Големо Војводство Хесен

Големо Војводство Хесен на Рајна (германски: ''Großherzogtum Hessen und bei Rhein'') — Големо Војводство во западна Германија кое постоело од 1806 до 1918 година. Големото Војводство првично формирано од Ландграфот Хесен-Дармштат во 1806 година како Големото Војводство Хесен (германски: ''Großherzogtum Hessen''). Во 1816 година го Војводство го додало името Хесен на Рајна за да се разликува од Изборното Кнежевство Хесен, кое бил формиран од соседниот Хесен-Касел. Колоквијално, големото Војводство продолжило да биде познато по неговото поранешно име Хесен-Дармштат.
Во 1806 година, Ландграфот на Хесен-Дармштат се отцепил од Светото Римско Царство и се приклучил на новиот Наполеонов Сојуз на Рајна. Земјата била напредната во статус на Големо Војводство и добила значителни нови територии, главно Војводството Вестфалија. По францускиот пораз во 1815 година, Големото Војводство се приклучило на новиот Германски Сојуз. Вестфалија ја зазела Прусија, но Хесе за возврат го добила Рајнскиот Хесен. Во 1820 година бил прогласен устав и започнал долг процес на правни реформи, со цел да се обединат различните територии под контрола на Големиот војвода. Политичката историја на Големото Војводство во овој период се карактеризирало со конфликт меѓу конзервативните посреднички домови (''Стандешерен'') и силите кои ја поддржувале политичката и социјалната либерализација. За време на револуциите од 1848 година, владата била принудена да одобри широки реформи, вклучително и целосно укинување на крепосништвото и универзалното право на глас, но реакционерната влада на Рајнхард фон Далвигик ги врати повеќето од нив во следната деценија. Во 1866 година, Хесе влегло во Австро-пруската војна на австриската страна, но добил релативно благо решение од пруските победници. Големото Војводство се приклучило на Германското Царство во 1871 година. Како мала држава во рамките на Империјата, Големото Војводство имало ограничување на својата автономија, но биле спроведени значајни религиозни, социјални и културни реформи. За време на Ноемвриската револуција по Првата светска војна во 1918 година, Големото Војводство било соборено и заменето со Народната држава Хесен.
1 Географија
Делот од Големото Војводство на десниот брег на Рајна се протегало на поголемиот дел од патот од југот на денешната покраина Хесен до Франкенберг. Делот на левиот брег се наоѓал во денешната покраина Рајнска област-Пфалц. Покрај големите поплавни рамнини на Рајна (Хесијан Рид), Мајна и Ветерау, Големото Војводство, исто така, содржело висински региони како што се Вогелсберг, Хесијанската заднина и Оденвалд.
1.1 Физичка географија и население
Државата се состоела од две одделни области: провинцијата Горна Хесен на север и провинциите Старкенбург и Рајнски Хесен на југ, како и голем број многу помали ексклави. Северниот и јужниот дел биле разделени со тесен дел од територијата, која и припаѓала на Прусија по 1866 година, а пред тоа на Војводството Насау, Слободниот град Франкфурт и Изборното Кнежевство Хесен. Околу 25% од површината била пошумена. Двата дела имале многу различни карактеристики:
1.1.1 Горна Хесен
Горна Хесен била најголемата од трите провинции по површина. Поголемиот дел од оваа територија биле пошумени висорамнини на Фогелсберг и Хесијанската заднина. Само мал дел бил дел од плодното Ветерау, каде што имало и наоѓалишта на кафеав јаглен. Во областа имало многу потоци и водни патишта, но ниту еден од нив не бил доволно голем за да служи како транспортна рута. Земјоделството донело само ниски приноси, додека индустрија воопшто немало. Ова довело до зголемена сиромаштија во текот на 19 век и масовна емиграција во воспоставените индустриски центри во Германија и во странство. Додека Горна Хесен била и најголемата провинција по население на почетокот на 19 век, до крајот на Големото Војводство во 1918 година таа станала најмала. Единствената значајна институција која се наоѓала овде бил Универзитетот во Гисен.
1.1.2 Старкенбург и Рајнски Хесен
Старкенбург и Рајнски Хесен биле сосема различни. Тие се наоѓале речиси целосно на бреговите на Рајна (освен Оденвалд, кој се соочувал со слични структурни проблеми како Вогелсберг). Интензивното земјоделство било можно и профитабилно во многу области на овие рамнини, како што се овоштарството на Бергштрасе и лозарството во Рајнски Хесен. Имало две големи пловни реки, Рајна и Мајна, кои биле најважните транспортни патишта до развојот на железницата. Растечката индустрија се развила во овој регион. Трите главни центри на Големото Војводство се наоѓале овде: главниот град Дармштат, најголемиот индустриски центар Офенбах на Мајна и Мајнц кој бил најголемиот град и најзначајниот центар за трговија.
1.2 Политичка географија
Големото Војводство било поделено на три провинции:
* Старкенбург (главен град Дармштат): Десен брег на Рајна, јужно од Мајна.
* Рајнски Хесен (главен град Мајнц): Лев брег на Рајна, територија добиена од Виенскиот конгрес.
* Горна Хесен (главен град Гисен): северно од Мајна, одделен од Старкенбург со Слободниот град Франкфурт.
Соседните држави:
* Пруската Рајнска Покраина, Војводството Насау (дел од Прусија по 1866 година) и пруската покраина Вестфалија на запад;
* Изборното Кнежевство Хесен (исто така дел од Прусија од 1866 година) на север и североисток;
* Кралството Баварија на исток;
* Големото Војводство Баден на југ;
* Курнбах бил управуван како Кондоминиум со Баден до 1905 година;
* Баварската провинција Пфалц на југозапад;
* Двата главни региони на Големото Војводство биле одделени со Слободниот град Франкфурт и Изборното Кнежевство Хесен (делови на Прусија по 1866 година)
* Долгиот северен регион на областа Биденкопф и Хесијанската заднина биле поврзан со остатокот од Горна Хесен со копнен коридор широк само 500 метри во Хејхелхајм, кој од двете страни бил опкружен со округот Вецлер, ексклава на пруската провинција Рајна.
Исто така, имало голем број хесијански ексклави на север и југ:
* Ексклавата на округот Вол се наоѓала помеѓу Изборното Кнежевство Хесен и Кнежевството Валдек и Пирмонт, додека Ејмелрод и Хорингхаузен биле во Валдек;
* Ексклавата на Вимпфен била сместена меѓу Баден и Кралството Виртемберг;
* Друга ексклава, составена од половина од градот Хелмхоф, се наоѓала во Баден;
Амт Дорхајм, кој припаѓал на Изборното Кнежевство Хесен, бил енклава во рамките на Големото Војводство до 1866 година, кога му било дадено на Големото Војводство.
Хесен-Хомбург бил наследен од големиот војвода на Хесен во 1866 година, но подоцна истата година морал да ги отстапи на Прусија. Областа Биденкопф и Хесијанската заднина, исто така, биле припоени од Прусија во 1866 година. Овие територии биле комбинирани со Изборниот Хесен, Војводството Насау и Франкфурт за да се создаде новата пруска провинција Хесен-Насау во 1868 година.
2 Историја
2.1 Уставот од 1820 година и правните реформи
2.2 Мартовската револуција (1848-1849)
2.3 Ерата на Далвиг (1850–1866)
2.4 Австро-пруска војна (1866)
2.5 Хесе во Германското Царство (1870–1914)
3 Државни симболи
3.1 Знаме
Црвената и белата боја се засноваат на онаа на грбот на Лудовингија, прикажувајќи лав со деветкратна хоризонтална бела и црвена поделба. Грбот бил наследен од Домот на Хесен по неговото одвојување од Војводството Тирингија во 1247 година, а знамето стапило во употреба во раниот модерен Ландгравијат Хесен; Големо Војводство Хесен користело знаме со две црвени ленти горе и долу, како и бела лента во средината.
3.2 Грб
Грбот воведен во 1808 година бил заменет со декрет на големиот војвода од 9 декември 1902 година. Новиот дизајн потекнува од Густав Шенк Швајнберг. Штитот е двапати поделен, вертикално и хоризонтално. Срцевиот штит го прикажува хесијанскиот лав вооружен со меч. Од хералдички горе десно кон доле лево, во штитот се прикажани девет полиња за следните поранешни, сега вградени господари:
# Ландгравијат Хесен-Касел
# Изборно Кнежевство Мајнц
# Епископија Вормс
# Грофовија Зигенхајн
# Мал грб на Големото Војводство Хесен
# Грофовија Каценелнбоген
# Кнежевството Изенбург
# Грофовија Ханау
# Грофовија Нида
Петте шлема (''Шпангенхелм'') ги носат (исто така хералдички од десната страна) грбовите на 4-то, 2-то, 1-во, 6-то и 8-то поле. Два крунисани лава служат како штитници.
Малиот државен грб се состоел од штитот означен како поле 5, кој исто така го држат два лава. Ознаките на Куќата и Ордените за заслуги висат на златни јаки: Орденот на Големиот војвода Хесијан Лудвиг со осумкрака ѕвезда, црн, црвени рабови и крст со златна линија. Ова било донирано на 25 август 1807 година од големиот војвода Лудвиг од Хесен-Дармштат. Наградата на Големиот Крст била ограничена на кнежевци и на највисоките достоинственици со титулата „''Екселенција''“.
Во средината се наоѓа Куќниот ред на Златниот лав, чиј Голем мајстор бил кнез избирач на Хесен од постарата линија на Домот на Хесен до 1875 година.
На хералдичката лева страна виси Орденот за заслуги на Филип Величествениот, кој бил дониран на 1 мај 1840 година од страна на големиот војвода Лудвиг II во спомен на предокот кој владеел од 1509 до 1567 година. Орденот можел да биде доделен на цивилниот и воениот персонал како награда за посебни заслуги.
Помеѓу штитот и ордените, на црна лента со црвени рабови може да се види мотото ''GOTT EHRE VATERLAND'' (Гесло на Орденот на Лудвиг).
Севкупната темноцрвена крошна е украсена со скапоцен круг и носи голема војводска круна.
3.3 Химна
Кнежевската химна, чија мелодија соодветствувала со онаа на ''Боже, чувај го Кралот'' и ''Heil dir im Siegerkranz'', со текстот за време на владеењето на последниот Голем војвода - текстот морал да се прилагодува при секоја промена на власта и името на регентот:''Германски''; 1
: Heil unserm Fürsten, Heil, Heil Hessens Fürsten, Heil
: Ernst Ludwig Heil!
: Herr Gott, dich loben wir, Herr Gott, wir flehn zu Dir:
: Segne ihn für und für
: Ernst Ludwig Heil!
; 2
: Laß deine milde Hand
: auf unserm Vaterland
: und Fürsten ruhn!
: Er sei gerecht wie du,
: er fördre Fried und Ruh!
: Froh jauchzt sein Volk ihm zu:
: Ernst Ludwig Heil!
; 3
: Hessen, mit Herz und Mund,
: wahrt ihm im Bruderbund
: die alte Treu!
: Herr, laß durch sein Bemühn
: Volksglück und Wohlstand blühn,
: schütz und erhalte ihn,
: Ernst Ludwig Heil!
; 4
: Heil unserm Fürsten, Heil,
: Treue als bestes Teil
: sei unser Band!
: Er lebe froh und lang,
: laut schall der Festgesang,
: weit braus der Jubelklang Ernst Ludwig Heil!
''Македонски''; 1
: Поздравна нашиот принц, поздрав, поздрав на кнезовите од Хесен, поздрав
: Ернст Лудвиг поздрав!
: Господи Боже, Те славиме,
: Господи Боже, Те молиме:
: Благослови го за и за
: Ернст Лудвиг поздрав!
; 2
: Остави ја својата нежна рака
: на нашата татковина
: и принцови одморете!
: биди фер како тебе
: тој промовира мир и тишина!
: Неговите луѓе радосно навиваа:
: Ернст Лудвиг поздрав!
; 3
: Хесе, со срце и уста,
: заштити го во братството
: старата лојалност!
: Господи, препушти го неговиот напор
: Цветаат среќата и просперитетот на луѓето,
: заштити го и зачувај го
: Ернст Лудвиг поздрав!
; 4
: Поздравна нашиот принц, поздрав,
: Лојалноста како најдобар дел
: бидете нашиот бенд!
: живеете среќно и долго,
: гласно фестивалската песна,
: Далеку ечеше радосниот звук на Ернст Лудвиг поздрав!
4 Политика
4.1 Голем војвода
Уставот издаден на 17 декември 1820 година од големиот војвода Лудвиг I ставило крај на апсолутизмот во Големото Војводство, во корист на уставната монархија, но големиот војвода задржал значителна власт. Како шеф на државата, во него биле вложени „сите права на државната власт“ и неговата личност била „света и неприкосновена“. Тој ја водеше извршната власт.
4.2 Национални сталежи
''Landstände'' (национални сталежи) бил дводомен законодавен дом кој ги поврзувал поданиците на Големото Војводство со Големиот војвода и неговата влада. Создаден е со Хесискиот устав од 1820 година и опстанал до Ноемвриската револуција од 1918 година, кога бил наследен од парламентот на Народната држава Хесен.
4.3 Војска
Уште пред формирањето на Големото Војводство, Хесен-Дармштат имала постојана војска. Таа била проширена по 1816 година. По воената конвенција со Прусија на 13 јуни 1871 година, силите на Хесен биле инкорпорирани во Пруската армија на 1 јануари 1872 година.
5 Демографија
5.1 Благородништво
Благородништвото на Големото Војводство се состоело од две класи со различни привилегии, ''Стандешерен'' (членови на посредуваните куќи) и ''Ритершафтлихен Адел'' (витези).
Стандешерен биле членовите на благородништвото кои уживале империјална непосредност под Светото Римско Царство и биле претставени во царскиот рајхстаг. Според договорот на Рајнскиот Сојуз од 1806 година, Стандешерен имале посебни права и поседувал суверенитет над областите со кои владееле. Првично, во Големото Војводство имало деветнаесет Стандешерени, но до крајот на деветнаесеттиот век тоа се намалило на седумнаесет. Семејството Ридезел имало еквивалентен статус на Стандешерен. Севкупно, околу една четвртина од областа и населението на Големото Војводство припаѓале на Стандешерен. Привилегиите на Стандешерен се намалиле во текот на деветнаесеттиот век и тие конечно ги загубиле своите места во горната комора на ''Ландштанде'' во 1918 година.
Посебната положба на витезите била воспоставена од големиот војвода во 1807 година. Неколку од овие благородници првично имале контрола врз нивните локални судови, од кои последните биле преземени од државата во 1830-тите. Витезите имале и свои претставници во ''Ландштанде''. Од 1820 до 1872 година, тие имале дваесет претставници во Долната комора. Потоа, наместо тоа имале двајца претставници во горната комора. Само најбогатите семејства во Хесен можеле да гласаат за нив (околу дваесетина семејства).
5.2 Емиграција
Уставот од 1820 година го гарантирало правото на емигрирање, со некои законски одредби. Поради зголеменото население, стагнирачкиот земјоделски сектор и бавното темпо на индустријализација, постоела континуирана сиромаштија меѓу пониската класа. Од 1840-тите неколку илјади луѓе го напуштале Големото Војводство секоја година (записите за претходните периоди не постојат). Владата ја поддржала емиграцијата со цел да се намали потенцијалот за социјален конфликт. Локалните ''Гемајнден'', кои биле одговорни за поддршка на сиромашните, со задоволство ги испратиле во странство. Главна дестинација биле Соединетите Држави, но Хесијците патувале и во јужна Русија, а во еден случај и во Алжир. Во некои случаи сиромашните всушност биле принудени да заминат, како што се случило во Вимпфен. Во 1846 година, 672 луѓе од Грос-Цимерн и соседните заедници биле „извезени“, а околу педесет други ''Гемајнден'' го следеле овој пример. Највисоки емиграција имало во 1846 година кога емигрирале повеќе од 6.000 луѓе, и во 1853 година, кога тоа го сториле 8.375 луѓе, вклучувајќи многу од оние кои се противеле на реакционерната политика на фон Далвигк. Ова било приближно 1% од населението. Населението на Големото Војводство се намалило помеѓу 1850 и 1855 година од 853.300 на 836.424 жители.
5.3 Религија
Традиционално, областа на Хесен-Дармштат била со лутерански верници. Областите добиени од 1803 година наваму, од друга страна, имале многу различни деноминации.
5.3.1 Протестантство
Во протестантските цркви на крајот на 18 век, имало напори да се надмине поделбата меѓу лутеранската и калвинистичката деноминација, но имало и отпор кон тоа. Државата не успеала униформно да го реши ова прашање. Така, во најпрогресивната покраина Рајна Хесен, свештенството се согласило за унија во 1817 година, но бирократските пречки значеле дека државата не го реализирала тој договор до Велигден 1822 година. Овој сојуз на двете исповеди бил наречен Обединета евангелистичка протестантска црква во Рајна Хесен и добила свој црковен собор во Мајнц. Во другите две провинции, слични договори биле договорени само на ниво на поединечни парохии и многу лутерански и калвинистички цркви останале одвоени. Во 1832 година била основана единствена протестантска црковна организација за цела Хесен со седиште во Дармштат. Постоечката обединета црква во Мајнц и поединечните обединети црковни и училишни совети во Гисен и Дармштат биле ставени под нејзина контрола. По ова, Евангелистичката национална црква во Хесен била организациски обединета, иако двете деноминации задржале посебни цркви и исповеди на многу места. Во 1874 година, за црквата била издадена повелба со презвитеријанско-синодални елементи, која била направена според примерот на црковната уредба на пруската Рајнска област-Вестфалија од 1835 година.
5.3.2 Католицизмот
Околу 25% од жителите на Големото Војводство биле римокатолици. Поради секуларизацијата извршена на крајот на Светото Римско Царство, Римокатоличката црква во голема мера се потпирала на средствата обезбедени од државата. Новата организација на католичката црква во Големото Војводство била резултат на долги преговори кои веќе биле во тек долго пред Виенскиот конгрес во 1815 година, како и во остатокот од југозападна Германија. Откако Кралството Баварија потпишал свој договор со Католичката црква во 1817 година, другите држави во југозападна Германија започнале преговори во 1818 година во Франкфурт на Мајна за да дојдат до решение за нивните територии, што резултирало со папската була од 1821 година. Во однос на Големото Војводство, ова ја создало епархијата Мајнц, која станала суфраганска епархија на надбискупијата Фрајбург. Границите на епархијата биле многу блиски со оние на Големото Војводство и остануваат исти до ден-денес.
Именувањето на првиот владика било одложено поради несогласувања околу процедурата за именување. Во 1827 година, Хесе и Црквата се согласиле дека Големото Војводство може да ја прегледа листата на кандидати за избор и да стави вето на оние што не се прифатливи за него. Основниот документ за новата епархија бил потпишан во 1829 година и првиот епископ, Џозеф Витус Бург, ја презел функцијата во 1830 година. Во исто време, Римокатоличкиот факултет бил додаден на Универзитетот во Гисен.
Епископот Вилхелм Емануел фон Кетелер (1850–1877) одиграл важна улога во социјалната дебата во Католичката црква и надвор од границите на епархијата. Во 1851 година, тој основал „Бословско училиште во Епархиската семинарија во Мајнц“. Ова било дозволено и покрај резервите на владата на Хесиј, а факултетот за римокатоличка теологија на Универзитетот во Гисен бил затворен, по пензионирањето на последниот професор. По формирањето на Германското Царство во 1871 година, конфликтот меѓу Црквата и државата избувнал во 1874 година, кој се надоврзал на ''Културкампф''. Бидејќи државата ставила вето на сите кандидати, бискупското место останало празно од смртта на Кетлер во 1877 година до 1886 година.
5.3.3 Јудаизам
И покрај прогресивните обиди во последните години, еврејската еманципација во Големото Војводство траела со децении. Иако имало некои многу прогресивни теоретски пристапи, како што е извештајот на младиот советник Карл ду Тил во 1809 година, кој се залагал за правна еднаквост за Евреите, во пракса биле преземени само многу мали чекори. Латентниот антисемитизам бил широко распространет и довел до насилство врз Евреите, во моменти на криза, како гладот од 1817/1818 година и Револуцијата од 1848 година. Спротивно на тоа, кога државата сакала да ги зајакне своите еврејски поданици, таа се движела побрзо. Така, во 1804 година била донесена уредба со која се барало еврејските поданици да бидат запишани во владините регистри и друга во 1808 година со која се барало од Евреите да усвојат „германски“ презимиња.
Уставот од 1820 година ставил еднаков статус под законска резерва:„Нехристијаните имаат национално државјанство, ако законот им го доделил или ако им е доделен или експлицитно или имплицитно преку доделување на националната администрација“.Еврејските заедници на Големото Војводство биле здружени во здружение наречено „''Израелско религиозно друштво''“. Обединувањето на одборите и имотните поседи на поединечните еврејски општества било регулирано и надгледувано од државата. Рабини биле именувани од министерството за внатрешни работи и правда. За разлика од христијанските цркви, Верското друштво не добивало државни субвенции.
Во 1848 година, Фердинанд Еберштат станал градоначалник на Вормс, првиот еврејски градоначалник во Германија, а во 1874 година Самсон Ротшилд бил првиот Евреин што бил вработен во државно училиште - исто така во Вормс.
6 Економија
Економската политика на Големото Војводство од почетокот била да ги надмине структурите наследени од 18 век и да се модернизира. Останатите монополи биле укинати во 1810 година и процедурите за доделување комерцијални концесии биле обединети во истата година. Правата на еснафите постепено биле намалени и конечно укинати во 1866 година.
6.1 Царина
Релативно малата територија на Големото Војводство и неговите соседи претставувале значителен економски проблем. Ова станало јасно во зимскиот глад од 1817/18 година, кога испораката на жито била попречена од границите меѓу германските покраини и царинските тарифи поврзани со нив. Во следните години, владата во Дармштад направила серија обиди да склучи договори со соседите за да ги намали патарините и царините, но сите обиди не успеале поради стравувањата за губење на суверенитетот. Така, во 1828 година, Големото Војводство потпишало договор за царинска сојуз со Прусија. Оваа пруско-хесијанска царинска унија била преклопена во поголемиот ''Золверајн'' во 1834 година.
6.2 Валута
Во 1803 година, по секуларизацијата и посредувањето, Конечниот прекин и Договорот за Конфедерацијата на Рајна ги отстраниле правата за ковање пари на државите кои биле укинати. Во регионот на Хесен, правото на ковачница го изгубиле Епархијата Фулда, благородничките куќи Изенбург, Солмс и Ербах и градот Фридберг. Последните монети на градот Фридберг биле ковани кон крајот на летото 1806 година (иако Големото Војводство го анектирало градот во 1804 година). Отсега, само Големото Војводство имало право да кова монети на својата територија, а единствената кованица била онаа во Дармштат. Оваа ковачница произведувала монети и за Војводството Насау и за Хесен-Хомбург.
Големото Војводство била членка на јужногерманската монетарна унија и ковала монети од гулден и крајцер. Како резултат на Дрезденската конвенција за монети, девизниот курс на овие монети бил врзан за северногерманскиот талер. Големото Војводство Хесен, исто така, ковало монети со двојни талерови од 1839 година и Верајнсталер од 1857 година.
Според законот од 30 јули 1848 година, исплатите на долгот на Големото Војводство биле извршени со банкноти наречени „Уверенија за изнајмување на земја“. Според овој закон, банкнотите биле издадени во 1848 година во апоени од 1, 5 и 10 гулдени, а во апоени од 35 и 70 гулдени во 1849 година. Меѓутоа, фалсификатите на овие банкноти биле создадени во Филаделфија и пуштени во оптек во Хесен до нова емисија на книжни пари во 1864 година, која се состоела од над 4,3 милиони гулдени (закон од 26 април 1864 година). Покрај тоа, Банката за јужна Германија добила концесија од Големото Војводство во 1855 година, дозволувајќи и да работи како приватна банка за монети.
Во 1874/5 година, кованицата на Хесен била заменета со марката, новата обединета валута на целото Германско Царство. Ковачницата во Дармштат ја произведувала новата кованица со ознаката на ковачницата „H“ до 1882 година.
6.3 Тежини и мерки
До 1818 година, постоеле голем број различни системи на тежини и мерки во поединечните компоненти на Големото Војводство. Само Лакот имал четириесет различни дефиниции и имало неколку стотици дефиниции за прачка. Ова довело до многу различни мерки на површина. Понекогаш имало различни системи на мерење за различни професии, како што се пекарите и месарите.
Кристијан Екхард имал задача да дизајнира унифициран национален систем за целото Големо Војводство. Овој нов систем бил имплементиран на 1 јули 1818 година. Наместо да се воведе модерниот, француски метрички систем, кој веќе се користел во провинцијата Рајна Хесен за време на нејзината окупација од Франција, бил смислен компромис. Екхард бил главно загрижен дека населението нема да го користи реформираниот систем во нивниот секојдневен живот. Тој, исто така, сметал дека декадниот систем користен од метричките мерења резултирал со единици кои не биле доволно оддалечени една од друга за секојдневна употреба. Компромисот бил следен: стапката (''Fuß'') и цолот (''Zoll'') биле задржани, но стапалото било дефинирано како точно четвртина од 1 метар (т.е. 25 см). Оваа нова мерка била поделена на 12 инчи, така што секој инч бил приближно еквивалентен на 2 см. Сите други единици за волумен и тежина потоа биле изведени од ова мерење, како во метричкиот систем:
* 2,5 инчи³ = 15,625 кубни инчи (''Kubikzoll'') била основната равенка за мерења на волуменот.
* Затоа, 1 кубен инч вода тежел 15,625 грама = 1 лот, основната единица тежина.
** 32 лот = 1 фунта (''Pfund'') = 500 g
** 100 фунти = 1 стотина тежина (''Zentner'')
** 32 кубни инчи = 1 хесишер пинт = ½ литар
Постоеле исклучоци од овој општ систем за лекови, благородни метали и накит.
Системот бил имплементиран со голем број законски прописи:
*''Уредбата за новите тежини и мерки во Големото Војводство Хесен'', 10 декември 1819 година ги воведе мерките за должина, површина, волумен и тежина и воспостави унифициран систем во Големото Војводство
* Следеле низа технички прописи.* Понатамошните последователни уредби ги регулирале деталите и ги решавале прашањата што се појавиле во пракса.
На 17 август 1868 година, Северногерманскиот Сојуз објавил нова уредба за тегови и мерки, која стапила на сила на 1 јануари 1872 година и го вовела метричкиот систем. Само една од трите провинции на Големото Војводство била дел од Северногерманскиот Сојуз (Горна Хесен), но за да се избегне поделбата на Големото Војводство на два региони со различни системи, бил донесен закон со кој се вовел метричкиот систем низ Големото Војводство.
6.4 Корпорации
Голем број компании со глобален дострел биле основани во Големото Војводство Хесен, со поддршка на Стопанската комора на Хесија. Во 1842 година, во Мајнц се одржала Првата германска индустриска изложба. Сепак, индустријализацијата се случила релативно доцна и била релативно воздржана. Во 1847 година во Големото Војводство имало 24 парни машини; во 1854 година имало 83, а во 1862 година имало 240, со вкупна комбинирана сила од само 2.227 коњски сили. Една од најважните „индустрии“ на државата била производството на цигари, со околу двесте работилници. На Големата изложба во Лондон во 1851 година, присуствувале 74 компании од Големото Војводство, а на Меѓународната изложба во 1862 година, исто така во Лондон, имало стотина хесијански компании. Во 1908 година, пионерот на воздушниот транспорт, Аугуст Ојлер изградил работилница на работ на полигонот на Дармштат, кој станал аеродром Гришхајм. Двокрилецот изграден таму имал значајна изложба на Меѓународната аеронаутичка изложба во Франкфурт следната година.
Клучните бизниси во Големото Војводство вклучувале:
Дармштад
*''Е. Мерк'' (хемикалии и фармацевтски производи).
* Машинско производство и лиење железо.*''Банка Дармштат'', основана во 1853 година, одиграла клучна улога во финансирањето на изградбата на железници и друга инфраструктура.*''Банка за Јужна Германија'', печатела банкноти до 1902 година.
Присуството на двете банки во Дармштат значело дека Големото Војводство имало помалку ограничувања за јавните компании поради лоши финансиски резултати, бидејќи банките можеле да дејствуваат послободно отколку во соседните Франкфурт или Прусија.
Мајнц останал водечки производител на луксузни стоки, мебел, лакови, лак и кожа, како што бил кога бил главен град на Изборното Кнежевство Мајнц.
*''Вернер и Мерц'' (лак за чевли)
*''Купферберг'' (производител на пенливо вино)
*''Верлаг Филип фон Заберн'' (издавач)
*''Лакфрабрик Лудвиг Маркс'' (кожа)
*''Бембе'' (паркетирање)
Момбах
* Здружение за хемиска индустрија, денес ''Префере Параформ'' (оцетни киселини и метилирани производи).
* Гебрудер Гастел (фабрика за железнички вагони и автомобили)
Офенбах на Мајна бил познат по своето производство на кожа. Градот бил и центар за производство на синтетички бои за анилин и ализарин.
Опенхајм
* Фармацевтски компании на Фридрих Кох, кои произведувале кинин.
Риселсхајм на Мајна
* Опел, машини за шиење од 1862 година, автомобили од 1899 година.
Вормс
* Ледерверке Корнелиус Хејл АГ (кожа).
* Ледерверке Доер и Рајнхарт.
* Производство на растворливо стакло.
Гасоводите се покажале како голем напредок, особено за уличното осветлување. Првата гасна фабрика во Големото Војводство била отворена во Мајнц во 1853 година. Потоа следела друга во Дармштат во 1855 година на 14 март, прославена со специјално осветлување на оперската куќа и трета во Гисен во 1856 година.
6.5 Транспорт и врски
6.5.1 Пошта и комуникација
Правото на управување со поштенската услуга му било доделено на принцот Карл Александар фон Турн и Таксис во 1807 година. Државата била одговорна за административна канцеларија, тарифи и поштенските патишта.
Околу 1850 година, Големото Војводство било поврзано со новоразвиената меѓународна телеграфска мрежа. Во 1852 година, телеграфската линија што се протегала по железницата Рајна-Некар била достапна за приватни телеграфски пораки и во 1853 година била отворена посебна „телеграфска канцеларија“ во Дармштат.
Во текот на 1890-тите, телефонската мрежа била проширена, од околу 800 км на 7260 км, а бројот на телефони поврзани на мрежата се зголемил од 755 на 4267.
6.5.2 Патишта
Во периодот пред доаѓањето на железницата, изградбата на патна мрежа била важна задача, со цел да се поврзат различните делови на Големото Војводство. Заради ова, во 1821 година бил донесен закон за експропријација, врз основа на член 27 од уставот. По склучувањето на царинската унија со Прусија во 1830 година, имало дополнителни закони за изградба и одржување на „националните патишта“ (''Staatskunststraßen'') и провинциските патишта. Важните патни врски изградени во тоа време вклучувале:* Дармштад-Дибург, провинција Старкенбург (''сега Л 3094'')
* Рајнхајм-Михелштад-Обернбург, провинција Старкенбург, во 1820 година.
* Хиршхорн-Берфелден, провинција Старкенбург во 1822 година (''сега Л 3119'')
* Мајнц–Вормс, провинција Рајна Хесен (''сега Л 425 и 439'')
Регистарските таблички на возилата за Големото Војводство започнувале со „V“ (т.е. римска бројка за 5), проследена со првата буква од поединечната провинција, така што табличката на автомобил регистриран во провинцијата Рајна Хесен започнувал со „VR“. Плочите имале црни букви на бела позадина. Овие плочи продолжиле да се користат до 1945 година.
Првата „автомобилска пошта“ на Рајхпост била отворена во 1906 година, помеѓу Фридберг и Ранштат.
6.5.3 Рајнски превоз
Пред железницата, Рајна била најважната транспортна рута во Големото Војводство. Француските окупатори во периодот на Наполеон ѝ дале централна управа која била со седиште во Мајнц. На Виенскиот конгрес во 1815 година, овие задачи и биле дадени на нова организација, исто така со седиште во Мајнц, наречена Централна комисија за навигација по Рајна. На членовите на оваа организација им требало до 1821 година да се согласат на нов систем на прописи за превозот.
Новите прописи биле уште поитни бидејќи ова било времето кога првите парабродови почнале да патуваат на Рајна. Во 1828 година, компанијата за бродови од Келн превезла 18.600 патници на Рајна. Во 1826 година, Големото Војводство доделило концесија за „парабродска компанија на Рајна и Мајна“, а од 1828 година, парабродот ''Стад Франкфурт'' патувал меѓу Франкфурт и Мајнц.
6.5.4 Железници
Во 1836 година, само половина година по основањето на првата железница во Германија, парламентот на Големото Војводство донел закон, со кој се овозможила експропријација на земјиштето за приватни компании кои граделе железници.
Првата приватна иницијатива за изградба на железничка мрежа, која требало да ја вклучи линија Франкфурт-Дармштат-Хајделберг и линија до Мајнц, пропаднала во 1838 година, кога компанијата што го презела проектот не можела да собере доволно капитал. Државата одбила да инвестира во проектот. Големото Војводство немала вистинска железничка политика. Подоцна, инвестирала во поединечни проекти со половина удел или дури и самостојно, без никаков сеопфатен план. Така, првата железничка врска во Големото Војводство, проширувањето на железницата Таунус до станицата Мајнц-Кастел во 1840 година, бил проект на соседните држави што штотуку случајно минувало низ Големото Војводство.
Покраината Старкенбург добила централна железничка врска, железничката пруга Мајна-Некар, а покраината Горна Хесен била поврзана со железничката пруга Мајна-Васер прилично рано. Овие врски биле производ на заеднички железнички проекти со соседните држави:
* Железницата Мајна-Некар со Франкфурт и Баден.
* Железницата Мајна-Васер со Франкфурт и Изборно Кнежевство Хесен.
* Локална железница Франкфурт-Офенбах со слободниот град Франкфурт
Во меѓувреме, изградбата на железница во третата покраина, Рајна Хесен, ја презела приватна компанија, Железницата Хесија Лудвиг, која се развила во една од најголемите приватни железници во Германија. Одржувала густа мрежа од линии во Рајна Хесен, Старкенбург и пошироко. Нивната оригинална линија, железницата Мајнц-Вормс(-Лудвигшафен), ја поврзувало железничката мрежа на Големото Војводство со Франција од 1853 година. Ова било благодет за извозниот пазар на Големото Војводство. Конечно, во 1876 година државата основала сопствена компанија, ''Државни железници на Големото Војводство Хесен'', која продолжила да ја шири мрежата во Горна Хесен. Во 1897 година, железницата Хесија Лудвиг била национализирана, споена со државните железници Хесен, а потоа и двете биле ставени под контрола на Пруско-Хесијанската железничка компанија (подружница на пруските државни железници, која имала свое седиште во Мајнц). Во 1902 година следела железничката пруга Мајна-Некар. Од овој момент, огромен дел од железничката мрежа на Големото Војводство била под Пруско-Хесијанската железничка компанија.
6.5.5 Преглед на железничката мрежа на Хесен (1889)
Железничка компанија, км, %, Основана, Затворена, Белешки
Железница Хесијан Лудвиг, 507, 55, 1853, 1897, Приватна железница, национализирана и пренесена на пруско-хесијанската железничка компанија во 1897 година.
Државни железници на Големото Војводство Хесен, 183, 20, 1876, 1897, Контролата била префрлена на пруско-хесијанската железничка компанија во 1897 година.
Мајна-Некар, 49, 5, 1843, 1902, Државна железница (заедничка сопственост со Франкфурт и Баден). Контролата била префрлена на пруско-хесијанската железничка компанија во 1897 година.
Останати, 47, 5, –, –, Различни приватни железници
Државни железници на Големото Војводство Баден, 22, 2, 1840, 1920
Пруски државни железници, 111, 12, 1850, 1920, Железницата Мајна-Весер (косопственост на Хесе-Дармштат, Франкфурт и Хесен-Кесел, 1849-1869).
Вкупно, 919, 100, –, –
Највисока власт над железницата во Големото Војводство имало Министерството за финансии, кое имало железничка канцеларија од 1891 година.
7 Култура
7.1 Архитектура
Георг Молер (1784–1852), водечки архитект и градски планер станал раководител на градбите на Големото Војводство во 1810 година и бил одговорен за низа јавни згради: црквата Свети Лудвиг (првата католичка црква во Дармштат по реформацијата), Националниот театар, Луизенплац, Дармштат со колонадата Лудвиг, мавзолејот во паркот Розенхое и масонската ложа (сега позната како „Куќата на Молер“). Надвор од Дармштад, тој бил одговорен за Стаатскиот театар Мајнц и реставрацијата на Шлос Биденкопф.
7.2 Културно и природно наследство
За време на првиот и последниот војвода на Хесен, имало значителен напор за заштита на културното и природно наследство. На поттик на Георг Молер, во Големото Војводство на 22 јануари 1818 година стапила на сила регулативата за управување со наследството, која се однесувала на грижата за зградите и археолошките остатоци и била претходник на современите закони за заштита на наследството. Меѓу другото, Молер бил одговорен за зачувување на каролиншката Торала во Лоршкиот манастир, која сега е светско наследство на УНЕСКО.
„Законот за управување со културното наследство“ на Големото Војводство од 16 јули 1902 година бил првиот модерен, кодифициран закон за управување со наследството во Германија. Ова стана модел за слични закони надвор од Големото Војводство и остана на сила до 1986 година.
7.3 Југендстил
Големиот војвода Ернест Лудвиг бил голем поддржувач на уметноста и, за разлика од повеќето други германски монарси, исто така и на модерната уметност, особено на ''Јуденстил'' (Арт Нуво). Како внук на кралицата Викторија, тој се запознал со движењето за уметности и занаети за време на неговите посети на Англија. Во 1899 година, тој поканил седум млади уметници да ја формираат колонијата на уметници. Тој го натерал архитектот Џозеф Марија Олбрих да дизајнира работилница во Матилденхое и исто така им дозволил на уметниците да дизајнираат свои куќи. Покрај Олбрих, членови на колонијата биле Питер Беренс, Ханс Кристијансен и Лудвиг Хабих. Помеѓу 1901 и 1914 година, во Матилденхое се одржале четири изложби на уметноста на Југендстил. Во Бад Наухајм, создадена е уникатна колекција на спа објекти, главно дизајнирани од овие уметници: Спруделхоф, фонтани за вода за пиење, бањи, паркови, пумпи и перална. Целата структура постои и денес, обезбедувајќи извонреден ансамбл на уметничкиот и архитектонскиот стил на Големото Војводство во 1910 година.
7.4 Јазик
До почетокот на 20 век, Големото Војводство задржало различни правописни правила од соседните држави Прусија и Баварија, што продолжува да има влијание и денес. Овој систем значел дека сложените имиња на места во Големото Војводство биле напишани со цртичка, за разлика од стандардниот германски. Примери за ова сè уште може да се видат на места кои некогаш биле во границите на Големото Војводство. Стандардизиран правописен систем за сите пруски официјални цели бил воведен на 1 јануари 1903 година од страна на пруското Министерство за култура, образование и здравство. Бидејќи правилата на пруските државни железници важеле за пруско-хесијанската железничка компанија, сложените имиња на места во имињата на железничките станици биле напишани без цртичка, иако името на местото каде што тие опслужувале било напишано со цртичка, како со станицата Грос Герау во Грос-Герау и станицата Хоенсулцен во Хоен-Сулцен.
7.5 Државен музеј на Хесен
Државниот музеј на Хесен датирал од донација на големиот војвода Лудвиг I во 1820 година, кој ја подарил својата колекција на уметност и природна историја на државата. Колекцијата била постојано градена од владетелите на Хесен-Дармштат од 17 век и значително се проширила преку набавки и донации во годините што следеле. Музејот првично бил сместен во замокот, а во 1897 година, на поттик на големиот војвода Ернст Лудвиг, бил задолжен архитектот Алфред Месел, кој се прославил во Берлин со идеи за планирање на идеален музеј, да ја изгради новата зграда на музејот.
7.6 Универзитет
Универзитетот Лудвиг („''Ludoviciana''“) во Гисен, именуван по неговиот основач, бил преземен од поранешниот Ландгравијат Хесен-Дармштат и станал државен универзитет.
Во 1877 година, Политехничкото училиште во Дармштат го добило титулата Технички универзитет во Дармштат, што го направило вториот универзитет во земјата (денес: Технички универзитет во Дармштат). Во 1899 година универзитетот го добило правото да доделува докторати.
8 Библиографија
* Бренд, Улрих. ''Verordnungen und Gesetzestexte zum Maß- und Gewichtswesen im Großherzogtum Hessen-Darmstadt. 1817–1870.'' Verein für Geschichte, Denkmal- und Landschaftspflege e. V. Bad Ems, Bad Ems o. J. ISSN 1436-4603.
* Козак, Конрад (1894). ''Das Staatsrecht des Großherzogthums Hessen''. Мор, Фрајбург и Лајпциг.
* Ewald, L. (1862). „Beiträge zur Landeskunde“. Во Grossherzogliche Centralstelle für die Landes-Statistik (уред.). ''Beiträge zur Statistik des Grossherzogthums Hessen''. Дармштад: Јонгхаус.
* Франц, Екхарт Г. (1976). „Einleitung“. Во Рупел, Ханс Георг; Милер, Карин (уред.). ''Historisches Ortsverzeichnis für das Gebiet des ehem. Großherzogtums und Volksstaats Hessen: Darmstädter Archivschriften''''2''. Дармштат: Historischer Verein für Hessen.