Емили Луиз Боарне

Емили Луиз Бохарне се омажила за грофот де Лавалет, 8 јануари 1781 - 18 јуни 1855 година) - сопруга на еден од истакнатите соработници на Наполеон, грофот Лавалет, кој го спасила од затвор и го добила прекарот „Европска Хероина“ од Наполеон.
1 Биографија
Ќерка на генерал-полковник Маркиз Франсоа де Бохарне (1756-1846) од неговиот брак со неговата братучетка Мари-Ана-Франсоаз де Бохарне (1757-1822). Од страната на нејзиниот татко, таа била внука на Александар де Бохарне, првиот сопруг на царицата Жозефина. По разводот на нејзините родители (1793), таа била израсната во познатиот интернат Мадам Кампан, каде што студирала нејзината роднина Хортенс де Бохарне и Каролина Бонапарта.
Во младоста била вљубена во Лисјен Бонапарт, но Наполеон ја оженил за неговиот аѓутант Антоан Лавалет (1769-1830). Нивната венчавка се одржала на 22 април 1798 година, осум дена по нивното запознавање и непосредно пред почетокот на египетската експедиција. По враќањето во Франција од Египет, Лавалет брзо се искачи на слава. Имал успешна кариера во државната служба и во 1808 година ја добил титулата гроф.
Неговата сопруга Емилија била едноставна и кротка и во периодот на првата империја била дама на дворот на царицата Жозефина, од 1800 година швалерка, а од 1804 година главна слугинка, но по разводот со Наполеон. (1809) го напуштила судот. Како примерна сопруга и мајка, грофицата Лавалет се посветила на воспитувањето на својата единствена ќерка. По стоте дена, грофот Лавалет бил даден на суд од страна на Бурбонската реставрација. Тој бил обвинет за олеснување на враќањето на Наполеон во Париз и бил осуден на смрт. Сите обиди на неговата сопруга и пријателите, маршалот Мармонт и војводата од Паскје, не можеле да го убедат Луј XVIII да ја откаже егзекуцијата. Тој бил толку упорен што дури и одбил да ја замени гилотината со егзекуција, како што барал самиот гроф Лавалет, сеќавајќи се дека во минатото бил офицер.
Гледајќи дека нема повеќе надеж за кралска милост, грофицата Емилија решила да организира бегство нејзиниот сопруг да избега од затворот Консиержери. Во пресрет на егзекуцијата, на 20 декември 1815 година, искористувајќи ја својата болест (во октомври родила мртво дете) и фактот што била донесена во затвор во затворена паланкин, таа отишла со својата ќерка на последна средба со нејзиниот сопруг, при што таа ја разменила облеката со него. Откако ги измамиле чуварите, грофот Лавалет и неговата ќерка го напуштиле затворот, во дворот седнале во паланкинот, по што се префрлиле во кочија и безбедно пристигнале во куќата на Бресон. Останувајќи во затвор, Емилија влегла во тепачка со затворскиот чувар, кој случајно погледнал во ќелијата на затвореникот и на тој начин можела да добие време.
Целиот официјален Париз бил бесен на нејзината постапка. Откако дознал за тоа, царот му рекол на Деказ: „Ете, и тие ќе речат дека тајно му организиравме бегство“. Откако поминал една недела во канцеларијата на Министерството за надворешни работи, каде што никој не помислил да го бара грофот Лавалет, со помош на принцезата Водемон и со помош на тројца англиски генерали, тој излегол од Париз и стигнал до холандската граница. Грофицата Лавалет поминала еден месец во затвор и поминала низ неколку испрашувања. За време на судењето на англиските генерали таа глумела сведок, што полудел. Кога на грофот Лавалет му простиле и се вратил во Франција во 1822 година, неговата сопруга не го препознала. Таа била тешко болна и паднала во тивко или насилно лудило. Тој остатокот од животот го посветил на грижата за неа.
По неговата смрт, грофицата Емилија живеела во куќата на нејзината ќерка, каде што починала во јуни 1855 година, сè уште во истата несвесна положба. Според семејната легенда, таа полудела не од грижите што ги претрпела додека го спасувала сопругот, туку од тоа што случајно нашла докази за неговото неверство во неговото биро. Грофицата Лавалет била погребана на гробиштата Пер Лашез во Париз. Фасцинантното бегство на грофот Лавалет станало позната приказна, а неговата сопруга станала европска хероина. Стендал ги спомнал во својот роман „Црвено и Црно“ (1830). Во 1899 година, драматургот Емил Моро ја напишал драмата „Мадам де Лавалета“, која била поставена со голем успех во театарот Водвил во Париз, а грофот Флери објавил детална приказна за животот и подвизите на грофицата Емилија.
Ќерката Жозефина (1802-1886) се омажила за баронот Франсоа де Фарже (1787-1836) во 1817 година. Бракот не бил среќен и парот се разделил во 1830 година. Барон Фаргет извршил самоубиство во 1836 година, обидувајќи се да го убеди својот најмлад син да му дозволи да умре. По смртта на нејзиниот сопруг, Џозефина имала љубовна врска со Ежен Делакроа и се потпишувала во своите дневници под мистериозната буква „Ј“ цели 30 години. Таа починала во Париз во 1886 година.