procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Светско собрание за исламско будење

Светско собрание за исламско будење (|مجمع جهانی بیداری اسلامی) ― исламско собрание кое е создадено со цел да биде обезбедено продолжение/развој на „Движењето за исламско будење“ преку зголемување на општењето, меѓудејствијата и пренесувањето на искуства. Постојаниот секретаријат на собранието се наоѓа во Техеран, Иран. Ова исламско собрание ги започнало своите активности во 2011 година. Али Акбар Велајати, вишиот советник на Врховниот водач на Иран за меѓународни прашања е генерален секретар на конвенциите).
Светското собрание за исламско будење има 40 членови, и е создадено истовремено со бранот на исламското будење кој започнал во Техеран; со цел „спречување на регионалните случувања да отстапат од нивниот пат“ и „единство на исламската ума и зближување меѓу религиите“, покрај „проѕирност/информации/соочување со противисламските струи“ кои се обидуваат да го оспорат исламското будење.
1 Поврзано
* Светскиот форум за близина на исламските школи на мислата
* Организација за исламска култура и општење
* Светско собрание „Ахл Ал-Бејт“
Меѓународен сојуз за спортска медицина

Меѓународен сојуз за спортска медицина (|Fédération Internationale de Médecine du Sport, (FIMS); англиски: International Federation of Sports Medicine) е меѓународна организација која се состои од национални здуженија за спортска медицина кои ги опфаќаат сите пет континенти.
1 Цел
Целта на МССМ е да им помогне на спортистите да постигнат оптимални учиноци преку максимизирање на нивниот генетски потенцијал, здравје, исхрана и висококвалитетна медицинска нега и обука.
2 Создавање и организација
Во времето кога биле повторно воспоставени Олимписките игри, биле основани и меѓународни спортски сојузи. Постојните спортски професионалци од тоа време биле под влијание на организацијата на спортот и сфаќањето на важноста за промовирање на идеите на спортската медицина, а на Зимските олимписки игри одржани во Санкт Мориц, Швајцарија во февруари 1928 година, Медицинско-спортското меѓународно здружение било основано (Association International Medico-Sportive; AIMS). Главната цел на оваа Здружение било да соработува со меѓународните спортски сојузи и Меѓународниот олимписки комитет за да обезбеди најдобра медицинска нега за спортистите кои се натпреваруваат на Летните и Зимските олимписки игри.
Првиот меѓународен конгрес за спортска медицина на МСМЗ бил одржан за време на IX-тите Летни олимписки игри одржани во Амстердам, Холандија, во август 1928 година. На состанокот присуствувале најмалку 280 спортски лекари од 20 земји, кои имале можност да проучат многу спортисти кои учествуваат на Игрите преку собирање антропометриски, кардиоваскуларни, физиолошки и метаболички податоци.
Во 1933 година, името на организацијата било Медицинско-спортски и научен меѓународен сојуз (Fédération International Médico-Sportive et Scientifique), додека во 1934 година било Меѓународен сојуз за спортска медицина (Fédération International de Médecine Sportive). Во 1998 година, француското име било видоизменето во Fédération Internationale de Médecine du Sport. Бидејќи МССМ е настанат под капата на Олимписките игри, оваа силна поврзаност со Меѓународниот олимписки комитет (МОК) се одразува во петте олимписки прстени во знамето и логото на МССМ. МССМ продолжува да расте како меѓународна заедница на специјалисти за спортска медицина, која ги истражува и практикува најновите техники во медицината за спортисти и други кои водат активен живот.
3 Мисија
МССМ поддржува национални и континентални научни состаноци, е домаќин на нејзиниот двогодишен конгрес за спортска медицина, е домаќин на редовни курсеви за развој на екипни лекари на сите континенти и редовно раздава публикации за важни прашања за спортска медицина.
4 Публикации
* Sports Medicine Position Statements, подготвени од спортска медицина и сродни лекари и организации
*''The World of Sports Medicine'' - тримесечен билтен
*''International SportMed Journal'' (ISMJ) - електронско списание на МССМ
*''Team Physicians Manual''
5 Светски конгреси
I конгрес: Амстердам, Холандија, 1928 година ХХХ конгрес: Барселона, 2008 година
6 Признавање
* Признаен сојуз; Меѓународен олимписки комитет* Огранок: Организација на Обединетите нации за образование, наука и култура (УНЕСКО)
Црква „Св. Благовештение“ - Кочани

Црква Св. Благовештение — православна црква во изградба во Кочани, која припаѓа под Кочанското архијерејско намесништво, Брегалничка епархија, МПЦ - ОА.
1 Местоположба
Црквата е сместена во источниот дел на населбата Драчевик, западниот дел на Кочани.
2 Историја
Црквата била започната со изградба во 2009 или 2010 година.
На 26 март 2022 година, бил поставен и осветен темелникот на крстилницата „Св. Теодор Тирон“. Крстилницата била ктиторски дар од Кочанците брат и сестра Тодор и Ленче Лазарови. Осветувањето било извршено од страна на Митрополитот Брегалнички Иларион во сослужение на свештеници од Брегалничката епархија од Кочанското архијерејско намесништво.
3 Галерија
4 Поврзано
* Црква „Св. вмч. Георгиј“
* Црква „Св. Преображение“
* Параклис „Св. Димитриј“
* Евангелско-методистичка црква
* Дуди Ханум џамија
Змијањски вез

Змијањски вез — специфична техника на вез што ја применуваат жените од Змијање, Република Српска, Босна и Херцеговина. Змијањскиот вез во 2014 година е вклучен во репрезентативниот список на нематеријалното културно наследство на човештвото со одлука на УНЕСКО.
1 Опис
Змијање е подрачје во северозападна Босна и Херцеговина. Тамошниот вез се смета за најстар облик на вез на Балканскиот Полуостров. Се користи техника на вкрстен бод. Бојата е секогаш темносина.
Според официјалниот опис на УНЕСКО, тоа го применуваат жените во Змијање. Се користи за украсување женска облека, венчаници, шалови и постелнина. Се везе во групи, при што везачките разговараат и заедно пеат. Знаењето се предава усно и формално, од колено на колено. Техниките се повторуваат, но понекогаш повторно се измислуваат со секој вез. Избраните шари, нивната разновидност, ја одредуваат општествената положба на носителите.
2 Признавање
Во 2014 година ова везење е вклучено во репрезентативниот список на нематеријалното културно наследство на човештвото под наслов „Змијањски вез“. УНЕСКО, во својот официјален опис, ја евоцира емотивната природа на овој вез, особено за раселеното население, како и „почитувањето на различноста, креативноста и невербалната комуникација“. Се додава дека се мобилизирани повеќе културни аспекти како занаетчиството, музиката, како и усното пренесување.
Црква „Св. Преображение“ - Кочани

Црква Св. Преображение — православна црква во изградба во Кочани, која припаѓа под Кочанското архијерејско намесништво, Брегалничка епархија, МПЦ - ОА.
1 Местоположба
Црквата е сместена во југозападниот раб на населбата Усова Чешма, во т.н. „Стопански двор“, северно од фабриката „Руен“, источниот дел на Кочани. Северно од црквата е Подрачната зграда „Ѕвездички“ при Детската градинка „Павлина Велјанова“.
2 Особености
Црковната зграда зафаќа 364 квадратни метри и во неа има приземје и галерија за црковен хор.
3 Историја
Црквата била почната со изградба во почетокот на мај 2006 година, но претрпувала пауза во градежните зафати.
На 12 февруари 2020, за време на празникот Свети три светители. бил поставен и осветен крстот на куполата на црквата. Осветувањето било извршено од страна на Митрополитот Брегалнички Иларион во сослужение на свештеници од Брегалничката епархија од Кочанското архијерејско намесништво.
Согласно ноември 2021 година, било поставена топлинската изолација на фасадата и на покривната конструкција.
4 Поврзано
* Црква „Св. вмч. Георгиј“
* Црква „Св. Благовештение“
* Параклис „Св. Димитриј“
* Евангелско-методистичка црква
* Дуди Ханум џамија
Сибила Ерусалимска

Сибила Ерусалимска (околу 1160-1190) — грофица на Јафа и Аскалон од 1176 година и кралица на Ерусалим од 1186 година.
1 Животопис
Сибила е ќерка на кралот Амалрик Ерусалимски и Агнес де Куртене. Откако дознал дека неговиот син Балдуин е болен од чума, Амалрик се обидел да и најде сопруг на Сибила што ќе го наследи на престолот во Ерусалим. Во 1180 година нејзината мајка Агнес ја омажила за Ги Лизињан, помладиот брат на нејзиниот љубовник Амалрик. Како мираз ги добила окрузите Јафа и Аскалон. По смртта на синот на Балдуин IV, Балдуин V, прашањето за наследување на круната било повторно отворено. Ерусалим и околината ја сакале Сибила за нивна кралица, но грофот Ремон III од Триполи бил регент на последната желба на Балдуин IV. Сибил и Жоскелин III смислиле измама и го поканиле Ремон во Ако. Неговото отсуство Сибила го искористила за да влезе во Ерусалим и да се круниса за кралица. Веднаш по крунисувањето, Сибила ја ставила круната на главата на нејзиниот сопруг Ги Лизињански. Крунисувањето се одржало во црквата на Светиот гроб. Крунисувањето било поддржано од Рене де Шатијон, Жерар од Рихфо и Жоскелин III.
По Битката кај Хатин и уништувањето на ерусалимската војска, Сибила заедно со Балијан од Ибели ја командувале одбраната на Ерусалим. Градот сепак бил освоен, а Сибила побегнала во Триполи заедно со нејзината ќерка. Починала во 1190 година во Ако.
2 Поврзано
* Ерусалимски кралеви
* Изабела I Ерусалимska
Катун (Врање)

Катун — село во градот Врање во Пчињскиот Управен Округ. Според пописот од 2022 година, селото имало 349 жители (според пописот од 1991 година имало 449 жители).
1 Географија
Селото е сместено во Врањската Котлина. Се наоѓа на 9 км југозападно од окружниот и општински центар Врање, на 3,2 км северозападно од селото Павловац, на 2,1 км јужно од селото Миливојце, на 3 км југоисточно од селото Бели Брег и на 4 км североисточно од селото Горни Вртогош.
2 Демографија
Во селото Катун живеат 317 возрасни лица, а просечната возраст на населението е 38,0 години (37,1 за мажи и 38,9 за жени). Во селото има 96 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 4,50.
Ова село е претежно населено со Срби (според пописот од 2002 година), а во последните три пописи е забележано намалување на бројот на жители.
Детска градинка „Павлина Велјанова“ - Кочани (објект „Ѕвездички“)

ЈУДГ „Павлина Велјанова“ - објект „Ѕвездички“ ― детска градинка што се наоѓа во Кочани. Таа е огранок на главната градинка „Павлина Велјанова“.
1 Местоположба
Градинката се наоѓа во југоисточниот раб на населбата Усова Чешма. Градинката е непосредно северно од црквата „Св. Преображение“.
2 Историја
Во април 2017 година, градинката добила 50 масички, 50 столчиња и 50 креветчиња со душечиња. Тоа било опремнина обезбедена со пари од Фондот на мали проекти на Амбасадата на Германија.
3 Галерија
4 Поврзано
* Објект „Бамби“
* Објект „Детелинка“
* Објект „Цветови“
* Објект „Сончогледи“
* Објект „Кокичиња“
Мачорот под шлем (филм)

„Мачорот под шлем“ (српскохрватски: ''Mačak pod šljemom'') — југословенски филм од 1962 година, во режија на Жорж Скригин. Главните улоги ги толкуваат: Павле Вуисиќ, Драгомир Бојаниќ Гидра, Давор Антолиќ.
1 Содржина
Филмот ја прикажува стравотијата на Втората светска војна, но со доза на хумор и оптимизам. Тој претставува духовита приказна за Илија Капарам, дрвар и селанец кој им се приклучува на партизаните, каде станува десетар и со својата чета успешнп ги исполнува борбените задачи. Меѓутоа, сè се менува кога командантот го испраќа на специјална задача...
Зграда на Општина Кочани

Зграда на Општина Кочани — седиштето, односно административната зграда на Општина Кочани, Кочани.
1 Местоположба
Зградата се наоѓа во средиштето на Кочани, на ул. „Раде Кратовче бр. 1“.
2 Историја
Изградбата започнала во 1932 година. До 1939 година, изградбата уште била во тек.
Во мај 2017 година, започнале активностите за обновување на надворешноста. Тоа било преку проектот „Зелени згради за заедничка зелена иднина“ кој бил финансиран од Интерег ИПА – програмата за прекугранична соработка Македонија-Бугарија. Вкупната вредност на проектот бил 398 илјади евра.
3 Галерија
4 Поврзано
* Соколански дом
* Центар за култура „Бели мугри“
КУД „Руен“

КУД „Руен“ ― културно уметничко друштво од Кочани. Друштвото е наречено по планинскиот врв Руен кој се наоѓа на Осоговските Планини.
1 Местоположба
Друштвото е сместено во комплексот Спомен-дом „АСНОМ“.
2 Историја
Друштвото било создадено во 1986 година.
Во август 2016 година, „Руен“ бил дел од програмата на културната манифестација „Топол културен бран“, одржана во Кочани и од страна на Општина Кочани, со поддршка на Министерството за култура.
3 Поврзано
*ООМУ „Ристо Јуруков“
*Правен факултет
Центар за култура „Бели мугри“ - Кочани

Национална установа центар за култура „Бели мугри“ ― културна установа во Кочани. Центарот за култура е главен носител на културни, уметнички и просветни активности во Кочани. Установата е наречена по збирката поезија „''Бели мугри''“ од Кочо Рацин.
1 Историја
Изградбата на зградата била започната во 1959 година и била завршена во 1961 година.
Првично отворените галерии биле покриени со покрив во 1980-тите години.
Во 2016 година се работело на изработка проектот на обновување на зградата, кој бил одобрен од Министерството за култура во март 2017 година. Во август 2018 година, започнало обновувањето на фасадата. Изведувач на работите во оваа фаза било претпријатието „Дрвопром“ од Мородвис, а надзор било „ЗИМ“ АД Скопје. Тој период, обновен бил и покривот. Во 2020 година, првата (надворешна) фаза била завршена. Во 2021 година, започнала преизградбата на гледалиштето во внатрешноста на градбата. Во април 2022 година, била завршена внатрешноста и салата, односно градежните активности биле завршени. На 29 април таа година, киносалата била свечено пуштена со филмот „''Преекспонирано''“ од режисерот Елеонора Венинова.
1.1 Директори на установата
* Кристина Атанасова-Арсова* Александра Димитрова (09.2018-?)
* Ана Поп Михајлова (в.д.)
2 Архитектура
Трите главни обликовни единици се издолжениот кубус, големата сала во средишниот дел на градбата и отворените летни галерии заштитени со клаустра на фасадата во страничниот дел на комплексот.
Во предниот дел на градбата е сместен главниот влез и изложбената повеќефункционална галерија на првиот кат. Големата сала ја завзема средишната двовисинска положба во градбата, положба која е нагласена во обликот со контролната кула на сценскиот простор и располага со сместивост од 360 седишта во партер и 78 седишта на балкон. Администрацијата и помошните простории се наоѓаат на страничничните делови од градбата. Како уникатен дел биле отворените (денес покриени) летни покриени галерии на првиот кат кои преку клаустрата по целата должина на градбата се заштитени од директниот поглед, и истовремено се вентилирани.
Главниот влез на установата ја содржи издадената стаклената фасада која е пред носечката конструкција и со тоа се покажани осумте носечки столбови на истата и потенцирањето на нивната обработка. Покривната конструкција е створена од челични решетки и покрив со мал нагиб над средишниот дел.
Терацото надвладува како најкористен материјал за скоро сите простори. Влезната партија е потенцирана каде се користени големи парчиња мермер со терацо. Изложбениот простор на првиот кат има мермерни подови и дрвена касетирана обработка на плафонот. На столбовите е употребена рафело техниката на имитација на црвен мермер која е од особен квалитет. Подот на големата сала е линолеум додека ѕидовите се обработени со дрвени панели за добивање на удобна акустична просторија.
3 Галерија
Поделена линија (телефонија)

Поделена линија, или линија со поделени услуги — локална јамка на телефонско коло што го делат повеќе претплатници на телефонски услуги.
Системите за двојнички линии биле широко користени за обезбедување телефонски услуги, почнувајќи со првите комерцијални мануелни централи во 1878 година Мнозинството претплатници на Бел систем во средината на 20 век во Соединетите Американски Држави и Канада биле опслужувани со двојнички линии, кои имале попуст во однос на директните линии. За време на воената криза, двојничките линии често биле единствените достапни линии.
Македонските корисници на сличен начин имале корист од попустот за двојничка линија. Попуст имало на месечната претплата, додека остварените разговори се наплаќале по иста цена како и за директните линии.
1 Историја
Телефонските компании нуделе линии со поделени услуги почнувајќи од доцните 1800-ти, иако претплатниците во сите, освен во повеќето рурални области, имале опција да користат директна линија со дополнителна месечна наплата. Услугата била вообичаена во ретко населените области каде што претплатниците биле распространети на големи растојанија. Пример е Австралија каде што тие биле управувани од владиниот генерален директор на поштата. Во руралните области на почетокот на 20 век, претплатниците и телефоните, кои често броеле неколку десетици, често биле поврзани со една единствената локална јамка.
Линиите со поделени услуги не обезбедувале приватност во комуникацијата. Тие често се користеле како извор на забава и озборувања, како и средство за брзо предупредување на цели населби за итни случаи како што се пожари, станувајќи културен додаток на руралните области со децении.
Двојничките линии што се користеле во Македонија се делеле само на два корисници (од каде и го добиле името). Истите го немале горенаведениот недостаток - била обезбедена приватност во комуникацијата така што двојничката кутија ја префрлала цела линија кај еден од корисниците во случај на повик.
1.1 Демонтирање
До 1980-тите, линиите со поделени услуги биле демонтирани во повеќето места. Тие не биле поддржани од новите технологии и опрема во сопственост на претплатниците, како што се телефонските секретарки и компјутерските модеми. Во меѓувреме, електромеханичката преклопна опрема потребна за нивно функционирање брзо станувала застарена, била заменета со електронска и дигитална преклопна опрема. Опремата на новите телефонски централи нуделе функции на дополнителни услуги како што се пренасочување на повици и повици на чекање, кои честопати биле некомпатибилни со линиите со поделени услуги. Во Соединетите Држави за овие линии не следувале субвенции од Фондот за универзална услуга, што довело до тоа телефонските компании да ги префрлат во директни линии за да имаат корист од овие субвенции.
2 Поврзано
* Универзална услуга
* Телефонска секретарка
* Пренасочување на повик
* Повик на чекање
Вакцина против човечки папиломен вирус

Вакцините против човечкиот папиломен вирус или ХПВ-вакцините се вакцини што спречуваат зараза од одредени видови човечки папиломни вируси (ХПВ). Достапните ХПВ-вакцини штитат од два, четири, или девет видови ХПВ. Сите ХПВ-вакцини штитат барем од ХПВ-видовите 16 и 18, кои носат најголем ризик од појава на цервикален карцином. Се проценува дека ХПВ-вакцините можат да спречат 70 % од случаите на цервикален карцином, 80 % од анален карцином, 60 % од вагинален карцином, 40 % од вулварен карцином, и покажуваат повеќе од 90 % успешност во спречувањето на ХПВ-позитивните орофарингеални карциноми.
Детска градинка „Павлина Велјанова“ - Кочани (објект „Детелинка“)

ЈУДГ „Павлина Велјанова“ - објект „Детелинка“ ― детска градинка која се наоѓа во Кочани. Таа е огранок на главната градинка „Павлина Велјанова“.
1 Местоположба
Градинката се наоѓа во населбата Драчевик, во западниот дел на Кочани.
2 Историја
Градежните активности и припремата започнале во ноември 2019 година. Во мај 2020 година, биле ставани темелите на градбата. Во октомври 2021 година, министерот за труд и социјална политика, Јагода Шахпаска, ја посетила завршената градинка.
Објектот бил пуштен во употреба на 1 февруари 2025 година, а на 2 јануари 2026 година официјално бил пуштен во употреба, при што на двете пуштања присуствувал премиерот Христијан Мицкоски.
3 Особености
Градинката има шест групи, (две јаслени за деца до две годишна возраст и четири до шестгодишна возраст) со сместивост до 112 дечиња. Градинка нуди згрижување на дечиња со попреченост.
Градинката која има приземје и кат, располага со лифт, со две кујни сместени на приземје и на кат, внатрешно детско игралиште со тобоган кој ги поврзува двете нивоа, како и друга опремнина за качување. Детската градинка има и надворешна занимална, која по потреба може да биде отворена или затворена зависно од временските услови.
4 Галерија
5 Поврзано
* Објект „Бамби“
* Објект „Ѕвездички“
* Објект „Цветови“
* Објект „Сончогледи“
* Објект „Кокичиња“
Соколански дом (Кочани)

Соколански дом, познат и како Соколана ― поранешно спортско здание во Кочани. Градбата била изградена во 1930 година. Таа била седиште на кочанското Соколанско друштво.
1 Историја
Гимнастичарското друштво „Сокол“ е причината за постоењето на Соколанскиот дом. Во неговата историја, друштвото било предводено од илинденецот Петар Иванов - Петраки, и Франц Телбан кој бил наставник по фискултура.
Во есента 1924 година, управата на друштвото „Сокол“ ја донела одлуката и направила барање до Општина Кочани, за да добие плац каде би можело да го изгради Соколанскиот дом. Следната година, плацот им бил доделен. Потоа била створена комисија за собирање на пари од разни лица и пригоди, во периодот од 1925 до 1927 година. Тогаш биле собрани 250 илјади динари. Во зимите 1925/26 и 1926/27 било работено на ридестиот плац кога бил рамнет со вадење на земјата и камењата. Следната зима почнало да се работи на темелите. Службено, изградбата започнала во 1928 година, а градбата била целосно изградена и опремена до почетокот на зимата 1929 година. Во 1930 година, по новогодишните и божиќните празници, друштвото се вселило и го користел Домот.
За време на Втората светска војна, градбата немала оштетувања.
Во 1948 година, во градбата била поставена мрежа за електрична струја, а околу 20 години подоцна Домот бил поврзан со довод и одвод.
Во 2002 година, преку пари од УСАИД ИОМ, Соколанскиот дом бил обновен. Преку истиот проект, во април 2003 година, покривот бил сменет.
2 Архитектура
Домот е со градбена површина од 432 м<sup>2</sup> и дворна површина од 762 м<sup>2</sup>. Домот има спортска сала и бина. На запад, над спортската сала има балкон. На север и на југ има и по една канцеларија. На исток има соблекувални, понекогаш користени како шминкерници од страна на кочанските театарски групи и културно-уметнички друштва. Соблекувалните имале пристап од бината и од дворот. Домот има и два споредни влезови од дворот кон спортската сала, еден од југ и еден од север. Пред поврзувањето со одвод, на јужната страна имало санитарии со бетонска септичка јама.
3 Галерија
4 Поврзано
*Спортска сала „Сашо Лазаров“
*Стадион Никола Мантов
Прогонство

Прогонство или егзил (заемка од латинскиот ''Exilium ='' протеран во туѓа земја) — збор кој означува отсуство на лице или група луѓе од сопствената родина поради прогон или протерување од државата или поради неподносливи услови за живот во нивната земја што предизвикува иселување.
Значи, прогонството е поврзано со ограничувања на слободниот развој на лицето во матичната земја. Наспроти прогонот во сопствената земја, на новото одредиште, нема ограничувања или санкции за личните слободи од владата на земјата одговорна за егзилот.
1 Доброволно прогонство
Исто така, постои поимот ''доброволно прогонство'', кој опишува претежно политички мотивирано заминување од земјата поради страв од сериозна казна, комбинирано со намера за невраќање во татковината.
2 Историја
Во човечката историја, прогонството било применето многу рано како облик на казна. Понекогаш поранешните челници на власта (често диктатори) завршуваат во прогонство во друга земја.
3 Азил
Во многу земји, прогонетите можат, под одредени услови, да добијат политички азил на барање, што е правен статус кој одговара на дозвола за престој и законски штити од испраќање во нивната татковина од која бегаат.
4 Поврзано
* Иселување
Пицарело (јадење)

Пицарело ― традиционално италијанско јадење од Апулија, регион во јужна Италија. Нејзиното изворно име на месниот дијалект е пицарид (Pizzaridd). Пицарело е долг посолен печен леб, зачинет со домати, а понекогаш и со маслинки. Печењето го прави крцкав.
1 Потекло
Христијаните се будат рано на Велики петок, во седмицата на Велигден. Бидејќи имале долг пост, во кој не можеле да јадат месо, на тезгите по улиците бил продаван вообичаен сендвич исполнет со кашкавал, домати и друг зеленчук.
Вообичаениот пицарид, првично направен само за Велики петок, со текот на времето станал храна произведена во некои градови, како што е Терлици, за јадење во петок претежно. Името изгледа блиску до „пица“, но месењето е поинакво.
Детска градинка „Павлина Велјанова“ - Кочани (објект „Бамби“)

ЈУДГ „Павлина Велјанова“ - објект „Бамби“ ― детска градинка што се наоѓа во Кочани. Таа е огранок на главната градинка „Павлина Велјанова“.
1 Местоположба
Се наоѓа на левата страна на Кочанска Река, во близина на Полициската станица „Кочани“.
2 Галерија
3 Поврзано
* Објект „Детелинка“
* Објект „Ѕвездички“
* Објект „Цветови“
* Објект „Сончогледи“
* Објект „Кокичиња“
Маргерита

Маргерита (|Margherita), често погрешно напишана како „маргарита“ — типична неаполска пица направена од посебен вид домати „сан марцано“, моцарела, свеж босилек, сол и екстра девствено маслиново масло.
1 Потекло и повест
Во јуни 1889 година, шефот на пицеријата и пица-мајстор Рафаеле Еспозито смислил јадење наречено „пица маргерита“ во чест на тогашната италијанска кралица Маргерита Савојска, како и во чест на обединувањето на Италија, па затоа состојките се во боите на италијанското знаме - босилек (зелена), моцарела (бела) и доматно пире (црвена).
Маргерита потекнува од мешањето на слични состојки кои веќе биле присутни во Неапол помеѓу 1796 и 1810 година. Во 1849 година, Емануеле Роко забележал различни состојки за пица, вклучувајќи босилек, домат и тенки парчиња моцарела.
2 Поврзано
* Капричиоза
* Пица
Степен (појаснителна страница)

Степен може да се однесува на:
* Во математиката
** Степенување, математичка операција во нотација;
** Степен (агол), во °;
** Степен (теорија на графови) на јазол во теоријата на графови;
** Степен на слобода во статистиката;
* Во физиката
** Целзиусов степен, единица за мерење на температурата - °C,
** Фаренхајтов степен, единица за мерење на температурата — °F;
** Степен на слобода, број на независни параметри.
* Во биологијата
** Степен на сродство на поединци;
* Тежина на изгореница;
* Процент на врзување на лекот за плазма белковините ;
* Во музиката
** степен (музика)
Други употреби:
* Степен (Гацко), населба во општина Гацко, Република Српска, Босна и Херцеговина
* Степенување (граматика), споредби на придавки
Жозеп Сала Мање

Жозеп Сала Мање (1938 – 20 април 2020) бил шпански каталонски учесник во каталонска човечка кула.
Роден бил во Вилафранка дел Пенедес, Шпанија, во 1938 година. Во младоста, тој бил член на Кастељери на Вилафранка додека неговото семејство не се преселило во Барселона во 1950-тите години. Во 1958 година, заедно со семејството Дух и Пере Катала и Рока, тој ја основал групата Кастељери на Балетс де Каталуња, но оваа група се распаднала во 1963 година. Шест години подоцна, Сала ја основа групата Кастељери на Барселона, која ја водел меѓу 1969 и 1976 година.
Тој починал на 20 април 2020 година во својот роден град, на 82-годишна возраст, откако страдал од КОВИД-19 за време на пандемијата во Шпанија.
Ануракти

Ануракти е филм на санскрит направен во Керала, Индија. Филмот е за индиската уметност. Ова е првиот филм на санскрит кој има песна. Песната е снимена во 3Д, што го создава првиот 3Д филм на санскрит. Филмот бил прикажан на 48 Меѓународни филмски фестивали во Индија (IFFI), Гоа во 2017 година. Филмот, исто така, ја освои специјалната награда од жирито за најдобар регионален филм на 5 Меѓународни филмски фестивали во Раџастан (RIFF), Џајпур во 2018 година.
1 Заплет
Филмот се врти околу пенџапската танчерка (Вани Вашишт) која пристигнува во Керала за да го научи античкиот танц од формата Кодијатам од мајстор (Каламандалам Сиван Намбудири). Синот на мајсторот се заљубува во танчерката, а подоцна ги загорчува односите меѓу татко му и ученичката.
2 Улоги
* Каламандалам Сиван Намбудири
* Вани Вашишт
* Виџит Намбиар
* Санџу Мадав
* Бинду Џајан
Подрачна библиотека „Искра“ (Оризари)

Подрачна библиотека „Искра“ (службен назив: ЈОУ Библиотека „Искра“ - Кочани, Подрачна библиотека Оризари) ― подрачна библиотека на градската библиотека од Кочани, во Оризари.
1 Местоположба
Библиотеката е сместена во северниот дел на Оризари, веднаш на исток од ОУ „Крсте Петков Мисирков“.
2 Галерија
3 Поврзано
* Библиотека „Искра“ - Кочани
* Оризари
Градски пазар (Кочани)

Градски пазар ― пазар во Кочани.
1 Местоположба
Градскиот пазар се наоѓа во средиштето на Кочани, на десниот тек на Кочанска Река.
2 Историја
Пазарот постоел во 1960-тите години. Во 1990-тите години, пазарот добил нова градба.
3 Галерија
4 Поврзано
*Дуди Ханум џамија - храм во близина на Градскиот пазар
*Протестантско-методистичка црква - храм во близина на Градскиот пазар
Пица четири сирења

''Пица четири сирења'' (италијански: ''quattro formaggi'' - кватро формаџи) — вид пица во италијанската кујна која над тестото има четири вида сирење, обично растопени заедно, со или без доматен сос. Популарна е ширум светот, вклучително и во Италија, и е една од иконите од менито на пицериите.
1 Историја
Традиционално, моцарелата се користи како основна состојка, која ја одржува влажноста при готвењето, делумно заштитувајќи ги другите сирења од силната топлина на рерната. Горгонѕолата е речиси секогаш присутна и комплетното дуо се состои од други месни сирења, во зависност од подрачјето, со фонтина и пармезан како типични додатоци, но други варијанти вклучуваат пекорино, рикота, страчино, робиола, талеџо, чадено проволоне или качокавало. Покрај моцарелата, масовно произведените пици често користат пармезан, романо, азијаго и други сирења во италијански стил, иако некои користат неиталијански сирења како што се едамер, ементалер и сино сирење. Изборот на сирењата не е случаен, тие треба да бидат полномасни или полумасни и да се разликуваат по вкус. Освен моцарелата, ''четирите сирења'' обично во својот состав имаат сино или зрело сирење, меко сирење (како што е ементалер или гријер) или кремасто сирење (како робиола или страчино) и тврдо сирење (пармезан или пекорино, рендан).
За разлика од другите пици, како неаполитаната или маргеритата, кои имаат стара, богата и документирана историја, ''четирите сирења'' (''quattro formaggi)'', и покрај нејзината популарност и доминација, нема толку јасно потекло, секако поради нејзиниот состав што е толку очигледен. Се верува дека потекнува од подрачјето Лацио на почетокот на 18 век. Нејзините помалку очигледни и понови верзии, како пицата ''quattro lati'', можат да бидат на спротивната трага во историјата на гастрономијата.
2 Поврзано
* Пица
Балтички фестивали на песна

Балтичките фестивали на песна се традиционални аматерски фестивали на песна и танц во балтичките држави вклучени во списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО.
Првиот фестивал на песната е одр во Цирих, Швајцарија во јуни 1843 година. На него присуствувале 2.184 пејачи. Традицијата се проширила во Вирцбург, Германија во 1845 година и оттаму стигнала до балтичките држави преку балтичките Германци и нивните хорски друштва. Прво се одржал во 1869 година во Естонија (Естонски фестивал на песна), а во 1873 година во Летонија (Латвиски фестивал на песна и танц). Последно, традицијата дошла на Литванија (Литвански фестивал на песната) во 1924 година
Овие фестивали се масивни настани кои привлекуваат околу 30.000 пејачи. Фестивалите, кои се одржуваат на секои пет години во Естонија и Латвија и на секои четири години во Литванија, ги слават традиционалните народни песни и ора. За време на совиетската ера, фестивалите бил суптилен политички протест против комунизмот. Во доцните 1980-ти, песните станаа составен дел од движењето за независност, понекогаш познато како Распеана револуција. Во 2014 година, Естонскиот фестивал на песна привлекол вкупно 159.300 луѓе. Ова беше најголемата бројка од повторното осамостојување на Естонија.
Мајна-Кинциг

Мајна-Кинциг (|Main-Kinzig-Kreis) — округ во источниот дел на сојузната покраина Хесен, Германија. Се граничи со окрузите Ветерау, Фогелсберг, Фулда, Бад Кисинген, Мајна-Шпесарт, Ашафенбург, Офенбах и безокружните градови Офенбах на Мајна и Франкфурт.
1 Историја
Округот е создаден во 1974 г. со спојување на дотогашните окрузи Ханау, Шлихтерн, Гелнхаузен и поранешниот градски округ Ханау. Ја опфаќа истата територија со некогашната грофовија Хесен-Ханау.
2 Географија
Името на округот доаѓа од двете главни реки во него. Мајна тече долж југозападниот агол на територијата. Кинциг, кој е притока на Мајна, тече низ целиот округ.
3 Стопанство
Во 2017 г. БДП во округот по глава на жител изнесувал 34.185 евра.
4 Градови и општини
Градови, Општини,
5 Грб
Грбот е сплет од грбовите на претходните окрузи споени во 1974 г. Лебедот е преземен од округот Ханау и е старо обележје на неговите грофови. Орелот во левиот дел е земен од градот Гелнхаузен. Превезите во десниот дел се земеени од господарите на Хутен, кои го поседувале подрачјето околу Бад Зоден и Залминстер, порано дел од округот Шлихтерн.
Браќа Кираџиевци

Том Кираџиев и Џон Кираџиев (исто познати како Кираџиевци) биле македонски стопанственици во САД, заслужни за нивното создавање на регионално специјалитетско јадење познато како синсинатско чили.
1 Историја
Браќата биле родени во Рупишта, Костурско, од македонски родители. Градот бил припоен за време на Балканските војни (1912-1913) од Грција. Поделбата од османлиските земји на Македонија меѓу балканските национални држави резултирала со фактот дека некои од Македонци емигрирале во Бугарија или ја напуштиле областа.
Атанас (Том) е роден во 1892 година. За време на Првата светска војна бил војник во бугарската армија. Во 1917 година бил отпуштен и се преселил во градот Софија, каде извесно време работел како сметководител. Неговиот помал брат Иван (Јован) роден во 1895 година исто така служел одредено време во бугарската војска. Во 1921 година и двајцата емигрирале во Соединетите Американски Држави.
Тие прво се населиле во градот Њујорк, но откако продавале хот дог таму некое време, браќата го следеле нивниот голем брат Аргир (Арги) во Синсинати. Роден 1880 година, бил касиер на Бугарскиот егзархиски црковно-училишен одбор во Рупишта. Арги се населил во Синсинати до 1918 година, каде што отворил самопослуга. Во Синсинати браќата почнаа да развиваат сопствен бизнис. Том се вработил како банкарски службеник и работел навечер, приготвувајќи чили за клиентите кај неговиот брат. Во тоа време Том го измислил регионалниот специјалитет познат како синсинатско чили.
Во 1922 година тие отвориле штанд за хот дог сместен до бурлескиот театар. Том и Џон се вратиле во Бугарија за да најдат жени, додека Аргир за таа цел отишол во својата татковина. Аргир останал таму неколку години, а кога се вратил, неговите двајца браќа биле добро етаблирани и му обезбедиле работа како касиер. Според новинарот Васил Стефанов, во 1933 година браќата Кираџиевци биле меѓу најуспешните Македонци во градот, сопственици на голем и модерен ресторан во центарот на градот.
Сопругата на Аргир не се прилагодила во Соединетите Држави и тие се преселиле во Македонија во 1940-тите години. Продавницата порасна и станала локален синџир. Во 1959 година, Кираџиевците објавиле дека се првите што излегле со нов дизајн за возење во автомобил, сервисирање на автомобили. Последниот човек кој го водел семејниот бизнис бил синот на Том ''Асен (Џо)'' Кираџиев. Од доцните 1950-ти години, кога здравјето на неговиот татко нагло се влошило, Џо ја презел продавницата Том починал во 1960 година, додека Џон починал во 1953 година. Во 2009 година, кога 79-годишниот Џо се пензионирал, ја продал продавницата.
Такам

Такам - име на кралот на козите, машка коза, во фолклорот на Азербејџан, Иран. Ликовите ''Такам'' се направени од дрво и украсени со обоени стаклени мониста и пердуви од опашка на петел. Столб прицврстен на ''Такам'' се провлекува низ дупка во штица која се држи хоризонтално, од под која ''Такам'' се движи како да танцува на површината на штицата. Додека го прави тоа, личноста што свири ''Такам'', која се нарекува ''Такам-Чи'' или ''Такам Гардан'' (што значи, оној што се врти околу ''Такам''), пее посебна поезија која на азари се нарекува ''Саја''. Традицијата на свирење ''Такам'' била стара милениуми и непроменливо во сите ''Саја'' се повикува на природните пејзажи, пасиштата и домашните животни. Во моментов, традицијата на играње ''Такам'' била најсилна во Ардебил. ''Такамите'' првично се играле како гласници кои ја пренесувале веста за доаѓањето на пролетта. Во модерните времиња, ''Такамите'' се играат и во врска со разни други специјални празнични настани. Може да се замисли дека ''Такам'' и Пан, старогрчкиот бог на овчарите и стадата, може да имаат заедничко историско потекло.
Аќин

Аќин или акин (|ақын, |акын, и двете транскрибирани како ''акин'' или ''اقىن'' ), е импровизиран поет и пејач во казахстанската и киргистанската култура.
Во натпреварите за песна познати како ајтиш, акините импровизираат во форма на рецитатив налик на песна, обично во придружба на домбра (меѓу Казахстанците) или комуз (меѓу Киргистанците). Во контекст на номадскиот начин на живот и неписменоста на поголемиот дел од руралното население во Средна Азија во предсоветско време, акините играле важна улога во однос на изразувањето на мислите и чувствата на луѓето, разоткривањето на општествените пороци и славењето на хероите. Во советската ера, нивниот репертоар вклучувал пофални песни за Ленин.
Современите акини исто така може да ги објавуваат своите оригинални стихови и поезија.
1 Казахстански акини
Познати историски казахстански акини ги вклучувале: Јанак Камбарулуј (1760–1857), Махамбет Отемисули (1804–1846), Суунбаи Аронули (1815–1898), Шерниз Јарилгасов (1817–1881), Бирјан-Сал Ходгулов–1873 (1873). (1835–1929), Акан Сере Корамсаулуј (1843–1913), Жамбил Жабајули (1846–1945), Газиз Фајресол (ум 1930), Кенен Азербаев (1884–1976) и Актан Кереиули.
Акините честопати целосно импровизираат, одговарајќи на какви било појави во општеството или на ситуацијата на државните празници итн. За време на празниците често се одржувал еден вид акин натпревар. За време на натпреварот во аква, забавувајќи се, наизменично во поетска форма, обидете се да се исмевате еден со друг или да избирате некоја произволна тема. Понекогаш, властите се обидувале да подлежат на цензура на Ајтитуш кога станувало збор за моќта на имотот или политичарите.
Номадскиот начин на живот и брзината на уметноста не дозволувале да се работи во минатото и да се одржувале дела на хартија. Повеќето од делата останале изгубени.
2 Поврзано
* Казахстанска музика
* Киргистанска музика
Сливовица

Сливовица или сливка — алкохолен пијалак (или овошна ракија) направен од сливи, честопати познат како сливова ракија. Сливовицата се произведува во Средна, Источна и Јужна Европа, и комерцијално и приватно. Примарни производители вклучуваат Босна и Херцеговина, Бугарија, Хрватска, Чешка, Грција, Унгарија, Италија, Македонија, Полска, Романија, Србија, Словачка, Словенија и Украина. На Балканот сливовицата се смета за еден вид ''ракија''. Во Унгарија се смета за вид на палинка, но во Романија и Молдавија се смета за pălincă, слично на țuică. Во Чешка, Словачка, Галиција и Карпати-Рутенија се смета за паленка. УНЕСКО ја ставил на списокот на нематеријално културно наследство на УНЕСКО во 2022 година на барање на Србија.
1 Етимологија
Зборот ''сливовица'' потекнува од прасловенскиот sla „слива“ (|слива, |švestka или ''slíva'', |śliwka, |šljiva /шљива, или |slivka) со деминутивната наставка sla ( ; ''-мраз'' на чешки). Слично се именувани и дестилираните жестоки пијалаци од различни овошја. На пример, чешка cs кајсија → cs ракија од кајсија; cs праска → cs ракија од праска. Други имиња се slivovitza, slivovitsa, șliboviță, šljivovica, śliwowica, Schlivowitz, slivovice, slivovica или slivovka .
2 Производство и потрошувачка
Примарни производители се Босна и Херцеговина, Бугарија, Македонија, Полска, Романија, Србија, Словачка, Унгарија, Хрватска и Чешка.
2.1 Регионални имиња
Следејќи ги тврдењата на неколку нации за заштитеното име на потекло, во октомври 2007 година, Европската Унија тргна на компромисно решение, оставајќи го „сливовица“ како генеричко име и давајќи им на поединечните нации право да го заштитат потеклото со своја придавка.
Во соодветните јазици, ''slivovitz'' е познат како: |сливова, сливовица ; |slivovice ; |Slivovits, |Sliwowitz, Slibowitz ; |sligovica ; |slivovitz ; |сливова ; |śliwowica ; |şliboviţă; |сливовица; |šljivovica ; |шљивовица ; |slivovica; |slivovka ; |слив'янка ; и |שליוואָוויץ .
Идентични или слични алкохолни пијалаци се произведуваат и во Австрија, Канада, Франција, Германија, Швајцарија, Соединетите Држави, а регионалните имиња вклучуваат генерички ''алкохол од слива'', ''Pflümli'' или ''eau-de-vie de quetsche''.
2.2 Постапка на варење
Различни видови сливи се користат за варење (дестилирање) сливовица, а за најдобри се сметаат модрите сливи. Сливите треба да бидат добро созреани, да имаат најмногу шеќер, и да не се расипани. Зрелите плодови се гмечат, но притоа не треба дасе оштетат нивните семки, а уште подобро е тие да се извадат и се оставаат да ферментираат. За да се обезбеди постојано и рамномерно вриење на комината може да се додаде квасец. Комината потоа се остава да преврие (ферментира).
Може да има една или повеќе фази на варење (дестилација), во зависност од посакуваниот краен производ или подрачје на производство, а стареењето е вообичаено за подобрување на пофините вкусови на дестилатот.
3 Поврзано
* Ракија
Таписерии од Обисон

Таписериите од Обисон — таписерии произведени во Обисон, во горната долина на Крез во средишна Франција. Поимот често зафаќа слични производи направени во блискиот град Фелетен. Индустријата веројатно се зголемила веднаш по 1300 година со разбои во семејните работилници, и веќе биле управувани од Фламанците што било забележано во документите од 16 век.
Таписериите од Обусон во 18 век успеале да се натпреваруваат со кралското производство на таписериите од Гобелен и привилегираната позиција на таписеријата од Бове.
Во 2009 год. „Таписериите од Обисон“ биле впишани на Репрезентативната листа на нематеријално културно наследство на човештвото од УНЕСКО. Во тоа време индустријата поддржувала три работилници и десет или нешто хонорарни ткајачи.
1 Историја
Фелетен се смета за извор на таписериите од Обисон во пописот на Шарлот д'Албре, војвотката од Валентоа и вдовицата на Чезаре Борџија (1514 год.). Работилниците добиле кралска повелба во 1665 год., но се осамостоиле во доцниот 18-ти век, со дизајни на Франсоа Буше, Жан-Батист Одри и Жан-Батист Хует, многу од пасторалните рококо теми. Вообичаено, таписериите од Обисон зависеле од гравурите како извор на дизајн, или од цртежите на скали од кои работеле ткајачите на таписерии со ниско искривување. Како и со фламанските и париските таписерии во исто време, фигурите биле поставени на конвенционална заднина на ''зеленило'', дизајнирано зеленило и вињети од растенија на кои се висат птиците и од кои наликуваат погледи на кулите и градовите.
Во 19 век, репродукциите на парчиња од претходниот век, и покривките за мебел, како и цветните теписи од таписерија, ја одржуваа индустријата одржлива, а градот презеде голем дел од преживувањето по Втората светска војна во ткаењето на таписеријата. То ест, водечкиот дизајнер Жан Лурча се преселил таму во септември 1939 година, со Марсел Громер и Пјер Дубреј.
Музејот на таписерии од Обусон, кој бил отворен во 2016 година, има голема колекција на таписерии од Обисон.
Калампату

Калампату - традиционална изведувачка уметност во Керала, Индија.
Се изведувала како ритуал. За таа функција била задолжена Пату куруп, традиционална заедница. Овој ритуал се изведувал за благословите на боговите како Бхадракали, Ајапан, Ветаккорумакан, богот на змијата итн. Овој куруп ја правел каламната слика (на подот нацртана со пет бои) и тој исто така пеел. Величападот (Комарам) претежно припаѓал на заедницата Намбудири што правела калапрадикшинам (заокружување на каламот со различни чекори и ритми), наликерамеру (кршење на кокос како принесување) и Калампату (валидициона функција - затворање на функцијата).
Постоеле 29 различни видови нагакалам (змиски калам) од калат стил во храмот Мулутара деви. Во сегашната генерација тој бил единствениот во семејството калат куруп кој ги знае сите различни видови калам.
0.1 Калам Ежутум Паатум
Со векови Калам Ежутум Паатум бил традиционален годишен фестивал во храмот Араккулангара Бхагавати, кој се случувал од првиот ден на Макарам (6-ти месец од ерата на малајалам) секоја година.
1 Наводи
Дикас д'Ат

Дикас д'Aт е традиционална парада што се одржува за да се одбележи победата на Давид над Голијат што се одржува во градот Ат во Белгија.
Парадата се одржува во четвртата недела од август секоја година и се карактеризира со присуство на поворки гиганти кои прикажуваат многу ликови од локалната историја. Од 2008 до 2022 година,од УНЕСКО била призната како ремек-дело на усното и нематеријалното наследство на човештвото.
1 Историја
Градот Ат е основан во 1140 година од страна на Болдвин IV, грофот од Хено, со купување територија од неговиот војсководец, Жил де Тразењ. Градот доживеал значителна експанзија во 14 век, со црква посветена на Свети Јулијан Бриудски што се појавила надвор од оградениот град со ѕидини. Поворката започнала од црквата и продолжила кон новиот град. Се избрала четвртата недела од август бидејќи се паѓа во близина на празникот Свети Жилиен, кој е на 28 август. Големите библиски фигури во поворката служеле и за катехизација на главно неписменото население.
Во 2008 година, Дикас д'Aт било признато како ремек-дело на усното и нематеријалното наследство на човештвото од страна на УНЕСКО, како дел од двонационалниот натпис „Процесни џинови и змејови во Белгија и Франција“. Бил избришан во декември 2022 година по поплаки за еден од ликовите што се појавува во поворката: „дивјак“, прикажан како бело лице во црно, облечено во прстен на носот и синџири.
2 Наводи
Менора (танц)

Менора, понекогаш скратено како Нора е традиционална сијамска театарска, музичка и акробатска танцова претстава која потекнува од јужните региони на Тајланд. Имајќи слични заплети усвоени од приказните за Јатака на ''Манохара'', овој вид изведба е поврзан со, уште еден сијамски уметнички перформанс кој потекнува од централен Тајланд . Над петстотини години, нора се изведува во центрите на локалната заедница во Тајланд и на саеми на храмови и културни настани, и се пренесува преку обука од мајстори во домови, организации во заедницата и образовни институции. Во Малезија, практиката на менора значително се намали откако беше забранета од владата на Келантан, која смета дека овој вид на културна изведба е ''харам'' поради вклучување во политеизам.
Во 2021 година, нора била официјално призната од УНЕСКО и ставена на Репрезентативниот список на нематеријално културно наследство на човештвото.
Естонски фестивал на песната

Естонскиот фестивал на песната (на естонски: ''laulupidu'') — еден од најголемите хорски настани во светот, ремек-дело на усното и нематеријалното наследство на човештвото. Се одржува на секои пет години во јули на теренот на фестивалот за песна во Талин истовремено со Естонскиот танцов фестивал. Заедничкиот хор сочинува повеќе од 30.000 пејачи кои настапуваат пред 80.000 публика.
Речиси секој фестивал содржи познати естонски песни, неофицијалната национална химна и националната химна.
1 Историја
Традицијата на фестивалот на песната се родил заедно со естонското национално движење. Првиот национален фестивал на песна бил одржан во Тарту во летото 1869 година. Еден од организаторите на првиот фестивал на песната бил Јохан Волдемар Јансен. На првите три фестивали учествувале само машки хорови и дувачки оркестри. На првиот фестивал учествувале 822 пејачи и 56 блех играчи. Почнувајќи од четвртиот фестивал, учествувале и мешани хорови. Почнувајќи со шестиот фестивал во 1896 година, фестивалската традиција се преселила во Талин.
Почнувајќи од 1947 година, советските власти принудиле странски песни на репертоарот. Секој настан морал да ја вклучи државната химна на Естонската ССР, Интернационалата и Државната химна на Советскиот Сојуз. Поради вклучувањето на детски и машки хорови, вкупниот број на учесници се искачил на 25.000 – 30.000 луѓе. Фестивалот за танц и гимнастика на Првите естонски игри започнал во 1934 година, станал претходник на подоцнежните национални фестивали на танцот што го придружувале фестивалот на песната.
Во 2019 година, бројот на посетители на фестивалот на песна го достигнал својот максимум. Речиси 60.000 билети биле распродадени од претпродажбата за концертот на XXVII фестивал на песната „Мину арм“ („Љубов моја“), а заедно со 35.000 пејачи и музичари кои учествувале, дошло до ситуација каде што претпродажбата на билетите била суспендирана со одлуката на организаторите заради безбедноста на луѓето.
2 Поврзано
* Распеана револуција
* Естонски танцов фестивал