procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
29 август (родени)

1632, Џон Лок — англиски филозоф.
1862, Морис Метерлинк — белгиски писател.
1915, Ингрид Бергман — шведска глумица.
1920, Јордан Леов — македонски писател.
1920, Чарли Паркер — американски џез-музичар.
1923, Ричард Атенборо — англиски глумец.
1936, Џон Мекејн — американски сенатор.
1938, Елиот Гулд — американски глумец.
1942, Гордана Куиќ — српска писателка.
1942, Стерлинг Морисон — американски рок-музичар, член на групата Велвет андерграунд.
1943, Артур Мекдоналд — канадски физичар, добитник на Нобеловата награда.
1946, Боб Бимон — американски атлетичар, поранешен светски рекордер во скок во далечина.
1947, Џејмс Хант — британски автомобилист, светски првак во трките на „Формула 1“ во 1976 година.
1958, Мајкл Џексон — американски поп-музичар.
1958, Мик Харви — австралиски рок-музичар.
1959, Рамон Диас — аргентински фудбалер.
1963, Елизабет Фрејзер — шкотска рок-музичарка, членка на групата Кокто Твинс.
1963, Стив Кларк — шкотски фудбалер и тренер.
1973, Томас Тухел — германски фудбалер и тренер.
1980, Вилијам Леви — кубански глумец.
1981, Сергеј Рутенка - белоруски ракометар
1986, Андреј Амадор — костарикански велосипедист.
1987, Марко Подрашчанин — српски одбојкар.
1988, Агим Ибраими — македонски фудбалер.
1988, Бартош Курек — полски одбојкар.
1993, Матеуш Поњитка — полски кошаркар.
1996, Дориан Бабунски — македонски фудбалер.
1997, Ејнсли Мејтланд-Најлс — англиски фудбалер.
Аероп II

Аероп II бил крал на Македонија, старател на Орест, синот на Архелај I. Аероп владеел речиси шест години, започнувајќи од 399 п.н.е.
Во првите четири години владеел заедно со Орест, а во останатите сам. Бил наследен од неговиот син Павзаниј.
Во 394 пр. н.е. му се противставува на спартанскиот басилеј Агис да помине со војска преку македонската територија.
1 Наводи
Протести на плоштадот „Тјенанмен“ од 1989 година

Протестите на плоштадот „Тјенанмен“ од 1989 година, познати и како Тјенанменски масакр, се серија од демонстрации предводени од студенти, интелектуалци и работнички активисти во Народна Република Кина помеѓу 15 април и 4 јуни 1989 година. Средиштето на демонстрациите беше плоштадот „Тјенанмен“ во Пекинг, но големи протести се случија и во други кинески градови, вклучително и во Шангај, но сите тие демонстрации завршија без насилство.
1 Повод за демонстрациите
Повод за демонстрациите беше смртта на поранешниот генерален секретар на Комунистичката партија на Кина, Ху Јаобанг. Тој, поради своето залагање за демократизација во земјата во јануари 1987 година беше принуден да поднесе оставка на функцијата генерален секретар. Ненадејната смрт на Ху на 15 април 1989 година и неговиот закоп беа повод за организирање на студентите од универзитетите во Пекинг и барање партијата да го промени официјалниот став за него. Студентите не наидоа на разбирање околу тоа и набрзо ја проширија својата агенда, протестирајќи во прв ред против корупцијата и барајќи слобода на печатот. Наскоро на протестите на студентите и интелектуалците им се приклучија и градските работници кои беа погодени од пазарните реформи на Денг Сјаопинг.
2 Задушување на протестите
На почетокот кинеското комунистичко раководство се надеваше дека демонстрациите ќе бидат краткотрајни и дека козметичките реформи и истраги ќе ги задоволат демонстрантите. Но откако тоа се покажа недоволно, на 20 мај владата прогласи вонредна состојба. Демонстрантите сè уште не отстапуваа. На 30 мај на „Тјенанмен“ тие поставија статуа на божицата на демократијата.
Задушувањето на протестите започна ноќта на 3 јуни и до рано изутрината кинеската војска успеа да ги истера демонстрантите од плоштадот. Акцијата на војската резултираше со многу убиени и повредени цивили. Бројот на жртвите се движи од 200-300 (според кинеската влада) до 2.000-3.000 (кинеските студентски организации и Кинескиот Црвен крст).
По задушувањето на демонстрациите, кинеската комунистичка власт спроведе масовни апсења на поддржувачите на демонстрациите, ги забрани странските медиуми и строго го контролираше покривањето на настаните од страна на кинеските медиуми. Членовите на Комунистичката партија кои јавно ги искажаа своите симпатии за протестите беа исклучени од партијата, а неколкумина истакнати членови беа ставени во домашен притвор. Многу работници беа групно судени и погубени, за разлика од студентите кои доаѓаа од релативно богати семејства и преку врски успеаја да се извлечат со поблаги казни.
Насилното задушување на протестите на „Тјенанмен“ предизвикаа широка меѓународна осуда.
За разлика од демонстрациите против владејачките комунистички партии во Источна Европа и СССР кои доведоа до нивен пад, преку задушувањето на протестите на „Тјенанмен“, комунистичката власт успеа да го одржи своето еднопартиско владеење со Кина.
Џомо Кенијата

Џомо Кенијата ( 1891 - 22 август 1978) бил еден од најистакнатите африкански борци против колонијализмот. Тој е еден од основачите и претседател на Африканскиот сојуз на Кенија, кој се избори за независност на земјата.
8 август (починале)

117, Марко Улпиј Трајан — римски цар.
1171, Хенри Блоа — епископ на Винчестер.
1295, Отоне Висконти — архиепископ на Милано.
1879, Имануел Херман Фихте — германски филозоф.
1919, Руџеро Леонкавало — италијански композитор.
1944, Хаим Сутин — руски експресионистички сликар.
1973, Никос Захаријадис — генерален секретар на Комунистичката партија на Грција.
1974, Кирил Манчевски — македонски музичар.
1975, Кенонбол Адерли — американски џез-музичар.
1993, Димитар Кондовски — македонски сликар, член на МАНУ.
1994, Леонид Леонов — руски и советски писател.
1996, Невил Мот — британски физичар, добитник на Нобеловата награда.
2007, Душко Малевски — македонски новинар.
2015, Шон Прајс — американски рапер.
2022, Оливија Њутн-Џон — австралиска глумица и пејачка.
9 август (настани)

681, По победата над Византиските војски на царот Константин IV, Аспарух го формирал канството Бугарија на јужниот брег од делтата на Дунав, со престолнина во Плиска.
1173, Започнала изградбата на ѕвоникот на катедралата во Пиза, кој подоцна ќе стане Кривата кула во Пиза.
1842, Потпишан е договорот за источниот дел од границата помеѓу САД и Канада, односно помеѓу државата Мејн од САД и провинциите Квебек и Њу Бранзвик од Канада, со што се окончани долгогодишните погранични судири.
1930, Бети Буп за првпат се појавува на малите екрани во цртаниот филм ''Чинии со вртоглавица (англ. Dizzy Dishes)''.
1942, Махатма Ганди е уапсен во Бомбај од страна на британските сили. Започнува движењето ''Напуштете ја Индија!''.
1945, Воздушните сили на САД ја фрлија и втората атомска бомба врз јапонскиот град Нагасаки, кој беше урнат до темел. Притоа, загинаа околу 36.000 жители, повеќе од 40.000 беа повредени, а во пожарот изгореа повеќе од 20.000 куќи. Шест денови по атомската експлозија, јапонскиот цар Хирохито ја објави безусловната капитулација на Јапонија.
1969, Членовите на кланот на Чарлс Менсон, во Лос Анџелес, убиваат шест луѓе, меѓу кои и бремената глумица Шерон Тејт, сопруга на полскиот режисер Роман Полански.
1986, Во Књуборт Парк, Стивенејџ, Велика Британија ја гледа последната жива изведба на рок групата ''Квин'' со нивниот пејач Фреди Меркјури.
30 август (родени)

1489, Антонио Алегри Кореџо — италијански сликар.
1748, Жак-Луј Давид — француски сликар.
1811, Теофил Готје — француски писател, новинар и критичар.
1852, Јакоб Хенрик вант Хоф — холандски хемичар - добитник на Нобеловата награда за хемија (1901).
1870, Александра — принцеза на Грција.
1907, Џон Мокли — американски физичар.
1921, Анџело Данди — американски боксерски тренер.
1924, Ката Лахтова — претседател на собранието на СРМ.
1924, Кени Дорхем — американски џез-музичар.
1931, Јован Ќирилов — српски театролог и писател.
1951, Беџет Пацоли — косовски политичар.
1953, Роберт Периш — американски кошаркар.
1958, Ана Политковска — руска новинарка.
1961, Елена Скриник — руски политичар.
1969, Владимир Југовиќ — српски фудбалер.
1969, Небојша Глоговац — српски глумец.
1971, Звонко Милојевиќ— српски фудбалер.
1972, Павел Недвед — чешки фудбалер.
1973, Атанас Ботев — македонски сликар.
1977, Константин Формичев — руски кану-спринтер.
1979, Хуан Игнасио Чела — аргентински тенисер.
1982, Енди Родик — американски тенисер.
1983, Симоне Пепе — италијански фудбалер.
1983, Енди Шмид — швајцарски ракометар.
1988, Ернест Гулбис — латвиски тенисер.
1989, Бебе Реџа — американска пејачка.
1990, Светослав Гоцев — бугарски одбојкар.
1993, Пако Алкасер — шпански фудбалер.
Оснабрик

Оснабрик — град во Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на приближно 80 km северно-североисточно од Дортмунд, 45 км североисточно од Минстер и 100 км западно од Хановер. Оснабрик е родното место на Ерих Марија Ремарк.
Градот е седиште на округот Оснабрик, иако самиот не е дел од него.
Ти древен, ти слободен

Ти древен, ти слободен (шведски: ''Du gamla, du fria'' — државна химна на Шведска.
1 Текст
Ова е химната што Шведска ја користи како државна химна. Таа се состои од 4 строфи, првите 2 биле во оригиналот, а вторите 2 се додадени подоцна (во 1910).
:1
:sv
:2
:sv
:3
:sv
:4
:sv
2 Поврзано
* Шведска
Антипатар II

Антипатар II бил син на Касандар. Владеел како крал на Македонија од 297 п.н.е. со 294 п.н.е. заедно со неговиот брат Александар V. Подоцна тој го истерал брата си од престолот. Александар се обратил кон Деметриј Полиоркет за помош, и деметриј го соборил Антипатар, но и го убил Александар. Самиот Антипатар преживеал, и во 279 п.н.е. повторно станал крал по смртта на Птоломеј Кераун. Владеел само неколку месеци пред да биде убиен од неговиот братучед Состен. Починал во 279 г.п.н.е.
zh:安提帕特二世
6 август (родени)

1775, Луј XIX — француски крал.
1809, Алфред Лорд Тенисон — англиски поет.
1868, Пол Клодел — француски поет, драматург и дипломат.
1875, Григорие Хаџи Ташковиќ — македонски револуционер.
1881, Александар Флеминг — англиски микробиолог, добитник на Нобелова награда.
1911, Лусил Бол — американски глумица и комичарка.
1911, Раде Кончар — хрватски комунист и партизан, Народен херој на Југославија.
1917, Роберт Мичам — американски глумец.
1921, Бади Колет — американски џез-музичар.
1928, Енди Ворхол — американски уметник, најпознат претставник на поп-артот.
1935, Марио Колуна — португалски фудбалер.
1936, Дражан Јерковиќ — хрватски и југословенски фудбалер.
1937, Чарли Хејдн — американски џез-музичар.
1960, Сергеј Игнатов — министер за образование на Бугарија.
1963, Кевин Митник — американски хакер.
1965, Дејвид Робинсон — американски кошаркар.
1965, Томас Шенлебе — германски атлетичар.
1969, Елиот Смит — американски поп-рок музичар.
1973, Томислав Дончев — министер без ресор на Бугарија.
1983, Робин ван Перси — холандски фудбалер.
1984, Маја Огњеновиќ — српска одбојкарка.
1986, Жером Копел — француски велосипедист.
1986, Иван Штил — руски кану-спринтер.
1995, Александар Везенков — бугарско-кипарски кошаркар.
1997, Маркус Тирам — француски фудбалер.
Please Please Me

Please Please Me е првиот албум на Битлси. Албумот излегува во продажба на 22 март 1963 во Обединетото Кралство. Албумот има 14 песни од кои 8 се напишани од Ленон/Мекартни. Албумот е снимен во Abbey Road Studios за само 9 часа и 45 минути. На албумот гитара свири Џорџ Харисон, ритам гитара и вокал Џон Ленон, бас гитара и вокал Пол Мекартни и тапани Ринго Стар. Продукцијата е на Џорџ Мартин кој на албумот свири и пијано. Албумот се наоѓа на 39-тото место на списокот на 500 најдобри албуми на сите времиња на списанието Rolling Stone.
1 Please Please Me
1.1 Прв диск
# I Saw Her Standing There
# Misery
# Anna (Go To Him)
# Chains
# Boys
# Ask Me Why
# Please Please Me
1.2 Втор диск
# Love Me Do
# P.S. I Love You
# Baby It's You
# Do You Want To Know A Secret
# A Taste Of Honey
# There's A Place
# Twist And Shout
7 август (родени)

1876, Маргарета Гертруда Целе — позната како Мата Хари, германска шпионка од Првата светска војна со холандско потекло.
1924, Адолф Драгичевиќ — хрватски и југословенски економист.
1932, Абебе Бикила — етиопски атлетичар, познат како „Босоногиот тркач“, освојувач на два златни олимписки медали во дисциплината маратон.
1947, Софија Ротару — советска пејачка.
1948, Драган Капичиќ — српски и југословенски кошаркар.
1954, Рајко Дујмиќ — хрватски поп-музичар, член на групата Нови фосили.
1954, Антонио Ресинес — американски глумец.
1955, Владимир Сорокин — руски писател.
1958, Златко Крмпотиќ — српски фудбалер.
1958, Брус Дикинсон — англиски рок-пејач, член на групата Ајрон мејден (''Iron Maiden'').
1960, Дејвид Духовни — американски глумец.
1961, Елена Давидова — советска гимнастичарка.
1966, Џими Велс — основач на Википедија.
1966, Кристин Херш — американска рок-музичарка.
1971, Грегор Фучка — словенечки и италијански кошаркар.
1972, Горан Влаовиќ — хрватски фудбалер.
1975, Шарлиз Терон — јужноафриканско-американска глумица.
1982, Јана Клочкова — украинска пливачка.
1982, Василис Спанулис — грчки кошаркар.
1983, Андриј Гривко — украински велосипедист.
1984, Стратос Перпероглу — грчки кошаркар.
1987, Фелипе Алисте Лопес — бразилски фудбалер.
1995, Флоријан Грилич — австриски фудбалер.
1996, Дани Себалос — шпански фудбалер.
Клод Дебиси

Клод Дебиси (, - , ) е прочуен француски композитор. Инспириран од симболизмот во поезијата и од импресионизмот во сликарството, тој создадал сопствен мајчин јазик и нов стил во музиката - импресионизмот. Неговото дело, засновано врз природната непосредност во изразувањето ја потиснало Вагнеровата доминација и со што ги поставил темелите на модерната музика.,.
Неврохипофиза

Неврохипофиза е заден дел од хипофиза. Од неа се лачат два хормона антидиуретички хормон т.е. вазопресин и окситоцин, кои се создаваат во хипоталамусот а се складираат во неврохипофизата.
1 Додатни фотографии
Атанас Кршаков

Атанас Кршаков — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Тој е роден во селото Косинец, Костурско. Учествувал во револуционерните борби уште пред Илинденското востание.
Еден месец пред Востанието бил потешко ранет во една борба османлиската војска, и поради тоа не можел да земе учество во борбите во текот на самото Востание. По Илинденското востание, како војвода на чета водел повеќе борби против османлиската војска и грчките андарти.
Грчкиот андартски капетан Пердикас, кој извршил бројни злодела врз месното население, бил ликвидиран токму од овој македонски војвода.
Во една од тие борби, во 1907 година, кај селото Граче, Костурско, загинува и војводата Кршаков. Неговите четници му ја отсекле неговата глава за да му ја зачуваат и тие биле фотографирани од Леонидас Папазоглу .
2 Галерија
10 август (родени)

1865, Александар Петрович Глазунов — руски композитор, последен претставник на руската национална школа.
1888, Кристофер — принц на Грција.
1893, Прежихов Воранц — словенечки писател.
1902, Арне Тиселиус — шведски хемичар, добитник на Нобеловата награда.
1912, Жорже Амадо - бразилски писател.
1937, Јован Павловски — македонски поет.
1947, Ијан Андерсон — шкотски рок-музичар, член на групата „Џетро тал“ (''Jethro Tull'').
1939, Вера Сојчевска - Антиќ — македонски историчар.
1960, Антонио Бандерас — шпански глумец.
1966, Хајрула Мисини — поранешен член на ОНА.
1967, Ридик Боу — американски боксер, светски првак во тешка категорија.
1971, Рој Кин — ирски фудбалер и тренер.
1973, Хавиер Занети — аргентински фудбалер.
1992, Дајер Кинтана — колумбиски велосипедист.
1994, Бернардо Силва — португалски фудбалер.
Мелеагар

Мелегар, брат на Птоломеј Кераун, а син на Птоломеј I Сотер, бил крал на Македонија. Дошол на власт во 279 п.н.е., но владеел само два месеца пред да биде тргнат од престолот.
8 август (родени)

1748, Јохан Фридрих Гмелин — германски природонаучник.
1790, Ференц Келчеи — унгарски поет.
1809, Људевит Гај — хрватски јазичар.
1879, Емилијано Запата — мексикански револуционер.
1901, Ернест О. Лоренс — американски физичар и Нобелов лауреат.
1918, Никола Бадев — македонски пејач на народни песни.
1919, Дино де Лаурентис — италијански филмски продуцент.
1925, Алија Изетбеговиќ — претседател на Босна и Херцеговина.
1936, Илхами Емин — македонски писател.
1937, Дастин Хофман — американски глумец.
1943, Есма Реџепова — македонска пејачка.
1944, Борис Апостолов — македонски писател.
1950, Кемал Комина — македонски поет и раскажувач.
1950, Димитрије Бужаровски — македонски композитор и музиколог.
1953, Најџел Мансел — британски автомобилист, светски првак во трките на „Формула 1“.
1955, Херберт Прохаска — австриски фудбалер.
1956, Милош Шестиќ — српски и југословенски фудбалер.
1964, Клаус Ебнер — австриски писател.
1961, Неџмедин Сулејмани — член на ОНА.
1967, Бранко Брновиќ — црногорски и југословенски фудбалер.
1979, Стипе Плетикоса — хрватски фудбалски голман.
1980, Борут Божич — словенечки велосипедист.
1981, Роџер Федерер — швајцарски тенисер.
1983, Џонатан Тафра — чилеански спринт-кануист.
1987, Питер Стетина — американски велосипедист.
1991, Жоел Матип — камерунски фудбалер.
1998, Шон Мендез — канадски поп-музичар.
Live Earth

Live Earth претставува серија на концерти на сите 7 континенти на планетата Земја. Сите концерти беа одржани на 7 јули 2007 година на кој 24 часа најпознатите групи во светот пееја за климатските промени кои се случуваат на планетата Земја како резултат на зголемената индустријализација и испуштање на штетните гасови како јаглерод диоксид и метан во атмосферата. Главен виновник за појавата на глобално затоплување се смета човекот.
Концертите се одржаа во повеќе градови и тоа: Лондон, Велика Британија; Хамбург, Германија; Јоханесбург, Јужна Африка; Рио де Жанеиро, Бразил; Шангај, Кина; Сиднеј, Австралија; Њу Џерси, САД; Кјото, Јапонија и други. Се смета дека концертот во живо, преку телевизија и интернет е гледан од околу 2 000.000.000 луѓе ширум целиот свет, што е еден од најгледаните концерти во историјата. Иницијатор за одржување на концертите е поранешниот американски потпретседател Ал Гор, кој воедно е голем поддржувач за стопирање на климатските промени. Иако се постигна огромна гледаност на концертите сепак 24 часовната журка доживеа фијаско бидејќи во Хамбург и Лондон, посетителите започнаа да ги напуштаат концертите. Сепак идејата за испраќање повик за стопирање на ефектот на „Стаклена градина“ до народот успеа.
1 Изведувачи
На Live Earth концертите настапуваа: Black Eyed Peas, Razorlight, John Legend, Red Hot Chili Peppers, Metallica, Pussycat Dolls, Foo Fighters, Duran Duran, Ludacris, Fall Out Boy, Akon, Snoop Dogg, John Mayer, Alicia Keys, Bon Jovi, The Police, Jack Johnson, Crowded House, Joss Stone, UB40, Shakira, Enrique Iglesias, Jan Delay, Roger Cicero, Pharrell Williams, Anthony Wong, Sarah Brightman, Rihanna, Linkin Park и многу други.
Исто така на концертите и анимираните филмови се појавија: Leonardo DiCaprio, Al Gore, Petra Nemcova, Cameron Diaz, Chris Rock, Jonathan Ross, Naomi Campbell, Ian Thorpe, Charlotte Engelhardt и други.
Концертот во Лондон го затвори Мадона со песната „Hey you“, која претставуваше химна на сите Live Earth концерти.
2 Критика
На крајот од концертите кои беа наменети за спас на планетата Земја се собра околу 7 тона расфрлано ѓубре, иако анимираните филмови едуцираа за потребата ѓубрето да заврши во контејнери. Исто така организацијата добија критика дека превозот на познатите пејачи до местото каде што требаше да пејат троши огромно количество гориво, што сепак е спротивно од повикот за намалување на штетните гасови од автомобилите и авионите. Но сепак организаторите објавија дека концертите биле според строгите правила за заштита на животната средина.
Состен

Состен (умрел 277 п.н.е.) бил крал на Македонија и генерал од династијата Антипатриди. Владеел како крал од 279 п.н.е. - 277 п.н.е. За време на владеењето на Лизимах бил гувернер на Мала Азија. Во 279 п.н.е. го убил неговиот братучед Антипатар II, кој тогаш бил крал на Македонија. Состен уживал огромна популарност бидејќи ги поразил келтите во многу крвава битка кај Делфи. Бил убиен само две години по крунисувањето. Потоа на престолот дошол Антигон II Гонат.
9 август (родени)

1386, Хенри V — англиски крал.
1631, Џон Драјден — англиски поет.
1776, Амадео Авогадро — италијански хемичар.
1861, Џон Вилијам Годвард — англиски неокласичен академски сликар.
1883, Панко Брашнаров — македонски комунист.
1912, Бојан Адамич - словенечки композитор.
1931, Марио Загало — бразилски фудбалер и тренер.
1938, Род Лејвер — австралиски тенисер.
1938, Леонид Кучма — вториот украински претседател.
1939, Романо Проди — италијански премиер и претседател на Европската Комисија.
1942, Џек Диџонет — американски џез-музичар.
1943, Кен Нортон — американски боксер.
1945, Ваит Насуфи — македонски писател.
1947, Рој Хоџсон — англиски фудбалер и тренер.
1953, Жан Тирол — француски економист, добитник на Нобеловата награда.
1963, Витни Хјустон — американска пејачка и глумица.
1971, Андреј Кабанов — руски кануист-спринтер .
1972, Хуанес — колумбиски поп пејач.
1973, Филипо Инѕаги — италијански фудбалер.
1982, Тајсон Геј — американски атлетичар.
1985, Филипе Луис — бразилски фудбалер.
1986, Роберт Кишерловски — хрватски велосипедист.
1988, Мијушко Бојовиќ — црногорски фудбалер.
1988, Вилијан — бразилски фудбалер.
Деметриј II

''За селевкидскиот владетел, видете Деметриј II Никатор. За македонскиот принц, видете Деметриј Убавиот.''
Деметриј II, син на Антигон II Гоната, владеел како крал на Македонија од 239 до 229 п.н.е. Ѝ припаѓал на династијата Антигониди.
Уште додека татко му бил жив, Деметриј се истакнал поразувајќи го Александар II Епирски во Дердија, и така ја спасил Македонија (~ 260 п.н.е.). Кога станал крал морал да се соочи со сојузот на двете големи лиги против Македонија, Ајтолската и Ахајската, кои обично биле спротивставени. Успеал да му нанесе големи порази на сојузот, и ја извадил Беотија од сојузот. Револуцијата во Епир, во која републиканската лига била заменета со монархија, многу ја ослабнала неговата позиција.
Деметриј исто така морал да ја брани Македонија од дивите народи од северот. Битката со Дарданците се покажала катастрофална, и тој умрел наратко потоа, оставајќи го синот Филип, од жената Крисеја, кој сѐ уште бил дете.
Поранешни негови жени биле Стратоника, ќерка на селевкидскиот крал Антиох I Сотер, Фтија, ќерката на Александар Епирски и Никеја, вдовицата на братучед му Александар. Хронологијата на овие бракови е сѐ уште спорна.
2 Наводи
*
Претходник:Антигон II Гонат, Крал на Античка Македонија239–229 п.н.е., Наследник:Антигон III Досон
''За селевкидскиот владетел, видете Деметриј II Никатор. За македонскиот принц, видете Деметриј Убавиот.''
Деметриј II, син на Антигон II Гоната, владеел како крал на Македонија од 239 до 229 п.н.е. Ѝ припаѓал на династијата Антигониди.
Уште додека татко му бил жив, Деметриј се истакнал поразувајќи го Александар II Епирски во Дердија, и така ја спасил Македонија (~ 260 п.н.е.). Кога станал крал морал да се соочи со сојузот на двете големи лиги против Македонија, Ајтолската и Ахајската, кои обично биле спротивставени. Успеал да му нанесе големи порази на сојузот, и ја извадил Беотија од сојузот. Револуцијата во Епир, во која републиканската лига била заменета со монархија, многу ја ослабнала неговата позиција.
Деметриј исто така морал да ја брани Македонија од дивите народи од северот. Битката со Дарданците се покажала катастрофална, и тој умрел наратко потоа, оставајќи го синот Филип, од жената Крисеја, кој сѐ уште бил дете.
Поранешни негови жени биле Стратоника, ќерка на селевкидскиот крал Антиох I Сотер, Фтија, ќерката на Александар Епирски и Никеја, вдовицата на братучед му Александар. Хронологијата на овие бракови е сѐ уште спорна.
2 Наводи
*
|-
| | Претходник:Антигон II Гонат
| | Крал на Античка Македонија239–229 п.н.е.
| | Наследник:Антигон III Досон
Полиперхон

Полиперхон (394–303 п.н.е.) — македонски генерал кој служел војската на Филип II и Александар Македонски, придружувајќи го Александар во неговите воени походи. По враќањето во Вавилон, Полиперхон бил вратен во Македонија заедно со Кратер, но стигнал само до Киликија кога се чуло за смртта на Александар во 323 п.н.е.. Заедно со Кратер продолжил за Грција, помагајќи му на Антипатар да го задуши востанието во Ламиската војна. Останал во Македонија, а по дијадошката војна останал дома како регент на Македонија, додека Антипатар отпатувал за Мала Азија за да го зацрвсти неговото регентство врз целата империја.
По смртта на Антипатар во 319 п.н.е., Полиперхон бил назначен за регент и врховен командант на целата Македонска империја, но набргу влегол во конфликти со Антипатаровиот син Касандар, кој требало да биде неговиот главен заменик. Двајцата започнале граѓанска војна, која набргу се проширила на сите генерали на Александар, со тоа што Полиперхон се осојузил со Евмен против Касандар, Антигон I Едноокиот и Птоломеј I.
Иако Полиперхон на почетокот бил успешен во заземањето на грчките градови, кои ги прогласил за слободни, Антигон I Едноокиот ја уништил неговата флота во 318 п.н.е., а Касандар следната година ја зазел Атина. Накратко потоа, Касандар го протерува Полиперхон од Македонија, па го зел во свои раце немоќниот крал Филип Аридеј и неговата жена Евридика. Полиперхон пребегнал во Епир, каде ѝ се придружил на мајката на Александар Македонски, Олимпијада, неговата вдовица Роксана и малиот син Александар IV. Направил сојуз со Олимпија и кралот Еакид Епирски, и Олимпија тргнала во поход на Македонија. Отпрвин Олимпија била успешна во својот поход, со тоа што ја победила и заробила војската на кралот Филип, кого го погубила, но набргу Касандар се вратил на Пелопонез, па ја фатил и ја погубил во 316 п.н.е., земајќи ги Роксана и детето под негово старателство.
Сега Полиперхон пребегнал на Пелопонез, каде сѐ уште командувал со неколку упоришта, па се сојузил со Антигон, кој сега повеќе немал сојузници. Набргу ја воспоставил својата власт врз Пелопонез, вклучувајќи ги Коринт и Сикион. По мировниот договор од 311 п.н.е. помеѓу Антигон и неговите непријатели, и убиството на младиот крал Александар и неговата мајка, Полиперхон ја задржил власта во извесни области. Тогаш избила војна помеѓу Антигон и останатите, па Антигон му го пратил биолошкиот син на Александар Херакле на Полиперхон за да послужи во нагодба против Касандар. Меѓутоа Полиперхон решил да ги раскине врските со Антигон, и го убил момчето во 309 п.н.е. Ја задржал власта врз Пелопонез сѐ до неговата смрт неколку години подоцна, но престанал да се занимава со политика.
1 Наводи
* Peter Green, ''Alexander to Actium'' (University of California Press, 1990) стр. 17-20
Армија Крајова

Армија Крајова (на |Armia Krajowa, слободен превод: Домашна Армија) — воена организација и доминантно полско движење при отпорот во Полска за време на окупацијата на земјата од страна на Нацистичка Германија и Советскиот Сојуз во Втората светска војна. Таа била формирана во февруари 1942 година. Во текот на следните две години, таа ги апсорбирала повеќето други полски подземни сили. Таа ја поддржувала полската влада во егзил и претставувала вооружено крило на Полската Подземна Држава.
Проценките за силата на Армија Крајова во 1944 година се движат од 200.000 до 600.000, но најчесто цитирана бројка е 400.000. Според тој податок, оваа армија била една од трите најголеми во Европа за време на Втората светска војна. Армија Крајова била распуштена на 19 јануари 1945 година, откако советската Црвена Армија ја окупирала земјата.
Најпознатата операција на Армија Крајова било Варшавското востание во 1944 година. Партизаните, исто така, ги бранеле полските цивили од злосторствата извршени од страна на други воени формации.
Бидејќи Армија Крајова била лојална на полската влада во егзил, Советскиот Сојуз ја сметала за пречка при проширувањето на сталинизмот во Полска. Како последица на тоа, во текот на војната, отпорот на Армија Крајова бил насочен и кон советските сили.
1 Воени операции
* Операција Појас
* Операција Бура
** Вилненско востание
** Лвовско востание
** Варшавско востание
Паул фон Хинденбург

Паул Лудвиг Ханс Антон фон Бенекендорф унд фон Хинденбург (германски: , познат како Паул фон Хинденбург) (2 октомври 1847 година – 2 август 1934 госина) бил германски фелдмаршал и државник.
1 Воена биографија
Хинденбург имал незначајна, но долга кариера во Пруската армија, по што се повлекол, во 1913 година. Повторно бил повикан по избувнувањето на Првата светска војна и првпат бил широко претставен на народната јавност на шеесет и шест години. Бил назначен за командант на Источен фронт, како победникот од Таненберг и од Мазурски езера од 1914 година. Како врховен заповедник на германски воени сили од октомври во 1916, тој и шефот на вооружените сили, Ерих Лудендорф, се кренале во очите на германската јавност. Останал на должност сè до потпишување на Версајскиот договот. Хинденбург повторно се повлекол од јавниот живот во 1919, но се вратил во јавниот живот уште еднаш во 1925, избран за втор претседател на Германија.
2 Претседател на Вајмарска Република
На претседателски избори за Вајмарска Република во19125 година, поранешниот маршал Хинденберг победил како кандидат на здружена десница.
Иако на 84 години и со нарушено здравје, Хинденбург морал повторно да се кандидира во 1932 како единствениот кандидат кој можел да го победи Адолф Хитлер, што и се случило. За време на вториот мандат како претседател, направил сѐ што можел за да ги спречи нацистите да стасаат до моќта, но на крај бил приморан да го назначи Хитлер за канцелар во јануари 1933 година. Во март го потпишал „Овластувачкиот акт“ од 1933 година, што им дал пособени моќи на Хитлер и неговата влада. Хинденбург умрел следната година, по што Хитлер ја прогласил неговата позиција за празна и себеси се прогласил за претседател.
Познатиот цепелин Хинденбург што бил соборен во 1937 година бил наречен така во негова чест, како и надвозникот од островот Силт до копното Шлезвиг-Холштајн, именуван Хинденбургдам, изграден за време на неговото претседателство.
Бабск

Бабск
Население, 690 ''(2004)''
поштенски број, 96-205
надморска височина, 150 м
Геогр. положба, 51° 50' 22'' сев. ш. 20° 21' 04'' ист. д.
UTC:, +1
Бабск (полски: ''Babsk'') — село во општината Бјала Равска од Равскиот округ на Лоѓското Војводство, Полска.
1 Географија и местоположба
Бабск сместен на околу 70 км од Варшава.
2 Историја
Селото е основано веројатно некаде во XIV век. Од 1975 до 1998 г. селото припаѓало на поранешното Скерневичко војводство.
3 Демографија
Проценет број на население во 2004 год. изнесува 690.
4 Настани
Во 1989 година, легендарниот фудбалер на Јувентус, Гаетано Ширеја, починал во сообраќајна несреќа во ова село.
1 август (родени)

1744, Жан Батист Ламарк — француски природнонаучник и филозоф.
1815, Ричард Хенри Дана — американски писател и адвокат.
1819, Херман Мелвил — американски писател, есеист и поет.
1893, Александар — крал на Грција.
1899, Џими Ејнџел — американски воздухопловец.
1919, Димко Најдов — македонски револуционер.
1933, Ко Ун — јужнокорејски поет, добитник на „Златен венец“ на Струшките вечери на поезијата.
1941, Натали Делон — француска глумица.
1942, Џери Гарсија — американски рок-музичар, член на групата Грејтфул дед (''Grateful Dead'').
1952, Зоран Ѓинѓиќ — премиер на Србија.
1953, Богдан Диклиќ — српски глумец.
1953, Роберт Креј — американски блуз-музичар.
1954, Тревор Бербик — јамајски и канадски боксер.
1960, Чак Д — американски рапер, член на групата Паблик енеми (''Public Enemy'').
1960, Професор Гриф — американски рапер, член на групата Паблик енеми.
1961, Дани Блинд — холандски фудбалер и тренер.
1963, Кулио — американски рапер.
1965, Сем Мендес — англиски режисер.
1967, Нехат Беќири — македонски сликар.
1976, Нванкво Кану — нигериски фудбалер.
1984, Бастијан Швајнштајгер — германски фудбалер.
1984, Франческо Гаваци — италијански велосипедист.
1987, Јаго Аспас — шпански фудбалер.
1988, Немања Матиќ — српски фудбалер.
1993, Маријано Дијас — шпанско-доминикански фудбалер.
1994, Доменико Берарди — италијански фудбалер.
1999, Кристоф Баумгартнер — австриски фудбалер.
Десница (политика)

Десно крило“, „политичка десница“ и само „десница“ — политички поими во ориентацијата лево-десно, односно како спротивна ориентација од левицата. Има огромен број на дефиниции; со истото име во политиката понекогаш можат да се означуваат повеќе нешта. Сепак, претежно се користи за објаснување на сегментите од политичкиот спектар коишто често се поистоветуваат со некои степени на конзервативизам, американски конзервативизам, монархизам, фашизам, десничарски либерализам, анархо-капитализам, палеолиберализам, неолиберализам, реакционизам, традиционализам, ројализам, религиозна десница, национализам, милитаризам, продуцеризам, нативизам, реализам или едноставно како спротивно од левичарската политика.
Поимот настанал во Француската револуција, кога либералите од третиот ред граѓани седеле на лево од претседателската фотелја, навика што започнала во 1789. Благородништвото, членови на вториот ред, седеле на десно. На подоцнежните законодавни собири, монархистите кои го поддржувале стариот режим биле нарекувани десничари затоа што седеле на десната страна. Сѐ уште е традиција во Народното собрание на Франција претставниците да седат на лево и десно од претседателот, според нивната политичка ориентираност.
Кога потеклото на овој термин избледеало, неговото значење се сменило, така што означува нечија ориентираност според идеите, ставовите и гледната точка. Денес, терминот речиси секогаш вклучува некои облици на конзервативизам.
Некои велат дека политичката десница ги вклучува оние форми на либерализам што го потцртуваат слободниот пазар повеќе од еднаквоста на богатството, но некои велат дека имаат дводимензионален политички спектар што поубаво ги опишува нивните погледи. Многу анархисти (вклучувајќи ги либерал-социјалистите) исто така одбегнуваат да ги претставуваат своите погледи со класичниот политички спектар.
1 Поврзано
* Крајна десница
* Политичка левица
Пацифизам

Пацифизмот претставува противење на војната и насилството како средство за решавање на споровите. Тој опфаќа спектар од погледи што се движат од верувањето дека меѓународните спорови можат и треба да се решаваат по мирен пат, до апсолутното противење на употребата на насилство, па дури и на сила, во сите околности.
Пацифизмот може да се темели врз принципиелни или врз прагматски причини. Принципиелниот (деонтолошки) пацифизам се темели врз верувањето дека војната, намерната убиствена сила, насилството и секој друг вид на употреба на сила е морално неприфатливо. Наспроти него, прагматскиот (или консеквентен) пацифизам единствено смета дека постојат подобри начини за решавање на некој спор од војната или дека користа од војната е помала од штетите од неа.
Некои луѓе, кои себеси се сметаат за пацифисти, иако се противат на војната, не се противат на секоја употреба на сила против луѓето или против сопственоста. Сепак, тие главно имаат појасно формулирани принципи околу тоа кога употребата на сила е оправдана, отколку луѓето што не се пацифисти. На пример, антимилитаристите пред сè, се противат на државните воени институции, а не на насилството воопшто.
1 Поврзано
* Ненасилен отпор
* Приговор на совеста
Дејствен потенцијал

Дејствен потенцијал (акциски потенцијал) — потенцијал на движење. Тој настанува кога до мембраната на невронот ќе дојде одредена дразба и таа ќе го потикне преминувањето на Na и K јони. Na јони од надворешната страна на мембраната преминуваат во внатрешната страна при што потенцијалот се зголемува од -90mV на -70mV, додека K јони од внатрешната страна преминуваат на надворешната страна од мембраната и се достигнува потенцијал од +35mV. Процесот што протекува при создавањето на дејствениот потенцијал се вика деполаризација.
Дејствениот потенцијал започнува на дендритот на постсинаптичкиот неврон и се шири долж телото на невронот и се движи во насока накај аксонот, до синапсата на невронот, каде се ослободуваат одредени невротрансмитери кои поминуваат низ меѓусинаптичката празнина и се сврзуваат со одредени рецептори во постсинаптичкиот неврон, при што се ексцитира или инхибира дејствениот потенцијал на постсинаптичкиот неврон.
1 Поврзано
* Мембрански потенцијал
Витез Михај Чоконаи

Витез Михај Чоконаи (унгарски: ''Csokonai Vitéz Mihály'', - ) — унгарски поет, роден во Дебрецен.
Бил син на хирург. Учел, а потоа и предавал во дебреценската гимназија. Не можејќи да најде издавач за своите дела, кои биле сметани за неморални, тргнал на скитничко патување, во текот на кое се одигрува неговата тажна љубовна историја со Јулија Вајда, која во неговите песни ќе биде запамтена под името Лила.
До крајот на својот живот останува сиромав и несреќен, а умира во својот град, во куќата на неговата мајка, на возраст од триесет и една година.
Чоконаи е генијален и оригинален поет, претходник на Шандор Петефи, ''Моцарт на унгарскиот збор''. Автор е на збирката ''Оди'' која ги содржи најдобрите примери на неговата љубовна и граѓанска поезија и на неброено многу љубовни песни. Покрај Петефи, голем љубител на неговата поезија ќе биде и Ендре Ади.
Еразмо Ротердамски

Герхард Герхардс, познат како Еразмо Ротердамски (латински: ''Desiderius Erasmus Roterodamus'', во - во Базел) — холандски свештеник и хуманист. Поради големото влијание врз своите современици, тој бил наречен ''крал на хуманистите''. Извршил големо влијание врз германската реформација, а реформата на црквата ја замислувал како реформа на клерот и на црковните општини, а не како реформа на догмата.
1 Животопис
Еразмо Ротердамски бил ракоположен за свештеник, но живеел како самостоен учен човек.
2 Творештво
Најпознатото дело на Еразмо Ротердамски е „Пофалба на глупоста“, напишанo во 1509 година, a објавено во 1511 година. Во него, тој ја критикува корупцијата во Црквата, залагајќи се за живот во кој човекот ќе се раководи според постојните морални и религиозни начела. Делата на Еразмо биле меѓу првите печатени книги што имале голема читателска публика и придонеле за отворање на патот кон протестантската реформација.
Ференц Келчеи

Ференц Келчеи (унгарски: ''Kölcsey Ferenc'', - ) — унгарски поет, критичар и оратор.
Роден е во благородничка фамилија во Трансилванија, за време на Хабсбургшката монархија. Останува сирак на многу рана возраст и хендикепиран поради тоа што го губи едното око. Кога има петнаесет години се запознава со Ференц Казинци и предано ги прифаќа неговите лингвистички реформи. Во 1809 Келчеи заминува во Пешта за да студира право. Сепак, правото му станува одвратно, па времето го посветува на естетички студии, поезија, критика и одбрана на теориите на Казинци.
Првите творби на Келчеи не привлекуваат големо внимание, а критиката што ќе ја упати кон Чоконаи, Јанош Киш, и особено кон Даниел Бержењи, во дело изадено во 1817, ќе го направи и доста непопуларен. Од 1821 до 1826 издава многу прекрасни поеми во списанието ''Aurora, Hebe, Aspasia'', како и други литературни магазини.
Од 1832 до 1835 дел е од унгарското собрание, каде неговите екстремно либерални погледи и елоквентска вештина, ќе го направат особено обожаван пратеник. Избран е на 17 ноември 1830 година како член на Унгарската Академија на Науките; во 1832, го одржува својот познат говор за Казинци, а четири години подоцна и за неговиот доскорешен непријател Бержењи. Умира на 24 август 1838 година, кај Чеке, Унгарија, во Австриската империја, како резултат на внатрешно воспаление.
Келчеи е првиот голем унгарски романтичар. Најголемо влијание врз него извршуваат Русо и Волтер, а подоцна и Кант. Живеел повлечено на својот имот. Автор е на унгарската химна, која ја воспева славата на унгарското минато.
Јанош Арањ

Јанош Арањ (унгарски: ''Arany János'', - ) — унгарски новинар, писател, поет и преведувач. Често се вели дека е "Шекспир на баладите" – има напишано повеќе од 40 балади, преведени на повеќе од 50 јазици, како и епот ''Толди'', монументална трилогија, ремек-дело на унгарската поезија.
1 Животопис
Роден е во Салонта, град сместен во денешна Романија. Кога тој се раѓа, неговата сестра е веќе венчана, а наговите родители остарени. Арањ научува да пишува многу рано и се вели дека има прочитано сѐ што можел да пронајде на унгарски и латински. Бидејќи на неговите родители им требало помош, Јанош полнува да работи уште на 14 години, како помошник-учител.
Од 1833 го посетува реформираниот универзитет во Дебрецен каде учи германски и француски, но набрзина се заситува од училишниот живот, па станува дел од една глумечка група. По издавањето на Толди, тој и Шандор Петефи стануваат најдобри пријатели. Затоа, прераната смрт на неговиот другар во 1848 година ќе има големо влијание врз неговиот подоцнежен живот.
Арањ умира во Будимпешта.
2 Дела
Јанош Арањ е преведувач на Шекспировите драми ''Сон на летната ноќ'', ''Хамлет'' и ''Кралот Џон''; овие се сметаат за едни од најдобрите преводи во историјата. Исто така преведува и дел на Михаил Лермонтов, Александар Пушкин и Молиер. Се вели дека Арањ научил англиски во затвор, и тоа преку споредба на англиската и германската верзија на Библијата.
Во последните години од животот, неговата лирика ќе биде на висока цена. Тогаш настануваат песните кои претставуваат не само ново раздобје во неговото творештво, туку и во развојот на целокупната унгарска поезија
Денес се смета за една од најголемите литературни фигури во Унгарија, покрај Шандор Петефи, Ендре Ади и Атила Јожеф.
Партија за социјалистичко единство на Западен Берлин

Партија за социјалистичко единство на Западен Берлин (германски: Sozialistische Einheitspartei Westberlins) — комунистичка политичка партија во Западен Берлин. Партијата била основана на 24 ноември 1962, кога западно-берлинската локална организација на Партијата за социјалистичко единство на Германија (SED, СЕД) се одвоила од главната партија. До 1969, партијата била позната како Партија за социјалистичко единство на Германија - Западен Берлин (Sozialistische Einheitspartei Deutschlands - Westberlin). Герхард Данелиус бил претседател на партијата до 1978.
Младинската лига на партија била позната како „Социјалистичка младинска лига Карл Либкнехт“. Партијата имала дневен весник наречен „Die Wahrheit“.
Во времето на германското обединување, партијата била соединета со Партијата за демократски социјализам на Германија.
1 Изборни резултати за Домот на претставниците на Запaден Берлин
* 1954 - 41 375 (2,7 %, како ПСЕГ)
* 1958 - 31 572 (2,0 %, како ПСЕГ)
* 1963 - 20 929 (1,4 %)
* 1967 - 29 925 (2,0 %)
* 1971 - 33 845 (2,3 %)
* 1975 - 25 105 (1,8 %)
* 1979 - 13 744 (1,1 %)
* 1981 - 8 176 (0,6 %)
* 1985 - 7 731 (0,6 %)
* 1989 - 6 875 (0,6 %)
2 Поврзано
* Партија за социјалистичко единство на Германија
* Партија за демократски социјализам на Германија
* Комунистичка партија на Германија
Миклош Радноти

Миклош Радноти, роден како Миклош Глатер (унг. ''Radnóti Miklós'', - ) — унгарски поет и жртва на холокаустот.
1 Ран живот
Радноти е роден во градско еврејско семејство. Врз неговиот живот големо влијание ќе има фактот дека и мајка му, и неговиот брат близнак ќе умрат при неговото раѓање.
Иако во текот на неговите последни години ќе биде често прогонуван поради своето еврејско потекло, многу јасно го пројавува своето национално унгарско чувство во текот на своето творештво. Во неговата поезија, авангардата и експресионистичките импресија се мешаат со новиот класичен стил, особено во неговите еклоги проникнати со голема инспирација и со треперлива лирска исповед кон саканата жена. Во 1935 година се венча со Фани Ѓармати (родена 1912 година). Нивниот брак е особено среќен.
Радноти станува католик во 1943. Оваа одлука е делумно плод на фактот што унгарските Евреи биле протерувани (за разлика од христијаните, кои на почетокот биле изоставани), но и поради тоа што долго време бил фасциниран од оваа религија.
2 За време на холокаустот
Во текот на раните четириесетти, мобилизиран е од унгарската армија, но бидејќи е Евреин, префрлен е на украинскиот фронт, во баталјон кој служи само како поддршка на воените дејствија. Во мај 1944, поразените унгарци се повлекуваа, а баталјонот на Радноти е прекомандуван во Бор, Србија да ги чува рудниците за бакар. Во август истата година, како разултат на налетот на Тито и партизаните, групата на Радноти, составена од 3200 унгарски Евреи е приморана да се повлече во Централна Унгарија. Многу малку остануваат жив. Радноти ќе ја има судбината да не биде меѓу нив. Во текот на овие неколку месеци, Радноти продолжува да пишува песни во мала тетратка која постојано ја носи со себе. Според сведоци, во раниот период на ноември 1944, Радноти е брутално претепан од еден пијан полицаец, кој го измачувал поради тоа што Радноти „чкртал нешто“. Преслаб за да продолжи, несреќно завршува во логор, каде по нови измачувања, стрелан е од фашистите во Абда, северозападна Унгарија, каде неговото тело е фрлено во масовна гробница.
Денес, статуа до патот, во близина на ова место, го чествува Раднотиевиот живот и несреќна смрт.
3 Посмртно откривање на неговите дела
Осумнаесет месеци подоцна, неговото тело е откопано и од предниот џеб на неговото палто е извадена неговата тетратка со песни. Овие песни се лирски и горчливи и се дел од онаа литература која го преживува холокаустот. Можеби најпознатите стихови на Радноти се оние од четвртата песна од неговиот циклус ''Razglednicák'', каде го опишува стрелањето на еден друг човек и ја замислува сопствената смрт.
Деже Костолањи

Деже Костолањи (унгарски: ''Kosztolányi Dezső''; - ) — познат унгарски поет и раскажувач.
1 Животопис
Костолањи е роден во Сабатка (Суботица) во 1885, тогаш дел од Австроунгарија, а денес северна Србија. Учи на Универзитетот во Будимпешта, каде се запознава со поетите Михај Бабич и Ѓула Јухас, а потоа заминува на студирање во Виена, но по кратко се откажува и станува новинар - професија што ќе му остане до крајот на неговиот живот. Во 1908 година, го заменува поетот Ендре Ади, кој во тоа време се наоѓа во Париз на местото известувач за еден дневен весник. Во 1910, од печат излегува неговата стихозбирка ''Тажаленките на сиромашното дете'', книга која ќе го претвори во народен поет и која ќе го означи почетокот на мошне плодната кариера - во наредните неколку години, тој издава секоја година по една книга. Во 1936 година, умира од рак на непцето.
2 Дела
Литературното списание ''Њугат'' (унгарски за "Запад"), што ќе ја има главната улога во ревитализацијата на унгарската литература е основано во 1908 година, а Костолањи е негов ран дописник, претставник на таканаречената "прва ''Њугат'' генерација".
Од 1920 година, почнува да се занимава и со проза, издавајќи низа романи, раскази и новели, меѓу кои како најпознати се идвојуваат ''Нерон, Крвавиот Поет'' (за чие германско издание Томас Ман ќе го напише предговорот), ''Славеј'', ''Златниот змеј'' и ''Ана Едеш''. Во 1924 ја издава својата позната стихозбирка во која одзвукува неговото рано творештво и која го носи алузивниот наслов ''Тажаленките на Тажниот Човек''.
Костолањи е исто така познат преведувач на дела на Оскар Вајлд, Рајнер Марија Рилке, Пол Верлен, на јапонски и кинески поети, како и на ''Зимска приказна'' од Шекспир и ''Алиса во Земјата на Чудата'' од Керол.
Ѓурчин Наумов - Пљакот

Ѓурчин Наумов-Пљакот или Пајакот — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Роден е во Сланско, село во Порече, во 1851 година. Тој бил ден од најстарите дејци во Револуционерната организација и борец против беговско-османското ропство. Во март 1901 година, заедно со Јордан Пиперката, бил вклучен во четата на војводата Никола Петров Русински, а потоа и во четата на Веле Марков. На 23 јули 1902 година (нов стил) учествува во борбата кај селото Ракитница во која загинал војводата Веле Марков, заедно со шест негови четници, додека Ѓурчин Наумов и уште тројца четници успеале да ја пробијат османлиската заседа. На 30 јуни 1902 година, Окружниот комитет во Битола го назначил за крушевски војвода. За време на Илинденското востание, при ослободувањето на Крушево, Ѓурчин Наумов како стар и искусен војвода, играл значајна улога во правењето на планот за борбата. Храбро загинал во борба против многубројна османлиска војска, на 23 септември 1904 година кај селото Слатина, Порече.
2 Наводи