procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Чиста линија

Во генетиката, чиста линија подразбира група на организми кои имаат одредени белези кои во потполност се предаваат на потомството како резултат на генетската еднородност на родителите. Во случај на ген кој поседува по неколку различни алели во популацијата, сите организми, кои се однесуваат кон една чиста линија, се јавуваат како хомозиготни за еден ист алел од дадениот ген.
Чистите линии често се нарекуваат сорти на растенија, кои при самоопрашување даваат генетски идентично и морфолошки слично потомство.
Аналогно, чистата линија кај микроорганизмите се нарекува сој.
Чистите (инбридни) линии кај животните се добиваат со блискосродствено вкрстување во тек на неколку генерации. На овој начин животните кои ја сочинуваат чистата линија се здобиваат со еднакви копии на хромозоми, секој од хомологниот пар.
Васил Мутафов

Васил Мутафов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет и бугарски офицер.
1 Животопис
Мутафов е роден во 1868 година во Шумен во семејството на револуционерите Хаџи Нано (Некои од Нако Мутафов) од Шумен, бил доброволец во Српско-турската војна во 1876 и ополченец (доброволец) во Руско-турската војна од 1877-1878 година . Во 1887 година завршува со одличен успех во Шуменската гимназија, а во 1890 година при Военото училиште во Софија со чин подпоручик. Служи во 5-от артилериски полк и во тврдинскиот баталјон во Шумен и Видин. Го добил чинот поручникот.
Учествува во подготовка на Мелничкото востание од 1895 година. Васил Мутафов влегува во ''Струмичка дружина'' од 160 лица, на чело со поручникот Петар Начев, која треба да ја нападне Струмица и да ги уништи тамошните артлериски сили. Струмичката дружина ја минува границата кај Царево село на 18 јуни. Поручникот Начев се разболува и се самоубива, а командата ја презел Васил Мутафов. На 21 јуни во селото Карагозли, дружината води борба и дава жртви. Друга голема борба се разврзува кај селото Сушица, која траела цел ден, и во кое паѓаат осум души. Во селото Габрово, дружината била опколена и по тешката борба бил извршен пробив, при што загинале десет души, а дел од четниците се разбегале. На 7 јули 1895 година ''Струмичка дружина'' води борба кај селото Дебочица во кое загинува поручникот Мутафов, а командата ја презел опоручникот Јордан Венедиков и се повлекол со преживеаните 75 души кон Бугарија.
Мутафов пишува стихови, а дел од нив се објавени посмртно во 1942 година .
Климент Шапкарев

Климент Шапкарев, познат по псевдонимот Август (Охрид, 30 јануари 1875 — Битола, 12 септември 1949) — македонски револуционер, учесник во македонското и одринското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Климент Шапкарев бил роден во 1875 година во Охрид. Тој е син на истакнатиот етнограф и фолклорист Кузман Шапкарев. Учел во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“ и се зачленува во тајниот револуционерен кружок, заедно со Гоце Делчев и Петар Васков.
По завршувањето на гимназијата во 1892 година изучува биологија и хемија при Софискиот универзитет. Во 1897 година е делегат од Самоковското друштво на четвртиот македонски конгрес. Завршил во 1898 година и станал учител во Самоков, а истовремено ја извршува должноста пунктовен началник на Македонската револуционерна организација, организира пренос на луѓе и оружје преку границата во Османлиското Царство.
Во 1904-1905 година, тој бил учител во Одринската бугарска (егзархиска) гимназија "Д-р Петар Берон" и секретар на Одринскиот окружен комитет. Тој бил делегат на Рилскиот и Ќустендилскиот конгрес.
Пред почетокот на Првата балканска војна и заминува од Одрин за Бугарија каде се запишува како волонтер во 52-от пешадиски полк на бугарската армија, со кој се бори кај Одрин. За пројавената храброст е награден со крст. Во Втората балканска војна е во штабот на Македонско-одринското ополчение. За време на Првата светска војна е во Велес како член на цензурата комисија. По завршувањето на војната, предава 20 години во земјоделското училиште во Садово.
Во пролетта 1941 година се преселил во Битола, каде што исто така, предавал во земјоделското училиште. Таму умрел во 1949 година.
Климент Шапкарев е автор на брошурата ''„Спомени и мисли за Гоце Делчев“''.
Сопруга на Климент Шапкарев е Амалија Примџанова, која заедно со Славка Чакарова-Пушкарова од Струга, Љуба Кљапева од Велес и Јанка Каневчева од Охрид е член на револуционерна женска група. Неговиот син е бугарскиот економист и претседател на Македонскиот научен институт Петар Шапкарев .
2 Книги од Климент Шапкарев
* , Пловдив, 1934 година
3 Наводи
Тодор Саев

Тодор Саев ( - ) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет и бугарски офицер.
1 Животопис
Саев е роден на 15/27 декември 1872 година во селото Белица, тогаш во Отоманското Царство. Неговиот брат е Константин Саев, исто така, револуционер. Учи во своето родно село, а потоа во Сер и во бугарскиот главен град Софија. Во 1894 година завршува австроунгарското морско училиште во Трст и служи во бугарската флота.
Во 1900 година ја напушта воената служба и влегува во Врховниот македонско-одрински комитет. Во мај 1902 година, Тодор Саев се бори двапати со Христо Чернопеев во село Габрово и кај селото Селиште, а има жртви на двете страни.. Друга борба водат кај Лешко. Почеток на Горноџумајското востание започнува на 23 септември (стар стил) 1902 година од страна на четата на Тодор Саев во селото Железнец ,, тогаш негов четник е и Павле Жељазков. Заедно со четата на Никола Лефтеров се бори кај селата Лешко и Белица.
По востанието за кратко е интернирани заедно со Иван Цончев, Стефан Николов и поручникот Софрониј Стојанов од бугарската влада под притисок од големите сили. На 9 март 1903 година четата на Тодор Саев и Константин Настев налетале во заседа кај месноста Чавката, Пијанечко. 36 души четници се бореле 8 часа со над 1300 души аскер. Загубите од турска страна изнесуваат повеќе од 60 лица убиени и повредени, а од страна на четата 5-на се убиени и 6-на души се повредени.
Во предвечерието на Илинденското востание, Тодор Саев влегува со чета во Горноџумајско. На 9 април (стар стил: 28 март) 1903 година во селото Цапарево, неговата четата била опколена од османлиска потера. Четата успева да се извлече од опкружувањето, но во борбата војводата Тодор Саев е смртно ранет. Погребан е во месноста Орешец во близина на селото Долене.
Киршау

Киршау (|Kirschau, |Korzym) — село и поранешна општина во Горна Лужица, во округот Бауцен во Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2011 година е дел од градот Ширгисвалде-Киршау. Се наоѓа во регионот наречен Лужичките Возвишенија во долината на Шпре и Пилке, помеѓу „Mönchswalderberg“ (449 м) и „Lärchenberg“ (354 м).
Селото е поделено на четири различни делови: Бедервиц (''Bederwitz'', ''Bjedrusk''), Клајнпоствиц (''Kleinpostwitz'', ''Bójswecy''), Родевиц (''Rodewitz'', ''Rozwodecy'') и Зоненберг (''Sonnenberg'', ''Słónčna Hora'').
Бенин на Олимписките игри

Бенин за првпат се појавил на Олимписките игри во 1972 година под името Дахомеј. На следните игри во 1976 г. земјата не учествувал, но од 1980 г. натаму праќал свои спртисти на сите понатамошни Летни олимписки игри.
На Зимските олимписки игри, Бенин никогаш не испратил свои претставници. Претставниците од Бенин заклучно со Олимпијските игри одржани во 2008 година во Пекинг не освоиле ниедна олимписка медала.
Националниот олимписки комитет на Бенин ''(Comité National Olympique et Sportif Béninois)'' е основан во 1962 година, а признат е од страна на МОК истата година.
1 Медали
1.1 Освоени медали на ЛОИ
; Освоени медали на Бенин на ЛОИ, ;
Место на одржување, Злато, Сребро, Бронза, Вкупно
1972 Минхен, 0, 0, 0, 0
1976 Монтреал, Бенин не учествувал
1980 Москва, 0, 0, 0, 0
1984 Лос Анђелес, 0, 0, 0, 0
1988 Сеул, 0, 0, 0, 0
1992 Барселона, 0, 0, 0, 0
1996 Атланта, 0, 0, 0, 0
2000 Сиднеј, 0, 0, 0, 0
2004 Атина, 0, 0, 0, 0
2008 Пекинг, 0, 0, 0, 0
2012 Лондон
Вкупно, 0, 0, 0, 0
Ширгисвалде

Ширгисвалде (|Schirgiswalde, |Šěrachów) — град и поранешна општина во округот Бауцен во Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2011 година е дел од градот Ширгисвалде-Киршау. Се наоѓа на реката Шпре, 15 километри јужно од Бауцен. Малиот град е службено место за одмор (staatlich anerkannter Erholungsort). Заедно со селата Кростау и Киршау ја претставуват административната општина Ширгисвалде-Киршау.
1 Историја
Селото Ширгисвалде првпат бил споменат во документо до 1346. Во Триесетгодишната војна поголемиот дел од населбата била уништена и нејзиното население изумрело. За поддршка на обновата и економскиот развој на општината, сопственикот на Ширгисвалде станал град во 1665. Подоцна, малиот град станал дел од „domstift“ во Бауцен - тоа значи дека припаѓал на црквата. До средината на 19-от век, останал под тој режим и правото на „domstift“.
Во 1635, Горна Лужица станала дел од Саксонија, но Ширгисвалде сè уште припаѓал на Чешка како енклава. Па така, повторно станал католички град, како Чешка по Триесетгодишната војна. Ситуацијата како чешка енклава во Саксонија траела до 1809 - следните 35 години статусот на градот не е познат. Големи дипломатски аргументи помеѓу Саксонија и Австрија останале без никаков успех на ниедна страна. Во 1810, саксонските трупи го преземале Ширгисвалде. Оттогаш Австрија немала повеќе политичка моќ во градот, но сè уште се претставувала како негов сопственик. Тоа траело до 1845, кога официјално градот станал дел од Кралството Саксонија.
2 Музеи и знаменитости
Општинскиот музеј може да се најде близу главната улица и близу паркот на градот. Нуди поглед на сите типични ракотворби и некои археолошки пронајдоци и документи поврзани со историјата на градот. Во барокната католичка црква на ридот во стариот град можат да се видат некои стари скулптури. Како и во другите лужички села и градови може да се набљудува карактеристичната лужичка архитектура.
Радеберг

Радеберг (|Radeberg) — мал град, кој се наоѓа 20 километри североисточно од Дрезден во Саксонија, Германија. Компанијата ''Elektronik Radeberg GmbH'', порано добро позната во Источна Германија за производство на телевизори се наоѓа во градот.
Градот има евангелистичка и римокатоличка црква и стар замок. Неговите главни индустрии се производство на стакло, машини, мебел и хартија и произведува, исто така, и пиво, кое главно се извезува.
1 Историја
Радеберг бил спомнат за првпат во 1219, кога фармерите се населиле во округот од поголемиот Редер. Името на местото веројатно е изведено од оваа реката. Во помалку од 150 години се развил како пазарно место, замок и сопствени единици.
Пред 500 години било пронајдено сребро близу градот. Меѓутоа, рудата била брзо ископана.
2 Пиварница Радеберг
Пиварницата Радеберг била основана во 1872 и е дел од Oetker Group. Го произведува Radeberger Pilsner,, 4,8 процентно светло пиво.
3 Наводи
*
Буркина Фасо на Олимписките игри

Буркина Фасо за првпат се појавила на Олимписките игри во 1972 година под името Горна Волта. Пауза во учеството е направена до 1988 година кога праќала свои спортисти под новото име на државата Буркина Фасо, и од тогаш има праќано спортисти на сите наредни одржани Летни олимписки игри.
На Зимските олимписки игри Буркина Фасо никогаш немала свои претставници. Претставниците на Буркина Фасо заклучно со Летните олимписки игри одржани во 2008 година во Пекинг не освоиле ниедна олимписка медала.
Националниот олимписки комитет на Буркине Фасо ''(Comité National Olympique et des Sports Burkinabè)'' е основан во 1965 година, а е признат од страна на МОК во 1972 година.
1 Медали
1.1 Освоени медали на ЛОИ
; Учество и освоени медали на Буркина Фасо на ЛОИ, ;
Место на одржување, Злато, Сребро, Бронза, Вкупно
1972 Минхен, 0, 0, 0, 0
1976 Монтреал, ''не учествувала''
1980 Москва, ''не учествувала''
1984 Лос Анџелес, ''не учествувала''
1988 Сеул, 0, 0, 0, 0
1992 Барселона, 0, 0, 0, 0
1996 Атланта, 0, 0, 0, 0
2000 Сиднеј, 0, 0, 0, 0
2004 Атина, 0, 0, 0, 0
2008 Пекинг, 0, 0, 0, 0
2012 Лондон
Вкупно, 0, 0, 0, 0
Кирил Лозанчев

Кирил Лозанчев — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Лозанчев e роден 1873 година во Битола, во Османлиското Царство. Брат е на Анастас Лозанчев. Кирил Лозанчев работи како трговец. Избран е за член на Битолскиот околиски комитет на ВМОРО во 1901 година. Нападнат е во Солун од грчки терористи во март 1905 година, но успева да се спаси. Истата година Лозанчев е уапсен и е осуден на 3 години затвор. Лежи во Битолскиот затвор до март 1907 година, кога е амнестира.
Кирил Лозанчев умира во 1950 година во Битола .
Вилтен

Вилтен (|Wilthen) — град во округот Бауцен, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа близу границата со Чешка, 9 километри јужно од Бауцен и 50 километри источно од Дрезден.
1 Географија
Соседни општини се Обергуриг, Гроспоствиц, Киршау, Ширгисвалде, Штајнигтволмсдорф. Вилтен денес се состои од центалната населба и некои помали села. Делови на градот се именувани: Сора, Ингерсдорф и Таутевалде.
2 Историја
Вилтен првпат бил спомнат во 1222. Во 1669, селото добило статус на град и пазарно место. Но, сè уште се сметало како село, бидејќи одржувало само неколкупати годишно пазари. Триста години подоцна, повторно станал град. Од 1972, Вилтен е службено прогласен за воздушна бања (''Erholungsort'').
3 Култура, знаменитости и туризам
Градот се наоѓа во „Lausitzer Bergland“, ридски регион помеѓу Саксонска Швајцарија и Житавски Планини, во Лужичките планини. Вилтен нуди многу можности за туризам, како искачување и планинарење, воедно и голем број на ресторани.
4 Стопанство
На почетокот на 19-от век, градот започнал да станува познато место на текстилната индустрија, машинската, производството на пластика и алкохол. Важни претпријатија денес се: Wilthener Weinbrennerei/ Hardenberg Wilthen AG, KEW Kunststofferzeugnisse GmbH Wilthen, Lakowa GmbH Kunststoffbe- und verarbeitung, VTN Härterei Wilthen GmbH, SLM GmbH и Schumann Kies- und Hartsteinwerke.
Иван Манолев

Иван Манолев — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Манолев е роден во градот Кукуш, тогаш во Османлиското Царство. Во 1891 година, тој ја завршил Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“, по што учел во Вишото училиште во Софија, каде што во 1896 година завршува словенска филологија. Од 1898 до 1899 година е учител во Гевгелија. Влегува во ВМОРО и станува член на околискиот револуционерен комитет во градот. Во 1901 година го придружува на Гоце Делчев при неговата обиколка низ Костурско .
Ракомет на Летните олимписки игри 2004 (мажи)

Ракометниот олимписки турнир за мажи еден од двата настани од ракометот на Летните олимписки игри 2004, во Атина, зазема место во Спортскиот Павилјон (Олимписки Комплекс Фалиро) за време на прелиминарната фаза и четврт-финалето (14 август–24 август), и во Олимписката Арена Хелинико за време на полуфиналето и натпреварите за медали (27 август - 29 август). Учество на турнирот заземаа 180 играчи од дванаест државни репрезентации.
1 Медалисти
Злато, Сребро, Бронза
2 Прелиминарна фаза
2.1 Група A
Тим, Нат, Поб, Нер, Пор, ДГ, ПГ, ГР, Бод
5, 5, 0, 0, 146, 129, 17, 10
5, 4, 0, 1, 154, 137, 17, 8
5, 2, 0, 3, 148, 148, 0, 4
5, 2, 0, 3, 145, 145, 0, 4
5, 1, 0, 4, 143, 158, -15, 2
5, 1, 0, 4, 130, 149, -19, 2
Сите времиња се според Источноевропското време (UTC+2)
2.2 Група B
Тим, Нат, Поб, Нер, Пор, ДГ, ПГ, ГР, Бод
5, 5, 0, 0, 135, 108, 27, 10
5, 4, 0, 1, 132, 124, 8, 8
5, 3, 0, 2, 139, 110, 29, 6
5, 2, 0, 3, 117, 130, -13, 4
5, 1, 0, 4, 105, 133, -28, 2
5, 0, 0, 5, 110, 133, -23, 0
Сите времиња се според Источноевропското време (UTC+2)
3 Нокаут фаза
4 Натпревари за места
4.1 натпревар за 5-то/8-мо место
--------
5 Распоред и статистики
Класификација
4
5
6
7
8
9
10
11
12
6 Наводи
*
Лазар Москов

Лазар Москов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Лазар Москов е роден во 1877 година во Д’мбени, тогаш во Отоманското Царство. Учел во Битолската машка гимназија и во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“. Таму се спријател со Кузман Стефов и Лазар Поп Трајков и се приклучува на ВМОРО.
Војвода е во Костурскиот реон. Најблиски соработници му се Павел Христов, Лазар Киселинчев, Пандо Кљашев и Васил Чекаларов. Имал средба и со Марко Лерински и Гоце Делчев за време на неговата голема обиколка низ Македонија. Се самоубил на 3 август 1902 во Вишени во текот на престрелка со турските аскер, со него е убиен Никола Рашајков. За Лазар Москов се пее народната песна:
:''И за твојата слобода слатка; смрта јуначка покоси нас, но со дрскост вечно живе борбата; и веќе е близу посакуваниот час...''
2 Поврзано
* Наум Москов
Кузо Стефов

Кузман (Кузо) Стефов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Кузо Стефов е роден во 1875 година во селото Загоричани, Костурско (денес Василиада). Учи прво во своето родно село, а потоа во Цариград. Во 1894 година се школува во Битолската машка гимназија. Образование го завршил во 1898 година при Солунската машка гимназија, каде што се спријателува со Лазар Поп Трајков, Лазар Москов и влегува во редовите на ВМОРО.
Учителствува во Хрупишча (денес ''Аргос Орестико'') а истовремено извршувал револуционерната дејност, како агитатор. По апсењето на Лазар Поп Трајков во 1899 година го раководи Костурскиот револуционерен реон заедно со Павел Христов и Михаил Николов. Кузо Стефов е осуден по Нурединовата афера во 1901 година, меѓутоа успеал да избега и се засолнил Корча, станува нелегален.
Во почетокот на 1902 година Гоце Делчев го обиколува Костурско, ги одредува за раководители на регионот Кузо Стефов (во Пополе), Лазар Поп Трајков, Лазар Москов, Пандо Кљашев и Михаил Николов, а Васил Чекаларов бил задолжен за купување на оружје од Грција.
Кузо Стефов, заедно со Пандо Кљашев, е одреден да дејствува во Пополе и кон Хрупишча. Една вечер во Нестрам, додека Кузо Стефов организира револуционерен комитет, ренегатот Коте Христов и неговите четници извеле неуспешен обид за убиство врз војводата Кузо.
На 24 февруари (12 стар стил) 1902 година во близина на селото Шестеово четата на војводата е забележана и предадена од турски селани. Уште истата вечер надојдените аскер ја опкружува четата. Кузо Стефов е повреден, а четникот Малиот Наке е убиен од првите истрели на Турците. Смртно повреден Кузо Стефов се враќа кај својата свршеница Василка Иванова и се самоубива. Учителката Василка Иванова исто така се самоубива за да не биде заробена . Останатите четници успеале да избегаат под раководство на војводата Атанас Петров. Главите на Кузо Стефов и Малиот Наке биле отсечени и два дена биле изложени на конакот во Костур, подоцна се погребани во братскиот рид во Апоскеп.
Кузо Стефов е воспеан во народна песна.
ФК Вест Хем Јунајтед

ФК Вест Хем хунајтед — англиски фудбалски клуб од Вест Хем, источен Лондон. Моментално се натпреварува во Премиер лигата.
Од 1904 година својте домашни натпревари ги играле на стадионот Болејн Граунд, кој е попознат како Аптон Парк.
1 Историја
Клубот е основан под името ''Thames Ironworks F.C.'', а после пет години го менува името во Вест Хем Јунајтед. Во 1919 година тимот почнува да настапува во англиската фудбалска лига. Иако никогаш не ја освоиле шампионската титула, (најдобар пласман имаа во 1986 кога завршија на 3. место), трипати Вест Хем го освојуваше ФА Купот, 1965., 1975. и 1980. Од европските трофеитие го освоија Купот на победниците на куповите во 1965. и Интертото купот во 1999-тата. Исто така тие го освоиле и првиот т.н. War cup во 1940. Интересно е дека Вест Хем засега единствен англиски тим кој испаднал од Премиер лигата иако освоил повеќе од 40 бодови (2003.). Вест Хем е исто такапоследниот клуб кој го освоил ФА Купот со сите англиски играчи, и последен на кого тоа му успеало додека играл во втора лига.
2 Соперници
Соперници на Вест Хем се неговите соседи од Лондон, Тотенхем и Арсенал како и Челзи со кое е изразено соперништво помеѓу источен и западен Лондон. Интересно е дека Вест Хем Јунајтед е последниот клуб кој го победил Арсенал ФК на стадионот Хајбари и првиот тим кој ги победил на новиот Стадион Емирати.
Сепак, најголем соперник на Вест Хем уште од неговото основање е Милвол.
Боцвана на Олимписките игри

Боцвана за првпат се појавила на Летните олимписки игри 1980 во Москва и од тогаш е постојан учесник на Летните игри. На Зимските олимписки игри Боцвана не учествувала. Се наоѓа во групата на земји кои не освоиле ниедна олимписки медал.
1 Медали
1.1 Освоени медали на ЛОИ
; Учество и освоени медали на Боцвана на ЛОИ, ;
ЛОИ, Знаменосец, Учество, Мажи, Жени, сопртови, Злато, Сребро, Бронза, Вкупно, Ранг
1980 Москва, 7, 7, 0, 1, 0, 0, 0, 0, -
1984 Лос Анџелес, Норман Мангое, 7, 7, 0, 2, 0, 0, 0, 0, -
1988 Сеул, 8, 8, 0, 2, 0, 0, 0, 0, -
1992 Барселона, 6, 6, 0, 2, 0, 0, 0, 0, -
1996 Атланта, Џастис Дипеба, 7, 7, 0, 2, 0, 0, 0, 0, —
2000 Сиднеј, Гилберт Кунване, 7, 7, 0, 2, 0, 0, 0, 0, -
2004 Атина, Кумсио Икгополенг, 11, 10, 1, 2, 0, 0 0, 0, -
2008 Пекинг, Саманта Паксинос, 11, 9, 2, 3, 0, 0, 0, 0, -
2 Занимливости
* Најмлал учесник: Џозеф Рамотшаби, 18 години и 57 дена - Москва 1980 атлетика
* Најстар учесник: Дерек Хадсон, 48 години и 182 дена - Лос Анџелес 2008. едрење
* Најмногу медали: -
* Прв медал: -
* Прво злато: -
* Најдобар пласман на ЛОИ: -
* Најдобар пласман на ЗОИ: -
Лужички Планини

Лужички Планини (|Lužické hory, |Lausitzer Gebirge) — планински масив од Западните Судети, кои се наоѓаат во југоисточната граница на Германија со Чешка, источно од реката Елба, продолжување на масивот Рудните Планини западно од долината Елба. Планините во северниот, германски дел, се наречени Житавски Планини.
Самите Лужички Планини се западно продолжување на масивот Судети помеѓу Шлеска на север и Чешка и Моравија на југ, кои на исток се придружуваат на Карпатите, кај Моравската Порта. Соседниот ридски регион на северозапад е наречен Лужички Возвишенија.
Највисокиот врв е Лауше (Луж) 793 м. Други познати врвови ги вклучуваат Пјенкавчи Врх (Финкенкопе) 792 м, Једлова (Таненберг) 774 м, Клич (Клајс) 760 м, Хвозд (Хохвалд) 750 м и Студенец (Калтенберг) 736 м.
1 Познати планини
* Лауше (''Luž''), 793 м
* Пенкавчи Врх (''Finkenkoppe''), 792 м
* Једлова (''Tannenberg''), 774 м
* Клич (''Kleis''), 760 м
* Хохвалд (''Hvozd''), 750 м
* Студенец (''Kaltenberg''), 736 м
* Стожец (''Großer Schöber''), 665 м
* Језевчи Врх (''Limberg''), 665 м
* Střední Врх (''Mittenberg''), 593 м
* Мали Стожец (''Kleiner Schöber'') 659 м
* Злати Врх (''Goldberg''), 657 м
* Хшибски Врх (''Himpelberg''), 621 м
* Сокол (''Falkenberg''), 592 м
* Тепфер, 582 м
* Попова Скала (''Pfaffenstein''), 565 м
* Ортел (''Ortelsberg''), 554 м
* Замецки Врх (''Schlossberg''), 530 м
* Ојбин, 514 м
Михаил Николов

Михаил Николов или Михаил Розов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Роден е во 1874 година во костурското село Бобишта, тогаш во Османлиското Царство. Брат е на револуционерот Манол Розов. Учи во Солунската машка гимназија, каде што е привлечен кон ВМОРО. По завршувањето, кратко време се школува во Прага, а во 1896 година учителствувал во Дојран и Воден (1898), а во периодот помеѓу 1899 - 1902 година ја извршува должноста директор на егзархиската прогимназија во Костур.
Заедно со Лазар Поп Трајков и Кузо Стефов, развива силна револуционерна дејност во своето родно Костурско. Во периодот 1900 - 1901 тој е раководител на костурскиот комитет, а во јануари 1902 година, Гоце Делчев го поставил за легален член на раководното тело. Во септември 1902 година е уапсен по разврзувањето на Јосифовата афера и лежи во Корчанскиот затвор до февруари 1903 година, кога е амнестиран.
На Смилевскиот конгрес е избран за член на горското началство заедно со Лазар Поп Трајков, Манол Розов, Пандо Кљшев и Васил Чакаларов. За време на Илинденското востание, заедно со Поп Трајков, Розов и Чекаларов формираа чета во Костурско. Чакаларов е заменет со Иван Попов и со чета од 650 востаници, се упатуваат во Леринско поле, Мориховските планини, Прилепското, а потоа и во Тиквешко каде востанието е многу слабо. Михаил Николов се враќа со 400 четници во Костурско, каде четата се распуштила. По неуспехот на востанието заминал за Бугарија. Продолжува да извршува задачи на ВМОРО, меѓу другото, заминал на средба со српските претставници во Белград.
Во Балканските војни, извршувал финансиска служба во Македонија. Во Првата светска војна е војник од 18-та дополнителна дружина. По војната се населил во Варна, каде што е финансиски чиновник и учествува во дејноста на тамошното македонско братство и Илинденската организација .
Го помага издавањето на алманахот „''Македонија''“. Умрел во Варна во 1934 година. Во 1937 година, посмртно биле објавени неговите спомени: „''Револуционерното движење во Костурско. Спомени''“..
Бојан Биолчев

Бојан Биолчев — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Биолчев е роден во Прилеп, Отоманското Царство, денес Република Македонија. Потекнува од големата фамилија Биолчеви. Учи во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“, каде што е школски другар со Гоце Делчев. Се приклучува кон ВМОРО. Се спротивставил на српската пропаганда и отворањето на српското училиште во 1897 година, по што побегнал во Бугарија. Учествува во Аферата Мис Стоун и му доверени 1000 фунти од откупот .
При избувнувањето на Првата балканска војна во 1912 година е доброволец во Македонско-одринското ополчение и служи во чета при 6 охридска дружина. Учествува во Првата светска војна. По војната се населува во Софија и се зачленува во Илинденската организација. Умира во сообраќајна несреќа во близина на Пловдив во 1933 година.
Бојан Биолчев е дедо на Бојан Биолчев, бугарски филолог и ректор на Софискиот универзитет .
Андреја Кожуваров

Андреја Кожуваров — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Роден е во Скопје, тогаш во Отоманското Царство. Во 1898 година завршува со прв клас во егзархиското педагошко училиште во родниот град. Влегува во ВМОРО. Станува учител во Лерин од 1901 до 1902 година и истовремено е раководител на околискиот револуционерен комитет. По февруари 1902 година властите го затвориле поради Јосифовата афера и лежел во Лерин и Скопје. Излегува од затвор во февруари 1903 година и во текот на летото е војвода на чета во Скопско. По Илинденското востание заминува за Берн, Швајцарија, каде што изучува историја .
Хусеин Тефиков

Хусеин Тефиков е османлиски жандармериски офицер.
1 Животопис
Хусеин Тефиков е роден во Родопските Планини, тогаш во Отоманското Царство. Завршува Военото училиште во Софија, каде што негов соученик е Гоце Делчев. По завршувањето на студиите, Тефиков пристапува во османлиската армија и е назначен за началник на жандармеријата во Драмско. На 4 мај 1903 година неговите сили влегуват во борба со четата на Гоце Делчев во Баница, при што раководителот на ВМОРО е убиен. По конечното откривање на телото на Делчев, Тефиков не дозволува неговите посмртни останки да бидат осквернавени од турските војници.
Според очевидци на настаните, тој, пред борбата, постојано ја сигнализирал четата за приближувањето на потера со истрели, но ова предупредување не е разбрана .
На 12 април 1906 година, одредот предводен од Хусеин Тефиков, ја разбива четата на Христо Манов во селото Горенци .
Димитар Гуштанов

Димитар Атанасов Гуштанов (1876 — 4 мај 1903) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Роден е во Крушево, Валовишко (Демирхисарско), во патриотско учителско семејство. Учи во егзархиското класно училиште во Сер и во богословското училиште во Самоков. Некое време учителството во селото Старчишта, Неврокопско. Подоцна заминува за Лозана, Швајцарија, каде што во 1898 година завршува право.
Во 1898 година е учител во градот Кочани. Во 1899 година е назначен од Бугарската егзархија за главен учител на егзархиското класно училиште во Петрич. На таа должност останал до 1900 година. Уште во 1899 година се приклучува на ВМОРО и е избран за околиски раководител во градот. Под негово раководство во голем број села во Петричко се создадават комитети на организацијата.
Во 1902 е назначен за директор на Серско педагошко училиште, но поради прогонот на османските власти, во септември преминува во илегала и се присоединува кон четата на Михаил Чаков. Станува нелегален член на Серскиот револуционерен комитет и од Гоце Делчев е поставен за инспектор на четите на ВМОРО во Серскиот револуционерен округ, а од февруари 1903 година е драмски војвода. Во март 1903 година учествува во извршувањето на атентатот на тунелот и мостот на реката Драматица, на железничката линија Солун - Цариград.
Гуштанов загинува заедно со Гоце Делчев во борба со турските аскер во селото Баница, Серско. Во Битката загинале и неговите четници Евстати Арнаутчето, Стефчо од Трлис и Конзулот од Волак, а Георги Савеклијата е тешко повреден и уапсен од Турците . Гоце Делчев и Димитар Гуштанов се закопани во заедничка гробница.
Томислав Зографски

Томислав Зографски (, - , ) — македонски композитор. Се категоризира во третата генерација македонски повоени композитори.
1 Животопис
Зографски е роден во Велес на 29 март 1934 година. Студиите по композиција ги завршил на Музичката академија во Белград. Од 1967 година, па до крајот на животот бил професор на Факултетот за музичка уметност во Скопје. Тој е еден од најистакнатите претставници на македонската современа музика. Во својата прва творечка етапа, под влијание на С. Прокофјев и И. Стравински, прв во македонската музика внел елементи на музичкиот неокласицизам. Во понатамошниот композиторски развој, тој прифатил помодерен начин на музичко изразување, барајќи сопствен израз во актуелните музички струења, но задржувајќи, во трансформиран вид, и елементи од претходниот период. Во вокално-инструменталните дела од овој период, карактеристично е обраќањето на авторот кон македонската световна и духовна музичка традиција, како извор на творечка инспирација. З. е автор на дела од повеќе музички родови. Тој ги искористува тонските низи на традиционалната македонска музика, како на пр. во циклусот „Записи“ за длабок глас и пијано (1963), едно од најзрелите дела во неговиот опус, каде вклучува фрагменти од византиско-словенската оставина на македонска почва, т.е. мелодиски фрагменти од т.н. пападикиско пеење на Свети Јован Кукузел од 14 век. Во ист стил е напишан и ораториумот „Похвала Кирилу и Методију“, за бас, рецитатор, хор и оркестар (1969). Меѓу камерните дела на авторот се издвојува „Есеј за дождот“, циклус за висок глас и оркестар (1982). Починал во Скопје на 14 јануари 2000 година. Во негова чест постои истоимена фондација која ја доделува награда за што го носи неговото име.
Иванчова афера

Иванчовата афера од 1901 година е провала во организациската мрежа на Македонската револуционерна организација, аферата била проследена со откритијата и апсења од страна на османлиските власти.
Иванчовата афера избила во Костурско како резултат на предавството на поранешниот четник на Коте Христов Иванчо Кичевецот. Тој ивршил убиства на сопствена иницијатива, за да не биде суден од Организацијата преминал во Грција, каде се обидел да формира сопстевна чета. Ги предал тајните на ВМОРО пред турскиот конзул во Лариса и влегува со одделение од 100 турски војници во Костурско под името Осман Чауш.
Иванчо излажал дека неговите самоволни убистав се дело на револуционерната организација . Во јули 1901 година, со однапред подготвени списоци османлиските власти уапсиле и измачувале околу 100 дејци на ВМОРО од селата Д’мбени, Косинец, Смрдеш, Кономлади, Брезница, Загоричани и други. Власта извршила претреси во кои е конфискуван голем дел од оружјето на организацијата .
Меѓу уапсените се Лазар Поп Трајков, Павел Христов, Кузо Стефов, Лазар Москов и Филип Георгиев, по нивното апсење, Пандо Кљашев започнал со возобновување на револуционерната дејност ..
Аферата ја влошила положбата на македонското население во Костурско и придонесува за радикализација на неговите методите за продолжување на борбата. На јануари 1903 година се одржал Солунскиот конгрес, на кој била донесена одлука за оружено востание, делегатите од Костурско се едни од најжестоките приврзаници за востание.
Димитар Ганчев

Димитар Ганчев бил револуционер, анархист, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот таен револуционерен комитет и Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Ганчев е роден во 1875 година во Русе. По завршувањето на гимназија во Скопје учи природни науки во Женевскиот универзитет, Швајцарија. Во 1897 година станува член на член на т.н. Женевска група - анархистички револуционерен кружок, на чело со Михаил Герџиков и Петар Манџуков.
Во 1901 година, со помош на неговиот пријател Гоце Делчев, Ганчев успева да биде назначен за учител во егзархиското педагошко училиште во Скопје.
Во Скопје, Ганчев станува член на ВМОРО и во 1902 година е избран за член на Скопскиот окружен револуционерен комитет. Делегат е од округот на Солунскиот конгрес во почетокот на 1903 година, на кој се донесува одлука за кревање на востание. Ганчев е против востание во тој момент, но на крајот ја потпишува одлуката за востание.
За време на Илинденското востание е во Скопје. Во почетокот на септември е уапсен и е осуден на 101 години затвор, но е ослободен во 1904 година по издејстваната амнестија од страна на бугарската влада. Екстрадиран е во Бугарија, Ганчев станува учител во Разград.
По избувнувањето на Првата балканска војна, Ганчеве доброволец во бугарската армија и загинува на 17 октомври 1912 година во борбите при Бунархисар .
Филантропија

Филантропија (|φιλανθρωπία) е подготвеност да му се помогне на својот ближен. И покрај тоа што порано било верска норма и доблест, сега под поимот филантропија се подразбира активен напор да се промовира благосостојбата на човекот.
Човештината или хуманоста е активен однос кон човековите вредности, особено за други луѓе. Човекољубието вклучува посебна грижа за луѓе кои не се во состојба да ги задоволат своите основни потреби. Суштината на филантропијата не се однесува на создавањето зависност на послабите, туку почитување на личноста на секој поединец и зајакнување на неговиот потенцијал.
''Јунаштво е да се спасиш себеси од другите, а човекољубието е да ги спасиш другите од себе.''
Лужички Возвишенија

Лужички Возвишенија или Лужички Ридови (|Lausitzer Bergland, |Šluknovská pahorkatina, |Łužiske hory) — ридски и низок планински регион во Германија и Чешка. Западното продолжување на масивот Судети се наоѓа на границата на германската покраина Саксонија со чешкиот бохемиски регион. Тие се едни од осумте природни убавини во Горна Лужица.
Лужичките Возвишенија се наречени по историскиот регион Горна Лужица, додека јужниот чешки дел е исто така познат како Шлукнов Хок. Се наоѓа помеѓу Елпските Песочнички Планини на запад и нешто повисоките Лужички Планини и Житавски Планини на исток. Изворот на реката Шпре, која тече низ центарот на Берлин, се наоѓа близу малиот град Еберсбах.
Ова е познат туристички регион покажан во неколку филмови. Познат е по убавината на неговите пејзажи и неговите сликовити градови со барокни цркви и дрвени куќи. Популарни туристички градови во регионот се Ширгисвалде, исто така познат како главен град на карневалот во Горна Лужица, Шлукнов со неговиот познат арборетум и Румбурк со средновековниот стар град. Други познати градови се Еберсбах, Гросшенау, Золанд на Шпре, Киршау, Кростау и Версдорф.
Оберлихтенау

Оберлихтенау (|Oberlichtenau) — село и поранешна општина во округот Бауцен, близу Кемниц во Саксонија. Од 1 јануари 2009 година е дел од градот Пулсниц. Оберлихтенау се наоѓа околу 12 километри југозападно од градот Каменц и околу 30 километри североисточно од Дрезден.
Хиландар

Хиландар или Хиландарски манастир (српски: ''Хиландар''; грчки: ''Χιλανδαρίου'') — српски православен манастир на Света Гора, Егејска Македонија. Основан е во 1198 година од страна на Свети Сава и неговиот татко, големиот жупан Стефан Немања (со монашко име Симеон) . Во денешно време Хилендарски манастир е најголемото светилиште на српскиот народ. Тој стои на четврто место во хиерархијата на светогорските манастири. Вклучен е на списокот на светското културно и природно наследство на УНЕСКО.
1 Историја на манастирот
По падот на македонските, бугарските и српски територии под турско ропство голем број на христијани од овие области се замонашиле монаси во него. Во XVIII век, манастирот великодушно ги дарува трговците како Хаџи Валчо и др. Многу познати христијани од тоа време го посетуваат или живеат во него: Софрониј Врачански, Неофит Бозвели, Иларион Макариополски и други. Отец Паисиј ја пишува таму својата ''Историја славјанобугарска''.
Во 70-тите години на 20 век грчката влада предлага да се изгради електрична мрежа во Света Гора. Светата заедница, владејачка монашката република одбива и оттогаш секој манастир се напојува со автономни електрогенератори. Така Хилендар е електрифициран во 80-тите години на 20 век. Во 2004 година се случува инцидент со електрична грејна печка во стариот дел на манастирот. Избувнува силен пожар, кој значително го оштетил северозападното станбено крило. И во моментов продолжуваат да се извршуваат обновување работи.
Мравка (столица)

Столицата Мравка претставува класика на модерниот дизајн на столици. Таа била дизајнирана во 1952 година од страна на Арне Јакобсен за употреба во кантината на данската фармацевтска фирма Ново Нордиск. Столицата била наречена Мравка („Myren“ на дански јазик) поради приближната сличност со контурите на мравка со главата подигната нагоре.
Столицата била дизајниран како лесна, стабилна, едноставна за употреба. На оригиналниот модел имало три пластични ногарки и седиште направено од фурнир. Столотицата се покажала како многу популарна. Подоцна пластикните ногарки биле заменети со ногарки од челик. Исто така била изработена и верзија со четири ногарки.
Константин Пандев

Константин Пандев (Неврокоп, 1938 - 1983) бил историограф и истражувач на македонското револуционерно движење од крајот на XIX и почетокот на XX век .
Пандев го наметнал своето гледиштето во бугарската историографија во однос на датирањето на уставите и правилниците на Македонската револуционерна организација. Тој тврди дека ''Уставот на Бугарските македоно-одрински револуционерни комитети'', е првиот зачуван устав на организацијата, кој е создаден во 1896 година. Според Пандев првиот устав од 1894 година не е зачуван. Ова стојалиште на Пандев за односно годината е неприфатливо од македонските историографи, кои сметаат дека тоа устав бил донесен во 1894 година..
1 Дела
* Константин Пандев, Устави и правилници на ВМОРО преди Илинденско-Преображенското въстание, Исторически преглед, 1969, кн. I
* Константин Пандев, Националнотоосвободително движение в Македония и Тракия 1893-1903, София, 1979
* Константин Пандев, Документи за Македоно-одринското националноосвободително движение от архивата на Димитар Стефанов, Исторически преглед, кн. 6. София, 1982
* Константин Пандев, Политическите искания и програми на българското националноосвободително движение в Македония и Одринско (1878-1912), Исторически преглед XXXVI/6, София, 1980
Стојан Данев

Стојан Петров Данев (Шумен, 28 јануари 1858 — Софија, 30 јули 1949) — правник и политичар, долгогодишен водач на бугарската Прогресивнолибералната партија. Тој е премиер на Бугарија во 23-та (1901-1902), 24-та (1902-1903), 25-та (1903) и 33-та (1913) бугарска влада . Претседавал со V Голем народно собрание (1911) и на XV бугарско национално собрание (1911-1913).
1 Животопис
Стојан Данев учи во Шумен и Прага. Во 1876 учествува како доброволец во четата на Филип Тодоров за време на Српско-турската војна. Учи право во Цирих и Лајпциг и завршува во Хајделберг во 1881. Во 1883 завршува политички науки во Париз.
По враќањето во Бугарија е службеник во Министерството за финансии, а од 1884 е адвокат во Софија. Од 1894 до 1898 предава меѓународно право на Високата школа. Активен деец на Прогресивнолибералната партија, а станува нејзин водач по повлекувањето на Драган Цанков во 1897.
Во почетокот на 1901 Стојан Данев се вклучува во владата на Петко Каравелов, коалиција со Демократската партија, а од 1901 до 1903 предводи три самостојни влади на Прогресивнолибералната партија. Во овој период е потпишана Бугарско-руска воена конвенција (1902).
Во поголемиот дел од управувањето со коалицијата на Прогресивнолибералната и Народната партија (1911-1913) Стојан Данев е претседател на Народното собрание и исполнува некои дипломатски мисии. Тој е делегат при потпишувањето на примирјето во Чаталџа во 1912 и раководи со бугарската делегација, потпишала Лондонскиот мировен договор (1913). Во пресрет на Втората балканска војна тој повторно ја предводи владата за кратко време.
Во следните години Стојан Данев предава дипломатска историја на Слободниот универзитет (1916-1934). По Првата светска војна учествува во коалициската влада на Теодор Теодоров и Александар Стамболиски (1918-1920). Во 1922, како и другите водачи на опозицијата, е уапсен од страна на земјоделското влада. Ослободен дури по Деветојунскиот државен удар. Од 1924 до 1939 е претседател на Бугарскиот Црвен крст. Стојан Данев е и член на Арбитражниот суд во Хаг.
2 Дела
*''България в международно отношение'' (1900; лекции)
*''Очерк на дипломатическата история на Балканските държави'' (1922)
*''Чехословашко'' (1923)
*''Германските репарации'' (1924; в съавторство)
*''Международно частно право'' (1927)
*''Най-нова дипломатическа история'' (1935)
*''Мемоари'' (1992)
Веле Марков

Велко Петров Марков (, Селце, Крушевско — , Ракитница, Демирхисарско) попознат како Веле Марков или со псевдонимот Милтон — македонски социјалист и револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската социјалистичка група и Македонската револуционерна организација и крушевски војвода. Тој е еден од првите пропагатори на социјалистичките идеи во Македонија.
1 Животопис
Марков е роден на 12 февруари 1870 во сиромашно семејство во крушевско Селце, тогаш во Отоманското Царство. Во пролетта 1894 година заминува на печалба во Софија, каде што работел како градител и столар. Се запознава со Васил Главинов и станува член на БРСДП. Основач е на столарскиот синдикат во Софија и на Македонско-одринскота социјалдемократска група во 1896 година. Во јануари 1900 година заминува за Крушево, а подоцна поставува во Битола како работи како столар. Во Битола формира социјалистички кружок, а на 16 јуни 1900 година учествува на социјалистичката конференција во Крушевско, на која се решава социјалистичките групи да се влезат во ВМОРО.
Во март 1901 година влегува во четата на Никола Русински, а од август е крушевски војвода. При борбата кај селото Ракитница на 23 јули 1902 година (нов стил) загинува војводата Веле Марков, заедно со шест негови четници, додека Ѓурчин Наумов-Пљакот и уште тројца четници успеале да ја пробијат турската заседа.
2 Наводи
Дански Проток

Дански Проток или Гренландски Проток (дан. ''Danmarksstrædet'', исл. ''Grænlandssund'') — океански проток помеѓу Гренланд (на северозапад) и Исланд (на југоисток). Југоисточно од протокот се наоѓа норвешкиот остров Јан Мајен.
Пеотокот го
поврзува Гренландското Море (продолжение на Северноледениот Океан) со Ирмингеровото Море (дел од Атлантскиот Океан). Долг е 480, а широк 289 км во најтесниот дел помеѓу ‘ртот Стромнес на полуостровот Хорнстрандир (северозападен Исланд) и ‘ртот Тупиније на Блосвиловото Крајбрежје во Источен Гренланд). Меѓутоа според Меѓународната хидрографска организација (МХО), официјалната граница помеѓу Северноледениот и Северниот Атлантски Океан се протега од Стромнес до ‘ртот нансен, кој се наоѓа 132 км југозападно од ‘ртот Тунипије. Растојанието од Стромнес до ‘ртот Нансен изнесува 336 км.
Во најдлабокиот дел на теснецот, гренландско-исландската стрмнина се спушта по дното на морето, каде длабочината изнесува 191 метри. Студената источногренландска струја и со себе носи санти во Северниот Алтантски Океан. Ова подрачје има големо значење за стопанскиот риболов.
Во Втората светска војна се одиграла Битката во Данскиот Проток на 24 мај 1941 г. Германскиот брод „Бизмарк“ го потопил британскиот крстосувач „Худ“, кој експлодирал и ги одзел животите на целата 1418-члена посада со исклучок на тројца. Истиот судир му нанел и тешки оштетувања на британскиот брод „Принцот од Велс“. „Бизмарк“ успеал да навлезе во Атлантикот, но поради претрпените штети не можел да си ја исполни задачата - да ги уништи британските конвои.
1 Поврзано
* Гренландско Море
* Географија на Гренланд
Филип II (плоштад)

Филип II (до 2013 г. Карпошово востание) — плоштад во Скопје, сместен на влезот на Старата скопска чаршија. Бил именуван е во чест на големиот македонски бунтовник, Петар Карпош и неговото востание од 1689 г, но по поставувањето на големата фонтана со статуа на Филип II Македонски, плоштадот бил преименуван во името на овој крал на Македонија со одлука на советот на Град Скопје.
1 Изглед
Според последните измени на плоштадот, коишто се дел од проектот Скопје 2014, плоштадот претставува комплекс од четири фонтани со скулптури, меѓу кои доминира фонтана со споменик на Филип Втори Македонски, заедно високи 28 метри. На плоштадот се наоѓа и скулптура која ја претставува Олимпијада, мајката на Александар Македонски со нејзиниот син в раце. Веднаш до Камениот мост се наоѓа уште една фоната на којашто има четири бронзени коњи. Под плоштадот била предвидена и изградба на подземен паркинг за 70 возила. Це­ли­от проект за уредување на плоштадот чини око­лу пет милиони евра, од кои три се потрошени за леење на скулптурите во Ита­ли­ја. Сите скулптури се дело на Валентина Каранфилова-Стевановска.
Скулптурите се леани во леарница „Фондерија ар­тис­ти­ка Гуастини".
Со самото доуредување и изградба на овој плоштад и со новите објекти, како Меморијалниот музеј на Холокаустот, Музејот на ВМРО и Стариот театар, ова културно-историско јадро на градот добива лик и заедно со улицата и плоштадот Македонија, Камениот мост и чаршијата станува дел од привлечна пешачка зона.
ка
Цвикауер Мулде

Цвикауер Мулде (|Zwickauer Mulde) — река во Саксонија, Германија. Таа е лева притока на реката Мулде и е 166 километри долга.
Изворот на реката е во Рудните Планини, близу Шенек, во Фогтландкрајс. Тече североисточно кон Ауе, потоа северозападно кон Цвикау (оттаму и името) и понатаму на север низ Глаухау, Рохлиц и Колдиц. Неколку километри северно од Колдиц, на Цвикауер Мулде ѝ се приклучува Фрајбергер Мулде за да ја создадат Мулде. Мулде е притока на Елба.
Чопау (река)

Чопау (|Zschopau) — река во Саксонија, Германија, лева притока на Фрајбергер Мулде. Нејзиниот извор е на Рудните Планини, на падините на Фихтелберг, близу границата со Чешка. Таа тече северно низ градовите Шлетау, Волкенштајн, Чопау, Флеа, Франкенберг, Митвајда и Валдхајм. Се влева во Фрајбергер Мулде кај селото Швета, западно од Дебелн.
Фрајбергер Мулде

Фрајбергер Мулде (|Freiberger Mulde) — река во Саксонија, Германија. Таа е десна притока на Мулде и е долга 124 километри.
Изворот на реката е во Рудните Планини, близу Молдава, во Чешка. Таа тече северозападно, поминувајќи ја границата со Германија по неколку километри, до Фрајберг (оттаму и името) и понатаму кон северозапад низ Носен, Дебелн и Лајсниг. Неколку километри северно од Колдиц, на Фрајбергер Мулде ѝ се придружува Цвикауер Мулде за да ја создадат Мулде. Мулде е притока на Елба.