Франсис Понж

Франсис Понж ( – ) — француски поет и есеист. Инспириран од надреализмот, тој развил еден вид прозна поема, детално опишувајќи ги секојдневните предмети. Добитник е на Нојштадската литературна награда во 1974.
1 Животопис
Франсис Понж е роден во протестантско семејство од Монпелје, како син на банкарот Арманд Понж и сопругата Жилиет Сорел. Студирал право на Сорбона во Париз, а воен рок служел во периодот 1918–19. Во 1919 се зачленил во француската социјалистичка партија. Понж работел во париските издавачки куќи Галимар (1923–31) и Хашет (1931–37), а пред почетокот на Втората светска војна кратко бил вработен во осигурителна компанија. Неговите први поеми биле објавени во 1923, а со авторитет во француските книжевни кругови се стекнал најмногу поради текстовите во списанието ''Nouvelle Revue Français''. Уредникот на списанието Жан Полан станал ментор на Понж, и го подучувал многу години. Нивното пријателство траело до смртта на Полан во 1968. За време на 1930-тите Понж бил поврзуван со надреализмот како литературен правец, а се приклучил на француската комунистичка партија во 1937.
За време на Втората светска војна, Понж се приклучил на француското движење за отпор. Работел во националното здружение на новинари 1942–44, а во периодот 1944–46 бил книжевен и уметнички уредник на комунистичкиот неделник ''L'Action''. Комунистичката партија ја напуштил во 1947. Од 1952 до 1965 држел предавања на Француската Алијанса во Париз. Во 1966 и 1967 бил гостински професор на колеџот Барнард и универзитетот Колумбија во САД. Поодминатите години ги живеел повлечено во семејната селска куќа. Починал на возраст од 89 години во Бар-на-Лу. Понж добил и повеќе книжевни награди, меѓу кои: Нојштадската меѓународна литературна награда во 1974, француската државна награда за поезија доделена од француската академија во 1981, големата награда од писателското здружение во 1985. Во 1983 станал носител на орденот „Легија на честа“.
2 Стил на пишување
Во неговото дело ''Гласот на нештата'', Понж прецизно ги опишува обичните поими како портокали, компири, цигари, со поетска сензибилност, но во пасуси, форма која тој ја викал прозна поема, налик на есеј. Понж избегнувал да ги нагласува чувствата и симболите, и се обидел да го пресоздаде светот во кој се искусуваат секојдневните предмети. Тој го опишал сопственото творештво како „опис-дефиниција-книжевна уметност“, во кое се избегнува едноличноста на изразот и неприменливоста на стандардната поезија. Негова основна цел била да се избегне стереотипното размислување. Во ''Големата збирка'' од 1961 појаснил дека фокусот на едноставни предмети како стакло, трева, итн. бил насочен кон враќање на моќта и чистотата на јазикот. Во 1967 го издал неговото најпознато дело ''Сапун'', долга прозна поема која според ''Тајмс'' „е уникатна токму поради тоа што, често на шега, ја исцрпува темата за која станува збор“.
3 Дела
*''Le Parti pris des choses'' (1942)
*''Proêmes'' (1948)
*''La Rage de l'expression'' (1952)
*''Le Grand Recueil'' (I. "Méthodes", 1961; II. "Lyres", 1961; III "Pièces", 1962)
*''Pour un Malherbe'' (1965)
*''Le Savon'' (1967)
*''Interviews with Philippe Sollers'' (1970)
*''La Fabrique du Pré'' (1971)
*''Comment une figue de paroles et pourquoi'' (1977)
*''Pages d'atelier, 1917-1982'' (2005)