procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Француска Северна Африка

Француска Северна Африка (француски: ''Afrique française du Nord'') — федерација на француски колонијални територии во Магреб, која ги зазимала териториите на денешните суверени земји Мароко, Алжир и Тунис.
Почетокот на француската колонизација на Северна Африка започнало во 1830 година кога Франција влегла во редица вооружени конфликти чија цел била максимално искористување на ова историско-географска област и ова продолжило скоро до крајот на 19 век.
Во 1848 година Алжир бил прогласен за територија под суверенитетот на Франција., и бил поделен на оддели на чело со префекти, а на чело на целата територија на Алжир бил доделен француски генерал-гувернер.
Франција го освоил Тунис во 1881 година, принудувајќи го локалниот туниски бег да потпише договор на 12 мај 1881 година според кој де факто територијата на Тунис станува француски протекторат.
Формалното воспоставување на француски протекторат во Мароко датира од 30 март 1912 година, по двете Марокански кризи.
Француското управување во Магреб продолжило од 1830 година до 2 јули 1962 година, кога Алжир стекнал независност.
1 Поврзано
* Освојување на Африка
*Француски Алжир
*Француски протекторат Тунис
*Француско Мароко
*Фезан (1943–1951)
*Египет
Наташа Поплавска

Наташа Поплавска (Скопје, 1971) — македонска режисерка.
1 Животопис
Наташа Поплавска е родена во 1971 година во Скопје, во семејство со богата балетска историја. Дипломирала на Факултетот за драмски уметности во Скопје. Во 2010 година, таа магистрирала на Универзитетот во Шефилд, во областа на маркетинг во современиот театар.
2 Творештво
Режисерската кариера на Поплавска започнала уште во студентските денови, кога во 1995 година, заедно со колегата Синиша Евтимов, ја поставила драмата „''Едмонд''“ на Дејвид Мемет во МНТ. Тоа била првата театарска претстава во Македонија, режирана од студенти. Во 2000 година ја режирала претставата „''Сината соба''“ на Дејвид Хер, во продукција на Асоцијацијата за развој на културата „Артемида“. Во 2014 година, во Театарот комедија, ја режирала драмата „''Лисистрата''“ на Аристофан. Истата година, во Македонската опера и балет, заедно со кореографот Игор Киров, го создала современиот балет „''14 часа''“, додека во 2015 година, во МНТ, го поставила бродвејскиот мјузикл „''Чикаго''“.
Француски Чад

Француски Чад (француски: ''Tchad'') — француска колонијална територија во федерацијата на Француска Екваторска Африка во периодот од 1900 до 1960 година. Земјата се наоѓала на територијата на Чад. Колонијата била основана на 1900 година кога била формирана Воена територија на Чад. Од 1905 година, Чад бил вклучен во федерацијата на француски колонијални територии во Средна Африка, позната од 1910 година под името Француска Екваторска Африка, а во 1920 година бил познат како колонија Чад. Во текот на оваа владеење, земјата била во голема економска криза, населението главно се користело за трговија со робови, модернизацијата на инфраструктурата била на залудно ниво. Единствено кое Франција имала корист како суровина од земјата бил памукот.
По Втората светска војна, Французите дозволиле ограничена застапеност на африканското население во управувањето, воведувајќи го патот кон судирот во политичката сцена меѓу Чадската прогресивна партија со седиште во Чад и Исламската конзервативна чадска демократска унија. На крајот прогресивната партија победила и на земјата и донела независност во 1960 година под раководство на Франсоа Томбалбаје.
Француско Мароко

Француски Протекторат Мароко (француски: ''Protectorat français au Maroc'', арапски: حماية فرنسا في المغرب‎‎ ) — француска колонијална територија во федерацијата на Француска Северна Африка во периодот од 1912 до 1955 година. Земјата се наоѓала на територијата на денешеш Мароко.
Хакан Чалханоглу

Хакан Чалханоглу (роден на во Манхајм, Германија) — турски фудбалер, играч од средниот ред на Интер и на турската репрезентација.
Тој е познат по својата способност да постигнува голови од слободен удар.
1 Клупска кариера
Својата кариера тој ја започнал во Карслуе во 2010 година, за да подоцна се пресели од другата страна на Хамбург во тимот на Хамбургер две години подоцна, поминувајќи уште една сезона во својот прв клуб на позајмица. Неговите настапи во својата прва сезона во Бундеслигата му го донела трансферот од 14,5 милиони евра во Бајер од Леверкузен во 2014 година.
На 3 јули 2017 година, Чалханоглу потпишал четиригодишен договор со ФК Милан. Надоместокот бил пријавен како првични 20 милиони евра, зголемувајќи се на 24 милиони евра. Својот прв официјален натпревар за Милан го остварил еден месец подоцна во вториот дел од третото квалификациско коло на Лигата на Европа, заменувајќи го Сусо на последните 25 минути со победа од 2-0 над Крајова во Сан Сиро. Тој го постигнал својот прв гол за Милан во победата од 5-1 против Австрија Виена во групната фаза на 14 септември, исто така, обезбедувајќи и две асистенции. На домашен терен, својот прв официјален натпревар за Милан го остварил на 20 август, играјќи 90 минути од победата од 3-0 против ФК Кротоне. Чалханоглу го постигнал својот прв гол во лигата на 25 октомври во победата од 4-1 над Киево, со што станал првиот Турчин кој постигнал погодок во Серија А по Емре Белозоглу во 2003 година.
2 Репрезентативна кариера
Роден во Германија, Чалханоглу се одлучил да ја претставува Турција на репрезентативно ниво, со што своето деби го остварил во 2013 година.
Омер Фарук Текбилек

Омер Фарук Текбилек (турски: ''Ömer Faruk Tekbilek'', роден во 1951, Адана, Турција) - турски музичар и композитор на народна музика.
1 Животопис
Омер Фарук Текбилек е роден во 1951 година, во Адана. Во 1971 година ја запознал својата идна сопруга Сузан, поради која во 1976 година се преселил во државата Њујорк, во САД.
2 Творештво
Текбилек е еден од најпознатите композитори и изведувачи на турска народна музика. Тој свири на кавал, зурла, неј, саз, тарабука, ут и на неколку други дувачки, ударни и жичени народни инструменти. Музичкиот стил го темели врз традиционалната суфиска уметност и врз арапската традиционална музика кои ги поврзува со амбиенталната електронска музика. Четирите столба на неговата креативност се: мистицизмот, романтиката, фолклорот и имагинацијата. Музичката кариера ја започнал уште во младоста, кога соработувал со најпознатите турски музичари од крајот на 1960-тите: флејтистот Орхан Генчебеј, саксофонистот Исмет Сирал, перкусионистот Бурхан Тонгуч и со повеќе познати пејачи. Откако станал познат во Турција, започнал турнеја низ Европа и Австралија, а во 1971 година настапувал и во САД како член на турскиот класичен фолк ансамбл. Во САД ја формирал групата „Султан“, заедно со клавијатурист од Египет, еден музичар на бузуки од Грција и братот на сопругата, кој свирел на ударни инструменти. Најпрвин, групата свирела поп-музика, но набргу се свртеле кон традиционалната музика од Блискиот Исток при што групата снимила пет албуми.
Поширока светска популарност Текбилек стекнал во 1998 година, кога соработувал со американскиот композитор, продуцент и гитарист Брајан Кин (''Brian Keane''), снимајќи заедно неколку композиции. Потоа, Текбилек започнал да снима филмска музика, како и музика за телевизиски реклами. Исто така, Текбилек соработувал со голем број познати светски музичари, како: Дон Чери, Карл Бергер, Џинџер Бејкер, Офра Хаза, Симон Шахин, Енрике Моренте итн. Во текот на својата долга кариера соработувал со повеќе продуцентски куќи и снимил над 20 албуми. Како признание на неговата уметничка дејност сведочат многубројните награди кои ги освоил, меѓу кои и: ''US Golden Belly Musician of the Year'' (1998 и 1999 година) и ''BBC World Music Award'' во категоријата на земјите од Блискиот Исток (2003 година). На 21 јуни 2017 година, Текбилек одржал концерт во Македонската опера и балет во Скопје, на отворањето на „Скопско културно лето“, свирејќи заедно со неговиот ансамбл во состав: Алесандро Гвис (клавијатури), Бахадир Сенер (канон), Федерико Ферандина (гитара), Ратко Даутовски (ударалки) и Вагелис Карипис (ударалки).
Национален парк „Белезма“

Белезма (арапски: الحظيرة الوطنية بلزمة) — еден од најважните национални паркови на Алжир. Тој се наоѓа во провинцијата Батна на планината Аурес.
1 Опис
Националниот парк бил создаден во 1984 година и денес се протега на површина од 262,5 км². Климата се движи од суптропска до степска клима. Овде живеат 447 видови на растенија (14% од вкупниот национален број) и 309 видови на животни, од кои 59 се заштитени видови. Овде се наоѓа и највисокиот врв на Белезманскиот опсег, Џебел Рафа со 2,178 метри..
Национален парк „Шреа“

Национален парк Шреа (арапски: الحديقة الوطنية الشريعة) — еден од најмалите националните паркови на Алжир. Тој се наоѓа во провинцијата Блида, и неговото име доаѓа од истоимениот град Шреа, кој се наоѓа во негова близина. Паркот, кој се наоѓа во планинска област позната како Блидиски Атлас (која е дел на Тел Атлас) вклучува ски-станица, една од неколкуте ски-станици во Африка, каде скијањето може да се направи на природен снег.
Националниот парк Шреа е дом на разновидни растенија и животни. Овде живеат мал број на застрашениот вид Берберско макаки.
Линвуд Викинзи

Линвуд Викинзи — нео-нацистичка дружина во шерифовиот оддел на Лос Анџелес заснована во шерифовата канцеларија во Линвуд, Калифорнија. Еден од членовите на дружината бил Паул Танака, заменик на шерифот Ли Бака. По постојани судења во врска со активностите на групата, викинзите биле опишани како „нео-нацистичка“ банда ангажирана во рацистички мотивирани непријателства од страна на федералниот судија Тери Хатер. Според социологистот Роб Суливан, членовите на дружината биле посветени на валоризација на арјанската раса.
Според шерифовиот оддел на Лос Анџелес, групата повеќе не егзистира во нивниот персонал.
Национален парк „Џурџура“

Национален парк Џурџура (арапски: الحديقة الوطنية جرجرة‎‎) — национален парк кој се наоѓа во Алжир. Тој се наоѓа во Кабилија и е именуван според планинаскиот масив Џурџура. Паркот бил основан во 1983 година и зазема површина од 82.25 км<sup>2</sup>.
Во близина на националниот парк се наоѓаат градовите Тизи Узу на север и Буира на југ. Паркот е дом многу шуми, пештери, клисури, и важни разновидни растенија и животни како Берберско макаки
Француски Протекторат Тунис

Француски Протекторат Тунис (француски: ''Protectorat français de Tunisie'', арапски: الحماية الفرنسية في تونس) — француска колонијална територија во федерацијата на Француска Северна Африка во периодот од 1881 до 1956 година. Земјата се наоѓала на територијата на денешеш Тунис.
Како посебна провинција била основана по започнувањето на распадот на Отоманското Царство. Во 1877 година Русија објавила војна на Отоманското Царство и по руската победа започнало прогласување на независност на неколку балкански земји и започнување на нови меѓународни разговори за иднината на провинциите во Северна Африка. Берлинскиот конгрес од 1878 година се свикал за решавање на отоманското прашање. Велика Британија, иако се спротивставила на целосно уништување на Отоманското Царство, й понудила на Франција контрола врз Тунис, а за возврат таа би го добила Кипар. Германија се согласила да дозволи француско владеење во Тунис. Италија, која имала економски интереси во Тунис, остро се спротивставила на планот, но не можела да ја наметне својата волја.
Француското присуство во Тунис дошло пет децении по окупацијата на соседниот Алжир, време кога Французите сè уште биле неискусни и не знаеле како ќе се развије колонијата. Пред пристигнувањето на Французите, Тунис започнал процес на современи реформи, но финансиски проблеми повторно биле најголем проблем. По нивната окупација, француската влада ги презела меѓународните обврски на Тунис. Французите започнале подобрувања во неколку области, вклучувајќи ги транспортот и инфраструктурата, индустријата, финансискиот систем, јавното здравство и администрацијата. Сепак, францускиот бизнис и нејзините граѓани биле фаворизирани. Нивното постоечко национално чувство било изразено преку печатот и основање на движење за независност пред Првата светска војна. Крајна цел била постигната во 1956 година.
Ахагар

Ахагар (арапски: جبال هقار) — планински масив кој се наоѓа во централниот дел на пустината Сахара, во Југоисточен Алжир.
1 Географија
Овој планински регион се наоѓа на околу 1.500 километри јужно од главниот град Алжир. Просечната надморска височина е околу 900 метри, а највисоката точка е врвот Тахат (3003 метри). Планините покриваат површина од околу 550.000 квадратни километри. Планинскиот масив е составен главно од метаморфни карпи пред околу 2 милијарди години, иако постојат области каде вулканот има утврдено многу понови карпи.
Климата во Ахагар е тропско-пустинска, со ретки врнежи. Сепак таа е умерена за разлика од соседните пониски области на Сахара, а во стрмните кањони водата испарува побавно, образувајќи вирови и подобри услови за вегетација. Поради тоа, на рисорамнината се среќаваат повеќе биолошки видови, од кои некои се многу ретки.
Жителите на Ахагар се од етничката група Имухаг, кои произлегуваат од Туарезите. Најголемиот град во близина на висорамнината е Таманрасет, кој е сместен на еден од главните транссахарски патишта. Денес Ахагар е една од главните туристички атракции во Алжир и еден од десетте национални паркови на Алжир. Овој национален парк има површина 3 800 км² и бил основан во 1987 година.
2 Наводи
***
Дамата со камелии

Дамата со камелии (француски: ''La Dame aux camélias'') - роман на францускиот писател Александар Дима (Синот) од 1848 година.
1 Обработки на Дамата со камелии
Темата од романот „Дамата со камелии“ била обработена и во други музички и филмски дела:
* „Дамата со камелии“ - балет на Василиј Медведев според либретото на Јана Темиз.* „Травијата“ - опера на Џузепе Верди.
Јана Темиз

Јана Темиз - руско-турска писателка и балетски либретист.
1 Животопис
Јана Темиз е родена во Москва, каде дипломирала на филолошкиот факултет при Московскиот државен универзитет, а потоа магистрирала на Институтот за светска литература при Академијата на науките на СССР. За време на животот во Русија, таа се занимавала со наставна дејност, а потоа се преселила во Турција, каде предавала руски и англиски јазик.
2 Творештво
Уште за време на животот во Русија, Темиз напишала повеќе учебни помагала за литература. Таа е автор на неколку романи: „Рајот на земјата“, „Градина на камењата“, „Духовите на балетот“, „Засолниште на преселните птици“ итн. Исто така, таа е автор на либрета за повеќе балети кои биле изведувани ширум светот на кои како кореограф се јавува Василиј Медведев, како што се: „Седум убавици“ (Баку, 2008), „Пепелашка“ (Сараево, 2008 и Измир, 2009), „Копелија (Сараево, 2009), „Катја и принцот на Сијам“ (Екатеринбург, 2011), „Дамата со камелии (Скопје, 2014), „Клеопатра“ (Скопје, 2016).
Багет

Багет или француски леб (|baguette) – леб со специфични својства, карактеристичен според односот меѓу кората и средата на самиот производ. Тоа е производ со големо учество на кората во однос на вкупната грамажа на производот, па со самото тоа така е обликуван – со долгнавест кружен облик, со мал пресек.
1 Изглед
Вообичаените димензии на багетот се: ширина 5-6 см, висина 3-4 см и должина околу 65 см. Тежи околу 250 грама.
Кората на багетот е многу крцкава и има златеста боја, додека внатрешноста, средата, е бела и мека. Начелно, багетот си го враќа обликот доколку биде притиснат и тоа е мерило дали лебот е квалитетен.
2 Историја
Багетот е познат како еден од типичните симболи на Франција и особено на Париз. Како и виното, беретката и сирењето, багетот станал симбол иако постојат и други видови леб во Франција, а багетот денес се наоѓа во многу земји во светот.
Обликот на багетот предизвикувал чудење и љубопитство кај посетителите на Франција уште во XIX век,. Сепак, неговото точно потекло не е познато.
2.1 Можно потекло
Според една варијанта, своето потекло багетот им го должи на Наполеоновите походи. Дотогаш лебот бил тркалезен за подобро да се чува. Новиот облик бил измислен од пекарниците на Наполеон за да можат војниците полесно да го пренесуваат во заден џеб на горниот дел на облеката, а не во панталоните како што често се наведува. Доколку би се пренесувал во панталоните би можел да се оштети.
Според друга варијанта овој леб бил измислен во Виена и неговиот облик можел да биде долгунест, но и овален. Во Франција бил донесен во текот на XIX век (во 1839 година во Виенската пекарница основана од Август Цанг). Багетот го доживеал својот развој во Париз го доживеал во 1920-тите години заради пократкото време на киснење и печење во однос на другите видови леб. Во тоа време бил донесен закон кој им забранувал на пекарниците да работат пред 4 часот наутро, што било кратко време за подготовка на традиционалниот леб.
Според трета варијанта, ретко наведувана и доста сомнителна, е онаа според која багетот настанал при изградбата на метрото во Париз. Имено, надзорникот на изградбата на метрото имал доста проблеми со честити расправии меѓу работниците кои биле од различно потекло (Бретонци, Оверњанци...), а во тоа време секој работник секогаш со себе носел нож со кој сечел фелки леб. За да ги избегне ножевите на работните места, надзорникот побарал од некој пекар да подготви леб кој ќе може да се крши, а не да се сече. Оттука фактот за одредени пуристи дека багетот се крши, не се сече.
3 Поврзано
*Леб
*Тесто
*Чапати
Јоан Офредо

Јоан Офредо (|Yoann Offredo; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа . Негова единствена професионална победа досега е четвртата етапа на Тур де Пикарди 2009.
Во јуни 2017 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017.
1 Достигнувања
;2006
: 2. Хроно де Хербје
;2007
: 2. Тур де ла Сом
: 2. Хроно де Хербје
;2009
: 1. Етапа 4 Тур де Пикарди
: 5. Краен пласман Тур де Валони
: 9. Гран при де Денен
;2010
: 3. ГП Западна Франција
: 7. Париз-Тур
: 8. Гран при д’Изберг
;2011
: 4. Омлоп хет Ниусблад
: 7. Милано-Санремо
: 8. Краен пласман Делта Тур Зеланд
: 10. ГП Западна Франција
;2013
: 5. Национално друмско првенство
;2016
: 6. Класик Лоар Атлантик
: 8. Краен пласман Четири дена Динкерк
;2017
: Награда за борбеност на етапа 2 Тур де Франс
;2018
: Награда за борбеност на етапа 1 Тур де Франс
;2019
: Награда за борбеност на етапа 7 Тур де Франс
Серж Ибака

Серж Ибака ( во ) — конгоанско-шпански кошаркар кој настапува за екипата на Торонто Репторс во НБА и за кошаркарската репрезентација на Шпанија. Ибака бил избран од екипата на Оклахома Сити Тандер како 24-ти избор на драфтот во 2008 година, и во дресот на Оклахома Сити останал седум сезони. Ибака игра на позицијата крилен центар. Освен за Оклахома, Ибака играл и за екипите на Орландо Меџик и Торонто Репторс од НБА.
Иако е роден во Конго и настапувал за младинската кошаркарска репрезентација на Конго, Ибака официјално ја претставува Шпанија на меѓународната кошаркарска сцена. Ибака се преселил во Шпанија како тинејџер пред да настапува во НБА, и заедно со Рој Хиберт и Чарли Вилануева е еден од тројцата кошаркари кои настапувале за различни репрезентации. Со шпанско државјанство се стекнал во 2011, и со репрезентацијата на Шпанија освоил злато на ЕвроБаскетот 2011 и сребро на ЛОИ 2012.
1 НБА статистика
Најмногу во лигата
1.0.1 Регуларен дел
2009–10, Оклахома Сити, 73, 0, 18.1, .543, .500, .630, 5.4, .1, .3, 1.3, 6.3
2010–11, Оклахома Сити, 82, 44, 27.0, .543, .000, .750, 7.6, .3, .4, 2.4, 9.9
2011–12, Оклахома Сити, 66, 66, 27.2, .535, .333, .661, 7.5, .4, .5, 3.7, 9.1
2012–13, Оклахома Сити, 80, 80, 31.1, .573, .351, .749, 7.7, .5, .4, 3.0, 13.2
2013–14, Оклахома Сити, 81, 81, 32.9, .536, .389, .784, 8.8, 1.0, .5, 2.7, 15.1
2014–15, Оклахома Сити, 64, 64, 33.1, .476, .376, .836, 7.8, .9, .5, 2.4, 14.3
2015–16, Оклахома Сити, 78, 78, 32.1, .479, .326, .752, 6.8, .8, .5, 1.9, 12.6
2016–17, Орландо, 56, 56, 30.5, .488, .388, .846, 6.8, 1.1, .6, 1.6, 15.1
2016–17, Торонто, 23, 23, 31.0, .459, .398, .882, 6.8, .7, .3, 1.4, 14.2
Просек, 603, 492, 29.1, .516, .369, .757, 7.3, .6, .4, 2.4, 12.0
1.0.2 Разигрување
2010, Оклахома Сити, 6, 0, 25.5, .571, .000, .700, 6.5, .3, .3, 2.0, 7.8
2011, Оклахома Сити, 17, 17, 28.8, .462, .000, .825, 7.3, .2, .2, 3.1, 9.8
2012, Оклахома Сити, 20, 20, 28.4, .528, .250, .722, 5.8, .6, .6, 3.0, 9.8
2013, Оклахома Сити, 11, 11, 33.3, .437, .444, .792, 8.4, .7, .0, 3.0, 12.8
2014, Оклахома Сити, 15, 15, 33.7, .622, .333, .750, 7.3, .5, .7, 2.4, 12.2
2016, Оклахома Сити, 18, 18, 33.4, .521, .449, .750, 6.3, .6, .8, 1.3, 12.0
2017, Торонто, 10, 10, 30.7, .462, .316, .846, 6.5, 1.4, .4, 1.7, 14.3
Просек, 99, 99, 31.0, .505, .396, .774, 6.7, .6, .5, 2.4, 11.3
Африкански куп на нации 1965

Африкански куп на нации во 1965 година — 5-то африканско фудбалско првенство на Африканскиот куп на нации кое се одржало во Тунис од 12 ноември - 21 ноември 1965 година. На ова првенство учество зеле 6 репрезентации. Вкупно биле одиграни 8 натпревари.
Победник на турнирот била Фудбалската репрезентација на Гана.
1 Учесници
Репрезентација, Број научества, Последноучество, Најдобарпласман
нема, Дебитант
1963, (1962)
1963, (1963)
нема, Дебитант
нема, Дебитант
(host), 1963, (1962)
2 Стадиони
Тунис, , Sfax
Стадион Шедли Зуитен, Стадион Талеб Мири
Капацитет: 20,000, Капацитет: 11,000
Сус Бизерта
Stade Bou Ali Lahouar, Стадион Бизерта
Капацитет: 6,500, Капацитет: 2,000
3 Групна фаза
Прво пласираните екипи во финале
Второ пласираните екипи за трето место
3.1 Група А
Екипа, , , , , , , ,
2, 1, 1, 0, 4, 0, +4, 3
2, 1, 1, 0, 5, 1, +4, 3
2, 0, 0, 2, 1, 9, −8, 0
--------
3.2 Група Б
Екипа, , , , , , , ,
2, 2, 0, 0, 9, 3, +6, 4
2, 1, 0, 1, 4, 4, 0, 2
2, 0, 0, 2, 2, 8, −6, 0
--------
4 Завршна фаза
Галицизам

Галицизам (|gallicur, |gallicisme) – збор или фраза од францускиот јазик преземена во друг јазик.
Треба да се има на ум дека самиот поим галицизам не е сосем точен. Имено, дури 99% од француските позајмици имаат латинско (поточно романско) потекло, и немаат никаква врска со изумрениот галски (келтско потекло). Современиот француски јазик еволуирал од народниот латински јазик на територијата на поранешната Римска Галија, од каде и потекнува називот галицизам. Истиот е помилозвучен од „француцизам“. Галицизмите се доста бројни во речникот на македонскиот јазик, во него навлегле, некои директно, а некои преку други јазици. Со текот на времето дел од нив застареле и станале историзми и архаизми. Бројот на галицизми е значителен во повеќе светски јазици кои ги прифатиле во различно време. Англискиот, германскиот, холандскиот, романскиот, шпанскиот, јапонскиот, турскиот и многу африкански јазици имаат значителен број галицизми.
Равно (Босна и Херцеговина)

Равно (босански, српски, хрватски: ''Ravno'') — село и седиште на својата општина во Јужна Босна и Херцеговина. Таа се наоѓа во ентитетот на Федерацијата на Босна и Херцеговина. Равно беше посебна област до 1963 година, кога стана дел од општината Требиње. Во 1994 година, границата се промени и Равно повторно стана општина. Меѓутоа, овој пат, дел од границата на општината Требиње беа додадени како дел од Равно. Кога Раво наследил дел од поранешната општина Требиње, тој имал површина од 447 км<sup>2</sup> (173 sq mi). Овие додадени погранични подрачја се движеа под насловот Траувијски маршеви (Требињска Краина) и најчесто биле населени од Срби.
1 Наводи
Кетеринг

Кетеринг — угостителска услуга за обезбедување на храна и/или пијалаци на оддалечена локација или на места како што се хотели, пабови, локали и сл.
1 Историја на кетерингот
Првата поголема кетеринг услуга била забележана во Соединетите Американски Држави, на балот во Филаделфија во 1778 година при прославата на заминувањето на британскиот генерал Вилијам Хоу Во САД како бизнис кетерингот почнал да се формира во дваесеттите години на XIX век со центар во Филаделфија Кетерингот бил профитабилен и респектабилен бизнис.
2 Мобилен кетеринг
Под мобилен кетеринг се подразбира кетеринг при кој угостителот нуди храна и/или пијалаци директно од наменско возило. Оваа услуга обично се нуди на концерти, спортски натпревари, пикници и слични настани.
3 Кетеринг на свечености
Кетерингот на свечености обезбедува храна и пијалаци за разни свечености (свадби, свршувачки, матури...) . Може да се ангажира посебно или да биде дел од пакет со просторот каде што истите се изведуваат.
Остроготско Кралство

Остроготското Кралство, официјално познато како Кралство Италија (латински: ''Regnum Italiae''), било воспоставено од Остроготите во Италија и соседните области од 493 до 553 година.
Во Италија, Остроготите предводени од Теодорих Велики, го убиле Одоакар. Под власта на Теодорих, првиот крал, Остроготското Кралство го достигнало својот зенит, протегајќи се од Франција на запад до Србија на исток. Теодорих самиот се нарекувал ''Gothorum Romanorumque rex'' („Крал на Готите и Римјаните“), демонстрирајќи ја желбата да биде водач на двата народи.
Почнувајќи од 535, Источната Римска (Византиска) Империја на чело со Јустинијан I ја освоила Италија.
1 Список на кралеви
* Валамир –465
* Теодемир 470–475
* Теодорих Велики 489–526
* Аталарик 526–534
* Амаласунта 534-535
* Теодад 534–536
* Витигес 536–540
* Илдибад 540–541
* Ерарик 541
* Тотила 541–552
* Теја 552–553
Александар Кирацовски

Александар Кирацовски ( во ) — македонски политичар, пратеник од редовите на СДСМ и генерален секретар на партијата. Дипломирал на техничкиот факултет при универзитетот „Св. Климент Охридски“ во Битола на машинскиот отсек во 2007. Кирацовски бил потпретседател на Социјалдемократска младина на Македонија во периодот 2010–2012, а пред тоа и претседател на битолскиот огранок на СДММ во периодот 2008–2010. Повремено пишувал колумни во дневниот весник „Дневник“.
Кирацовски бил дополнителен заменик-министер во министерството за информатичко општество и администрација во техничката влада на Емил Димитриев во периодот 2015–2016, а потоа бил избран за пратеник на парламентарните избори во 2016 како втор носител на список на СДСМ во петтата изборна единица, каде партијата освоила девет мандати. На партискиот конгрес во јуни 2017 тој бил именуван за генерален секретар на СДСМ, откако во претходниот мандат 2013–2017 бил потпретседател на партијата.
Благој Бочварски

Благој Бочварски (р. во Штип) — македонски политичар, поранешен министер за транспорт и врски, поранешен градоначалник на Општина Штип, поранешен пратеник од редовите на СДСМ и актуелен потпретседател на партијата.
1 Животопис
Основно и средно училиште завршил во Штип, а дипломирал на студиите по архитектура на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. Тој станал член на СДСМ во 2002 година, а во 2013 година бил избран за член на извршниот одбор на партијата.
Бочварски во периодот 2011–2016 година, работел како архитект во приватно градежно претпријатие, по што бил избран за пратеник на парламентарните избори во 2016 година како втор носител на список на СДСМ во третата изборна единица, каде партијата освоила девет мандати. На партискиот конгрес во јуни 2017 година тој бил именуван за потпретседател на СДСМ и член на централниот одбор. На локалните избори во 2017 година, Бочварски остварил победа во вториот круг, а на 3 ноември го презел раководењето со Општина Штип.
Рикардо Родригес (фудбалер)

Рикардо Иван Родригес Араја (роден на 25 август 1992 година) — швајцарски фудбалер кој настапува за ФК Торино.
Тој е опишан како комплетен играч од одбраната и е познат по неговите силни способности за напредок, како и способност за презизни додавања. Родригес бил познат и по изведувањата на пеналите во неговиот поранешен клуб Волфсбург.
Роден во Цирих од шпански татко и мајка чилеанка, Родригес ја започнал својата професионална кариера во локалниот клуб Цирих во 2010 година, каде што поминал осум години во младинскиот тим. По пробивањето во првиот тим во Цирих и неговите добри игри, Родригес бил продаден на Волфсбург во јануари 2012 година за 7,5 милиони фунти. Тој одиграл 184 натпревари за бундеслигашот во сите конкуренции, и постигнал 22 гола, освојувајќи го германскиот куп и Суперкуп во 2015 година. Во јуни 2017 година тој потпишал за Милан.
Родригес има настапувано во сите младински категории за швајцарската репрезентација, освојувајќи го ФИФА У-17 Светското првенство во 2009 година. За сениорскиот тим на Швајцарија настапува од 2011 година, и досега има одиграно повеќе од 40 пати за неговата земјата. Тој бил дел од швајцарскиот тим на Светско Првенство во фудбал во Бразил во 2014 година, а подоцна истата година бил прогласен за швајцарски фудбалер на годината.
Државен непријател (филм од 1931)

Државен непријател (англиски: ''The Public Enemy'') - американски филм од 1931 година, во режија на Вилијам А. Велман. Главните улоги ги толкуваат: Џејмс Кегни, Џин Харлоу, Едвард Вудс, Џоан Блондел, Доналд Кук, Лесли Фентон, Берил Мерсер, Мареј Кинел, Роберт О'Конор итн. Во 1998 година, филмот бил ставен во Националниот филмски регистер на САД.
1 Содржина
Том Пауерс (го игра Кегни) и Мат Дојл (го игра Вудс) се деца кои се занимаваат со ситни кражби, а кога ќе поодраснат веќе навлегуваат во водите на сериозниот криминал. За време на прохибицијата, тие стануваат дел од бандата на Педи Рајан (го игра О'Конор) и притоа заработуваат многу пари. Тие уживаат во раскошниот живот, исполнет со забава и девојки. Том ѝ дава пари на мајка му (ја игра Мерсер), која го прифаќа неговиот начин на живот, но брат му Мајк (го игра Кук) остро му се спротивставува. Еден ден, противниците го убиваат нивниот соработник Семјуел Нејтан (го игра Фентон), со што започнува војна меѓу криминалните банди. Педи му предложува на Том да се смири, но тој не прифаќа, а кога ќе биде убиен неговиот најдобар другар Мат, тој оди во седиштето на противничката банда и ги убива сите кои се скриени таму. Сепак, Том е тешко ранет во престрелката, а додека закрепнува во болницата, противниците го грабнуваат и го убиваат.
Гијом Мартен

Гијом Мартен (|Guillaume Martin; р. во ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа .
Во јуни 2017 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017.
1 Достигнувања
;2015
: 1. Лиеж-Бастоњ-Лиеж за млади возачи
: 4. Краен пласман Ронд де л’Изар
: 10. Краен пласман Тур де л’Авенир
::1. Етапа 5
;2016
: 2. Краен пласман Трка околу Австрија
: 4. Краен пласман Тур де л’Ен
: 8. Краен пласман Рон-Алп Изер Тур
;2017
: 1. Краен пласман Џиро ди Тоскана
::1. Етапа 2
: 1. Краен пласман Тур ди Жеводан Лангдок-Русијон
::1. Етапа 1
: 1. Етапа 4 Тур ди Лимузен
: 3. Краен пласман Тур ди Јура
: 6. Полинорман
: 10. Тур ди Дуа
;2018
: 1. Краен пласман Сиркут де ла Сарт
::1. Етапа 3
: 3. Тур ди Финистер
: 3. Букл де л’Олн
: 4. Тур ди Дуа
: 5. Национално друмско првенство
: 5. Гран при де Валони
: 5. Гран при д’Увертир Ла Марсејез
: 9. Краен пласман Трка околу Германија
;2019
: 2. Краен пласман Џиро ди Сицилија
::1. Етапа 4
: 2. Трофео Кампос, Поререс, Феланит, Сес Салинес
: 5. Тур ди Финистер
: 7. Трофео Андрат-Љосета
: 7. Трофео Сера де Трамунтана
: 8. Краен пласман Волта а Каталуња
: 8. Класик Сид-Ардеш
: 8. Класик Ла Дром
Црква „Св. Константин и Елена“ - Мрзенци

Свети Константин и Елена — главна селска црква во гевгелиското село Мрзенци.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во јужниот дел од селото и е сместена на Мрзенски Рид, кој има доминантна положба во однос на остатокот од селото.
2 Историја
Близу денешната црква стојат остатоци од средновековна црковна градба; ова наоѓалиште го носи името Црква. Овој објект со текот на времето бил напуштен, и познато е од мештаните дека следнот (за нив познат) храм бил изграден на место од другата страна на железничката пруга некаде во XIX век. Нејзин градител бил истакнатиот Андон Китанов со потекло од селото Тресонче. Подоцна е решено денешната црква да се изгради на средновековното место. Изградбата започнала да се гради во 1925 година, но поради низа непогодности не била довршена сè до 1936 година, кога и била осветена од страна на штипскиот владика Симеон Злетовско-струмички.
Во мај 2015 година, крадци ја скршиле влезната врата од црквата и ги одземале парите од иконите и касите. Според мештаните, при грабежот на црквата биле одземени околу илјади денари. Уште една кражба во црквата се случила ноќта на 5 март 2020 г.
3 Архитектура
Градбата на црквата е трикорабна, со рамни варосани тавани, при што средишниот кораб е засводен. Покривната конструкција е изградена на две води и е потпрена на осум столбови во два реда. Кон западната и јужната страна на црквата е доградена припрата. Над главниот влез од црквата има ниша во која се живописани Свети Константин и Елена.
Дворот на црквата е ограден и зафаќа голема површина. Во него се сместени селските гробишта и камбанаријата. Камбанаријата е со квадратна основа и се наоѓа веднаш до црквата.
3.1 Фрескоживопис
Внатрешноста на црквата не е живописана. Иконостасот е изработен во 1937 година. На него има три записи. Едниот се наоѓа над царските двери, врз фризот со винова лоза. Останатите два се наоѓаат лево и десно од дверите, на парапетни табли. На северната страна од царските двери е испишан записот
„Иконописци - браќата Доневи од с. Гари, Дебарско 1937 г.“
4 Галерија
5 Поврзано
* Мрзенци
* Повардарска епархија
* Гевгелиско архијерејско намесништво
* Втора гевгелиска парохија
Централен македонски силогос

Централниот македонски силогос (на грчки: Κεντρικός Μακεδονικός Σύλλογος) е грчка организација, дел од грчката вооружена пропаганда во Македонија.
Била создадена во Атина во 1902 година од браќата Теохарис и Маврудис Геројанис. Организацијата имала за цел да ја претстави и заштити грчката гледна точка за населението во Беломорска Македонија пред и по илинденското востание. Одделно со помош на организацијата се испраќаат андартски чети во Македонија. Во 1905 година започнува да издава свој весник „Александар Македонски“. Во 1907 година заедно со други слични здруженија влегува во Панмакедонскиот силогос.
Теохарис Геројанис

Теохарис Геројанис (на грчки: ''Θεοχάρης Γερογιάννης'') е грчки лекар, музичар, музиколог, општественик, еден од првите организатори на грчката вооружена пропаганда во Македонија.
1 Животопис
Роден е во 1858 година во халкидишкото гратче Леригово, тогаш во Отоманското Царство, Арнеа, Грција. Брата му Георгиос Геројанис бил градоначалник на Леригово од 1896 до 1906 година. По професија Теохарис е лекар. Учел музика од Димитър Златанов Градоборчето и Стаматиос Заркинос во Солун. Започнал да предава европска музика во Атинската филхармонија. Пеел 15 години со успех во Атина и пишувал музички барања.
Во 1902 година го основал Централниот македонски силогос во Атина заедно со своите браќа Маврудис и Христодулос.
2 Наводи
Општина Миравци

:''За истоименото село, видете Миравци.''
Општина Миравци — поранешна рурална општина во Македонија, создадена во 1996 година, а престанала да постои со законот за територијална поделба на Македонија од 2004 година, кога била припоена кон Општина Гевгелија. Седиште на општината било селото Миравци.
Територијата на општина се наоѓала во регионот Бојмија. Најголема река во општината била Вардар. Општината се граничела со: Општина Гевгелија на југ, Општина Конопиште на запад, Општина Демир Капија на север и Општина Валандово на исток.
1 Демографија
Според пописот од 2002 година, во општина Миравци живееле 2.626 жители. Според последниот попис од 2021 година, општината би имала 2.123 жители:
2002, 2021
НАРОД, број, %, број, %
ВКУПНО, 2.626, 100, 2.123, 100
Македонци, 2.604, 99.16, 2.036, 95.9
останати, 22, 0.84, 26, 1.22
лица без податоци, /, /, 61, 2.87
2 Населени места
ВКУПНО, Македонци, Албанци, Турци, Роми, Власи, Срби, Бошњаци, Други, Лица за кои податоците се преземени од административни извори
Општина Миравци, 2.123, 2.036, 8, -, -, -, 5, -, 13, 61
Габрово, 5, 5, -, -, -, -, -, -, -, -
Давидово, 302, 299, -, -, -, -, -, -, -, 3
Милетково, 113, 110, 3, -, -, -, -, -, -, -
Миравци, 1.392, 1.335, 5, -, -, -, 2, -, 8, 42
Петрово, 121, 110, -, -, -, -, -, -, 1, 10
Смоквица, 190, 177, -, -, -, -, 3, -, 4, 6
3 Поврзано
* Општина Гевгелија
* Општини во Македонија
* Миравци
* Бојмија
Африкански куп на нации 1978

Африкански куп на нации во 1978 година — 11-то африканско фудбалско првенство на Африканскиот куп на нации кое се одржало во Гана од 5 март - 16 март 1978 година. На ова првенство учество зеле 8 репрезентации. Вкупно биле одиграни 16 натпревари.
Победник на турнирот била Фудбалската репрезентација на Гана.
1 Учесници
** (домаќин)
* (носител)
****<sup>1</sup>*
2 Стадиони
Акра, Кумаси
Стадион Акра, Стадион Кумаси
Капацитет: 40,000, Капацитет: 40,500
3 Групна фаза
3.1 Група А
Екипа, , , , , , , ,
3, 2, 1, 0, 6, 2, +4, 5
3, 1, 2, 0, 5, 3, +2, 4
3, 1, 1, 1, 3, 2, +1, 3
3, 0, 0, 3, 2, 9, −7, 0
--------------------
3.2 Група Б
Екипа, , , , , , , ,
3, 2, 0, 1, 7, 4, +3, 4
3, 1, 2, 0, 4, 2, +2, 4
3, 1, 1, 1, 2, 4, −2, 3
3, 0, 1, 2, 1, 4, −3, 1
--------------------
4 Завршна фаза
4.1 Полуфинале
----
4.2 Трето место
<sup>1</sup> Натпреварот бил прекинат откако Тунис во 42. минута, при резултат 1-1, протестирал против официјалниот претставник. На Нигерија и било доделена победа од 2-0, а на Тунис му било забрането да се натпреварува во следните две години .
Црква „Св. Климент Охридски“ - Стојаково

Црквата „Св. Климент Охридски“ — католичка црква во богданското село Стојаково. Црквата е сместена во непосредна близина на сретселото.
1 Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа. Ѕидовите се малтерисани и обоени во бела боја, додека рабовите на аглите се истакнати и обоени во жолта боја. Главниот влез е сместен на западната страна, а на ѕидот над него има монофора. Камбанаријата е со четириаголна основа и се издига на кровот над главниот влез. Нејзината конструкција содржи четири столба обоени во жолта боја, а делот што е сместен над покривната конструкција на црквата е изграден од тули, при што на секоја од четирити страни има по една монофора. Црквата и камбанаријата се покриени со ќерамиди.
2 Галерија
3 Поврзано
* Стојаково
Монофора

Монофора (|monofora) — вид на едноделен прозорец со лак.
Во архитектурата монофорите се појавуваат од самиот почеток на градителството, а особено биле омилени во времето на романтизмот, готиката и ренесансата. Во мода се враќаат со појавата т.н. неостилови во XIX век, во времето на историзмот.
1 Поврзано
*Бифора
*Трифора
*Квадрифора
Павол Јураш

Павол Јураш - словачки сценограф и костимограф.
1 Животопис
Јураш студирал театарска режија на Академијата за изведувачки уметности во Прага, во класата на Љубомир Вајдичка. Исто така, тој студирал и оперска режија на Академијата за сценски уметности „Јаначек“, а завршил докторски студии од областа на интерпретацијата и теоријата на интерпретацијата. Најпосле, тој студирал и оперска режија на Училиштето за музика и театар во Хамбург.
2 Творештво
Јураш работел како режисер во повеќе театарски куќи во Чешката Република: Народниот театар во Прага, Националниот театар во Брно, Операта „Јаначек“, театарот „Махен“ итн. Меѓу неговите најуспешни оперски поставки се издвојуваат: „Волшебната флејта“, „Пимпиноне“, „Облеката го прави човекот“, „Одмаздата на цвеќето“ итн. Исто така, тој е автор и на повеќе проекти од отворен тип во кои прави спој на традиционалните и нетрадиционалните типови на музичко-сценски простори, театарот, операта, балетот и драмата. Во продолжение, Јураш осмислил визуелно повеќе изложби, инсталации, концерти, модни ревии и перформанси. Во Народниот театар во Брно, во соработка со Мартин Дохнал, тој поставил три класични бајки: „Заспаната убавица“ (2010), „Пепелашка“ (2011) и „Ѓаволот и Кејт“ (2012). Во 2013 година соработувал со рускиот кореограф Василиј Медведев на балетот „Копелија“, поставен на сцената на Националниот балет на Панама. Со Медведев работел и на балетот „Корсар“ во продукција на Словачкиот национален театар. За сценографијата на балетот „Онегин“ во продукција на театарот „Вјелки“ во Лоѓ, Јураш ја добил престижната награда на фондацијата „Пушкин“.
Бифора

Бифора (|bifora) — вид на прозорско окно вертикално поделено на два еднакви дела. Секој дел е натсводен со лак, а понекогаш и целата бифора со еден дополнителен лак, при што во просторот меѓу двата помали лакови и големиот лак често се наоѓаат декоративни елементи.
Нивната помасовна употреба во градителството почнува во времето на романиката, а во времето на готиката омилени биле тесни елегантни бифори, главно на црковните камбанарии. Во XII век бифорите се јавуваат во ерменската, а потоа и во исламската архитектура.
Бифорите се задржале и во ренесансата, а потоа излегуваат од мода. Се враќаат во XIX век, во времето на историзмот и возобновата на готиката и романиката.
Овој вид прозорска рамка често се користел за градба на камбанарии.
1 Поврзано
*Монофора
*Трифора
*Квадрифора
Трифора

Трифора (|trifora) — вид на прозорско окно вертикално поделено на три еднакви дела. Секој дел е натсводен со лак, а понекогаш и целата трифора со еден дополнителен лак, при што во просторот меѓу трите помали лакови и големиот лак често се наоѓаат декоративни елементи.
Трифорите поретко се употребувале од бифорите и монофорите. Се појавиле во времето на романиката, најмногу се користеле во времето на готиката, а многу малку во ренесансата. После тоа биле скоро заборавени, а повторно се враќаат во архитектурата во XIX век, во времето на историзмот и повторната популаризација на готиката и романиката.
Овој вид прозорска рамка вообичаено се користел за поголеми отвори на горните катови. Најчесто трифорите се граделе на завршните катови на камбанариите, бидејќи големите отвори на трифорите ја смалувале масата на камбанаријата, па истата можела да достигне поголеми висини.
1 Галерија
2 Поврзано
*Монофора
*Бифора
*Квадрифора
Нерија Голдберг

Нерија Цепаите Голдберг - литванска композиторка и дизајнерка на звук.
1 Животопис
Голдберг студирала хорско диригирање на конзерваториумот во Каунас, како и композиција (додипломски и постдипломски студии) и оркестарско диригирање на Литванската музичка академија. На Оксфордското училиште за звук дипломирала од областа на дизајн на звук и музичка продукција. Покрај компонирањето, Голдберг се занимава и со педагошка дејност, предавајќи на неколку музички школи, како: Универзитетот „Vytautas Magnus“, „Kazimieras Simonavicius“ и на Литванската академија за филм и театар.
2 Творештво
Уште за време на студентските денови, Голдберг се определила за создавање големи музички дела - концерти, симфонии, опери и ораториуми. Во 1999 година бил објавен првиот носач на звук со нејзина музика, насловен „Мини опера“. За време на студентските денови, во 2001 година, Голдберг го компонирала своето прво големо дело, „Реквием“, кој премиерно бил изведен од Националниот симфониски оркестар на Литванија и Државниот хор на Каунас. Од нејзините подоцнежни дела посебно се истакнуваат ораториумот „Глорија“ и операта-мјузикл „The congress of birds“ за солисти, симфониски оркестар, хор и електроника (во соработка со либретистот Пол Лангман). Во 2016 година го компонирала балетот „Клеопатра“ чија светска премиера се одржала во Скопје. Како композитор, таа соработува со Националната опера и балет на Литванија, а нејзините дела се изведувани ширум светот, а таа работи и како дизајнер и инженер на звукот, аранжер и оркестратор. Најпосле, Голдберг компонира музика за филм и за телевизија и е членка на американската асоцијација „Broadcast Music Inc. (BMI)“.
Александар Анисимов

Александар Анисимов — руски диригент.
1 Животопис
Анисимов е носител на звањето „доктор по музика Honoris Causa“ доделено од Ирскиот национален универзитет, како и признанието „Командант на францускиот орден за заслуги од највисок степен“.
2 Творештво
Во 1980 година, Анисимов станал шеф-диригент на Бољшој театарот во Минск. Подоцна, работел како шеф-диригент на Националниот симфониски оркестар на Белорусија, диригент емеритус на Националниот симфониски оркестар на Ирска и уметнички диригент, шеф-диригент на Филхармонијата во Бусан, Јужна Кореја и шеф-диригент на Државната опера во Самара. Исто така, тој бил редовен гостин-диригент на Операта Киров и Снактпетербуршката филхармонија. Исто така, тој ја извршувал функцијата претседател на здружението „Рихард Вагнер“ во Ирска. Анисимов диригирал на бројни сцени ширум светот, како: Операта Киров, Ленинградската филхармонија, Бољшој театарот во Москва, Литванскиот национален симфониски оркестар, Операта на Хјустон, Унгарскиот национален симфониски оркестар, Операта на Сан Франциско, Операта на Бастилја, Операта Гарние во Париз, Филхармонијата на Монте Карло, Симфонискиот оркестар на Бирмингем, Кралската ливерпулска филхармонија, Токискиот симфониски оркестар, Лондонскиот симфониски оркестар, Ротердамската филхармонија итн. Во неговото творештво особено се истакнува изведбата на циклусот „Прстенот на Нибелунзите“ од Рихард Вагнер со Националниот младински оркестар на Ирска во 2002 година, во Бирмингем, која покрај блескавите оцени од критиката ја добила и наградата „Allianz Business2Arts“. За познатата издавачка куќа „Naxos“ Анисимов ги снимил деветте симфонии и сите балети на Глазунов (со Московскиот симфониски оркестар), како и на симфониите на Рахманинов (со Националниот оркестар на Ирска). Најпосле, неговото ДВД на „Леди Магбет од Мтсенкс“ на Шостакович, издадено за дискографската куќа „EMI“ добило бројни меѓународни признанија.
Сектор за внатрешни работи – Струмица

Сектор за внатрешни работи – Струмица (скратено СВР Струмица, порано Управа за внатрешни работи - Струмица, УВР - Струмица) — организациска единица на Министерство за внатрешни работи во Југоисточниот Регион со седиште во градот Струмица. Секторот покрива област од 2.739 квадратни километри односно 11 проценти од републиката, а се грижи за вкупно 171,416 жители (2002). Четири станици и три полициски канцеларии работат на територијата на СВР Струмица.
Општина, Вид, Командир
Богданци, полициска канцеларија, —
Валандово, полициска станица од општа надлежност, Трајчо Стоилов
Гевгелија, полициска станица од општа надлежност, Илија Делев
Дојран, полициска канцеларија, —
Ново Село, полициска канцеларија, —
Радовиш, полициска станица од општа надлежност, Борис Крстев
Струмица, полициска станица од општа надлежност,полициска станица за безбедност на патниот сообраќај,седиште на секторот, Трајко Чурлинов
Марумукутру

Марумукутру (|Maromokotro или ''Maromokotra'') — вулканска планина во Мадагаскар, сместена во масивот Царатанана. Со 2.876 м ова е највисока планина во земјата, сместена во резерватот Царатанана, во северниот дел од земјата.
Силсонс

Силсонс — македонска издавачка куќа со седиште во Скопје.
1 Организација и менаџмент
Седиштето на Издавачкиот центар „Силсонс“ се наоѓа на следнава адреса: Бул. „Св. Климент Охридски“ 23, 1000 Скопје.
Менаџментот на „Силсонс“ го сочинуваат:* директор: Никола Павлески
* главен уредник: Дејан Павлески
2 Издавачка дејност
Каталогот на „Силсонс“ опфаќа голем број изданија:
* Паскал Гилевски (приредувач), ''Грчки митови: избор, превод и адаптација од грчкиот оригинал'', 2001
* П.Л. Траверс, ''Мери Попинс'', 2004
* Сун Цу, ''Умешноста на војувањето'', 2004
* Димитар Мирчев, ''Ферментација на демократијата и нацијата. Сите македонски политички пролети 1943-1973'', 2013
* Македонски писатели за деца - поезија, 2017
* Македонски писатели за деца - раскази, 2017
ТО РКУД „Пелагиќ“ Бања Лука

Тамбурашки оркестар РКУД „Пелагиќ“ Бања Лука - тамбурашки оркестар од Бања Лука кој бил основан во 1927 година.
1 Историја
Првата водач оркестар беше Авдо Чарџiћ, а оркестарот имаше 15 членови.
 Репертоарот беше широк и тој лежеше во неговата народни песни, и други дела на класичната музика.
Низ долгата историја оркестар је предводен од стране Душан Умиќевиќ, Милан Бокан, Здравко Ћосиќ, Даворин Грозданиќ и други.
Во 1965 година до 2012. година , за одредени прекршувања, тамбурашки оркестарот беше предводена од Марко Поповиќ, која успешно се спроведе концептот на голем оркестар, како организационо тако и програмски.
Поради ова, Бања Лука отсекогаш бил важен место во тамбурашка музика од поранешна Југославија, а РКУД „Пелагиќ“ беше жариште на екслузивно музичари.
2 Денес
Денес оркестар има 20 членови, а диригент е Давид Mастикоса.
Во последниве години, оркестарот редовно зема своето место во најпрестижните тамбурашки фестивали на територијата на поранешна Југославија, и, како по правило,иако се работи за Аматерска оркестар одржува одлични резултати.Во репертоарот се народни песни и игри, и на најсложените работи на класичната музика.
Елвин Б. Вајт

Елвин Брукс Вајт (англиски: ''Elwyn Brooks White'', 1899 - 1985) - американски писател.
1 Творештво
Вајт бил долгогодишен соработник на списанието „Њујоркер“ во кое ги објавувал своите хумористични прилози. Во 1952 година го објавил романот за деца „Пајажината на Шарлота“ со кое стекнал светска слава, а други негови познати дела се: „Стјуарт Литл“ до 1945 и „Трубата на лебедот“ до 1970 година.