procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Флекен

Флекен (|Flecken) — ознака за мала населба со локално значење. Главно во Северна Германија се користи овој термин за означување на некоја паланка. Денес, терминот е раширен во повеќе германски покраини. Во Швајцарија и во Холандија, терминот има само историско значење.
1 Поим
Еден флекен за околните села претставува средишна точка и ги врши функциите на главно место. Затоа поседува одредени градски права, како на пример пазарните права ''(Marktflecken)''.
2 Германија
2.1 Долна Саксонија
До 1885 година, во покраината Хановер овие места биле седиште на кралските амтови.
Вкупно 50 општини во Долна Саксонија ја носат титулата „флекен“, меѓу кои најголема е Лангведел (Везер) со околу 14.500 жители. Најмал флекен е Видензал со околу 1.000 жители. Останатите биле издигнати на ниво на градови. Така, градот Бад Ибург до 1959 година ја носел ознаката флекен.
2.2 Саксонија-Анхалт
Во Саксонија-Анхалт, општините Апенбург-Винтерфелд и Дисдорф, местото Калферде во општината Калферде и местото Веферлинген во градот Ебисфелде-Веферлинген ја носат оваа ознака.
2.3 Хесен
Во Хесен општини со ваква ознака се Филмар, Менгерскирхен, Меренберг и Вајлминстер.
2.4 Шлезвиг-Холштајн
Кога Шлезвиг-Холштајн бил преземен од Кралството Прусија и Австрија во 1864 година имало вкупно 25 места со ознака флекен. Со време биле издигнати на ниво на градови или станале дел од Данска во 1920 година (по референдумот во Шлезвиг). Како последна општина со ваква ознака била Арнис, која станала град во 1934 година. Оттогаш нема ниедна општина со ваква ознака.
3 Швајцарија
Во Швајцарија одредени места во предалпските или алпските предели ја носеле ознаката флекен, но со средновековниот процес на основање на градовите, овие места станале градови.
4 Австрија
Во Тирол постои село Флекен во општината Санкт Улрих/Пилерзе (околу 50 куќи).
5 Поврзано
* Паланка
Елизавета Литвинова

Елизавета Федоровна Литвинова (-?) била руски математичар и педагог. Автор е на повеќе од 70 статии во врска со математичкото образование.
Родена во 1845 година во царска Русија, како Елизавета Федоровна Иваншкина, таа го завршила своето прво образование во женското средно училиште во Санкт Петербург. Во 1866 година, Елизавета се омажила за Виктор Литвинов, кој, за разлика од Владимир Ковалевски (сопруг на Софија Ковалевска), нема да и дозволи да отпатува во Европа, за да студира на универзитетите таму. Затоа, Литвинова започнала да учи со Странољубски, кој исто така приватно ја поучувал и Ковалевскаја.
Во 1872 година, веднаш по смртта на сопругот, Литвинова заминала за Цирих и се запишала на политехничкиот институт. Во 1873 година рускиот цар со декрет наредил да сите руски жени што студираат во Цирих се вратат во Русија, или да се соочат со последиците. Литвинова била една од неколкуте кои го игнорирале декретот и останала да продолжи со студиите, стекнувајќи колеџ диплома во Цирих во 1876 година, а докторирала во 1878 година на Бернскиот универзитет.
Кога Литвинова се вратила во Русија, таа била одбивана од универзитетските состаноци, бидејќи таа се спротивставила на отповикувањето од 1873 година. Предавала на женското средно училиште и го дополнувала својот мал приход пишувајќи биографии на повеќе познати математичари, како Ковалевскаја и Аристотел. По пензионирањето, се верува дека Литвинова починала за време на Руската револуција во 1919 година.
1 Библиографија
* А. Х. Коблиц, Софија Василевна Ковалевскаја во
Погон

Погон — повеќе значен израз кој генерално се употребува во однос на силата на придвижување и производството, односно движење, работа, употреба. Едното значење на зборот е погон е сила што движи нешто, извор на сила. Исто така со поимот погон се означува и дел од фабрика, од производствено претпријатие што се занимава со некој вид од процесот на производството.
1 Галерија
Лауенау

Лауенау (|Lauenau) — општина во округот Шаумбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Се наоѓа во близина на автопатот А2 на подножјето на ридскиот масив Дајстер во долината Дајстер-Зинтел.
Општината поседува пазарно право и со тоа има некои одлики на град, но официјално не ги добила градските права. Сепак, означена е како „флекен“ (''Flecken''), мала населба со локално значење.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа во долината Дајстер-Зинтел, југозападно од покраинскиот главен град Хановер. Реката Везер и Средногерманскиот Канал поминуваат во близина. Со сојузниот автопат Б442 и автопатот А2, општината има добри врски кон Хамелн и Хановер. Роденбергер Ауе и Миленбах течат низ местото.
1.2 Општински единици
Општината е поделена на самиот град Лауенау и Фегендорф.
2 Историја
* Лауенау првпат е запишан во 1059 година.
* Околу 1200 година бил изграден замокот Лауенау од војводата Хајнрих Лавот како упориште против шаумбуршките грофови.
* Во 1536 година, Лауенау добил право да организира три годишни пазари од грофот на Шаумбург, кому му припаѓал, како и право да произведува пиво и да има суд за мали случаи. По исчезнувањето на линијата на шаумбуршките грофови во 1640 година, Грофовијата Шаумбург била поделена и Лауенау станало дел од Војводството Брауншвајг-Линебург, кое подоцна припаднало на Кралството Хановер и тогашната пруска покраина Хановер.
* Во 1682 година, местото скоро целосно било уништено од пожар.
* При Седумгодишната војна, местото било окупирано од Французите.
* До неодамна, градот бил средиште на индустријата за мебел во Долна Саксонија. Денес, општината расте поради близината на автопатот и на Хановер.
3 Замоци
Лауенау има три замоци:
* Замокот на Хајнрих Лавот од век бил уништен во 1519 година, при борбата за манастирите, од шаумбуршкиот командант Лудолф фон Минхаузен. Бил обновен во периодот 1565-1572, со ендек, во везерска ренесанса. Денес е поседуван од физички лица.
* Замокот Мајзенбуг бил изграден во 1499 година како воена тврдина. Грофот Антониус фон Холштајн-Шаумбург го доделил замокот на Вулферд фон Церсен како имот. Во 1828 година, бил пренесен на Карл Георг Филип Ривалје фон Мајзенбуг.
* Замок Шведесдорф, изграден од Минхаузен помеѓу 1596 и 1600 година.
4 Други градби
Покрај замоците, постои и црквата „Св. Лука“ од век, која се смета за ремек-дело на архитектот Конрад Вилхелм Хазе, минерална бања и приватна мала пиварница, основана од 1861 година од Себастијан Руп.
5 Галерија
Дикварк

Во честичната физика, дикварк или дикваркна корелација, е хипотетичка состојба на два кваркови групирани во барион (кој се состои од три кваркови) . Соодветните модели на барионите се нарекуваат кварк-дикваркни модели. Дикваркот честопати се третира како една честичка со која третиот кварк заемнодејствува преку силното заемодејство. Постоењето на дикваркови во нуклеоните е спорно прашање, но помага да се објаснат некои својства на нуклеоните и да се потврдат експерименталните податоци осетливи за структурата на нуклеоните. Парот дикварк-антидикварк, исто така, сепретпоставува дека се среќаваат кај аномалните честички како што е Х (3872).
1 Создавање
Силите меѓу двата кварка во диркваркот се привлечни кога и боите и спиновите се антисимметрични. Кога двата кварка се поврзуваат на овој начин тие имаат тенденција да создаваат многу ниска енергетска конфигурација. Оваа ниска енергетска конфигурација станала позната како дикварк.
2 Контроверзност
Многу научници теоретизираат дека дикваркот не треба да се смета за честичка. Иако тие може да содржат два кваркови, тие не се неутрални по боја и затоа не можат да постојат како изолирани сврзни состојби. Така, наместо тоа, тие имаат тенденција слободно да се движат во хадроните како сложени ентитети; Додека слободно лебдат/пловат имаат големина од околу 1 fm. Исто така се случува кваркот да биде со иста големина како самиот хадрон.
3 Употреба
Дикварковите се замислени како градежни блокови, и како такви им даваат на научниците принцип на подредување за најважните состојби во хадронскиот спектар. Постојат многу различни докази кои докажуваат дека дикварковите се основата во структурата на хадроните. Еден од најинтересните докази доаѓа од неодамнешното изучување на барионите. Во ова изучување барионот имал еден масивен и два лесни кваркови. Со оглед на тоа дека масивниот кварк е инертен, научниците успеале да ги препознаат својствата на различните кваркови конфигурации во хадронскиот спектар.
4 Λ и Σ барионски експеримент
Спроведен е експеримент со користење на дикваркови во обид да се проучат Λ и Σ-бариони кои се создадени при создавањето на хадрони создадени од брзодвижечките кваркови. Во експериментот кварковите ја јонизираат вакуумската област. Ова создава парови на кварк-антикварк, кои потоа се претвораат во мезони. Кога се создава барион со собирање на кваркови, корисно е ако кварките прво формираат стабилна состојба со два кваркови. Λ и Σ се создаваат како резултат на горни, долни и волшебни кваркови. Научниците откриле дека Λ го содржи дикварот [ud], но Σ не. Од овој експеримент научниците заклучиле дека Λ-барионите се почести отколку Σ- барионите, и навистина тие се почести за фактор 10.
5 Наводи
**
Марија Хасе

Марија-Викторија Хасе (|Maria-Viktoria Hasse; — ) — германска математичарка, која станала првиот женски професор на Факултетот за математика и наука во ТУ Дрезден. Таа напишала книги за теорија на множествата и теорија на категориите и е позната по едно од имињата на теоремата на Галаи-Хасе-Рој-Витавер, во боењето на графиците.
1 Образование и кариера
Хасе е родена во Варнеминде. Отишла во гимназијата во Росток и по еден мандат во Рајхската лабуристичка служба од 1939 до 1940 година, студирала математика, физика и филозофија на Росточкиот универзите и универзитетот во Тибинген од 1940 до 1943 година, заработувајќи диплома во 1943 година од Росток. Таа продолжила во Росток како асистент и предавач, докторирала (д-р рер. нат.) во 1949 година и хабилитирала (пост докторски степен) во 1954 година.
Нејзината докторска дисертација, ''Über eine singuläre Intergralgleichung 1. Art with logarithmischer Unstetigkeit'' [За сингуларната интегрална равенка од 1. степен со логаритамски дисконтинуитет], била надгледувана од Ханс Шуберт; нејзината хабилитациска теза била ''Über eine Hillsche Differentialgleichung'' [За Хиловата диференцијална равенка]. Работела како професор по алгебра во ТУ Дрезден од 1954 до нејзиното пензионирање во 1981 година.
2 Придонеси
Со Лотар Михлер, Хасе ја напишала ''Theorie der Kategorien'' (Теоријата на Категориите) [Германска издавачка куќа, 1966]. Таа исто така ја напишала ''Grundbegriffe der Mengenlehre und Logik'' [Основни концепти на теоријата на множества и логика] (Хари Дојч, 1968).
Во теоријата на боењето на графиците, теоремата на Галаи-Хасе-Рој-Витавер обезбедува двојност помеѓу боите на темињата на графикот и ориентациите на неговите рабови. Се наведува дека минималниот број на потребни бои во боењето е еднаков на бројот на темиња на најдолгата патека, во ориентација избрана да ја минимизира должината на оваа патека. Тоа било наведено во 1958 година во учебникот по теорија на графици од Клод Берг, а независно објавено од Хасе, Тибор Галаи, Б. Рој и Л. Витавер. Публикцијата на Хасе во врска со овој резултат била втора хронолошки, во 1965 година.
Тетракварк

Тетракварк, во честичната физика, е егзотичен мезон составен од четиривалентни кваркови. Во принцип, состојбата на тетракварк може да биде дозволена во квантната хромодинамика, модерната теорија на силни интеракции. Секоја воспоставена состојба на тетракварк би била пример на егзотичен хадрон, кој лежи надвор од класификацијата на кварковите модели.
0.1 Историја
Неколку кандидати за тетракварк биле пријавени од експериментите на честичната физика во 21-от век. Содржината на кваркот на овие состојби се скоро сите qqQQ, каде што q претставува светлосен (горе, долу или чудно) кварк, Q претставува тежок (шарм или дно) кварк, а антикварките се означуваат со прекумерна линија. Постоењето и стабилноста на тетракваркските состојби со qqQQ (или qqQQ) долго време се дискутираат од страна на теоретските физичари, но сепак тие треба допрва да бидат експериментално докажани.
Во 2003, честичка привремено наречена X (3872), од експериментот Бел во Јапонија, била предложена да биде кандидат за тетракварк, како првично теоретизирана. Името X е привремено име, вклучувајќи го тоа дека сè уште има некои прашања во врска со неговите својства, кои треба да бидат тестирани.
Во 2004 година, DSJ (2632), која била видена во SELEX на Fermilab, била предложена како можен кандидат за тетракварк.
Во 2007 година, Бел ја објавил опсервацијата на државата Z(4430), како кандидат за тетракварк. Исто така, постоеле индикации дека Y (4660), исто така откриен од Бел во 2007 година, може да биде состојба на тетракварк.
Во 2009 година Fermilab објавил дека откриле честичка привремено наречена Y (4140), која исто така може да биде тетракварк.
Во 2010 година, два физичари од DESY и физичар од Универзитетот Quaid-i-Azam повторно ги анализирале поранешните експериментални податоци и најавиле дека, во врска со Υ(5S) мезон (форма на фонониум), постои добро дефинирана тетракваркова резонанца.
Во јуни 2013 година, експериментот БЕС-III во Кина и експериментот Бел во Јапонија самостојно известиле за Zc (3900), првата потврдена четирикварковна состојба.
Во 2014 година, експериментот LHCb Large Hadron Collider го потврдил постоењето на состојбата Z (4430), со значење над 13,9 σ.
Во февруари 2016 година, експериментот DØ објавил докази за кандидат за тесен тетракварк, наречен X (5568), во декември 2017 година, DØ, исто така, објавил набљудување на X (5568),користејќи поинаква конечна состојба. Сепак, тоа не било забележано во пребарувањата од LHCb,CMS,CDF, или ATLAS експериментите.
Во јуни 2016 година, LHCb го објавил откривањето на три дополнителни кандидати за тетракварк, наречени X (4274), X (4500) и X (4700).
Гави (остров)

Островот Гави е мал остров на архипелагот на Понцијанските Острови како Понца, Вентотене, Палмарола, Санто Стефано и Заноне. Се наоѓа на само 120 метри од Понца, со должина од околу 700 метри и површина од 0.14 км2.
На островот има една мала куќа населена со неколку луѓе. Во прилог на овие жители, на островот има неколку ендемски животни, како гуштер од Гави, кој живее само на островот. Може да се сретнат на островот голем број глувци, зајаци и неколку скорпии.
1 Поврзано
* Понцијански Острови
*Список на острови во Италија
Непафенак

Непафенак е нестероиден антиинфламаторен лек (НСАИЛ), вообичаено формулиран во вид на капки за очи. Се користи за третман на болка и воспаление повзрани со операција на перде. Непафенакот е пролек на амфенакот, инхибитор на активноста на COX-1 и COX-2.
Санто Стефано

Санто Стефано (|Isola di Santo Stefano) — остров во Тиренскоро Море во близина на западниот брег на Италија и дел од Понцијанските Острови. Тој има кружна форма и е помал од 400 метри во пречник. Островот се наоѓа 2 километри источно од соседниот остров Вентотене.
1 Географија
Како и остатокот од архипелагот, на островот бил создаден од вулканска активност.
2 Историја
На него се наоѓа еден стар затвор изграден од страна на Бурбонците, завршен во 1797 година и пуштен во употреба до 1965 година. Затворот има 99 ќелии околу една централна кула. Изграден за 600 затвореници, имал во 1817 година тој имал 800 затвореници (и 400 на Вентотене). Помеѓу затворениците биле Кармине Кроко, најважниот одметник за време на италијанското обединување и анархистот Гаетано Брески, кој го убил кралот Умберто I во 1900 година. Тој бил затворен таму една година пред да биде пронајден обесен во неговата ќелија.
За време на фашистичкиот режим, затвореници на островот биле идниот претседател на Италија Сандро Пертини, Умберто Терачини, Џорџо Амендола, Лелио Басо, Мауро Скочимаро, Џузепе Ромита, Алтиеро Спинели и Ернесто Роси.
Во октомври 1860 година, дел од бурбонските војници го напуштиле островот заради опсадата на Гаета. За време на некој бунт, некои Камора затвореници прогласиле Република Санто Стефано. Затворениците донеле статут и останале автономни до јануари 1861 година кога морнарицата го преземала островот.
3 Демографија
На островот има неколку имиња, како што се Пантенопе, Палмоза, Домо Стефане и Борка од римско време.
Ненаселен е од затворањето на затворот, освен за туристите кои го посетуваат со брод во текот на денот.
Островот бил ставен на продажба во 2012 година за цена од €20,000,000. Во продажбата не е вклучен затворот.
4 Див свет
На овој остров порано живеел ендемски гуштер, ''сантостефанов гуштер'' (''Podarcis sicula sanctistephani''). Тој станал изумрен во 1965 година, веројатно поради дивите мачки и видовите змии.
5 Поврзано
*Список на острови во Италија
*Понцијански Острови
*Бурбонци
Пофалба на глупоста

Пофалба на глупоста (латински: ''Stultitiae Laus id est Moriae Encomium''; грчки: ''Μωρίας ἐγκώμιον'') - книга на холандскиот хуманист Еразмо Ротердамски, напишана во 1509 година, а објавена во јуни 1511 година.
1 Содржина
Книгата се состои од предговор и главен текст.
1.1 Предговор
Предговорот, напишан на 9 јуни 1508 година, е насловен како „Еразмо Ротердамски му испраќа поздрав на својот Томас Мор“ и во него авторот го објаснува постанокот на книгата за која соопштува дека ја напишал за време на патувањето од Италија во Англија. Притоа, размислувајќи за заедничките пријатели, Еразмо најпрвин помислил на Томас Мор кој го инспирирал за делото, особено имајќи предвид дека презмите Мор асоцира на латинскиот збор ''moria'' што значи „глупост“. Познавајќи го како духовит човек, кој ги сака шегите, Еразмо му ја посветува книгата на својот пријател Мор, очекувајќи дека тој ќе ја брани од злонамерните напади. Исто така, во предговорот, Еразмо посочува низа примери во кои големите писатели пишувале шеговити дела (Хомер, Овидиј, Поликрат, Лукијан, Сенека, Плутарх, Апулеј итн.), кои често се покорисни од углендите и педантните расправи.
1.2 Зборува Глупоста
Својот говор, Глупоста ја започнува така што се претставува себе, велејќи дека има божествено потекло, т.е. нејзиниот татко е богот Плутон, а нејзината мајка е нимфата Неота. Потоа, Глупоста вели дека на човекот му ги подарила животот и уживањето и дека таа е присутна во најубавото време во животот (детството и младоста), а старите ги подмладува. Благодарение на неа, дури и боговите прават разни глупости и се забавуваат. Исто така, таа прави мажите и жените да се сакаат. Природата ја создала лудоста за да му даде уживање на човекот, т.е. за да не биде тажен животот. Понатаму, во својот говор, Глупоста вели дека лудоста е основа на пријателството и на бракот, дека таа управува со државите зашто мудреците не се добри во извршувањето на јавните работи и дека, наспроти мудреците кои се несреќни, глупавите живеат безгрижен и среќен живот.
Во продолжение, Глупоста почнува да ги набројува бројните човечки недостатоци, како што се: суеверието, гордоста, самољубието, суетата, страста на ловците, итн., вклучувајќи ги и глупостите на учените луѓе и на уметниците. Таа особено ги исмејува писателите на лесни книги, но и софистите, учителите, философите, теолозите, кралевите, благородниците, високото свештенство и папите. Оттука, Глупоста заклучува дека мудреците живеат во сиромаштија, занемарени и омразени, додека глупаците пливаат во пари и стојат на чело на државите. Својот говор, Глупоста го завршува наведувајќи цитати од класичните писатели, како и цитати од Светото писмо, заклучувајќи дека најголемата побожност се граничи со лудоста.
Агатониси

Агатониси (грчки: Αγαθονήσι) — мал грчки остров и општина кој се наоѓа во југоисточниот дел на Егејско Море. Припаѓа на групата острови Додеканези и е дел од регионалната единица Калимнос. Островот исто така е локално познат како Гајдаро („''Магаре''“), или со неговото античко име Трагаја.
1 Име
Во античките времиња, Агатониси бил познат како Псетудс (грчки: ''Ψετούσσα''). Античкиот историчар Тукидид, исто така, го навел како Трагаја (грчки: ''Τραγαία''), додека Страбон како Трагија и Плутарх како Трагија. Островот е познат како ''Гајдаро'' на италијански и како ''Ешек Адаси'' на турски јазик.
2 Историја
Во 1912 година, за време на Италијанско-турската војна, Нисирос бил окупиран од италијанските сили. Италија ја презела контролата над островот заедно со другите острови на Додеканези, до 1947 година, кога Додеканезите биле вклучени во составот на Грција, како дел од современата грчка држава,.
3 Географија
Највисоката точка на островот е 209 метри надморска височина. Овој врв се наоѓа во близина на Микро Хорио. Островот зафаќа површина од 13,5 квадратни километри. Тој е направена речиси целосно од варовници и е покриен со трнлива макија. Островот е опкружен со многу помали острови и на него се наоѓаат две села: Мегало Хорио („''Големо село''“) и Микро Хорио („''Мало село''“). Меѓу нив е малата населба Агиос Георгиос (Свети Ѓорѓи), која го формира единственото пристаниште на островот и се состои од неколку хотели и ресторани.
Во близина на Агатониси се наоѓаат неколку островчиња: Псатониси, Стронгили, Нерониси, Катагани, сите од варовници и Кунелониси, од карпи.
4 Администрација
Во 2011 година, како дел од законот Каликратис, статусот на островот бил надграден од Заедницата во Општина.
5 Население
Кон крајот на 1920-тите островот имал 80 жители, активни во земјоделството и одгледувањето овци. Пописот на островот во 1981 година покажал дека е населен со 133 луѓе. Во 1991 година, уште еден попис покажал дека населението паднало на 112 жители. На пописот од 2001 година, населението повторно се зголемило на 158 жители, а во 2011 година населението било 185, од кои 168 живееле во Мегало Хорио, а само 17 во Микро Хорио. Општината Агатониси, која ги вклучува ненаселените острови Гларос, Кунели, Нера и Псатонисио, има површина од 14.500 квадратни километри.
Заноне

Заноне е остров во Тиренското Море во близина на западниот брег на Италија и е дел од Понцијанските Острови кој административно припаѓа во општината Понца. Целиот остров е 1 км2 во големина и на околу 10 километри оддалеченост од островот Понца.
1 Опис
Тоа е дел од Националниот парк Чирчео поради својата убавина и неколку ретки биоми. Островот е пуст, но надгледуван од страна на Шумска служба, со станица и мала образовна изложба на врвот Монте Пелегрино, највисоката точка на островот. На островот постојат урнатини на еден бенедиктински манастир кој датира од 13 век. Изградена врз овој поранешен манастир постои и една вила во колонијален стил, порано дом на маркизот Казати Стампа и неговата сопруга Ана Фаларино, кои биле домаќини за оргии на островот. За посета на островот не треба посебна дозвола, но Заноне нема туристички капацитети и кампувањето и забрането, како и преноќувањето на островот, иако биолози, научници и набљудувачи на птици имаат добиено дозволи за кампување, во тек на ноќта на островот.
2 Достапност
Заноне е достапен само со брод од Понца. Поранешни рибари нудат денски патувања, вклучувајќи ручек на брод, кој тргнува од пристаништето во Понца во 11 часот наутро и го напушта Заноне за враќање во Понца во 5 часот
Островот бил користен како приватен ловечки резерват од италијанската аристократија. Стотици муфлонски диви овци биле донесени на Заноне. Овците се сега заштитени видови.
3 Светилникот Пунта Варо
На островот има светилник наречен Пунта Варо.
4 Поврзано
*Список на острови во Италија
5 Наводи
Мара Алагиќ

Мара Алагиќ е српски математички професор и главен уредник на ''Списанието за математика и уметност''. Таа е придружен професор во одделот за наставна програма и инструкции на Вичита државниот универзитет.
Алагиќ докторирала на Белградскиот универзитет во 1985 година, под раководство на Ѓуро Курепа; називот на нејзината дисертација бил ''Категориски видови на некои релациски модели''.
Со Глин М. Римингтон од државата Вичита, Алагиќ е авторка на книгата Трето место за учење: Рефлективно испитување во интеркултурното и глобалното кафезно сликарство (издаваштво Информатички период, 2012).
Агата Чабатони

Агата Чабатони е италијанска математичка логичарка, специјализирана за некласична логика. Работи во Институтот за логика и пресметка во ТУ Виена.
1 Образование и кариера
Чабатони е по потекло од Рипатрансоне. Студирала компјутерски науки на Болоњскиот универзитет и докторирала во 2000 година, на Миланскиот универзитет. Нејзината дисертација, Д''оказ-теорија во мулти-вредносни логики'', била надгледувана од Даниеле Мундичи.
Таа се преселила во Виена во 2000 година, со поддршка на стипендијата на ЕУ Марија Кири, а во 2007 година ја заслужила својата хабилитација во ТУ Виена. Останува поврзана со ТУ Виена, како професор на факултетот за информатика. Исто така, работи на Колегиум Логикум како претседавач на серијата предавања за Курт Гедел друштвото.
2 Придонеси
Еден од проектите на Чабатони на ТУ Виена вклучувал користење на математичката логика за формализирање на етичкото расудување во Ведите, тело на индиски свети текстови.
3 Признанија
Во 2011 година, Чабатони ја освоила Старт-наградата на Австрискиот научен фонд, единствена жена што ја освоила наградата таа година.
Егзотичен хадрон

Егзотични хадрони се субатомски честички составени од каркови и глуониуми, за разлика - од "познатите" хидрони како што се протони , неутрони и мезони - составени се од повеќе од три валентни кваркови. За разлика од тоа, "обичните" хадрони содржат само два или три кварка. Хадрони со експлицитно валентна содржина на глуонимот исто така можат да се сметаат за егзотични. Во теорија, не постои граница на број на кваркови во хидрон, сè додека бојата на полнење во хидронот е бела, или неутрална.
Во складност со обичните хдрони, егзотичните хидрони се класифицираат како фермиони, како обични бариони, или како бозони, или како обични мезони. Врз основа на оваа класификација, пенткваркови, содржувајќи пет валенти кварка се егзотични бариони, додека пак тетракваркови содржат (четри валентна кварка) и хексакваркови содржат (шес кварка), кои се состојат или од дибарион или од три анти-кварк пара ќе се сметаат за егзотични мезони.
Егѕотичен хидрон моѕе да биде најден гледајќи воS-матрици столбови со квантни бројки ѕабранети во обични хидрони.Експериментални потписи ѕа такви егѕотични хидрони се виделе најмалку во 2003 ама останува тема во контраверѕии во дел од фиѕиката.
Jaffe и Low предоложија дека езотичните хидрони се манифестирани како половите во P матрици,а не како во S матрица.Експериментални P-матрици полови се поуѕдано потврдени во двете меѕон-меѕон канали и нуклеон-нуклеон канали.
1 Историја
Кога моделот кварк за првпат беше постулиран одMurray Gell-Mann и останатите во 1960, беа органиѕирани држави кои знаат дека се тоа е значајно. Како квантната динамика (КД) dсе развивање во текот на наредната деценија, станаа јасно дека не постои причина зошто би постоеле само три-кварка и кварк-антикварк комбинации. Навистина, Gell-Mannов оригинален 1964 лист алудираше на можноста дека егзотични хидрони и класифицирани хидрони во бариони и меѕони ѕависат од тоа даали имаат барионски или пак мезонски број на валентни кварци. Покрај тоа, се чинење дека глуони,медијаторни честички со силна интеракција,исто така се сврѕуваат сами но и со други квакови(хибридни хидрони). Неколку деценији поминаа беѕ поважен докаѕ ѕа егзотичен хидрон кој би можел да биде поврѕан со S-матрични полови.
Во Април 2014, LHCb колаборација ја потврди егзистенцијата на Z(4430)<sup>−</sup>, откриена од Belle, и демонстрирана така што мора да има минимална кваркова содржина од ''cd''.
Во Јули 2015, LHCb објавија откритије од две дела, именувани и , кои мора да имаат минимална содржина на кваркови ''cuud'', и ги прават пенткварка.
2 Кандидати
Постојат неколкз егѕотични кандидати:
*X(3872) – Откриен од Belle detector во KEK во Јапонија.
*Y(4140) – Откриен од CDF Fermilab во март 2009 .
*Y(4260) – Откриен од BaBar detector во SLAC во Menlo Park, California.
*Zc(3900) – Откриен од Belle и BES III
*Z(4430) – Откриен од Belle и подоцна потврден од LHCb with 13.9σ significance
*X(4274) – Набљудуван од LHCb во CERN
*X(4500) – Набљудуван од LHCb во CERN
*X(4700) – Набљудуван од LHCb во CERN
Подгорjе (Беласица)

Подгорjе (наречено и Подгорија или Подгор) — географска област во северното подножје на Беласица, поделена помеѓу Пиринска Македонија во денешна Бугарија и Р Македонија.
1 Географија
Подгорието ги опфаќа јужните делови на Петричката и Струмичката Котлина, помеѓу градовите Петрич од исток и Струмица од запад. На север се ограничува од река Струмешница., со наносни конуси на реките Луда Мара, Љашничка, Иваник, Коларовска, Камешница, Јаворничка, Клучка, Ремешница, Стар Дол, Ломница, Баба, Брлен, Дерман и други. Највисоките негови делови се образувани од едри парчиња, размешани со груб чакал, средните - од поситни материјали, а ниските од најфини честички. Во Подгорието извираат многу слатководни и минерални извори, како најзначајни се тие кај селото Банско. Почвите се делувијални и делувијално-ливадни, а во ниските делови околу река Струмешница земјите се обработувани. На надморска височина од 250-800 м. има костенови шуми, примесени со чинар, бел габер и зимски даб.
2 Населби
Во Подгоријето се расположена редица села, опфатени од општините Петрич (на бугарска територија) и Ново Село и Струмица (на македонска територија). Во бугарскиот дел на Подгорието од исток кон запад се наоѓаат следните села: Елешница, Коларово, Димидово, Камена, Јаворница, Клуч, Скрт и Габрене. Во македонскиот дел на Подгоријата во истиот редослед се расположени селата: Старо Коњарево, Дражево, Смолари, Мокрино, Мокриево, Борисово, Колешино, Габрово, Банско, Свидовица и Куклиш.
Алисија Дикенштајн

Алисија Дикенштајн (родена на година, во Буенос Аирес) е аргентинска математичарка, позната по својата работа во алгебарската геометрија, особено торичната геометрија и тропската геометрија. Во моментов, таа е редовен професор на универзитетот во Буенос Аирес и работи како потпретседател на Меѓународниот математички сојуз (мандат 2015-2018 година). Нејзината книга '''' ги претставува математичките проблеми наменети за малите деца.
Дикенштајн докторирала на универсидад де Буенос Аирес во 1982 година. Во 2015 година ја добила наградата ТВАС. Таа е главен и одговорен уредник на списанието ''Revista de la Unión Matemática Argentina''. Во 2018 година, Дикејнштајн била избрана за соработник на Американското математичко друштво за "придонеси во пресметковната алгебра и нејзините апликации, особено во системската биологија, како и за глобалното водство во поддршката на помалку застапените групи во математиката".
Алимја

Алимија (грчки: Αλιμιά) — грчки остров кој се наоѓа во југоисточниот дел на Егејско Море, помеѓу Родос и Халки. Припаѓа на групата острови Додеканези. Површината на островот е 7,4 квадратни километри и има крајбрежје од 21 километар. Островот имал малобројно население до периодот на Втората светска војна, а во последниве децении останал ненаселен.
Островот го споменува Плиниј под името ''Евлимнија'', поврзан со два големи заливи на островот, Емпорио и Св. Ѓорѓи, во источната и западната страна на островот, кои се безбедни природни пристаништата. Нивната употреба во антиката е потврдено од импресивните пристаништа, кои датираат од хеленистичкиот период кога припаѓале на Родос. Во хеленистичкиот период, островот бил засилен со изградбата на тврдината и се користел како пристаниште и опсерваторија. Хеленистичкиот замок преживеал до денес и се наоѓа на највисокиот врв источно од островот. Во 1475 година бил изграден замок, кога Родос и островите биле окупирани од витези. На брегот на Емпорио се пронајдени римски гробови и видливи антички ѕидини и основа на ранохристијанска базилика.
Населбата Алимија е изградена длабоко во најголемиот залив на островот. Таа вклучува неколку градби, од кои повеќето се во лоша состојба поради напуштање на населбата од 1940-тите. Северозападно од селото, на кратко растојание од брегот има мало езеро со солена вода, што е едно од 37-те природни мочуришта во Додеканези.
На октомври 2016 година белгиската организација наречена „''Надвор од границите на Белгија''“ пристигнала со 20 луѓе на овој ненаселен остров. Учесниците морале да преживеат 10 дена со речиси никаква храна или опрема. Не се дозволени лични предмети како мобилен телефон, душек или чисти крпи. Секој ден учесниците морале да играат игра на островот за да заработат бодови. На крајот учесникот со најмногу бодови победил на предизвикот.
Олга Хил Медрано

Олга Хил Медрано (родена година) е шпанска математичарка, кој била претседателка на Кралското шпанско математичко друштво од 2006 до 2009 година. Таа е професор по математика на Валенсијскиот универзитет, каде што е и про-ректор за меѓународни односи и соработка. Нејзините математички истражувања се однесуваат на диференцијалната геометрија и геометриската анализа; а од 2000 година, таа е заинтересирана за дисеминација на математиката кон пошироката јавност.
1 Образование и кариера
Хил е родена во Бургос во 1956 година.
Како додипломски студент на Универзитетот во Валенсија, Хил била советувана да студира инженерство, но таа го игнорирала советот, претпочитајќи ја математиката и физиката. Докторирала на Валенсијскиот универзитет во 1982 година, со дисертација за ''Одредени геометриски и тополошки својства на некои класи на речиси-производи тополошки простори'', под надзор на Антонио Мартинес Навеира. Потоа студирала за докторат, на постдипломските студии во Франција, на Пјер и Мари Кири универзитетот, кои ги завршила во 1985 година. Нејзината втора дисертација, ''Sur le Problème de Yamabe concernat les variétés localement conformement plates'', била под надзор на Тиери Обин.
По завршувањето на нејзиниот втор докторат, таа се вратила во Валенсија, како член на факултетот. Таа била член на управниот одбор на Валенсијскиот универзитет од 2000 година. Кога станала претседател на Кралското шпанско математичко друштво во 2006 година, таа била првата жена избрана на таа позиција.
2 Признанија
Во септември 2017 година, Валенсијскиот универзитет бил домаќин на работилницата за геометриска анализа, во чест на Хил.
Нан Лерд

Нан Меккензи Лерд (родена на година) е професорка по биостатистика на Харвард училиштето за јавно здравство. Била претседателка на Одделот, во периодот од 1990 до 1999 година. Таа била Хенри Пикеринг Валкот Професор по биостатистика од 1991 до 1999 година. Лерд е соработничка на Американската статистичка асоцијација, како и на Институтот за математичка статистика. Член е на Меѓународниот институт за статистика.
1 Истражување
Лерд докторирала на Харвард универзитетот во 1975 година, под Артур Демпстер.
Лерд е добро позната по многу плодотворни документи по биостатистички апликации и методи, вклучувајќи го и алгоритмот Очекување-максимизација. Таа е високо цитиран автор, според ИСИ-мрежата на знаења.
2 Признанија
Нејзините почести ги вклучуваат: наградата на Прдју универзитетот Мајра Семјуелс Предавач (2004), Џенет Л. Норвуд наградата (2003), од Американската статистичка асоцијација, Флоренс Најтингејл Дејвид наградата (2001), од Комитетот на претседатели на статистичките друштва, како и неколку други стипендии.
3 Одбрани публикации
**
Тине Хоф Кјелдсен

Тине Хоф Кјелдсен — данска математичарка, која работи во одделот за наука, системи и модели (ИМФУФА) на Роскилде универзитетот, како и на одделот за научно образование на Копенхагенскиот универзитет. Нејзините истражувачки интереси ги вклучуваат филозофија на математиката, историја на математиката и математичкото образование.
Кјелдсен докторирала во 1999 година на Роскилде универзитетот, под надзор на Андерс Хеде Мадсен. Во 2012 година, таа станала една од инаугуративните соработници на Американското математичко друштво.
Олга Харлампович

Олга Харлампович (родена година) е руско-канадска математичарка, која работи во областа на теорија на групата. Таа е професор на CUNY Центарот за додипломски студии и Хантер колеџот. Пред тоа, била професор по математика на Мекгил универзитетот, Монтреал, Канада, каде што работела од 1990 година. Најпозната е по нејзиниот пример на конечно претставена во 3-чекора решлива група со нерешлив зборовен проблем (решение на Новиков-Адиан проблемот), како и за решението заедно со А. Мјасников на Тарски претпоставката (од 1945 година) во врска со еквивалентноста на теориите од прв ред на конечно генерираните неабелијански (комутативни) слободни групи (исто така решено од Злил Села) и одлучноста во оваа заедничка теорија.
Го примила докторатот на Ленинградскиот државен универзитет (нејзини докторски советник бил Лев Шеврин), како и рускиот "Доктор на науката" во 1990 година од Московскиот Стеклов институт. Пред нејзиното сегашно назначување, таа имала позиција на Уралскиот државен универзитет, Екатеринбург, Русија. За нејзината додипломска работа на Новиков-Адиан проблемот, таа во 1981 година, била наградена со Медал од Советската академија на науките. Дала негативен одговор на прашањето, кое во 1965 година го поставиле Каргаполов и Малцев, во врска со алгоритамската одлучност на универзалната теорија на класата на сите конечни нилпотентни групи. Харлампович во 1996 година била наградена со Кригер-Нелсон наградата на ЦМС, за нејзината работа во алгоритамските проблеми во различни групи и Ли алгебри (опис за оваа работа може да се најде во анкетните документи со Сапир, како и на мрежната страница на наградата). Алгебарската геометрија за групите, која била популаризирана од Баумслаг, Мјасников, Ремеслеников и Харлампович, станала една од новите истражувачки правци во теоријата на комбинаторните групи. Таа во 2015 година била наградена со Малцев наградата, за серија работи во врска со фундаменталните модел-теоретски проблеми во алгебрата.
Од август 2011 година се преселила во Хантер колеџот на Градскиот универзитет во Њујорк, како Мери П. Долчани професор по математика, каде што таа е инаугуративен носител на првиот надарен професор во Одделот за математика и статистика.
Хигсино

Во физика на честички, за модели со N=1 суперсиметрија, хигсино со симбол , е суперпартнер на Хигсовото поле. Хигсиното е Дираково фермионско поле со спин 1/2 и се однесува на слаб изодуплет со хиперполнеж половина според баждарните симетрии на стандардниот модел. По нарушувањето на електрослабата симетрија хигсовите полиња линиски се мешаат со U(1) и SU(2) гејџина што доведува до четири неутралина и две чарџина , кои се однесуваат на физичките честички. Додека двете чарџина се наелектризирани Диракови фермиони (плус и минус ссоодветно), неутралината се електронеутрални Мајорански фермиони. Во R-парноста запазувачката верзија на минималниот суперсиметричен стандарден модел, најлесното неутралино вообичаено станува најлесната суперсиметрична честичка (НСЧ). НСЧ во честичната физика е честичка кандидат за темната материја во вселената, бидејќи тоа не може да се распадне на честички со помала маса. Неутралинската НСЧ, во зависност од својот состав може да биде бино, вино или хигсино во зависност од доминантната природа и може да имаат различни зони за масовити вредности со цел да се задоволат проценетите вредности за остаточната густина на темната материја. Најчесто, хигсино доминатната НСЧ честопати е нарекувана хигсино, и покрај фактот дека хигсино не е физичка состојба, во вистинската смисла.
Во природните сценарија на суперсиметријата, сврвните кваркови , сдлабинските кваркови, глуината, и хигсино-збогатени неутралина и чарџина се очекува да биде релативно немасивни, на тој начин подобрувајќи ја нивната напречна површина на создавање. Потрагите по хигсината се изведуваат од страна на експериментите АТЛАС и КМС при Големиот хадронски судирач во ЦЕРН, каде физичарите го бараат директно произлезениот електрослаб пар на хигсина. Од 2017 година, не се добиени експериментални потврди за постоењето на хигсина.
1 Маса
Доколку темната материја е составена само од хигсина, тогаш масата на хигсината е 1,1 TeV. Од друга страна, пак, доколку темната материја има повеќе компоненти, тогаш масата на хигсиното зависи од релевантни повеќезначни распределбени функции, со што се намалува масата на хигсината.
::m<sub>ħ</sub> ≈ 1.1(Ω<sub>ħ</sub>/Ω<sub>DM</sub>)<sup>½</sup> TeV
Фикус

Фикус (науч.: ''Ficus'') ― род што опфаќа околу 850 видови дрвја, џбунови, лијани и епифити од фамилија дудови (Moraceae). Посебно го има во тропските предели, а меѓу нив, нам најпознатиот вид ни e смоква (''Ficus carica'') кој се гаи поради исклучиво благ и вкусенплод.
1 Значај
Различни видови на ова билка спаѓаат во многу важни растителни заеднци во екосистеми на тропски дождовни шуми а многу видови се негуваат како украсни растенија и собни билки, со засекување на кората на (''Ficus elastica'') се добива бек густ сок кој се употребуваа за производство на каучук битен во производство на гума.
2 Митологија
Некои видови на фикус имаат култен и културен значај како мести на обожување и сенишни места.
Според будистичко предание, Гаутама Буда се просветлил под дрво на света смоква (''Ficus religiosa''), кое станало познато и како Боди дрво.
Антре

Островот Антре (француски: île d'Entrée, со значење „Остров на влезот“) е единствениот населен остров на архипелагот на Мадленските Острови во Квебек кој не е поврзан со копнен пат со остатокот од архипелагот. Неговото име произлегува од неговата географска положба во однос на другите острови поради тоа што се наоѓа на влезот на ''Заливот Плезанс''.
Антре е една од трите англофонски заедници на Мадленските Острови, а другите две се Грос-Ил и Стариот Хари.
1 Географија
Површината на островот изнесува помалку од 3 километри во пречник. Најблиското копно, дината Бу ди Бан, со која завршува островот Авр Обер се наоѓа на околу 5 километри. Наспроти североисточниот врв на островот, на оддалеченост од неколку метри, карпата ''Корморандиер'' е дом на разновидни птици.
Работ на островот сочинува карпи со разни бои и форми. Во центарот има една мала пошумена област. Крави и коњи пасат слободно во преријата околу која има ридови. Единствен грабливец тука е црвената лисица.
Неговите големи црвени карпи, видливи од централните острови, се дом на голем број гнезда за птици.
1.1 Биг Хил
Највисоката точка на островот Антре, Биг Хил (170 метри) е и највисокиот врв на архипелагот. Тоа е рид со тркалезен релјеф, кој се издига во центарот на преријата.
2 Демографија
Во моментов островот живеат околу 70 жители (според пописот во 2017, околу 95 во 1995 година) кои се главно од англофонско потекло, од шкотско и ирско потекло како и неколкумина франкофони.
3 Стопанство
Локалната економија е заснована на риболов и мнозинство од жителите на островот своите приходи ги имаат првенствено од ловење морски видови, вклучително и јастог.
3.1 Сообраќај
Од април до декември, островот Антре е поврзан со Кап о Мел со траект на ''Транспортното претпријатие на Квебек'' кое врши по две тури на ден. Од 2008 година, нов брод, поголем (за 45 патници) и помодерен од стариот го обезбедува преминот заедно со други одредени услуги на населението: транспорт на тешки машини, транспорт наморска вода за борба против пожари, мразокршачи, услуги за хендикепираните и лицата со намалена подвижност. Во зима, островот е поврзан со остатокот од архипелагот со мал авион.
3.2 Услуги
Островот има две продавници, ресторан, црква, основно училиште и поштата. Туристичка ложа е отворена во текот на летото. Генератори со моќност од 1200 киловати се управувани од ''Дистрибуција Хидро-Квебек'' ги снабдуваат жителите со електрична енергија.
4 Личности
* Ајван Квин, поранешен кмет на селото, кантри-музичар и пејач е најпозната личност на островот. Патеката што води кон Биг Хил е именуван во негова чест. Новиот траект исто така бил именуван во негова чест, ''Ivan Quinn''. Музеј во негово име бил отворен на островот.
Марија Чудновски

Марија Чудновски (родена на година) е израелско-американска математичарка, која работи на теоријата на графици и комбинаторната оптимизација. Таа е МекАртур соработник за 2012 година.
1 Животопис
Чудновски е професорка, на одделот за математика на Принстон универзитетот. Таа пораснала во Русија (го посетувала Санкт Петербург Лицеум 30) и Израел, студирала на Технион, докторирала во 2003 година на Принстон универзитетот, под надзор на Пол Сејмур. По постдокторско истражување на математичкиот институтот Клеј, станала асистент професор на Принстон универзитетот во 2005 година, а во 2006 година се преселила на Колумбија универзитетот. До 2014 година, таа била Лиу Фемили професор по индустриско инженерство и операциски истражувања во Колумбија. Таа се враќа во Принстон како професор по математика во 2015 година.
Таа е државјанин на Израел и постојан резидент на САД.
Во 2012 година, таа се омажила за Дениел Панер, свирач на виола, кој предавал на Манес училиштето за музика и Џулијард училиштето. Имаат син кој се вика Рафаел.
2 Истражување
Придонесите на Чудновски во теоријата на графици го вклучуваат доказот за моќната совршена теорема на графиците (со Робертсон, Сејмур и Томас), кој ја опишува карактеристичната природа на совршените графици, како да се точно графици без непарни индуцирани циклуси со должина од најмалку 5 или нивните комплементи. Други истражувачки придонеси на Чудновски вклучуваат соавторство на првиот полиномски временски алгоритам за препознавање на совршените графици (степен 9), како и структурната карактеризација на графиците без канџи.
3 Одбрани публикации
* .
* .
* .
*
4 Награди и признанија
Во 2004 година Чудновски била прогласен за една од "Брилијантните 10" од страна на магазинот Популарна наука. За нејзината работа на моќната совршена теорема на графиците, на неа и на нејзините соавтори, и ја донело Фулкерсон наградата за 2009 година. Во 2012 година била наградена со "наградата гениј" во рамките на програмата МекАртур соработници.
Касос

Касос (грчки: ''Κάσος'') — грчки остров кој се наоѓа во јужниот дел на Егејско Море. Припаѓа на групата острови Додеканези и е дел од регионалната единица Карпатос. Од 2011 година, населението било 1084 луѓе. Островот е познат на италијански како ''Касо''.
1 Географија
Касос се наоѓа југозападно од Карпатос, меѓу островот и Крит. Во непосредна близина на островот е теснецот Касос. Неговата форма е елиптична и наликува на онаа на Родос. Главниот остров има површина од 49 квадратни километри, должина од 17 километри и широчина од 6 километри. Островот претежно е планински, а неговата највисока планина е Прионас, чиј врв е висок 550 метри. На островот има свежа вода.
Општината вклучува неколку ненаселени острови, од кои најголеми се Арматија и Макрониси. Нејзината вкупна површина е 69.464 квадратни километри. Општината се состои од пет села, Фри (население од 47 луѓе), Агија Марина (14), Панагија (18), Поли (78) и Арванитохори (169). Фри е главен град и дом на пристаништето на островот, Агија Марина е најнаселеното село. Аеродромот се наоѓа во близина на Фри и е доволно голем за да слета ATR 42.
Касос е забележлив поради недостатокот на голем туризам, квалитетот на своите риби, сирења и други кулинарски специјалитети, како и гостопримството кон посетителите.
2 Историја
Во антички времиња, Касос (тогаш познат како Амфи, Астраб и, најчесто, Ахнис) се користел како безбедно пристаниште на Филистејците. Првите познати населби се од минојско и микенско потекло. Според Хомер (Илијада, 2.676), Касос имал бродови во Тројанската војна.
За време на класичната антика, Касос внимателно ја следел историјата на блискиот Карпатос. Заедно со Карпатос, тој бил како феудален имот даден на венецијанското семејството Корнаро во 1306 година, и фамилијата со островот владеела до 1537 година кога бил освоен од Отоманското Царство.
Касос бил првиот остров кој прогласил независност за време на Грчката револуција. Во 1824 година, Мехмет Али-паша од Египет ја испратил својата флота на островот. Египетската армада го запалила целиот остров и убила поголем дел од населението.
Населението на островот се опоравлои како и економијата, која во голема мера се засновала на превозот. Воведувањето на бродовите со пареа го направило бродоградилиштето на Касос (кое произведувало дрвени бродови) излишно и нејзината економија претрпела соодветно. Почнувајќи од подоцнежната половина на 19 век, многумина од жителите на островот емигрирале, првично во Египет (околу 5.000 луѓе), потоа во Истанбул, Грција, САД и Јужна Африка. До 1920-тите, од околу 2.300 куќи на островот, само 400 биле трајно населени.
На 12 мај 1912 година, за време на Италијанско-турската војна, по таканаречената „Битката за Касос“ што се случила на 29 јануари 1912 година, островот бил окупиран од страна на италијанските сили. Со Договорот од Лозана (1923), Касос се придружил на другите острови на Додеканезите станувајќи дел од италијанското владеење на италијанските егејски острови, и бил отстапен од Италија на Грција со Париските мировни договори од 1947 година. Островот формално се приклучил кон Кралство Грција во 1948 година.