Либерти Хајд Бејли

Либерти Хајд Бејли роден на15 март 1858, а починал на 25 декември 1954, бил американски хортикултурист и застапник за рурални реформи во Соединетите Американски Држави. Тој бил коосновач на Американското друштво за хортикултурна наука.За време на прогресивната ера, Бејли одиграл клучна улога во создавањето на Кооперативниот систем за проширување, програмите за развој на младите 4-H, движењето за проучување на природата, пратки по пошта и електрификација на руралните средини.<sup>:44</sup> Во 1903 година, Бејли го основал Државниот колеџ за земјоделство на Њујорк на Универзитетот Корнел и бил негов прв декан до 1913 година. Делото на Бејли било многу влијателно во дефинирањето на руралната социологија како посебна и вредна област на студии во Соединетите Американски Држави.
1 Биографија
Тој бил роден во Саут Хејвен, Мичиген, како трет син на земјоделците Либерти Хајд Бејли постариот и Сара Харисон Бејли. Во 1876 година, Бејли ја запознал Луси Милингтон, која што го зголемила неговиот интерес за ботаника и му била ментор.Исто така Бејли се запишал на Земјоделскиот колеџ во Мичиген (MAC, сега Државен универзитет во Мичиген ) во 1877 година и дипломирал во 1882 година (тој земал една година пауза од студиите поради здравствени причини). Следната година, станал асистент на познатиот ботаничар Аса Греј од Универзитетот Харвард. Ова го организирал професорот на MAC, Вилијам Џејмс Бил. Бејли поминал две години со Греј како негов асистент за хербариум. Истата година, се оженил со Анет Смит, ќерка на одгледувач на добиток од Мичиген, која ја запознал на Земјоделскиот колеџ во Мичиген. Тие имале две ќерки, Сара Меј, родена во 1887 година, и Етел Зои, родена во 1889 година.
Во 1884 година, Бејли се вратил во MAC за да стане професор и претседател на Одделот за хортикултура и пејзажно градинарство, основајќи го првиот оддел за хортикултура во земјата.
Во 1888 година, тој се преселил на Универзитетот Корнел во Итака, Њујорк, каде што ја презел функцијата претседател на Практично и експериментално хортикултурно образование. Во 1896 година, тој бил избран во Американското филозофско друштво. Во 1900 година бил избран за придружен член на Американската академија на уметностите и науките. Тој го основал Колеџот за земјоделство, а во 1904 година успеал да обезбеди јавно финансирање. Од 1903 до 1913 година бил декан на тогашниот Колеџ за земјоделство на државата Њујорк. Во 1908 година, претседателот Теодор Рузвелт го назначил Бејли за претседател на Националната комисија за живот на село. Во нејзиниот извештај од 1909 година се повикувал на обнова на голема земјоделска цивилизација во Америка. Во 1913 година, се пензионирал за да стане приватен научник и да посвети повеќе време на социјалните и политичките прашања. А во 1917 година бил избран за член на Националната академија на науките на Соединетите Американски Држави.
Тој исто така ги уредувал делата: ''Циклопедија на американското земјоделство'' (1907–09), ''Циклопедија на американското хортикултура'' (1900–02) (продолжеток ''Стандардна енциклопедија на хортикултура'' (1916–1919)) и серијата прирачници ''Рурална наука, Рурален учебник, Гарденкрафт'' и ''Библиотека на млади луѓе''. Бејли бил основачки уредник на списанијата ''Кантри Лајф ин Америка'' и ''Корнел Кантримен.'' Доминирал и во областа на хортикултурната литература, пишувајќи околу шеесет и пет книги, кои заедно продале повеќе од милион примероци, вклучувајќи научни дела, кои што биле многу напорни за објаснување на ботаниката на лаиците, збирка поезија; Тој исто така уредувал повеќе од сто книги од други автори и објавил најмалку 1.300 статии и над 100 трудови во чиста таксономија.
Тој ги измислил зборовите ''култивар'', ''култиген'', и ''индиген''. Неговите најзначајни и трајни придонеси биле во ботаничката студија на култивирани растенија. Издавач на Бејли бил Џорџ Плат Брет, постариот од Мекмилан Паблишерс (САД).
2 Смрт
Бејли и неговото семејство се погребани во голем мавзолеј во стилот на египетската преродба, по негов сопствен дизајн, на гробиштата Лејк Вју во Итака, Њујорк.
3 Повторно откривање на делото на Грегор Мендел
Бејли бил еден од првите што ја препознал целокупната важност на делото на Грегор Мендел. Тој ги цитирал трудовите на Мендел од 1865 и 1869 година во библиографијата што го придружувал неговиот труд од 1892 година, „Вкрстување и хибридизација“. Мендел бил повторно споменат во изданието од 1895 година на „Одгледување на растенија“ на Бејли.
4 Аграрна идеологија
Бејли претставувал аграризам кој стоел во традицијата на Томас Џеферсон. Тој имал визија за исполнување на целото високо образование, вклучително и хортикултурата, со дух на јавна работа и интегрирање на „експертското знаење“ во поширок контекст на демократско дејствување во заедницата. Како лидер на Движењето за селски живот, тој се многу стремел да ја зачувал американската рурална цивилизација, која ја сметал за витална и здрава алтернатива на безличниот и корумпирачки градски живот. За разлика од другите прогресивни мислители во тоа време, тој го поддржувал семејството, кое, како што признавал, играл единствена улога во социјализацијата. Особено семејната фарма имал бенигно влијание како природна кооперативна единица каде што секој имал вистински должности и одговорности. Независноста што ја негувал ги направил земјоделците „природна корекција против луѓето од организацијата, вообичаените реформатори и екстремистите“. Било неопходно да се одржила плодноста за да се одржувала благосостојбата на идните генерации.
Според Бејли, американското рурално население, сепак, било заостанато, незнаечко и оптоварено со несоодветни институции. Клучот за неговата реформска програма бил водството од образована елита кон нов општествен поредок. Системот за проширување делумно го вовел Бејли. Пограндиозниот дизајн на нова рурална општествена структура барал филозофска визија што можела да инспирира и мотивира. Бејли предложил Друштвото на Светата Земја во својата книга ''Светата Земја'' (1915). Тој замислувал земјоделци и други кои се издигнувале до задачата за управување со земјата, шумите, океаните и целото создание. ''Светата Земја'' била препознаена како ран текст на еколошката теологија.
Според Алан Ц. Карлсон, вистинското наследство на Бејли биле темите и насоката што тој му ги дал на новото аграрно движење, тоа биле идеи многу различни од претходната аграрна мисла. Тој ја сметал технолошката иновација за пријателска кон семејната фарма и неизбежно резултирачка со децентрализација. Тој ги презирал вистинските форми на селски живот и сакал да го трансформира со тоа што ќе ги ослободил земјоделците од „ропството на старите ограничувања“. Парохиските и комуналните општествени групи требале да се разградат и да се заменат со „меѓусоседски“ и „меѓузаеднички“ групи, додека нови лидери би биле повикани „кои ќе промовираат инклузивна, а не ексклузивна дружељубивост“. Бејли и неговите следбеници имале квазирелигиозна вера во образованието од страна на просветени експерти, што значело потиснување на наследените начини и замена со прогресивни начини. Тоа всушност било придружено со соодветно непријателство кон традиционалната религија.
Истовременото прифаќање на руралната цивилизација и технолошкиот напредок од страна на Бејли се темелело на негирање на можноста за прекумерно производство на земјоделски производи. Кога тоа станало реалност во 1920-тите, тој се свртел кон „нова економија“ која им дала на земјоделците посебен третман. Конечно, откако очајно си поиграл со комунизмот, тој морал да избере помеѓу помалку земјоделци и земјоделски семејства и ограничување на технологијата или производството. Тој избрал да ја зачува технологијата, а не семејните фарми. После ова, се повлекол од движењето „Селски живот“ и се посветил на научни студии.
Влијанието на Бејли врз современиот американски аграризам останувало одлучувачко. Вродените противречности на неговите идеи биле подеднакво постојани: тензијата помеѓу вистинските земјоделци и руралните луѓе и кампањата „Селски живот“; тешкотиите во разбирањето на оперативните економски сили; потпирањето на државните училишта за заштита на семејните фарми; и непријателството кон традиционалната христијанска вера.
5 Студии на палма
Бејли дал значаен придонес во таксономските студии на палмите. Неговиот интерес за растенијата наводно произлегол од неговата неспособност да ги одговорил прашањата на неговата сопруга за растенијата за време на семејното патување на Јамајка во 1910 година.Откако се пензионирал како декан на Колеџот за земјоделство и биолошки науки при Универзитетот Корнел во 1913 година, тој го посветил поголемиот дел од три децении на пронаоѓање, собирање и пишување за палми. Тој развил детален метод за собирање примероци од палми што вклучувале фотографирање на дрвото во целост, конзервирање на цвеќиња и плодови во алкохол, притискање на цветни гроздови и внимателно превиткување на делови од листовите за да се вклопувале во листовите за хербариум.
Бејли многу патувал во потрага по палми и други растенија. Во 1920-тите, тој често бил придружуван од неговата ќерка и научна соработничка, Етел Зои Бејли. Тој исто така во своите педесетти години кога почнал да ги проучува палмите, Бејли продолжил да собира до своите 90-ти години. Често бил во странство на својот роденден, 15 март. Така, можел да се сети дека го поминал својот 79-ти роденден во Порт о Пренс, Хаити, својот 82-ри роденден во Оахака, Мексико, својот 88-ми роденден во Тринидад, својот 90-ти роденден во Гренада и својот 91-ви роденден на море на мала едрилица помеѓу Свети Евстахиј и Свети Китс. Исто така пријателите и колегите на Корнел се надевале дека ќе организирале прослава по повод 90-тиот роденден на Бејли, и тоа го направиле, но дури откако нивниот почесен гостин се вратил во Итака во мај.
Кога Бејли почнал да ги проучува палмите, биле идентификувани околу 700 видови. Бројот достигнал 1000 до 1946 година, а зголемувањето во голема мера се должело на неговото интензивно проучување на семејството.Лошото здравје конечно го принудиле Бејли да престане да собира во странство во 1949 година, на 91-годишна возраст Тој продолжил да ги проучува, споредува и пишува своите примероци од палми. Неговата крајна цел била да создаде авторитативен водич за сите палми, насловен како ''Genera Palmarum''. Кога починал, оставил ракопис од првата страница од воведот. ''Genera Palmarum'' конечно бил објавен од д-р Натали Ул и Џон Дрансфилд во 1987 година. Второто, проширеното издание било објавено во 2008 година.
6 Комисијата за живот на село
Либерти Хајд Бејли бил широко признаен како клучен лидер во Движењето за селски живот. Во раните 1900-ти, руралните заедници во Соединетите Американски Држави се соочувле со многу предизвици. Руралните области немале можности за економски раст, се бореле да усвојат нови технолошки достигнувања и се справувале со значителен недостиг на работна сила по Граѓанската војна. Лошите услови во рурална Америка предизвикале многу жители на руралните заедници да се преселат во урбаните средини. Овој тренд имало загрижувачки импликации за американската економија, бидејќи неговиот успех зависел од силната земјоделска индустрија.
Во 1908 година, претседателот Теодор Рузвелт формирал Комисија за живот на село за да истражи можни решенија за промовирање на ревитализацијата на руралните заедници. Тој го назначил Бејли за претседател на комисијата. Комисијата спровела триесет јавни расправи со граѓани низ целата земја, дистрибуирала над 500.000 анкети за руралниот живот и организирала состаноци во заедницата за да ги чуела перспективите на граѓаните за руралните прашања.
Извештајот на Комисијата за прв пат бил објавен во 1911 година и повторно бил издаден во 1944 година. Комисијата дала три клучни препораки. Прво, тие повикале за воспоставување на национална мрежа за земјоделско проширување. Второ, тие охрабриле континуирано собирање податоци во руралните заедници за да помогнале во создавањето на колеџ програми по рурална социологија и земјоделска економија. Трето, тие ја повикале федералната влада за да спроведе поголема национална кампања за подобрување на руралните средини.
Во врска со службата на Бејли во Комисијата за живот во село, претседателот Рузвелт напишал: „Сакам да можам детално да пишувам за восхитувачката работа што ја извршил директорот Бејли како претседател на Комисијата за живот во село… [Ни] човек во нашата земја не направил подобра работа за земјата отколку што тој направи во таа комисија.“
Корнел го одбележил Бејли со тоа што ја посветил Салата Бејли во негова чест, како и Хорториумот и Хербариумот на ЛХ Бејли, која што била именувана во професорска позиција, и списанието ''Бејли''. Хербариумот содржел многу од неговите колекции на палми, како и асортиман на фотографии, портрет и неколку негови лични предмети, вклучувајќи ја и неговата работна маса. Од 1958 година, Американското хортикултурно друштво ја издавал годишната награда Либерти Хајд Бејли. Студентски дом во комплексот Броди на Државниот универзитет во Мичиген и основно училиште во Ист Ленсинг, Мичиген, исто така биле именувани по него.
Бејли бил награден со Медалот Вејч од Кралското хортикултурно друштво во 1897 година.
Во 1928 година, дрво (''Sterculia foetida'') кое што било посветено на Бејли било засадено на Универзитетот на Хаваи во Арборетумот на кампусот Маноа, и сега било наведено таму како исклучително дрво.
Околу 140 години по неговото раѓање, Програмата за стипендисти „Либерти Хајд Бејли“ била создадена на Државниот универзитет во Мичиген, институцијата за високо образование каде што Бејли се школувал и ја започнал својата кариера. Програмата за стипендисти „Бејли“ ја вклучувало љубовта на Л.Х. Бејли кон учењето и експресивните стилови на учење за да им обезбедил простор на студентите да се образуваат во области што ги интересираат.
Родното место на Либерти Хајд Бејли било наведено во Националниот регистар на историски места.
Со Роуз Агнес Гринвел, Бејли открил растение од кентакиски бобинки кое го нарекол ''Rubus rosagnetis'' во нејзина чест.
7 Поврзано
* Движење за селски живот