Вински регион Дуеро

Дуеро — португалски вински регион со центар на реката Дуеро во регионот Трас-ос-Монтес и Алто Дуеро. Понекогаш се нарекува ''Алто Дуеро'' (горно Дуеро), бидејќи се наоѓа на одредено растојание возводно од Порто, заштитено со планински масиви од крајбрежно влијание. Регионот ја има највисоката класификација на вина во Португалија како ''Denominação de Origem Controlada'' (DOC) и е регистриран како заштитена ознака на потекло според законите на ЕУ и ОК, и како географска ознака во неколку други земји преку билатерални договори. Додека регионот е најдобро познат по производството на вино од пристаништето, Дуеро произведува исто толку трпезно вино (незајакнати вина) колку што произведува збогатено вино. Незајакнатите вина обично се нарекуваат „Дуеро вина“.
Алто Дуеро бил еден од 13-те региони на континентална Португалија идентификувани од географот Аморим Жирао, во студија објавена помеѓу 1927 и 1930 година. Заедно со Трас-ос-Монтес станала провинција Трас-ос-Монтес и Алто Дуеро.
Стилот на вината произведени во Дуеро се движат од лесни кларети во стилот на Бордо до богати вина во бургундски стил стареени во нов даб.
1 Историја
Постојат археолошки докази за производство на вино во регионот кои датираат од крајот на Западното Римско Царство, во текот на 3 и 4 век од нашата ера, иако семки од грозје биле пронајдени и на постари археолошки локалитети. Во средновековно време од средината на 12 век, цистерцијците имале важно влијание врз производството на вино во регионот, преку нивните три манастири Салзедас, Сао Жоао де Тарука и Сао Педро дас Агуиас.
Во 17 век, лозјата во регионот се прошириле, а најраното спомнување на „порта вино“ датира од 1675 година. Договорот Метуен помеѓу Португалија и Англија во 1703 година, и последователното основање на многу британски пристанишни ложи во Порто значело дека виното станало примарен производ на регионот и станало економски многу важно за Португалија. Како дел од регулирањето на производството и трговијата со оваа вредна стока, кралската португалска повелба од 10 септември 1756 година го дефинирал производниот регион за виното Порт. Така станал првиот вински регион во светот кој има формално разграничување. Лозовите насади опфатени со оваа демаркација се наоѓале во западниот дел на сегашниот регион. Подоцна, лозјата прогресивно се прошириле на исток во потопли и суви области.
Дуеро не била поштедена од болестите на лозата од 19 век. Прашкаста мувла (оидиум) се појавила во 1852 година и Филоксера во 1863 година.
Додека трпезното вино отсекогаш се произведувало во регионот, долго време малку од него се гледало надвор од самиот регион. Пристаништата биле фокусирани на производството и извозот на виното, кое било нивниот уникатен производ на извозниот пазар и имало мал интерес за другите вински стилови. Така, иако вината можеле да бидат добри, долго време немало обид да се користи грозјето Дуеро за производство на поамбициозно трпезно вино. Личноста која е заслужна за создавањето на првото амбициозно вино Дуеро е Фернандо Николау де Алмеида, кој работел како енолог. Тој го посетил Бордо за време на Втората светска војна, што му дало инспирација за создавање на трпезно вино со врвен квалитет. Виното Барса Вела, за прв пат произведено во 1952 година со користење на грозје од Кинта ди Ваке де Меао сместено во подрегионот Дуеро Супериор, било резултатот. Барса Вела не добила веднаш многу следбеници, бидејќи повеќето вински куќи во останале незаинтересирани за незајакнати вина долго време. Уште неколку амбициозни вина Дуеро се појавиле од 1970-тите, но дури во 1990-тите се појавиле поголем број вина. Фактор што придонел бил влезот на Португалија во Европската економска заедница во 1986 година, што значело дека монополот на пристанишните домови бил укинат, со што се отвора патот за производителите во долината Дуеро да произведуваат и флашираат сопствено вино. Во оваа фаза, неколку пристанишни куќи, исто така, вовеле вина Дуеро во нивната палета.
Регионот за производство на вино Дуеро бил прогласен за светско наследство во 2001 година.
2 Географија и клима
Винскиот регион Дуеро се наоѓа околу долината на реката Дуеро и пониските долини на нејзините притоки Вароса, Корго, Тавора, Торто и Пињао. Регионот е заштитен од атлантските ветрови со планините Марао и Монтемуро и има континентална клима, со топли и суви лета и студени зими.
Обично е поделен на три подрегиони, од запад кон исток:* Баиксо Корго („под Корго“), подрегион со најблага клима и најмногу врнежи. Има 14.000 хектари лозови насади. Иако прв бил засаден подрегионот, генерално, се смета дека дава вина со послаб квалитет од другите два подрегиони.
* Цима Корго („над Корго“) е најголемиот подрегион со 19.000 хектари лозови насади, средиште е во селото Пињао, каде се наоѓаат мнозинството од познатите ''Квинтас''.
* Дуеро Супериор („горно Дуеро“) е најтоплиот и најсувот од подрегиони, и се протега сè до шпанската граница. Има 8.700 хектари лозови насади и е извор на многу вина со многу добар квалитет. Со оглед на тоа што е најмалку достапен од трите подрегиони, тој е најнов засаден и сè уште се шири.
3 Грозје
Во регионот Дуеро се одгледуваат голем број сорти на грозје, повеќето од нив локално португалско грозје. Долго време, сортите на грозје одгледувани во Дуеро не биле многу добро проучени. Лозовите насади со мешани насади биле норма, а најчесто сопствениците на лозјата не знаеле кои сорти грозје ги одгледуваат. Во 1970-тите биле направени пионерски напори кои ги идентификувале Тоурига Натионал, Тинта Рориз, Турига Франка, Тинта Као и Тинта Барока како главни сорти на грозје со темна кожа. Тинта Амарела и теинтуриерот Соусао подоцна станале вклучени меѓу сортите кои привлекуваат најголем интерес. Оваа работа била важна за создавање на новиот бран врвни вина Дуеро и исто така довело до поголем фокус на сортите грозје што влегувале во виното.
4 Галерија