procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Вајоминшки Слив (физиографски регион)

Физиографскиот регион Вајоминшки Слив ― географска област низ која поминува континенталната поделба на Америка. Регионот ги вклучува Вашакискиот Слив и Големиот Одделувачки Слив и е обележан со следново:
* југозапад: Планините Уинта
* запад: западна страна на сливот на реката Грин
1 Поврзано
* Вајоминшкосливна грмушеста степа
ПУ „Св. Кирил и Методиј“ - Долно Ѓуѓанци

Основно училиште „Св. Кирил и Методиј“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Св. Кирил и Методиј“ - Долно Ѓуѓанци; скратено: ПООУ „Св. Кирил и Методиј“) — подрачно основно училиште во селото Долно Ѓуѓанци, во состав на истоименото училиште од градот Свети Николе, Општина Свети Николе.
Училиштето е именувано по сесловенските просветители Свети Кирил и Методиј.
1 Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа на сретселото во Долно Ѓуѓанци.
2 Настава
Во училиштето наставата се изведува на македонски наставен јазик.
3 Галерија
Ел Вискаино

Биосферниот резерват Ел Вискаино, создаден во 1988 година, се наоѓа во општината Мулехе во северниот дел на Јужна Долна Калифорнија, во средината на полуостровот Долна Калифорнија помеѓу Тихиот Океан и Калифорнискиот Залив. Со површина од над 24.930 квадратни километри, тој е најголемото засолниште за диви животни во Мексико и се граничи на северниот раб на заштитената област на флора и фауна Ваље де лос Сириос.
1 Историја
Кочимите први го населувале овој регион пред повеќе од единаесет илјади години, номади кои доаѓале од северот на американскиот континент. Овие номадски скитници живееле во заштитата на пештерите во планинскиот венец Сиера Сан Франциско. Патниците кои патуваат во овој планински регион сè уште можат да ја видат нивната пештерска уметност. Шпанските конквистадори пристигнале во оваа област во 16 век. Хуан Родригес Кабриљо бил првиот истражувач што се движел по крајбрежјето, додека Себастијан Вискаино ја истражувал внатрешноста на подоцнежниот биосферниот резерват во 1596 година во име на Гаспар де Зуњига, вицекрал на Нова Шпанија.
2 Фауна
Животните кои се прилагодиле на овие екстремни услови вклучуваат различни ноќни животни како што се којоти, глодачи и диви зајаци; други се прилагодиле само на внесување вода од сукуленти. Најистакнат меѓу цицачите е долнокалифорниската вилорога антилопа (''Antilocapra americana peninsularis''), ендемичен подвид на вилорогите антилопи, кој е еден од најбрзите цицачи на Земјата. Последните населенија на овој подвид можат да се најдат во регионот. Вискаино е исто така живеалиште на пустинската големорогова овца (''Ovis canadensis nelsoni''), мулов елен (''Odocoileus hemionus peninsulae'') и десетици трајни и преселнички птици. Од особено значење: орлите-рибари, кормораните, чапјите и галебите - и четири видови морски желки. На крајбрежјето и островите има многу морски цицачи, како што се северни слоновити фоки (''Mirounga angustirostris''), калифорниски морски лавови (''Zalophus californianus''), делфини и сиви китови (''Eschrichtius robustus'').
Јумска Пустина

Јумската Пустина е дел со пониска височина од пустината Сонора во југозападниот дел на САД и северозападот на Мексико. Лежи во Салтонскиот Слив. Пустината содржи области со ретка растителност и има забележителни области со песочни дини. Со просечни врнежи од дожд помалку од 20мм секоја година, ова е меѓу најсуровите пустини во Северна Америка. Човечкото присуство е ретко низ, најголемиот град е Јума, Аризона, на реката Колорадо и на границата со Калифорнија.
1 Преглед
Пустината ги вклучува пониските делови на југозападниот агол на Аризона, протегајќи се на запад до реката Колорадо. Од другата страна на реката, во Калифорнија, се наоѓа регионот на Колорадската Пустина во пустината Сонора, исто така познат како Ниска Пустина. Иако двата региони се одделени само од реката Колорадо, бројни видови на растенија и животни живеат само од едната или од другата страна, како што е кактус сагуаро, што се случува само источно од реката.
Јумската Пустина, исто така, вклучува песочни рамнини на западна Сонора, одејќи сè до почетокот на Калифорнискиот Залив, а потоа во внатрешниот појас што стигнува до внатрешноста на сонорското средиште. Најзначајната река во оваа пустина е реката Хила во Аризона. Националниот споменик на оргулски кактуси се наоѓа во оваа пустина, како и Националното засолниште за диви животни Кофа и Националното засолниште за диви животни Кабеза Приета.
Кон јужниот дел на аризонската Јумска Пустина, во северниот дел на Мексико, е вулканското поле и биосферен резерват Пинакате, дел од Гран Десиерто де Алтар, што е јужното продолжување на Јумската Пустина. Се наоѓа на северозападното подножје на мексиканската Западна Сиера Мадре, западната планинска кордиљера.
2 Флора
Во растителноста доминира грмушката креозот (''Larrea tridentata''), која е широко распространета. Кактусот сагуаро (''Carnegiea gigantea'') и окотиљо (''Fouquieria splendens'') се вообичаени на бахадите, додека многу од пронајдените пустински дрвја се ограничени на суви водотеци; овие вклучуваат паловерде (''Parkisonia''), пустинска врба (''Chilopsis linearis''), пустинско железно дрво (''Olneya tesota'') и чадни дрвја (''Psorothamnus spinosus'').
Јумската Пустината е северниот раб на раширеноста на слоновото дрво (''Bursera microphylla'') и синиот долен љиљан (''Triteleiopsis palmeri'').
3 Фауна
:
4 Поврзано
* Лечугиљска Пустина
* Туле (пустина во Аризона)
* Колорадска Пустина
* Алтар (пустина)
* Сонорска Пустина
* Чивавска Пустина
5 Наводи
*
Црква „Св. Никола“ - Долно Ѓуѓанци

Свети Никола — главна селска црква во светиниколското село Долно Ѓуѓанци, Македонија.
Црквата се наоѓа во самото село, малку издигната во однос на селото, а околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во самото село и со својата местоположба е видлива од поголемиот дел од селото.
2 Историја
Црквата била подигната кон крајот на век, на стари темели од или век. Не е познато кога и од кој архијереј е осветена.
Во Осоговскиот манастир се наоѓа книга донесена од оваа црква.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Иконите се претпоставува дека се дело на зографот Коста Зограф и други непознати мајстори.
4 Галерија
5 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Прва светиниколска парохија
* Долно Ѓуѓанци
Атријална фибрилација

Спроведување на импулсите
Синусен ритам, Атријална фибрилација
Атријална фибрилација или преткоморно треперење е абнормален срцев ритам (аритмија) која се одликува со исклучително брза активност на срцевите преткомори. Често епизодите немаат никакви симптоми. Повремено може да се јават палпитации, синкопа, пресинкопа, недостиг на здив, или градна болка. Атријалната фибрилација е поврзана со зголемен ризик од појава на срцева слабост, деменција, и мозочен удар. Претставува вид на суправентрикуларна тахикардија.
Константин Асеев

Константин Николаевич Асеев (20 октомври 1960 година, Новокузнецк - 22 август 2004 година, Санкт Петербург) - советски и руски шахист; велемајстор (1992).
Почна да учи шах на 10-годишна возраст,неговиот брат го донесе на шаховската секција.Прв тренер беше В. П. Штукатуркин.
Член на 1 (1984, 1986 и 1988 година) и највисоките (1984 - 14-16 и 1989 година - 8-9 места) лиги на прваците на СССР. Полуфиналист на советското првенство (Николаев, 1983 година) - 1-4 место.Турнир на најсилните шахисти на Ленинград (1985) - 1 место. Сите-сојузен турнир на млади мајстори (1985) - 2-4 место.Најдобри резултати на меѓународни натпревари: Дрезден (1987) - 2-4; Потсдам (турнир на страна, 1988 година) - 1-ви; Берлин (1988) - 1-3; Кецкемет и Ленинград (1989) - 1 и 2 места.
Во 1978-1982 година бил студент на одделот за шах на Државниот центар за физичка култура и спорт,тренирал под раководство на Борис Злотник.
Почина на 44-годишна возраст од леукемија на 22.08.2004 година.Од истата година, во Санкт Петербург се одржуваат турнири во спомен на неговиот.
Закопан на гробиштата Серафимовское.
1 Семејство
* Татко - Николај Петрович Асеев работел како рудар
* Мајка - Галина Зиновивна
** постариот брат - Андреј
* Сопруга (од 1980 година) - Марина Афиногенова
** Ќерка - Марија (родена 1983 година)
2 Спортски достигнувања
Година, Град, Турнир, +, -, = =, Резултат, Место
1984 година, Лавов, 51-то првенство на СССР, четири, 7, 6, 7 од 17, 14-16
1989 година, Одеса, 56-то првенство на СССР, четири, четири, 7, 7½ од 15, 8-9
1990 година, Санкт Петербург, 57-то првенство на СССР, еден, 6, 6, 4 од 13, 13-14
1991 година, Москва, 58. и последно првенство на СССР, 3, 3, пет, 5½ од 11, 23-38
1994 година, Елиста, 47. руско првенство, четири, 2, пет, 6½ од 11, 7-15
1995 година, Елиста, 48. руско првенство, пет, 3, 3, 6½ од 11, 13-20
1996 година, Елиста, 49. руско првенство, 2, четири, пет, 4½ од 11, 41-45
1997 година, Елиста, 50. руско првенство, на
1998 година, Санкт Петербург, 51. руско првенство, 3, 3, пет, 5½ од 11, 27-36
1999 година, Москва, 52. руско првенство</br><sup><sub>1/32</sub></sup> финале</br><sup><sub>1/16</sub></sup> финале, </br>2</br> 0, </br>0</br> еден, </br>0</br> еден, </br>2 од 2</br> ½ од 1½
2000 година, Самара, 53. руско првенство, пет, еден, пет, 7½ од 11, 2-6
2001 година, Елиста, 54-то руско првенство, 3, еден, пет, 5½ од 9, 4-20
2002 година, Краснодар, 55. руско првенство, 2, 2, пет, 4½ од 9, 21-31
2003 година, Краснојарск, 56. руско првенство, 2, четири, 3, 3½ од 9, 64-74
на
Природен парк Северен Литорал

Природниот парк Северен Литорал (|Parque Natural do Litoral Norte) ― еден од тринаесетте природни паркови во Португалија. Ги опфаќа бреговите на Атлантскиот Океан во општината Еспосенде. Паркот бил создаден за да се зачуваат дините и дивиот свет во областа, главно птици и риби.
Паркот има најдолг и најдобро зачуван дел од атлантските дини во северна Португалија. Утоците на Кавадо и Неива се дом на некои од најзначајните живеалишта во паркот. Има околу 240 видови на растенија. Во копнената област може да се набљудуваат 140 видови птици. Уточната зона е важна област за храна и одмор за време на преселбите и во зима. Има 19 видови и 8 потенцијални видови цицачи.
Тоа е област на интензивна земјоделска активност, имено во масеирите, исто така наречени корита, култивирани полиња ископани во песок покрај дините многу блиску до водата, што на тој начин обезбедува вода и заштита од ветровите за земјоделските култури. Овој брег е едно од традиционалните места за собирање саргасум, кое било собирано во јуни и сушено на сонце. Навистина, песоците на брегот на Мињо биле оплодени благодарение на употребата на алги и пиладо (мали ракови) како главните ѓубрива користени во многу години. Саргасеировиот празник (''Festa dos sargaceiros)'' од Апулија, со нивните типични носии, е само една од многуте свечености што се случуваат овде.
Природен парк Синтра-Каскаис

Природниот парк Синтра-Каскаис ― парк на португалското крајбрежје, еден од 13-те природни паркови на Португалија. Иако бил основан во 1994 година како природен парк од португалската власт, тој е заштитен од 1981 година. Неговата површина е приближно 145 км<sup>2</sup>. Паркот го опфаќа планинскиот венец Сера де Синтра, но се протега сè до крајбрежјето и Кабо да Рока, најзападната точка на континентална Европа. Го содржи замокот на Маврите. Се наоѓа на растојание од 25 км од Лисабон, природниот парк Синтра-Каскаис е популарна област за туризам, со многу различни поединечни историски и природни места и знаменитости. Синтра и Каскаис се градови и општини на лисабонскиот/есторилскиот брег.
1 Знаменитости во рамките на паркот
* Анта де Адренунес
* Азењас до Мар
* Кабо да Рока
* Замокот на Маврите
* Шале и градина на грофицата од Едла
* Манастир на капучите
* Кресмина
* Синтарска палата
* Пенски дворец
* Праја до Гвинчо (Гвинчова плажа)
* Монсератски дворец
* Регалеирски дворец
* Рибафриски дворец
* Рамалхалски дворец
* Пенињско светилиште
* Палатата Сетеаис
2 Фото галерија
Меѓународен природен парк Дуеро

Меѓународниот природен парк Дуеро (|Parque natural del Duero Internacional; |Parque Natural do Douro Internacional) ― еден од тринаесетте природни паркови во Португалија. Сместен е во општините Миранда до Доро, Могадоро, Фигуеира де Еспада а Синта и Фигеира де Кастело Родриго, опфаќајќи долга област долж реката Дуеро, каде што функционира како граница помеѓу Португалија и Шпанија (оттука и „Меѓународен Дуеро“). Паркот исто така ја опфаќа граничната област на реката Агеда. Паркот бил создаден за да го заштити сценскиот предел на регионот, како и неговата флора и фауна.
1 Поврзано
* Природен парк Арибес дел Дуеро
Природен парк Монтесињо

Природниот парк Монтесињо (|Parque Natural de Montesinho) ― заштитено подрачје кое се наоѓа во општините Вињаис и Браганса, североисточна Португалија. Делови од јужните падини на Сера да Короа (Сиера де ла Кулебра) потпаѓаат во паркот.
Има разновидна авиофауна (повеќе од 120 видови птици што се размножуваат), вклучително и присуство на 70% од копнените животински видови што се појавуваат во Португалија, со нагласок на една од најважните населенија на пиринејскиот волк. Ихтиофауната (риби) ги вклучува Pseudochondrostoma duriense, Luciobarbus bocagei и речната пастрмка.
Шкрилци доминираат во пејзажот, но има и варовнички карпи во сливните области и гранит во планинскиот венец Монтесињо. Домородните дрвја се цреша, ''Ulmus minor'', обична леска, ''Malus sylvestris'', ''Quercus pyrenaica'', меѓу другите. Тоа е единственото место во Португалија каде што ''Euonymus europaeus'' може да биде најден природно.
Владата на Португалија води регистар и го одржува поставувањето на Као де Гадо Трансмонтано за заштита на стада и волци преку својата агенција „Парк природен де Монтесињо“.
Золтан Мага

Золтан Мага (роден на 19 февруари 1974 година во Солнок) е унгарски виолинист чиј репертоар вклучува класични, фолк, поп и џез дела.
1 Кариера
Роден е во унгарско семејство на цигански музичари. Тој имал шест години кога ја добил својата прва виолина. Кога имал дванаесет години, тој станал првиот виолинист на оркестарот Рајко. Во 1996 година, тој го основал „Будимпешта џипси бенд“. Од 2000 година свирел во унгарскиот Мулен Руж, каде бил лидер на народната музика до 2003 година.
Тој поддржувал голем број добротворни иницијативи и е основач на фондацијата „Златна виолина“.
Пана Цинка

Пана Цинка (|Czinka Panna, |Panna Cinková) (1711 (?) &ndash; 1772) била позната унгарско- ромска виолинистка.
Цинка е родена во Шајогомор, Унгарија (денешен Гемер, Словачка) во ромско семејство на музичари. Нејзиниот татко бил дворски музичар на Ференц II Ракоци. За нејзиниот татко и браќата се вели дека се автори на Ракоци марш.
Таа студирала музика во Рожнава и се омажила со ромски музичар и ковач. Легендата вели дека таа свирела виолина на 9-годишна возраст. По 1725 година, Цинка формирала музичка група со нејзиниот сопруг и деверите и била прва виолина во групата. Таа дизајнирала униформа за бендот. Таа станала позната по својата вештина со виолината.
Пана Цинка починала во 1772 година и била погребана на 5 февруари во Гемер. Нејзиниот гроб денес е непознат, но идните поети ѝ дадоа епитет „Циганска Сафо“. Многу унгарски писатели и композитори - како Мор Јокаи, Золтан Кодали и Ендре Доза - ја поставиле како лик во нивните дела.
За неа е снимен биографскиот филм Цинка Пана од Душан Рапош''.''
Матео Максимов

Матео Максимов (француски: ''Matéo Maximoff'', 17 јануари 1917 – 24 ноември 1999) бил француски писател и евангелистички свештеник од ромско потекло. Тој напишал и објавил 11 книги кои се преведени на над 14 јазици. Максимов е роден во Шпанија, а неговите родители потекниваат од Русија. Краток период биле во Шпанија, но поради граѓанската војна семејството побарало прибежиште во Франција. Своето образование и професионална кариера Максимов ги израдил во Франција
1 Ран живот и образование
Максимов е роден во Барселона, Шпанија. Неговиот татко бил калдерашки Ром од Русија; а мајка му била Мануша од Франција. Таа била братучетка на пејачот Џанго Рајнхард. Тој имал неколку помлади браќа и сестри.
Таткото на Максимов, калајџија, го научил како да чита, пишува и брои. Тој исто така имал многу да му кажува за Русија, историјата на Калдерашите и за различните Роми и земји. Починал кога Максимов имал 14 години. Максимов ја презел функцијата калајџија за да се издржува себеси, неговата мајка и помладите браќа и сестри. Тој ги научил своите браќа и сестри да читаат и пишуваат.
2 Франција
Во 1936 година, поради Шпанската граѓанска војна, Максимов со неговата мајка и браќа и сестри ја напуштиле Шпанија за да побараат засолниште меѓу роднините во Франција. Во 1940 година, по поразот на Франција во Втората светска војна и германската окупација, Максимови биле уапсени под сомнение за разузнавање со непријателот, како и многу други странски бегалци. Семејството на Максимов било интернирано во камп за „шпиони“, 42 дена пред да биде префрлен во „Циганскиот камп“ во Тарбс. Во мај 1941 година, тие беа интернирани во камп за „номади“ во близина на Ланемезан. Во тоа време на Ромите не им било дозволено да патуваат и им биле задржани личните карти (патната дозвола) од локалните агенции за спроведување на законот.
3 Библиографија
*''Ангели на судбината'' (1999)
*''Луѓе од патишта'' (1995)
*''Патишта без каравани'' (1993)
*''Овој свет кој не е мој'' (1992)
*''Кажи го тоа со солзи'' (1990)
*''Винкерка'' (1987)
*''Мамелиганска кукла'' (1986)
*''Осуеди на преживување'' (1984)
*''Седна ќерка'' (1979)
*''Савина'' (1957)
*''Принц на слобода'' (1955)
*''Урзитори'' (1946)
Кармен и Лола

''Кармен и Лола'' ( |Carmen y Lola ) е шпански драма филм од 2018 година, во режија на Аранткса Ечеварија. Беше прикажан во „Режисерскиот двонеделен“ натпреварувачки дел на Канскиот филмски фестивал во 2018 година.
1 Заплет
Кармен живее во ромска заедница во предградијата на Мадрид . Како и секоја друга жена што таа некогаш ја запознала, нејзе и е предодредено да живее живот кој се повторува од генерација во генерација: да се омажи и да има што што повеќе деца. Но, еден ден, Кармен ја запознава Лола, невообичаена Ромка која сонува да оди на универзитет, црта графити со птици и сака девојки. Кармен брзо гради соработка со Лола низ која тие две откриваат еден сосем нов свет, кој неизбежно ги води по патот да бидат отфрлени од нивните семејства.
2 Улоги
* Морено Борха како Пако
* Каролина Јусте како Паки
* Роси Родригес како Кармен
* Заира Ромеро како Лола
* Рафаела Леон како Флор
3 Прием
На Rotten Tomatoes, филмот има оценка од 89 проценти врз основа на 19 рецензии со просечна ранг оцена од 6,6 / 10.
Голема рација на Циганите

Големата рација на Циганите (|Gran Redada de Gitanos), исто така позната и како општо затворање на Циганите (''prisión general de gitanos''), била рација организирана од шпанската монархија што довело до апсење на сите Цигани (Роми) во регионот и нивно затворање во работни логори. Рацијата била одобрена од шпанскиот крал Фернандо VI, била организирана од маркизот де ла Енсенада, и истовремено се одвивала низ цела Шпанија на 30 јули 1749 година.
Со кралскиот указ на Карло II во 1695 година, шпанските Цигани биле ограничени на одредени градови. Официјален указ од 1717 година ги ограничувал на само 75 градови и области, така што да не бидат концентрирани во ниту еден регион.
1 Организација
Плановите за рацијата биле развивани во тајност. Меѓу првите што ги подготвиле плановите бил гувернерот на Советот на Кастиља, Гаспер Васкез Таблада, епископ од Овиедо.
Планот подразбирал испраќање трупи во градовите со цигански населби, секоја од нив носела запечатен пакет инструкции, кои командантите требало да ги отворат непосредно пред почетокот на рацијата во август. Циганските населби требало да бидат опколени, а сите возрасни работоспособни мажи биле депортирани на принудна работа во морнарицата или во одредени рудници, затвори или фабрики. Жените и децата биле принудени да работат на производство на облека. Премногу болните за да патуваат требало да останат во воен притвор сè додека не бидат доволно добри за да патуваат или додека да стигнат до „христијанска смрт“. Акцијата требало да биде финансирана од одземената стока и домовите на Циганите.
Рацијата се разликувала од град до град. Рацијата во Севиља, каде градските порти биле затворени од војската за да се спречи бегство, создала тревога кај пошироката јавност, која не знаела за ова. Дефиницијата за тоа кој е Циган се покажала како тешка во многу случаи и била склона на злоупотреба. На пример, Циганите во брак со не-Цигани честопати биле поштедени. На номадските Цигани, кои ги имало поретко, било тешко да им спорведат рација. На крајот, приведени биле речиси 9-12 илјади Цигани. Последните фази на транспорт и сместување на притворените се покажале помалку организирани.
2 Пресврт
Бидејќи започнале протести од различни заедници, наредбите биле постојано менувани за да се дозволи ослободување на некои Цигани, честопати создавајќи конфузија кај локалните воени команданти. Во 1763 година, кралот наредил да бидат ослободени оние Цигани кои сè уште биле на принудна работа, процес што траел речиси две години.
3 Епилог
Големата рација може да се смета за една од последните обиди на круната на Шпанија да ја ''исчисти'' земјата со голема преселба на цела етничка заедница.
Дрвени играчки од Хрватско Загорје

Дрвена играчки од Хрватското Загорје – традиционален хрватски производ која се појавил во 19 век во Загорје.
Изработката почнала во 19 век и се задржала до денешни дни во селата од општините Марија Бистрица и Горна Стубица. Средишта на изработката се во местата Бистрички Лаз, Стубички Лаз, Горна Стубица, Марија Бистрица, Тугоница и Турнишќе . Постојат околу 50 модели играчки како свиралки, штракала (птица на тркалца која се турка на стап), тамбурици, дрвени животни, најчесто коњчиња, свирчиња, модели автомобили, камиони, возови, авиони, дечки мебел за кукли итн.
Карактеристично е дека рачно ги изработуваат мажите, а повеќето ги украсуваат жените. Никогаш не можат две да бидат во целост еднакви бидејќи рачно се изработуваат . Играчките се изработуваат од дрва од непосредната околина, врба, јавор, бука и липа. Дрвото се сече, суши, дела, реже и обликува со помош на дрвени и картонски шаблони. Најчести бои се црвената, сината, белата и црната. Се украсуваат со цветни и геометриски примероци. Начинот на изработка се пренесувал во одредени семејства од генерација на генерација и се задржал до денес.
Играчките се продаваат на панаѓури, црковни свечености, а најмногу во црквата во Марија Бистрица. Се чуваат и во музеи. Се наоѓаат на Списокот на заштитени нематеријални добра во Регистарот на културни добра на Република Хрватска и од 2009 година, на пописот на нематеријални добра впишани во претставителниот список на нематеријално светско наследство во Европа на УНЕСКО. Центарот за традиционални вредности занаети во Кумровец се грижи за овие традиционални играчки.
1 Поврзано
* Хрватско културно наследство
* Нематеријално културно наследство
* Нематеријално светско наследство
Декада за вклучување на Ромите

Декадата за вклучување на Ромите (''Дешберш ле Роменго Андеријарипинаско'' на ромски јазик) беше иницијатива на 12 европски земји за подобрување на социо-економскиот статус и социјалното вклучување на ромскиот народ низ целиот регион. Иницијативата беше покрената во 2005 година, а проектот се спроведуваше од 2005 до 2015 година и беше првиот мултинационален проект во Европа кој активно го зајакна животот на Ромите.
Во проектот учествуваа следните земји: Албанија, Босна и Херцеговина, Бугарија, Хрватска, Чешка, Унгарија, Македонија, Црна Гора, Романија, Србија, Словачка и Шпанија. Сите овие земји имаат ромски малцинства, кои се во доста неповолна состојба, како на економски, така и на социјален план. Словенија и Соединетите Американски Држави имаа статус на набљудувач.
Владите на горенаведените земји се обврзаа да го затворат јазот во однос на условите за живот и социјалните услови на ромското и неромското население, како и да стават крај на циклусот на сиромаштија и исклучување со што голем број Роми се соочуваат. Секоја од овие земји има изработено акциски план во кој се наведени целите и показателите во приоритетните области на проектот: образование, вработување, здравство и домување.
Основачки меѓународни партнерски организации на проектот се Светска банка, Фондација - Отворено општество, Програма за развој на Обединетите нации (УНДП), Совет на Европа (СЕ), Банка за развој на СЕ (ЦЕБ), Контакт точка за прашања за Ромите и Синтите на Канцеларијата за демократски институции и човекови права (ОДИХР) на Организацијата за безбедност и соработка во Европа (ОБСЕ), Европската канцеларија за информации за Ромите, Европскиот форум за Роми, Европскиот центар за права на Ромите и Фондот за образование на Ромите. Програмата за живеалишта на Обединетите нации (ООН - ХАБИТАТ), Канцеларијата на Високиот комесаријат на Обединетите нации за бегалци (УНХЦР) и Фондот за деца на Обединетите нации (УНИЦЕФ) станаа партнери во Декадата во 2008 година, аСветската здравствена организација (СЗО) стана партнер во 2011 година.
Ромскиот образовен фонд (РЕФ), централна компонента на иницијативата, беше основан во 2005 година. Неговата мисија беше да се прошират образовните можности за ромските заедници во Централна и Југоисточна Европа. Целта на РЕФ е да придонесе во затворањето на јазот во образовните резултати помеѓу Ромите и не-Ромите преку различни политики и програми, вклучително и преку десегрегација на образовните системи. РЕФ добива средства од влади, мултилатерални организации и приватни извори. Финансира проекти што се предложени и спроведени од влади, невладини организации и од приватни организации.
Меѓународниот управен комитет (МКС), кој беше составен од претставници на владите учеснички, меѓународни партнерски организации и ромски организации, управуваше со планирањето на проектот. Секоја година, една од владите учеснички е претседава со проектот.
Муслимански Роми

Муслиманските Роми се Роми кои го прифатиле сунитскиот ислам од ханафи мадхаб и турската култура, некои од нив се Дервиши од суфизмот и основале своја муслиманска ромска тарика. Тие се културни муслимани . Муслиманските ромски мажи сите се обрежани. Ромите обично ја прифаќале преовладувачката религија во земјата домаќин. Исламот меѓу Ромите историски се поврзува со животот на Ромите во рамките на Отоманската Империја. Соодветно, значителна популација на муслимански Роми што се совпаѓаат или го надминуваат бројот на христијани се наоѓаат во Турција (мнозинството живеат во Источна Тракија), Босна и Херцеговина (80%), Албанија, Црна Гора (50-60%), Косово, Македонија (55-70%), Бугарија, (според проценките на средината на 90-тите години на минатиот век, муслиманските Роми во Северна Тракија сочинувале околу 60% од Ромите во Бугарија. ), (мала група на муслимани Роми постои и во регионот Добруја во Романија, составена од 10% од ромското население во земјата ), Хрватска (45% од ромското население ), Јужна Русија, Грција (мал дел од муслиманските Роми концентрирани во Западна Тракија), Србија (35-50) %) и Крим. Некои зборуваат на балкански ромски јазик, но мнозинството зборува само на јазикот од земјите домаќини.
Поради релативната леснотија на миграција во модерното време, муслиманските Роми може да се најдат и во други делови на светот. Муслиманските Роми исто така го користеле зборот Циган за себе, затоа што не го гледале како сладок збор. Културата на муслиманските Роми се заснова на културата на Отоманската Империја.
По распадот на Отоманската Империја во деловите каде исламот повеќе не е доминантна религија, муслиманските Роми се нашле под двојна дискриминација, и поради антициганизам и исламофобија.
Муслиманските Роми низ Јужна Европа се нарекуваат неромски и христијански ромски народ како хорахански роми (исто така напишани како хорахане, хораксан, харокане, хораксаи, итн.) И колоквијално се нарекуваат турски роми или турски цигани во земјите домаќини. Тие веруваат дека се деканданти на Ваишиас (трговци) од различни места на крајбрежната Индија, кои преку индо-римските односи дошле во Египет (римска провинција) и верници на индо-грчките религии и таму Доктрин бил Ромака Сиданта. Со текот на времето тие станале римски државјани и биле именувани по римската империја. Од 1531 година до 1913 година, муслиманските Роми со турски говор добиле свој санџак во Османлиското Царство, т.н. Санџак Чинген во Тракија, и бил управуван од локален муслиман Ром Баро, т.н. Чинген Бег. Според Османлиското правило, христијаните и муслиманите Роми биле разделени. На муслиманските Роми им било забрането да се венчаат со христијански Роми. Постојат големи разлики, меѓу муслиманските и христијанските Роми, кои се појавиле низ вековите. Муслиманските Роми имаат ориентален начин на живот заснован на исламската култура. По Втората светска војна, голем број муслимани Роми од Балканот сакале да се сместат во Халаиб триаголникот и побарале да се обнови градот Ајдхаб.
1 Поврзано
* Какава
* Роми во Турција
* Ашкали и Балкански Египќани
2 Користена литература
* од Елена Марушијакова и Веселин Попов
** од Леонардо Пјасере
Катарина Тајкон

Катарина Тајкон-Лангхамер (шведски: ''Katarina Taikon-Langhammer'', 29 јули 1932 &ndash; 30 декември 1995) била шведска писателска, глумица и активистка од ромско потекло. Таа била сестра на Роза Тајкон.
1 Животопис
За време на детството на Тајкон, Ромите сè уште живееле во логори во Шведска и морале често да се селат, што им го отежнувало на децата да добијат какво било училишно образование. Тајкон не научила да чита и пишува сè додека не била тинејџерка.
Таикон го посветила својот живот на подобрување на условите за Ромите во Шведска и низ целиот свет. Преку нејзината неуморна работа, дебатирање, пишување и разговор со шведските власти, на Ромките им било дадено истото право на домување и образование како и сите други Швеѓани. Во 1953 година завршила забраната за доселувањето на Ромите од 1914 година. Ова довело до тоа другите Роми да побараат засолниште во Шведска, а населението, на почетокот помалку од илјада луѓе, се зголемило.
Тајкон се обидувала да ги убеди шведските власти дека овие луѓе се всушност политички бегалци, бидејќи биле угнетувани во нивните земји. После плодните напори да и помогне на група од 47 француски Роми да добијат азил во Шведска, таа одлучила да ја смени својата стратегија. Единствениот начин да се стави крај на предрасудите кон нејзиниот народ е да им се обрати на младите, сфатила таа, па започнала да ја пишува својата популарна серија детски книги за сопственото детство.
Катарина Тајкон починала од оштетување на мозокот откако паднала во кома. Таа била именувана како „Шведскиот Мартин Лутер Кинг“.
2 Филмографија
*2015 - ''Taikon''*1956 - ''Sceningång''*1953 - ''Åsa-Nisse på semester''*1953 - ''Marianne''*1951 - ''Tull-Bom''*1950 - ''Motorkavaljerer''*1949 - ''Singoalla''*1948 - ''Uppbrott''
Луси Даути

Луси Даути (англиски: ''Louise Doughty'') е англиски писател, романописец, драматург и новинар. Таа работи како новинар за „Дејли телеграф“ (''The Daily Telegraph'') и за ББЦ 4 (BBC Radio 4).
1 Биографија
Даути е родена на 4 септември 1963 година во Мелтон Моубреј и пораснала во Оакхам, Рутланд. Таа учела во училиштето Оукхам и Универзитетот во Лидс, како и на Универзитетот во Источна Англија.
Луис Даути сега живее во Лондон.
Даути има напишано романи и драми за радио. Работела како културен критичар за весници и списанија. Нејзината неделна колумна за „Дејли телеграф“ беше објавена како „Роман за една година“ во 2007 година. [4] Даути беше водител на програмата на БиБиСи Радио 4, „Добро читање“ од 1998 до 2001 година.
Љуба Аличиќ

Љубомир „Љуба“ Аличиќ (роден на 2 ноември 1955 година) е српско ромски фолкер со кариера која трае повеќе од четири децении.
Еден од неговите најголеми хитови е синглот „Циганин сум, но најубав“ (''Ciganin sam, al 'najlepši) од 2003 година''.
Музеј на ромската култура во Белград

Музејот на ромската култура во Белград е првиот музеј на Ромите во Југоисточна Европа, додека достигнувањата на ромската култура најчесто се прикажуваат како постојани изложби во музеи од друг вид.
1 Историја
Музејот на ромската култура бил отворен на 21 октомври 2009 година, под покровителство на градот Белград, на приземјето од зградата на улицата Рузвелт 41-43 во Белград, на вкупна површина од 72 м<sup>2.</sup>
Основач на музејот е ''Центарот на ромската заедница'' „8 април“. Музејот е отворен со отворање на изложбата ''„Алав е Роменго“'' („Зборот на Ромите“), од Драгољуб Ацковиќ, на која на корисниците им биле достапни околу 100.000 документи од ромската култура, како и копии на оригинални книги.
Во 2011 година, музејот се преселил од Рузвелтова улица на поголем простор на улицата Хусински рудари 31a во Карабурма (белградска општина Палилула). Новиот простор е донација од организацијата „Српско православно единство“, а во опремувањето учествувал и градот Белград. Просторот зафаќа површина од 180 м<sup>2</sup>, а поранешниот простор станал ''Ромска уметничка галерија''.
Во Музејот се изложени експонати од материјалната и духовната култура на Ромите, а ромските уметници од Србија и светот ги изложуваат своите дела во Галеријата.
2 Други активности за промовирање на ромската култура
Покрај изложби, во музејот се организираат предавања од областа на ромологијата, каде што заинтересираните можат подобро да се запознаат со ромската култура, историја и јазик.
Во 2019 година, на иницијатива на Музејот на ромската култура, ромскиот празник Биби бил вклучен во Националниот регистар на нематеријално културно наследство на Србија.
3 Надворешни извори
*******
Мурат Улкер

Мурат Улкер (роден во 1959 година) — турски стопанственик и претседател на Јилдиз Холдинг, најголемата компанија за храна во регионот ЦЕЕМЕА (Средна и Источна Европа, Блискиот Исток и Африка). Јилдиз е сопственик на деловни активности, вклучувајќи ''Годива'', ''Пладис'' и ''Сок''.
1 Ран живот и образование
Мурат Олкер е роден на 21 март 1959 година во Истанбул, Турција. Завршил средно училиште во Истанбул на Еркек Лисеси и дипломирал на Универзитетот Богазичи деловна администрација. Во 1982 година, студирал во странство на Американскиот банкарски институт (AIB) и на Централниот колеџ на германската кондиторска индустрија (ЗДС) а стекнал обука и во Компанијата Континентал во САД. Работел и на разни проекти на Меѓународниот извршен сервисен корпус.
2 Кариера
Во 1984 година, Улкер се приклучил на групацијата Улкер, дел од Јилдиз Холдинг, како контролен координатор. Во текот на следните години, тој служел како помошник генерален директор а подоцна и како генерален директор.
Во 2000 година станал извршен директор на Јилдиз Холдинг, пред да стане нејзин претседател во 2008 година. Под негово претседателство, Јилдиз Холдинг ја проширил својата деловна активност и направил неколку аквизиции, вклучувајќи ги ''ГОДИВА Чоколатиер'' во 2008 година и ''Јунајтед Бисквити'' во 2014 година. Во 2016 година, Јилдиз формирал нов глобален бизнис, ''Пладис'', обединувајќи три свои брендови: Ülker, United Biscuits и Candy Company на DeMet.
3 Филантропија
Во 2009 година, семејството Улкер ја основал Фондацијата „Сабри Улкер“ за да даде траен придонес кон јавното здравје околу областите на храна и исхрана.
Во 2014 година, семејството донирало 24 милиони долари на Универзитетот Харвард. Финансирањето, дистрибуирано во текот на 10 години, било обезбедено за формирање на Центарот за истражување на хранливи материи, генетика и метаболизам Сабри Улкер на Факултетот за јавно здравје ТХ Чан. Центарот се осврнува на хронични и комплексни болести за да им помогне на милиони луѓе со болести како што се дијабетес и кардиоваскуларни заболувања.
4 Личен живот
Улкер е оженет, има три деца и живее во Истанбул. Тој е колекционер на уметности. Во 2012 година ја спонзорирал ретроспективната уметничка изложба „''Педесет години на урбаните ѕидови''“ во Истанбул, со 120 дела од Доганчај.
Улкер помагал во основањето на КК Улкерспор во 1993 година, кој подоцна станал Фенербахче Улкер. Клубот го има освоено турското првенство четири пати, Претседателскиот куп шест пати и Купот на Турција трипати. Улкерспор исто така се пласирал во четвртфиналето на Купот на европските шампиони на ФИБА, како и на Купот на ФИБА Корач. Улкер ги откупил правата за именување на стадионот „Фенербахче Шукру Саракоглу“ за десет години. Тој исто така ја спонзорирал спортската арена „Улкер“. Улкер претходно поддржувал и други фудбалски клубови, но подоцна го повлекол спонзорството.
Во 2018 година, Улкер бил прогласен за најбогат стопанственик во Турција со нето вредност од 4,8 милијарди американски долари
Моира Орфеи

Моира Орфеи ( |Miranda Orfei; 21 декември 1931 година - 15 ноември 2015 година) била италијанска глумица и позната личност со ромско потекло. Таа важела и за кралица на италијанскиот циркус.
1 Кариера
Таа пораснала во семејство кое било сопственик на циркуската компанија ''Циркус Орфеј''. Таа станала симбол на циркусот во Италија и со тоа се стекнала со меѓународна слава.''Циркусот Моира Орфеи'' бил основан во 1960 година.
Дино де Лаурентис и предложил да го смени името во Миранда Моира. Билборди со нејзината слика имало во секој град каде што циркусот бил отворен. Таа исто така станала филмска глумица која глумела во над четириесет филмови, од комедии до италијански крими филмови.
2 Личен живот
Нејзини родители биле Ричард Орфеј и Виолета Арата. Таа се омажила за Валтер Ноунс во 1961 година и имала две деца: Стефано и Лара Орфеј.
Доживеала мозочен удар на 4 август 2006 година, за време на шоуто на Џojоза Јоник. Девет години подоцна, на 15 ноември 2015 година, починала во Бреша, Италија.
3 Делумна филмографија
Година, Име
1960 година, ''Под десет знамиња''
1960 година, Љубовите на Херакле
1960 година, Кралицата на пиратите
1960 година, Повеќејазична мулти врска
1960 година, Гигантите од Тесалија
1961 година, Урсус
1961 година, Атлас во земјата на киклопи
1961 година, Одмазда на освоениот
1961 година, ''Крт мажи против синот на Херкул “''
1961 година, Оружје спротивно на законот
1961 година, Урсус во Долината на лавовите
1961 година, Роко и сестрите
1961 година, Каква жена! !! Е ... какви долари!
1962 година, Керим, син на шеикот
1962 година, Тромбоните на Фра 'Диаволо
1962 година, Италијанците и жените
1962 година, Кралот Манфред
Росарио Флорес

Росарио дел Кармен Гонсалес Флорес попозната како Росарио Флорес е шпанска пејачка, композитор и глумица со цигански корени. Таа е родена на 4 ноември 1963 година и е двократна добитничка на латинската Греми награда.
Родена е во Мадрид, Шпанија, како ќерка на Антонио Гонсалес ('Ел Пескаила') и познатата пејачка Лола Флорес. Таа е сестра на пејачката Лолита Флорес и на текстописецот Антонио Флорес. Таа има ќерка со своето поранешно момче Карлос Орелана. Нејзиниот втор син, Педро Антонио, е роден на 21 јануари исто како и неговата баба Лола Флорес. Росарио и Педро Лазага, нејзиниот партнер и татко на нејзиниот втор син, се запознале додека го снимале филмот на Педро Алмодовар, ''Зборувај со неа'' во 2001 година.
1 Награди и номинации
1.1 Латински Греми награди
Наградите Латински Греми се доделуваат секоја година од Латинската академија за уметност и наука за снимање во САД. Флорес има добиено две награди од седум номинации.
2 Дискографија
*''На право'' (1992)
*''Чувствувам'' (1995)
*''Да се живее многу'' (1996)
*''Играј лудо'' (1999)
* Многу цвеќиња (2001)
*''Од илјада бои'' (2004)
*''Со тебе одам'' (2006)
*''Дел од мене'' (2008)
*''Кажи ми'' (2009; саундтрак за 11-та сезона на шпанската ТВ серија Кажи ми како се случи тоа)
*''Рагатриски'' (2011)
*''Росарио'' (2013)
*''Глорија а ти'' (2016)
Делија Григоре

Делија Григоре (ромски: ''Делија Григоре,'' роденa на 7 февруари 1972 година во Галац) е романски ромски писател, филолог, академик и активист за ромските права.
1 Биографија
Делија Григоре пораснала под романскиот комунистички режим, кога Ромите не биле признати како етничка група, туку како странски елементи што мора да се асимилираат во романското општество. За тоа време, нејзиното семејство го криело својот вистински идентитет за да избегне дискриминација. По романската револуција во 1989 година, таа можела да ја потврди својата ромска етничка припадност и да го научи одново јазикот. Во 1990 година, таа завршила средни студии во средното училиште „Зоја Космодемиаскаја“ во Букурешт, додека во 1992 година дипломирала ''Санскритски јазик и''''стара индиска цивилизација и култура'' на Универзитетот во Букурешт. Во 1995 година се стекнува со диплома по ''романска и англиска филологија'' на Филолошкиот факултет на Универзитетот во Букурешт. Од 2000 година, Делија Григоре објавила серијал списи за ромската култура и јазик.
Во 2002 година се стекнала со докторат за антропологија на ромската култура со д-р. теза ''Семејни обичаи на традиционалната култура на Романија со шема на номадски идентитет на југоистокот на Романија''. Во моментов предава на Катедрата за странски јазици и литература на Универзитетот во Букурешт. Таа исто така се вклучила во одбраната на правата на Ромите како претседател на Здружението ȘATRA / ASTRA - „Амаре Рроменца“.
Во февруари 2002 година, Делија Григоре побарала романските државни органи и раководството на Романската православна црква да ја признаат нивната одговорност за спроведувањето и последиците од петвековното ропство на ромскиот народ во историските романски држави Влашка и Молдавија.
2 Писанија
*''Сликловен и романски водич -'' „Научете го романскиот јазик - Упатства за романскиот јазик и култура“ (2000 година, Авен Аментца, Букурешт)
* Романипен и мистиците на семејството „Романипен (Романија Дарма) и семејни мистици“ (2001, Спасете ги децата, Букурешт)
*''Воведување студиски културни традиции на романија - Курс за романска антропологија'' "Вовед во проучување на традиционалната култура на Романија - курс на антропологија во Романија" (2001 година, ЦРЕДИС, Универзитет во Букурешт)
* Роми: типови и идентитетски архетипови „Роми: Типови на идентитет и архетипови“ поглавје во ромската и романската популарна култура. Патрински тајландски јаг "Роми и романската народна култура. Лист и оган" (2002 година, Авен Аменца, Букурешт), координатор: Василе Јонеску
* „Историја и традиции на малцинството во Романија“ (2005 година, Сигма, Букурешт), напишана заедно со Петре Петчуш и Маријана Санду
3 Поврзано
* Ромско малцинство во Романија
4 Наводи
Замбра (танц)

Замбра е стил на фламенко танц, карактеристичен за Ромите од провинциите Гранада и Алмерија (Андалусија, Шпанија).
Се верува дека замбра е продолжение на претходните морискоски стилови на танц. Станал карактеристичен за време на свадбените церемонии на Ромите, иако денес особено често го користат туристите во пештерите Сакромонте (Гранада) и Алмерија .
Танцот бил забранет во Шпанија во 16 век, за време на инквизицијата, од политички причини Филип Втори Шпански во желбата со тоа да ги елиминира сите траги од било која култура, освен католичката, иако тој и понатаму тајно се вежбал. Исто така, се сметало дека овој вид танц се сметал за грешен. Во модерно време, претставници се Кармен Амаја, Лола Флорес и Пуела Лунарис, кои први ја прифатиле забрата. За овој босоног танц се користат чинели и дувачки инструменти.
Не врти се сине (филм)

„Не врти се, сине“ (српскохрватски: ''Ne okreći se sine'') - југословенски филм од 1956 година, во режија на Бранко Бауер. Главните улоги ги толкуваат: Берт Сотлар, Златко Лукман, Радојко Јежиќ и Златко Мадуниќ.
1 Синопсис
Партизанскиот илегалец, инженерот Невен Новак (го игра Сотлар) бега из возот со кој усташите ги превезуваат затворениците во логорот Јасеновац. По успешното бекство, тој се обидува да го спаси синот Зоран (го игра Лукман), кој се наоѓа во усташкиот детски дом во Загреб каде го индоктринираат со усташка и фашистичка идеологија. Кога Зоран дознава дека татко му е непријател на усташкиот режим, тој ја одбива неговата понуда да побегнат на партизанската територија. Така, Новак се соочува со отпорот на син му и со мрежата која ја плете полицијата околу него.
Џанго Рајнхарт

Жан Рајнхарт, наречен Џанго (|Jean "Django" Reinhardt, 23 јануари 1910 година, Либершије, Белгија - 16 мај 1953 година, Фонтенбло, Франција) бил француски гитарист и композитор на џез музика. По потекло Ром , во 1934 година го основал квинтетот со виолинистот Стефан Грапели .
Тој останал голем пример за сите гитаристи и покрај тоа што немал музичко образование и што двата прста од левата рака му биле повредени. Тој измислил нов начин на свирење, акорди за кои биле потребни само три прста, па така свирел користејќи само три прста од левата рака.
1 Книжевност
*
Парно граст

Парно граст — ромски музички ансамбл од Пазаб, Унгарија основан во 1987 година. „Парно граст“ значи „бел коњ“ на ромски јазик, со „граст“ со употреба на унгарскиот правопис „sz“ за „s“. Во ромската култура, белото е симбол на чистота, а коњот е симбол на слободата. Нивниот деби албум „''Hit the piano“'' стигнал до број 7 на Светската музичка табела Европа во октомври 2002 година. Унгарската телевизија и би-би-си во 2004 година продуцирале музички документарен филм за ''Парно граст''. По нивниот втор албум во 2004 година, ''Парно граст'' биле избрани во топ 10 за „најдобар уметник на годината“, 2005 година, од швајцарскиот музички магазин ''Вибрации''. Во 2016 година тие се натпреварувале во А Дал, националниот финален избор на Унгарија на Евровизија со песната ''Már nem szédülök'', и стигнале до финалето.
1 Членови
* Џозеф Олах (вокал, гитара, тамбура)
* Геза Балог (вокал, гитара, танц)
* Виктор Олах (вокал, гитара, танц)
* Сандор Хорват (вокал, танц)
* Јанош Јакоска (вокал, гитара)
* Марија Варади (вокал, танц)
* Марија Балог (вокал, танц)
* Кристијан Олах (хармоника)
* Јанош Олах (контрабас)
* Иштван Немет (орален бас)
2 Дискографија
*''Rávágok a zongorára'' (2002) (''Погоди го пијаното'')
*''Járom az utam'' (2004) (''Во Мојот Свет'')
*''Ez a világ nekem való'' (2007) (''Овој свет е создаден за мене'')
*''Reggelig mulatok'' (2011) (''Јас уживам до изгрејсонце)''
Реџеп Реџеповски

Реџеп Реџеповски (роден на 14 декември 1962 година) — пензиониран македонски боксер во лесна категорија, кој освоил сребрен медал за Југославија во подвижна категорија (<51 кг) на Летните олимписки игри 1984 година во Лос Анџелес, Калифорнија. Во финалето тој бил поразен од Стив Меккрори од САД.
За време на прелиминарните рунди на Олимписките игри во 1984 година, Реџеповски постигнал контроверзна победа над Австралианецот Џеф Фенех, иден светски шампион во три категории на тежина. На Фенех првично му била дадена одлуката, но по интервенција на Олимпискиот боксерски комитет и вкупно пребројување, одлуката била сменета со тоа што Реџеповски бил награден со победа.
1 Олимписки резултати
* Победил против Сангуо Терапорн (Тајланд) со 3-2
* Победил против Пат Клинтон (Велика Британија) КО 2
* Победил против Џеф Фенех (Австралија) со 4-1
* Победил против Ибрахим Билали (Кенија) со 5-0
* Поразен од Стив Меккрири (Соединетите држави) 1–4