниот концерт Live Earth (2008). Песната е обработена од неколку пејачи, вклучувајќи ја и француската уметничка Ализе за нејзиниот албум ''Psychédélices'' од 2007 година.
1 Табели и позиции
1.1 Табела
Класификација (1987.), Позиција
Австралија, 6
Австрија, 1
Белгија, 3
Европа, 1
Франција, 1
Ирска, 2
Италија, 17
Јапонија, 5
Канада, 1
Холандија, 2
Норвешка, 5
Германија, 1
Шведска, 3
Швајцарија, 1
Обединето Кралство, 1
U.S. Billboard Hot 100, 4
Железен крст

Железен крст (|Eisernes Kreuz) — воено одликување на Германија, за првпат воспоставено од кралот Фридрих Вилхелм III од Прусија на 10 март 1813 г. Железниот крст се доделувал само за време на војна и во различни степени во зависност од чинот на военослужителот. Покрај Наполеоновите војни, Железниот крст бил доделен и за време на Француско-пруската војна, како и за време на Првата и Втората светска војна. Последен пат бил доделен во мај 1945 г.
Железниот крст најчесто се поврзува со одликувањата на Нацистичка Германија. Сепак, тој останува моќен воен симбол во германската култура, поради што бил повторно преземен од војската на поранешна Западна Германија (Бундесвер) во 1955 г.
1 Витешки крст на Железниот крст
За време на Втората светска војна бил даден дополнителен вид орден на Железен крст. Тоа бил Витешкиот крст на Железниот крст и бил даден за дела на исклучителна храброст на бојното поле или успешно предводништво. Витешкиот крст бил поделен на пет степени:
# Витешки крст
# Витешки крст со дабови лисја
# Витешки крст со дабови лисја и мечеви
# Витешки крст со дабови лисја, мечеви и дијаманти
# Витешки крст со златни дабови лисја, мечеви и дијаманти
Леано железо

Леано железо — легура на железо со јаглерод (и други елементи), во која содржината на јаглерод е најмалку 2,14 % (ограничувачката точка на растворливост на јаглеродот во аустенитот на дијаграмот на состојби), а легурите со содржина на јаглерод помала од 2,14 % се нарекуваат челик. Јаглеродот им дава цврстина на железните легури, намалувајќи ја пластичноста и јакоста. Јаглеродот во леаното железо може да се содржи во облик на цементит и графит. Во зависност од обликот на графитот и количината на цементит, се разликуваат бели, сиви, ковливи и високоцврсти леани железа. Леаните железа содржат трајни нечистотии (Si, Mn, S, P), а во некои случаи и легирани елементи (Cr, Ni, V, Al и други). Како по правило, леаното железо е кршливо. Има густина од 7,874 г/см³.
Леаното железо обично се топи во високи печки. Точката на топење на леаното железо е од 1150 до 1500 °C, односно околу 300 °C пониска од онаа на чистото железо.
1 Историја
Историјата на леаното железо потекнува од Стара Кина, каде што за првпат се произведувало околу V век пр. н. е. Неговата употреба се проширила за време на Индустриската револуција во Европа, станувајќи неопходен за инфраструктурни и индустриски примени поради неговата цврстина и обликување.
1.1 Градби
Столбовите од леано железо, првично користени во конструкциите на мелници, ја револуционизирале архитектурата со олеснување на изградбата на повеќекатните згради без неопходност од претерано дебели ѕидови својствени за ѕидани строежи. Оваа иновација не само што ја подобрила ефикасноста на подот во фабриките, туку и ги подобрила погледите во црквите и гледалиштата. До средината на XIX век, столбовите од леано железо станале широко распространети во магацините и индустриските згради, често споени со ковани греди или греди од леано железо, отворајќи го патот за можното издигнување на облакодери со челични рамки. Освен тоа, леаното железо нашло повремена употреба во украсни фасади, особено забележливо во Соединетите Држави, пример за бројни примери во областа Сохо во Њујорк. Било користено дури и за целосни монтажни структури, како што е историската Железна зграда во Вотервлит, Њујорк.
2 Библиографија
* Harold T. Angus, ''Cast Iron: Physical and Engineering Properties'', Butterworths, Лондон (1976)
* John Gloag and Derek Bridgwater, ''A History of Cast Iron in Architecture'', Allen and Unwin, Лондон (1948)
Атанас Грков

Д-р Атанас Грков ( во — во Скопје) — познат македонски доктор (Примариус), со чин полковник, одликуван со Орден за воени заслуги.
1 Животопис
Гимназија завршил во Кавадарци, а од 1953 година студирал на Медицинскиот факултет во Скопје, на кој дипломирал на 25 март 1961 година. Бил воен стипендист. Неговото прво вработување било во Вучитрн, Косово (СР Србија), откако претходно завршил приправнички стаж во Воената болница во Скопје. Специјализирал интерни болести на ВМА во Белград, а се специјализирал за кардиологија и токсикологија. Работел на Интерното одделение при Воената болница во Скопје. Во 1976 година бил назначен за шеф на одделот за интензивна нега во Воената болница.
На стручен план објавил поголем број на стручни трудови во ММП, во Билтенот на скопската Воена област итн. Има добиено звање ''Примариус'', а по чин бил полковник. Во 1981 година има добиено Диплома од Здружението на Кардиолозите на СФРЈ за долгогодишна успешна работа на полето на кардиологијата. Д-р Грков бил одликуван со Орден за воени заслуги. Прим. Д-р Грков Атанас починал на 7 октомври 1988 година.
2 Наводи
Забрдски манастир

Забрдски манастир „Св. Никанор“ или „Преображение Христово“ (наречен и само Забрдо; |Ιερά Μονή Οσίου Νικάνορος Ζάβορδας) — манастир кај селото Тороник, Гребенско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гребенската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Географија
Манастирот се наоѓа во клисурата на реката Бистрица, на нејзината лева (северена) страна, на 3 км источно од блиското село Тороник, на територијата на општината Дескати. Сместен е околу 45 км југоисточно од градот Гребен и околу 50 км јужно од Кожани.
2 Историја
Манастирот е подигнат од јеромонахот Никанор (1491 - 1549) во првата половина на XVI век. Тој ја обновил и црквата „Св. Ѓорѓи“, која денес го носи неговото име. Поминал неколку години во аскетска самотија, по што околу 1534 година, во близина на тогашното село Забрдо го основал манастирот „Преображение на Христос Спасителот“.
Манастирот, како и светогорските, е центриран околу внатрешен двор поплочен со сиви речни камења. Католиконот „Св. Преображение“ бил изграден во 1543 година, во кој се зачувани фрески од XIX век. Градбата претставува крстокуполна базилика во византиски стил. Фрескоживописот од 1547 г. е дело на зографот Франкос Кателанос. Продолжената припрата е живописана на источниот ѕид од Ѓорѓи Мануил од Селица во 1835 г. со фрески на животот на Св. Никанор и други светци почитувани од Охридската архиепископија. Куполата е живописана во 1869 година од мајсторот Мануил Георгиу. На јужната страна на католиконот, во кој порано се наоѓал параклисот „Св. Јован“ е сместен гробот на Свети Никанор. Камбанаријата била доградена во 1873 година, за што сведочи нејзиниот натпис.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г., во селото Забрдо, чие име го носи манастирот, живееле 17 Грци-муслимани (Валахади).
Во XXI век, манастирски игумен е Тимотеј. Главните празнувања на манастирот се Преображение Христово (19 август) и Св. Никанор (20 август). Манастирот исто така располага со свои имоти што се обработуваат.
3 Поврзано
* Гребенска епархија
* Црква „Св. Никанор“ — посница и скит на манастирот
4 Наводи
Илчо Димов

Илчо Димов ( во — во ) — македонски партизан, учесник во Народноослободителната војска на Македонија. Едно од стреланите деца во Масакрот во Ваташа.
1 Животопис
По завршување на основното образование го изучил столарскиот занает. Во редовите на напредното движење се вклучил уште во октомври 1941 година кога станал член на скоевската група заедно со Диме Чекоров, Блаже Ицев, Герасим Матаков, Марика Хаџи Јорданова и Сава Коцева. Оваа скоевска група била многу активна, редовно одржувала состаноци на кој била читана напредна литература, биле организирани игранки, а парите од продадените билети биле наменети за т.н. „''Црвена помош”''. Неговата активност особено се интезивирала во времето на подготовките за исфрлање на партизанскиот одред „Добри Даскалов”.
2 Масакрот на ваташките деца
Илчо Димов заедно со Пане Мешков, Блаже Ицев, Герасим Матаков и Ристо Ѓондев на 15 јуни 1943 година излегле кај колибата на Блажо Чекоров со категорчно барање да излезат во партизани, меѓутоа тоа нивно барање било одбиено. Утредента на 16 јуни 1943 година (на 6-тиот роденденот на Симеон II - син на Царот Борис III) во раните утрински часови, Илчо Димов бил уапсен од страна на Бугарската полиција, која по ѕверското иследување во селската кафана на Васил Хаџи Јорданов, го застрелала него заедно со останатите единаесетмина ваташки младинци во месноста "Моклиште".
3 Поврзано
* Масакрот во Ваташа
4 Наводи
Данко Дафков

Данко Глигор Дафков ( во — во )— македонски партизан, учесник во Народноослободителната војска на Македонија. Едно од стреланите деца во Масакрот во Ваташа.
1 Животопис
Потекнувал од земјоделско семејство, а и самиот активно им помагал на своите родители во извршувањето на земјоделските работи. Во редовите на напредното македонско и антифашистичко движење се вклучил уште во 1941 година. Заедно со своите другари бил ангажиран во сместувањето и обезбедување со храна на борците од велешкиот партизански одред „Димитар Влахов”. Тој активно соработувал со напредните ваташки младинци во прибирање на оружје, храна и муниција за борците од одредот „Добри Даскалов”.
2 Масакрот на ваташките деца
За време на јунската офанзива рано утрото на 16 јуни 1943 година е уапсен заедно со уште петнаесет младинци и младинки од селото Ваташа.
Истиот ден во месноста "Моклиште" сите дванаесет младинци се стрелани, а нивните безживотни тела на најгрозоморен начин биле масакрирани, од страна на бугарскиот фашистички окупатор.
3 Поврзано
* Масакр во Ваташа
4 Наводи
Зарко Димов

Зарко Димов ( во — ) — македонски револуционер, еден од првите членови на ТМОРО од Тиквешијата, познат борач-пеливан.
1 Животопис
Тој бил природно бил надарен со голема сила, дарба и умешност во боречките вештини, така што му немало рамен ниту меѓу христијаните, ниту пак меѓу муслиманите. Во 1885 година во Ваташа се одржал голем пеливански турнир на кој учествувале најпознатите пеливани од Велес, Штип, Струмица, Скопје, Гевгелија, Прилеп и Кавадарци. Откако познатиот пеливан од Велес Махмуд Пеливан ги победил сите противници и чекал за да биде прогласен за победник, обземен од славата прашал дали некој уште сака да ги одмери силите со него. Тогаш се јавил Зарко Димов и за неполна минута успеал да го совлада и од тој ден во овој спорт долги години му немало рамен.
2 Револуционерна дејност
Во 1888 година Зарко Димов, заедно со уште десетина млади луѓе од Ваташа станал член на месната чета или месна милиција, која била вооружена со пушки и добивале месечна плата од една турска лира. Нивна задача била да го чуваат селото од разни качаци и разбојнички банди.
Во редовите на македонската револуционерна организација, пристапил во 1894 година и е член на првиот комитет на ТМОРО од село Ваташа заедно со Лазо Сојтериев, Пано Поцев, Трајче Дубров и Коцо Јорданов. Во 1905 година Зарко бил уапсен од страна на Турските власти и бил осуден на три години во затворот Еди Куле. Во 1914 година тој заедно со Тоде Мицев и уште неколкумина Македонци мобилизирани во српската армија организирале бунт и се спротивставиле да примат заклетва на туѓ владетел и држава.
Истата 1914 година од страна на жителите на село Ваташа, бил избран за претседател на црковно-духовната општина во селото.
3 Наводи
Порко Росо

''Порко Росо'' (|紅の豚, |Porco Rosso) — јапонски анимиран филм од 1992 г. Режисер е Хајао Мијазаки. Според него, ова е цртан филм за возрасни.
1 Содржина
Порко Росо е летач ветеран од Првата светска војна, кој е проколнат со лице на свиња. Тој лета со својот хидроавион по војната како ловец на глави, работејќи за пари. Тој е ангажиран да спаси група грабнати девојки и да врати изобилство од злато од воздушните пирати.
Влада на Христијан Мицкоски

35. влада на Македонија предводена од Христијан Мицкоски е избрана како орган на извршната власт во Македонија по составувањето на новото мнозинство по спроведените парламентарните избори на 8 мај 2024. Истата беше изгласана на 7. седница на единаесетиот збор на Собранието со поддршка од 77 пратеници.