procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Елипсоидна купола

Елипсоидна купола ― купола (види и геодетска купола), која има долен пресек кој е круг, но има купола чија крива е елипса.
Постојат два типа на елипсоидни куполи: издолжен елипсоидни куполи и сплеснати елипсоидни куполи. Издолжената елипсоидна купола се добива со вртење на елипса околу долгата оска на елипсата; сплеснатата елипсоидна купола е изведена со вртење на елипса околу кратката оска на елипсата.
Како мала забелешка, кај одбивачките телескопи огледалото е обично елипсовидно, така што има облик на „шуплива“ елипсоидна купола.
Соборната џамијата во Јазд има елипсоидна купола.
1 Поврзано
* Толос
* Клочан
* Павиљонски свод
* Купола
* Елипсоид
* Елипсоидни координати
* Елиптична купола
* Геодетска купола
* Геодезика на елипсоид
* Голема елипса
* Кромидеста купола
* Сферична капа
* Сфероид
За советска Македонија

За советска Македонија ― илегален весник, кој излегувал во затворот во Сремска Митровица, непосредно пред почетокот на Втората светска војна.
Весникот бил уредуван од македонски политички затвореници (Кочо Рацин и други). Весникот објавувал написи за животот на затворениците во затворот.
Поп Еремија

Еремија (10 век) ― свештеник, средновековен писател, еден од најавторитетните ученици на поп Богомил.
Работел и творел во втората половина на 10 век. Негово најзначајно дело е апокрифот под наслов „''Повест за крстното дрво“'', откриен во 1868 година. Се смета за автор на уште неколку апокрифни дела.
1 Поврзано
* Поп Богомил
* Богомилство
Закон за заштита на државата на Царство Бугарија

Закон за заштита на државата на Царство Бугарија ― правен акт изгласан во Народното собрание на Бугарија на 25 јануари, 1925 година, со кој што било озаконета репресијата врз учесниците на Септемвриското востание од 1923 година.
1 Употреба на законот во период потоа
Во март 1924 година, биле извршени измени на законот, при што биле зголемени санкциите за оние случаи во кои што имало предвидено смртна казна. Во 1941 и 1943 година биле извршени нови измени и дополнувања, со образложение дека законот не е доволно ефикасен во новосоздадените воени и политички услови во Бугарија.
Со овие измени значително биле зголемени и дотогаш острите санкции и биле предвидени нови казни. Овој закон е применуван од страна на воено-преките судови при судењето на политичките затвореници во Македонија под бугарска окупација од 1941 до 1944 година.
Еднокамена архитектура

Еднокамена архитектура, или монолитна архитектура, ― архитектура која опфаќа градби кои се врежани, лиени или ископани од едно парче материјал, историски од карпа. Најосновниот облик на еднокамена архитектура е градба со исечена карпа, како што се еднокамените цркви во Етиопија изградени од династијата Загве или Панча Ратас во Индија. Тие се исечени од цврста карпа, на која остануваат прицврстени во основата. Во повеќето случаи тоа е очигледно од преостанатата околна карпа, но понекогаш градбата се сече од излевањето, како во храмот Шоре во јужна Индија, и само проверка одблизу открива дека зградата е еднокамена.
Поимите еднокамен (монолит'')'' и еднокамен (монолитен) столб вообичаено се користат за предмети направени од едно големо парче карпа што е одвоено од земјата. Тие можеби биле поместени на значително растојание, како и со неколку староегипетски обелисци, кои биле преместувани низ целиот свет. Градбите со градежен материјал што се истура на своето место, најчесто бетон, исто така може да се опишат како еднокамени. Крајни примери се еднокамени куполи, каде што материјалот се прска внатре во облик за да се добие цврстата структура.
Антички пример за еднокамена купола е оној на Мавзолејот на Теодорих во Равена, Италија, чиј покрив е направен од еден камен.
1 Поврзано
* Архитектура на катедрали и големи цркви
* Црковна архитектура
* Ранохристијанска уметност и архитектура
* Статуа на Ахимса, најголемата монолитна скулптура
2 Наводи
* Расел Старгис, ''Sturgis' Illustrated Dictionary of Architecture and Building''
Земјотресен барок

Земјотресен барок или сеизмички барок ― стил на барокна архитектура применуван на Филипините и Гватемала, кои претрпеле уништувачки земјотреси во текот на 17 век и 18 век, каде што големите јавни згради, како што се црквите, биле повторно изградени во барокен стил за време на шпанските колонијални периоди во тие земји.
Слични настани довеле до Помбаловата архитектура во Лисабон по Земјотресот во Лисабон во 1755 година и сицилијанскиот барок на Сицилија по земјотресот во 1693 година.
1 Особености
На Филипините, уништувањето на постарите цркви од честите земјотреси ги направиле површините на црквите сè помали и пошироки; страничните ѕидови биле направени подебели и силно потпрени за стабилност при тресење. Горните конструкции биле направени со полесни материјали. Наместо полесни материјали, биле ставани потенки ѕидови со постепено намалување на дебелината до највисоките нивоа.
Камбанариите обично се пониски и поцврсти во споредба со камбанариите во помалку сеизмичките активни региони во светот. Камбанариите се подебели на пониските нивоа, постепено стеснувајќи сè до највисокото ниво. Во некои цркви на Филипините, освен што функционирале како караули против пиратите, некои камбанарии се настрана од главната црковна градба за да се избегне оштетување во случај на паѓање на камбанаријата поради земјотрес. 
2 Поврзано
* Барокни цркви во Филипини
Зоран Маневиќ

Зоран Маневиќ (Скопје, 1937 ― 2019) ― еден од најистакнатите српски историчари на архитектурата. Објавил голем број книги од својата област и бил член на управниот одбор на списанието „''Архитектура и урбанизам''“ и претседател на Клубот на архитекти.
1 Библиографија
* „''Михајло Митровиќ: Изложба на архитектурата''“ (1971)
* „''Злоковиќев пат во модернизмот''“ (1976)
* „''Архитектура и политика: (1937–1941)''“ (1984)
* „''Архитектура на XX век''“ (1986)
* „''Градители''“ (1986)
* „''Традицијата и современото српско црковно градителство''“ (1995)
* „''Александар Ѓокиќ''“ (1995)
* „''Стојан Максимовиќ: Творештво''“ (2006)
Стенфорд Дор школа за одржливост (Станфордов универзитет)

Стенфорд Дор школата за одржливост (|Stanford Doerr School of Sustainability) е академска единица насочена кон изучување на климатските промени и одржливоста при Стенфордовиот универзитет во Стенфорд, Калифорнија, САД. Школата започна со работа на 1ви септември, 2022 година и претставува една од најголемите школи во САД поврзани со проучувањето на климатските промени.
Прв декан на школата е Арун Маџумдар. Нејзиното основање беше овозможено со донации од Џон и Ен Дор (според кои школата е именувана), Џери Јанг и Акико Јамазаки и Дејвид и Анџела Фило. Донацијата од Џон и Ен Дор во вредност од 1,1 милијарди американски долари е втората најголема донација кон академска институција во САД. Стенфорд Дор школата за одржливост има добиено и неколку донации од компании кои работат со фосилни горива што предизвика револт меѓу студентите и професорите.
Григориј Артинов

Григориј Артинов (|Григо́рій Григо́рович Арти́нов; 1860, Нижин, провинција Чернигив, Руска империја - 9 декември 1919 година, Виница, УНР) - украински, архитект, градски архитект на Виница (1900 - 1919), градежен инженер, генерал-полковник на градежната комисија во служба на воениот оддел (до 1914 година).
1 Врски
*** Вінниці // Блог архітектора Денисової Л. М. — 2011. — 16 лютого.
* Денисова, Л. М. Архітектор Артинов // Блог архітектора Денисової Л. М. — 2011. — 9 лютого.
* Звезда Григория Артынова, первого Винницкого Городского Архитектора / С. Царенко, Е. Солейко. — Винница: Нова Книга, 2012. — 320 с.
СБ го затвора кругот

„СБ го затвора кругот“ (српски: ''СБ затвара круг'') — југословенски филм од 1974 година во режија на Миомир Стаменковиќ, кој е автор и на сценариото, заедно со Драган Марковиќ и со Душан Перковиќ. Главните улоги ги играат: Слободан Димитријевиќ, Душица Жегарац, Драгомир Фелба и Раде Марковиќ.
1 Синопсис
Еден странски шпионски центар организира акција со која треба да се изврши диверзија врз објектот кој има големо значење за југословенското стопанство. Југословенската служба за безбедност вложува напори и успева да ја спречи акцијата...
Метафорична архитектура

Метафоричката архитектура ― архитектонско движење кое се развило во Европа во средината на 20 век.
Некои го сметаат за само аспект на послемодернизмот, додека други го сметаат за школа сама по себе и подоцнежен развој на експресионистичката архитектура.
Стилот се одликува со употреба на аналогија и метафора како главно вдаховение и директива за дизајн. Добро познати примери за ова може да се најдат во Палмската џамија на Универзитетот „Крал Сауд“ во Ријад од Басил Ал Бајати, врз основа на обликот на палма, Лотускиот храм во Њу Делхи, од Фариборз Сахба, врз основа на цвет на лотос, зградата на Центарот за летање на TWA во Њујорк, од Еро Саринен, инспирирана од обликот на птичјо крило, или Сиднејската опера, во Австралија, од Јерн Уцон што е изведена од едрата на бродови во пристаништето.
Одредени архитекти, исто така, се познати по тоа што ги користат метафорите како тема во текот на нивната работа, како што се Ле Корбизје и мотивот со отворена рака. Ова за него било знак за „мир и помирување. Отворено е за давање и отворено за примање.
Можеби најистакнатиот глас на Метафоричното архитектонско училиште во моментов е д-р Басил Ал Бајати чии дизајни се вдахнати од дрвја и растенија, полжави, китови, инсекти, дервиши, па дури и митови и книжевност. Тој е исто така основач на Меѓународната школа за метафорична архитектура во Малага, Шпанија.
1 Метафорични архитекти
* Басил Ал Бајати
* Ле Корбизје
* Јерн Уцон
* Еро Саринен
* Фариборз Сахба
2 Галерија
Отонова архитектура

Отонова архитектура ― архитектонски стил кој еволуирал за време на владеењето на императорот Отон Велики. Стилот бил освован на територијата на денешна Германија и траел од средината на 10 век до средината на 11 век.
1 Историја
Отоновата архитектура го црпело своето вдаховение од каролиншката и средновековноримската архитектура. Отоновата архитектура исто така црпи од христијанската уметност. Овој стил на архитектура е пример за комбинација на христијанска архитектура, како и германски и средоземни стилови. Освен некои примери под влијание на осмоагоналната Палатинска капела во Ахен, како што е Отмаршајм (11 век, Алзас) и апсидата на опатијата на „Св. Троица“ во Есен, религиозната архитектура има тенденција да се разликува од централизираниот план. Сепак, вдаховението од античкоримската базилика останува истовремена, а отоновата архитектура ја зачувува каролиншката двојна завршница со апсиди на двата краја на црквата. 
Отонова архитектура, особено во создавањето на цркви, е под влијание на античкоримската базилика. Црквите од ова време имаат долги бродови и апсиди. Архитектонското инженерство на нивните згради во голема мера се потпирало на математиката, што може да се види од тоа како мерењата на отоновите структури се пресметуваат по квадратна единица и колку се симетрични внатрешниот и надворешниот распоред. Посебна особеност на овој стил се тенки ленти на надворешните ѕидови на зградите направени од камен. Оваа дизајнерска особеност е изведена од италијанските и римските архитектонски стилови. Ова особено може да се видат црквите од овој период и обично се користи само како дизајнерска особеност. Во Отоновите и Каролиншките цркви, употребата на неколку алтери, трансепти, како и крипти станала поизразена. Отонската архитектура игра улога во обредите на Средновековната Германска Империја, како што се крунисувањата на императорот. Братот на Отон Велики, Бруно Велики, работел на дизајнирање, изградба, како и преизградба на многу згради во Отонов архитектонски стил. На пример, црквите како што се „Св. Мартин“, „Св. Гереон“, „Св.Сесилија“ и „Св. Панталеон“ биле сите проекти на кои тој имал влијание и работел, како и многу други.
2 Примери
* Црква „Св. Панталеон“, Келн, Германија
* Црква „Св. Вартоломеј„, Лиеж, Белгија
* Црква „Св. Гертруда“, Нивел, Белгија (1046 година)
* Црква „Св. Михаил“, Хилдесхајм, Германија (1010–1033 година)
* Опатска црква во Гернрод (960–965 година, очигледно првата во Европа која има трибинска галерија)
3 Поврзано
* Отонова уметност
* Отонова ренесанса
Оревокршачка (кујнски прибор)

Оревокршачка — кујнски прибор што се користи за кршење ореви, и поопшто сушени јаткасти плодови, како што се бадеми, лешници, итн.
1 Принцип на работа
Работата на оревокршачката главно користи три физички начела:
* удар (чекан и наковална);
* намалување на силата што се применува на лост;
* притисок со винт.
Иако оваа алатка, или подобро кажано, кујнски инструмент, кој се користи и на трпеза, има релативно ограничена употреба, има широк спектар на изработки кои се разликуваат не само по физичките начела што се користат, туку и по употребените материјали и по фигуративната орнаментика.
Најстарата постапка е несомнено онаа со удар. Неа ја користат приматите за да кршат ореви со два камена. Истата традиционално се користи во областите за производство на ореви за време на вадењето на јатките, што се состои од удирање на оревите со отсечен и добро одмерен удар, со помош на дрвен чекан, за да се скрши лушпата и да се извлечат недопрените јатки.
Најраспространета постапка е кршење со клешта, која го користи ефектот на лост, но има два недостатоци. Прво не овозможува прецизно дозирање на притисок што носи ризик да ги здроби јатките и да се распрскаат остатоците од лушпата.
Оревокршачката на винт, која се наоѓа поретко, овозможува постепено кршење на лушпата, но нејзината употреба не е практична.
Оттука, пронаоѓачите предложиле подобрувања на оревокршачката, од кои многу се патентирани. Материјалите што се користат се исто така многу разновидни: метал (железо, челик, алуминиум, бронза, бакар, легури , итн.), дрво од различни видови, особено маслиново дрво, пластични материјали и смоли.
Оревокршачките се рачни инструменти, но во Соединетите Држави има електрични оревокршачки кои ја пукаат многу тврдата лушпа на некои сушени плодови.
Одредени оревокршачки кои функционираат на начелото на лост, изрботени од дрво и бојадисани, кои прикажуваат ликови (војници, кралеви, итн.) традиционално се произведуваат во Германија во Рудните Планини. Тие станале украсни и колекционерски предмети.
Во оваа слика на Џон Еверет Миле, британски предрафаелитски сликар и илустратор од XIX век, ликот во преден план лево користи оревокршачка. Сликата е насликана во 1849 година, но се верува дека сцената, која ја илустрира песната на Џон Китс, ''Изабела или Садот со босилек'', е одвива во средниот век.
2 Галерија
3 Украсни оревокршачки
Овие дрвени фигурини, првично наречени на германски ''Nussbeisser'', почнале да се прават околу 1650 година во Берхтесгаден и од 1735 година во Зонеберг. Во Рудните Планини, производството на фигурини „оревокршачка“ станало широко распространето во втората половина на 19 век, со центар на Сејфен. Често лицата на оревокршачката наликуваат на тогашните власти (шумар, полицаец, крал, хусар итн.).
4 Оревокршачка како тема во уметноста
*Оревокршачка - балет од Петар Илич Чајковски
5 Поврзано
* Кујнски прибор
Знаме на Антарктикот

Знамето на Антарктикот е знаме или ликовно решение на знаме што го претставува континентот Антарктик. Како кондоминиум без единствено раководно тело, нема свое официјално знаме. Сепак, создадени се неколку визуелни решенија со цел да се претставува континентот.
1 Амблем на Антарктичкиот договор
Консултативните членови на Антарктичкиот договорен систем официјално усвоен амблем во 2002 година кој понекогаш се користи во форма на знаме. Официјално овој амблем го претставува Антарктичкиот договор, а не самиот континент. Членовите на Антарктичкиот договор го користеле амблемот најмалку 30 години пред неговото официјално усвојување, откако го користеле на комеморативен печат од 1971 година.
2 Предлози
2.1 Бело знаме за Антарктикот
Британската австралиска (и) новозеландска истражувачка експедиција на Антарктикот носела целосно бело знаме од нивниот брод ''Откривање'' кога пловеле кон Антарктикот во 1929 година. Било импровизиран како знаме за континент . Знамето било развеано од бродот само двапати.
2.2 Предлогот на Витни Смит
Во 1978 година, познатиот вексилолог Витни Смит предложил портокалово знаме со бел амблем во дигалката. Буквата А означува Антарктик, полусферата ја претставува областа под Антарктичкиот круг, а рацете ја претставуваат човечката заштита на животната средина. Тој избрал портокалова за неговата видливост.
2.3 Предлогот на Греам Бартрам
Во 1996 година, Греам Бартрам го предложил знамето на Обединетите нации како свој модел. Обична бела карта на континентот на сина позадина ја симболизира неутралноста. Ова знаме било развеано на антарктичкиот континент во 2002 година кога Тед Кеј (тогаш уредник на „Равен“, научното списание на Северноамериканско вексилолошко здружение довел екипа на крстарење на Антарктикот. На ова патување, летале во бразилската база Командант Фераз и британскиот музеј во Порт Локрој.
2.4 Предлогот Вистински Југ
Предлогот Вистински Југ бил дизајниран од Еван Таунсенд во 2018 година.Знамето го имало следново значење:хоризонтални ленти - морнарицата и белата боја ги претставуваат долгите денови и ноќи на екстремната географска ширина на Антарктикот. Во центарот, осамен бел врв избива од поле со снег и мраз, повторувајќи ги оние на бергите, планините и гребените под притисок што го дефинираат хоризонтот на Антарктикот. Долгата сенка што ја фрла формира непогрешлива форма на стрелка на компас насочен кон југ, почит на наследството на истражувањето на континентот. Заедно, двата централни мотиви создаваат дијамант, симболизирајќи ја надежта дека Антарктикот ќе продолжи да биде центар на мирот, откривањето и соработката за генерациите што доаѓаат.
Знамето брзо се здобило со популарност од неговото воведување. Прифатено е од некои Национални програми на Антарктикот , Антарктичките непрофитни организации и тимови за експедиција.
Крма (храна)

Крма — прасловенски, сесловенски и старомакедонски збор ''кръмъ'' што значи „храна“. Првично значел храна воопшто, и пијалак, а подоцна се користел само за сточна храна.
1 Употреба
Како глагол: крми (стока). Изведени зборови: крмак, крмнак, крмен.
''Отсега на свињите им се два крма.''''Детелината е добра крмна храна.''''На слаба паша и крма, кравите даваат водникаво млеко.''
Voices (Скопје)

''Voices'', познато и како ''VOICES'', ― месечно списание на три јазици со седиште во Скопје, Македонија. Станува збор за проект на невладината организација Волонтерски Центар Скопје. Објавува статии на англиски, македонски и албански јазик.
Списанието е целосно уредено од доброволци, од координација на состаноци до дизајнирање на списанието, преку пишување написи и други дела. Месните доброволци и млади луѓе од целиот свет, исто така, придонесуваат за списанието со пишување написи и/или преведување на истите.
''Voices'' е издавано од декември 2006 година и има 179 изданија согласно август 2022, од кои 27 се во печатена верзија. До 2013 година имало по едно печатено издание годишно; а сега е печатено три до четири пати годишно.
1 Цели
Списанието ''VOICES'' има за цел да обезбеди повеќе можности за младите луѓе за да можат да стекнат искуство за работа во некој меѓународен состав луѓе, да откриваат други земји и култури, да промовираат волонтерство и да научат повеќе за пишување, уредување и дизајнирање списание, но и за неформални образовни програми и активно младинско вклучување.
2 Мисија
''Voices'' е насочен на вклучување на младите луѓе во општеството и исто така да им даде платформа слободно да се изразат, да го споделат своето мислење и да ги интегрираат во составот на ''Voices''.
3 Пишување/списание
Списанието ''VOICES'' е секогаш отворено за нови статии и писатели; луѓето можат да пишуваат за која било тема освен говор на омраза и политика. Списанието ''VOICES'' секој месец има околу 12 статии на различни теми. Темите кои често се наоѓаат во магазинот ''VOICES'' се:
* Култура
* Еразмус+
* Интервју
* Музика
* Мислење
* Поезија
* Новинарство
* Наука
* Спорт
* Приказна
Од сите овие теми, трите најчести се (без редослед):
* Еразмус+
* Новинарство
* Мислење
4 Поткаст VOICES to Hear
''Voices'' доаѓаат во многу врсти и облици. Почнувајќи од октомври 2021 година, составот на ''VOICES'' започнал да прави и поткасти на англиски. Во епизодите се вклучени различни теми. Премин од „Sexual education“ и „TikTok as a tool for artistic expression“ до „Happily n’ever after“ и „Why the f*** people trash?“, што претставува како поткастот е широко распространет со различни теми. Поткастите се достапни на Spotify и на Google Podcasts под наслов „''VOICES to Hear''“.
Пристаниште Локрој

Пристаниште Локрој е залив што формира природно пристаниште на северозападниот брег на островот Виенке во Палмеровиот Архипелаг западно од Антарктичкиот Полуостров.
Антарктичката база со истото име, сместена на Островот Гудиер во овој залив, ја вклучува најјужно оперативната пошта во светот. Базата е без персонал од 2020 година поради пандемијата COVID-19. Куќата на музејот е отклучена и останува отворена за поединечни посети. Почнувајќи од април 2022 година, British Antarctic Survey бара кандидати кои ќе останат во базата од крајот на 2022 до март 2023 година.
1 Историја
Заливот бил откриен во 1904 година и именуван по Едуард Локроа, француски политичар и потпретседател на Домот на пратеници, кој му помогнал на Жан-Батист Шарко да добие владино финансирање за неговата Француска експедиција на Антарктикот .
Пристаништето се користело за ловење на китови помеѓу 1911 и 1931 година. За време на Втората светска војна, британската војска Операција Табарин ја основала Порт Локрој „Станица А“ на мала Гудие Островот во заливот, кој продолжи да работи како британска истражувачка станица до 16 јануари 1962 година.
Во 1996 година започнало реновирањето на зградите на базата Порт Локрој од страна на персоналот од Британско антарктичко истражување, финансирано од Владата на Британска антарктичка територија. Унитед Кингдом Антарцтиц Херитаге Труст го презема управувањето и зачувувањето на локацијата во 2006 година и работи со музеј и пошта со персонал во летото на Антарктикот (обично ноември-март).
Таа е една од најпопуларните туристички дестинации за патниците на крстарење на Антарктикот. Приходите од малата продавница за сувенири го финансираат одржувањето на локацијата и другите историски места и споменици во Антарктик. „Довербата“ собира податоци за Британското Антарктичко истражување за да го набљудува ефектот на туризмот врз пингвините. Половина остров е отворен за туристи, додека другата половина е резервирана за пингвини. Четиричлениот персонал обично обработува 70.000 пошта испратени од 18.000 посетители кои пристигнуваат во текот на петмесечната сезона на крстарење на Антарктикот. На посетителите им се нуди и сувенир печат од пасош.
1.1 Историски локалитет
Историската важност на локалитетот се однесува и на неговото воспоставување како Операција Табарин база во 1944 година, и на научната работа извршена таму, вклучувајќи ги и првите мерења на јоносферата и првото снимање на атмосферски свиркач (електронски бранови), од Антарктикот. Тоа било исто така клучна локација за следење во текот на Меѓународната геофизичка година (1957). Локалитетот е означен како Историски локалитет или споменик (HSM 61), по предлогот на Обединетото Кралство до консултативен состанок на Антарктичкиот договор.
2 Одлики
* Џугла Поинт, формирајќи ја западната страна од влезот во Алис Крик
* Точка Лекуер, ја формира јужната страна на влезот на пристаништето Порт Локрој
3 Поврзано
* Список на истражувачки станици на Антарктикот
* Операција Табарин
* Список на теренски кампови на Антарктикот
* Злосторство на Антарктикот
Збогувањето на Телемах и Евхарис

''Збогувањето на Телемах и Евхарис'' — слика од 1818 година на Жак-Луј Давид, сега во музејот Џ. Пол Гети. Била нарачана од грофот Франц Ервејн фон Шенборн-Визентхајд за време на егзилот на Давид во Брисел. Ги прикажува Телемах и Евхарис, два лика од романот на Франсоа Фенелон од 1699 година ''Les Aventures de Télémaque'', инспириран од Хомеровата ''Одисеја''. Последна слика на уметникот на двојка од митологијата е сликата на приврзок на неговата ''Ерос и Психа''.
1 Библиографија
* Helmut Engelhart, "The Early History of Jacques-Louis David's ''The Farewell of Telemachus and Eucharis'' ", ''The J. Paul Getty Museum Journal'', vol. 24, 1996, pp. 21–43
* in ''The Art Bulletin,'' December 2000.
Алексеј Зографски

Алексеј Зографски ― преродбеник и општественик.
Роден во селото Рајчица, Дебарско. Се школувал во Зографскиот манастир, каде и го добил презимето Зографски. Во шеесетите години на 19 век, долго време учителствувал во Западната црковно-училишна општина во Велес. Познати се неговите беседи (слова) што ги држел во чест на одбележувањето на празникот на словенските просветители Св.Кирил и Методиј Солунски и на нивните ученици и следбеници Св.Климент и Наум Охридски, што во Велес најсвечено почнал да се одбележува од 1867 година.
Зора (весник)

Зора ― весник, орган на Окружниот одбор на НОФ за Леринско.
Излегувал еднаш месечно во мал формат, на шапилограф, двојазично (на македонски и грчки). Го уредувала редакција. Главен уредник бил Димитар Велаков.
Андромаха го оплакува Хектора

''Андромаха го оплакува Хектора'' — слика масло на платно од 1783 година на Жак-Луј Давид. Делото прикажува слика од Илијадата на ''Хомер'', на која е прикажана Андромаха, тешена од нејзиниот син, Астијанакс, како тагува за нејзиниот сопруг Хектор, кој е убиен од Ахил. Оваа слика, претставена на 23 август 1783 година, му донела избор на Давид во Кралската академија во 1784 година.
Сочувство за ѓаволот (филм)

„Сочувство за ѓаволот“ (англиски: ''Sympathy for the Devil'') — британски авангарден докуметарен филм од 1968 година. Режисер на филмот е Жан-Лик Годар (Jean-Luc Godard), кој е автор и на сценариото. Филмот претставува смеса на документарен филм, фикција и драматизирано читање политички текстови. Притоа, филмот се бави со креативниот процес, а најпознат е по сцените во кои се прикажува како настанала песната „Sympathy for the devil“ додека рок-групата Ролинг стоунс снимала во лондонското студио „Olympic“.
Наполеон ги преминува Алпите

Наполеон ги преминува Алпите (француски: ''Bonaparte franchissant le Grand-Saint-Bernard'', т.е. ''„Наполеон го преминува превојот Гран-Сен-Бернар“'' ) — позната слика масло на платно насликана во 1801 година од тогаш најголемиот и највлијателен неокласичен сликар, Жак-Луј Давид. Оваа слика е нарачана од Карло IV Шпански, а во времето кога Жак-Луј Давид сликал, тој бил најважниот сликар во Франција. Откако ја испратил Француската револуција, го следел Наполеон, воодушевен од неговото зрачење херојство. Имено, Наполеон тогаш имал само 28 години и веќе бил почитуван генерал кој веќе двапати ги победил Австријците во Италија за само пет години. Иако Наполеон одбил да позира за сликата, тој му ја испратил на сликарот својата униформа што ја носел во Битката кај Маренго. Тој, исто така, ја изразил својата желба да биде насликан „смирен на хировит пастув“ наместо да биде прикажан со извадена сабја како што предложил Давид. Во духот на неговото сликарство, Давид го насликал крајно идеализирано.
Наполеон е претставен како романтичен херој на потпрен коњ обвиен во огнена пелерина. Во реалноста тој патувал на магаре облечен во неугледен сив капут. Иако е целосно неокласично по јачината на линиите, оваа слика има барокна драматична дијагонална композиција, што создава романтичен впечаток. Дијагоналната композиција го претпоставува моментот кога Наполеон ѝ наредил на својата војска да напредува преку падината, но на сликата тој гледа во нас набљудувачите како да нè кани да го следиме. Во исклучителната пропагандна слика што била создадена, Наполеон се поврзува со Ханибал и Карло Велики, кои исто така ги преминале Алпите со својата војска, ласкајќи му на Наполеон, Давид ги изгравирал имињата на овие тројца војсководци на камен во левиот агол на сликата. Оваа оригинална слика со жолта наметка Наполеон дал да се умножи многу пати со различна боја на наметката (Австриска галерија Белведере, Музеј на историја на уметност во Виена, итн.). Кога Наполеон бил свргнат од власт во 1814 година, Давид се преселил во Брисел, каде што починал во 1825 година.
Јован Зонара

Јован Зонара (12 век) ― византиски хроничар, извор за македонската историја во 10 и 11 век.
Заземал високи служби на византискиот двор. Подоцна се повлекол во манастир, каде што врз основа на постари автори, го напишал делото „''Светска хроника“'', во кое се опишани настаните од создавањето на светот до 1118 година. Дава драгоцени податоци за Самоиловото Царство и за востанијата на Петар Делјан и на Ѓорѓи Војтех.
Смртта на Мара

Смртта на Мара — позната слика масло на платно од класицистичкиот сликар Жак-Луј Давид од 1793 година. Сликата е заснована на вистински настан од 13 јули 1793 година кога Шарлот Корде, член на конзервативната Жирондинска партија, го избодела еден од водачите на револуционерната јакобинска екстремна партија, Жан-Пол Мара, во бањата.
1 Историја
Сликата ја нарачала француската влада на јакобинската диктатура, а Давид го искористил неокласичниот стил во служба на современите политички настани. Имено, Давид, како и убиениот Мара, припаѓал на јакобинската партија и учествувал во работата на Националниот совет кој гласал да се гилотинира на кралот Луј XVI. Подоцна, за време на диктатурата на Робеспјер, двапати бил затворен, но Наполеон му ги вратил сите привилегии, му ја доделил титулата барон и го назначил за дворски сликар. По прогонството на Наполеон, Давид ја напуштил Франција и умрел во Брисел во 1825 година каде што ја завршил сликата „Смртта на Мара“.
2 Особини
Сликата е вертикална, но облиците се сместени во квадратниот дел од долниот дел од сликата, додека горниот е „речиси“ празен, исполнет само со благ тонски премин кој навестува извор на светлина од десната страна. За разлика од повеќето неокласични дела, сликата не прикажува класична тема, туку неодамнешен настан. При прикажувањето на Мара како жртва, Давид се потпира на иконолошкиот приказ на страдањата Христови, додека влијанието на Караваџо се чувствува во темната позадина од која фигурата излегува на светлина. Така, Давид сакал на својата слика со обликување на формата да прикаже интелектуално и политички, буквално, „просветлена“ личност.
На сликата, Мара е идеализиран во духот на неокласицизмот, додека во реалноста телото му било со лузни од кожна болест, поради што морал секој ден да се капи во топла вода. Во исто време, Давид реално ја истакнал убодната рана и водата обоена со крв што го натопила прекривачот. Мара има поставено подлога за пишување над кадата, а во раката го држи писмото на убиецот на кое пишува: ''„Il sufit que je sois bien malheureuse pour avoir droit à votre bienveillance“'', што значи: ''„Морам само да бидам несреќна за да ја заслужам вашата наклоност“'' .
Мара бил жртва на лукава жена и Давид го насликал писмото видливо за да ја направи нејзината измама политичка пропаганда. Ножот што убиецот го фрлил на подот покрај кадата е иронично во контраст со перото кое сè уште е во безживотната рака на Мара. На инструментот насилство и смрт се спротивставува симболот на цивилизацијата, кој во овој случај е симбол на револуционерен политички збор. Во насмевката на Мара се чувствува потсмевот на човек што умира и трагичната иронија на настанот. Можеби фактот што Мара бил убиен од член на поконзервативна партија, обично не склона кон насилство и тероризам, го поттикнал Давид да му даде таков израз на лицето.
На масата каде што се наоѓа неговиот прибор за пишување, Давид напишал и потпишал лична и политичка порака во исто време: ''„À Marat, David“'' (На Мара од Давид), а под неа ставил датум ''„L'an Deaux“'' (втора година), односно во втората година од календарот на Француската револуција.
Љубовта на Парис и Елена

''Љубовта на Париз и Хелена'' ― слика насликана од Жак-Луј Давид во 1788 година. Таа е резултат на наредба од кралот Шарл X кон сликарот. Во кариерата на Давид, делото го наследува „''Смртта на Сократ''“ и му претходи на „''Ликторите му ги носат на Брут телата на неговите синови''“. Од митолошко вдаховение со претставување на две од главните фигури на „''Илијада“'', Елена Тројанска и Парис, сликата го прикажува стилот на Давид во жанрот на галантно сликарство и се толкува како сатира на манирите на кралот Шарл.
1 Вдаховение
Каријатидите кои се појавуваат во позадината на сцената, се копирани од трибината на каријатидите од „Жан Гужон“ (музејот Лувр) и се од раката на Жан-Батист Исабеј.
2 Библиографија
* Етјен Коше де Ла Ферте и Жилиен Геј, Археолошка и психолошка анализа на слика од Давид : ''Les Amours de Pâris et d'Hélène'' », ''Revue archéologique'', том XL, 1952, 129-61
Марс обезоружен од Венера

Марс обезоружен од Венера (фр: ''Mars désarmé par Vénus'') — последната слика од францускиот неокласичен сликар, Жак-Луј Давид.
Сликарот почнал да работи на сликата во 1822 година на 73-годишна возраст, додека бил во егзил во Брисел, а ја завршил во 1824 година, околу 20 месеци пред да умре во несреќа во 1825 година. Сликата ја испратил на изложбата во Париз од егзилот во Белгија, знаејќи дека романтизмот станал актуелен во Парискиот салон. Од 2007 година, сликата е изложена во средишната сала на ''Кралските музеи за ликовни уметности во Брисел'' (фр. ''Musées royaux des Beaux-Arts de Belgique'').
Сликата прикажува сцена од римската митологија во која римскиот бог на војната Марс се предава на љубовните привлечности на божицата Венера. Исходот од нивната врска сè уште е неизвесен бидејќи Марс сè уште држи копје во раката, додека Венера се двоуми да му стави круна на главата, симбол на уживање во телесните задоволства. Сликата, исто така, прикажува три грации кои земаат оружје од рацете на Марс, како и Купидон како ги одврзува сандалите. На сликата на Давид, Марс е прикажан гол додека неговите полови органи се покриени со гулаби кои служат како смоквини лисја. Венера е прикажана со исклучително бледа кожа и повита отколку што е вообичаено на другите слики. Во првите скици од 1817 година, Венера е прикажана свртена кон гледачот, со голи гради, потпрена на Марс, но во следните скици сликарот се откажал од овој приказ и се одлучил за подалечна и поладна сцена, поприфатлива за современиците од периодот на реставрација на Бурбонците. Првата скица сега се чува во ''Музејот за уметност на Универзитетот Харвард''.
Митолошката приказна која послужила како вдахновение за создавањето на оваа слика раскажува како богот Вулкан, осакатениот сопруг на божицата Венера, открил дека Венера го изневерува со нејзиниот љубовник Марс, поради што решил да ги донесе сите римски богови. да ги најде во прељуба и да ги исмеат. Легендата раскажува и дека се случуваат вулкански ерупции поради гневот на Вулкан кога Венера оди кај својот љубовник Марс.
Некои критичари во сликата ''Марс обезоружен од Венера'' гледаат „случајна“ пародија на раната слика на Давид „''Заклетвата на Хорациеви'' “ од 1784 година. Имено, како Марс ѝ се предава на Венера додека неговиот сонлив поглед ја доведува во прашање неговата способност да одговори на приближувањето на Венера, додека во З''аклетвата на Хорациеви'' тројцата синови се стремат да ги грабнат мечевите и да се борат до смрт за својата татковина. Оваа случајна пародија може да се види во историската паралела на Француската револуција од 1789 година (претставена со ''Заклетвата на Хорациеви'') и последователниот период на реставрацијата на Бурбонците, насочена кон укинување на последиците од револуцијата (претставена со оваа слика).
Купидон и Психа (Давид)

''Купидон и Психа'' или ''Љубов и Психа'' ― уметничка слика од 1817 година на Жак-Луј Дејвид, сега во Музејот на уметност Кливленд. Ги прикажува Купидон и Психа. Направана е за време на егзилот на Давид во Брисел, за покровителот и собирачот Џан Батиста Сомарива. На својата прва изложба во музејот во Брисел, таа ги изненадила гледачите со реалистичниот третман на фигурата на Купидон.
1 Библиографија
* Филип Бордес, ''David, Empire to Exile'', Њу Хевн, Yale University press, 2005 година
* Антоан Шнапер (уред.) и Арлет Серулаз, ''Jacques-Louis David 1748–1825 : catalogue de l'exposition rétrospective Louvre-Versailles 1989–1990'','' ''Париз, Réunion des Musées nationaux
* Софи Монере, ''David et le néoclassicisme'', Париз, Терил, 1998 година
* Симон Ли, ''David'', Париз, Phaidon, 2002 година
2 Наводи
Новолазаревскаја станица

Новолазаревскаја станица (|Станция Новолазаревская) е руска порано Советска, истражувачка станица на Антарктикот. Станицата се наоѓа во Оаза Ширмахер, Земја на Кралицата Мод, 75 км од брегот на Антарктикот, од кој е одделен со Лазаревата Ледена Плоча. Отворена е на 18 јануари 1961 година од 6-та советска експедиција на Антарктикот. Максималната летна популација е 70.
Новолазаревскаја има воздушна патека (ICAO:AT17) која опслужува и летови поврзани со истражување и комерцијални летови. Во 2010 година ГЛОНАСС диференцијална референтна станица започна да работи во Новолазаревскаја. Референтната станица, исто така, обезбедува Интернет за персоналот на Новолазаревскаја.
Новолазаревскаја е источно од индиската истражувачка станица Maitri (истражувачка станица)Маитри.
1 Ново писта
Тоа е сина ледена писта, сместена на подалеку, управувана од Antarctic Logistics Centre International (ALCI) и служи на станицата и Maitri.
2 Исто така
* Список на истражувачки станици на Антарктикот
* Список на теренски кампови на Антарктикот
* Список на аеродроми во Антарктикот
* Советска антарктичка експедиција
* Леонид Рогозов
Ѕвезден ветер

Ѕвезден ветер — проток на гас исфрлен од горната атмосфера на ѕвезда. Се разликува од двополовите истеци својствени за млади ѕвезди по тоа што е помалку колимиран, иако ѕвездените ветришта начелно не се сферно симетрични.
Различни типови на ѕвезди имаат разни ѕвездени ветришта.
Ѕвездите по главната низа кон крајот од животниот век исфрлаат големи количества материјал во масивни (<math> \scriptstyle \dot{M} > 10^{-3}</math> сончеви маси годишно) бавни (v = 10 км/с) вентришта. Такви примери се црвени џинови и суперџинови, како и асимптотската гранка на џинови. Се смета дека овие ветришта настануваат под дејство на зрачен притисок врз прашина која се насобира во горната атмосфера на ѕвездите.
Младите ѕвезди од типот на T Бик честопати имаат многу моќни ветришта.
Масивните ѕвезди од типовите O и B имаат ѕвездени ветришта со помал степен на масена загуба (<math>\scriptstyle \dot{M} < 10^{-6}</math> сончеви маси годишно), но многу големи брзини (v > 1–2.000 км/с). Таквите ветришта се под дејство на зрачен притисок врз резонантните впивни линии на тешките елементи како јаглеродот и азотот. Овие високоенергетски ѕвездени ветришта прават и растечки меури.
Ѕвездите од типот G како Сонцето имаат ветер под дејство на нивната врела магнетизирана корона. Во случајот на Сонцето, тоа е Сончевиот ветер. Ваквите ветришта се состојат претежно од високоенергетски електрони и протони (околу 1 keV) кои се способни да се ослободат од гравитацијата на ѕвездата поради високата температура на короната.
Ветриштата од ѕвездите од главната низа немаат силно влијание врз развојот на нискомасените ѕвезди како Сонцето. Сепак, кај помасивните како типот O, загубата на маса кај ѕвездата може да дојде до 50 % кога е во главната низа: ова јасно влијае во подоцнежните фази на развој. Влијанието се забележува и кај ѕвездите со средна маса, кои на крајот од животот стануваат бели џуџиња наместо да избувнат како супернови, што се должи исклучиво на достатниот губиток на маса поради ветриштата.
1 Поврзано
* Космички зрак
* Космички ветер
Велигден во Берлин

Велигден во Берлин, познат и како Велигден Берлин, основан во 1975 година, е најголемиот настан од кожа и фетиш во Европа. Се одржува во Берлин секоја година на Велигден (март или април).
1 Историја
Средбата е во организација на членовите на клубот BLF, Berlin Leder und Fetisch e. V. (англиски: Berlin Leather and Fetish).
Во минатото, овој настан го избирал нивниот носител на титулата, ''Германецот г-дин'' Ледер во недела на Велигден. Секоја година илјадници љубители на кожа, гума, спортска облека, кожа и униформа од целиот свет се здружуваат за да се приклучат на сите различни видови фетиш настани во Берлин. Во истата населба секоја година се одржува и настанот за кожа и фетиш Folsom Europe.
Центарот на овој настан е во Нолендорфплац, геј и квир населба во западниот дел на Берлин. Повеќе геј фестивали во Берлин ги вклучуваат Берлин Гордост и Кројцберг Гордост.
2 Поврзано
* Фестивал на градот лезбејки и геј (Берлин)
3 Наводи
Светски рекорди во атлетика

Носители на светските рекорди во атлетика се следниве натпреварувачи:
+ ''Табела бр. 1: Светски рекорди во атлетика (мажи)''
Дисциплина, Носител на рекордот, Резултат, Место и време
Трчање на 100 метри, Јусејн Болт (Јамајка), 9,69 секунди, Берлин, 16.8.2009
Трчање на 200 метри, Јусејн Болт (Јамајка), 19,13 секунди, Берлин, 26.8.2009
Трчање на 400 метри, Мајкл Џонсон (САД), 43,18 секунди, Севиља, 26.8.1999
Скок во далечина, Мајк Пауел (САД), 8,95 метри, Токио, 1991
Скок во височина, Хавиер Сотомајор (Куба), 2,45 метри,
+ ''Табела бр. 2: Светски рекорди во атлетика (жени)''
Дисциплина, Носител на рекордот, Резултат, Место и време
Скок во височина, Стефка Костадинова (Бугарија), 2,09 метри, Рим, 31.8.1987
Фрлање ѓуле, Наталија Лисовска (СССР), 22,63 метри, Москва, 1987
Франко Грилини

Франко Грилини (роден на 14 март 1955 година) е италијански политичар и истакнат италијански активист за правата на хомосексуалците.
1 Кариера
Роден е во Пијаноро, покраината Болоња. Во текот на 1970-тите, тој учествувал во студентските политички движења. Студирал на Универзитетот во Болоња, дипломирал во 1979 година со диплома за образование, а потоа станал психолог, психотерапевт и новинар. Имал 27 години и се верил со жена кога излегол.
Грилини влегол во политиката во 1970-тите со Партијата за пролетерско единство; во 1985 година се кандидирал како кандидат на Комунистичката партија во провинцијата Болоња. Од 1991 до 2001 година постојано членува во „Националниот совет за борба против СИДА“ при Министерството за здравство. Тој бил избран за прв пат во Советот на покраината Болоња во 1990 година, а потоа реизбран во 1995 и 1999 година. Во 1999 година тој бил именуван за претседател на италијанското Министерство за еднакви можности „Комисијата за права и еднакви можности на хомосексуалните луѓе“. По распаѓањето на Комунистичката партија, тој се приклучил на Демократската партија на левицата, која подоцна станала Демократи на левицата. Првпат бил избран во италијанскиот парламент во 2001 година, а реизбран во 2006 година. Во 2007 година, тој ја напуштил својата партија, одбивајќи да се приклучи на Демократската партија и се приклучи на движењето Демократска левица.
Меѓу законодавството што го предложил Грилини е закон за граѓански здруженија сличен на францускиот PACS и додавање на сексуалната ориентација и родов идентитет на членот против дискриминација од Уставот на Италија.
На 28 јуни 1982 година, Грилини помогнал во основањето на Circolo Omosessuale Ventotto Giugno во Болоња, првата геј група која добила владино финансирање. Оваа група ќе се развие во националната група Arcigay, водечка геј организација во Италија, основана во 1985 година. Грилини бил нејзин секретар две години пред да стане нејзин претседател во 1987 година. Во 1988 година, тој свикал специјална седница на Арцигеј со цел да се препознае присуството на лезбејките во организацијата. Од 1998 година, тој е почесен претседател на Arcigay.
Тој исто така ја основал LILA (Италијанска лига за борба против СИДА ), во 1987 година; ЛИНФА (Италијанска нова семејна лига - првично LIFF, италијанска обичајна семејна лига), која има за цел да промовира законодавство за правно признавање на хомосексуалните и хетеросексуалните партнерства, во 1997 година; и НОИ (Италијански Геј Вести), првата италијанска геј новинска агенција, чиј уредник е тој, на 29 мај 1998 година.
До 2016 година тој заболел од повеќекратен
миелом.
2 Наводи
Џим Хјумс

Џејмс М. Хјумс, попознат како Џим Хјумс, е американски адвокат од Сан Франциско, Калифорнија. На 21 ноември 2012 година, гувернерот Џери Браун го назначил Хјумс во Првиот окружен апелационен суд, со што Хјумс станал првиот отворено геј апелационен судија во историјата на Калифорнија. Тој во моментов служи како претседател на правдата на првиот оддел на судот.
1 Ран живот и кариера
Роден во Ајова, Хјумс ја стекнал својата диплома за уметности на Државниот универзитет во Илиноис, пред да заврши магистерски студии по општествени науки на Универзитетот во Колорадо и диплома за доктор на правни науки на Универзитетот во Денвер.
Хјумс ја започнал својата правна кариера како соработник на Џеј Стјуарт Радецки во 1983 година, пред да се приклучи на канцеларијата на јавниот обвинител во Колорадо во 1984 година. Накратко ја напуштил канцеларијата на јавниот обвинител во 1986 година за да работи во приватниот сектор, пред да се врати во 1987 година. Во 1993 година, тој се префрлил во Министерството за правда во Калифорнија, служејќи на повеќе позиции во текот на 14-годишната кариера, вклучително и главен асистент на граѓанското одделение и виш помошник државен обвинител на одделот за здравство, образование и благосостојба.
Во 2007 година, новоизбраниот јавен обвинител Џери Браун го назначил Хјумс за главен заменик јавен обвинител, каде што водел персонал од 5.300, вклучувајќи 1.100 адвокати. Тој бил на оваа позиција сè додека Браун не ја напуштил канцеларијата на јавниот обвинител по неговиот избор за гувернер во јануари 2011 година. Хјумс го следел Браун до канцеларијата на гувернерот, служејќи како извршен секретар за правни работи, администрација и политика.
2 Судска кариера
На 21 ноември 2012 година, Браун објавил дека го назначува Хјумс во Првиот окружен апелационен суд, со седиште во Сан Франциско. Хјумс го пополнил местото испразнето од судијката Патриша Сепулведа, која се пензионирала. Номинацијата на Хјумс била потврдена од Комисијата за именување судии на 20 декември 2012 година. Последователно, тој бил назначен за судија претседател на првиот оддел на судот и бил потврден на таа позиција од Комисијата за именување на судии на 17 јули 2014 година.
3 Личен живот
Хјумс е отворено геј и бил меѓу илјадниците кои се венчале во Калифорнија во текот на шесте месеци во 2008 година кога биле дозволени истополовите бракови. Тој е првиот отворено геј апелационен судија во историјата на Калифорнија и, од 31 декември 2012 година, единствениот отворено геј апелационен судија во Калифорнија.
4 Поврзано
* Апелациони судови во Калифорнија
* Список на ЛГБТ правници во САД
Дејвид Исак

Дејвид Исак, ЦБЕ е британски адвокат и провост на колеџот Вустер, Оксфорд, каде што ја презел функцијата во јули 2021 година. Тој претходно бил партнер во адвокатската компанија Пинсет Масон. Бил назначен за претседател на Комисијата за еднаквост и човекови права во 2016 година, на таа функција останал до август 2020 година. Тој е и претседател на Судот на гувернерите на Универзитетот за уметности во Лондон (2018-денес). Претходно бил претседател на Стоунвол од 2003 до 2012 година. Бил директор на Меморијалниот фонд на принцезата Дијана од Велс (2005-2014), Фонд за голема лотарија (2014-2018), колеџот Блек Планинс (2019-20) и управник на 14-18 NOW (2016- 2019 година).
Исак бил назначен за ЦБЕ на списокот на почести за родендени на кралицата во 2011 година за услуги за еднаквост и различност и бил рангиран на 36-то место во најдобрите 100 ЛГБТ директори во октомври 2018 година
1 Ран живот
Исак е Евреин и го посетувал училиштето Кралот Хенри VIII во Абергавени. Тој продолжил да студира право во Тринити Хол, Кембриџ и социо-правни студии на колеџот Волфсон, Оксфорд. Студирал на Правниот колеџ во Гилдфорд за да го положи завршниот испит на правниците (1979–80).
2 Пинсет Масон
Исак бил партнер во адвокатската фирма „Пинсент Масон“ од 2000 до 2021 година. Бил шеф на напредниот производствен и технолошки сектор на фирмата од 2014 до 2019 година и претседател на групата за различност и вклучување.
3 Комисија за еднаквост и човекови права
Исак бил назначен за претседател на Комисијата за еднаквост и човекови права во 2016 година. Тој изјавил дека Комисијата повеќе ќе ги користи своите законски овластувања, ќе направи повеќе за правата на попреченоста и ќе се погрижи човековите права да бидат заштитени за време на Брегзит.
Неговиот мандат завршил во август 2020 година, а неговата првична замена била привремената претседателка Керолин Вотерс (претходно заменик-претседател).
Во 2021 година, Исак тврдел дека Комисијата за еднаквост и човекови права „била поткопана од политичкиот притисок“ од страна на Вториот мандат на Џонсон.
4 Стоунвол
За време на неговото време како претседавач со Стоунвол, добротворната организација лобирала за да обезбеди законски промени, како што е укинувањето на Делот 28 и воведувањето на граѓански партнерства.