Руска чајна култура

Чајот е важен дел од руската култура. Делумно поради студената северна клима во Русија, денес се смета за ''де факто'' национален пијалак, еден од најпопуларните пијалаци во земјата и е тесно поврзан со традиционалната руска култура. Рускиот чај се вари и може да се сервира сладок, и топол или ладен. Традиционално се зема на попладневен чај, но оттогаш се шири како целодневен пијалак, особено на крајот од оброците, послужен со десерт. Забележителен аспект на руската чајна култура е самоварот, кој се користи за варење.
1 Историја
Постои широко распространет легенда која тврди дека рускиот народ за првпат дошол во контакт со чај во 1567 година, кога козаците Атамант Петров Јалишев ја посетиле Кина. Ова било популаризирано во популарните и најчитани ''Приказни за рускиот народ'' од Иван Сахаров, но современите историчари генерално сметаат дека ракописот е лажен, а самата амбасада на Петров и Јалишев е измислена.
Културата на чајот се забрзала во 1638 година кога монголски владетел му донирал четири пуди (65–70 кг) чај на царот Михаил Први. Според Џемија Кертин најверојатно во 1636 г. Василиј Старков бил испратен како пратеник на Алтин Кан. Како подарок на Царот, му дале 250 фунти чај. Старков најпрво одбил, бидејќи не видел корист од мноштво мртви лисја, но Ханот инсистирал на тоа. Така бил воведен чајот во Русија. Во 1679 година, Русија склучила договор за редовно снабдување со чај од Кина преку камилски воз во замена за крзно. Кинескиот амбасадор во Москва му подарил неколку чаеви на Алексеј Први. Сепак, тешкиот трговски пат ги направил цените на чајот екстремно високи, така што пијалакот станал достапен само за кралското семејство и за многу богатите Руси. Во 1689 година, бил потпишан Договорот од Нерчинск со кој се официјализирал рускиот суверенитет над Сибир, а исто така било означено и создавањето на чајниот пат што трговците го користеле меѓу Русија и Кина.
Помеѓу Договорот од Нерчинск и Договорот од Кјахта (1727), Русија би ги зголемила своите приколки кои оделе во Кина за чај, но само преку државни дилери. Во 1706 година, Петар Велики го оневозможил трговското работење на секој трговец во Пекинг. Во 1786 година, Катерина Велика го воспоставила редовниот увоз на чај. До смртта на Катерина во 1796 година, Русија увезувала повеќе од 3 милиони фунти со камилски воз во форма на лабав чај и цигли од чај, доволно чај за значително да ја намали цената за да можат русите од средната и пониската класа да си го дозволат пијалакот.
Зборот „чај“ на руски јазик првпат се сретнува во медицинските текстови од средината на 17 век, на пример, во „Материјали за историјата на медицината во Русија“: „билки за чај; боја на рамон?) ”.
Врвната година за трговијата со чајор Киахта била во 1824 година, а врвната година за чајните приколки била 1860 година. Оттогаш, тие започнале да опаѓаат кога првиот дел од Трансибирската железница бил завршен во 1880 година. Побрзата услуга со воз дозволи увозот на чај од скоро година и половина, за на крајот да помине нешто повеќе од една недела. Падот на кинескиот чај во средината на 19 век значел дека Русија започнала да увезува повеќе чај од Одеса и Лондон. До 1905 година, завршил транспортот на чаеви со коњи, а до 1925 година завршил караванот како единствено превозно средство за чај. Во 2002 година, Русија увела околу 162,000 метрички тони чај.
До крајот на 19 век, чајот Висоцки станал најголемата фирма за чај во Руската Империја. До почетокот на 20 век, Висоцки бил најголемиот производител на чај во светот.
До крајот на 18 век, цените на чајот умерено се намалиле. Првата локална фабрика за чај е поставена во ботаничките градини во Никицк во 1814 година. Индустријата за чај не се раширила до Првата светска војна, и значително се проширила по Втората светска војна. Сепак, до средината на 90-тите години, производството на чај застанало во ќор-сокак. Денес, главна област во Русија за производство на чај е во околината на Сочи.
2 Сорти
Традиционално, црниот чај е најчестиот чај во Русија, но зелениот чај станува сè попопуларен.
Традиционалниот чај во Русија вклучува традиционален тип познат како Руски караван бидејќи првично бил увезен од Кина преку караван камила. Бидејќи патувањето било многу долго, обично траело шеснаесет до осумнаесет месеци, чајот го стекнал својот препознатлив чаден вкус од пожарите на караванот. Денес, овој чај го дава својаот чад вкус по ферментацијата или Кимун или "црна или улонг од јужниот дел на Кина или Формоза (Тајван) со навестување на чадот Лапсанг Суохонг или Тари Сухонг".
3 Пијалак
Забележителна одлика на руската чајна култура е двостепениот процес на подготовка. Прво, се подготвува концентрат за чај наречен заварка, количество сув чај доволно за неколку лица се вари во мал чајник. Потоа, секоја личност истура одредена количина на овој концентрат во чашата и ја меша со топла вода; така, некој може да го направи својот чај јак колку што сака, според неговиот вкус. Шеќер, лимон, мед или џем може слободно да се додадат.
4 Чајна култура
Според Вилијам Похлиовкин, чајот во Русија не се сметал за самозависен пијалак; така, дури и богатите класи го украсувале со џем, сируп, колачи, колачиња, бонбони, лимон и други слатки. Ова е слично на архаичната идиом ''чај и шеќер.'' Рускиот јазик користи некои меми кои се однесуваат на потрошувачката на чај, вклучително и „чаику-с?“ што се користи од страна на пред- револуцијата. Останатите се „гонети чај“ (бркаат чаеви, т.е. пијат чај за премногу пролонгирани периоди) и „гледаловаис чамком” (се препуштаат на чајот). Чајот бил направен значаен елемент во културниот живот од страна на литературите од кругот на Карамзин. До средината на 19 век, чајот ги освоил градската класа, трговците и и ситните граѓани. Ова се рефлектира во драмите на Александар Островски. Од времето на Островски, ценето е времетраењето и количината на потрошен чај.
:
Во советскиот период, пиењето чај било исклучително популарно во секојдневниот живот на канцелариските работници (жени секретарки, лабораториски помагачи, итн.) Од тоа време брендовите за чај биле наречени „метли“ (грузиски) и „чајот со слон“ (индиски). Чајот бил непроменлив елемент во животот во кујната меѓу интелигенцијата во 1960-тите и 70-тите години.
Во предреволуционерната Русија имало шега „што следи после чајот?“, со точен одговор „од воскресението на мртвите “ од Никејското верување. Ова се заснова на зборот ''чају'', хомографот означувајќи го порано „Очекувам“ („барај“ во верата) и генитивниот случај на зборот „чај“, кој сè уште се користи.
Во рамките на Русија, подготовката на чајот се разликува, но обично вклучува лимон и шеќер или џем. Чајните кесички се многу популарни, но кога се користи чајник е многу вообичаено да се направи силен пијалак, а потоа се истура малку во чаша и се става топла или врела вода, додавајќи млеко и шеќер потоа.
Во 19 век, Русите го пиеле чајот со коцка шеќер (од шеќерна глава) што се држела меѓу забите. Традицијата постои и денес.
Чајот е многу популарен во руските затвори. Традиционалните супстанции што го менуваат умот, како што е алкохолот, се типично забранети, а како замена се користат ''м''ногу високи концентрации, наречени чифир.
Традиционалните форми на руски садови за чај вклучуваат руска сад за подготовка на чај наречена самовар, комплети чај Ломоносов украсени со кобалтно сина мрежа и 22 каратни злато и традиционални држачи за чаши за рускиот чај.
5 „Руски чај“ во други земји
5.1 Соединети Држави
Постои пијалак наречен „Руски чај“, кој најверојатно потекнува од Америка. Овој пијалак е особено популарен во југоисточниот дел на САД каде што традиционално се служи на социјални настани за време на Адвент и Божиќ. Рецептите се разликуваат, но најчестите состојки се лабавиот црн чај, сок од портокал (или кора од портокал), цимет и каранфилче; некои рецепти користат инстант чај во прав. Понекогаш се бараат други сокови како што се лимон и ананас. Крем може исто така да се додаде при сервирање. Домашна 'инстант' сорта, често користејќи Танг, стана популарна порибувачка полначка во последните децении.
Пијалакот се служи топол и често навечер или после јадење. Сепак, понекогаш се нудат ледени верзии со оброци во кафулињата.
И покрај името, „Руски чај“ веројатно нема врска со својот истоименик. Упатите на „Рускиот чај“ и упатствата се пронајдени во американските весници и книги за готвење кои датираат уште во 1880-тите.
5.2 Јапонија
Во Јапонија, терминот „руски чај“ се користи специјално за чин на црн чај со лажица џем, без разлика дали е додаден во чашата или ставен на јазикот пред да се пие. Типичен избор е џем од јагоди, но не исклучиво.
6 Библиографија
*