Алкохол во Русија

Консумацијата на алкохол во Русија е меѓу највисоките во светот. Според извештајот на Светската здравствена организација од 2011 година, годишната потрошувачка на алкохол по глава на жител во Русија била околу 15,76 литри чист алкохол, што била четврта најголема количина во Европа. Тој паднал на 11,7 литри во 2016 година, паѓајќи дополнително на околу 10,5 литри во 2019 година. Друга општа карактеристика на руската шема на конзумирање алкохол било конзумирање на жесток пијалак во споредба со другите алкохолни пијалаци (како пиво или црвено вино).
Русија во моментов спроведува различни мерки против алкохолизмот (забрана на ноќна трговија со алкохолни пијалаци и пиво, зголемување на даноците, забрана за рекламирање алкохол). Според медицинските службеници, овие политики резултирале со значителен пад на потрошувачка на алкохол, на 13,5 литри до 2013 година, при што виното и пивото ги надминале жестоките пијалаци како главен извор на алкохол од пијалаци. Овие нивоа биле споредливи со просеците на Европската Унија. Производителите на алкохол тврделе дека падот на легалната потрошувачка бил придружен со раст на продажбата на нелегално произведен пијалак.
Големиот обем на консумација на алкохол имал сериозни негативни ефекти врз социјалното ткиво на Русија и носел политички, економски и јавно здравствени последици. Алкохолизмот бил проблем во текот на историјата на земјата бидејќи пиењето било распространето, општествено прифатливо однесување во руското општество и алкохолот исто така бил главен извор на државни приходи со векови. Постојано било насочено како главен национален проблем, со мешани резултати. Алкохолизмот во Русија, според некои автори, добил карактер на национална катастрофа и имал размери на хуманитарна катастрофа.
1 Историја
Легендата велела дека рускиот принц од десеттиот век Владимир Велики го отфрлил исламот како државна религија за земјата поради неговата забрана за алкохол. Историски гледано, алкохолот се толерирал, па дури и се охрабрувал како извор на приход.
Во 1540-тите, Иван Грозни почнал да поставува кабаки (''кабак'') или таверни во неговите поголеми градови за да му помогнат да ја пополни неговата каса; третина од руските мажи биле во долгови кон кабаците до 1648 година. До 1859 година, вотката, националниот пијалак, бил извор на повеќе од 40% од приходите на владата.
1.1 20-ти век
Во 1909 година, се велело дека просечната потрошувачка на алкохол била 11 шишиња по глава на жител годишно. Се проценувало дека 4% од населението на Санкт Петербург биле алкохоличари во 1913 година.
На почетокот на Првата светска војна, во Руската империја била воведена забрана, ограничувајќи ја продажбата на жесток алкохол во рестораните.
Откако Болшевичката партија дошла на власт, тие постојано правеле обиди да ја намалат потрошувачката во Советскиот Сојуз. Меѓутоа, до 1925 година, вотката повторно се појавила во државните продавници. Јосиф Сталин повторно воспоставил државен монопол за да генерира приходи. Даноците поврзани со алкохол сочинувале една третина од државните приходи до 1970-тите.
Советските водачи Никита Хрушчов, Леонид Брежњев, Јуриј Андропов и Константин Черненко се обиделе да го спречат алкохолизмот. Михаил Горбачов ја зголемил контролата на алкохолот во 1985 година; тој се обидел да наметне делумна забрана, која вклучувала масовна кампања против алкохолот, строги казни против јавното пијанство и консумирање алкохол и ограничувања на продажбата на алкохол. Кампањата била привремено успешна во намалувањето на потрошувачката на алкохол по глава на жител и подобрување на мерките за квалитетот на животот, како што биле очекуваниот животен век и стапката на криминал, но било длабоко непопуларна меѓу населението и на крајот не успеала.
1.2 21ви век
Во 2006 година, бил воведен нов акцизен печат за алкохол познат како систем EGAIS, овозможувајќи да се идентификува секое шише продадено во Русија преку централизиран систем за податоци.
Во 2010 година, рускиот претседател Дмитриј Медведев речиси ја удвоил минималната цена на шише вотка во обид да се избори со проблемот.
Во 2012 година била воведена национална забрана за продажба на сите видови алкохолни пијалаци од 23 часот до 8 часот наутро како дополнување на регионалните забрани.
Руската влада предложила намалување на државната минимална цена на водката како реакција на руската финансиска криза 2014-15 година.
Во декември 2016 година, 78 луѓе во Иркутск починале во масовно труење со метанол. Медведев реагирал повикувајќи на забрана на нетрадиционалните алкохолни течности како лосионот за капење вклучен во овој случај, наведувајќи дека „тоа е бесмислено, и треба да ставиме крај на ова“.
Во последниве години, смртните случаи поврзани со алкохол во Русија драстично се намалиле од година во година, паѓајќи на 6.789 во 2017 година од 28.386 во 2006 година и продолжувајќи да се намалуваат во 2018 година. За време на владеењето на Владимир Путин, биле воведени нови ограничувања, а официјалните лица разговарале за зголемување на дозволената возраст за пиење од 18 на 21 година.
2 Влијание
2.1 Демографски
Студијата на руски, британски и француски истражувачи објавена во ''„Лансет“'' ги испитала смртните случаи меѓу 1990 и 2001 година на жителите на три сибирски индустриски градови со типична стапка на смртност и утврдила дека 52% од смртните случаи на луѓе на возраст меѓу 15 и 54 години биле резултат на компликации од алкохолизам. Водечкиот истражувач, професорот Давид Зариџе проценил дека зголемувањето на потрошувачката на алкохол од 1987 година предизвикало дополнителни три милиони смртни случаи на национално ниво.
Во 2007 година, Генади Онишенко, главен службеник за јавно здравје во земјата, ја изразил својата загриженост поради речиси трикратното зголемување на потрошувачката на алкохол во изминатите 16 години; една од осум смртни случаи се припишувала на болести поврзани со алкохол, што играла голема улога во намалувањето на населението во Русија. Мажите биле особено тешко погодени: според Националниот извештај на ОН за човековиот развој, руските мажи родени во 2006 година имале животен век од нешто повеќе од 60 години, или 17 години помалку од западноевропејците, додека Русинките би можеле да живеат 13 години подолго од мажите.
Во јуни 2009 година, Јавната комора на Русија објавила дека над 500.000 смртни случаи поврзани со алкохоол годишно, истакнувајќи дека Русите консумирале околу 18 литри алкохол годишно, повеќе од двојно од она што експертите на Светската здравствена организација ги сметале за опасни.
2.2 Економски
Во 1985 година, во времето на кампањата на Горбачов за намалување на пиењето, се проценувало дека алкохолизмот резултирал со изгубено производство од 8 милијарди долари.
2.3 Социјални
Во раните 1980-ти, се проценувало дека „две третини од убиствата и насилните злосторства биле извршени од пијани лица; а пијаните возачи биле одговорни за 14.000 смртни случаи во сообраќајот и 60.000 сериозни сообраќајни повреди“. Во 1995 година, околу три четвртини од уапсените за убиство биле под дејство на алкохол, а 29% од испитаниците изјавиле дека децата жртви на домашно насилство биле жртви на пијани и алкохоличари.
Извештајот од 1997 година објавен во ''Журналот за семејно насилство'' покажал дека меѓу машките сторители на убиство на сопружник, 60-75% од престапниците пиеле алкохол пред инцидентот.
2.3.1 Самоубиство
Во 2008 година, самоубиството земало 38.406 животи во Русија. Со стапка од 27,1 самоубиства на 100.000 луѓе, Русија имала една од највисоките стапки на самоубиства во светот, иако таа постојано се намалува откако достигнала врв на околу 40 на 100.000 во средината на доцните 1990-ти, вклучувајќи 30% пад од 2001 до 2006 година.
Тешката употреба на алкохол бил значаен фактор во стапката на самоубиства, при што се проценувало дека половина од сите самоубиства биле резултат на злоупотреба на алкохол. Ова било очигледно со фактот дека стапката на самоубиства во Русија од средината на 90-тите се намалила заедно со потрошувачката на алкохол по глава на жител, и покрај економските кризи од тогаш; консумирањето алкохол било поголем фактор отколку економските услови.
3 Третман
Профилаториуми, центри за медицински третмани, биле основани во 1925 година за лекување на алкохоличари и проститутки. До 1929 година имало пет во Москва. Хроничните алкохоличари кои избегнувале лекување добивале притвор до две години.
Од 1930-тите и 1940-тите до средината на 1980-тите, главниот третман за алкохолизам во Русија бил терапија со условен одговор. Овој третман оттогаш паднал во немилост, а современиот главен третман станал фармакотерапија, која вклучувала детални анализи на секој пациент, медицински третман, психотерапија, социотерапија и друга поддршка. Анонимни алкохоличари постоеле во Русија, но генерално биле отфрлени од руското население. Дисулфирам, исто така, имал широка употреба.
Една алтернативна терапија за алкохолизам која се користела во Русија била практиката на „кодирање“, во која терапевтите се преправале дека вметнувале „шифра“ во мозокот на пациентите со наводен ефект дека пиењето дури и мали количини алкохол ќе било исклучително штетно или дури смртоносна. И покрај тоа што не се препорачувало во руските клинички упатства, тој уживал значителна популарност. Во последниве години неговата употреба била намалена, поради ширењето на информации за неговата неефикасност.
4 Поврзано
* Руски крст
* Појас на вотка
* Список на федерални субјекти на Русија по инциденца на злоупотреба на супстанции
* Список на земји според потрошувачката на алкохол по глава на жител