procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Пехчевски земјотрес

Пехчевски земјотрес — разорен земјотрес што се случил на 4 април 1904 година, во 12 часот и 25 минути, во подрачјето помеѓу Пехчево и Кресна, со магнитуда од 7,8 степени според Рихтеровата магнитудна скала и интензитет од Х степени според EMSC-98. Ова е најсилниот земјотрес што се случил на копнениот дел на Балканскиот Полуостров. Најголемиот дел од населените места околу епицентарот биле целосно разурнати, куќите биле непогодни за живеење, поради што жителите живееле во
шатори и колиби. Големи материјални штети имало и во пошироката околина.
Бројот на загинати и повредени достигнал околу 150 лица. Овој земјотрес се одликувал со разни сеизмодеформации, и тоа сеизмотектонски (воочливи раседи на површината на Земјата),
сеизмогравитациони (одрони и др.) и сеизмодинамички (појава на пукнатини на хоризонтални терени). Како позначајни може да се издвојат големите пукнатини што ги предизвикал како во Пехчево така и во многу други места каде што земјотресот бил почувствуван. Станува збор за широки и длабоки пукнатини, особено оние близу до епицентарот, чиј крај не можел да се види, луѓе се спуштале, но не стасувале до дното, а одекнувањето од фрлен камен се слушало многу долго. Покрај пукнатините, земјотресот предизвикал и појава на ликвифакција (појава при која почвата под дејство на динамичкото влијание на земјотресот ги губи своите механички својства и добива особини на вискозна средина) и избивање на топла и ладна вода на повеќе места, некаде таа избивала од површината нагоре до 100 м, некаде предизвикала поплави, но по одредено време исчезнала.
На главниот земјотрес му претходеле три умерено силни до силни земјотреси со магнитуди од 5,1 до 7,3 степени, а во последователната активност, која траела речиси две години, биле забележани уште 5 земјотреси, 3 во 1904 година и 2 во 1905 година со магнитуди од 5,4
до 6,5 степени според Рихтеровата скала.
Есад Дрпљанин

Есад Дрпљанин (роден на 18 декември 2001 година) е македонски професионален ракометар кој игра како лево крило за РК Пролет 62 . Тој ја започна својата сениорска кариера во РК Бутел Скопје, подоцна играше за Голден Арт, а во 2025 година се приклучи на РК Пролет 62.
1 Кариера
Дрпљанин ја започна својата професионална ракометна кариера во 2018 година со РК Бутел Скопје, натпреварувајќи се во Македонската Супер лига и европските натпреварувања.
Од 2021 до 2024 година, тој играше за Голден Арт. Во 2025 година, тој се приклучи на РК Пролет 62.
2 Стил на играње
Дрпљанин е познат по својата брзина,контранапади, добра одбрана и прецизност од лево крило.
Алаџа Слап

Алаџа Слап (познат и како Пастри Слап; |Аладжа слап или ''Пъстри слап'') — врв на планината Рила во Разлошко, Пиринска Македонија. Се издига на висина од 2.684 м во Канарскиот Дел на Средна Рила.
1 Поврзано
* Рила
Како да го дресирате вашиот змеј (филм од 2025)

''Како да го дресирате вашиот змеј'' (|How to Train Your Dragon) — американски фантастичен филм заснован на истоимената книга од британската писателка за деца Кресида Кауел, како и преработка на истоимениот цртан филм. Филмот е напишан, произведен и режиран од Дин Деблоа, кој претходно ја режирал трилогијата на студиото DreamWorks Animation. Во филмот глумат Мејсон Тејмс, Нико Паркер, Џерард Батлер и Ник Фрост.
Премиерата на филмот во САД била на 13 јуни 2025 г., а во Македонија на 12 јуни истата година.
1 Содржина
На непристапниот остров Бер, каде Викинзите и змејовите со поколенија живееле како лути непријатели, Хикап стои по страна. Иако е иновативен и син на старешината Стоик Велики, Хикап е занемарен. Меѓутоа, тој ѝ пркоси на вековната традиција и станува пријател со Беззаб, страшниот змеј ноќна фурија. Нивната неверојатна врска ја открива вистинската природа на змејовите, со што ќе се разнишаат и самите темели на викиншкото општество.
2 Улоги
Глумец, Улога
Мејсон Тејмс, Хикап
Нико Паркер, Астрид Хоферсон
Џерард Батлер, Стоик Велики
Ник Фрост, Гобер
Евровизија 2026

Евровизија 2026 — 70-тото издание по ред на изборот за песна на Евровизија. Планирана е да се одржи Австрија, како резултат на победата на ЈЈ на Евровизија 2025 година во Базел, со песната ''Wasted Love''. Ова ќе биде трет пат Австрија да биде домаќин на фестивалот, а првото домаќинство го имала во 1967 година, а второто во 2015 година. Радиодифузер на натпреварувањето еавстрискиот јавен сервис О-Ер-Еф. Полуфиналните вечери и финалето ќе бидат одржани во мај 2026 година, но датите сè уште не се дефинирани.
На натпреварот сега се имаат пријавено 9 земји:
+, Држава, РДТ, Изведувач, Песна, Јазик, Автор
, ORF
, DR
, Yle
, ERT
, PBS
, AVROTROS
, RTS
, RTVE
, BBC
Скопски земјотрес (1555)

Скопски земјотрес од 1555 — најсилниот земјотрес во областа од 518 до 1963 година.
Значителен дел од градот Скопјe бил оштетен, вклучувајќи ја и Старата чаршија. На Камениот мост се урнал столб, а половина од мостот завршил под вода. Меѓу другото, земјотресот ја оштетил црквата „Свети Пантелејмон“ во Горно Нерези.
Здружение „Обединети Бугари во Косово“

Здружение „Обединети Бугари во Косово“ (|Shoqata „Bullgarët e Bashkuar në Kosovë“) — здружение формирано од министерот за надворешни работи на Бугарија. Здружението има раководна улога во бугаризацијата на горанското малцинство во Косово. Формиран во 5 ноември 2015 г, центар на организацијата е селото Горни Крстец. Прв и сегашен претседател на организацијата е Расмин Хамза.
1 Цели
Според министерот за надворешни работи на Бугарија, главните цели на организацијата се:# Поддршка за интеграција на „бугарската малцинска заедница“ во Република Косово.
# Признавање на „бугарската малцинска заедница“ во Република Косово.
# Промоција на бугарскиот јазик и култура во Република Косово.
# Неформално образование на бугарски јазик.
Овие цели всушност се дел од современата бугарска пропаганда со кои посакуваат да го бугаризираат горанското малцинство во Косово.
2 Дејства
Во 2018 г. здружението пратило апел со 459 потписници насочено кон Вјоса Османи за признавувањето на Бугарите во Косово, нивниот апел не бил примен. Подоцна во 2024 г. едиствениот горански пратеник во косовското собрание Неџмидин Сејдилар потврдил во едно интервју со Косово Онлајн дека голем дел од тие којшто се потпишале на апелот не биле информирани за злоупотребата на нивниот потпис при нивната апликација за бугарски пасош.
Во февруари 2023 г. организацијата отворила бугарски клуб во Горни Крстец. Во отворениот ден присуствувале делегати од Бугарија заедно со потпретседателката Јотова. Во септември истата година македонскиот новинар Милошевски открил дека клубот бил затворен пред долго време и дека сопственикот, Расмин Хамза, живеел во Белград заедно со неговата жена. Здружението заедно со Друштво за развивање и интегрирање на бугарската заедница во Косово се единствените функционални бугарски организации во Косово.
3 Поврзано
* Бугаризација на горанското малцинство во Косово
* Друштво за развивање и интегрирање на бугарската заедница во Косово
* Современа бугарска пропаганда
4 Наводи
Полжави во црепна

Полжави во црепна — традиционално јадење од полжави приготвено на стар начин во црепна.
1 Рецепт
Полжавите се вадат од оклопите, се чистат и мијат, па се посолуваат и се посипуваат со пченкарно брашно. Без употреба на никаква маснотија се редат во загреана црепна чие дно е исто така посипано со малку пченкарно брашно.
2 Вид на јадењето
Полжавите заедно со рибите спаѓаат во категоријата на „посни меса“ и како посна храна се готвеле најмногу „во пости“ или празници во кои според христијанската вера било дозволено да се јаде само овој вид посни меса.
Друштво за развиток и интеграција на бугарската заедница во Косово

Друштво за развиток и интеграција на бугарската заедница во Косово (|Shoqata për Zhvillimin dhe Integrimin e Komunitetit Bullgar në Kosovë) — друштво директно создадено од претседателот на Бугарија Румен Радев при неговиот престој во Приштина. Друштвото има раководно улога во бугаризацијата на горанското малцинство во Косово заедно со здружението „Обединети Бугари во Косово“. Друштвото е создадено во 2023 г. и нејзиното седиште е во градот Призрен. Нивниот прв и досегашен претседател е Минел Елези.
1 Дејства
Покрај крајот на 2023 г. претседателот на Бугарија Румен Радев при неговата средба со Вјоса Османи во Приштина ја формирал организацијата. Нејзиното седиште е вториот најголем град во Косово Призрен. Првиот и сегашен претседател на организацијата е Манел Елези, побугарен Горанец. Организацијата соработува со министерството за надворешни работи на Бугарија.
Со разлика од здружението „Обединети Бугари во Косово“ оваа организација има помала активност во Косово и Гора. Нивната главна цел е да го вметнат „бугарското“ малцинство во косовскиот устав. Учествувале во бугаризацијата пред пописите во 2024 година. Во 2025 г. резултатите биле објавени и организацијата претрпила голем пораз.
2 Поврзано
* Бугаризација на горанското малцинство во Косово
* Здружение „Обединети Бугари во Косово“
3 Наводи
Маријам Набатанзи

Маријам Набатанзи Бабирје (родена ) позната и како Мама Уганда или Мајка Уганда, е Уганданка позната по тоа што родила 44 деца, од кои 38 сè уште се живи. Од март 2025 година, нејзините најстари деца имале 33 години, а најмладите осум години. Во 2015 година, нејзиниот сопруг го напуштил семејството, наводно не можејќи да издржува толку многу деца.
Родена околу 1980 година, Бабирје првото дете го родила кога имала 13 години, откако била принудена на брак претходната година. До 36-годишна возраст, таа родила вкупно 44 деца, вклучувајќи три пати четворки, четири пати тројки и шест пати близнаци, со што вкупно се петнаесет пораѓаи. Бројот на повеќекратни раѓања бил предизвикан од ретка генетска состојба која предизвикува хиперовулација како резултат на зголемени јајници. Во 2019 година, кога Бабирје имала 40 години, таа била подложена на медицинска процедура за да се спречат понатамошни бремености.
1 Живот
Според Бабирје, нејзината мајка го напуштила семејството со шест деца, три дена откако се родила таа. Кога имала седум години, нејзината маќеа измешала сечено стакло во храната на нејзините постари браќа и сестри и сите починале. Во тој период, Бабирје била во посета на роднини, и така останала жива.
Во 1993 година, дванаесетгодишната Бабирје била омажена за физички насилен 40-годишен маж, кој бил полигамен, и веќе имал повеќе други жени. Нејзиниот свекор ѝ дал на нејзиното семејство парче земја за да се издржуваат, а на 13-годишна возраст родила близнаци, потоа тројки две години подоцна, а потоа и четворки година и пол подоцна. Ова не се сметало за необично, бидејќи повеќекратните раѓања биле доста чести во нејзиното семејство.
По шестото породување, таа се обратила на лекар за да нема повеќе деца, но ѝ било кажано дека „обидот да ја спречат да има друго дете ќе доведе до нејзина прерана смрт“. На 23-годишна возраст, таа веќе имала 25 деца.
Во 2015 година, сопругот на Бабирје го напуштил семејството, не можејќи да се грижи за 42 деца, и ја оставил додека била бремена со близнаци. Таа и нејзините деца биле сместени кај нејзината баба, но кога починала бабата, нејзините роднини ѝ дозволиле да остане на имотот со своите деца.
Според Чарлс Кигунду, гинеколог во Националната специјализирана болница Мулаго, откако ги родила последните близнаци со царски рез, Бабирје била подложена на зафат кој спречувал какви било понатамошни бремености.
Бабирје и нејзиното домаќинство, кое се состои од шеесетина лица, вклучувајќи ги нејзините деца, внуци и снаи, живеат во селото Касаво, кое се наоѓа во округот Муконо во Централна Уганда. Тие во голема мера зависат од донатори кои донираат храна, кревети и други потребни работи, но Бабирје работи и како кројач, билкар и фризер со скратено работно време.
Тангшански земјотрес (1976)

Тангшански земјотрес — земјотрес што се случил на 28 јули 1976 година во Народна Република Кина и се смета за земјотрес во 20 век со најголем број на жртви. Епицентарот на земјотресот бил во близина на градот Тангшан во покраината Хебеи, кој во тоа време имал население од околу милион жители. Ова не бил најлошиот земјотрес во кинеската историја, најлош бил земјотресот во Шенси од 1556 година.
Првичните информации на кинеската влада наведувале број од 655.000 жртви, но подоцнежните информации покажале дека бројот на мртви е од 240.000 до 255.000, а повредени биле 164.000 лица. Земјотресот, исто така, влијаел на внатрешно-политичката ситуација и на Комунистичката партија на Кина, каде што избраниот наследник на Мао, Хуа Гуофенг, дошол на власт на сметка на таканаречената Четиричлена банда.
Земјотресот започнал во 3:42 часот по месно време (т.е. на 27 јули во 19:42 часот по македонско време) и траел 23 секунди. Според официјалните податоци, тој достигнал вредност од 7,6 степени според Рихтеровата скала, но во други извори можат да се најдат и вредности до 8,2 степени. Околу шеснаесет часа подоцна, се случил втор потрес магнитуда од 7,1 степени.
Големиот број на жртви во голема мера се должи на тоа што се случил ноќно време, слабата цврстина на зградите во областа и минималното предупредување, бидејќи немало последователни потреси пред главниот потрес.
Иако Државниот сеизмолошки завод забелеажал необични податоци од Пекинг, Тианџјин, Тангшан, Похај и Џангџјиаџјие помалку од еден месец претходно, заклучил дека регионот Тангшан може да доживее земјотрес помеѓу 22 јули и 5 август, луѓето спиеле во времето на земјотресот и не биле подготвени за земјотресот. Покрај тоа, областа Тангшан не се сметала за особено ризична, а зградите овде, изградени на нестабилна алувијална почва, не биле изградени имајќи ја предвид отпорноста на земјотреси, па затоа многу згради биле уништени во земјотресот.
Сеизмичките бранови оштетиле и далечни градови како што се Чјинхуангдао и Тианџјин, неколку згради биле оштетени во Пекинг, оддалечен 140 километри, а слаби потреси биле почувствувани и во Шјиан, оддалечен 760 километри. Економската штета била проценета на 10 милијарди јуани.
Марија де Барата

Марија Мендоза де Барата (27 февруари 1890 – 10 јуни 1978) била салвадорска композиторка, пијанистка, музиколог и фолклорист.
Родена во Сан Салвадор, Барата била ќерка на Хозе Анхел Мендоза и Марија Гарсија де Мендоза, ценета пијанистка. Нејзина прва учителка била нејзината мајка, а таа земала часови по солфеж кај Агустин Солорцано. Марија започнала со часови на Националниот конзерваториум кај Марија Цимерман и Антонио Џаноли. Меѓу другите, нејзини учители биле Хуан Аберле, Висенте де Арилага, Алфредо Виљалба и Антонио Јанили. Помеѓу 1926 и 1938 година, Барата се вклучила во активна изведувачка кариера, и ја претставувала земјата на разни фолклорни конгреси. За време на нејзината кариера била членка на Атенеумот на Ел Салвадор, Салвадорската академија за историја и Унијата на американски жени. Во 1962 година Барата била избрана за ''Жена на Америка''. Во текот на нејзината кариера составила неколку дела, од кои само неколку биле објавени. Барата починала во градот на нејзиното раѓање.
Сиси Кодеирон

Мејбл Алис „Сиси“ Кодеирон (20 декември 1909 – 1968) била фолклористка од Розо, Доминика. Кодеирон станала позната како креолска националистка и и се припишува водењето или инспирирањето на оживувањето на корените на доминиканската музика. Таа ја основала уметничката трупа „Каири“ и помогнала во организирањето на првите прослави на Националниот ден во 1965 година.
1 Биографија
Родена како Мејбл Бојд во она што се сметало за едно од елитните семејства на Доминика, таа била позната како „Сиси“ уште од детството. Учела во средно училиште „Конвент“, каде што била „вклучена во претстави и концерти, а подоцна компонирала многу креолски песни.
Во 1938 година, се омажила за францускиот инженер Жан-Албер Кодерон и се преселиле во Венецуела, каде што таа го одгледала своето семејство. Во 1957 година, се вратила во Доминика, „со обновена енергија и одлучност да ја продолжи својата претходна работа за поголемо признавање на доминиканската народна традиција и култура“, како што забележува Ленокс Хоничерч : „Таа отворила мало училиште и била наставничка во средното училиште Весли. Поддржана од главниот министер, Едвард Ле Блан, помогнала во организирањето на првите прослави на Националниот ден во 1965 година. Таа ја основала уметничката трупа Каири, првата група од ваков вид формирана во Доминика, која го претставувала островот во странство на фестивалот на уметности на Комонвелтот во Британија во летото 1965 година. Мејбл локално истражувала и пишувала статии за наследството на музиката, танците и традиционалната облека.“
Таа била мајка на Даниел Кодеирон, учител, уметник, писател и водител.
Улрике Мајнхоф

Улрике Мари Мајнхоф (7 октомври 1934 - 9 мај 1976) била германска левичарска милитантка, новинарка и основач на Фракцијата на Црвената армија (РАФ) во Западна Германија, која во печатот најчесто ја нарекувале дел од „бандата Бадер-Мајнхоф“. Таа е позната авторка на ''„Концептот на урбаната герила“'' (1971). Манифестот ги признава „корените на РАФ во историјата на студентското движење“; го осудувала „ реформизмот “ како „кочница на антикапиталистичката борба“; и се повикувала на Мао Це Тунг за да ја дефинира „вооружената борба“ како „највисока форма на марксизам-ленинизам“.
Мајнхоф, која учествувала во „мајската офанзива“ на РАФ во 1972 година, била уапсена истиот јуни и го поминала остатокот од својот живот во притвор, во голема мера изолирана од надворешни контакти. Во ноември 1974 година, била осудена на 8 години затвор за соучество во нејзината прва операција на РАФ, успешното бегство од затвор на Андреас Бадер во 1970 година.
Од 1975 година, заедно со Бадер и двајца други водачи на РАФ, Гудрун Енслин и Јан-Карл Распе, била судена по понатамошни обвиненија за убиство и обид за убиство. Пред крајот на судењето, била пронајдена обесена во нејзината ќелија во затворот Штамхајм. Официјалниот наод за самоубиство предизвикал контроверзии, а нејзината сестра, Винке Цицлаф, изјавила дека Мајнхоф ѝ рекла само неколку дена пред нејзината смрт: „Можеш да станеш и да се бориш само додека си жива. Ако кажат дека сум извршила самоубиство, биди сигурна дека тоа било убиство.“
Една година подоцна, на 7 април 1977, двајца членови на РАФ го убиле федералниот државен обвинител Зигфрид Бубак како одмазда.
Ана Кара

Ана К. Кара е аргентински креолист, преведувач и професор по латино-американски студии на колеџот Оберлин.
Дипломирала во 1972 година на колеџот Мидлбери со диплома за уметности, магистрирала по фолклор и народен живот на Универзитетот во Пенсилванија во 1974 година. Докторирала по филозофија по фолклор и народен живот во 1983 година. Таа била гостин-студент на Универзитетот во Калифорнија, Беркли.
1 Награди
* Награда за превод „Вилис Барнстоун“ за 2007 година
2 Дела
* Нејзини познати дела:
* „Поетиката на креолскиот говор: Кон естетика на аргентинската вербална уметност“,
* „Вовед: Креолизација и фолклор“, ''Весник за американски фолклор'', 2003
Ана Берзкалне

Ана Берзкалне (15 јануари 1891 – 1 март 1956) била латвиска учителка и фолклористка која го основала ''Достигнувањата во латвискиот фолклор'' во 1924 година и ја водела организацијата во текот на првите пет години. Нејзината анализа на латвиските народни балади ја добила наградата на Баронот Кришјанис во 1933 година. Таа била првата Летонка што се стекнала со диплома по фолклорни студии и ја признале како една од централните фигури во развојот на фолклорните студии како академска дисциплина во Латвија.
1 Ран живот
Ана Берзкалне била родена на 15 јануари 1891 год. во Аринш, парохија Вејава (сега општина Мадона), округ Венден, во Ливонската губернија на Руската империја, како ќерка на Еде (родена Рејнсон) и Јурис Берзкалн. Таа била најстарото од петте деца на двојката и била родена во семејниот дом на нејзината мајка. Учела во парохијата Вејава, а потоа помеѓу 1903 и 1908 година студирала во приватната гимназија „Атис Кениш“.
Откако се квалификувала како наставник, помеѓу 1909 и 1911 г. Берзкалне предавала во училиштето Кемери во парохијата Алсвики. Придружувала роднина во војска, во 1912 г. и прво отпатувала во губернија Владимир и потоа отишла во Усуријск, пред да се запише во 1913 година на Вишите женски курсеви во Казањ. Студирала на одделот за руско-словенска филологија, посетувала курсеви по лингвистика и фолклор кај Валтер Андерсон. Андерсон бил еден од водечките инструкторки на Финската школа за руски фолклор. Наместо да ја оценува уметничката форма или структура и стил на фолклорот, Андерсон се залагал за споредби на историските и географските варијации на народните приказни и легенди низ времето. Во 1917 година ја одбранила својата теза ''За фонетските промени во индоевропските јазици'' и се здобила со диплома за филологија.
Џо Раднер

Џоан Њулон Раднер била американска фолклористка, раскажувачка и усна историчарка. Таа била професорка на Американскиот универзитет во Вашингтон.
Раднер имала диплома за уметности, магистратура и докторат од Универзитетот Харвард. Нејзината докторска теза била насловена како „Фрагментарни анали на Ирска од MS 5301–5320, Кралска библиотека на Белгија, Брисел“ и била поднесена во 1971 година.
Раднер ја започнала својата истражувачка кариера во областа на келтските студии, но подоцна објавувала трудови во ирската историја и литература, фолклорот и феминистичката теорија. Работела на Американскиот универзитет во Вашингтон, каде што држела курсеви по литература, американски студии, фолклор и раскажување приказни.
Раднер редовно ја претставувала ''Врежано во сеќавање'', претстава базирана на шумските пожари што го опустошиле Браунфилд, Мејн во 1947 година. Претставата ја напишалапосле повеќе од 30 часа интервјуа со локалните жители на Браунфилд кои ги искусиле пожарите.
Нејзината книга ''Феминистички пораки: кодирање во женската народна култура'' била наградена со наградата „Ели Конгас-Маранда“ на Американското фолклорно друштво.
Раднер била претседателка на Американското фолклорно друштво (АФС) помеѓу 1999 и 2000 година. Нејзиното претседателско обраќање било насловено како „АФС сега и утре: Поглед од скалата“ и ја нагласила потребата фолклорната професија да има поразновидни практичари. Исто така била претседателка на Националната мрежа за раскажување приказни: нејзиното претседателско обраќање било насловено како „ На прагот на моќта: Движењето за раскажување приказни денес“.
Во 2013 година, албумот на Раднер ''Јенки досетливост: Приказни за тврдоглави и досетливи луѓе.'' добил ''Награда за Светска Раскажувачка''. Истата година таа била наградена со наградата ''Браќа Блу и Рут Хил'' од Лигата за унапредување на раскажувањето приказни во Нова Англија.
Во 2017 година, Раднер станала член на АФС.
Олив Берт

Олив Вули Берт (1894–1981) била американска учителка и новинарка, позната како фолклористка по нејзината збирка балади за убиства. Таа била плоден автор на книги.
1 Живот
Берт била родена во Ан Арбор на 26 мај 1894 година, ќерка на Џед Ф. Вули и неговата сопруга Агнес Форсајт; имала осум браќа. Во 1897 година, семејството се населило во Солт Лејк Сити. Во 1913 година станала наставничка во основно училиште во округот Вашингтон, Јута, а подоцна се преселила во округот Гарфилд, Јута.
Во 1918 година, Олив дипломирала на Универзитетот во Јута, а во 1922 година се омажила за Сирил Реј Берт, со кого имала син и две ќерки. Во 1927 година се вратила во Солт Лејк Сити и почнала да работи во ''Солт Лејк Трибјун''. Подоцна работела како уредничка во ''Дезерет њуз''. Таму таа лошо го прифатила тоа што ''Вести'' не сакале да ја објават нејзината поволна рецензија за изданието на дневниците на Џон Д. Ли од Хуанита Брукс.
Олив Берт починала на 10 септември 1981 година.
2 Собирање балади за убиства
Берт се заинтересирала за вистински криминални приказни додека била во ''Солт Лејк Трибјун''. Таа направила обемно истражување за баладите за убиства и нивните поврзани наративи, со теренско собирање на необјавен материјал и писмо до секое историско друштво на секоја држава. Нејзината книга од 1958 година ''Американски балади за убиства и нивните приказни'' во 1959 година ја добила специјалната награда „Едгар“.
3 Книги
Берт напишала над 50 книги, објавувајќи една или две годишно во текот на подолг период. Многу од нив биле наменети за деца или за едукативни цели.
Мери Винслоу Смит

Мери Винслоу Смит (1873 – 1937) била американска фолклористка и колекционерка на народни песни од почетокот на 20 век.
Смит била родена во Бангор, Мејн, на 26 март 1873 година. Нејзиниот татко бил доктор, а нејзиниот дедо професор на колеџот Боудоин. Дипломирала на колеџот Смит во 1895 година, магистрирала во 1897 г. а докторирала по англиски јазик на Универзитетот Јеил во 1905 г. Таа била вонреден професор на колеџот Елмира во периодот од 1922–1924 г.
Мајката на Смит била по потекло од Бангор и ги поминувала летата во островското крајбрежно селце Ајлсфорд, Мејн.
Смит, заедно со Фани Ексторм, ја создале книгата од 1927 г. ''„Минстрели од Мејн: Народни песни и балади од шумите и крајбрежјето“''.
Работата на Смит и Ексторм го привлекла вниманието на Филипс Бери, по што следела заедничка соработка. Во нивната втора книга, ''„Британски балади од Мејн: Развој на популарни песни со текстови и емисии“'' (1929), Бери бил уредник на истата. Иако соработката меѓу Смит, Ексторм и Бери била плодна и срдечна, Смит сметала дека на Бери, иако вреден соработник, не требало да му се припишуваат уреднички заслуги и дека тоа е направено од почит кон неговиот пол и научен углед.
Смит била успешен собирач на песни и способен истражувач. Таа за ''„Бангор Дејли њуз“'' ги опишала трпението, упорноста и среќата што ѝ биле потребни нејзе (и на Ексторм и Бери) за спроведување на теренска работа.
1 Дела
* Смит, Мери Винслоу (1911). ''Библиски цитати во средноанглиската литература пред 1350 година''. Хенри Холт и компанија. Преземено на 8 март 2017 година.
* Ексторм, Фани Харди; Смит, Мери Винслоу, уредници. (1927). ''Минстрели од Мејн: Народни песни и балади од шумите и крајбрежјето''. Бостон: Хаутон Мифлин.
* Ексторм, Фани Харди; Смит, Мери Винслоу; Бери, Филипс, уредници. (1929). ''Британски балади од Мејн: Развој на популарни песни со текстови и етери''. Њу Хејвен: Издавачка куќа на Универзитетот Јеил. OCLC 63370217.
* Смит, Мери Винслоу (април 1932). ''Современи песни и стихови за Вашингтон''. Њу Ингланд Квортерли V (2): 282–292.[2]
Етер Татараиѕе

Етер Татараиѕе (|ეთერ თათარაიძე; родена на 15 март 1956 година) е грузиски поет, фолклорист и филолог.
1 Биографија
Дипломирала на Државниот универзитет во Тбилиси во 1984 година како филолог. Од 1985 до 2006 година работела на Одделот за фолклор при Државниот универзитет во Тбилиси.
Етер Татараиѕе е авторка на тринаесет книги, вклучувајќи шест поетски збирки.
Таа исто така ги пишува своите песни на еден од грузиските дијалекти тушетски (Тушури, თუშური); Поради оваа појава, поетските дела на Етер Татараиѕе имаат посебна боја, како во случајот со Фредерик Мистрал, кој пишувал на окситански јазик.„Лојална на својот творечки принцип, Етер Татараиѕе пишува на дијалект кој се чини дека е единственото средство за изразување на нејзините мисли, емоции и ставови. Сепак, нејзиниот лирски јазик е различен од нејзиниот мајчин тушурски дијалект кој изобилува со херојска поезија. Песните од оваа збирка се напишани на секојдневен јазик кој нема аналози во инаку богатиот тушурски дијалект. Во овој поглед, тоа е необработена почва, девствена земја.“ Во 2007 година била одликувана со Државен орден за чест.
Покрај тоа, Татараиѕе била добитник на неколку награди. Некои од нејзините дела се преведени на англиски и италијански јазик.
2 Книги
*''Два, три, четири'' (стихови), издаваштво „Меридијани“, 2018
*''Тоа е нашиот крај!'', Тбилиси, издаваштво „Интелекти“, 2016
*''Како што црцори птицата'' (стихови), Тбилиси, издаваштво „Саунџе“, 2012
*''Татко ми ја зеде својата слава од Господ Бог'' (нефикција), Тбилиси, издаваштво „Еровнули Мцерлоба“, 2008
*''100 песни'', Тбилиси, издаваштво „Интелекти“, 2012
*''Агато'' (нефикција), Тбилиси, издаваштво Универзали, 2009 г.
*''Животот помина покрај мене'' (стихови), Тбилиси, издаваштво Ломиси, 1988
*''Потковица на Месечината'' (стихови), Тбилиси, издаваштво „Мерани“, 1988
*''Камилица на надеж'' (стихови), Тбилиси, издаваштво Накадули, 1979 година
3 Награди и почести
* Награда „Илија Чавчаваѕе“ на Грузиско-европскиот институт во Париз за книгата „Благодат од Бога“ (1990);
* Литературна награда Саба за книгата „Сети се на мене со милост“, 2008
* Наградата „Златно крило“, 2011
* Награда „Сагурамо“ на Илија Чавчаваѕе – за поезија, 2012 г.
* Национална награда за фолклор во 2009 година.
* За придонесот во популаризацијата и унапредувањето на грузискиот фолклор, била наградена со наградата Зураб Церетели.
(2013).
Рајна Кацарова

Рајна Кацарова (7 мај 1901 – 14 септември 1984) била бугарски етномузиколог.
1 Живот
Рајна Кацарова била родена во Софија на 7 мај 1901 година. Во 1925 година дипломирала на Музичката академија во Софија, а во 1931 година студирала во Берлин кај Ерих Мориц фон Хорнбостел и Роберт Лахман. Кацарова работела во одделот за народна музика во Етнографскиот музеј во Софија. Во периодот од 1934 до 1937 г. работела како помошник-кустос, а од 1947 до 1952 г. како виш кустос и раководител.
Во 1947 г. таа била меѓу основачите на Меѓународниот совет за традиционална музика. Од 1952 до 1962 г. била директорка на Институтот за музикологија при Бугарската академија на науките. Од 1965 г. членувала на Меѓународното здружение за етнологија и фолклор.
Рајна Кацарова била основач на танцовата архива на Институтот за музикологија. Во 1965 г. таа го основала Националниот фестивал на бугарска народна уметност заедно со Петко Стајнов и Ана Каменова.
Таа починала на 14 септември 1984 година.
2 Избрани публикации
*''Танцови на Бугарија'' (1951)
*''Бугарски народни танци'' (1958)
*''Le manque de coïincidences entre la figure choregraphique et la fraza mélodique'' (1960)
*''Етномузикологија на Бугарија од 1954 до денес'' (1960)
*''Класификација на мелодии во Бугарија'' (1965)
РК Вардар сезона 2024-25

Сезона 2023-24 — 33-та сезона на РК Вардар во рамките на Македонска ракометна лига. Вардар се натпреварувал во Супер лигата и Купот на Македонија. Во Европа, Вардар се натпреварувал во Европската лига, каде не успеал да ја помине првата групна фаза.
1 Играчи
Број, Име, Нац., Дата на раѓање (години), Потпишал во, Потпишал од
Голмани
1, Марко Богдановски, 2024, Аеродром
12, Мигел Еспиња Фереира, 2024, Балонмано Куенка
99, Васил Гогов, 2019, Вардар Јуниор
Леви Крила
2, Марио Стојановски, 2023, Вардар Јуниор
10, Хансер Микел Родригез, 2023, Брага
27, Марко Срдановиќ, 2023, Металопластика
Десни крила
9, Гоце Георгиевски, 2020, ЧСМ Букурешт
70, Мигуел Пинто, 2021, Агуас Сантас Миланеза
77, Ален Ќосевски, 2020, Вардар Јуниор
Пивоти
7, Михаил Аларов, 2023, Пролет
15, Ларс Коиј, 2024, ТВ Емсдетен
18, Милан Лазаревски, 2022, Тримо Требње
Леви бекови
8, Томче Стојановски, 2024, Бутел
24, Дмитро Хориха, 2024, Мотор Запорожје
33, Стефан Петриќ, 2023, Партизан
87, Вуко Борозан, 2024, Ловќен Цетиње
96, Нилтон Мело, 2023, Спортинг Лисабон
Средни бекови
11, Младен Крсманчиќ, 2024, Чургу
14, Марио Танкоски, 2024, Еурофарм Пелистер
29, Матија Николиќ, 2023, Шкофја Лока
Десни бекови
4, Томислам Јагуриновски, 2023, Пролет
17, Кристијан Стаменковиќ, 2024, Голден Арт
66, Ашраф Маргели, 2024, Есперанца Тунис
2 Наводи
Ракопис

Ракопис — збирно име за текстови напишани рачно. Како по правило, ракописот е нацрт на книжевно дело или примерок од него, напишан рачно од авторот. По појавата на пишувањето со машина (печатарството), ракописите се однесувале и на текстови печатени на машина за пишување, како и на печатач или со други механички средства.
Ракописна книга — книга во која текстот и илустрациите се воспроизведени рачно, за разлика од печатена книга, која се воспроизведува со печатење. Ракописната книга се состои од самата книга, носителот на текстот и заштитни елементи (омот, повез).
1 Видови ракописи
* Свиток — долга лента од папирус завиткана во ролна. Најчесто се користел во антиката.
* Кодекс — се состои од листови наредени во ролни, кои пак се зашиени заедно. Се користел широко во средниот век.
* Палимпсест — ракопис, чиј изворен текст е иструган од пергаментот, а листовите се употребени за пишување нов. Благодарение на бојата што останува во микрорапавостите, може да се прочита и постариот текст.
* Фолијант — вид средновековна ракописна книга со особено големи размери.
2 Познати ракописи
* „Зографско евангелие“ — еден од ретките средновековни ракописи на старомакедонски јазик (старословенски) зачуван до денес.
* „Книга на мртвите“ — староегипетски религиозен папирусен ракопис украсен со цртежи.
* „Војничев ракопис“ — една од најзагадочните ракописни книги.
* „Библија на Вулфила“ — готски превод на Библијата од IV век.
Грејс Акело

Грејс Акело (родена 1950 година) — поетеса родена во Уганда, есеистка, фолклористка и политичарка. Таа е поренешна амбасадорка на Уганда во Индија.
1 Ран живот и образование
Грејс Акело е Tесо (етничка група во источна Уганда), родена во близина на Сороти, во источниот регион на Уганда. Таа студирала социјална администрација и работа на Универзитетот Макерере во Кампала. Во 1979 година, избегала од владата на Иди Амин и живеела во Танзанија како бегалец.
2 Кариера
Акело работела како уредничка на различни списанија во Кенија и Танзанија пред да отпатува во Англија во 1980-тите за да стане ко-уредничка во Секретаријатот на Комонвелтот. Грејс Акело била на оваа позиција од 1983 до 1990 година.
3 Политика
Во 1990 година, Грејс Акело се вратила во Уганда и создала Комисија за да помогне во решавање на проблемите со раселување и убивање на народот Тесо за време на претседателствувањето на Амин. Оваа Комисија траела до 1996 година. Во 1996 година, таа станала членка на Парламентот на Уганда, а во 1999 година била назначена за Министерка за родови прашања, труд и социјален развој.
Од 1999 до 2006 година, била член на кабинетот на Уганда. Грејс А. била Министерка за иницијативи за микрофинансирање од 1999 до 2003 година, а потоа Министерка за Северна Уганда од 2003 година се до 2006 година, кога ја изгубила функцијата. Грејс Акело потоа станала амбасадорка на Уганда во Италија, со седиште во Рим, а потоа станала и амбасадорка на Уганда во Њу Делхи, Индија.
4 Дела
*''Итесо - обрасци на размислување во приказни'', 1975*''Мојата неплодна песна''. Дар ес Салам, Танзанија: Источноафрикански публикации, 1979*''Себе повторно отстранување: Жените на Уганда'', издадено во Лондон, 1982
5 Личен живот
Грејс Акело се омажила за Хју Мејсон, во 1983 година. Тие имале четири сина и семеен дом во Уганда, близу Кампала.
Андре Шерадам

Андре Шерадам (1871–1948) бил француски новинар и учител во École Libre des Sciences Politiques. Тој исто така работел за францускиот весник ''Le Petit Journal''.
Станал познат по своите книги за геополитиката во Европа во првата половина на 20-ти век, претежно аспектите на германскиот милитаризам и експанзионистички политика. Тој предвидел, дури и пред двете светски војни дека Германскиот генералштаб ќе ја има главната улога во планирањето на воени агресии со цел создавање на Голема Германија, која прво ќе ја зафати Централна и Источна Европа, потоа цела Европа, и до 1950 остатокот од Светот.
1 Наводи
* Nicolas Ginsburger, , Cartes & Géomatique, n°223, mars 2015, p. 79-90.
Едуардо Кварежма

Едуардо Филипе Кварежма Коимбра Симоеш (роден на 2 март 2002 година) — португалски фудбалер, на и на португалската репрезентација под 21 година.
1 Технички карактеристики
Централен дефанзивец со добра техника и чисти интервенции. Добар во маркирањето, својата идеална позиција ја пронашол како десен централен одбранбен играч во одбрана од три играчи.
2 Клупска кариера
Роден во Бареиро, Округот Сетубал, Кварежма се приклучил на младинската академија на Фабрил Бареиро на 3-годишна возраст пред да се пресели во во 2011 година. Израснат во младинскиот сектор на Спортинг, тој го направил своето деби за првиот тим на 4 јуни 2020 година, играјќи во натпреварот од Примеира лига против , кој завршил нерешено 2-2.
3 Репрезентативна кариера
Кварежма бил младински репрезентативец на Португалија во сите селекции, од под 15 до под 21 година.
4 Статистика
''Статистиката е ажурирана на 17 мај 2025''.
4.1 Клупска статистика
Сезона, Клуб, Првенство, Национален куп, Континентален куп, Останати купови, Вкупно
Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Лига, Наст, Гол, Наст, Гол
2019-2020, ПЛ, 9, 0, КП+ЛКП, 0, 0, -, -, -, -, 9, 0
2020-2021, ПЛ, 2, 0, КП+ЛКП, 0+1, 0, -, -, -, -, 3, 0
2021-2022, Tондела, ПЛ, 25, 2, КП+CdL, 5+0, 0+0, -, -, -, -, -, -, 30, 2
2022-2023, Хофенхајм, БЛ, 4, 0, КГ, 0, 0, -, -, -, -, -, -, 4, 0
2023-2024, ПЛ, 20, 1, КП+ЛКП, 4+2, 0, ЛЕ, 4, 0, -, -, -, 30, 1
2024-2025, ПЛ, 20, 1, КП+ЛКП, 2+2, 0+0, ЛШ, 5, 0, СП, 1, 0, 30, 1
Вкупно Спортинг Лисабон 51 2 11 0 9 0 1 0 72 2
Вкупно во кариерата 80 4 16 0 9 0 1 0 106 4
5 Титули
5.1 Клупски
5.1.1 Спортинг Лисабон
* Примеира лига : 3
: 2020-2021, 2023-2024, 2024-2025
* Куп на Португалија : 1
: 2024-2025
* Лига куп на Португалија : 1
: 2020-2021
Кафеав отпад

Кафеав отпад — секој биоразградлив отпад кој е претежно базиран на јаглерод. Терминот вклучува предмети како што се резници од трева, суви лисја, гранчиња, сено, хартија, пилевина, кочани од пченка, употребена постелка за добиток, ѓубриво, животински отпад, картон, иглички или шишарки итн. Јаглеродот е неопходен за компостирање, кое користи комбинација од зелен отпад и кафеав отпад за да ги промовира микробните процеси вклучени во процесот на распаѓање. Компостирањето на кафеавиот отпад одржливо го враќа јаглеродот во јаглеродниот циклус.
Кафеавиот отпад се смета за најеколошки начин за негово отстранување во екосистемот. Некои компании го користат овој отпад за производство на вештачко дрво и други производи што се користат за материјали што не се за храна.
Адут (картачки игри)

Адут — карта за играње што е подигната над својот вообичаен ранг во игрите со земање рака. Вообичаено, целата боја се номинира како ''адут.'' Овие карти потоа се појаки од сите карти од обична (неадутска) боја. Во други контексти, поимот ''адут'' се однесува на секаков вид дополнителна акција, моќ или политика што автоматски преовладува над сите други.
Воведувањето на адути е една од само двете големи иновации во игрите со земање рака откако се измислени; другата е идејата за лицитирање. Адутите, првично наречени ''триумфи'', првпат се појавија со појавата на тарот-картите во кои постои посебен, постојан адут кој се состои од повеќе карти со слики. Првиот познат примерок од вакви карти била нарачана од војводата од Милано околу 1420 година и вклучувал 16 адути со ликови од грчки и римски богови.
Адутски игри се бељотот и таротот.
1 Поврзано
* Бељот
* Тарот-карти
Инертен отпад

Инертниот отпад — отпад кој не е ниту хемиски ниту биолошки реактивен и не се распаѓа или пак се распаѓа многу бавно. Примери за ова се песок, бетон и отпад од рушење. Ова е особено важно за депониите бидејќи инертниот отпад обично бара пониски такси за отстранување од биоразградливиот отпад или опасниот отпад.
1 Поврзано
* Депонија
* Список на видови отпад
2 Наводи
*
Размена на отпад

Размената на отпад — кога отпадниот производ од еден процес станува суровина за втор процес. Процесот е сличен на користење материјал за рециклирање пред потрошувачката во производот. Процесот претставува начин за намалување на отстранувањето на отпадот преку повторна употреба на она што не може да се елиминира. На овој начин, начините за размена на отпад се високо во управувањето со отпад.
Постојат бесплатни онлајн услуги за бизниси и други организации кои помагаат да се одржат предметите за повеќекратна употреба во оптек и да не се фрлаат во депонија.
1 Поврзано
* Глобална трговија со отпад
Комерцијален отпад

Комерцијалниот отпад се состои од отпад од простории што се користат главно за трговски или бизнис цели или за спорт, рекреација, образование или забава, но со исклучок на отпадот од домаќинствата, земјоделскиот или индустрискиот отпад.
1 Поврзано
* Деловен отпад
* Список на видови отпад
* Загадување
* Суперфонд
2 Навод
Вологда

Вологда (|Во́логда, ) е град и административен центар на Вологодската област, Русија, на реката Вологда во сливот на Северна Двина. Население:
Градот е главен сообраќаен центар на северозападот на Русија. Министерството за култура на Руската федерација ја има класифицирано Вологда како историски град, еден од 41 во Русија и еден од трите во Вологодската област.
Факултет за информатички и комуникациски технологии - Битола

Факултет за информатички и комуникациски технологии - Битола – еден од факултетите при Универзитетот „Св. Климент Охридски“ во Битола.
1 Историја
Факултетот е нова единица на Битолскиот универзитет и е создадена во 2014 година, со посебен Закон за основање на Факултет за информатички и комуникациски технологии во состав на Универзитетот „Св. Климент Охридски“ – Битола (Сл. весник бр. 187/30.12.2013). Со него се предвидува, факултетот да врши високообразовна дејност како додипломски, последипломски и докторски студии, како и научно-истражувачка и применувачка дејност од научните полиња информатика и компјутерска техника и информатика. Со отворањето на оваа високообразовна единица во составот на УКЛО се етаблира факултет комплетно фокусиран на едукација на информатички кадар.
2 Наставен кадар
Денес наставниот кадар на ФИКТ го сочинуваат, 20 редовни професори, 1 вонреден професор и 3 асистенти.
3 Просторни можности
* Лабораторија за бази на податоци, програмски технологии и е-учење
* Лабораторија за организација на компјутерски системи и компјутерски мрежи
* Лабораторија за виртуелно инженерство и апликации
* Лабораторијата за развој на идни вештини и старт-ап бизниси
4 Студиски програми прв циклус
* Информатички науки и комуникациско инженерство (ИНКИ)
* Информатика и компјутерска техника (ИКТ)
* Computer science and Computer engineering (CSCE)
5 Студиски програми втор циклус
* Информатички науки и комуникациско инженерство
* Информатика и компјутерска техника
* ИТ менаџмент
* Наука за податоци и вештачка интелигенција
* Сајбер безбедност и компјутерски системи
* Информациски и компјутерски науки
* Софтверско инженерство
6 Студиски програми трет циклус
* Информатички науки и компјутерско инженерство
* ИТ менаџмент
Природен парк Бека

Природниот парк Бека се наоѓа во општината Хрпеље-Козина во Словенија, на границата со Италија, а од другата страна на границата продолжува природно заштитеното подрачје на природниот резерват Долината Глиншчица, исто така по течението на потокот Глиншчица.
Природниот парк ја опфаќа клисурата Глиншчица со долината Грижа, јамите во Оцизла и археолошките локалитети на Лоренкон или замокот Викумберг. Целата област, која била прогласена за природен парк во 1992 година, се одликува со својата извонредна живописна убавина и недопрена природа.
Ф1 (филм)

''Ф1'' (|F1), стилизирано како ''Ф1: Филмот'' (англ. ''F1 The Movie'') — американски спортски драмски филм во режија на Џозеф Косински, со сценарио напишано од Ерен Кругер, според приказната што двајцата ја напишале заедно, за Светското првенство во Формула 1, создадена во соработка со МАФ, нејзиното управно тело. Во филмот глумат Бред Пит, Дамсон Идрис, Кери Кондон, Тобајас Мензис и Хавиер Бардем.
Премиерата на филмот во САД била на 27 јуни 2025 г., а во Македонија на 26 јуни истата година.
1 Содржина
Сони Хејз, возач на Формула 1 што се тркал во 1990-тите, доживува ужасна несреќа, што го принудува да се пензионира од Формула 1 и да почне да се трка во други дисциплини. Сопственикот на екипа од Формула 1 и пријател, Рубен, се сврзува со Хејз и го моли да се врати од пензија за да му биде наставник на почетникот, чудо од дете Џошуа „Ноа“ Пирс за екипата на Ејпекс гран при (APXGP).
2 Улоги
Глумец, Улога
Бред Пит, Сони Хејз
Дамсон Идрис, Ноа Пирс
Кери Кондон, Кејт
Тобајас Мензиз, Бенинг
Ким Боднија, Каспер
Хавиер Бардем, Рубен Сервантес
Шеј Вигам, Чип Харт
Џозеф Балдерама, Рико Фацио
Сара Најлс, Бернадет
По повод најновиот напад на нашиот јазик

''По повод најновиот напад на нашиот јазик'' е напишана од страна на Блаже Конески како реакција на негирањето на македонскиот јазик од страна на бугарски извори, конкретно во одговор на статија објавена во бугарскиот весник ''Работническо дело''. Статијата, напишана од Георги Чанков, организационен секретар на Бугарската комунистичка партија, под наслов „''Предавниците на социјализмот и на македонското дело''“, тврдеше дека македонскиот јазик е дијалект на бугарскиот. Ова тврдење беше дел од пошироките политички напори за оспорување на македонскиот национален идентитет во повоениот период.
Конески во своето дело ги побива овие тези со аргументи дека македонскиот јазик е посебен и дека неговото формирање е резултат на природен лингвистички и историски процес. Тој ги критикува политичките мотиви зад негирањето, нагласувајќи ја важноста на јазикот како темел на македонскиот национален идентитет. Книгата е и одбрана на културната и националната самобитност на Македонците во време на интензивни политички притисоци, особено од бугарска страна, но и во контекст на сложените односи во рамките на југословенската федерација.
Природен парк Љутомерско Езерце и Јерузалемски Гори

Природниот парк Љутомерско Езерце- Јерузалемски Гори е прогласен во општина Љутомер на 3 јуни 1976 година. Паркот зафаќа површина од 1345 хектари и се наоѓа во Прлекија, провинција во североисточна Словенија, јужно од Љутомер. Со оглед на тоа што во 1992 година Јерузалемската клисура била поделена со новата општинска граница помеѓу Ормож и Љутомер, жителите на Ормож прогласиле свој природен парк, иако заедно формираат една затворена област - Јерузалемске горице. Ова е земја на богата кујна, вина од врвен квалитет, кривулести терасирани ридови, клопотци и богато културно, природно и етнолошко наследство.
Винарскиот округ на Горице е доказ за тоа како човекот може целосно да ја трансформира природната средина преку својата работа. Овој парк во суштина повеќе не е природен, тој е целосно дело на човечки раце, но сепак има статус на природен парк.
1 Поврзано
* Список на заштитени паркови во Словенија
Природен парк Лахиња

Природен парк Лахиња припаѓа на подрачјето Натура 2000 и е дом на различни карстни феномени; ги опфаќа првите 7 километри од изворите на горниот тек на реката Лахиња. Карстното подрачје е помеѓу населбите Бела Краина Чрномељ и Виница, југозападно од градот Драгатуш. Го опфаќа природното и културното наследство на горниот тек на реката Лахиња и е еден од помалите паркови во Словенија, со површина од 2,6 км². Постојат бројни карстни формации и изразито сува површина, додека од друга страна постои мочурлив свет што опфаќа два природни резервати.
Под посебна заштита се наоѓаат 7 природни споменици, 2 природни резервати и 5 културни споменици. Интересен е помалиот карстен басен веднаш до карстната пештера Зјот со подземно езеро и потоната сала. Западно од Зјот, Глусенка се отвора во средината на полињата, доаѓајќи во контакт со подземните води. Паркот се одликува со ботанички и зоолошки природни резервати Нерајски и Лахињски луги на изворите на реката Лахиња и нејзиното влевање во реката Нерајчица.
Паркот е заштитен со Уредбата за прогласување на природниот парк Лахиња.
1 Галерија
2 Поврзано
* Список на заштитени паркови во Словенија
Мрзлица (рид)

Мрзлица (1122 метри) — врв во централниот северен дел на ридовите Посавје помеѓу Чемшенишка планина и долината Савиња, како и Цељска котлина и Засавје. Има планински дом северозападно, под врвот. Првата колиба била изградена на Мрзлица во 1899 година, сегашната „Планинска куќа на Мрзлица“. Изградена била во 1963 година. На блиската Шторова Равна се наоѓа „Полдетова Коча“, до која се наоѓа споменик на планинарите кои го инспирирале националното будење.
Северните падини се претежно обраснати со букови дрвја. На јужните и западните падини има чистини со ливади и пасишта кои се протегаат сè до врвот на планината и се остатоци од поранешни пасишта. Падините се населени со изолирани фарми (до 900 м) или поретки селца (Подмрзлица, Понграц, Кал).
1 Геолошка структура
Површината на планината е изградена од тријаски варовник и доломит, долните делови се изградени од палеозојски шкрилци, песочници и конгломерати, а стрмните северни падини се исто така изградени од јурски варовник, шкрилци и лапорци.
2 Природен парк
Во 1996 година, површината од 140 хектари била прогласена за природен парк Мрзлица.
3 Поврзано
* Список на врвови во Словенија