procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Дејан Милиќевиќ

Дејан Милиќевиќ (српски: ''Дејан Милићевић'') — српски режисер за музичко видео и моден фотограф кој создал многу музички спотови за многу познати поранешни југословенски музичари. Тој, исто така, фотографирал многу модели, од кои некои биле користени како дел од колекцијата Џони Пеци. Исто така, ја фотографирал популарната турбо-фолк пејачка Светлана „Цеца“ Ражнатовиќ, чии фотографии биле прикажани во изданието на локалното списание „ Плејбој “.
1 Личен живот
Во 2007 година, Миличевиќ се преселил во Скопје, Македонија. Неговиот втор дом е во Белград (заклучно со 2010 година).
Ана Портној

Ана Портној (1950 - 30 мај 2020) — аргентински фотограф. Родена во Буенос Аирес, таа отишла во егзил во Шпанија во 1977 година. Таа направила фотографии на многу автори, вклучувајќи Андреу Мартин, Хуан Марсе, Маруха Торес, Хавиер Серкас, Клаудија Пињеиро, Клара Облигадо, Гуљелмо Мартинес, Родриго Фресан, Маријана Енрикез, Џејмс Елрој, Петрос Маркарис, Алехандра Костамагна, Колм Тојбин и Ида Витале.
Владимир Куртев

Владимир Куртев (Плевен, 19 октомври 1888 — Софија, 7 јуни 1946) — револуционер од Бугарија, учесник во македонското револуционерно движење. Деец на Македонската револуционерна организација и подоцна Внатрешната македонска револуционерна организација, близок соработник со Иван Михајлов. Според бугарската историографија, тој имал учество во спасувањето на Евреите од фашистичката бугарска депортација.
1 Животопис
Завршил историја и географија на Софискиот универзитет. Како ученик станал член на ВМОРО (1905), четник во четата на тиквешкиот војвода Д. Даскалов (1907), учествувал и во Битката кај „Ножот”. По Првата светска војна бил професор и директор на гимназијата во Ќустендил, претседател на друштвото „Илинден”, близок соработник на Иван Михајлов, пунктов началник на ВМРО во Ќустендил (1926), резервен член (1928) и член на ЦК на ВМРО (1932). Во 1946 бил уапсен од властите и стрелан.
Макрограф

Макрограф или фотомакрограф е слика направена на размер кој е видлив со голо око, што е спротивно на микрографска слика. Понекогаш се дефинира поточно како слика со размер помала од десет пати зголемување.
1 Материјална наука
Овој термин често се применува на тридимензионална слика направена од материјал со употреба на стереомикроскоп со ниска моќност. Овие слики се користат во материјалната наука, особено во проучувањето на стресните прекршувања кај металите. Овој метод може да се користи и за да се анализира фината структура на челикот, во стандардизиран тест наречен Бауманов метод што создава сулфурен отпечаток што ја покажува количината и распределбата на сулфурните подмножества низ металната структура.
Самуил Бернштејн

Самуил Борисович Бернштејн (, – , ) — руски лингвист, славист, македонист.
1 Животопис
Тој произлегол од школата на познатиот руски славист А.М.Селишчев и бил долгогодишен раководител на Катедрата за словенска филологија на Московскиот универзитет „Ломоносов” и на Одделот за славистика и балканистика на АН СССР.
2 Творештво
Бил автор на околу 400 научни трудови, вклучително и 18 книги. Член на МАНУ надвор од работниот состав (избран на 25 декември 1969 година). Еден од првите слависти што (во првото издание на Големата советска енциклопедија, 1938) го одбележа постоењето на македонскиот јазик како посебен член на словенското јазично семејство. Во Одескиот архив (1934) имал најдено единствениот примерок на дел од коректурите од необјавеното списание „Вардар” на Крсте Петков Мисирков. Објавил две статии за тоа списание. Во 1938 година, во една своја статија објавена во Големата светска енциклопедија, првпат се осврнал на македонскиот јазик, како посебен словенски јазик. Тоа било првиот случај да се зборува за во една значајна публикација за посебноста на македонскиот јазик. Непосредно по завршувањето на Втората светска војна, неговиот интерес за македонскиот јазик се зголемил, а особено со неговото проучување на Крсте Петков Мисирков. Во 1946 почнал да ја пишува граматиката на македонскиот јазик. Неговиот придонес за изучувањето на македонскиот јазик се зголемил и со тоа што под негово менторство биле изработени првите докторски дисертации од таа област. Бил еден од најголемите слависти на 20 век и многу се занимавал со македонскиот јазик.
Курт Лубински

Курт Лубински (19 октомври 1899 - 1969) бил германско-холандски фоторепортер. Тој работел во „Улштајн Верлаг“ кон крајот на 1920-тите, емигрирал во Холандија во 1933 година и во Соединетите Држави во 1943 година. Работел за холандски илустрирани неделници како „Хет Левен“ каде бил ран фоторепортер кој патувал низ оддалечените области на поранешниот Советски Сојуз и Етиопија. Неговата необична тема - луѓе од ретки фотографираните култури, лавови кои се возат во мали автомобили, луѓе што се однесуваат чудно на јавни места - му го дале угледот на „меѓу првите што ја запознале јавноста со слики од чудни култури и егзотични народи“.
1 Личен живот
Тој бил оженет со фотографот Маргот Левин-Рихтер во 1927 година и подоцна се развел. Тие имале еден син, Петер, во 1931 година. Маргот и Петер го смениле презимето во Лукас кога емигрирале во САД.
2 Објавени дела
***
Душан Константинов

Душан Константинов (роден на година во - починал на година во ) — македонски етнолог, публицист, книжевник (автор на драмски дела), интелектуалец од висок профил, полиглот, научен работник, историчар, еден од основачите на Друштвото за наука и уметност - Битола и прв секретар, човек што објавил голем број на трудови од научен, публицистички карактер.
1 Животопис
Душан Константинов е роден во 1922 година во Крагуевац (Србија). Основно образование стекнал во родното место, средно образование во Битола, а Филозофски факултет во Скопје. Докторирал двапати - првата тема му била од областа на етнологија (за печалбарството) и втората за револуционерното дело на Дамјан Груев.
Бил етнолог и [[историчар, издавач на весници и одделни публикации, еден од основачите на Друштвото за наука и уметност во Битола, [[полиглот (со познавање на над 20 јазици) и со две дисертации одбранети на Универзитет „Свети Кирил и Методиј” во Скопје (на Природно-математичкиот факултет) од областа на етнологијата на тема „Печалбарството во Македонија” и на Филозофскиот факултет од областа на националната историја на тема „Дамјан Груев Личноста на револуционерот, неговата улога и неговото место во македонското револуционерно и народноослободително движење” (1980).
2 Творештво
Покрај научна, новинарска, книжевна и пубицистичка дејност, тој се занимавал и со преведување. Автор е на компаративен превод на Светото писмо од староеврејски (јидиш) со користење на преводите на грчки, латински, старословенски и преводите на современите светски јазици на современ македонски јазик во 1997 година. Автор е и соавтор на над 50 книги и голем број библиографски единици за македонското минато; често како соавтор со брат му Милош Константинов. Како библиофил, оставил лична библиотека од околу 50.000 книги.
Неговиот придонес е голем во расветлувањето на организацијата и настаните во Илинденскиот период и голем број револуционери и организатори од тоа време. Душан Константинов со портрет и со биографски податоци е застапен во енциклопедијата „''Луѓе на успехот''“ на Кембриџ, Англија.
3 Библиографија
* Хроника на битолско Лавци, Битола, 1962 (со соавтори);
*Летопис на Вториот реонски комитет на Комунистичката партија на Југославија – Битола (1941-1944), Битола, 1963 (со соавтори);
*Пуста Река, Битола, 1963 (со соавтори);
*Битола. Скица за водичот, Битола, 1964 (со соавтор);
*Противпожарната активност во Битола, Битола, 1964 (со соавтор);
*ПТТ во Македонија – општ осврт врз историскиот развој, Скопје, 1970 (со соавтори);
*Синдикатите во Скопје (1900-1908-1971).
*Прилог за историјата на работничкото и синдикалното движење, Скопје, 1971 (со соавтори);
*Драмски театар – Скопје (1946-1976). Триесет години творечки подем, Скопје, 1976 (со соавтори);
*Илустрирана Библија за млади, Загреб, 1977 (соавтор на македонскиот превод, заедно со римокатоличкиот свештеник Петар Ташев);
*Кратка етничка и културна историја на македонскиот народ (КЕКИМАН), кн. 1, Скопје-Битола, 1978 (со соавтори);
*Печалбарство, дисертација, Битола, 1984;
*Дамјан Груев, дисертација, Смилево, 1984. С. Мл. Јанко Константинов
Воислав Санев

Воислав Санев (, – , ) — македонски археолог.
1 Животопис
Tој дипломирал археологија на Филозофскиот факултет во Белград (1963). Од 1963 до 1969 година, тој работел како кустос во Народниот музеј во Штип, а потоа во Музејот на Град Скопје (1969–1970). Тој повторно се вратил во Штип (1970– 1976), а од 1976 година, тој работел во Археолошкиот музеј на Македонија, каде што останал до 2000 година.
Бил директор на Народниот музеј во Штип, в.д. директор на Музејот на Македонија и раководител на Археолошкиот оддел, претседател и секретар на МАНД, уредник и технички уредник на „''Macedoniae Acta Aheologica''“, на Археолошка карта на РМ, Зборник на Народниот музеј од Штип, Зборник на Археолошкиот музеј и др.
2 Истражувачка работа
Го истражувал и го проучувал неолитот во Македонија (Вршник, Анзабегово, Руг Баир, Велушка Тумба, Тумба Маџари, Страната, Канли Чаир, Амам, Tумба Мршевци и др.).
3 Библиографија
Публикувал околу 40-тина отпечатени трудови со широк опус од македонската археологија
*Предисториски култури во Македонија, Штип, 1971;
*Праисторија во Централна Пелагонија, Битола, 1976;
*Анзанбенгово со Милутин Гарашанин, Белград, 2006, 171–191
Пенести

Пенести (Penestae) – палеобалканска популација што ги населувала териториите на Северозападна Македонија. Првпат се спомнуваат во времето на Третата македонско-римска војна (171–168 пр.н.е.), кога на нивната територија се одвивале судири меѓу македонската и римската војска. Се спомнуваат 11 нивни населби. Најголем град бил Ускана што се наоѓал близу до Кичево.
Ускана

Ускана – најголем град на Пенестите, едно од племињата во Горна Дасаретија. Се наоѓал недалеку од Лихнид (Охрид), на три дена одење од Стибера (Чепигово). Речиси со сигурност може да се локализира кај Кичево.
Никон

Nikon Corporation или скратено Nikon (Никон) — јапонско мултинационално претпријатие со седиште во Токио, Јапонија, специјализирано за оптика и фотографија. Сите фирми кои што ги поседува Никон ја формираат Групацијата Никон (''Nikon Group'') .
Производите на Никон вклучуваат камери, фотоапарати, леќи на фотоапарати, двогледи, микроскопи, офталмолошки леќи, инструменти за мерење, дурбини, и слични оптички инструменти. Компанијата е осма по големина производител на опрема за чипови, според податоци од 2017 година. Исто така, таа се диверсифицирала и во нови области како што се 3Д печатење и регенеративна медицина за да ги компензира негативните влијанија од намалувањето на пазарот на дигитални фотоапарати.
Компанијата била основана на 25 јули 1917 година како ''Nippon Kōgaku Kōgyō Kabushikigaisha'', а компанијата била преименувана во ''Nikon Corporation'', според нејзините камери, во 1988 година. Никон е член на групацијата Мицубиши.
Бушонго митологија

Бушонго или Сонора се етничка група од реката Конго и околните области. Богот на создавање во митологијата на Бушонго се нарекува Бумба. Тој постоел сам во темнината додека светот се состоел само од вода. За богот Бумба се вели дека се појавува како џиновски човек во бела боја. Создавањето се случило кога тој ги повратил сонцето, месечината, земјата, растенијата и животните, а потоа и човештвото. Бомази е богот-предок на Бушонго.
1 Бумба
Бумба, исто така наречен Мбомбо, е создавачки бог во религијата и митологијата на луѓето од Централна Африка во областа што сега е позната како Демократска Република Конго. Тој бил џин во бела боја. Митот го опишува создавањето на универзумот од ништо.
1.1 Митот за создавањето на светот
Митот за создавањето раскажува дека на почетокот Мбомбо бил сам, а земјата била покриена со темнина и со првичната вода. Еден ден Мбомбо почувствувал силна болка во стомакот и ги повратил сонцето, месечината и ѕвездите. Од топлината и светлината на сонцето испарила водата што ја покривала земјата, создавајќи облаци и, со текот на времето, суви ридови се појавиле од водата. Тогаш Мбомбо повратил уште еднаш, изродувајќи девет животни: леопардот, орелот, крокодилот, рибата, желката, пумата, белата чапја, скарабеј и коза. Мбомбо потоа исповраќал и многу луѓе а еден од нив се викал Локо Јама и бил бел како Бумба.
Овие девет животни ги создале потоа сите светски суштества. Чапјата ги создала сите птици, освен змејот а крокодилот ги создал змиите и игуаната. Од козата се создале сите животни со рогови, скарабејот ги создал сите инсекти, а од рибата Јо Бумба се создале сите риби.
Тројца синови на Мбомбо тогаш рекле дека ќе го довршат создавањето на светот. Прв се обидел, Нионје Нгана, кој ги повратил белите мравки, но потоа умрел. За да му оддадат чест, мравките отишле длабоко во земјата за да го погребаат и на тој начин неплодните песоци на површината на земјата ги претвориле во почва. Вториот, Чонганда, го создал првото растение, а потоа од него настанале сите дрвја, треви и цвеќиња. Чеди Бумба, третиот син, ја создал последната птица, змејот.
Цеце Бумба правела проблеми на земјата, па Мбомбо ја избркал на небото, каде што станала гром. Поради ова луѓето останале без огнот, па Мбомбо им покажал како да го направат со дрвја. Откако светот бил целосен, Мбомбо им го предал на човештвото и се повлекол на небесата, оставајќи го Локо Јима да служи како „бог на земјата“.
Лоренцо Туњоли

Лоренцо Туњоли (роден 1979) е италијански фоторепортер, со седиште во Бејрут. Тој ја освоил Пулицеровата награда за 2019 година за претставна фотографија.
1 Живот и работа
Тугнали е роден и израснат во Луго, Емилија-Ромања, Италија.
Тој работел како фоторепортер на Блискиот Исток пред да се пресели во Кабул, Авганистан во 2010 година, каде живеел и работел пред да се пресели во Бејрут, Либан во 2015 година.
2 Публикации
*''Малата книга за Кабул.'' 2014 година Фотографии од Туњоли, текст на Франческа Рекија.
3 Награди
* 2019: Победник, Пулицерова награда за претставна фотографија за фотографско раскажување од гладот во Јемен објавена во ''„Вашингтон пост“''* 2019 Номиниран, Светска приказна од печатот на годината, World Press Photo (Светска фотоградија од печатот), Амстердам* 2019: Победник, Општи вести, приказни, World Press Photo, Амстердам
Видобишта (Охрид)

Видобишта — археолошко наоѓалиште во градот Охрид. Претставува гробница од римско време.
Се наоѓа во североисточното предградие на Охрид, на улицата „Марко Цепенков“ бр. 140. Откриена била случајно, во 1979 година, а систематски била истражувана во 1990 и 1993 година. Гробницата е семејна, со сводеста конструкција, со комора и преткомора, а градена е од обработени камени блокови, кршен камен и бигор, тули и варов малтер. Целиот габарит на гробницата изнесува 12 × 8 м. Внатрешноста на комората е малтерисана, а во долните делови е обработена во штукатура и украсена со ромбоидни полиња. Во комората се пронајдени вкупно 10 гробови поставени различно, а во преткомората 1 гроб поставен во правец исток-запад. Гробницата била делумно ограбена, а во преостанатите гробни целости е откриен богат археолошки материјал од злато, скапоцени камења, бронза, стакло и керамика. Одликите на теренот и случајните наоди зборуваат и за други градби во непосредната близина на овој објект: вила рустика, терми, други гробници и др. Наодите се чуваат во Заводот и музеј - Охрид.
1 Галерија
2 Поврзано
*Антички театар — театар од хеленистичкото и римското време;
*Античка Фурна — осамен наод од доцноантичкото време;
*Горно Трново — населба од римското време;
*Горица — некропола од римското време и средновековна црква со некропола;
*Гумништа - Инвалидско Одморалиште — населба и некропола од римското време;
*Дебој — некропола од хеленистичкото и римското време и од средниот век и старохристијанска базилика;
*Долно Трново — населба од неолитското време;
*Караѓулевци — гробница од старомакедонско време;
*Козлук — населба од римското време;
*Карабегомала — храм од хеленистичкото време;
*Комплекс „Попарница“ — осамени наоди од римското време, старохристијански и рано средновековни сакрални објекти;
*Комплекс „Св. Климент“ — објекти и црква од старохристијанско време;
*Комплекс „Св. Софија“ — археолошки остатоци од римско и доцноантичко време и ран среден век;
*Комплекс „Св. Спас“ — осамен наод од римското време, старохристијанска и средновековна црква со некропола;
*Комплекс „Стара Чаршија“ — некропола од железното време до раниот среден век;
*Кошишта — некропола од хеленистичко, римско време и раниот среден век;
*Лабино — археолошки остатоци од бронзеното време до раниот среден век;
*Охрид - Лихнид — Антички град;
*Комплекс „Св. Пантелејмон“ — старохристијански и средновековни цркви;
*Самуилова тврдина — тврдина од хеленистичкото, доцноантичкото и средниот век;
*Св. Еразмо — старохристијанска базилика и некропола;
*Енгелана — утврдена населба од раноантичкото и хеленистичкото време;
*Св. Стефан - Горица — депо на средновековни монети;
*Студенчишта — старохристијанска базилика и некропола;
*Хермелеја — населба од римското време;
*Охрид;
*Список на археолошки наоѓалишта во Охридско;
*Список на средновековни некрополи во Македонија ;
Петар Бојаџиевски

Петар Јованов Бојаџиевски – македонски офталмолог.
1 Животопис
Медицина завршил во Скопје (1964), специјализирал офталмологија (1974) и работел како офталмолог на Очното одделение во Битола. Примариус станал во 1984 година, а докторирал во Нови Сад (1989).
2 Трудови и книги
Автор е на повеќе од 80 стручни трудови и на книгите:
*„Здравството во Битола низ вековите” (1992),
*„Здравството во Битола 1944–2004” (2006),
*„Здравствено-социјалната политика на странските пропаганди во Битола” (2003)
и соавтор на учебникот
*„Одбрани поглавја од офталмологијата” (1996).
Диркон

Диркон е комплет за хартиена камера, кој за прв пат бил објавен во 1979 година во комунистичкото чехословачко списание „ABC mladých techniků a přírodovědců“ [преведено како АБЦ на млади техничари и природонаучници]. Моделот бил создаден од Мартин Пилни, Мирек Колар и Рихард Вишковски.
Името Диркон е игра на зборови заснована врз комбинација на делови од два збора: Дирк- е почеток на чешкиот збор ''dírka'' (шпенадалка), а ''-kon'' е крајот на името на добро познатата јапонска камера, Никон.
1 Поврзано
* Шпенадалка камера
Никола Казанџиев

Никола Казанџиев (роден на година во - починал на година во ) — македонски револуционер, публицист и национален политички деец.
1 Животопис
Никола Казанџиев во 1899 година стапил во редовите на Македонската револуционерна организација и активно учествувал во Илинденското востание. Тој го организирал револуционерното движење во родниот град и му помагал на Гоце Делчев при упатувањето преку граница во Македонија на чети, курири и оружје, како и при враќањето на луѓето. Во 1903 година, Казанџиев активно учествува во Илинденското востание, а две години потоа, како и многумина Македонци, во потрага по егзистенција заминал преку океанот, во Јужна Америка.
Во Аргентина, заедно со Никола Чуков работел како општ работник и се вклучил на социјалистичкото движење. Во 1907 година, Казанџиев го основал Македонско-одринското браство и бил негов претседател во текот на 1907 и 1908 година. Од 1907 до 1919 година, Казанџиев бил член на Аргентинската социјалистичка партија, а од 1919 година на Аргентинската комунистичка партија (АКП). Во периодот од 1923 до 1930 година Никола Казанџиев е член на Централниот комитет на АКП.
Во меѓувреме, во 1922 година дошло до масовно емигрирање на Македонци и Бугари во градовите од Јужна Америка, како Буенос Аирес, Рио де Жанеиро и Монтевидео. Од иселениците од Македонија и од Бугарија, во 1924 година, Казанџиев формирал Македонско-бугарска комунистичка група. Никола Казаџиев бил сопственик на весникот “''Народна Трибуна''“ кој излегувал во периодот од 1936 до 1939 година во Буенос Аирес. За време на Втората светска војна Казанџиев зел активно учество во основањето и во дејноста на Македонскиот комитет за помош на антифашистичкото движење во 1941 година. Во текот на 1942 година, тој го оддржал првиот конгрес на „''Славјаните во Аргентина''“.
Во 1948 година се вратил во Македонија и се населил во Скопје. Во почетокот на 1950 година ги напишал мемоарите за Илинденското востание, а во 1963 година се преселил во Бугарија и живеел во Софија сè до крајот на својот живот.
Никола Казанджиев починал во Софија на 19 март 1971 година.
Гигамакро

Гигапикселната макро слика е дигитално сликовна битмапа, составена од една милијарда (10 <sup>9</sup>) пиксели (делови на слика), или 1000 пати поголема од информациите заробени од дигитален фотоапарат од 1 мегапиксел. Создавање вакви слики со висока резолуција вклучува изработка на мозаици (спојување на слики) на голем број дигитални фотографии со висока резолуција, кои потоа се комбинираат во единствена слика.
Гигапикселните макро-слики се направени со "редење" на голем број фотографии заедно со цел да се зголеми длабочината на полето, а потоа да се залепат добиените слики заедно во техника позната како „нареди и спој“. Ваквите слики обично се со големи димензии и не можат лесно да се гледаат. За да се направат такви слики достапни, тие се претвораат со употреба на плочно-сликовни техники, така што ќе може да се гледаат во мрежен прелистувач. Ваквите техники се запознаени со секојдневната употреба во пример „Google Maps“.
1 Наводи
**
Круме Калајџиевски

Круме Калајџиевски (роден на година во ) — македонски професор по хемија.
1 Животопис
Круме Калајџиевски е роден во Скопје на 28 јануари 1934 година. Средното образование го завршил во Гимна­зијата „Цветан Димов” во Скопје и во учебната 1952/53 г. се запишал на студии на Филозофскиот факултет во Скоп­је, на групата за хемија. Дипломирал на истиот факултет во 1957 г. Во учебната 1973/74 г. се запишал на постдипломски студии при Природно-математичкиот факултет во Скоп­је, на насоката за неорганска и аналитичка хемија. Маги­с­три­рал во 1978 година на Хемискиот факултет во Скопје, под менторство на проф. д-р Димче Тошев, со одбрана на тезата „''Застапеноста на флуорот и јодот во економски по­важ­ни­те видови риби на трите природни езера во СР Маке­до­ни­ја''”. Во 1983 г. док­то­ри­рал (под мен­тор­ство на проф. д р Тибор Пастор, од ПМФ  Белград), бранејќи го тру­дот „''При­­гот­ву­ва­ње и испитување на особините на хетерогени јон-се­лективни елек­тро­ди и нивна примена при опреде­лување на органски фармацевтски ак­тив­ни супстан­ци''”. Во последната година од студиите (1956/57) бил примен како при­правник на групата за хемија при Филозофскиот факултет во Скопје.
Во 1957 г. бил избран за асистент и во ова звање бил преизбиран неколку пати, сè до 1984 г. кога (по докторирањето) е избран за доцент на Хемискиот факултет во Скопје. На Природно-математичкиот факултет во Скоп­је бил избран за вон­ре­ден (во 1989) и за редовен професор (во 1994 г.). Во пен­зи­ја заминал во октомври 1998 година.
Калајџиевски изведувал настава по предметите аналитичка хемија и инстру­мен­тална хемија (за студентите од биохемиско-физиолошката насока на Ин­сти­тутот за био­ло­гија) и по аналитичка хемија (за студентите од Фарма­цевтскиот факултет). На постдипломските студии на Институтот за хемија бил задолжен да изведува настава по пред­ме­тот сов­ре­мени елек­тро­аналитички методи. Во науч­но­ис­тра­жувачката работа ги употребува елек­тро­ана­литич­ките методи. Специ­јалност му е изработка и анализи со јоноселективни електроди. Научниот опус на проф. Ка­лај­џиевски опфаќа 21 печатен труд (2 труда во меѓународни списанија, 4 во национални спи­санија надвор од РМ, 14 трудови во списанија издавани во РМ и еден труд печатен во зборник на трудови) и 28 соопштенија (3 биле презентирани на интер­на­цио­нални собири, 13 на нацио­нални собири надвор од РМ и 12 на национални собири во РМ). Бил раководител на еден и учесник во три научноистражувачки проекти. Во периодот 19911993 г. бил раководител на Заводот за аналитичка хемија.
Енгелана

Енгелана (Кулишта) — археолошко наоѓалиште во градот Охрид. Претставува утврдена населба од раната антика и старомакедонско време. Тврдината е градена од масивни, добро обработени блокови од камен.
Наоѓалиштето е сместено 5 км северозападно од Охрид, над пештерната црква „Св. Еразмо“. Ова место се нарекува Габавски Рид, кој се извишува во планината Галичица. Објектот го носи прекарот ''Македонската Микена'' заради киклопската градба на рушевините.
1 Опис и одлики
Според археолошките истражувања, монументалната градба на ова утвдена населба датира од IV век п.н.е. и била престолнина на племето Енхелејци (Енгелани), подоцна наречени Десарети. Тие во антиката го населувале подрачјето околку денешен Охрид и на запад граничеле со териториите на Илирите. Според археологот Паско Кузман ова племе не е илирско или старогрчко, туку е дел од етничките супстрати од кои подоцна настанал македонскиот народ. Се смета дека Енхелејците ги основале градовите Лихнид (претходник на денешен Охрид) и Енхалон (веројатно денешна Струга).
Се претпоставува дека тврдината играла стратешка улога во војната на Филип II Македонски против Илирите во 358 г. п.н.е.
2 Археолошки истражувања
Првите делумни ископувања на киклопските ѕидини се извршени во 1931 и 1932 г. од страна на германскиот архгеолог Вилхелм Унферакт и југословенскиот археолог Миодраг Грбиќ од Народниот музеј во Белград. Археолозите го проучувале највисокиот дел на тврдината, каде се смета дека живеел владетелот и неговиот двор, како и западните ѕидини, кои биле зајакнати од шест моќни монументални кули, изградени од мегалитни каменни блокови со големина од 1,80 × 0,90 м.
Во 1975 и 1976 г. под киклопските ѕидини на тврдината се откриени темелите на ранохристијанската базилика „Св. Еразмо“ со некрополата.
3 Поврзано
* Енхалон
* Св. Еразмо (базилика) — важна старохристијанска базилика во непосредна близина
* Црква „Св. Еразмо“ — средновековна пештерна црква во околината
* Список на археолошки наоѓалишта во Охридско
Блиц (таблоид)

''Блиц'' (кирилица: Блиц, [ˈbliːt͡s]) — дневен таблоиден медиум во Србија. Основан во 1996 година, ''Блиц'' е во сопственост на Ringier Axel Springer Media AG, со заедничко вложување помеѓу медиумската корпорација Ringier од Швајцарија и Axel Springer AG од Германија.
Кајакарството во Македонија

Кајакарството во Македонија — спорт кој во Македонија со текот на годините добива сè поголема популарност. Кајакарството е управувано од страна на Кајакарската Федерација на Македонија.
1 Историја
Кајакарството во Македонија организирано се јавува со формирањето на првиот кајакарски клуб „Вардар” во Скопје во 1934 година на чело со Димитрије Ставриќ. По ослободувањето биле основани клубовите: „''Стрмец''” во Охрид (1948), „''Црн Дрим''” во Струга, „''Пеликан''” во Ресен, „''Мирче Ацев''” во Скопје.
Во 1949 година бил создаден Поморско-бродарски сојуз чие име било променето во Бродарски сојуз на Македонија во 1953година, во кој биле активни 34 бродарски друштва и клубови (1951). Формираниот Кајакарски Сојуз на Македонија (1966) бил поделен на посебни сојузи – за мирни и диви води (1975). Југословенското првенство на мирни води било организирано во Охрид (1948), а на диви води на Црн Дрим (1949). Во екипната конкуренција Македонија го зазела двапати третото место во Југославија (1948 и 1949) и еднаш второто (1950), а КК „''Стрмец''” третото место (1953) – сите на мирни води. КК „''Мирче Ацев''” од Скопје станал првак на Југославија на диви води (1957), а КК „''Ластовица''” од Скопје го освоил трипати првенството на Сојузната лига „Исток” (1971–1979). Значаен број на кајакари од Македонија станале прваци на Југославија и државни репрезентативци. На светските првенства биле освоени две четврти, на европските за јуниори едно трето, а на олимписките игри деветто место. Во Македонија биле одржани светски првенства во кајак на диви води во спуст и слалом (1975).
Секоја година се организираат меѓународни натпревари на Илинденскиот кајак слалом на реката Треска. Турнирот за прв пат се одржал во 1969 година кога бил формиран Иницијативен одбор од 9 члена на чело со Мемед Шакир за основање на традиционални меѓународни кајакарски натпревари на диви води на реката Треска посветени на Илинден, националниот празник на Македонија. Благодарение на квалитетните материјални и кадровски услови, овој меѓународен натпревар е прифатен во годишниот календар на Меѓународната кајакарска федерација (ИЦФ). Овие натпревари се одржани 42 пати (до 2010)[1], со учество на кајакари од југословенските републики, од балканските и од европските држави.
Киро Камберски

Киро Камберски (роден на година во Владимирово) — македонски педагог и универзитетски професор.
1 Животопис
Камберски завршил учителска школа во Штип (1961), педагогија на Филозофскиот факултет во Скопје (1966), магистерски студии на Универзитетот во Белград (1980), а докторирал на Филозофскиот факултет во Скопје (1992).
Работел како учител, воспитувач и младински раководител (1965– 1971). Најголемиот дел од работниот век го поминал на Филозофскиот факултет во Скопје (1971– 2004), каде што ја изведувал наставата по предметите: ''Општа историја на педагогијата'', ''Историја на педагогијата на Македонија и Компаративна педагогија''. Бил продекан на Филозофскиот факултет, раководител на Институтот за педагогија и на студиите по дефектологија, член на Сенатот на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“, главен и одговорен уредник на (в.) „''Годишниот зборник на Универзитетот''”, главен и одговорен уредник на списанието „''Педагогија''”, претседател на Советот на (в.) ''Педагошкиот музеј на Македонија'' и др.
Предмет на неговите научни проучувања се образованието и педагошката мисла во Македонија од крајот на XIX в., а особено по нејзиното ослободување. Автор е на околу 200 научни и стручни трудови. БИБ.: Од буквар до универзитет, 1994; Соавтор и уредник на книгите: 50 години Филозофски факултет – Скопје, 1996; Општествената транзиција и образованието, 1998; Предучилишното и основното образование во Република Македонија итн.
Кодак Фото Спот

Кодак Фото Спот (исто така, наречен Слика Спот на Кодак или Фото Место на Кодак ) е локација со знак поддржан од Кодак, што укажува на препорачанa точка од која може да се фотографира. Тие се наоѓаат во области популарни кај туристите, и се особено вообичаени во тематските паркови на Дизни. Ова било до 2012 година, кога компанијата Кодак поднела барање за банкрот, и го завршила нивното спонзорство како снабдувач на камера и филм за „Дизни парковите“. Во 2013 година, Никон станал официјален спонзор за снабдување со фотоапарати во парковите Дизни во САД, а местата за фотографирање „Кодак“ биле ребрендирани како „Никон фото места“.
Еден ваков знак гласи: „Оваа локација ја препорачуваат врвните фотографи за да ви помогне да ја раскажете приказната за вашата посета на слики“.
1 Наводи
Апостол Керамитчиев

Апостол Керамитчиев (роден во година во село Габреш, Костурско - починал во година во ) — македонски филологи археолог.
1 Животопис
Апостол Керамитчиев завршил гимназија во Костур, а студиите по класична филологија, археологија и стара историја во Солун и во Софија. Учествувал во НОБ. Од 1957 до 1979 година работел како кустос (епиграфичар и нумизматичар) во Археолошкиот музеј во Скопје. Го проучувал старото рударство и металургијата во Македонија. Со рекогносцирања евидентирал повеќе од 80 наоѓалишта. Автор е на 40 научни и стручни трудови.
Димитар Керамичиев

Димитар Керамичиев (роден на година во село Личишта, Костурско - починал на година во ) — македонски психолог и универзитетски професор.
1 Животопис
Димитар Керамичиев е роден на 2 август 1936 година во костурското село Личишта, во Егејска Македонија. Своето образование го започнал во родното место на грчки јазик. Средно образование завршил во Македонија, а во 1961 година дипломирал на Филозофскиот факултет во Скопје. Потоа завршил магистерски студии на Факултетот за политички науки на Белградскиот универзитет во 1979 година на тема: „''Општествено-економската положба на работниците и нивната мотивација за работа во организациите на здружен труд на индустријата во Скопје''“. Во 1981 година започнал да работи на Факултетот за физичка култура, каде што предава психологија и психологија на спортот, и на оваа високошколска институција останал до своето пензионирање. Во текот на професорувањето на Факултетот за физичка култура, Димитар-Таки Керамичиев бил член на бројни општествени организации. Меѓу нив, најзначајно било што тој како член на Претседателството на Матицата на иселениците од Македонија, во ноември 1993 година бил избран за нејзин претседател.
Автор е на низа трудови од областа на психологијата, презентирани во земјата и пошироко во поранешните југословенски простори. Едно од најголемите негови дел е „''Психологија - во физичкото образование и спортот''“. Книгата е издание на Книгоиздателството „Македонска искра“ од Скопје, а рецензенти се доцент Виолета Арнаудова, доцент д-р Татјана Такашманова-Соколовска и професор д-р Димитар Циев. Делото содржи 430 страници и е поделено на 21 поглавје.
Ванчо Китанов

Ванчо Китанов (роден во година во - починал на година во месноста Врши Дол, ) — македонски партизан, првоборец од НОБ.
1 Животопис
Ванчо Китанов како ученик во Струмичката гимназија станал член на СКОЈ (1941), а наскоро потоа и член на КПЈ. Бил борец на Првиот плачковички НОПО, а при неговото разбивање од бугарската војска и полиција успеал да ја пробие блокадата (18. Ⅻ 1942) и се илегализирал. Во отсуство бил осуден на 15 години затвор. Подоцна станал борец на Штипскиот НОПО „Гоце Делчев” и загинал во борба со бугарската војска и полиција.
Тиберије Киријас

Тиберије Киријас (роден во година во село Трново - починал во година во ) — македонски научен работник од областа на сеизмологијата.
1 Животопис
Киријас дипломирал на Техничкиот факултет во Белград во 1934 година. Од мај 1963 година, тој станал вонреден професор на Техничкиот факултет во Скопје, кога бил избран и за декан на овој факултет. Од 1965 година, тој станал директор на Институтот за сеизмологија, земјотресно инженерство и урбанистичко планирање на Универзитетот во Скопје.
Бил член на Сојузниот совет за координација на научните дејности, потпретседател на Управниот одбор на Сојузот на југословенските лаборатории, претседател на Советот за урбанизам на Градското собрание на Скопје. Бил претседател на Научниот совет при ИЗИИС. Има објавено голем број научни трудови од разни области: сеизмичко реонирање и микрореонирање; сеизмички ризик; економски истражувања и планирање во сеизмички подрачја; изработка и усовршување на техничка регулатива, стандарди и упатства за планирање, проектирање и градење во сеизмички подрачја; ис-тражување на ефектите на дејството на силни земјотреси и методи за санација и обнова.
Блескалка

Блескалка, блиц или флеш – уред за создавање светлосен блесок, при што траењето на импулсот и паузата може да биде различно. Блескалката најмногу се користи во фотографијата но се користи и во сигнализацијата и стробоскопијата. Како блескалка се користи светилка, чиј светлосен сноп се прекинува механички, или плинска цевка, која засветлува при електричното празнење.
Блескалката која служи за осветлување во непогодни светлосни услови, во некои фотографски апарати е вградена, а кај дру се поставува на носач и се спојува со апаратот. Во моментот на снимање, блесокот на бласкалката мора да биде синхронизиран со затворачот, кој тогаш треба да биде целосно отворен.
1 Историја
Во почетоците на фотографија светлосниот импулс (блесокот) се остварувал со брзо горење на магнезиум, некогаш и жарулка за еднократна употреба, а денес за таа намена најмногу се користи електронска блескалка. Нејзин главен дел е стаклена цевка, полнета со благороден гас, кој се јонизира со високонапонско празнење и станува електрично спроводлива, па низ него протекува јака електрична струја, што е проследено со (интензивен) блесок.
2 Начин на работа
Траењето на блесокот е многу кратко (обично помалку од 1 милисекунда, па моментот на блесокот треба да биде ускладен (синхронизиран) со експозицијата. Осветленоста на предметот зависи од светлосната енергија на блесокот и од отворот на фотоапаратот. Кај поедноставните блескалки енергијата на блесокот е постојана, па потребната осветленост се постигнува со дотерувањет на отворот според оддалеченоста на предметот. Во современите, микропроцесорски управувани блескалки, со вграден светлосен сетилник (фотодиода) се мери светлоста одбиена (рефлектирана) од предметот и блесокот автоматски се прекинува кога ќе се постигне потребната осветленост за поставениот отвор. Таквиот начин на работа е особено успешен кога одбиената светлост се мери непосредно низ објективот на фотоапаратот.
Блескалката може да биде вградена во фотографскиот апарат, или на посебен дел на фотографската опрема. Кај поедноставните фотографски апарати, мобилен телефон и слично, вградената блескалка се изведува и со светлечки диоди.
Благоја Колев

Благоја Колев ( година во — ) — македонски архитект и урбанист.
1 Животопис
Благоја Колев дипломирал на Архитектонскиот отсек на Техничкиот факултет во Скопје во 1955 година, а докторирал во Белград во 1981 година. Како проектант работел во Заводот за урбанизам на СРМ и во Заводот за урбанизам и архитектура на Град Скопје. Тој бил редовен професор на Архитектонскиот факултет во Скопје. Неговото творештво од областа на архитектонско-урбанистичко проектирање е богато и разновидно. Учествувал во изработката на просторно-урбанистичките планови на Скопје. Се занимавал и со издавачка дејност и со сликарство.
Позначајни остварувања:
* Дом на култура во Куманово (1974);
* Стопанска банка во Скопје (1975)
* Хотел „Панорама” во Крушево (1978);
* Објект на НИП „Нова Македонија” (1985).
Радмила Кипријанова-Радовановиќ

Радмила Кипријанова-Радовановиќ (родена во година во ) — македонски универзитетски професор на Технолошко-металуршкиот факултет во Скопје, ректор и политичар.
1 Животопис
Радмила Кипријанова - Радовановиќ дипломирала на Технолошкиот оддел на Техничкиот факултет во Скопје (1964), а докторирала на Универзитетот во Загреб (1974). Имала повеќе студиски престои во Европа. На Технолошко-металуршкиот факултет во Скопје била од 1965 година, а како редовен професор од 1986 година каде предавала во подрачјето на математички методи во хемиското инженерство, моделирање и оптимизација на процесите и дизајнирање на експериментите. Се пензионирала во 2004 година.
Автор на учебници и помагала, научни трудови и истражувачки проекти. Била ректор на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј” во Скопје (во два мандати) и декан на Технолошко-металуршкиот факултет во Скопје (во два мандати).
На политички план, била член на секретаријатот на Извршниот комитет на партијата Демократска Алтернатива. Кипријанова - Радовановиќ била потпретседател на Владата на Македонија, министер за технолошки развој во Владата на СФРЈ, министер за наука во Владата на Македонија, пратеник во Собранието на Македонија.
Марија Камишова - Нонча

Марија Камишова - Нонча ( година во - во месноста Речани, ) — македонска работничка, организатор на работничкото и младинското движење, борец на велешкиот НОПО „Димитар Влахов“ од 1942 година.
1 Животопис
Марија Камишова - Нонча била член на СКОЈ (од 1939) и на МК на КП за Велес (од 1942). По многубројните борби со бугарската војска и полиција во Велешко од септември до декември 1942 година, заедно со група партизани била откриена и ликвидирана во една колиба во близината на Велес.
Владимир Ковачев

Владимир Ковачев (роден на година во - починал во година во ) — македонски поет и револуционер, автор на заедничка песнарка со Христо Силјанов („''Тагата на робот''”), близок соборец на Гоце Делчев, брат-близнак на Владислав (Славчо) Ковачев, истакнат активист на ВМРО и автор на публицистички труд од капитално значење.
1 Животопис
Владимир Ковачев живеел и творел како емигрант во Бугарија. Во текот на релативно краткиот живот рано се пројавил како учесник во револуционерното движење. Татко му Михаил Ковачев (1840–1908) бил раководител на Штипскиот револуционерен комитет и учесник во Илинденското востание. Учителствувал во Штип, Скопје и Солун. Чичко му Јосиф Ковачев (1839–1898), познат педагог, бил основач на првото машко педагошко училиште во Штип (1869) и автор на учебници за тогашните училишта. Брат му Славчо бил штипски војвода во времето на Илинден.
Владимир Ковачев дипломирал право на Сорбона во Париз. Во Скопје поминал дел од своето детство. Образованието го продолжил во Софија, каде што со бројното семејство емигрирал кон крајот на ⅩⅠⅩ в. Се школувал како питомец на софиското Воено училиште, каде ја прифатил идејата на руските социјал-демократи (Доброљубов, Чернишевски, Херцен, Писарев), а добил можност и да се запознае и со лектира од македонските социјалисти во Бугарија (Димитар Благоев, Васил Главинов, Спиро Гулапчев). Контактирал со македонската група околу сп. „Лоза”. Кон литературата пројавува интерес уште од школските клупи. Од тој период потекнува неговата ракописна стихозбирка „''Песни за Македонија''”, која посмртно е објавена во Скопје (1997) во препев на Петар Т. Бошковски и Томе Арсовски. Песнарката ја пронашол во Државниот архив на Бугарија д-р Зоран Тодоровски. Песните се во духот на насоката што ја вовеле Марко Цепенков, Трајко Китанчев, Ефтим Спространов, Никола Киров Мајски – создавање култ кон поробената татковина.
Папарацо

Папарацо (|Paparazzo) – збор од италијанско потекло кој означува агресивен фотограф кој настојува да сними познати личности во несекојдневни ситуации и тие снимки да им ги продаде на редакциите на таблоиди при што често се служи и со неконвенционални методи.
1 Потекло на зборот
Во говорниот јазик зборот со наведеното значење се појавил по филмот на Федерико Фелини Сладок живот од 1960 година во кој се појавува лик на фотограф со име Папарацо кој го играл глумецот Валтер Сантесо. Инаку, овој збор во италијанскиот јазик означува досаден и гласен комарец.
2 Техника
За да снимат поатрактивни фотографии на славните личности, папарацата често се служат со неконвенционални и радикални методи како што се заседи и следење на возилата на славните личности, со користење на скапа опрема (камери и телеобјективи). Најбарани се фотографии од венчавките на славните како и фотографии на нивните новородени деца.
Зборот добил уште понегативни конотации откога принцезата Дијана во 1997 година погинала во сообраќајна несреќа, а за несреќата првично биле обвинети папарацата кои го следеле автомобилот во кој се возела.
Опфат (објектив)

Опфат на објектив — големината на сликата што може да ја произведе, измерена како пречник на кругот на сликата што ја произведува оптиката. Во камерниотсистем, опфатот мора да биде доволно голем за да го покрие сензорот или користениот филм. Во системот за гледање на камерата, бидејќи филмската рамнина може да се преместува независно од рамнината објективот, објективите мора да имаат доволно покриеност за да го покрие филмот додека тој е настрана од средината на опфатната област. Несоодветниот опфат може да доведе до вињетување (камерно врамување).
Сензорите во современите дигитални фотоапарати доаѓаат во неколку големини. Некои познати големини вклучуваат „целосна рамка“ или 35мм, APS-C и 1-инчен. Објективите честопати се наменети да работат со еден од овие формати на сензори, но во некои случаи може да се користи леќа со повеќе формати. Леќата „целосна рамка“ произведува круг на слики што е доволно голем за да покрие сензор 35мм. Бидејќи сензорите APS-C се помали од сензорите од 35мм, објективите со целосна рамка треба да бидат компатибилни со сензорот APS-C. Објективите од типот APS-C честопати немаат опфат да фрлаат светлина во целост на сензорот од 35мм, предизвикувајќи темни агли на сликите.
Една вообичаена заблуда за објективите е дека жаришното растојание го одредува аголот на гледање на објективи, кога во реалноста тоа е комбинација на жаришно растојание, покриеност на објективи и големина на сензорот. Објективи со одредено жаришно растојание на голем сензор ќе дадат поширок агол на гледање од истиот леќа што се користи со помал сензор.
Вунсторф

Вунсторф (|Wunstorf) — град во округот Хановер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 22 километри западно од покраинскиот главен град Хановер.
Во негова близина се наоѓа Воздухопловната база Вунсторф на германските воздухопловни сили. Западно од градот, местата Штајнхуде и Гросенхајдорн се наоѓаат на бреговите на Штајнхудското Езеро.
1 Географија
1.1 Местоположба
Низ градското подрачје на самиот Вунсторф тече Вестауе, која се влева во Лајне, североисточно од Борденау. На запад се наоѓа Природниот парк Штајнхудско Езеро.
1.2 Градски единици
Кон градското подрачје на Вунсторф припаѓаат местата:
* Блуменау (со Лите)
* Бокело
* Гросенхајдорн
* Клајн Хајдорн
* Идензен (со Идензермор и Нинграбен)
* Коленфелд
* Луте
* Месмероде
* Штајнхуде
* Вунсторф
2 Политика
2.1 Градски совет
Градскиот совет се состои од 40 членови. Распределбата на места во советот, избрани на 11 септември 2016 година:
SPD:, 16 места
CDU:, 13 места
GRÜNE:, 4 места
FDP:, 2 места
AfD:, 4 места
независни:, 1 место
2.2 Градоначалник
Од 1999 година градоначалник на Вунсторф е Ролф-Аксел Еберхарт (CDU).
2.3 Збратимени градови
Вунсторф е збратимен со следниве градови:
* Волмирштет, Германија
* Флер, Франција
* Хошчно, Полска
3 Сообраќај
Вунсторф има два излези на автопатот А2.
Железничката станица Вунсторф има редовни врски со Хановер преку локални и регионални возови, како и врски до Минден и Нинбург. Локалната автобуска мрежа дозволува врски со возови до/од Хановер.
Најблизок комерцијален аеродром е Хановер-Лангенхаген, околу 25 километри преку А2 и A352.
4 Познати луѓе
* Хајнц-Јоахим Бархман (р. 1950) — политичар
* Ернст Јингер (1895–1998) — писател
* Поликарп Лајзер IV (1690–1728) — протестантски теолог филозоф, лекар, правник и историчар
* Јост Шмит (1893–1948) — типограф сликар и учител
* Андреас Шпенглер (р. 1947) — психијатар и психотерапевт
5 Галерија
Борис Китанов

Борис Павлов Китанов (, - , ) – бугарски универзитетски професор и ботаничар.
1 Животопис
Китанов бил познат флорист, фитогеограф, фитоценолог, палеоботаничар, кој открил 105 таксони, нови за науката. По покана од Владата на НР Македонија, тој дошол во Скопје и учествувал во организацијата на наставата по биологија на Универзитетот „Кирил и Методиј“. Тој бил првиот професор по ботаника и прв шеф на Биолошкиот институт. Организирал хербариум на Ботаничкиот институт, со хербарски материјали од Балканскиот Полуостров. Ја основал Катедрата по биологија и со своите соработници ја организирал наставата и лабораториите за практични вежби по ботаника. За време на учебната 1948/49 година, тој се вратил во Софија.
Петре Георгиевски

Петре Георгиевски (, Преспа, ) – македонски универзитетски професор, социолог.
1 Животопис
Основно образование завршил во селото Љубојно, а учителска школа во Битола. Дипломирал социологија на Филозофскиот факултет во Белград во 1965 година. Завршил последипломски студии на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања во Скопје во 1971 година. Докторирал од областа на социолошките науки на Филозофскиот факултет во Скопје, на тема „Влијанието на социјалната структура на студентите врз изборот на факултетот, меѓусебното другарување и успехот во студиите“ во 1981 година. Се вработил како асистент на ИСППИ во 1967 година, а потоа, во 1972 година на Филозофскиот факултет во Скопје. За редовен професор по предметите методологија на социолошки истражувања и социологија на образованието бил избран во 1987 година. Тој е еден од основачите на Одделението за социологија, подоцна Институт за социологија при Филозофскиот факултет во Скопје. Бил декан на Филозофскиот факултет во Скопје (1985) и член на Претседателството на ЦК на СКМ (1986-1989). Објавил над 150 статии и повеќе книги од областа на социологијавлијанието на образованието врз социјалната подвижност во Македонија.
2 Творештво
* Социологија на образованието, Скопје, 2003.
Боро Коробар

Боро Коробар (роден на година во - починал на година во ) — македонски партизан, припадник на револуционерното движење меѓу двете светски војни.
1 Животопис
Негов татко е револуционерот Ангел Корабар, брат му е Перо Коробар, и неговиот роднина Перо Д. Коробар, биле партизани.
Боро Коробар бил организатор и учесник на работничките протести и демонстрации во Велес (1935–1941). Во 1940 година станал член на КПЈ, а следната 1941 година станал секретар на Македонскиот Комитет на КПЈ за Велес. Во 1942 година учествувал во формирањето на НОПО „Димитар Влахов”. Во мај 1943, поради неговото ангажирање во НОД, бил осуден на 15 години затвор. По војната извршувал повеќе значајни функции: секретар на МК на КПМ за Велес, член на Контролната комисија за стопанство на Македонија, директор на Проектантското биро на Македонија и директор на ТП „Лафома” во Скопје.