procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Кјара Отавијано

Кјара Отавијано, (Рагуза, 1955) е италијанска историчарка, писателка и филмска режисерка.
1 Биографија
По стекнувањето диплома по филозофија, на Универзитетот во Катанија, благодарение на стипендиите на ''Фондацијата Еинауди'' од Торино, направила истражување за социјалната и културната историја во Италија, Англија и Јужна Африка.
Предавала од 1994 година на Универзитетот во Торино, а потоа Историја и социологија на масовна комуникација, од 1996 до 2012 година, на Политехничкиот факултет во Торино.
Со Пепино Ортолева ја основале „Работилница Клиомедија“ (''Cliomedia Officina)'', компанија која работела во културната индустрија со цел да ги комбинира историските истражувања на старите и новите медиуми и да ги режира од 1985 година. Покрај неколкуте аудиовизуелни истории, Клиомедија го продуцирала филмскиот документарен филм „Терамата“, приказна за неукиот писател Винченцо Рабито, претставен на 69. Меѓународен филмски фестивал во Венеција и добитник на Настро д'Арџенто за најдобар документарен филм во 2013 година.
Од 2000 година, Кјара Отавијано раководела со ''Историскиот архив'' на Телеком Италија.
Во 2013 година, таа го основала ''Архива на Иблеи.''
Напишала бројни есеи за историјата, кустоски есеи и предговори за други историчари.
2 Есеи
* Кјара Отавиано e Peppino Ortoleva, ''Cronologia della Storia d'Italia 1815–1990'', Novara, DeAgostini, 1991, (ново издание ''I giorni della storia d'Italia dal Risorgimento ad oggi'', 1995)
* К. Отавиано e S. Scaramuzzi, ''Le famiglie e l'adozione dell'innovazione delle nuove tecnologie della comunicazione. I modelli di consumo e la tradizione degli studi'', Venezia, 1997
* Кјара Отавиано, ''Mezzi per comunicare. Storia, società e affari dal telegrafo al modem'', Torino, Paravia, 1997
* Кјара Отавиано (a cura di), ''Nuova Storia Universale. I racconti della storia'', Torino, Garzanti, 2004–2005 (vol. VI-IX)
* Кјара Отавиано e G. Dematteis, ''L'Italia una e diversa'', Milano, Touring Editore, 2010
3 Аудиовизуелни
*''Terramatta'', документарен филм, Cliomedia Officina for Cinecittà Luce, 2012
*''La vita quotidiana degli italiani durante il fascismo'', Gruner+Jahr/Mondadori, 3 vol. 2005/2007
*''Il Mezzogiorno e la storia d'Italia'', Formez, 1992
*''Tute blu. Il Novecento operaio a Torino'', Rai3, 1987
*''Torino laboratorio? A proposito degli ottant'anni dell'Unione Industriale'', Rai3, 1986
*''Sapere la strada. Storia dell'emigrazione biellese'', Rai3, 1986
*''Le trasformazioni del paesaggio italiano dal 1945 ad oggi'', Loescher, 1996
4 Наводи
Елена Березович

Елена Лвовна Березович (|Елена Львовна Березович, р. 1966) — руски јазичар која во Русија и пошироко е позната по нејзината работа од областите на ономастиката, етимологијата и етнолигвистиката. Таа е професор во Одделот за руски јазик и општа лингвистика при Уралскиот федерален универзитет во Екатеринбург, професор на Руската академија на науки и нејзин член-кореспондент.
1 Биографија
Березович е родена во Екатеринбург во 1966 година. Дипломирала во 1988 при Уралскиот државен универзитрет. Во 1992 година го одрбранила докторатот на тема „Семантички микросистеми во руската топонимија“. Подоцна станала прфесор на Филилошкиот факултет при Уралскиот државен универзитет. Од 2006 година таа е истражувач-соработник на Институтот за руски јазик во Москва.
2 Публикации
Позначајни нејзини публикации се:
*''Руска топонимија од етнолингвистичка перспектива''. Екатеринбург, 2000.
*''Јазик и традиционална култура: етнолингвистички истражувања''. Москва, 2007.
Френсис Ендрјус

Френсис Елизабет Ендрјус е британска историчарка која била професор по средновековна историја на Универзитетот во Сент Ендрјус. Таа е специјалист за средновековната црква и нејзините мрежи.
Таа е уредник на средновековната медитеранска серија на Брил, а исто така и уредник на сериите за Студиите на Бојдел и Бруер во историјата на средновековната религија. Таа била претседател на Друштвото за црковна историја (2014–2015).
Нејзините истражувачки интереси спаѓале во две главни области: средновековна Италија и средновековно христијанство, со особен фокус на односите меѓу религијата и јавниот живот, историјата на браќата, Хумилијатите и урбаната историја. Таа моментално пишува монографија за вработувањето на верниците во владата и администрацијата.
Почнувајќи од 2019 година, таа водела мал тим историчари под покровителство на Кралското историско друштво во новото истражување за искуството на ЛГБТ+ историчарите и за учењето на ЛГБТ+ историите на универзитетите во ОК. Таа во моментов го координира проектот „Жени историчари од Сент Ендрјус“, кој има за цел да ги бара жените кои студирале, истражувале и предавале историја во Сент Ендрјус, во секој момент.
1 Избрани публикации
*''Раните понижувања''. 1999 година.
*''Другите фраери''. 2006 година.
*''Сомнеж во христијанството: Црквата и сомнежот''. 2016. (ко-уреди со Шарлот Метуен и Ендру Спајсер)
2 Публикации
* Комо и Падова: Ендрјус, ФЕ, 22 август 2018 година, ''Италија и раносредновековна Европа.''''Трудови за Крис Викам.'' Balzaretti, R., Barrow, J. & Skinner, P. (eds.). Oxford University Press
* The Sack Friars and the Problems of a Comparative History of the Mendicants: Andrews, FE, 2017, ''Gli studi francescani: prospettive di ricerca: Atti dell'Incontro di studio in casee del 30° anniversario dei Seminari di formazione Assisi, 4 -5 Луглио 2015 година.'' Сполето: Centro Italiano di Studi sull'Alto Medioevo, стр. 147-185 38 стр
3 Наводи
Жива(II) оксид

Живата(II) оксид, исто така наречена жива оксид, е неорганско соединение со формулата HgO. Има црвена или портокалова боја. Живата(II) оксид е цврста супстанца на собна температура и притисок. Минералната форма монтроидит се наоѓа многу ретко.
1 Историја
Експериментот за подготовка на живин оксид прв го опишал арапско-шпанскиот алхемичар од 11 век, Маслама ал-Мајрити, во ''Рутбат ал-хаким.''
Во 1774 година, Џозеф Пристли открил дека кислородот се ослободува со загревање на живин оксид, иако тој не го идентификувал гасот како кислород (напротив, Пристли го нарекол „дефлогистициран воздух“, бидејќи тоа е парадигмата според која тој работел во тоа време).
2 Синтеза
Црвената форма на HgO може да се добие со загревање на Hg со кислород на приближно 350 °C или со пиролиза на Hg(NO<sub>3</sub>)<sub>2</sub>. Жолтата форма може да се добие со таложење на воден раствор на Hg<sup>2+</sup> со алкали. Разликата во бојата се должи на големината на честичките; двете форми имаат иста структура која се состои од речиси линеарни O-Hg-O единици поврзани во цик-цак синџири со агол Hg-O-Hg од 108°.
3 Структура
Под атмосферски притисок живин оксидот има две кристални форми: едната се нарекува монтроидит (орторомбична, 2/m 2/m 2/m, Pnma), а втората е аналогна на сулфидниот минерал цинабар (шестаголна, hP6, P3221); и двете се одликуваат со Hg-O синџири. При притисок над 10 GPa и двете структури се претвораат во тетрагонална форма.
4 Употреба
HgO понекогаш се користи во производството на жива бидејќи лесно се распаѓа. Кога се распаѓа, се генерира кислороден гас.
Се користи и како материјал за катоди во живини батерии.
5 Здравствени проблеми
Жива оксидот е високо токсична супстанција која може да се апсорбира во телото со вдишување на неговиот аеросол, преку кожата и со голтање. Супстанцијата е иритирачка за очите, кожата и респираторниот тракт и може да има ефекти врз бубрезите, што резултира со оштетување на бубрезите. Во синџирот на исхрана важен за луѓето, се случува биоакумулација, особено кај водните организми. Супстанциата е забранета како пестицид во ЕУ.
Испарувањето на 20 °C е занемарливо. HgO се распаѓа при изложување на светлина или при загревање над 500 °C. Греењето произведува високотоксични гасови од жива и кислород, што ја зголемува опасноста од пожар. Живата(II) оксидот бурно реагира со редукционите агенси, хлор, водород пероксид, магнезиум (кога се загрева), дисулфур дихлорид и водород трисулфид. Соединенијата чувствителни на удар се формираат со метали и елементи како сулфур и фосфор.
left
Џејн Џонс (печатар)

Џејн Џонс (починала во 1739 година) била ирски печатар, продавач на книги и сопственик на весници.
1 Живот
Џејн Џонс била сопруга на Теофил Џонс, книжар, печатар, сопственик на весници и можен потомок на Сер Теофил Џонс. Таа е опишана како „родена дама“. Откако Џонс останала вдовица во април 1736 година, таа објавила дека ќе го продолжи бизнисот на нејзиниот сопруг за да го издржува своето големо семејство. Таа продолжила да го печати ''Даблин Ивнинг Пост'' од улицата Кларендон до 31 март 1739 година. Таа, исто така, ги испечатила книгите ''Животот на принцот Јуџин од Саксонија'' (1737), ''Забавите во Спа'' од Карл Лудвиг фон Пелниц (1737), ''Целосните англиски трговци'' од Даниел Дефо (1738) и ''Писмо до една дама, во пофалба за женското учење'' од Ветенхол Вилкс. (1739). Џонс започнала да работи на ''Историјата на бискупите на Ирска'' од Сер Џејмс Вер во 1739 година, но починала во мај истата година пред да може да ја заврши. Нејзината ќерка Елизабет го презела бизнисот, најверојатно со помош на две нејзини сестри. Тие продолжиле да работат од улицата Кларендон уште две години, печатејќи го целосниот сет на делата на Вер заедно со ''Историјата на граѓанските војни во Франција'' од Енрико Катерино Давила (1740). Елизабет Џонс се омажила за граверот Томас Диксон во 1756 година, дотогаш престанала да работи како печатар или продавач на книги.
2 Поврзано
* Список на жени печатарки и издавачи пред 1800 година
Римска комуна

Римската комуна (|Comune di Roma) била основана во 1144 година од Арнолд од Бреша по бунтот предводен од Џордано Пјерлеони. Пјерлеони го предводел народниот бунт поради зголемените овластувања на папата и вкоренетите овластувања на благородништвото. Целта на бунтот била да се организира владата на Рим на сличен начин како онаа на претходната Римска Република. Пјерлеони бил именуван за „првиот Патрициј на Римската комуна“, но бил сменет во 1145 година.
1 Папски однос
Во шема што требаше да стане позната во комуналните борби на Гелфовите и Гибелините, комуната објавила верност на подалечната сила, светиот римски цар и започнала преговори со новоизбраниот папа Луциј II. Комуната сакала тој да се откаже од временската власт и да преземе функција со должности на свештеник. Луциј собрал сила и го нападнал Рим, но републиканските бранители ја одбиле неговата војска и Луциј умрел од повреди добиени од камен што го удрил по главата.
Наследникот на Луциј, папата Евгениј III, не можел да биде осветен во градот поради отпорот. Сепак, тој на крајот се договорил со граѓанската власт што го соборила Пјерлеони и се вратил во Рим на Божиќ 1145 година. Во март 1146 година тој повторно морал да замине. Тој се вратил во 1148 година и го екскомуницирал Арнолд од Бреша, политички теоретичар кој се приклучил на комуната и бил нејзин интелектуален водач.
Папата живеел во Тускулум почнувајќи од 1149 година и бил поставен како папа во Рим дури во 1152 година. Постоењето на Републиката било несигурно. Наследникот на Јуџин, Адријан IV, го убедил царот Фридрих Барбароса да води војска против градот. Арнолд бил уапсен, суден, осуден и обесен во 1155 година. Неговото тело било изгорено, а пепелта фрлена во Тибар.
Во 1188 година, набргу по неговото стапување, папата Климент III успеал да го смири полувековниот конфликт меѓу папите и граѓаните на Рим со ''Конкордскиот пакт.'' Пактот им дозволувал на граѓаните да избираат судии со моќ на војна и мир. Префектот бил именуван од царот и папата имал суверени права врз неговите територии.
Од 1191 до 1193 година, под радикално намалување на бројот на сенатори на еден, градот бил управуван од Бенедето наречен ''Карус хомо'' (''Карисимо'') како ''сумус сенатор'', а Рим го имал првиот општински статут.
По ова, градот повторно бил под папска контрола, иако граѓанската влада никогаш повеќе не била директно во рацете на повисоките благородници или на папството.
2 Битки
* 1145 - Битка против Тиволи, Италија.
* 1167 - Битка кај Монте Порцио против Светиот римски цар, Тускулум и Албано Лациале.
* 1170 - Уништување на Албано Лациале.
* 1191 - Уништување на Тускулумот.
Мари-Луиз Дријанкур

Мари-Луиз Дријанкур (родена Мартин, 1887–1914) била пионерски француски пилот. Таа била шестата жена во светот која добила пилотска дозвола.
Дријанкур е родена во Лион, Франција, а подоцна се преселила во Париз каде се омажила и имала три деца. Нејзиниот сопруг, и самиот љубител на воздухопловството, ја охрабрил да се занимава со летање, а таа започнала часови по летање во 1910 година во училиштето Блериот во близина на Шартр. Во 1911 година се префрлила во училиштето Каудрон во Ле Кротој. На 15 јуни 1911 година ја добила својата пилотска дозвола, со што станала шестата жена во светот (петта во Франција) што го сторила тоа. Остатокот од годината се натпреварувала и учествувала на голем број изложби, вклучително и една во Памплона, Шпанија, каде што била пофалена за нејзините достигнувања од Алфонсо XIII. Меѓутоа, во 1912 година, нејзиниот сопруг загинал во сообраќајна несреќа. Таа се појавила на уште една изложба, во април 1912 година во Juvisy-sur-Orge, и се претпоставува дека од тогаш престанала да лета.
Дријанкур починала од болест кон крајот на 1914 година во L'Haÿ-les-Roses.
Џејн Ерве

Џејн Алин Ерве, општо позната како Jane Herveu, (1885–1955) била пионерска француска авијатичарка која ја добила својата пилотска дозвола на 7 декември 1910 година.
1 Живот
Родена на 10 декември 1885 година во Париз, најпрво била позната како возач на изложба на автомобили, настапувајќи во Кристал Палас во Лондон и учествувајќи во трки со автомобили и мотоцикли на различни локации во Франција.
По обуката во школата за летање Blériot, таа добила француска лиценца бр.318 на 7 декември 1910 година, со што станала четвртата жена во Франција што добила лиценца по Elise Deroche, Marthe Niel и Marie Marvingt. Од 28 мај до 8 јуни 1911 година се појавила на летачката изложба во Лион. По неколку други настапи, таа се натпреварувала во Фемина Купот во 1911 година, но не победила. Отворила школа за летање за жени, но не била многу успешна.
Во 1913 година се омажила за Пол Булзаге. По завршувањето на Првата светска војна, таа се преселила во САД каде што работела во модата. Таа починала на 14 јануари 1955 година.
Жива(II) сулфат

Жива(II) сулфат, вообичаено наречен жива сулфат, е хемиско соединение со формула HgSO<sub>4</sub>. Тоа е цврста материја без мирис која формира бели гранули или кристален прав. Во вода се одвојува во нерастворлив сулфат со жолта боја и сулфурна киселина.
1 Структура
Анхидридната форма содежив Hg<sup>2+</sup>во високо искривена тетраедарна HgO<sub>4</sub> средина. Двете растојанија на Hg-O се 2,22 А, а другите се 2,28 и 2,42 А. Во монохидратот, Hg<sup>2+</sup> усвојува линеарна координативна геометрија со должина на врските Hg-O (сулфат) и Hg-O (вода) од 2,179 и 2,228 Å, соодветно. Забележани се и четири послаби врски со Hg---O растојанија >2,5 Å.
2 Историја
Во 1932 година, јапонската хемиска компанија Chisso Corporation започнала да користи жива сулфат како катализатор за производство на ацеталдехид од ацетилен и вода. Иако во тоа време било непознато, метилживата се формира како несакан производ на оваа реакција. Изложеноста и потрошувачката на отпадните производи од жива, вклучително и метилживата, кои биле фрлени во заливот Минамата од Чисо се верува дека се причина за болеста Минамата во Минамата, Јапонија..
3 Продукција
Жива сулфатот може да се произведе со третирање на жива со топла концентрирана сулфурна киселина:: Hg + 2 H<sub>2</sub>SO<sub>4</sub> → HgSO<sub>4</sub> + SO<sub>2</sub> + 2 H<sub>2</sub>O
Алтернативно, жолтиот живин оксид реагира и со концентрирана сулфурна киселина.
4 Употреба
4.1 Реагенс на Denigés
Киселиот раствор на жива сулфат е познат како Denigés реагенс. Најчесто се користел во текот на 20 век како реагенс за квалитативна анализа. Ако Denigés' реагенсот се додава во раствор кој содржи соединенија кои имаат терцијарни алкохоли, ќе се формира жолт или црвен талог.
4.2 Продукција на ацелалдехид
Како што беше споменато претходно, Hg S O<sub>4</sub> се користи како катализатор за производство на ацеталдехид од ацетилен и вода.
4.3 Оксимеркурација-демеркурација на алкени
Соединенијата на жива како жива сулфат и жива(II) ацетат најчесто се користат како катализатори во оксимеркурацијата-демеркурација, тип на реакција на електрофилно додавање. Хидратацијата на алкен резултира со алкохол што ја следи региоселективноста што е предвидена со Марковниковото правилото.
4.4 Хидратација на алкини
Шемата за реакција е дадена подолу. Конверзија на 2,5-диметихексин-2,5-диол во 2,2,5,5-тетраметилт-трахидрофуран користејќи воден жива сулфат без додавање киселина.
5 Здравствени проблеми
Инхалацијата на HgSO<sub>4</sub> може да резултира со акутно труење: предизвикување стегање во градите, отежнато дишење, кашлање и болка. Изложеност на HgSO<sub>4</sub> во очите може да предизвикаат улцерации на конјунктивата и рожницата. Ако живата сулфат е изложена на кожата, може да предизвика сензибилизирачки дерматитис. И на крај, ингестијата на жива сулфат ќе предизвика некроза, болка, повраќање и сериозно прочистување. Голтањето може да резултира со смрт во рок од неколку часа поради периферен васкуларен колапс.
Жива сулфатот се користел кон крајот на 19 век за да предизвика повраќање од медицински причини.
Глорија Куеста

Глорија Менендез Куеста де Фресно (1911–1987) ― шпанска авијатичарка. Научила да лета на Табладо Ер Филд, и била првата жена во Шпанија која добила пилотска дозвола. Таа била член на Кралскиот аеро клуб од Андалусија.
Кејт Бернхајмер

Кејт Бернхајмер е американска писателка на бајки, научник и уредник.
1 Дела
Првите три романи на Кејт Бернхајмер се трилогија заснована на руски, германски и јидски бајки, „Целосните приказни за Луси Голд“ (2011), ''Целосните приказни за веселото злато'' (2006) и „Целосните приказни за Кеција Голд“ (2001), биле објавени од Fiction Collective 2. Помеѓу другите нејзини дела, нејзината збирка раскази ''„Коњ, цвет, птица“'' била објавена во есента 2010 година од „Кафе хаус прес“. Таа ја уредувала збирката раскази наградена со World Fantasy Award, ''My Mother She Killed Me, My Father He Ete Me: Четириесет нови бајки,'' која била објавена есента 2010 година од Penguin Books. Таа е исто така авторка на ''Девојката во замокот внатре во музејот'', избрана за најдобра сликовница на годината од Publishers Weekly во 2008 година. Нејзината најнова книга за деца е „The Lonely Book“, илустрирана од Крис Шебан и изборот на Amazon.com „Најдобри книги на месецот“ за мај 2012 година; бил објавен во април 2012 година од Рандом Хаус Детски книги.
Бернхајмер е основач и уредник на списанието ''Fairy Tale Review'', како и на голем број антологии од бајките, вклучувајќи ги ''Огледало, Огледало на ѕидот'' (Даблдеј, 2002) и ''Браќа и ѕверови'' (Вејн Стејт Универзитетот Прес, 2007).
Бернхајмер е ко-куратор и ко-уредник (со нејзиниот брат, архитект Ендрју Бернхајмер) на „“, објавена од Places Journal.
Бернхајмер, исто така, била на списокот соработници на ''наградите &NOW 2: Најдоброто иновативно пишување'' кое било објавено во пролетта 2013 година
Таа има диплома од Универзитетот Вeслијан.
Клара Пасафари

Професорката Клара Пасафари де Гутиерез (20 март 1930 – 1994) била аргентински етнолог, антрополог, писател и поет.
1 Биографија
Пасафари е родена во Буенос Аирес во 1930 година. Со нејзините родители, Елизабет Бадолато и Итало Пасафари, таа се преселила во Санта Фе, Аргентина на многу млада возраст.
Пасафари го добила своето средно образование во Институтот „Голгота Богородица“. Во 1947 година се здобила со диплома „Maestra Normal Nacional“. Подоцна се преселила во Росарио, Санта Фе, студирајќи на Националниот универзитет во Росарио (UNR) и стекнувајќи ја титулата професор по филозофија и писмо.
Таа се омажила за Едуардо Гутиерез и имала четири деца од заедницата: Клара Моника, Лаура Инес, Серхио и Клаудија.
Дипломирала социологија и аргентинска книжевност, а докторирала по филозофија и писмо. Во 1975 година, таа станала културен менаџер на Организацијата на американските држави. Седум години била директорка на Универзитетската екстензија на УНР. Од 1971 до 1992 година, таа била редовен истражувач на раните култури додека работела како професор по антропологија, проучувајќи ја усната традиција и фолклор.
Во Росарио, таа поминала 19 години со Фондо национал де лас Артес, каде со Аугусто Раул Кортасар се специјализирала за фолклор. Таа била ко-директор на ''Revista Argentina de Política Culture'' (Аргентински весник за културна политика). Пасафари предавала во Аргентина, САД и Европа за фолклор и образование, културна забава, како и активности на политиката за културно и традиционално наследство за заживување на културното богатство на традиционалните заедници.
Таа починала во Росарио во 1994 година.
2 Почести
Во 1984 година, Фондацијата Конекс ја одликувале Пасафари како еден од петте најдобри аргентински експерти во фолклорот. Во 1989 година ја добила наградата „Признание Алиша Моро де Хусто“.
3 Избрани дела
* Еугенио Кастели. ''La enseñanza de la literatura en la escuela media'', 1963, реедицион 1968 година. Ед. Хуемул. Буенос Аирес. 158 стр.
*''Cambios en la concepción y estructura de la novela mexicana después de 1947'' – Universidad Nacional del Litoral, 1967
*''Фолклор и образование'', 1969 година
*''Артезанија и култура национален'' . Distinguiéndosela en 1974 con "mención del Fondo Nacional de las Artes", y se edita en 1975. 164 pp.
*''Aspectos tradicionales de la Cultura Isleña'', con el Premio Nacional de Ensayo en 1975 por el FNA
*''El Puente Iluminado, (poesías)'', 1976 година. Ед. Librería y Editorial Colmegna. Санта Фе, Аргентина. 94 стр.
*''Folclore para los más chiquitos'', 1976 година
*''Уметничка уметност на фолклорот'', 1979 година
*''De mitos y muerte (poesías)'' . 62 стр.
*''Фолклор y artesanías en la politica културен дел естадо'', 1980 г.
*''El patrimonio folclórico y su aplicación educativa''*''Тема на фолклорна апликација'', 1982 година. Ревидирано за OAS во 1986 година
*''Animación del patrimonio folclórico e indígena'', 1985. 190 стр.
*''Pueblos indios'', 1986. 229 стр.
*''Фолклорен музички дел литорал.''''Bailes, canciones, instrumentos'' . 1989 година. Ед. Argentino de Investigaciones de Política Cultural. Буенос Аирес. 53 стр.ISBN 950-99366-0-X
Роза Силверио

Роза Силверио, цело име Роза де Хесус Силверио Филпо (родена во Сантјаго де лос Кабаљерос, Доминиканска Република на 30 август 1978 година), е доминиканска поетеса и раскажувач.
1 Биографија
Силверио е родена на 30 август 1978 година и моментално живее во Мадрид, Шпанија. Таа е поетеса, новинарка, писателка и културна активистка. Расказите и песните на Силверио се објавени во списанија, литературни додатоци и антологии од различни земји. Нејзините литературни дела се преведени на јазици како англиски, француски, италијански, португалски и каталонски.
2 Дела
Силверио има објавено десеттина дела меѓу кои (наведени во оригинал):
*2005 – Desnuda, poesía. Editora Cole. Santo Domingo, R.D.
*2002 – De vuelta a casa, poesía. Editora Centenario. Santo Domingo, R.D.
*2007 – Rosa íntima, poesía. Editorial Santuario.
*2010 – Selección poética, poesía.
*2012 – Arma letal. La destrucción de las palabras.Ganador Premio Nacional de Poesía 2011 de la República Dominicana
*2012 – A los delincuentes hay que matarlos. Prisa Ediciones.
*2014 – Matar al Padre, poesía. Huerga y Fierro Editores
*2016 – Mujer de lámpara encendida, poesíaa. Huerga y Fierro Editores.
3 Награди
Меѓу наградите кои ги добила Силверио се: во 2011 година награда Саломе Урења во Санто Доминго, во 2005 година награда на XXI меѓународна поетска манифестација во Италија, и други.
Раиса Бељаева

Раиса Василевна Бељаева (|Раиса Васильевна Беляева ; 25 декември 1912 – 19 јули 1943 година) била една од првите руски женски борбени пилоти. Таа се борела заедно со Лидија Литвјак и била заслужна за до три воздушни победи. Таа загинала во борба, од непознати причини, во 1943 година.
1 Ран живот
Бељаева учела на технички институт за кожари во Киров. По дипломирањето, таа ја замолила својата стара пријателка Олга Јамшчикова, инструктор по летање во Ленинград, да ја научи да лета. Бељаева наскоро се покажала како ентузијастичка и неуморна. Пред војната, таа собрала повеќе од 1.000 часа лет и сто скокови со падобран, поучувајќи стотици падобранци. Таа, исто така, учествувала на многу воздушни шоуа над аеродромот Тушино, во близина на Москва.
2 Воена кариера
Учествувала во битката за Сталинград и летала како пилот за придружба на Никита Хрушчов.
Белјаеја загинала во несреќа на 19 јули 1943 година.
3 Библиографија
** https://
*
Роса Гарсија-Малеја Лопес

Роса Марија Гарсија-Малеја Лопес (родена 1981 година) станала првата жена борбен воздухопловец во шпанските воздухопловни сили откако се оспособила за летање со млазен борбен авион во 2006 година.
1 Ран живот
Роса Гарсија-Малеја Лопес е родена во 1981 г. во Алмерија, Шпанија. 
2 Воена служба
Гарсија-Малеја е една од првите женски борбени воздухопловци во шпанските воздухопловни сили оспособена да го лета F/A-18 Hornet, со повеќе од 1.250 часа лет и по учеството во либиската војна во 2011 година, по 15 години служба во шпанските воздухопловни сили, таа му се придружила на Патриља агила на аеробатската демонстративна екипа како воздухопловец на Casa C-101. Во 2018 година била наградена со Медала де Андалусија за нејзините достигнувања.
Движење од 1968 година во Италија

Движењето од 1968 година во Италија или Сесантото било инспирирано од одвратноста кон традиционалното италијанско општество и меѓународните протести. Во мај 1968 година, сите универзитети, освен Бокони, биле окупирани. Во истиот месец сто уметници, меѓу кои и Џо Помодоро, Арналдо Помодоро, Ернесто Трекани и Џани Дова 15 дена го окупирале Триеналето на Палацо дела.
1 Движење '68
Позадината на движењето потекнува од ново трансформираната економија на Италија. Земјата неодамна ја зголемила индустријализацијата и почнала да се развива нова модерна култура. Движењето имало свои корени во штрајковите и универзитетските окупации во 1960-тите, заедно со меѓународните наслови за социјалистичките политички триумфи во Студената војна.
Студентите од работно или селанско потекло главно го поттикнале движењето во обид да го променат традиционалното капиталистичко и патријархално општество. Новиот образовен систем овозможил големото население да се образува и, со такво образование, да ги доведе во прашање општествените функции. Немирите започнале со студентски протести кои првично биле потценети од политичарите и печатот; ова набрзо се претворило во „борба на работниците“.
Во првите моменти од студентскиот протест, десницата на универзитетите била меѓу лидерите на движењето. Битката кај Вале Џулија на Универзитетот во Рим на 1 март 1968 година била последната акција во која левичарските и десничарските студенти биле заедно бидејќи на 16 март по нападот на Универзитетот Ла Сапиенца, имало јаз меѓу „движечките“ и реакционерите. Левицата дошла да доминира во движењето и десничарските дебати за тоа кои активности треба да се искористат за да се продолжи движењето.
2 Последици
Контракултурните ставови на движењето завршиле со создавање конфликти во италијанската левица. Движењето навистина донело форма на солидарност меѓу младите и се создало нова политизирана генерација. Се расправа за тоа кога и како се формирала нова политичка генерација.
Дорис Гроув

Дорис Гроув е американски пилот на едрилица за соборување светски рекорди, инструктор по летање и член на Куќата на славните во САД. Таа била ран пионер на гребенот што се издигнала во Апалачките Риџ и долина во 1970-тите, на крајот поставила три светски рекорди во летечки едрилици таму и станала првата жена што ја заработила FAI 1000км Диплома. Таа исто така била копилот-каскадер во филмот од 1999 година ''„Аферата Томас Краун“''.
Гроув моментално живее во близина на Стејт колеџ, Пенсилванија со нејзиниот сопруг Томас Кнауф, уште еден пилот на едрилица во халата на славните. Тие го поседувале и управувале со Ridge Soaring Gliderport во Џулијан, Пенсилванија, кој го основале во 1975 година. За жал, пристаништето за едрилици се затворило во 2022 година.
1 Светски рекорди на едрилици
* Едрилица за едно место, женско
* Растојание за излез и враќање: 731,27 км, 7 април 1979 година, Ridge Soaring Gliderport, Џулијан, Пенсилванија, Schleicher ASW
* Растојание за излез и враќање: 1000,86 км, 11 март 1980 година, Ridge Soaring Gliderport, Џулијан, Пенсилванија, Schleicher ASW
* Растојание за излез и враќање: 1127,68 км, 28 септември 1981 година, Меморијалниот аеродром Пајпер, Лок Хевен, Пенсилванија, Шемп-Хирт Нимбус 2
*''Извор: Меѓународна аеронаутичка федерација.''
2 Други летачки достигнувања
* Диплома 1000 K, прва жена, САД #12 (Int #24) 1980
* Награда за исклучителни достигнувања на SSA 1981 година
* Трофеј Итон (со Т. Кнауф) 2000 година
* Благодарница (со Т. Кнауф) 2005 г
:''Извор: Зголемена Куќа на славните.''
3 Книги напишани
*''Федерални авијациски регулативи за пилоти со едрилици'', 1996 година
*''Прирачник за спречување несреќи за инструктори за летови со едрилици'', со Томас Кнауф, второ издание, 1993 година, (Без ISBN)
*''Прирачник за превенција од несреќи за пилоти со едрилици'', со Томас Кнауф, 1992 година.
*''Прирачник за обука за судење за пилоти со едрилици'', со Дорис Гроув, 1985 година. OCLC 61776977
*''Основи на едрилиците од соло до лиценца'' со Томас Кнауф и сор., 1-во издание, 1984 година.
Мари-Емили Марион де Монтанкло

Мари-Емили Марион де Монтанкло (1736 — 1812) — француска феминистка, новинарка, поетеса, драматург и уредничка.<ref>James Van Horn Melton, '''' Била директорка на женското списание ''Journal des dames'' (1759–78).
1 Живот и кариера
Де Монтанкло е родена во Екс-ан-Прованс во 1736 г. Нејзиниот прв брак завршил со смртта на нејзиниот сопруг, а вториот брак завршил со законска разделба. Во 1774 г., таа станала уредничка на ''Journal des dames''. Во оваа улога, таа се обидела да ги продолжи своите феминистички цели и ја искористила својата положба за да побара поддршка за општествените реформи.
Подоцна, Де Монтанкло станала директорка на театарот Монтансје во Версај. Помеѓу 1782 и 1804 г. напишала голем број комични драми, од кои некои биле изведени.
Суфлер

Суфлер или театарски шепкач - лице кое им шепоти на глумците, им го „дофрла“ текстот на нивните улоги за време на пробите и изведбите. Суфлерот користи т.н. ''книга на шепкање'', која го содржи целосниот текст на претставата, како и неговите белешки и ознаки за паузи во интерпретацијата на глумецот.
Некои бини ја задржале т.н. ''шепкачка''''школка'', во која суфлерот би бил скриен од публиката и можел да им шепка на глумците, но во современиот театар вообичаено е суфлерот да се смести од страната на сцената, зад кулисите.
1 Поврзано
* Инспициент
Плоштад дел Плебисцито

Плоштадот дел Плебисцито (|Chiazza d'o Plebbiscito) е голем јавен плоштад во центарот на Неапол, Италија.
1 Историја
Именуван по референдумот од 21 октомври 1860 година, со кој Неапол влегол во обединетото Кралство Италија. Плоштадот е многу блиску до Неаполскиот Залив и се граничи со Кралската палата (источно) и црквата Сан Франческо ди Паола (на запад) со нејзините карактеристични двојни колонади кои се протегаат на секоја страна. Други забележани соседни згради се Палацо Салерно и Палатата на префектурата (на левиот крак од црквата).
Во првите години на 19 век, кралот на Неапол, Мурат (шура на Наполеон), ги планирал плоштадот и зградата како почит на императорот. Набргу откако Наполеон конечно бил испратен во Света Елена, Бурбоните биле вратени на престолот, а Фердинанд I ја продолжил изградбата, но го претворил готовиот производ во црквата што ја гледаме денес. Ја посветил на свети Фрањо од Паола, кој престојувал во манастир на ова место во 15 век. Црквата потсетува на Пантеонот во Рим. Пред фасадата има трем што се потпира на шест столбови и два јонски столба. Внатре црквата е кружна со две странични капели. Куполата е висока 53 метри.
Во 1963 година, општинската уредба го трансформирала плоштадот во јавен паркинг за да се справи со неконтролираното зголемување на автомобилите во градот. Плоштадот на тој начин бил обезличен (меѓу другото, покрај паркинг имал и широк простор за паркирање на автобусите од јавниот превоз во близина на коловозот, па дури и бил направен голем двор на Брзиот трамвај кон крајот на осумдесеттите) сè додека во 1994 година, по повод самитот на Г7, плоштадот бил реновиран, прво заменувајќи го асфалтот на коловозот зад Кралската палата со потрадиционалните поплочени камења, а потоа целосно претворен во пешачка зона.
Повремено, плоштадот се користи за концерти на отворено. Уметниците кои настапувале тука вклучуваат популарни италијански и неаполски уметници, како што се Франко Батијато и Пино Даниеле, но и меѓународни ѕвезди како Елтон Џон, Марун 5 и Мјуз. Во мај 2013 година, Брус Спрингстин и Е-Стрит Бенд одржале концерт на местото.
2 Галерија
Камила Родолфи

Камила Родолфи (1449 г.) била командант на група жени кои се собрале да се борат против Франческо Сфорца.
1 Биографија
Родолфи била член на високо ценето трговско семејство Родолфи, кое било едно од главните владејачки семејства на Вигевано и била платен војник. Нејзините датуми на раѓање и смрт не се познати, но познато е дека таа била највлијателна во Италија во 1449 година. Кога Франческо Сфорца се обидела да го земе Вигевано во април 1449 година, Родолфи и група жени возвратиле откако многу мажи загинале при обидот. И покрај обидот на жените, Сфорца сепак го освоила градот, но некои извори сугерираат дека понекогаш сакала Камила Родолфи и нејзината војска да парадираат во целосна униформа.
2 Наводи
Снежана Вујовиќ Николиќ

Снежана Вујовиќ Николиќ е академска сликарка, родена на 2 јуни 1959 година во Земун. Дипломирала на Факултетот за уметност во Белград, отсек сликарство во 1984 година, каде што завршила и постдипломски студии во 1987 година. Имала повеќе самостојни и групни изложби. Нејзините слики се наоѓаат во бројни јавни и приватни галерии низ светот.
Палацо де Балис

Палацо де Балис е историска зграда од 15 век со шпанска готска архитектура; Кулата Де Балис е дел од неа. Се наоѓа во центарот на градот Алкамо, во провинцијата Трапани.
1 Историја
Според историчарот Пјетро Марија Рока, палатата датира од 1495 година.
Им припаѓала на семејството Де Балис, благородници родени во Пјаченца, кои ја изградиле, а била направена по дизајните на Томазо и Пјетро Оддо, (татко и син) кои биле од Монреале (Палермо).
По изумирањето на Де Балис и преносот на имотот на семејството Папе и Полици, делот што ја вклучувал кулата му припаѓа на семејството Д'Анџело, додека другиот дел му припаѓа на семејството Кастроџовани-Ианито.
1.1 Опис
Џузепе Полици ја опишува палатата на овој начин:
:''Торе де Балис, чии горни делови добро се чувани, има правоаголен прозорец, поделен на три светла со две мали столбови и обоен прозорец во задната фасада, покрај прекрасната рамка со машиколација, која ги одржува мерлоновите.''''Врати со елипсовидни сводови, опкружени со готски облик потпрени на мали обликувани жици''.
На првиот кат квадратната кула има прозорец со архитрав и мали корни; на вториот кат, има три-светло-прозорец вметнат во кружен лак; на источната страна на дворот на дворот има мулиониран прозорец. Кулата е опкружена со диви, потпрени на мали ниши кои држат зашилени сводови.
Во античко време главната врата била во средината; во 18 век била заменета со две нови врати: таа на улицата број 21, има портал од калкаренит со две основи обложени со лесен; втората, на бројот 23, е помала и има две неправилни основи, поради обновувањето на површината на патот; во кулата може да се влезе преку скали од влезот во куќата број 23.
На првиот кат има четири балкони, од кои два се со камени галерии со бравулести јазли; на јужната страна, на вториот кат, има два балкона со две галерии со камења; на приземјето, во виа Мадона Дел'Алто, има три врати и три прозорци на модерни станбени згради. Првиот кат има четири мали балкони, а уште еден на вториот кат; на аголот го има грбот на семејството Де Балис, со лентиран штит со три топки.
Внатре во палатата има елегантен двор, со скали кои водат до првиот кат; вратите овде се лакирани и нивните панели со стакла, насликани со цвеќиња и различни фигури. Внатре во салата има некои фрески кои биле обновени од професорот Џузепе Ганга во 1985 година, кои претставуваат разнобојни цвеќиња и пејзажи. Наместо тоа, центарот на сводот е надграден со прозорец од рози, а спалната соба е украсена со кревет со настрешница и неколку фрески на таванот.
Во 2005 година, палатата и нејзината кула биле обновени и биле во согласност со првобитните одлики на зградата: овие дела биле целосно на сопствен трошок на семејството Д'Анџело.
1.2 Асоцијација за културна музика
Таа има свое седиште во оваа зграда и нејзината цел е да промовира уметност и музика, со цел да придонесе за растот и внатрешната убавина на тинејџерите пред сè, преку изложби, концерти, курсеви за музика и пеење, музикотерапија, покрај дифузијата на литературни предмети и Математика.
Друга цел е да се вратат вкусовите, употребите и традициите од нашето минато; тие даваат вечери, а исто така може да се посетите Палацо де Балис со водич.
Дора Камински

Дора Дебора Камински (1909–1977) била американски уметник.
1 Ран живот и образование
Дора Дебора Камински е родена во Њујорк во 1909 година Како дете, таа посетувала училиште на Образовната алијанса, по што ја следела Уметничката студентска лига на Њујорк. Таа продолжила да студира во Европа во 1930-тите, вклучително и во Виена, Париз, Штутгарт и Минхен. Заработила како модел на уметници.
2 Средниот животен век
Камински работела во Музејот во Бруклин три години како дел од наставниот кадар. Во 1943 година таа била една од членовите на повелбата кои го организирале Националното здружение за сериграфи и останала членка 13 години. Камински првпат го посетила Таос, Ново Мексико во 1944 година, поминувајќи го секое второ лето пред да се насели таму во 1954 година. Таа, исто така, имала дом во Делфи, Грција. Работела и на Хаваи краток период. Камински била вклучена во изложбите на Музејот за ликовни уметности во Далас во 1947 и 1951 година на Националното здружение за сериграфи.
Во 1958 година Камински се омаѓила за колегата уметник од Таос, Леон Гаспар. Откако тој починал во 1964 година, таа работела како куратор на ретроспективни изложби на неговите дела одржани во Музејот на Западен Тексас и Музејот на уметност во Ново Мексико. Од 1972 до 1973 година ги посетила Африка и Индија.
Работела во сериграфско печатење, пастелно цртање и сликање. Нејзините сериграфи се појавиле во збирки како што се Академијата за уметност во Мемфис, музејот Балтимор и музејот Метрополитен.
3 Подоцнежниот живот и наследството
Нејзините награди вклучуваат Награда за набавка на Националното Министерство за финансии во 1940 година, Наградата за купување на музејот Метрополитен во 1941 година и наградата за највисоко купување во сериграф од Уметничкиот музеј Санта Фе. Таа добила грант од Фондацијата Вурлицер за годините 1956 и 1957 година.
Таа починала во 1977 година.
4 Значајни колекции
*''The Abandoned Sluice'', акварел, Американски уметнички музеј Смитсонијан, Вашингтон, DC.
Ана Мајани

Ана Мајани (4 февруари 1936 - 28 февруари 2021 година) била италијански претприемач, позната како „кралица на чоколадото“.
1 Ран живот и образование
Мајани била родена во Болоња, Италија, каде што нејзиното семејство поседувало фабрика за чоколади. На 15 годинишна возраст останала бремена. По завршувањето на студиите, кога имала 18 години, започнала да работи во семејниот бизнис со чоколади, соработувајќи со нејзиниот татко Франческо. Нејзината мајка, Луиза Каведони, била домаќинка.
2 Кариера
Нејзината семејна фабрика за чоколада била основана од нејзините предци во 1796 година. Мајани ја презела контролата врз компанијата во 1985 година, но дотогаш семејството ги продало најголемиот дел од акциите во компанијата. За да си ја врати сопственоста таа морала да ја стави под хипотека својата куќа. Мајани станала потпретседател, заедно со синот Франческо Мезадри Мајани, кого го нарекувала „брат“ затоа што биле многу блиски според возраста. За финансиите се грижел нејзиниот син, додека Мајани дизајнирала десетици нови форми, текстури и пакувања за нивните чоколадни колекции. Таа ги претворила чоколадите на нејзиното семејство во дизајнерски предмети и додала харизма на брендот на компанијата.
Мајани починала во Болоња на 28 февруари 2021 година, на 85-годишна возраст, од СОВИД-19. Чоколадната фабрика, во времето на нејзината смрт, со 225 годишна историја, била најстарата фабрика за чоколади во Италија.
3 Наводи
Зена Кардман

Зена Марија Кардман (родена на 26 октомври 1987 година) е американски геобиолог и космонаут на НАСА.
1 Ран живот и образование
Кардман е роден на 26 октомври 1987 година. Таа добила диплома за наука по биологија на Универзитетот во Северна Каролина во Чапел Хил, каде што дипломирала биологија, студирала хемија и океанографија и напишала теза за почести во творечко пишување.
Истражувањето на Кардман ја одвело на оддалечени терени од Арктикот до Антарктикот и вклучило повеќe експедиции надвор од матичната земја на истражувачки бродови. Додека билa на Универзитетот во Северна Каролина, Кардман студирала биогеохемија во јаглеводородни истекувања и хидротермални отвори. За тоа време, таа работела и со Палмер долгорочна еколошка истражувачка мрежа на Антарктикот. Завршила магистер на науки со истражувачката група на д-р Андреас Теске.
За време на нејзината рана кариера, Кардман го поддржила истражувањето на НАСА во Британска Колумбија, Ајдахо и Хаваи, развивајќи оперативни архитектури за планетарна ЕВА. Таа пловела како помошник инженер во Здружението за морско образование, работејќи во машинската соба на бригантин. Во времето на нејзиниот избор во јуни 2017 година, Кардман била дипломиран научен соработник на Националната научна фондација и кандидат за доктор по геонауки на Државниот универзитет во Пенсилванија, студирајќи геобиологија и редокс парови на подземјето на Земјата.
2 Кариера во НАСА
Пред нејзината кандидатура за астронаут, Кардман работела во наука и операции за Истражувачкиот проект на НАСА за павилјонско езеро (2008-2015) и БАСАЛТ (2016-2017). Во јуни 2017 година, таа била избрана за член на Астронаутската група 22 на НАСА и ја започнала својата двегодишна обука во вселенскиот центар Џонсон во Хјустон.
3 Личен живот
Нејзините хобија вклучуваат качување по карпи, истражување на пештери, поезија и пауерлифтинг.
4 Награди и почести
Кардман има добиено бројни академски награди, вклучително и стипендија за дипломирање за истражување на Националната научна фондација, стипендија за дипломирани студенти на Ројстер Општество, награда на канцелар (UNC Chapel Hill) за најистакнати постари жени и стипендии за конзорциум за вселенски грантови.
5 Наводи
Дарја Коробкина

Дарја Александрова Коробкина родена во Петроград, била медицинска сестра и доброволец како припадник на петтиот пешадиски полк на Дринската дивизија. Во тогашните извештаи се пишува за нејзината извонредна храброст, за тоа што „деноноќно“ ги преврзувала ранетите Срби на отворено, можела во еден ден да им пружи медицинска помош на 120 војници.
Таа починала на 2 октомври 1914 година за време на тешките борби на Еминовите води, на планината Гучево, заедно со еден српски офицер.
Подоцна Српските Новини кои се издавале на Крф, објавиле песна за херојството на Дарја Коробкина која ја напишал српскиот поет Милосав Јелиќ, кого таа го спаси со сопствените раце. Песната ги содржи следните редови:
::''А Дарја нас помилује руком''::''Ране веће и тежи и жали''::''Кад би знали Руси, кад би знали...'':::
Во нејзина чест прво и подигнале спомен плоча во Гучево во 2014 година и споменик 2018 година, покрај Спомен костурницата и спомен-плоча во Бачевци кај Бајина Башта во 2016 година.
1 Поврзано
* Хероини од Првата светска војна во Србија
Џиоти Амге

Џиоти Кишанџи Амге (родена на 16 декември 1993 г.) е индиска глумица позната по тоа што е најниската жива жена на светот според ''Гинисовата книга на рекорди''.
По 18-тиот роденден на Амге на 16 декември 2011 година, таа официјално била прогласена за најниската жена на светот од Гинисовата книга на рекорди со висина од 62.8 цм. Нејзината ограничена висина се должи на генетско пореметување наречено исконско џуџе.
Амге била прикажана во документарниот филм од 2009 година со наслов ''Body Shock : Two Foot Tall Teen''. Таа исто така беше гостин-учесник во ''Bigg Boss 6'', индиско телевизиско шоу. На 13 август 2014 година, таа била избрана во четвртата сезона на ''Американската хорор приказна: Фрик шоу'' како Ма Петит.
1 Настапи во медиумите
Амге, заедно со Тео Мамукари, биле ко-домаќини ''на Ло шоу деи рекорд'' во 2012 година на италијанскиот канал Канале 5.
Во август 2014 година, Амге доби улога во ''Американската хорор приказна: Фрик шоу'' каде што се појави како Ма Петит, чија премиера била на 8 октомври 2014 година.
Нејзината восочна статуа е присутна и во Музејот на восочни личности, Лонавала.
2 Филмографија
+Список на филмови и телевизиски појави, година, Наслов, Улога, Белешки
2009 година, ''Шок на телото'', Самата, Епизода- Тинејџер висок два стапки
2012–2013 година, ''Големиот шеф 6'', Самата, Гостување
2014–2015 година, ''Американска хорор приказна: Чудно шоу'', Ма Петит, 12 епизоди
2018 година, ''Матарам (краток филм)'', Краток филм
2020 година, Најмалата жена на светот: Запознајте ја Џиоти, Самата, TLC (ТВ мрежа) што се емитуваше во јули 2020 година
3 Социјална служба
Амге учествувала со полицијата во Нагпур за да ги повика индиските граѓани да останат дома за време на заклучувањето на КОВИД-19 во Индија.
Алфонсина Страда

Алфонсина Страда (родена 16 март 1891 и умрела 13 септември 1959 година) била италијанска велосипедистка.Била единствената жена што возелаво трите главни велосипедски трки. Таа започнала на Џиро д'Италија (позната трка која се одржува и денеска) во 1924 година кога организаторите ја помешале со маж. Весниците ја нарекувале ''Ѓавол во фустан''. Нејзината тркачка кариера вклучувала италијански рекорд кој траел дури 26 години откако го покорила.
1 Раниот живот
Родена како Алфонсина Морини во Кастелфранко Емилија, во близина на Модена, таа бела ќерка на селско семејство. Нејзиниот татко бил дневен работник, а нејзината мајка медицинска сестра . Некои луѓе велат дека дека нејзината куќа била барака без прозорци низ која трчале кокошки. Дополнителни извештаи зборуваат дека нејзиното семејство сметало дека нејзината страст за возење велосипед е дело на ѓаволот, дека има злобно око. Некои извештаи велат дека таа била едно од осумте деца; други дека била една од 10-те, со осум браќа; други дека имала 10 браќа. Има многу извештаи за раниот живот Алфонсина, но никој не е прифатен како точен. Така да раниот живот на Алфосина ќе остане сè уште мистерија.
2 1924 - Џиро д'Италија
Возењето на Алфонсина на Џиро д'Италија дошол поради несогласување помеѓу организаторот, (Емилио Коломбо) и најдобрите возачи. Најдобрите возачи одбија да учествуваат. Коломбо го направи она што го направи Тур де Франс и понуди места на кој сакаше да вози. ''Gazzetta dello Sport'' вети дека ќе им ги плати сметките, хотелите и храната. Понудиле места за 90 белосипедисти и ветиле 600 кокошки, 750 кг друго месо, 4.800 банани и 720 јајца.
На Страда никогаш повеќе не и беше дозволено да го вози Џиро, но таа го следешела неколку години и ја заслужила почитта на новинарите Армандо Коугне, Џардини, Коломбо, Катанео, Латуарда, Костанте Жирарденго, како и на други новинари и натпреварувачи. Таа возела изложбени трки низ Италија, Шпанија, Франција, Луксембург и пред царот Николај II од Русија во Санкт Петербург. Во 1937 година во Париз го победила францускиот шампион Робин.
Во 1938 година таа го поставла женскиот светски рекорд за час, покривајќи 32,58 км во Лонгшамп, Париз, рекорд соборен во 1955 година од Тамара Новикова од Советскиот Сојуз.
Италијанскиот писател Дино Буцати напишал дека како момче се возел во парк во Милано, ја видел Алфонсина и успеал да остане со неа два круга.
3 Сеќавања на Алфонсина Страда
Во 2010 година италијанскиот бенд Têtes de bois ја објавил песната „Alfonsina e la bici“ посветена на Алфонсина Страда.
Во видео клипот на песната е италијанската астрофизичарка Маргерита Хек во главната улога како Алфонсина Страда.
4 Наводи