procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Химна на Тунис

Химната на Тунис или правилно ''Хумат ал-Хима'' (, „Бранителите на домовината“) ― државната химна на Тунис; текстот го напишале Мостафа Садек Ал-Рафеие и Абул-Касим ал-Шаби.
1 Историја
Текстот доаѓа од песна напишана во 1930-тите од египетскиот поет роден во Либан, Мостафа Садек Ал-Рафеие. Иако некои велат дека мелодијата е компонирана од Мохамед Абдел Вахаб, тунискиот музиколог Салах Ел Махди тврди дека мелодијата е компонирана од поетот Ахмед Кеиредин додека првичната музика за поемата ја компонирал Закарија Ахмад.
Последните стихови од текстот биле напишани од Абул-Касим ал-Шаби. Според Ел Махди, овие стихови биле додадени на текстот во јуни 1955 година од националистот Монги Слим.
Позната како „''Химна на револуцијата''“, таа била пеена за време на состаноците на владејачката партија, Нео Дестур, која подоцна го променила своето име во Социјалистичка дестуристичка партија. „''Хумат ал-Хима''“ била привремено користена како државна химна помеѓу крајот на монархијата на 25 јули 1957 година, кога го заменила „''Салам ал-Беј''“ и 20 март 1958 година, кога била заменета со „''Ала Калиди''“. „''Хумат ал-Хима''“ подоцна била вратен повторно по државниот удар што го донесе Зин Ел Абидин Бен Али на власт на 7 ноември 1987 година.
2 Текст
Во прилики за кои е потребна краткост, се пее кратка верзија составена од рефренот, третиот стих (не се повторува) и повторно рефренот.
Арапски изворно , Арапска транслитерација, Транскрипција на МФА, Македонски превод
ar, Хор:
Радован Витошевиќ

Радован Витошевиќ (17 мај 1986, Скопје) — автор на книгата ''Будење на свеста''
1 Биографија
Магистер по економски науки, со специјализација во сферата на менаџмент, финансии, маркетинг и мрежен маркетинг, и тоа на Шефилд еден од 100-те најдобро рангирани универзитети во светот.
2 Менаџерска кариера
15 години работи како професионален менаџер во мултинационални компании и финансиски друштва. Извршен директор е во повеќе компании во повеќе земји, корпоративен тренер, јавен говорник, претприемач и инвеститор. Организатор и говорник на стотици бизнис настани и иницијатор на повеќе социјално одговорни настани и проекти за заштита на околината. Тој е еден од тимот основоположници на кешбек програмата и генерално лојалти индустрија, како и поставувач на нови стандарди во мрежниот маркетинг и популаризирање на препорачувачкиот маркетинг во Македонија.
3 За книгата
Во октомври 2019 година книгата ''Будење на свеста'' беше промовирана на 71-от саем за книга во Франкфурт, кој е најголемиот саем во оваа област во светот. Неодамна книгата беше објавена на неколку светски платформи меѓу која и Амазон каде што е достапна на англиски јазик во електронска форма и во мека корица под наслов Awakening Consciousness.
Tој верува дека оваа книга има моќ позитивно да го трансформира животот на сите човечки битија во општеството.
Црква „Св. Антониј“ - Жервохор

Свети Антониј (|Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου) — црква во селото Жервохор, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
1 Историја
Црквата се наоѓа на јужниот крај на селото. Изградена е во 1983 г. Претставува трикорабна куполна базилика, која на исток завршува со три конхи. Во 1986 г. започнало нејзиното живописување.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Емина (севдалинка)

„Емина“ — севдалинка заснована на текст на мостарскиот поет Алекса Шантиќ, кој ја напишал под впечаток на убавината на мостарката Емина Сефиќ. Иако песната била првпат објавена во списанието ''Коло'' во 1902 година, подоцна станала популарна севдалинка изведена од многу уметници од поранешните југословенски републики.
1 Емина Сефиќ
Емина Колудер (родена Сефиќ ) е родена во 1884 година во Мостар. Нејзиниот татко бил истакнат имам во Мостар, а семејството живеело во близина на Стариот мост и биле соседи на познатиот поет Алекса Шантиќ .
Емина се омажила за Авдага Колудера, се отселила од родниот град и имала 14 деца. Починала во 1967 година на 83-годишна возраст. Нејзината правнука Алма Феровиќ е сопран и настапувала со Елтон Џон и А.Р. Рахман.
На 27 мај 2010 година, бронзена статуа на Емина била откриена во Мостар на 142-от роденден на Шантиќ. Статуата била извајана од Златко Диздаревиќ во период од три месеци и не била заснована на нејзините фотографии, туку била уметничка визија за босанската убавина. Обликувана е со облека што ја носеле жените муслиманки во Босна и Херцеговина на крајот на 20 век.
2 „Емина“ денес
Според традицијата, последната строфа, која е додадена на оригиналниот текст на Шантиќ, ги дала Севда Катица, устен раскажувач на народни песни, кога слушнала за смртта на Емина. Кога Севда му раскажала сè на Химза Половина, тој ја видел убавината на стиховите и решил да ги задржи. Песната многумина ја извеле со додавање на стиховите на Севда, додека Химзо Половина и Ибрица Јусиќ ја снимиле како таква на носачи на звук.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Л’џа (Нигритско)

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Л’џа, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Црквата се сместена на западниот крај на селото. Изградена е во 1950 г. и е осветена во 1952 г. Во парохијата влегува и параклисот „Св. Спиридон“.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Авари (Кавказ)

Авари (''кавкаски Авари'') (|аварцы) — најброен народ во Руската Република Дагестан, каде што сочинуваат околу 29% од населението (аварскиот јазик, како јазик за поширока комуникација, го користи уште еден дел од населението на Дагестан). Аварскиот јазик припаѓа на нахско-дагестанската група од семејството на севернокавкаски јазици. Аварите се од исламска вероисповед, а ги има вкупно околу 1.000.000, од кои околу 912.258 во Русија, 53.000 во Турција, околу 49.800 во Азербејџан и 1.206 во Казахстан.
1 Историја
Првобитните Авари биле народ со туркиско потекло од Средна Азија. Во 6 век, дел од Аварите се населиле во Источна Европа, каде што го основале Аварскиот Каганат во Панонската Низина. Панонските Авари (''Карпатски Авари'') биле само дел од аварскиот народ, чие мнозинство живеело во Хазарија на Кавказ, каде што се измешале со домородците од Кавказ. По падот на Хазарите, кавкаските Авари формирале моќен канат во 12. век. Покрај денешните Авари, потомци на кавкаските Авари се и Кабардинците (друг кавкаски народ), бидејќи ''Авар'' и ''Кабар'' биле две верзии на името на овој народ.
2 Поврзано
* Аварски јазик (кавкаски) (''кавкаскоаварски јазик'')
* Кабардинци
Магомедгаџи Нуров

Магомедгаџи Омардибирович Нуров (; , Дагестан, Русија) - борач во слободен стил кој се натпреварувал за руската репрезентација, а сега ја претставува Македонија. По националност е Авар. Учествувал на Олимпијадата во Токио во 2020 година, каде бил знаменосец за Македонија на церемонијата на отворање.
1 Спортска кариера
Ученик на спортското училиште во Махачкала „Гамид Гамидов“, учел кај тренерот Анвар Магомедгаџиев. Во 2012 година го освоил 8-то место на Светското младинско првенство во Тајланд. Во јануари 2017 година, тој станал шампион на Бундеслигата со клубот Вајнгартен. Во 2018 година, победил на Средоземните игри во Тарагона, со што станал првиот Дагестанец што го освоил овој турнир. Во септември 2019 година, на Светското првенство во Нур-Султан, освоил бронзен медал.
2 Спортски резултати на меѓународни натпревари
2.1 За Русија
* Светско младинско првенство во борење 2012 - 8
2.2 За Македонија
* Европско првенство во борење 2016 - 11;
* Европско првенство во борење 2017 - 5;
* Светско првенство во борење 2017 - 10;
* Европско првенство во борење 2018 - 5;
* Средоземни игри 2018 – ;
* Светско првенство во борење 2018 - 13;
* Европско првенство во борење 2019 - 5;
* Европски игри 2019 - 5;
* Светско првенство во борење 2019 – 03 ;
* Европско првенство во борење 2020 - 7;
* Европско првенство во борење 2021 - 11;
* Олимписки игри 2020 - 9;
* Средоземни игри 2022 – ;
Црква „Св. Атанасиј“ - Омур Беј

Свети Атанасиј (|Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Омур Беј, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Црквата е гробишен храм, сместен на северниот крај на селото. Изградена е во 1955 г. и осветена од митрополитот Константин Серско-нигритски во 1965 година. Градбата претставува крстовиден храм без купола и подоцна додадена припрата.
Во парохијата влегуваат и црквите „Рождество на пресв. Богородица“ од XVIII век и „Св. Атанасиј“, сместени на местото на старото село Омур Беј на Богданска Планина.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Горчлива цреша

Горчлива цреша (|Acı Kiraz) — турски филм снимен во 2020 година во режија на Серкар Акар. Филмот е снимен во Македонија (Скопје и Битола). Во филмот учествуваат глумци од Турција и од Македонија.
1 Улоги
Глумец, Улога
Ердал Басикчиоглу, Антонио
Халил Ергун, Африм
Бедија Беговска, Мајка на Гајур
Ертан Шабан, Стока
Луран Ахмети, Пано
Ерман Шабан, Лјулзим
Булент Сакрак, Гајур
Сузан Акбелге, Прва медицинска сестра
Маја Андоновска, Австралиска жена
Мустафа Јашар
Сара Климоска, Украинска жена
Елјеса Касо, Димитар
Зекир Сипахи, Тодор
Осман Али, Работник
Дениз Абдула, Абдула
Атила Клинче, Клиент во Виена
Несрин Таир, др. Петровска
Белчим Билгин, др. Панова
Џенап Самет, Горан
Наџи Шабан, Шофер
Благица Трпковска, Мајката на донорот
Јасин Јилмаз, Неџми
Ивана Павлаковиќ, Мигрант
Филип Мирчевски, Шефот на казиното
Филиз Ахмет
Црква „Св. Антониј“ - Неволјани (Серско)

Свети Антониј (|Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου) — црква во селото Невојлани, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
1 Историја
Црквата се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во 1904 г. како мала бескуполна базилика. Поради порастот на населението, во 1955 г. е изграден нов храм, отворен на 13 ноември 1974 г. од митрополитот Константин Серски. Градбата претставува трикорабна бескуполна базилика, која на исток завршува со три конхи. Во 1996 г. е дограден нартекс, а малку подоцна започнало и живописувањето на храмот.
Во парохијата влегуваат и храмовите „Успение на пресв. Богородица“ и „Св. Илија“.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Мотилин

Мотилин — полипептид, изолиран од дуоденумот. Составен е од 22 аминокиселински резидуи. Неговата секреција е стимулирана од присуство на киселина во дуоденумот. Мотилинот ја инхибира гастричната моторна активност и го одложува желудочното празнење.
Симфонија бр. 95 (Хајдн)

Симфонија бр. 95 во це-мол (Хобокен I/95) ― третата симфонија од дванаесетте Лондонски симфонии (броеви 93–104) напишани од Јозеф Хајдн. Таа е единствената од дванаесетте Лондонски симфонии во молски клуч, а воедно е и единствената од нив која нема бавен вовед.
Завршена е во 1791 година како една од збирката симфонии составена за неговото прво патување во Лондон. За прв пат била изведена во Хановерските плоштадни простории во Лондон во 1791 година. Точниот датум на премиерата не е познат.
1 Движења
Делото е во стандарден облик во четири движења и е во партитура за флејта, две обоа, два фаготи, две хорни, две труби, тимпани и жици.
# Алегро модерато (сонатен облик ; Ц-мол, завршува на Ц-дур)
# Анданте (варијациски облик; Е дур)
# Менует – Трио (троен облик, Ц-мол, трио во Ц-дур)
# Финале: Виваче (рондов облик; Ц-дур)
Првиот став се отвора со главната тема, која се состои од два контрастни дела - првиот е силен по карактер, а вториот е повеќе лирски. Преминот кон паралелната дурска скала има елементи од главната тема. Секундарната тема ја спротивставува главната тема со тоа што е многу суптилна по природа и има танцов ритам. Експозицијата завршува со силна кодета. Развојот е првенствено изграден околу главната тема, која е темелно развиена. Рекапитулацијата ја испушта главната тема, а секундарната тема е рекапитулирана во Це-дур, со што се завршува движењето во дур.
Таа е единствената од Лондонските симфонии што не започнува со бавен вовед во првиот став.
Триото на менуетот е соло за виолончело.
Финалето е отворено со следнава тема:
:
Првите две ленти од оваа тема се основа за обемен дел од контрапункт во средината на движењето.
Симфонија бр. 90 (Хајдн)

Симфонија бр. 90 во Ц-дур, Хобокен I/90, ― композиција напишана од Јозеф Хајдн во 1788 година како дел од трисимфониското покровителство на грофот Оњи за Концертот на олимписката ложа. Повремено е нарекувана ''Буква R'' - што се однесува на постар метод за каталогизирање на симфониското творештво на Хајдн. Овој триптих ги вклучува и Симфонија бр. 91 и Симфонија бр. 92 на Хајдн.
1 Движења
Симфонијата е во стандарден облик во четири става и е осмислена за флејта, две обои, два фаготи, две хорни, две труби, тимпани, континуо (чембало) и жичени инструменти.
# Адаџо - Алегро асај,
# Анданте во Ф-дур,
# Менует : Алегрето,
# Финале: Алегро асај,
Вториот став е во облик на двојна варијација со соодветна тема во ф-мол и се состои од соло на инструменти за секоја варијација на првата тема.
Финалето содржи една од попознатите шеги на Хајдн. Набргу по почетокот на рекапитулацијата, музиката пристигнува до возбудлив и неочекуван „крај“ во Ц-дур проследен со четири такта тишина што ја наведува публиката да верува дека симфонијата можеби навистина е завршена. Наместо тоа, првата тема тивко продолжува во далечинскиот клуч на Дес-дур.
2 Дополнителна литература
* Робинс Лендон, Х. Ч. (1963) ''Joseph Haydn: Critical Edition of the Complete Symphonies'', Universal Edition, Виена
Црква „Св. Јован Претеча“ - Кавак (Нигритско)

Свети Јован Претеча (|Τιμίου Προδρόμου) — црква во селото Кавак, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Црквата е гробишен храм, сместен на северниот крај на селото. Камен-темелникот е постаевн на 2005 г. и црквата е осветена на 10 мај 2008 г. од митрополитот Теолог Серско-нигритски. Градбата претставува трикорабна базилика. Внатрешноста е живописана.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Симфонија бр. 89 (Хајдн)

Симфонија бр. 89 во Ф-дур, Хобокен I/89, ― симфонија напишана од Јозеф Хајдн во 1787 година, а изведена под покровителство на Николаус Естерхази во дворецот Естерхаза. Понекогаш се нарекува ''Буква W'' што се однесува на постар метод за каталогизирање на симфониското творешство на Хајдн. Вториот и четвртиот став на оваа симфонија се засновани на движењата на Концертот за Lire Organizzata во Ф, Хоб. VIIh/5, што Хајдн го составил во 1786 година, една година пред ова дело, за Фердинанд IV, кралот на Неапол. За да се сместат другите оркестри, Хајдн ги аранжирал сите негови концерти за лири да се свират со флејта и обоа како соло инструменти наместо со две лири. Слични измени биле направени приспособувајќи ги ставовите во симфониски облик, давајќи му на ова дело дефинитивно дувачки вкус.
1 Движења
Делото е во стандарден облик на четири става и е во партитура за флејта, две обои, два фаготи, две хорни и жици.
# Виваче ,
# Анданте кон мото во Ц-дур,
# Менует,
# Виваче асај,
Првиот став е отвора со пет форте стакато акорди проследени со лелеава мелодија на пијано. Развојниот дел го одржува тематскиот редослед на изложбата, но ја развива хармоничната структура. Потоа во рекапитулацијата музиката останува во тоника, но се развиваат самите теми. Ова има ефект на мелодиска размена на деловите за развој и рекапитулација додека ги одржуваат нивните хармонични улоги. Хајдн претходно го користел овој ефект во неговата 75-та симфонија.
Вториот став е сичилијано во со следствена тема. Поради потеклото на движењето како концерт за лири (кој може да биде свирен само со неколку клучни сигнатури), ова е едно од поедноставните сичилијански движења на Хајдн.
Третото движење е менует во кој доминантна улога имаат дувачките инструменти. Ниту еден друг симфониски менует не започнува само со дувачка секција. Триото ја истакнува соло флејта.
Како што е наведено погоре, четвртиот став е исто така изведен од претходното лире кончерто. Тројното финале на концертот е проширено на рондо (облик ABACA) со проширена кода за симфонијата. Новата втора епизода е контрапунктен ф-мол дел кој е прилично турбулентен и му дава симфониска тежина на ставот што не би звучело добро во претходните концерти. Во рефренот, Хајдн користи необична музичка ознака кога дел А се повторува во вториот вид – страшандо – што им наложува на изведувачите да го влечат почетокот на оваа тема додека се враќа.
Симфонија бр. 97 (Хајдн)

Симфонија бр. 97 во Це-дур, Хобокен I/97 ― петтата симфонија од дванаесетте Лондонски симфонии (броеви 93-104) напишана од Јозеф Хајдн. Била завршена во 1792 година како дел од целината симфонии составени на неговото прво патување во Лондон. За прв пат била изведена во Хановерските плоштадни простори во Лондон на 3 или 4 мај 1792 година. Прво објавена во Англија, стигнала до Европа неколку години подоцна и била користен од Лудвиг ван Бетовен како модел за симфонија во Це-дур што никогаш не ја завршил, и од Фридрих Вит за Јенска симфонија.
1 Движења
Делото е во стандарден облик на четири става и е осмислено за две флејти, две обои, два фаготи, две хорни, две труби, тимпани и жичени инструменти.# Адаџо - Виваче,
# Адаџо ма нон тропо, во Ф-дур
# Менует и трио. Алегрето,
# Финале: Престо асај,
По бавниот вовед кој намерно го избегнува воспоставувањето на Це-дур, главната тема на првиот став е фанфаре што ги нагласува трите ноти на Це-дур тријадата.
:
Втората тема е народниот танц лендлер кој користи пицикато во басот.
:
Вториот став е збир на Ф-дур варијации со неправилна епизода во ф-мол и кода. Во варијацијата по епизодата миноре, Хајдн користел необична ознака сул понтичело, наложувајќи им на виолините да си играат со трзалката во близина на мостот создавајќи „стаклен“ или „метален“ звук.
За последните осум такта од Триото на менуетот, Хајдн му наложува на концерт-мајсторот („Саломон Соло“ во партитурата) да свири октава над останатите први виолини. Навистина, овој менует е извонреден во резултатите на Хајдн: сите негови повторувања се отпишуваат затоа што бодовите се менуваат со секое повторување.
Вообичаена изведба на симфонијата трае околу 24 минути.
Симфонија бр. 91 (Хајдн)

Симфонија бр. 91 во Е дур, Хобокен I/91, ― композиција напишана од Јозеф Хајдн. Завршена е во 1788 година како дел од трисимфониското покровителство од грофот д'Оњи за Концертот олимписката ложа, наследник на Хајдновиот серијал „Париски симфонии“ на Хајдн. Повремено е нарекувана ''Буква Т'', што се однесува на постар метод за каталогизирање на симфониското творештво на Хајдн. Овој триптих ги вклучува и Хајдновите Симфонија бр. 90 и Симфонија бр. 92.
Ракописот на автограмот носи посвета на д'Оњи, но Хајдн му дал копија на принцот Крафт Ернст фон Етинген-Валерштајн како да е оригинал.
1 Движења
Делото е во стандарден четириставичен облик и во партитура за флејта, две обои, два фаготи, две хорни, континуо (чембало) и жичени инструменти. Тоа е последната симфонија што ја компонирал Хајдн, а во партитурата не содржи делници за труби и тимпани.
# Ларго – Алегро асај,
# Анданте во Б дур,
# Менует: Ун поко алегро,
# Виваче, ( ) (ала бреве)
Првиот став е отворен со бавен вовед кој Хајдн го работи во почетниот алегро асај. Првата тема на Алегро е изведена од идејата што Хајдн ја користел во неговата кантата ''Аријана а Наксос'', Хоб. XXVIa/2, составена истата година. Темата е хроматска, легато и во дводелен превртен контрапункт. Втората тема е танцова. Двете теми се тесно поврзани со отворањето ларго.
Бавниот став е збир од три варијации на тема. Слушајте го фаготот и придружниот жичен филигран во првата варијација и низата трилери блиску до крајот на ставот.
Менуетот вклучува трио за фагот пропратено со pizzicato односно откинување на жиците.
Финалето е отворено тивко и се гради постепено до крајот.
2 Дополнителна литература
* Робинс Лендон, Х. Ч. (1963) ''Joseph Haydn: Critical Edition of the Complete Symphonies'', Universal Edition, Виена
Симфонија бр. 88 (Хајдн)

Симфонија бр. 88 во Г-дур (Хобокен I/88) ― симфонија напишана од Јозеф Хајдн, за оркестарот во дворецот Естерхаза под добродушниот принц Николаус Естерхази. Тоа е особено првата од неговите симфонии напишани по завршувањето на шесте париски симфонии во 1786 година.
Симфонијата била завршена во 1787 година, исто како и неговата 89-та симфонија. Тоа е едно од најпознатите дела на Хајдн, иако не е една од париските или лондонските симфонии и нема описен прекар. Понекогаш се нарекува ''Буква V'', што се однесува на постар метод за каталогизирање на симфониското творештво на Хајдн.
1 Ставови
Делото е во стандарден облик на четири става и во партитура за флејта, две обои, два фаготи, две хорни, две труби, тимпани, континуо (чембало) и жици.
# Адаџо - Алегро
# Ларго
# Менуето: Алегрето
# Финале. Алегро кон спирито
Првиот став започнува со краток вовед кој брзо се вметнува на доминантниот акорд за да се подготви за главниот дел на ставот. Жиците го отвораат алегрото наведувајќи ја главната тема и остатокот од ставот се развива од таму, со речиси секоја изјава што произлегува од претходната идеја. Изложувањето е монотематско и развојот продолжува да ја користи таа единствена мелодична идеја. Во рекапитулацијата, првичната изјава на темата е украсена со соло флејта.
Бавниот став во Д-дур главно се состои од украси на темата легато обоа и соло виолончело што ја отвора, иако честопати е испрекината со акорди што ги свири целиот оркестар. Откако го слушнал овој бавен став, се вели дека Јоханес Брамс спомнал: „Сакам мојата Деветта симфонија да звучи вака“. Тоа е втора од симфониите на Хајдн што користат труби и тимпани во бавниот став, а првата е Симфонијата бр. 60 „Il Distratto“ од 1774 година. Моцарт претходно користел труби и тимпани во бавниот став на неговата Линцка симфонија од 1783 година.
Менуетот е во Г-дур. Триото има една необичност: по претставувањето на една прилично едноставна тема, квинтите кои ги држат фаготите и виолите се поместуваат надолу во паралелни кварти, став што вообичаено го избегнуваат класичните композитори и се смета за неправилен став.
Финалето е соната-рондо, со темата рондо прво претставена во бинарен облик. Првиот дел од овој став е забележлив по тоа што завршува so необична каденца на медијантот. „Финале со вечни движења“, се смета за едно од највеселите што Хајдн некогаш ги напишал.
Симфонија бр. 102 (Хајдн)

Симфонија бр. 102 во Б дур, Хобокен I/102, ― десетта симфонија од дванаесетте Лондонски симфонии напишани од Јозеф Хајдн, на поттик на импресариото Јохан Петер Саломон. Таа е една од трите симфонии на кои работел во 1794 година, заедно со неговата 103 и 104 симфонија. И покрај тоа што е помалку позната од многу други дела во групата, понекогаш се смета за најдобра симфонија на Хајдн, во смисла на успешна употреба на композициските сили обединети во квалитет кој не е нарушен во текот на работата.
1 Заднина
Била завршена во летото 1794 година, а премиерно била изведена на добротворни концерти во Кралскиот театар во мај 1795 година. Сега многу изучувачи веруваат дека тоа е симфонијата на чија премиера паднал лустер од таванот на концертната сала во која била изведена. Според „''Morning Chronicle“'' (3 февруари 1795), „Последниот став беше изведен; и не трпејќи прекин од случајно паѓање на еден од лустерите, тоа не беше изведено со помал ефект“. Публиката не била неповредена, наводно затоа што избрзале на сцената за да добијат подобар поглед на Хајдн. Долго време се верувало дека ова „чудо“ се случило на премиерата на неговата Симфонија бр. 96, која се случила во 1791 година.
2 Движења
Делото е во стандарден четириставичен облик и е осмислено за две флејти, две обои, два фаготи, две хорни, две труби, тимпани и жици.# Ларго - Виваче
# Адаџо во Ф-дур
# Менует. Алегро
# Финале. Престо
Вториот став е оркестрација на второто движење фис-мол пијано трио, Хоб. XV/26, транспонирана од Фис во Ф-дур. Повторувањата во триото се напишани во симфонијата, што овозможува промени во оркестрацијата по втор пат. Оркестарската верзија, исто така, има на тркалачка триола придружба со виолончела каде во триото виолончелото едноставно ја удвојува бас линијата на пијаното.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Мунух

Успение на Пресвета Богородица (|Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Мунух, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Црквата се ноаѓа во центарот на селото. Изградена е во 1969 г. за време на свештеникот Сава Хиландарски (Савас Халиндаридис). Осветена е на 10 октомври 1973 г. од митрополитот Константин Серско-нигритски.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Мутевелија

Мутевелиja (тур. ''mütevelli'' ← арап . ''mutäwällı'') — занимање особено во стариот муслимански свет; означува управител на недвижности и подвижни работи од вакафот. Во современиот свет, мутавелијата служи како претседател на одборот на џематот на џамијата и е одговорен за неговото одржување; без негова согласност никој нема право да врши никакви вонредни активности во џамијата или да работи на џамијата.
Црква „Св. Константин и Елена“ - Мерјан (XX век)

Свети Константин и Елена (|Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης) — црква во селото Мерјан, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Црквата е изградена во 1978 г. Осветена е на 15 февруари 1989 г. од митрополитот Максим Серско-нигритски. Олтарниот простор, куполата и женската црква се живописани.
Во парохијата влегуваат и параклисот „Успение на пресв. Богородица“ и гробишниот храм „Св. Константин и Елена“.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Симфонија бр. 81 (Хајдн)

Симфонијата бр. 81 во Ге-дур (Хобокен I/81) — симфонија од Јозеф Хајдн, компонирана во 1784 година како дел од триото симфонии во кое се вклучени и симфониите 79 и 80. Овие три симфонии биле специјално напишани за изведба во март 1785 година.
1 Ставови
Симфонијата е наменета за флејта, две обои, два фаготи, два рога и жичена секција.
# Vivace
# Анданте,
# Менует и триото: Алегрето,
# Финале: Алегро ма нон тропо,
Во првиот и третиот став, Хајдн истражува „нејаснотии на тоналитетот... кои на крајот го достигнуваат својот врв на суптилност“ во првиот став од Симфонијата бр. 94. Првиот став започнува „со необична и возбудлива точка на педалата... [и] користи дополнителна тема што изгледа како срдечен поздрав до новоосвоениот пријател Моцарт“. Педалите и дисонанците укажуваат на Моцартовиот К. 465.
Второто движење е сицилијанска тема со три варијации. Варијациите во најголем дел се строфични и јасни, со исклучок на интермедија со интерлудиј во мол во средината на ставот помеѓу првата и втората варијација. Конечната варијација содржи целосна оркестрација со пицикато придружба и служи за рекапитулирање на движењето.
Интегрална монотопна белковина

Интегрални монотопи белковини — трајно прикачени на клеточната мембрана од едната страна (само со еден лист од липидниот двослој) и се еден вид интегрален мембранска белковина (IMP).
Утврдени се тридимензионални структури на следните интегрални монотопна белковина:
* простагландин H2 синтази 1 и 2 ( циклооксигенази )
* ланостерол синтаза и сквален-хопен циклаза
* микрозомална простагландин Е синтаза
* карнитин О-палмитоилтрансфераза 2
Исто така, постојат структури на интегрални монотопни домени на трансмембрански белковини:
* моноамин оксидази А и Б
* амид хидролаза на масни киселини (англиски: fatty acid amide hydrolase)
* цитохром P450 оксидази кај цицачи
* кортикостероидни 11-бета-дехидрогенази
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Мунух

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Мунух, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во маалото Пиргос во североисточниот дел на селото. Изградена е во XVIII век. Градбата претставува трикорабна базилика. До неа се наоѓала кулата по која е наречено маалото, но таа не е зачувана. Црквата била парохиски храм сè до изградбата на „Св. Марина“ во 1979 г. северно од неа.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. Троица“ - Черкезќој

Света Троица (|Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος) — црква во селото Черкезќој, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Црквата е изградена во 1974 г. Осветена е во 1983 г. од митрополитот Константин Серско-нигритски. Градбата претставува къстокуполна базилика. Во парохијата влегува и параклисот „Св. Јован Претеча“.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Кафтан

Кафтан (од персиски : ''خفتان'', ''ġaftān'' = почесна облека ) — долга машка наметка без постава од месопотамиско потекло, која ја носат бројни народи низ Блискиот Исток. Обично се кроел од памук или свила или комбинација од двете.
Вид на облека на централноазиските народи што се носел во минатото во Мала Азија, Полска, Русија и Унгарија.
Кафтан е долг капут или наметка од груба ткаенина, волна или свила, со широки ракави, без постава и долга сè до глуждовите. Постојат неколку видови. Најпознат е оној што го носеле османлиските султани, а во однос на строгата хиерархија (индивидуален ранг) се разликувале по бојата, дезените и копчињата.
На подрачјето на Западна Африка, меѓу народот Волоф се јавува сенегалски кафтан-сабадор и нешто поелегантниот мбуб или големо бубу.
Мароканскиот кафтан е женска носија, вообичаена меѓу Мароканките. Во Југоисточна Азија среќаваме батик кафтани за чие производство се претпочита свила и цветни и апстрактни дизајни, а денес се модел за производство на модерни женски кафтани.
Најпознати ''кафтани'' биле оние што ги носеле османлиските султани и другите високи достоинственици на Отоманското Царство кои се разликувале по боја, декорација и копчиња. Бидејќи морала да се почитува строгата хиерархија во облекувањето, така што социјалниот статус веднаш бил видлив од ''кафтанот''.
1 Опис
Типичниот ''кафтан'' имал долги широки ракави и бил отворен напред, но најчесто можел да се закопча со ремени (или врвки).
''Кафтани'' биле наречени и црните мантили што ги носеле Хасидските Евреи од европскиот среден век. Како што се ширело Отоманското Царство, така се зголемувало и носењето ''кафтани'' и се носеле низ Полска, Унгарија, Русија и низ целиот Балкан.
''Кафтаните'' се рашириле и низ Западна Африка, па станале типичен костим на Мароканките и достоинственици на народот Волоф во Сенегал (''кафтан сабадор''). ''Кафтани'' се шират сè до Југоисточна Азија каде се изработувал ''батик кафтан'' од свила, со цветна или апстрактна декорација.
''Кафтан'' се викало и долго женско палто до глуждовите, со широки ракави кој станал модерен во средината на 20 век.
Црква „Св. Три Јерарси“ - Черпишта

Свети Три Јерарси (|Τριῶν Ἱεραρχῶν) — црква во селото Черпишта, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Камен-темелникот на црквата е поставен во 1974 г. од митрополитот Константин Серско-нигритски. Изградена е и украсена со средства на ктиторот Димитриос Анастасијадис, архонт на Вселенската патријаршија. Свечено е осветена на 6 мај 2001 г. од патријархот Вартоломеј I. Градбата претставува петкорабна базилика. Во април 2010 г. митрополитот Теолог Серско-нигритски ја прогласил за парохиски храм.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Махмутли

Рождество на Пресвата Богородица (|Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου) — црква во селото Махмутли, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Црквата е изградена на местото на помал храм. Изградбата траела од 1939 до 1957 г. Претставува крсткуполна базилика, живописана со средства на жителите. Осветена е во 1962 г. Во 1994 г. во црковниот дво е подигната помошна канцелариска градба.
Во парохијата влегуваат и параклисите „Св. Пантелејмон“ и „Свети Евангелист Матеј“.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Имитатор на гласови

„Имитатор на гласови“ (германски: ''Der Stimmenimitator'') — збирка раскази на австрискиот писател Томас Бернхард, првобитно објавена во 1978 година од издавачката куќа Зуркамп (''Suhrkamp'') од Франкфурт (ISBN 978-3-518-37973-8).
1 Содржина
Збирката содржи вкупно 104 куси раскази: „Хамсун“, „Имитатор на гласови“, „Лична навреда“, „Фурати“, „Проспект“, „Пиза и Венеција“, „Страв“, „Патување во еден правец“, „Внатрешна принуда“, „Спелеолози“, „Во Лима“, „За малку“, „Пример“, „Милосрдие“, „Добар совет“, „Предрасуда“, „Сомнеж“, „Замена“, „Утрински воз“, „Убава глетка“, „Обратно“, „Хотел Валдхаус“, „Шумарот Хаумер“, „Сериозност“, „Премногу“, „Рецепт“, „Разочарани Англичани“, „Најуспешен концерт“, „Научни цели“, „Остроумни или малоумни“, „Карактер“, „Заблудата на Мошпругер“, „Пошта“, „Тврдење“, „Комедија“, „Предупредување“, „Иселеник“, „Отуѓен од светот“, „Се предала“, „Де Орио“, „Фотограф“, „Шлуембергер“, „Откритие“, „Мимози“, „Славен танчер“, „Гризење на совеста“, „Заборав“, „Пикадили циркус“, „Продолжување“, „Во женскиот ендек“, „Пантери“, „Фалш“, „Иселеник“, „Краварка“, „Шивачка“, „Мантил од лоден“, „Работници во фабриката за хартија“, „Граничен камен“, „Двајца браќа“, „Природно“, „Џин“, „Историја на природата“, „Прашање во покраинскиот парламент“, „Две ливчиња“, „Несреќан љубов“, „Патувачко друштво“, „Вистинска љубов“, „Невозможно“, „Чувство“, „Своеглав автор“, „Неисполнета желба“, „Присебност“, „Дополнителна заработувачка“, „Силос“, „Познат“, „Без душа“, „Принц“, „Кнез“, „Лех“, „Кралска гробница“, „Противречност“, „Плодност“, „Помиреност“, „Одлука“, „Државна служба“, „Повлечени“, „Замислување“, „Експедиција“, „Наследник“, „Двојник“, „Среќа“, „Државна историја“, „Последица“, „Близу Зулден“, „Пераст“, „Лудило“, „Внимателност“, „Во Рим“, „Напуштање“, „Како Роберт Шуман“, „Почит“, „Гениј“, „Деветстотини деведесет и осум пати“ и „Враќање“.
2 Изданија на македонски јазик
Збирката „Имитатор на гласоци“ е објавена на македонски јазик во 2008 година од издавачката куќа Темплум, како 63 книга во библиотеката „Магма“. Преводот од германски јазик го извршила Марија Костоска. Книгата е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 168 страници. Каталогизацијата е извршена во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи ознаката ISBN 978-99989-189-19-7. Графичкото уредување и дизајнот е дело на фирмата „Точка“. На предната корица е ставена слика на Дон Коли (''Don Colley''). Издавањето на книгата било финансиски помогнато од Министерството за култура.
3 Осврт кон делото
Збирката „Имитатор на гласови“ ги содржи најдобрите особини на Бернхардовото творештво: стилската брилијантност, минимализмот, црниот хумор, суптилната иронија, поетичноста... Иако е познат како голем мизантроп и циник, сепак ова е дело за уживање, а не за страдање.
Црква „Св. Јован Претеча“ - Бајрактар

Свети Јован Претеча (|Τιμίου Προδρόμου) — црква во селото Бајрактар, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм..
Црквата се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во 1951 г. и осветена на 10 мај 2008 г. од митрополитот Константин Серско-нигритски. Во 1980 г. е додадена припрата и храмот е живописан.
Во парохијата влегуваат параклисите „Св. Константин и Елена“, „Св. Ана“, „Св. Петка“, „Св. Троица“ и „Успение на пресв. Богородица“.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Ветрен (Ќустендилско)

Ветрен (|Ветрен, до 1945 г. ''Вѣтренъ'') — село во Ќустендилско, во општината Невестино, југозападна Бугарија.
1 Географија и местоположба
Селото Ветрен се наоѓа во географската област Пијанец, јужно од градот Ќустендил, во подножјето на планината Осогово и е единственото село поделено со границата меѓу Бугарија и Македонија - јужните маала го формираат селото Ветрен во општина Делчево.
2 Историја
За прв пат селото се споменува во отомански регистар од 1576 година како Ветрене. Во 1866 година селото имало 64 домаќинства и 451 жители. Од 1878 година северните маала на селото се во границите на Кнежевство Бугарија. Во 1900 година во селото било отворено училиште, а во 1913 година била изградена училишната зграда. Црквата „Свети Петар и Павле“ била изградена во 1899 година. Во 1920 година била отворена поштенска станица, а во 1926 година било формирано читалиште „Просвета“. Во 1945 година била основана кредитната задруга „Пештера“. Во 1948 година започнало интензивно пошумување на околината на селото со борови шуми. Селото било електрифицирано во 1967 година, а било водоснабдено во 1968 година.
На почетокот на XXI век, како резултат на промените во земјата по 1989 година и зголемената миграција, населението се намалува. Од 11 маало, најоддалеченото е на околу 10 километри од центарот на селото. Повеќето од нив се веќе депопулирани.
3 Поврзано
* Ветрен — село во Македонија
4 Надворешни врзки
*
Манастир „Воздвижение на Чесниот Крст“ - Везник

Воздвижение на Чесниот Крст (|Ιερά Μονή Υψώσεως Τιμίου Σταυρού) — женски манастир во селото Везник, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот се наоѓа на источниот крај на селото, во подножјето на планината Сминица. Изграден е во 1964 г. со средства и личен труд на селяните од Везник. Во 1985 г. во манастирот се вселило монашко сестринство. Храмот е живописан во поново време. Четири од иконите се од почетокот на XX век.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. 40 Маченици“ - Сер

Свети 40 Маченици (|Ιερός Ναός Αγίων Σαράντα Μαρτύρων) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
1 Историја
Црквата се наоѓа на улица „Марко Бочвар“ бр. 70 – 77. Почнала да се гради во 1952 г. на местото на црква изградена во 1946 г. Отворена е на 17 септември 1967 г. од митрополитот Константин Серско-нигритски. Претставува крстокуполна базилика со купола, три рамена и средишна апсида на исток. Во 1970 г. е изградена камбанаријата и други додатоци. Во црковниот двор е параклисот „Св. Евфимија, Св. Ирина Атињанка и Св. Ирина Кападокиска“. Во храмот се чуваат дел од моштите на Светите 40 севастиски маченици, подарени од митрополитот Теолог Серско-нигритски.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. Димитриј“ - Сер

Свети Димитриј (|Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
1 Историја
Парохијата е создадена во 1934 г. Храмот се наоѓа на улица „Емануил Папас“ бр. 18. Почнал да се гради во 1956 г. со средства на Георгиос Метаксас и осветен е на 7 септември 1958 г. од митрополитот Константин Серски. На почетокот на 1960-тите е додаден нартекс и олтарот е живописан од атинскиот зограф Димитрис Кендакас. Во март 1990 г. почнало проширување на црквата, за на крајот во 1993 г. да добие двојно повеќе простор. Храмот станал петкорабна базилика со купола.
Во храмот се чуваат мошти на Свети Димитрија Солунски, Свети Јован Златоуст и Света Анастасија, како и копија на иконата „Пресв. Богородица Вратарница“. При црквата работи неделно училиште.
Во парохијата влегува и параклисот „Св. Нектариј“, изграден на неколку метри југоисточно и осветен на 9 ноември 1966 г. од митрополитот Константин Серски. Ктиторка на параклисот е монахињата Нектарија со световно име Анастасија Адамуси. На крајот на 1980-тите параклисот повторно изграден од темел.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Манастир „Св. Илија“ - Везник

Свети Илија (|Ιερά Μονή του Προφήτη Ηλία) — женски манастир кај селото Везник, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот се наоѓа северно од Везник, на 8 км источно од Сер. Сместен е на рид на јужните падини на Сминица. Првата црква на ова место е изградена во 1911 г., но со време се срушила.
Во 1990 г. група монаси започнале да градат манастир на местото, и во обновената манстирска црква севградени два ѕида од стариот храм. Црквата е трикорабна базилика со дрвен покрив повисок среден кораб со три реда прозорци од обете страни. Трите кораби се разделени со квадратни столбови. Сестринството се занимава со иконопис и везење со срма. Во параклисот „Пресв. Богородица Мироточива“ има точна компија на познатата истоимена икона. Во манастирот се чуваат мошти на светците Григориј V, Никола Плата и Филотеја Атинска.
1 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. Никита Нов“ - Сер

Свети Никита Нов (|Ιερός Ναός Αγίου Νικήτα του Νέου) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Митрополитот Константин Серски од Света Гора донел дел од моштите на Свети Никита Нов и ги поставил во катедралата „Св. Архангели“. На 25 мај 1994 г. е основана парохија Свети Никита Нов и на 10 ноември 1996 г. е поставен камен-темелникот на улица „Харилаос Трикупис“ бр. 71. Во 1998 г. на Томина Недела во црквата е извршена првата богослужба и во него се преместени моштите на светецот. Храмот официјално е отворен на 27 февруари 2005 г. од митрополитот Теолог Серски. Градбата е крстокуполна со убав живопис, полилеи и резбан дрвен иконостас. Има два параклиса — „Св. Ѓорѓи и Св. Мелпомена“ и „Свети Евстатиј“. На 3 мај 2008 г. во него свечено се одбележани 200 години од смртта на светецот Никита Нов на Света Гора.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Сер

Воведение на Пресвета Богородица (|Ιερός Ναός Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
1 Историја
Црквата е сместена на улица „Бизани“ бр. 3. Во неа се чува стара чудотворна икона на Богородица, донесена од грчките доселеници од Бурсенско, Турција во 1922 г. До 1947 г. иконата ја чувала Деспина Демироглу Хидериду. Таа година на една учителка ѝ се јавила Богородица, која ѝ го покажала местото каде треба да ѝ се подигне црква. Така, во 1947 – 1948 г. е подигната првата црква. Во 1967 г. е изграден поголем храм, но и таа се срушила поради лошата ѕидарија. На 24 јуни 1998 г. е осветен камен-темелникот на денешната црква. На 12 октомври 2003 г. станала парохиски харм, а пред тоа била параклис на „Св. 40 Маченици“.
Градбата претставува трикорабна базилика со облик на буквата П. На исток завршува со два параклиса, посветени на Свети Ѓорѓи и Свети Максим Омологит.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Воздвижение на Чесниот Крст“ - Сер

Воздвижение на Чесниот Крст (|Ιερός Ναός Τιμίου Σταυρού) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
1 Историја
Црквата се наоѓа на улица „Георгиос Папандреу“ бр. 19. Изградена е врз постар храм, урнат во 1990 г. и зачувани се само северниот и јужниот ѕид. Градбата претставува трикорабна базилика со женска црква. Во 2000 г. апсидата е живописана со претставата на Богородица Поширока од небесата. Во април 2006 г. почнал да се работи мозаикот. Храмот е осветен на 10 септември 2006 г. од митрополитот Теолог Серски. Во октомври 2009 г. почнало живописувањето на страничните кораби на наосот. Во женската црква има два параклиса — „Св. Катерина“ и „Св. Арсениј“.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. Пантелејмон“ - Сер

Свети Пантелејмон (|Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Црквата се наоѓа во западното подножје на Серската тврдина, вон градските ѕидини на улица „Анастасиос Хрисафис“. Не е познато кога е изградена, но се претпоставува дека е подигната во XII век како гробишен храм на градот. Во 1202 г. црквата е урната од војската на бугарскиот цар Калојан. Храмот е обновен во 1738 и во 1838 г.. Внатре е откриена камена надгробна плоча со релјефна розета, полукружна круна. Има и надгробна плоча од византиско време. Во 1892 г. во црквата се откриенидве стари икони — едната на Богородица, а другата на Христос.
Во 1913 г. за време на Втората балканска војна црквата е изгорена од бугарската војска, при што преживеала само средишната апсида. Возобновена е врз средновековните темели во 1935 г. на иницијатива на женски комитет. Обновата завршила во 1950 г. Првично била параклис на катедралата „Св. Архангели“, а во 1985 г. со претседателски указ станала парохиски храм. Отворена е од митрополитот Максим Серски на 28 септември 1986 г. Подоцна во црквата се направени доста подобрувања — дворот е ограден и поплочен, обновена е чешмата од 1900 г., ремонтиран е иконостасот и др. Изграден е и параклисот „Христос Спасител Бесмртен“, како и „Христос во окови“, до апсидата, бидејќи во минатото до „Св. Пантелејмон“ имало гробишен храм со истото име. Во 1961 г. е подигната камбанаријата со средства на Г. Кацаридис.
Градбата претставува трикорабна базилика со двоводен ќерамиден покрив. Корабите се поделени со шест пара дрвени малтерисани столбови. На исток е поликонхален. Меѓу вредните предмети во црквата се иконата на Христос Седржител од 1885 г., евангелие опковано со сребро од 1811 г. и иконата на Свети Ѓорѓи од 1878 г.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. Спиридон“ - Сер

Свети Спиридон (|Ιερός Ναός Ἁγίου Σπυρίδωνα) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
1 Историја
Црквата е сместена на улица „Евстатиос Антупулос“ во источната населба Сирис. Камен-темелникот на храмот е поставен на 12 декември 2008 г. На 22 ноември 2009 г. храмот е осветен од митрополитот Теолог Серско-нигритски. Внатре се чуваат мошти на Свети Спиридон.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Живоносен Извор“ - Сер

Живоносен Извор (|Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
1 Историја
Црквата се наоѓа на западниот крај на градот и е храм на Вторите серски гробишта. Камен-темелникот на храмот е поставен на 22 септември 1978 г. и изградбата завршила десет години подоцна. Отворен е од митрополитот Максим Серски. Градбата претставува базилика со купола.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. Симеон Столпник и Симеон Богопримец“

Свети Симеон Столпник и Симеон Богопримец (|Ιερό Παρεκκλήσιο Ἁγίων Συμεών τοῦ Στυλίτου καί Θεοδόχου) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
1 Историја
Храмот се наоѓа на главната улица „Леонидас Папапавлу“ во северниот крај на градот. Подигнат е во 1835 г. од ктиторите Хаџи Апостолис и Хаџи Кирјаки Катирѕоглу. Во црквата се чува икона на Богородица од 1782 г. Останати вредни старини од неа се пренесени во Музејот на Серската митрополија.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. Терапонт“ - Сер

Свети Терапонт (|Ιερό Παρεκκλήσιο Αγίου Θεράποντος) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
1 Историја
Храмот се наоѓа на улица „Кесарија“ бр. 19 во јужното маало Ќуплија. Подигнат е во 1935 г., за што сведочи вградената мермерна плоча. Во 1950 г. е реконструиран. Градбата претставува мала крстокуполна црква, чија купола е обновена во 1987 – 1990 г.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија
Црква „Св. Илија“ - Сер

Свети Илија (|Ιερός Ναός Προφήτου Ηλιού) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
1 Историја
Црквата е сместена на улица „Профитис Илијас“ бр. 13, во југоисточниот дел на градот. Изградена е во 1883 г. во претежно турското и еврејско Арамбаџи Маало, и покрај отпорот од месните муслимани. Во 1923 г. во маалото се населиле грчки дојденци од Турција, кои во 1924 – 1927 г. подигнале голема камбанарија. Храмот е неколкупати обновуван одвнатре и однадвор. Во 1978 г. е изградена женска црква, дограден е нартекс и напраен е мозаичен под. Во 1986 г. дрвените столбови и покривот се заменети со нови. ѕидовите од камен и кал се одново изградени, а подот е поплочен со мермер. Градбата претставува трикорабна базилика со повисок среден кораб (11 м). Трите кораби се одделени со пет пара столбови кои образуваат 10 лакови. Осветлена е со 18 сводести и 2 тројни прозорци. Храмот има вреден резбан иконостас со димензии 13,5 × 5,2 м. Забележителни се и амвонот и проскинитарите. Од 1883 г. се и големите бронзени свеќници и осумте големи икони на иконостасот. Сите внатрешни површини се живописани во византиски стил од браќата Влахос и Андонис Ладијас во 1990 – 1995 г.
2 Поврзано
* Серско-нигритска епархија