Диплодокус

Диплодокус — род на диплодоциден сауроподски диносаурус чии фосили биле откриени за прв пат во 1877 година од страна на Семјуел Вендел Вилистон. Генеричкото име, смислено од Отниел Чарлс Марш во 1878 година, е новолатински термин кој потекнува од грчкото διπλός ( ''diplos'' ) „двојно“ и δοκός ( ''dokos'' ) „греда“, во однос на двојно светло коски од шевронен сместени во долната страна на опашката, кои тогаш се сметале за уникатни.
Овој род на диносауруси живееле на западниот дел на Северна Америка на крајот на Јура. Тоа е еден од најчестите фосили на диносауруси пронајдени во формацијата Среден до Горен Морисон, пред околу 154 и 152 милиони години, за време на доцната возраст на кимериџ. Во Формацијата Морисон доминираат гигантски сауроподни диносауруси, како што Апатосаурус, Баросурус, Брахиосаурус, Бронтосаурус и Камарасаурус. Неговата голема големина можеби била пречка за грабливците Алосаурус и Цератосаурус: нивните остатоци се пронајдени во истите слоеви, што сугерира дека тие коегзистирале со ''Диплодокусот''.
''Диплодокусот''е меѓу диносаурусите со најлесна препознатливост, со својата типична форма на сауропод, долг врат и опашка и четири цврсти нозе. За многу години, тој бил најдолгиот познат диносаурус.
1 Опис
Меѓу најпознатите сауроподи, ''Диплодокусот'' бил многу голем, со долг врат, четириножно животно, со долги опашки налик на камшик. Нивните предни екстремитети биле малку пократки од задните екстремитети, што резултирало во главно хоризонтално држење на телото. Скелетната структура на овие животни со долг врат и со долга опашка поддржана од четири цврсти нозе е споредувана со висечки мост. Всушност, ''Diplodocus carnegii'' во моментов е еден од најдолгите диносауруси познати од комплетен скелет, со вкупна должина од 24 метри Современите масовни проценки за ''Diplodocus carnegii'' имаат тенденција да бидат во 11-14.8 тони тешки.''Diplodocus hallorum'', познат по делумни остатоци, бил уште поголем и се проценува дека бил со големина на четири слона . Кога првпат бил опишан во 1991 година, откривачот Дејвид Џилет пресметал дека можеби бил до 52 м (171 ft) долг, што го прави најдолг познат диносаурус (со исклучок на оние познати од премногу сиромашните остатоци, како што се ''Амфикоелиите'' ). Некои проценки за тежината на ова време се движеле дури до 113 метрички тони . Проценетата должина подоцна била ревидирана надолу на 33 метри а подоцна на 32 метри врз основа на наодите што покажуваат дека Џилет првично ги поставил пршлените 12–19 како пршлени 20–27. Речиси целосниот скелет на ''диплоодокус карнеги'' кој се наоѓа во музејот за природна историја Карнеги во Питсбург, Пенсилванија, на кој главно се темелат проценките на големината на ''D. hallorum'', исто така било откриено дека неговиот пршлен од 13-та опашка доаѓа од друг диносаурус, исфрлајќи ги проценките за големината на ''D. hallorum'' уште подалеку. Додека диносаурусите како Суперсаурус веројатно биле подолги, фосилните остатоци од овие животни се само фрагментарни.''Диплодокусот'' имал екстремно долга опашка, составена од околу 80 пршлени, кои се скоро двојно повеќе од бројот на претходните сауроподи во опашот (како што е Шуносаурус со 43) и многу повеќе од современите макронари (како на пр. <i>Камарасаурус со 53). Постојат некои шпекулации за тоа дали можеби опашката имала одбранбена функција или имала функција за создавање бучава Опашката можеби служела како противтежа на вратот. Средниот дел на опашката имал „двојни греди“ (необично обликувани коски од шевронен на долната страна, што му го дало името на ''Диплодокус''). Тие можеби давале поддршка за пршлените или можеби спречувале кршење на крвните садови ако тешката опашка на животното се притисне на земјата. Овие „двојни зраци“ се гледаат и кај некои сродни диносауруси. Првично се верувало дека коските од шевронот од оваа посебна форма се единствени за Диплодокусот; Оттогаш тие биле откриени во другите членови на семејството диплодоциди, како и во не-диплодоцидни сауроподи, како што Маменсисаурус.
Како и другите сауроподи, манусот (предните „стапала“) на Диплодокусот биле многу изменет, со прстите и рачните коски распоредени во вертикална колона, во форма на потковица во пресек. ''На Диплоодокусот'' му недостигале канџи на сите, освен на една на предниот екстремитет, и оваа канџа била невообичаено голема во однос на другите сауроподи, срамнети со земја од една на друга страна и одвоена од коските на раката. Функцијата на оваа невообичаено специјализирана канџа е непозната.
Никогаш не е пронајден череп за кој може самоуверено да се каже дека му припаѓа на ''Диплодокус'', иако черепите на другите диплодоциди тесно поврзани со ''Дилодокосот'' (како ''Галеамопус'' ) се добро познати. Черепите на диплодоцидите биле многу мали во споредба со големината на овие животни. Диплодокусот имал мали заби слични на „штипки“ кои биле насочени напред и биле присутни само во предните делови на вилиците. Неовата мозочна кутија била мала. Вратот бил составен од најмалку 15 пршлени и можеби се држел паралелно со земјата и не можел да се издигне многу по хоризонталата.
Откривањето на делумни диплодоцидни впечатоци на кожата во 1990 година покажале дека некои видови имале тесни, зашилени кератински боцки, слично како оние на игуана и до 18 сантиметри долги, и се наоѓале на „камшикот“ од опашката, а можеби и по грбот и вратот, како и во хадросауридите. ’Рбетниците се вметнати во многу неодамнешни реконструкции на ''Диплоодокус'', особено во документарецот ''Walking with Dinosaurs'' . Оригиналниот опис на боцките истакнува дека примероците на каменоломот во близина на Шел, Вајоминг биле поврзани со скелетни остатоци на неопишани диплодоциди ''како Диплодокусот и Баросаурусот''. Примероците од овој каменолом оттогаш биле упатени на ''Kaatedocus siberi'' и ''Barosaurus'' sp., Наместо на ''Диплоодокус'' .
2 Откритие и видови
Неколку видови биле опишани помеѓу 1878 и 1924 година. Првиот скелет бил пронајден во Кањон Сити, Колорадо, од Бенџамин Муџ и Самуел Вендел Вилистон во 1877 година, а палеонтологот Отниел Чарлс Марш го нарекол ''Diplodocus longus'' во 1878 година. Иако не е од типот на видот, ''D. carnegii'' е најпознат вид поради големиот број фрлачи на неговиот скелет во музеите ширум светот. Оттогаш остатоците од ''Диплоодокус'' се пронајдени во формацијата Морисон на западните американски држави Колорадо, Јута, Монтана и Вајоминг . Фосилите на ова животно се чести, освен черепот, кој никогаш не бил пронајден со инаку комплетни скелети. ''D. hayi'', познат од делумниот скелет и череп откриен од Вилијам Х. Утербек во 1902 година во близина на Шеридан, Вајоминг, бил опишан во 1924 година. Во 2015 година, видот бил преименуван како посебен род Галеамопус.
Двата рода од формацијата Морисон имаат многу слични коски на екстремитетите. Во минатото, многу изолирани коски на екстремитетите автоматски му се припишувале на ''Дилодокусот'', но, всушност, може да му припаѓале на ''Баросаурус''от . Фосилните остатоци од ''Диплодокус'' се пронајдени од стратиграфската зона 5 на формацијата Морисон .
2.1 Валидни видови
*''D. carnegii'' (исто така напишано ''D. carnegiei'' ), именуван по Ендру Карнеги, е најпознат, главно поради скоро комплетен скелет (примерок CM 84) собран од Јакоб Вортман, од музејот за природна историја Карнеги во Питсбург, Пенсилванија и го опишал и именувал Џон Бел Хачер во 1901 година..*''D. hallorum'', за прв пат опишан во 1991 година од ''Џилет'' како ''Seismosaurus halli'' од делумен скелет кој се состои од пршлени, карлица и ребра, примерок NMMNH P-3690, бил пронајден во 1979 година. Бидејќи специфичното име им оддава чест на две лица, Џим и Рут Хол, Џорџ Олшевски подоцна предложил да се измени името како ''S. hallorum'', користејќи ја задолжителната генитива множина; Потоа, Џенлет го изменил името, кон кое користење се надоврзале и други, вклучувајќи го и Карпентер (2006). Во 2004 година, со презентација на годишната конференција на Геолошкото друштво на Америка се појавил случајот ''Сеизмосаурус'' да биде помлад синоним за ''Диплодокус'' . Ова било проследено со многу подетално објавување во 2006 година, кое не само што го преименува видот ''Diplodocus hallorum'', туку исто така претпоставува дека може да се покаже исто како ''D. longus'' . Позицијата дека ''D. hallorum'' треба да се смета за примерок од ''D. longus'', исто така, ја заземале авторите на преписот на ''Суперсаурус'', побивајќи ја претходната хипотеза дека ''Сеизмосаурусот'' и ''Суперсаурусот'' се исти. Анализата на диплодоцидните врски од 2015 година забележала дека овие мислења се засноваат на поцелосните упатени примероци на ''D. longus'' . Авторите на оваа анализа заклучиле дека овие примероци навистина биле од ист вид како ''D. hallorum,'' но дека ''D. longus''''бил''''Nomen dubium.''
2.2 Номина дубија (сомнителен вид)
*''D. longus'', типски вид, е познат од два целосни и неколку фрагментарни опашкасти пршлени од формацијата Морисон (каменолом Фелч) од Колорадо. Иако на ''D. longus'' му се припишувале уште неколку поцелосни примероци, деталната анализа сугерира дека оригиналниот фосил ги нема потребните одлики за да се овозможи споредба со другите примероци. Поради оваа причина, тој се сметал за ''нобиум дубиум'', што не е идеална ситуација за типичните видови на добро познат род како ''Диплодокусот'' . Се разгледувала петиција до Меѓународната комисија за зоолошка номенклатура со која се предлагало ''D. carnegii'' да стане нов вид. Овој предлог бил одбиен од ICZN и ''D. longus'' се одржува како типски вид.*''D. lacustris'' („од езерото“) е ''нобиум нобиум'', именуван од Марш во 1884 година врз основа на примерокот YPM 1922 пронајден од Артур Лејкс, кој се состои од уста и горната вилица на помало животно од формацијата Морисон, Колорадо . За овие остатоци денес се верува дека се од незрело животно, отколку од посебен вид. Во 2015 година било заклучено дека примерокот навистина му припаѓа на ''Камарасаурус'' .
3 Класификација
''Диплодокусот'' е типски род кој го дал своето име на диплодоциди, семејството на кое припаѓа. Членовите на ова семејство, иако сè уште масивни, имаат изразито витка градба од другите сауроподи, како што се титаносаурусите и брахиосаурусите . За сите е карактеристично долгите вратови и опашки и хоризонтално држење на телото, со предни екстремитети пократки од задните екстремитети. Диплодоцидите живееле во доцната јура во Северна Америка и можеби во Африка.
Било подигнато потсемејство, Diplodocinae, во кое биле вклучени ''Диплодокусот'' и неговите најблиски роднини, вклучително и Баросаурусот. Подалеку е поврзан со современиот ''Апатосаурус'', кој сè уште се смета за диплодоцид, иако не за дипловодство, бидејќи е член на сестринското потсемејство Апатосауриди. Португалскиот Динхиросаурус и африканската ''Торниерија'' исто така се идентификувани како блиски роднини на ''Дилодокусот'' од некои автори. Diplodocoidea ги опфаќа диплодоцидите, како и Дикреосауридите, ребахисауридите, ''Суувасеи'', Амфицелидите и евентуално ''Хаплокантосаурусот'', и / или немеготосауридите . Ова клада е сестринска група за Макронарија.
Кладограмот на ''Диплодокусот'' (2015) е подолу:
4 Палеобиологија
Поради богатството на скелетни остатоци, ''Диплодокус'' е еден од најдобро проучуваните диносауруси. Многу аспекти од неговиот животен стил биле предмет на разни теории низ годините. Споредбите помеѓу скелетните прстени на диплодоцините и современите птици и влекачи сугерираат дека тие биле активни во текот на денот во кратки интервали.
Марш, а потоа и Хачер претпоставиле дека животното било водно, поради положбата на неговите назални отвори на врвот на кранијалот. Слично водно однесување обично било прикажано и за други големи сауроподи, како што се ''Брахиосаурус'' и ''Апатосаурус'' . Студија од 1951 година, направена од Кенет А.Кермак, укажува на тоа дека сауроподите веројатно не можеле да дишат низ ноздрите кога биле потопени, бидејќи притисокот на водата на градниот кош би бил преголем. Од 1970-тите, генералниот консензус ги има идентификувано сауроподите како цврсто копнени животни, кои разгледуваат дрвја, папрати и грмушки.
Научниците дебатирале за тоа како сауроподите биле во можност да дишат со големи димензии на телото и долги вратови, што би го зголемило количеството мртва површина . Тие веројатно имале птичји респираторен систем, што е поефикасен од системот на цицачи и влекачи. Реконструкциите на вратот и градниот кош на Диплодокусот покажуваат голема пневматичност, што можело да игра улога во дишењето како кај птиците.
4.1 Држење на телото
Описот на држењето на ''Диплодокус'' значително се променило со текот на годините. На пример, класична реконструкција од 1910 година, направена од Оливер П. Хеј, прикажува два ''Диплодокуси'' со екстремитети слични на гуштер на бреговите на една река. Хеј тврди дека Диплодокусот имал широки како гуштер распрснати нозе, а тоа тврдење го поддржувал и Густав Торние. Оваа хипотеза била оспорена од Вилијам Јакоб Холанд, кој покажал дека на раширениот ''Диплодокус'' ќе му требало ров низ кој би го повлекувал стомакот. Наодите на стапалата на сауропод во 1930-тите ја повлекле теоријата на Хеј.
Подоцна, диплодоцидите честопати биле насликувани со кренат врат високо во воздухот, овозможувајќи им да пасат од високите дрвја. Студиите што ја разгледуваат морфологијата на вратот на сауроподите заклучике дека неутралното држење на вратот на ''Дилодокусот'' било близу до хоризонтална поза, отколку вертикална, а научниците како Кент Стивенс го користеле ова за да тврдат дека сауроподите, вклучувајќи го и ''Дилодокусот,'' не ги кревале главите многу над нивото на рамото. Нухалниот лигамент можеби го држел вратот во оваа позиција. Студија од 2009 година открива дека сите тетраподи се чини дека ја држат основата на вратот на максимално можно вертикално продолжение кога се наоѓаат во нормално, будно држење на телото и тврдат дека истото ќе важи и за сауроподите кои не содржат никакви непознати, уникатни одлики што го поставуваат мекото ткиво на вратот, освен од другите животни. Студијата открила грешки во претпоставките на Стивенс во врска со потенцијалниот опсег на движење во вратот на сауропод и врз основа на споредување на скелети со живи животни, студијата исто така тврди дека меките ткива може да имаат зголемена флексибилност повеќе отколку што сугерираат само коските. Од овие причини тие тврделе дека ''Диплодокусот'' би го држел вратот под повисок агол отколку што заклучиле претходните студии.
Како и со сродниот род Баросаурус, многу долгиот врат на ''Диплоодокусот'' е извор на многу полемики меѓу научниците. Студија на универзитетот Колумбија за структурата на Диплодокусот на вратот од 1992 година посочила дека на најдолгите вратови ќе им требало срце од 1,6 тони - една десетина од телесната тежина на животните. Студијата сугерирала дека животни како овие би имале ограничувачки помошни „срца“ во вратот, чија единствена цел била да испумпаат крв до следното „срце“. Некои тврдат дека скоро хоризонталното држење на главата и вратот би го елиминирала проблемот со снабдување на крв до мозокот, бидејќи тој нема да биде покачен.
4.2 Исхрана
Диплодоцидите имале многу невообичаени заби во споредба со другите сауроподи. Круните биле долги и тенки, и елипсовидни во пресек, додека темето имало тапова форма со триаголна точка. Најистакнатиот аспект е на врвот, иако за разлика од сите други модели забележани во сауроподите, моделите кај Диплодокусот се на лабијалната (образ) страна и на горните и долните заби. Ова имплицира дека механизмот за хранење наДиплодокусот и другите „диплодоциди“ бил радикално различен од оној на другите сауроподи. Едностраното соголување на гранките е најверојатно однесување на хранење на ''Дилодокусот'', бидејќи ги објаснува необичните модели на абење на забите (кои доаѓаат од контакт заб-храна). При еднострано разголување на гранките, едниот ред на забите се користиле за отстранување на зеленилото од стеблото, додека другиот ќе делувал како водич и стабилизатор. Со издолжената преорбитална (пред очи) област на черепот, подолгите делови на стеблата може да се соголат со едно дејство. Исто така, палинското (назад) движење на долните вилици може да придонесе за две значајни улоги во однесувањето на хранењето: (1) зголемен јаз и (2) дозволено фино прилагодување на релативните позиции на забните редови, создавајќи непречено дејство на соголување .
Јанг и неговите колеги (2012 г.) користеле биомеханичко моделирање за да ги испитат перформансите на черепот од диплодокусот. Било заклучено дека черепот и забите претрпувале екстремни стресови при исхраната. Хипотезите за земање гранки и/или прецизно гризење се покажале како биомеханички веродостојни однесувања на хранење. Забите на диплодоцидите исто така биле постојано заменувани во текот на нивниот живот, обично за помалку од 35 дена, како што било откриено од Мајкл Д'Емик и неговите колеги. Во рамките на секој приклучок за заби, се развивале дури пет заменски заби. Студиите на забите откриваат и дека тие претпочитале различна растителност од другите сауроподи на формацијата Морисон, како што е ''Камарасаурус''. Ова можеби подобро дозволувало да постојат разни видови сауроподи без конкуренција.
За флексибилноста на вратот на ''Диплодокусот'' се расправа, но би требало да се прелистува од ниски нивоа на околу 4 м (13 ft) . Сепак, студиите покажале дека центарот на масата на ''Диплодокусот'' била многу близу до ацетабулумот; ова значи дека ''Диплодокус'' можел да се врати во бипедална поза со релативно мал напор. Исто така, тој имал предност да ја искористи својата голема опашка како „реквизит“ што ќе овозможи многу стабилно држење. Исто така тој потенцијално би можел да се зголеми својата висина на исхрана до околу 11 метри
Опсегот на движење на вратот исто така би дозволувал главата да јаде под нивото на телото, што довело некои научници да претпоставуваат дали ''Диплодокусот'' јадел на потопени водни растенија, од бреговите на реките. Овој концепт на држењето на хранењето е поддржан од релативните должини на предните и задните екстремитети. Понатаму, неговите заби слични на штипки можеби биле користени за јадење растенија со мека вода. Метју Кобли и неговите колеги (2013) го оспоруваат ова, откривајќи дека големите мускули и 'рскавицата ќе имаат ограничено движење на вратот. Тие наведуваат дека опсегот на хранење за сауропод како ''Диплодокусот'' е помал отколку што се верувало претходно и животните можеби требало да ги преместат целите тела за да имаат подобар пристап до областите каде што можат да ја разгледаат растителноста. Како такви, тие можеби поминувале повеќе време во потрага по храна за да ги исполнат своите минимални енергетски потреби. Заклучоците на Коблејбиле оспорени во 2013 и 2014 година од страна на Мајк Тејлор, кој ја анализирал количината и позиционирањето на ’рбетната рскавица за да се утврди флексибилноста на вратот на ''Диплоодокус'' и ''Апатосаурус'' . Тејлор открил дека вратот на ''Диплодокусот'' е многу флексибилен и дека тврдењата на Коблеј биле неточни, со оглед на тоа што флексибилноста, како што имплицираат коските, е помала отколку во реалноста.
Во 2010 година, Витлок и неговите колеги, опишале малолетен череп во тоа време упатен на ''Диплодокус'' (КО) 11255) што многу се разликувал од возрасните черепи од ист род: устата не била тапа, а забите не биле ограничени на предниот дел. Овие разлики сугерираат дека возрасните и малолетните се хранеле поинаку. Ваквата еколошка разлика помеѓу возрасните и малолетниците претходно не била забележана кај сауроподоморфите.
4.3 Репродукција и раст
Додека долгиот врат традиционално се толкува како адаптација за хранење, исто така било сугерирано дека преголемиот врат на ''Дилодокусот'' и неговите роднини можел да биле првенствено за сексуален приказ, со какви било други придобивки од хранењето да дојде на второто место. Студија од 2011 година детално ја побила оваа идеја.
Иако нема докази за навики за гнездење , други сауроподи биле поврзани со навики за гнездење. Местото на гнездење на титаносаурусите укажува на тоа дека тие можеби ги положувале јајцата комунално на голема површина во многу плитки јами, секоја покриена со растителност. Диплодокусот можеби го правел истото. Документарниот филм „ ''Одењето со диносауруси“ ја'' прикажува мајката ''Диплодокус која'' јајцето го става во гнездо, но тоа е чиста шпекулација од страна на авторот на документарниот филм. За Диплодокусот и другите сауроподи, големината на спојките и одделните јајца била изненадувачки мала за толку големи животни. Се смета дека ова било прилагодување на притисоците на грабливоста, бидејќи за големи јајца би било потребно поголемо време на инкубација и затоа ти би биле изложени на поголем ризик.
Врз основа на голем број студии за хистологија на коските, ''Диплодокус'', заедно со другите сауроподи, се развивале со многу голема брзина, достигнувајќи полова зрелост за нешто повеќе од една деценија и продолжувале да растат во текот на нивниот живот.
5 Палеоекологија
Формацијата Морисон е низа на плитки морски и алувијални седименти, кои според радиометричкото датирање, се движат помеѓу 156,3 стари милиони години ( Ма ) во нејзината база, и 146,8 стари милиони години на врвот, што ги сместува во доцната фаза на оксфордската, кимеридгиската и раната титонска фаза од доцната јура. Оваа формација се толкува како полусуво опкружување со изразити влажни и суви сезони . Басенот Морисон, каде што живееле диносаурусите, се протегал од Ново Мексико до Алберта и Саскачеван и бил формиран кога претходниците на предниот опсег на карпестите планини започнале да се туркаат на запад. Депозитите од нивните дренажни сливови свртени кон исток биле пренесени од потоци и реки и депонирани во мочурливи низини, езера, речни канали и поплавни подрачја . Оваа формација е слична по старост со формацијата Луриња во Португалија и формацијата Тендагуру во Танзанија .
Формацијата Морисон бележи средина и време во кое доминирале огромни диносауруси од сауроподи. Диносауруси познати од Морисон ги вклучуваат ''тероподите Цератосаурус'', Копарион, Стоксосаурус, ''Орнитолестес'', Алосаурус и Торвосаурус, ''како и сауроподите Апотосаурус,''''Брахиосаурус,'' Камарасаурус и ''Диплодокус,'' а ''орнитишија''''како Камптосаурус'', Дриосаурус, Отнилеија, Гаргојлеосаурус и Стегосаурус.''Диплодокусот'' најчесто се наоѓа на истите места како ''Апатосаурус'', ''Алосаурус'', ''Камарасаурус'' и ''Стегосаурус'' .''Алосаурус''от сочинувал од 70 до 75% од примероците на троподи и бил на врвно трофичко ниво на мрежата за храна во Морисон. Многу од диносауруси од формирањето Морисон се исти родови како оние забележани во португалските карпи на формирање или имаат близок свој роднина. Другите ’рбетници кои ја делеле оваа палео - ''околина'', вклучувале зракоперки, жаби, опашарки, желки како ''Дорсетохели'', сфенодонти, гуштери, копнени и водни крокодиломоморфи, како што е ''Хоплошус'', и неколку видови на птеросаури. Флората од тој период е откриена со фосили на зелени алги, габи, мов, коњска опашка, цикади, гинко и неколку семејства на четинари.
6 Културно значење
''„Диплодокус'' “ бил познат и многу прикажан диносаурус, бидејќи бил изложен на повеќе места од кој било друг диносаурус на „ сауропод“ . Голем дел од ова веројатно се должи на богатството на скелетни остатоци и поранешниот статус на најдолг диносаурус.
Донацијата на многу монтирани скелетни екипи на „ Дипи “ од индустријалецот Ендру Карнеги на потенцијалите ширум светот на почетокот на 20 век направила многу за да се запознаат со луѓето ширум светот. Модели од скелети на ''Диплодокус'' сè уште се прикажани во многу музеи ширум светот, вклучително и''D. carnegii'' во голем број институции.
Овој проект, заедно со неговото здружување со „големата наука“, филантропизмот и капитализмот, привлече големо внимание на јавноста во Европа. Германскиот сатиричен неделник ''Kladderadatsch му'' посветил песна на диносаурусот.
''D. longus'' е изложен во Музејот Сенкенберг во Франкфурт (скелет составен од неколку примероци, дониран во 1907 година од Американскиот музеј на природна историја ), Германија. Монтиран и поцелосен скелет на ''D. longus'' е во Националниот музеј на природна историја Смитсонијан во Вашингтон додека монтиран скелет на ''D. hallorum'' (поранешен ''Seismosaurus''), што може да биде ист со ''D. longus'', може да се најде во ,музејот за природна историја и наука во Ново Мексико .