procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Самјуел Колт

Самуел Колт (|Samuel Colt) е роден во Хартфорд, 19 јули 1814 година, а починал во Хартфорд, 10 Јануари 1862 година; Американски изумител, кој го создал револверот и ја основал компанијата Колт<a title="Колт Фајрармс" class="new cx-link" data->Фајрармс Компанија за Огнено оружје .
Марк Она

Марк Она Есангуи ― основач на еколошката невладина организација „Brainforest“ и претседател на „Животна средина Габон“, мрежа на невладини организации. Марк Она Есангуи ги предводел напорите да се разоткријат договорите зад кинескиот проект за рударство во Габон, земја во западна Средна Африка, кој ги загрозувал екосистемите на екваторските прашуми. Според Она Есангуи, предложениот развој на Белинга, проект од 3,5 милијарди долари, бил тајно преговаран. Месните заедници не биле советувани и не се свесни за ефектот што ќе го има проектот врз нивната животна средина. Она ја добил Голдмановата еколошката награда за животна средина во 2009 година за неговата работа. Проектот моментално е во мирување поради недостиг на финансии. Во март 2013 година, Она Есангуи бил осуден на шестмесечна условна затворска казна и парична казна од околу 10.000 долари на САД за клевета на Либан Солеман, висок советник на претседателот Али Бонго Ондимба.
Од јануари 2020 година, Марк Она Есангуи е претседател на движењето „Да ја свртиме страницата“ за демократија во .
1 Наводи
Марија Барбара Бах

Марија Барбара Бах ( родена на 30 октомври 1684 &ndash; погребана на 7 јули 1720 година) била првата сопруга на композиторот Јохан Себастијан Бах. Таа исто така била ќерка на роднината на неговиот татко Јохан Михаел Бах.
1 Живот
Марија Барбара Бах е родена во Герен, Шварцбург-Сондерсхаузен, во семејството на Катерина (р. 1704) и Михаел Бах (1648-1694). Нејзиниот татко бил оргулар и градски писар во Герен. Нејзината постара сестра, Барбара Катерина, сведочела во име на Бах во познатиот инцидент „Гајерсбах“ во кој Бах бил удрен во лицето од студент и се бранел со извлекување меч. Нејзини кумови биле Мартин Фелдхаус, трговец и бургом во Арнштат и Магарете Ведерман (ќерка на градскиот писар во Арнштат Јохан Ведеман), со кого живеела по смртта на нејзината мајка во 1704 година.
Марија Барбара имала дваесет и три години кога се омажила за Јохан Себастијан Бах. Поголемото семејство Бах било тесно поврзано, и бидејќи Марија Барбара била негова втора братучетка, сосема е нормално да се претпостави дека тие се познавале барем случајно уште од детството. Тие се зближиле за време на мандатот на Бах како оргулар на црквата Свети Блазиус на Милхаузен и можеле да се венчаат во Дорнхајм на 17 октомври 1707 година, благодарение на наследството од 50 ѓулдени (повеќе од половина од неговата годишна плата) што го добивал од неговата мајка и вујко, Тобијас Ламерхирт. Малку се знае за нејзиниот живот или нивниот брак, освен дека тие биле задоволни.
Според ''Некрологот'' соавтор на Карл Филип Емануел и студентот на Бах Јохан Фридрих Агрикола, смртта на Марија Барбара во 1720 година била ненадејна и неочекувана. Бах бил во бањата Карлсбад придружувајќи го својот работодавец, принцот Леополд од Анхалт-Кетен, кога таа починала. Кога Бах го напуштил Кетен, Марија Барбара била во совршено добро здравје; но кога се вратил два месеци подоцна, бил шокиран кога дознал дека таа починала и била погребана на 7 јули. Причината за нејзината смрт е недокументирана. Професорката Хелга Тоен предложила дека познатата виолина Партита бр. 2 (особено последното движење „Шакона“) било напишано како посмртна песна за Марија Барбара, но овие тврдења се контроверзни.
Јохан и Марија Барбара имале седум деца, од кои три починале во детството:
* Катарина Доротеа (28 декември 1708 - 14 јануари 1774 година).
* Вилхелм Фридеман (22 ноември 1710 – 1 јули 1784 година).
* Јохан Кристоф (23 февруари 1713 - 23 февруари 1713 година).
* Марија Софија (23 февруари 1713 – 15 март 1713 година), близнак на Јохан Кристоф.
* Карл Филип Емануел (8 март 1714 - 14 декември 1788 година).
* Јохан Готфрид Бернхард (11 мај 1715 – 27 мај 1739 година).
* Леополд Август (15 ноември 1718 – 29 септември 1719 година).
Ана Магдалена Вилке станала втора сопруга на Јохан 17 месеци по смртта на Марија Барбара и ги одгледала своите посиноци заедно со сопствените деца со Јохан Себастијан Бах.
2 Наводи
Основа (геометрија)

Основа — страна на многуаголник или ѕид (страна) на полиедар, особено ориентирана нормално на правецот во кој се мери висината или на она што се смета за „дно“ на телото. Овој поим најчесто се применува на триаголници, паралелограми, трапези, цилиндри, конуси, пирамиди, паралелопипеди и пресечени пирамида или конус.
1 Улога при пресметување на плоштина и зафатнина
Основите најчесто се користат (заедно со височините) за пресметување на плоштините и зафатнините на сликите и телата. Зборувајќи за овие процеси, големината (должина или плоштина) на основата на фигурата често се нарекува нејзина „основа“.
Со оваа употреба, плоштината на паралелограм или зафатнината на призма или цилиндар може да се пресмета со множење на нивната „основа“ со нивната висина; исто така, плоштините на триаголниците и зафатнините на конусите и пирамидите се делови од производите на нивните основи и висини. Некои фигури имаат две паралелни основи (како што се трапезите и пресечените пирамиди и конуси), и двете се користат за пресметување на обемот на сликите.
2 Продолжени основи во тригонометријата
Продолжена основа на триаголник (конкретен случај на продолжена страна) е правата што ја содржи основата. Проширената основа е важна во контекст на тапите триаголници: висините на триаголникот од острите темиња се надворешни на триаголникот и нормално ја сечат продолжената спротивна основа (но не и самата основа).
3 Поврзано
* Врв (геометрија)
Хуан Пабло Орего

Хуан Пабло Орего ― чилеански еколог, музичар и еколошки активист. Тој е тековен претседател на невладината организација Екосистеми (Ecosistemas). Тој е еден од највлијателните гласови за животната средина во Чиле и Латинска Америка како последица на неговото важно учество во кампањите против проектите за уништување брани во Чиле кои ги загрозувале месните заедници и вредните екосистеми. Во 1998 година, тој бил награден со Наградата за правилен живот „за неговата лична храброст, самопожртвуваност и истрајност во работата за одржлив развој во Чиле“.
1 Животопис
Во текот на 1990-тите, тој бил претседател на активистичката група „Акциона група за Биобио“ (''Grupo de Acción por el Biobío''), која го претставува домородниот народ Пехуенче во регионот Биобио. Тој бил награден со Голдмановата награда за животна средина во 1997 година, за неговото организирање протести против еколошките штети од низа проекти за изградба на брани кои ја вклучуваат реката Биобио, вклучително и хидроелектраните Панге и Ралко.
2 Награди/Почести
* Награди за правилни животи 1998.
Емил Берлинер

Емил Берлинер (|Emile Berliner; 20 мај 1851 - 3 август 1929) - американски пронаоѓач од еврејско потекло, роден во Германија.
Во 1870 година се преселил од Германија во САД, Вашингтон, но се вратил во Европа и се обидел да ги продаде своите пронајдоци, кои вклучуваат: микрофон (1877) и грамофон (1895)
1 Ран живот
Емил Берлинер бил роден во Хановер, Германија, 1851 година во еврејско трговско семејство. Иако имал еврејско потекло, неговото религиозно убедување се развило во агностицизам. Тој го завршил школувањето за да стане трговец, како што била семејната традиција. Додека неговото вистинско хоби било инвентивноста, тој работел како сметководител за да врзе крај со крај. За избегнување на регрутација за Француско-пруската војна Берлинер во 1870 година, емигрирал во САД со пријател на неговиот татко, во чија продавница работел Вашингтон. Тој се преселил во Њујорк и, живеејќи на привремени работни места, како разнесување весници и шишиња за перење, студирал физика ноќе во Институтот Купер Јунион.
2 Кариера
По некое време работејќи во барака за облека, тој се заинтересирал за новата аудио технологијата на телефони и фонографи и измислил подобрен телефонски предавател (еден од првите типови на микрофон). Емил Берлинер станал американски државјанин во 1881 година. Берлинер, исто така, го измислил веројатно првиот радијален авионски мотор (1908), и хеликоптер (1919) а акустични плочки (1920).
Во 1886 година, Берлинер почнал да експериментира со методи на снимање и репродукција на звук. Тој го добил својот прв патент во 1887 година. Патентот опишува снимање на звук користејќи хоризонтална модулација. Во пракса, Берлинер го избрал форматот на диск кој во голема мера ја поедноставил фазата на фото-гравирање и понудил можност да направи повеќе копии со користење на поедноставен процес, како што се електротипирање формирање или печат.
Берлинер во 1894 година убедил група стопанственици да инвестираат 25.000 долари годишно, и со тие пари тој основал Грамофонска компанија САД. Тој почнал да продава седум инчни плочи и поголем грамофон, кој сепак бил пренослив, како помал автомобил.
3 Смрт
Берлинер починал од срцев удар во неговиот дом во хотелот Вордман Парк во Вашингтон на 78 години, на 3 август 1929 година. Погребан бил на гробиштата Рок Крик во Вашингтон, каде што се погребани неговата сопруга и синот Херберт Сајуел Берлинер.
4 Публикации
4.1 Книги
*''Заклучоци'', 1899, Корпорација Левитип, Филаделфија
*''Прашањето За Млекото И Смртноста Кај Децата Тука И Во Германија: Набљудување'' 1904, Друштво за Превенција На Болести
*''Некои Занемарени Клучни Елементи Во Борбата Против Потрошувачката'' 1907, Друштво за Превенција На Болести
*''Истражување За Решавање На Индустриските Проблеми Во Новиот Ционистички Комонвелт'' 1919 Година, Н. Питерс
*''Мади Џим и други рими: 12 илустрирани здравствени џинглови за деца'' 1919 Година, Издавачка Куќа Џим.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Ораовица

Свети Ѓорѓи — манастирска црква на Ораовичкиот манастир.
1 Историја
Од натписната плоча до главниот влез на црквата се забележува дека нејзината изградба започнала на 15 октомври 2011 година, а била осветена на 24 ноември 2012 година од страна на Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан и Митрополит Брегалнички г. Иларион при одбележувањето на 45-годишнината од автокефалноста на Македонската православна црква. Ктитор на црквата е Николајчо Николов.
2 Архитектура
Градбата на црквата претставува крстокуполен храм со осумаголна купола и полукружна апсида на источната страна. На секоја страна од куполата има по една монофора. Главниот влез се наоѓа на западната страна кон којашто е доградена затворена припрата. Од лвата страна на влезната врата кон припратата има мермерна плоча со информации за изградбата на црквата, а над влезната врата има ниша со мозаик на којшто е прикажан Свети Георгиј. Црквата има и спореден влез на јужната страна којшто исто така води до припратата. Над споредниот влез има монофора, а монофора има на надворешниот ѕид од припратата на северната страна. Од надворешната страна на јужниот и северниот ѕид во делот на наосот има по една бифора, на полукружните крила има по една трифора, а потоа на крајот има уште по една монофора. Објектот е граден од варовник и е покриен со кров од ќерамиди.
Внатрешноста на црквата е зографисана. Иконостасот е дрвен и содржи икони во еден ред коишто се изработени од иконописецот Дончо од селото Секирник. Од левата страна на царските двери се прикажани Свети Георгиј, Архангел Михаил и Богородица со Исус, а од десната страна Исус, Свети Стефан и Јован Крстител.
Во непосредна близина на храмот се издига камбанаријата. Таа има квадратна основа и се состои од два дела. Долниот дел е заѕидан од сите страни и во целост е обоен во бела боја, додека горниот дел е отворен.
3 Галерија
;Надворешен изглед и камбанарија
;Внатрешност
4 Поврзано
* Ораовица
* Ораовички манастир
* Црква „Св. Атанасиј“
* Радовишко архијерејско намесништво
* Ораовичко-воиславска парохија
Химната на Мадридската заедница

Текстот на химната на Мадридската заедница е песна напишана од Агустин Гарсија Калво. Музиката е дело на композиторот Пабло Сорозабал Серано. Тоа е официјална химна на Заедницата на Мадрид од 24 декември 1983 година, кога била објавена во официјалниот регионален весник.
Химната е составена на барање на Владата на Заедницата во Мадрид, основана во 1983 година. За време на процесот на реструктуирање на територијалната организација на земјата, било одлучено дека покраината Мадрид станала автономна заедница во една провинција. Првиот регионален премиер, претседател на комунидад од Мадрид, Хоакин Легуина, му дал задача на филозофот Агустин Гарсија Калво да ги напише стиховите. Подоцна го прифатил предизвикот по симболична цена од 1 пезета.
Текстот на саркастичен начин се занимава со новата административна организација во Шпанија и со истото постоење на Заедницата на Мадрид. За разлика од химните на другите автономни заедници, Химната на заедницата во Мадрид едвај има институционална употреба, пренесена само на некои посебни настани, како што е комеморацијата на востанието на 2 мај 1808 година, регионалниот ден.
Мустаклест ноќник

Whiskered bat
Conservation status
Least Concern (IUCN 3.1)
Scientific classification
Kingdom:, Animalia
Phylum:, Chordata
Class:, Mammalia
Order:, Chiroptera
Family:, Vespertilionidae
Genus:, ''Myotis''
Species:, ''M. mystacinus''
Binomial name
''Myotis mystacinus''(Kuhl, 1817)
Мустаклест ноќник (''Myotis mystacinus'') е дел од европски лилјак со долго крзно . Иако невообичаено, ''M. mystacinus'' често се наоѓа околу човечкото живеење и околу водата ; тој е сличен на лилјакот на Брант ( ''Myotis brandtii'' ), од кој се издвоил како посебен вид дури во 1970 година.
1 Преглед
Анализата на морфолошки, бихејвиорални и особено генетски карактери оттогаш дополнителни криптични видови лилјаци со мустаќи од родот ''Myotis'', вклучувајќи го и ''Myotis alcathoe'' (опишан во 2001 година од Европа). ''Myotis aurascens'' и ''Myotis ikonnikovi'' се други слични видови.''Myotis hajastanicus'' исто така бил вклучен во ''M. mystacinus'' до неодамна, но тој бил диференциран врз основа на морфолошка споредба.
2 Ехолокација
Честотите кои што ги користи мустаклестиот ноќник за ехолокација се 34–102 kHz, имаат најмногу енергија на 53 kHz и имаат просечно времетраење од 3,0 ms.
Пресечка

Пресечка или секанта — права која сече крива во најмалку две различни точки.
Се вели дека две прави се сечат ако имаат една заедничка точка.
За да се проучи крива во близина на една од нејзините точки ''P'', корисно е да се земат предвид пресечките што излегуваат од ''P'', односно правите што минуваат низ ''P'' и друга точка ''Q'' од кривата. Токму од овие пресечки е дефиниран поимот допирка (тангента) на крива во точката ''P'' : ова е границата, кога постои, на пресечките што доаѓаат од ''P'' кога втората точка ''Q'' се приближува до ''P'' долж кривата.
Поради ова, кога ''Q'' е доволно блиску до ''P'', пресечката може да се земе како апроксимација на тангентата.
Во конкретниот случај на претставителна крива на нумеричка функција ''y = f'' ( ''x'' ), наклонот на тангентата е граница на наклонот на пресечките, што дава геометриска интерпретација на диференцијабилноста на функцијата.
1 Апроксимација со пресечка
Да ја разгледаме кривата со равенката ''y'' = ''f'' (''x'') во Декартов координатен систем и точката ''P'' со координати (''c'', ''f'' ( ''c'' )), и друга точка ''Q'' со координати (''c'' + ''Δx, f''''(''''c'' + ''Δx'')). Тогаш наклонот ''m'' на пресечката што минува низ ''P'' и ''Q'' е даден со:
:<math>m = \frac{\Delta y}{\Delta x} = \frac{f(c + \Delta x) - f(c)}{(c + \Delta x) - c} = \frac{f(c + \Delta x) - f(c)}{\Delta x}.</math>
Десната страна на претходната равенка е стапката на зголемување на ''f'' помеѓу ''c'' и ''c'' + ''Δx'' . Нејзината граница бидејќи ''Δx'' се стреми кон нула, ако постои, се нарекува број изведен од ''f'' на ''c'' и означен ''f '' (''c'').
2 Поврзано
* Инфинитезимално сметање
* Тригонометриска функција
Црква „Св. Петка“ - Бериславци

Света Петка (|Ναός Αγίας Παρασκευής) — преродбеничка црква во селото Бериславци, Мегленско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на јужниот крај на селото, во непосредна близина на гробиштата. Според преданието, изградена е во 1850 г. Претставува трикорабна базилика со полукружна апсида и затворен трем од југ и запад. Ѕидовите се дебели 0,60 м. Има два влеза — на западната и јужната страна на црквата. Покривот е покриен со камени плочи. Со дебели камени плочи е покриен и подот. Во западниот дел на црквата, над припратата има женска црква. Столбовите се округли, дрвени и малтерисани во багдадски стил. Таванот е дрвен и живописан, каков што е и иконостасот.
Храмот е зографисан во 1862 г. На северниот ѕид се претставени Страстите Христови и светците. Во апсидата е Богородица Поширока од небесата меѓу Архангел Михаил и Архангел Гаврил. Под нив е годината 1862. Меѓу фреските има и претстава на Света Злата Мегленска со натпис на македонски „Света Злата Мегленская“.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Никола“ - Ошин

Свети Никола (|Αγίου Νικολάου) — црква во селото Ошин, Мегленско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Според натписот, црквата е изградена во 1836 г. Во 1842 г. е живописана од истакнатиот крушевски мајстор Анастас Зограф и неговиот помошник Наум.
Градбата претставува трикорабна базилика со женска црква на запад и југ. Има два влеза — од запад и југ, а прозорците се отворени подоцна. Покривот е калкански. Камбанаријата е изградена подоцна, во облик сличен на оние на „Св. Димитриј“ во Костурени и „Св. Никола“ во Страишта. Внатре таванот и иконостасот се насликани. Женската црква има назабен парапет и убава решетка. Фреските се распоредени во три подрачја — Свети Христофор, Свети Зосим, Преподобна Марија Египетска. Се чува икона на Светите Архангели од 1842 г. Таа година стои на натписот на севериот ѕид до иконостасот.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Петар и Павле“ - Постол

Свети Петар и Павле (|Ιερός ναός Αγίων Πέτρου και Παύλου) — преродбеничка црква во гратчето Постол, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на североисточниот крај на градот. Изградена е во 1867 г. Претставува трикорабна базилика со нартекс и женска црква на запад. Има одвоена куловидна камбанарија на југоисток, изградена во 1930 г. Храмот има два влеза — од јужната и од западната страна. Прозорците се обликувани во текот на ремонтните работи во 1950 г. Подот во минатото бил со камени плочи, а денес е со мозаични. Иконите се од XIX век.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Орден за храброст (СФРЈ)

Орден за храброст (|Орден за храброст; |Red za hrabrost) — одликување на Социјалистичка Федеративна Република Југославија, дваесет и трето по редослед на важност.
Го воспоставил врховниот командант на НОВ и ПОЈ, Јосип Броз-Тито, на 15 август 1943 година со Уредба за одликувања во Народноослободителната војска на Југославија, заедно со Медалот за храброст.
Орденот за храброст им се доделувал на „''припадниците на вооружените сили на СФРЈ кои извршиле дела во борбата против непријателот во кои нивната лична храброст била силно изразена или кои се истакнале на бојното поле со својата лична храброст''“.
Иако било воено одликување, се доделувале и на цивили.
Според сочуваната документација, од 7 септември 1944 до 31 декември 1985 година, државјаните на Југославија и странските државјани биле одликувани со 120.636 Ордени за храброст. Нивниот број е секако поголем, бидејќи дел од наредбите за одликување биле изгубени за време на војната.
Црква „Св. Врач“ - Лугунци

Свети Врач или Свети Бессребреници Кузман и Дамјан (|Άγιοι Ἀνάργυροι) — преродбеничка црква во селото Лугунци, Мегленско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм, сместен југозападно од селото во меснота Селиште. Црквата е изградена во 1863 г. што се гледа од надвлезниот натпис.
Грабата претставува трикорабна базилика со два влеза на јужната страна, каде е женската црква. Покривот е направен со камени плочи, а на источниот крај од јужната странаима камбанарија. Југоисточно од камбанаријата е откриен римски натпис, а на неколку метри од црквата е најдена мермерна статуа на маж од истиот период.
Таванот и иконостасот се дрвени, а женската црква служи како костурница. Црквата е зографисана — се издвојуваат мачеништвото на Света Злата Мегленска, Света Злата, Зосим, преподобна Марија Египетска, смртта на праведникот и грешникот, судот на Пилат, обесувањето на Јуда и камшикувањето на Христос.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Петар и Павле“ - Илиџиево

Свети Петар и Павле (|Ιερός ναός Αγίων Πέτρου και Παύλου) — црква во гратчето Илиџиево, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм. Изградена е во XIX век. Претставува трикорабна базилика со камбанарија. Внатре има фрески по лаковите што ги делат трите кораба. Покрај црквата се откриени богомилски гробишта.
Во 1988 г. црквата и гробиштата се прогласени за заштитен споменик на културата.
Во 2011 г. македонската партија Виножито соопштила дека вандали украле камен од црквата бидејќи на него имало словенски натпис.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Никола“ - Страишта

Свети Никола (|Ναός Αγίου Νικολάου) — црква во селото Страишта, Мегленско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена околу 1880 г. На фреските во внатрешноста е запишана годината 1885. Храмот е камена трикорабна базилика со полукружен свод, трем и подоцна изградена камбанарија, како е случај со „Св. Димитриј“ во соседно Костурени. Има два влеза — од запад и југ. Покривот е калкански со косини на запад и на исток.
Внатре раванот е дрвени над средишниот кораб е насликан Христос Седржител. Иконостасот е дрвен и насликан. Црквата е целосно живописана во 1885 г. од воденскиот зограф Константин Хаџизафиров. Меѓу фреските се Тајната вечера, Молитвата на Христос, Предавништвото на Јуда, Видението на Пророк Исаија, Воскресението Лазарево и Пресвета Богородица.
Црквата е прогласена за историски споменик на 16 мај 1996 г.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Битка кај Музаки

Битка кај Бецека (грчки: Mάχη του Μουζακίου) — битка помеѓу грчките нередовни војници со заштитна поддршка на грчката армија на Кралството Грција и Отоманското Царство, одржана на 4 мај 1878 година.
Тоа е еден од главните настани на грчките бунтови што избувнале во Тесалија и Епир за време на Руско-турската војна од 1877-1878 година.
1 Заднина
Создавањето на независната грчка држава го проширил иредентизмот и во други, османлиски области со грчки жители како што се Тесалија, Епир и Македонија.
Во Западна Тесалија, агитациите започнале без официјално учество на Грчката армија, но тајно бил испратен комитет од грчки офицери за да го координира малтретирањето на отоманските трупи со локалните герилски одреди.
Штабот бил инсталиран во Лутро Кардицас, под целосна команда на артилерискиот полковник Константинос Искономахос, потпомогнат од капетаните Георгиос Филаретос и Јоанис Иглесис.
2 Настани
Герилското војување веќе било ендемично во областа против Турците и Албанците. До почетокот на март 1878 година, локалниот поглавар Танасис Зиакас и неговата чета на разбојници Аграфиот се побуниле во селата Вуништа, Граништа и Месеникола.
Стилијанос Цаварас, постар водник во грчката армија, исто така формирал компактна сила со Каракачански и влашки клефтови, многу од нив членови на злогласната банда Арванитакис.
Двете групи се собрале заедно и насочиле напад врз селото Музаки, кое било стратешка точка во регионот, клучна за набавка на храна и вода. Покрај тоа, тоа била можност да се привлечат османлиските трупи од големите градови во селата.
3 Битка
Веста за овие настани и фактот дека во опасност имало значителна популација турски земјопоседници и муслимански Албанци набргу стигнала до Трикала, каде што властите испратиле чета од војници под Муса Гека за да го закрепнат селото и да го задушат бунтот.
За Грците, тоа била витална можност да се победи голем непријател, затоа војниците од редовната грчка армија биле распоредени за да ги поддржат нерегуларните војници. Се чинело дека отоманските трупи не очекувале да се соочат со други сили освен со банда клефтови, како што биле навикнати да се справуваат со години, па нивната сила се свела на лесни коњаници и пешадиски трупи.
Како резултат на тоа, Османлиите биле изненадени и целосно поразени од многу посилните и подобро опремени грчки трупи под поручници Георгиос Александрис и Такис Стурнарис на 4 мај 1878 година. Турците претрпеле големи загуби, а самиот Гека бил заробен.
4 Последици
Малата победа во Музаки го зголемил моралот на бунтовниците, но не ја променила реалноста на теренот: Османлиите набрзо го прекинале бунтот, додека Грција била притисната од Големите сили да ја отстрани поддршката кон бунтовниците. Сепак, на крајот, Тесалија ќе биде инкорпорирана во грчкото кралство во 1881 година.
5 Наводи
Семјуел Фредерик Греј

Семјуел Фредерик Греј ( - ) — британски ботаничар, миколог и фармаколог. Тој бил татко на зоолозите Џон Едвард Греј и Џорџ Роберт Греј.
1 Заднина
Тој бил син на Семјуел Греј, лондонски семкар. Тој не добил никакво наследство, и откако не успеал да се квалификува во полето на медицината, тој се префрлил на медицинско и ботаничко пишување. Се оженил со Елизабет Форфејт во 1794 година и се преселил во Волсoл, Стафордшир, каде што основал канцеларија за анализа пред да се пресели назад во Лондон во 1800 година.
Тој основал и свој аптекарски бизнис во Вапинг, кој за жал пропаднал по неколку години. Потоа, се сметало дека се одржувал финансиски со пишување и предавање.
2 Медицински записи
Греј ја напишал книгата ''Додаток на фармакопеја,'' објавена во 1818 година, со неколку последователни изданија. Во 1819 година, тој станал ко-уредник на ''Медицинскиот репозиториум во Лондон'', на кој придонел многу статии поврзани со медицината, ботаниката и многу други теми. Во 1823, тој ја објавил ''Елементите на фармацијата,'' и, во 1828 година, ''Оперативниот хемичар'', двете практични референтни дела.
3 Природното уредување на британските растенија
Негово најпознато дело е ''Природното уредување на британските растенија'', објавено во два тома во 1821. Авторството е спорно, а неговиот син, Џон Едвард Греј, подоцна тврдел дека тој го завршил најголемиот дел од работата, но тоа не било поддржано од неговиот внук. Самата книга е иновативна, бидејќи е првата британска флора што го употребила природниот систем на класификација на растенијата на Антоан Лоран де Жисје, што е всушност подобрување на вештачката класификација на Линеј. Веројатно поради тоа тој бил слабо прифатен од конзервативните ботаничари од тоа време.
''Природното уредување на британските растенија'', исто така, вклучува и значителни делови за габи, потоа класифицирани како криптогамични растенија, воведувајќи многу нови родови, вклучувајќи ''Auriscalpium'', ''Coltricia'', ''Leccinum'' и ''Steccherinum'', кои и денес се употребуваат.
И покрај признатата номенклатурна важност на книгата денес, таа била запоставена од страна на британските ботаничари по нејзиното објавување, поради „нејзиниот идиосинкразии, антилинески карактер, неортодоксната номенклатура, тесните концепти и современото непријателство кон наводниот автор Р. А. Солсбери“.
4 Поврзано
* :Категорија:Такса именувана од Семјуел Фредерик Греј
Црква „Св. Димитрија“ - Тушин

Свети Димитрија (|Ναός Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Тушин, Мегленско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Опис
Црквата е гробишен храм, подигнат во југозападниот крај на селото во 1842 г. како што може да се прочита од камениот натпис. Претставува трикорабна базилика со женска црква и затворен трем. Има два влеза. На јужната страна има ниска врата. Покривот е калкански, покриен со плочи. Камбанаријата е четирикатна самостојна градба во северниот дел на црковниот двор.
Женската црква има дрвен парапет и дрвена решетка. Таванот исто така е дрвен, а иконостасот е има резбани царски двери и распетие.
Внатрешноста е живописана во 1866 г. од крушевскиот мајстор Анастас Зограф и неговите синови Вангел, Никола и Коста. Зографскиот натпис гласи:
Фреските се поделени на две подрачја — во горното е циклусот на Страстите Христови, а во долното се претставите на низа светци. Во апсидата е Пресвета Богородица Поширока од небото. Има извадоци од Стариот завет како настанокот на Адам и Ева, нивниот живот во рајот, огрешувањето и истерувањето; од Новиот завет застапено е Рождеството, Воскресението Христово и други мотиви.
2 Галериja
3 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Чохалари

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — преродбеничка црква во селото Чохалари, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата претставува трикорабна базилика типична за своето време. Според натписот над југоисточниот носач, изградена е во 1856 г. Храмот е живописан и на иконостасот има икони од XIX век.
По Младотурската револуција во 1909 г. егзархистичките жители на Чохалари испратиле телеграма до Отоманскиот парламент со молба да им се даде делот од селското училиште кое им припаѓа, како и пристап до црквата направена со парите на сите селани, која во стариот режим им била дадена исклучиво на 19 патријаршистички семејства.
Црквата е прогласена за историски споменик на 25 октомври 1994 г.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Плажа Превели

Плажа Превели (грчки: ''Φοινικόδασος της Πρέβελης'') — плажа која се наоѓа на јужниот брег на грчкиот средоземен остров Крит. Сместено е во општината Агиос Василиос во регионалната единица Ретимно, недалеку од манастирот Мони Превели, чие име е пренесено на него. Според локалната легенда, кралот на Итака, Одисеј, по завршувањето на Тројанската војна останал во пошироката област на езерото Превели при неговото враќање во Итака од Троја.
Областа е популарна туристичка дестинација поради реката, шумата со палми во клисурата и песочната плажа со бистрите води. На плажата има карпа во форма на срце, „Каменот на љубовниците“ според мештаните.
Областа е достапна од пристаништето Плакиас.
1 Пожар 2010
Поголемиот дел од палмовата шума во Превели изгорела во големиот пожар што избувнал во областа, во раните утрински часови во неделата, 22 август 2010 година. Речиси 70% од шумата била уништена. Но, палмната шума во Превелис, благодарение на огноотпорната непозната до скоро палма на Теофраст, успеала дури во следната есенска четвртина од 2010 година не само да се прероди, туку и да ги одржи во живот истите „изгорени“ возрасни палми на Теофраст. Во исто време, никнале нови семиња. За да се помогне природното пошумување, се направил напор шумата да се заштити од газење.
2 Наводи
Јапонска Група

Јапонската Група (|Ὀμάς Ἰαπώνων) — неофицијално име за политичка групација во Грчкиот парламент во 1906–08 година.
1 Име
Иако групата била создадена во јуни 1906 година по парламентарните избори во таа година, нивното популарно име им го дал новинарот Власис Гавриилидис, во напис во весникот ''Акрополис'' на 10/23 февруари 1907 година, каде што ја споредил нивната борбеност со жестокоста што ја покажале јапонските војници за време на неодамнешната руско-јапонска војна.
2 Членови
Членовите на групата биле:
* Стефанос Драгумис, пратеник за Атикобеотија, од партијата на Харилаос Трикупис.
* Димитриос Гунарис, независен пратеник за Патра, потекнувал од партијата на Георгиос Теотокис.
* Петрос Протопападакис, пратеник за Кикладите, од партијата на Теодорос Дилијанис.
* Хараламбос Возикис, независен пратеник за Кинурија, потекнувал од партиите на Дилијанис и Александрос Зајмис
* Апостолос Александрис, независен пратеник на префектурата Кардица, избран за прв пат во 1906 година.
* Емануил Репулис, пратеник за Ермионида, од партијата на Дилијанис
* Андреас Панајотопулос, пратеник за Ајгиалеја
Постариот Драгумис бил титуларен водач на групата, но вистинската движечка сила бил Гунарис, млад правник, кој бил под влијание на неговите искуства за време на неговите студии во Франција и Германија, особено од бизмарковото социјално законодавство. Протопападакис бил инженер и останал најблизок соработник на Гунарис до крајот на нивната кариера, додека Возикис го постигнал извонредниот подвиг да биде избран во Парламентот на возраст од само 27 години
Групата ја сочинуваале членови од различни партии и политички ориентации. Ова го спречило нивното спојување во посебна политичка партија, но се чини дека самите „Јапонци“ никогаш не се обиделе со таква трансформација, односно отворање на групата да стане вистинска масовна партија. Во тоа главната улога ја одиграл сопствената неподготвеност на Гунарис да излезе во прв план.
3 Цели
Главната цел на „Јапонците“ била политичката криза во Грција по државниот банкрот од 1893 година, поразот во Грчко-турската војна од 1897 година и наметнувањето на меѓународната финансиска контрола после неа. „Јапонците“ го критикувале политичкиот естаблишмент и бесплодната промена на партиите на власт и предложиле радикални политики за модернизација, како и одржување на антиелитистичка и антикорупциска реторика, со цел да се зачуваат моралните вредности.
4 Распуштање
Групата била распуштена кога премиерот Георгиос Теотокис им понудил позиции во кабинетот на Гунарис, Протопападакис и Репулис во јуни 1908 година, што првите двајца го прифатиле предлогот. Гунарис положил заклетва како министер за финансии, но на расправата за буџетот бил толку жестоко критикуван од неговите поранешни соработници што поднел оставка. И покрај нејзиниот неуспех, „Јапонската група“ сепак служела како предвесник на политичките реформи, кои дошле по 1909 година и подемот на Елефтериос Венизелос на власт.
Црква „Св. Атанасиј“ - Куфалово

Свети Атанасиј (|Άγιος Αθανάσιος) — црква во градот Куфалово, Солунско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот важи за вреден пример за духовната архитектура во Беломорието од втората половина на XIX век. Во неа има икони од ениџевардарскиот мајстор Божин Стаменитов.
Прогласена е за историски споменик на 23 септември 1986 г.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Пештера на Еврипид

Пештера на Еврипид — тесна пештера, приближно 47 метри длабока со десет мали комори, на рид со поглед на Саронскиот Залив во областа Перистерија на јужниот брег на островот Саламис, Грција. Неговото име произлегува од неговата репутација уште од античко време како место каде што драматургот Еврипид дошол да ги пишува своите трагедии. Античките автори Филохор и Сатир го опишале Еврипид како мизантроп кој го избегнувал општеството демнејќи во пештера. Римскиот автор од вториот век, Аулус Гелиус, тврдел дека ја посетил „мрачната и темна пештера“ за време на неговата посета на Атина.
1 Археологија
Во 1990-тите, биле извршени ископувања под раководство на Јанос Г. Лолос, доцент по праисториска археологија на Универзитетот во Јанина, Епир, во соработка со Одделот за палеоантропологија на грчкото Министерство за култура.
Наодите датираат од доцниот неолит па наваму. Тие вклучуваат камени алатки и врвови од стрели; микенски погребувања; 5 век п.н.е. Атичка керамика со црна глазура; Монети од римски период и заветни фигурини; и накит од периодот на Франките, што генерално укажува на неговата долгорочна употреба како место за засолниште и обожавање. Најзабележително откритие бил фрагментарен скифос со црна глазура, кој датира од крајот на 5 век п.н.е., со буквите ''ΕΥΡΙΠΠ'', јасно дел од името Еврипид, внимателно испишани со букви од хеленистичкиот или римскиот период. Лолос ја толкува чашата како заветна понуда за Еврипид, потврда за посветеноста на неговата поезија инспирирана во подоцнежните периоди.
Лолос ги открил и темелите на мало селско светилиште на околу 70 метри југозападно од пештерата, на патеката од брегот. Врз основа на мермерен фалус и други наоди, тој го протолкувал како светилиште на Дионис, богот покровител на грчкиот театар.
2 Пристап
Пештерата, неозначена, се наоѓа помеѓу населбите Перистерија и Колонес, на околу 350 метри северозападно од северниот крај на улицата Еврипид, по чиста пешачка патека. Пред пештерата има челична врата.
3 Наводи
Макс Брицелмајр

Макс Брицелмајр (7 јануари 1839 – 6 декември 1909 година) бил германски миколог и лихенолог кој е роден во Аугсбург.
Својата кариера ја поминал како учител и (администратор на училишната област) во Аугсбург . Тој е познат по неговото истражување на класа на габи познати како Хименомицети. Тој, исто така, спровел истражување на лишаи кои потекнуваат од јужна Баварија, вклучувајќи ги Алгите Алпи.
1 Список на публикации
*''Dermini und Melanospori aus Südbayern'', (Дермини и Меланспора на јужна Баварија ); (1883)
*''Hymenomyceten aus Südbayern'', ( Хименомицети на јужна Баварија); (1894)
*''Zur Hymenomyceten-Kunde'', (Студија на хименомицети); (1895)
*''Materialien zur Beschreibung der Hymenomyceten'', (Материјали за опис на хименомицети); (1897). Botanisches Zentralblatt 71: 49–59, 87–96.
*''Die Lichenen der Allgäuer Alpen'' . (Лишаи на Алгите Алпи ); (1900), Bericht der Naturwissenschaftlichen Vereins für Schwaben und Neuburg (AV) во Аугсбург 34: 73–139.
2 Поврзано
* Категорија:Таксономија именувана од Макс Бритцелмајр
3 Наводи
* (преведена биографија на Макс Брицелмајр)
*
Лексемуел Реј Хеслер

Лексемуел Реј Хеслер (20 февруари 1888 - 20 ноември 1977) бил американски миколог. Тој бил син на Клинтон Ф. Хеслер и Лора Ајрис (моминско име Јангблод). Дипломирал на колеџот Вабаш во 1911 година и докторирал, на Универзитетот во Корнел во 1914 година.
1 Избрани публикации
* Хеслер ЛР. (1929) „Прелиминарен извештај за полипорите на источниот Тенеси“, ''весник на Академијата на науките во Тенеси'' 4 : 3–10
* Хеслер ЛР. (1936) „Белешки за јужните апалачки габи“, ''весник на академијата на науките во Тенеси'' 6 : 107–122
* Хеслер ЛР. (1937) „Забелешки за јужните апалашки габи: II“. , ''Весник на Академијата на науките во Тенеси'' 12 : 239–254
* Хеслер ЛР. (1937) „Прелиминарен список на габите на Големите димни планини“, ''Кастанеа'' 2 : 45–58
* Хеслер ЛР. (1957) „Белешки за југоисточниот Agaricales: I.“, ''весник на академијата на науките во Тенеси'' 32 : 298–307
* Хеслер ЛР. (1960) „Студија за типовите ''Русула'' : „, ''Мемоари на ботаничкиот клуб Тори'' 21 : 1–59
* Хеслер ЛР. (1961) „Студија за Русула на Јулиус Шефер“, ''Лојдија'' 24 : 182–198
* Хеслер ЛР. (1961) „Студија за типовите ''Русула'' : 2“, ''Микологија'' 53 : 605-625
* Хеслер ЛР, Смит А.Х. (1963) ''Северноамерикански видови'' на ''хигрофор''* Хеслер ЛР, Смит А.Х. (1965) ''Северноамерикански вид''''Crepidotus''* Хеслер ЛР. (1967) ''Ентолома во Југоисточна Северна Америка''* Смит АХ, Хеслер Л.Р. (1968) ''Северноамериканскиот вид''''Pholiota''* Хеслер ЛР. (1969) ''Северноамерикански вид''''Gymnopilus''* Хеслер ЛР, Смит А.Х. (1979) ''Северноамерикански видови'' на ''лактариус''*
Хари Д. Тиерс

Хари Делберт Тиерс (22 јануари 1919 година во Форт МекКвет, Тексас &#x2013; 8 август 2000 година во Охајо) бил американски миколог кој проучувал и именувал многу габи родени во Северна Америка, особено Калифорнија. Тиерс предавал микологија на Државниот универзитет во Сан Франциско. Тој сеопфатно ја ревидирал и проширил северноамериканската колекција на габи и именувал многу нови видови.
Видовите напишани вклучуваат:
*''Suillellus amygdalinus''*''Boletus barrowsii''*''Xerocomellus dryophilus''*''Rubroboletus pulcherrimus''*''Gymnopilus luteoviridis''*''Leccinum manzanitae''*''Russula xanthoporphyrea''
Родот ''Chaetothiersia'' и видот ''Cortinarius thiersii'' биле именувани во негова чест.
Јан Планини

Планините Јан, познати и по нивното кинеско име Јаншан, се планински венец северно од Северната Кинеска Рамнина, и претежно се наоѓаат во покраината Хебеј.
Венецот се наоѓа помеѓу реката Чаобаи и превојот Шанхај. Претежно се состои од варовник, гранит и базалт. Надморската височина се движи од 400 до 1000 метри. Највисок врв е Вулинг со 2116 м надморска височина. Источниот дел од Кинескиот ѕид се протега низ планините Јан. Планините исто така се важна сообраќајна порта помеѓу северот и југот.
Северна Кинеска Рамнина

Северна Кинеска Рамнина (поедноставен кинески: 华北平原; традиционален кинески: 華北平原; пинјин: ''Huáběi Píngyuán'') е голема рамнина формирана во доцниот палеоген и неогенот, а потоа била изменета од наносите од Жолтата Река. Таа е најголемата алувијална рамнина во Кина. На север рамнината се протега до Планините Јаншан, на запад до Планините Таиханг, на југ до Планините Даби, а на исток до Жолтото и Бохајското Море. Жолтата река тече по средината на рамнината и се влива во Бохајското Море.
Северната Кинеска Рамнина е еден од најважните земјоделски региони во Кина. Оваа рамнина со жолта почва е главна област за производство на сирак, просо, пченка и памук во Кина. Овде се одгледуваат и пченица, сусам и кикирики. Рамнината е еден од најгусто населените региони во светот
Јужниот дел од рамнината традиционално се нарекувала Централна Рамнина, и се смета за колевка на кинеската цивилизација.
Рамнината зафаќа површина од околу 409 илјади км<sup>2</sup>, и најголемиот дел од неа се наоѓа на надморска височина под 50 м.
Најголеми градови во рамнината се Пекинг, главниот град на Кина, и Тијанџин кој што е важен индустриски град и комерцијално пристаниште. Во рамнината се наоѓа и нафтеното поле Шенгли во Шандонг.
Црква Оџун

Црква Оџун (ерменски: ''Օձունի եկեղեցի'') — ерменска базилика изградена околу 5-7 век во селото Оџун во провинцијата Лори во Ерменија.
1 Историја
Првата црква се појавила овде во 6 век. Во 8 век бил реконструиран од Јован III Оџнеци (Հովհաննես Գ Օձնեցի) кој служел како католикос помеѓу 717 и 728 година и бил, како што сугерира неговото име, од Оџун. Ова е време кога црквата ја добила сегашната форма на розова фелситна базилика со три кораби, а двата странични кораби се тесни. На северната (повеќе незачувана) и јужната страна има необични кружни ходници, а западниот манастир има слеп ѕид со заоблен влез во средината.
Покривот е засводен со буре. Четири колони го потпираат реброто засводен тамбур, а на западниот дел од црквата има уште две колони. На источната фасада над централниот прозорец може да се забележи резба на Христос со евангелието на свети Јован и два ангели подолу. На јужната фасада, на секоја страна од централниот прозорец има по два ангела и траги од друга фигура, веројатно Христос. Многу подоцна, во 19 век биле додадени две мали камбанарии. Црквата била обновена помеѓу 2012 и 2014 година.
Околу црквата има бројни надгробни споменици на свештенството, како и погребен споменик. Нејзината скалеста платформа поддржува две врежани стели, секоја во еден од збир на двојни лакови. Источната и западната страна на споменикот се издлабени со сцени од Библијата и воведувањето на христијанството во Ерменија. Нејзината северна и јужна страна се издлабени со геометриски мотиви и цветни форми. Се претпоставува дека овој споменик е во чест на Јован Оџнеци, но неговиот стил сугерира дека најверојатно бил подигнат порано, во 6 век.
Ова е еден од двата такви погребни споменици во Ерменија. Оној кој се наоѓа во Оџун и бил подарен на Ерменија од индиски крал околу 8 век. Другиот се наоѓа во Агуди во јужната ерменска провинција Сјуник.
Ана Дука

Ана Дука (11-12 век) ― ќерка на Марија и Андроник Дука, внука на Трајан, синот на царот Јован Владислав.
Се омажила за византискиот великодостојник Георги Палеолог кој како баџанак на императорот Алексеј I Комнин вршел високи должности во Византиското Царство.
Алексеј Каледин

Алексеј Максимович Каледин (руски: ''Алексе́й Макси́мович Каледи́н''; 24 октомври 1861 – 11 февруари 1918) — козачки коњанички генерал кој го предводел Белото Дон Козачко движење во почетните фази на Руската граѓанска војна.
1 Животопис
Каледин е роден во 1861 година, во Уст Хоперскаја, место во Саратовската Област, од Дон Козачки офицер. Завршил воено училиште во Воронеж, артилериско училиште Михајловское во Санкт Петербург (1882) и Академија на Генералштабот (1889). Од 1903 до 1906 година, тој служел како директор во военото училиште во Новочеркаск. Од 1906 до 1910 година, Каледин служел како помошник началник на Генералштабот на Донската армија.
1.1 Прва светска војна
За време на Првата светска војна, тој бил командант на 12-та коњаничка дивизија и на 8-та армија на Југозападниот фронт. Каледин не ја прифатил Февруарската револуција од 1917 година и бил ослободен од командното место поради неговото одбивање да ги изврши наредбите на Привремената влада во врска со демократизацијата во армијата. На 17 јуни 1917 година, Каледин бил назначен за Атаман на Дон Козаците од страна на козачката заедница и, на инсистирање на Митрофан Богаевски, станал на чело на новоформираната козачка „армиска влада“ (''Войсковое правительство''), обновена за прв пат од 1709 година. Во август 1917 година, во Москва, Каледин излегол со својата програма за сузбивање на револуционерното движење.
На 29 август, локалните власти на Новочеркаск одлучиле да побараат од Александар Керенски да го ослободи генералот Каледин од функцијата и да го уапси за ширење про-Корниловска пропаганда меѓу Козаците од регионот Дон. На 31 август, обвинителот на Судот во Новочеркаск добил телеграма од Керенски, во која се вели дека Каледин е официјално разрешен од функцијата и треба веднаш да биде уапсен и да му се суди за предавство.
Главната команда на Козаците решила прво да го сослуша Каледин, а потоа да го испрати кај Могиљов да се објасни во штабот на врховниот командант, како што побарал Керенски. На 6 септември Каледин се обидел да го заштити Корнилов од нападите на командата на козачката армија. На 25 октомври (почетокот на Октомвриската револуција), Каледин изјавил дека додека целосно не се обнови овластувањата на Привремената влада во Русија, Донската козачка армија ќе преземе целосна контрола над регионот Дон.
На почетокот на октомври истата година, Керенски бил притиснат од козачка делегација да ги отфрли обвиненијата на Каледин и жестоко го критикувала дека „попуштил пред Советите“.
Керенски, плашејќи се од насилните реакции од Козаците сместени во Новочеркаск, ги следел нивните наредби и ја отфрлил целата афера, пред наводно да им каже „Во очите на советските водачи јас сум деспот и тиранин... Што се однесува до Привремената влада, не зависи само од советот, но смета дека е жално што воопшто постои“.
1.2 Граѓанска војна
Оваа изјава го означил почетокот на ''Калединшина'', бунт во регионот Дон. Загубата на Ростов на Дон и Ледениот марш што следел го навело Каледин да верува дека целата ситуација станала безнадежна. На 29 јануари 1918 година, тој поднесол оставка од својата функција и изврши самоубиство пукајќи се себеси на 11 февруари 1918 година.
2 Наводи
Дукс

Дукс ― воен командант во Стариот Рим и во провинциите на Византиското Царство, во рановизантиската епоха.
Командувал со војската, во една или во повеќе провинции. Стоел на чело на дукатот, а подоцна управувал со темите. Од времето на Алексиј I Комнин, до пропаѓањето на царството, титулата велики дукс ја носел врховниот командант на флотата.
Алувијална рамнина

Алувијална рамнина (од латински: alluvialis „нанос“) е претежно рамна форма на земјиштето создадена со таложење на речни наноси во долг временски период од една или повеќе реки кои доаѓаат од повисоки региони, при што се формира алувијална почва. Поплавна рамнина е дел од процесот на формирање на алувијални рамнини, и се однесува на помала површина која е поплавувана од реките во одреден временски период. За разлика од нив, алувијална рамнина е поголема површина од регионот каде што поплавните рамнини се преместиле во текот на геолошките времиња.
Тие настанале од акумулационите наноси на реките и нивната почва се состои од речни наноси (глина измешана со ситен песок) и лес. Речните корита во ваквите рамнини се плитки, па и при мало зголемување на водостојот, реките се излеваат и го поплавуваат околното земјиште. Денес поголемиот дел од алувијалните рамнини се заштитени од поплави и се претворени во обработливо земјиште.
1 Примери
* Дунавска Низина во Бугарија и Романија
* Индоганшка рамнина и Пенџаб во Индија, Пакистан и Бангладеш * Долините на реката Искар во Бугарија
* Делтата на Меконг во Виетнам
* Мезаорија во Кипар
* Месопотамија во Ирак
* Северна Кинеска Рамнина во Кина
* Долината Палакарија во Бугарија
* Долината на реката По во Италија
* Долината на Струма во Бугарија
* Долините на Тунџа во Бугарија
* Баетичка депресија во Андалусија, Шпанија
* Долината на Санта Клара во Сан Хосе, Калифорнија
2 Поврзано
* Алувијална лепеза
* Алувиум
* Крајбрежна рамнина
* Речна делта