procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Беќир Нуредини

Беќир Нуредини — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец од албанска народност.
1 Филмографија
Година, Филм, Улога
1981, Црвениот коњ ТВ-филм, Бекир
1982, Илинден ТВ-серија
1983, Црвениот коњ ТВ-серија
1986, Солунски патрдии ТВ-серија, Заптија
1990, Трст виа Скопје ТВ-серија
1992, Чудовиштата во нашиот град ТВ-серија, Чудовиште
1995, Ангели на отпад ТВ-филм, Херкул
1997, Џипси меџик ТВ-филм, Хусеин
2002, Наше маало ТВ-серија
2008, Солзи на продажба ТВ-филм, Патуљак
2009, Исток, Запад, Исток: Последниот спринт ТВ-филм, Месар
2010, Чирак ТВ-филм, Бего
2017, Враќање ТВ-филм, Келнер
2022, Кома ТВ-филм
Ново Жупаништа

Ново Жупаништа (|Νέα Λεύκη, ''Неја Левки'') — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Костур на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓа во Костурската Котлина, на 5 км од градот Костур. Иако се води како псоебно, во практика е споено со с. Мањак.
2 Историја
Селото се води како посебно населено место од 1991 г.
Спајк Ли

Шелтон Џексон Ли (Англиски: Shelton Jackson Lee; роден на 20 март 1957 година) познат како Спајк Ли ― американски режисер и глумец.
Во своите дела Ли постојано ги истражува расните односи, проблемите во црнечката заедница, улогата на медиумите во современиот живот, урбаниот криминал и сиромаштијата и други политички прашања. За својата работа добил многу признанија, меѓу кои Оскар, Награда од студентската академија, две Primetime Emmy награди, БАФТА награда и две Peabody награди. Во 2002 година, исто така, добил почесна награда БАФТА, во 2003 година почесен Цезар, во 2019 година почесна награда од Академијата, а добил и Гала награда од Филмското друштво при Линколн центарот и наградата Дороти и Лилијан Гиш.
Неговата продуцентска куќа, 40 Acres and a Mule Filmworks, од 1983 година продуцирала преку 35 филмови. Негов прв филм како режисер бил „Таа мора да го има“ (''She's Gotta Have It'') (1986). Оттогаш напишал сценарио и режирал повеќе филмови како „Школски денови“ (''School Daze)'' (1988), ''Постапувај исправно'' (1989), Уште подобар блуз (''Mo' Better Blues)'' (1990), Треска во џунглата (''Jungle Fever)'' (1991), ''Малком X'' (1992), ''Crooklyn'' (1994), ''Clockers'' ( 1995), ''25-тиот час'' (2002), ''Човек Одвнатре'' (''Inside Man)'' (2006), ''Chi-Raq'' (2015), ''Црн член на Кју Клукс Клан'' (2018) и ''Da 5 Bloods'' (2020). Ли исто така глумел во единаесет од неговите играни филмови. Со неговите филмови се пробиле и добиле позитивни критики глумци како Дензел Вашингтон, Лоренс Фишберн, Семјуел Л. Џексон, Џанкарло Еспосито, Рози Перес, Делрој Линдо и Џон Дејвид Вашингтон.
Неговите филмови ''Постапувај исправно'', ''Малком X'', ''4 девојчиња (4 Little Girls)'' и Таа мора да го има ''(She's Gotta Have It)'' биле избрани од Конгресната библиотека за зачувување во Националниот филмски регистар поради тоа што се „културно, историски или естетски значајни“.
1 Личен живот
Шелтон Џексон Ли е роден во Атланта, Џорџија, син на Жаклин Керол, учителка по уметност, и Вилијам Џејмс Едвард Ли III, џез-музичар и композитор. Ли има три помали браќа и сестри, Џои, Дејвид и Синке, и сите тие работеле на филмовите на Ли. Кога бил дете, неговото семејство се преселило од Атланта во Бруклин, Њујорк. Мајка му во детството му го дала прекарот „Спајк“. Завршил средно училиште во Бруклин.
Дипломирал на Тиш школата за уметност при Универзитетот во Њујорк.
Филип од Белгија

Филип (со полно име: Филип Леополд Лодевик Марија |Filip Leopold Lodewijk Maria; |Philippe Léopold Louis Marie; роден на 15 април 1960) е крал на Белгија.
1 Биографија
Филип е роден на 15 април 1960 година во замокот Белведер во Лаекен северно од Брисел. Тој е најстар син на кралот Алберт II и кралицата Паола. Бил крстен на 17 мај во црквата ''Свети Жак-сур-Куденберг'' во Брисел.
Принцот Филип станал прв принц од Белгија кој посетувал редовно училиште наместо традиционалното домашно образование. На 26 септември 1980 година бил назначен за втор поручник и положил офицерска заклетва. Филип своето образование го продолжил на Колеџот Тринити, Оксфорд, а постдипломски студии посетувал на Универзитетот Стенфорд, Калифорнија, каде што дипломирал политички науки во 1985 година. Во 1989 година, во војската бил унапреден во чин полковник.
Во 1993 година, кралот Бодуен починал, Алберт станал нов крал, а Филип станал престолонаследник и ја добил титулата војвода од Брабант.
На 25 март 2001 година, Филип станал генерал-мајор во копнената и воздушната компонента и добил чин заменик адмирал во поморската компонента.
Филип на 4 декември 1999 година во Брисел се оженил со Матилда д'Удекем д'Акоз, ќерка на валонски гроф од белгиско благородничко семејство и потомок на полските благороднички семејства. Тие имаат четири деца:
* Принцезата Елизабета (родена на 25 октомври 2001 година)
* Принцот Габриел (роден на 20 август 2003 година),
* Принцот Емануел (роден на 4 октомври 2005 година) и
* Принцезата Елеоноре (родена на 16 април 2008 година).
Кралот Алберт II на 3 јули 2013 година објавил дека на 21 јули 2013 година ќе абдицира во корист на Филип. Приближно еден час по абдицирањето на кралот Алберт Втори, принцот Филип положил заклетва како крал на Белгија. Неговото најстаро дете, принцезата Елизабета, станала негова наследничка и се очекува да стане прва кралица на Белгија.
2 Владеење
Филип имал улога во формирањето коалициска влада по белгиските федерални избори во 2014 година.
Во 2020 година, Филип изразил жалење за „актите на насилство и суровост“ извршени во Слободната Држава Конго.
Хана Хоракова

Хана Хоракова (роденa Мачова) — чешка кошаркарка, кој игра на позицијата бек.
1 Кариера
1.1 Клупска
Победничка на Евролигата во 2006 година со Брно, во моментот на нејзиното повлекување била во 15-те најдобри според бројот на постигнати поени (1 806), на скокови (796) и на асистенции (509) .
По Светското првенство во 2010 година потпишала за турскиот клуб СК Фенербахче.
Во февруари 2011 година, ФИБА Европа ја прогласила за европски играч на годината, пред Французинката Сандрин Грида и Шпанката Амаја Валдеморо.
Сезоната 2011-2012 ја започнала во Екатеринбург, но поради малата минутажа била префрлена во Кошице. Во сезоната 2012-2013 година се вратила во Брно.
1.2 Репрезентативна
Го освоила златото на Европското првенство во кошарка за жени во 2003 година, а потоа и сребрениот медал на наредното првенство.
На Светското првенство во 2010 година, била избрана за најдобар играч на турнирот. Особено се истакнала во четврт-финалето против Австралијките кога постигнала 21 поен, што придонело да ја добие наградата за најдобар играч на годината 2010 од ФИБА.
На ЕП 2011 не учествувала, а во националниот тим се вратила за Олимпијадата во Лондон, каде чешката репрезентација била поразена во четвртфиналето. Во март 2013 година, објавила дека се повлекува од репрезентацијата и потоа ставила точка на кариерата во јули 2013 година . Кариерата ја завршила со јубилеен настап во Брно на 17 август 2013 година во кој учествувале Ивана Вечерова, Зузана Жиркова, Ева Витечкова и Јана Весела .
2 Клубови за кои настапувала
* 1996-1999 година: УСК Блекс КВ
* 1999-2010 година: Кошаркарски клуб Брно
* 2010-2011 година: СК Фенербахче
* 2011-2012 година : Добри ангели Кошице
* 2012-2013 година : УММЦ Екатеринбург
* 2012-2013 година : Кошаркарски клуб Брно
3 Награди
3.1 Клупски
* Евролига 2006 година* Куп на Чешка 2013
3.2 Репрезентативни
* Светско првенство
** 7. на Светското првенство 2006 година
** Сребрен медал на Светското првенство 2010 година
* Европско првенство
** Златен медал на Европското првенство 2005 година
** Сребрен медал на Европското првенство 2003 година
** 1 коло на Европското првенство 2001 година
** Четвртфинале на Европското првенство 1999 година
3.3 Лични награди
* Избрана за европски играч на годината 2010 од ФИБА Европа* Најдобар играч на Светското првенство 2010 година
Палиностудес

Палиностудес (|Παλλινοστούντες или ''Παλιννοστούντες'', ''Палиностудес'', во превод ''репатрирани'') — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Костур на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција. Селото практично е споено како западно маало на с. Четирок. Од 2011 г. почнало да се води како посебно село. Тогаш е ставено во општинската оддел Четирок заедно со тоа село и Тиквени.
Абдуш Хусеин

Абдуш Хусеин (р. во Скопје - во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец, доајен на Турскиот театар во Скопје.
1 Филмографија
Година, Филм, Улога
1971, Македонскиот дел од пеколот ТВ-филм, Началник
1975, Волшебното самарче ТВ-серија
1976, Најдолгиот пат ТВ-филм, Бегалец
1978, Најдолгиот пат ТВ-серија, Бегалец
1981, Црвениот коњ ТВ-филм
1982, Илинден ТВ-серија, Екрем
1983, Црвениот коњ ТВ-серија
1984, Белото циганче ТВ-серија
1988, Скопски сновиденија ТВ-филм
1990, Трст виа Скопје ТВ-серија, Циганот
1993, Бог да ги убие шпионите ТВ-филм, Затвореник
1997, Џипси меџик ТВ-филм, Абдуш
Света Петка (Костурско)

Света Петка (|Αγία Παρασκευή, ''Агија Параскеви'') — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Костур на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција. Сместено е на надморска висина од 709 метри.
1 Географија
Селото се наоѓа јужно од Загоричани, близу Клисурската Клисура. Лежи на западното подн ожје на планината Сињак, на окружниот пат Костур - Суровичево.
Го носи името на Загоричанскиот манастир „Св. Петка“, сместен на 1 км југоисточно од селото.
2 Историја
Селото е основано во 1980-тите. Во 1991 г. е прогласено за одделно село како дел од тогашната општина Загоричани.
Порино

Порино — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Рупишта на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало во денешниот атар на Старичани.
2 Историја
Порино било релативно оглемо село и околу него имало 10 цркви: „Св. Илија“, „Св. Атанас“, „Св. Богородица“, „Св. Троица“, „Св. Спас“, „Св. Никола“, „Св. Петка“, „Св. Костадин“ и „Св. Благовештение“ (Благовец). Бидејќи често трпело поплави од Бистрица (Белица), селото е напуштено, а неговите жители го основале Старичани.
Невенлив Цвет

„Невенлив Цвет“ (''„Благомирисен Цвет“'') е икона на Богородица, почитувана во православната црква. Создавањето на иконата датира од XVII век на Света Гора (според други извори, местото на создавање е Константинопол). Литературната основа на мотивот на иконата се текстовите на византиските акатисти, во кои Дева Марија (па дури и Христос) се споредуваат со невенливи и благомирисни цвеќиња. Уметничкиот елемент е формиран под влијание на западната традиција на иконографија.
Иконите на Пресвета Богородица „Невенливиот Цвет” се исклучително разновидни, што е карактеристично за иконографијата од подоцнежно потекло. Истовремено имаат и еден задолжителен детаљ - цвеќиња кои се ставаат во вазни или се плетат во венци, украсуваат расцутени прачки или се постамент на кој се прикажани Христос и Богородица. Понекогаш овие икони имаат долги натписи. Најчесто, Марија и Младенецот на иконите на Пресвета Богородица „Невенлив Цвет” се облечени во кралски одежди и круни. Марија може да биде претставена и до половината и да седи на престол, може да има и непокриена глава. Тоа укажува на хетерогеноста на иконографските извори на икони.
Еден од иконографските типови е Богородица која на левата рака го држи бебето Христос, а бели лалиња (понекогаш рози или други цвеќиња) ги држат или Богородица или Христос. Лалињата во иконографијата се симболичен цвет на Богородица, нејзината чистота и непорочност, и на нејзината невенлива и вечна девственост , тие ѝ ги подарува архангелот Гаврил на Богородица на денот на Благовештението. Розата, како кралица на цвеќето и универзален симбол на љубовта, истотака е цвет на Богородица. Друг тип - Богородица е свртена кон Младенецот, кој стои во царски одежди на висока нога (трон), таа го поддржува со левата рака, а во десната е жезол расцутен со рајски цвеќиња (алегорија на Старо Заветната слика на Богородица како „жезол од коренот на Јесеј“). Има и други опции на толкувања.
Празнувањето во чест на иконата во Православната црква се одржува 16 април по Грегоријански календар, исто така 3 април по Јулијански календар.
Храмови во чест на иконата на Богородица „Невенлив Цвет“ биле осветени во Рубљов, селото на шумскиот парк Уљлјановск, Сумароков, во Русија.
Министерство за внатрешни работи на Украинската ССР

Министерство за внатрешни работи на Украинската ССР (|Міністерство внутрішніх справ Української РСР) — сојузно-републиканско министерство, дел од системот на безбедносни агенции на СССР и подлежно на Советот на Министрите на УССР и Министерството за внатрешни работи на СССР.
1 Историја
Создадено е од Народното поверенство за внатрешни работи на УССР во март 1946 г. во врска со реформацијата на Народното поверенство. Од 5 септември 1962 г. до 9 декември 1968 г. е наречено Министерство за заштита на граѓанскиот поредок на УССР.
Нова Костараџа

Нова Костараџа (|Νέο Κωσταράζι, ''Нео Костарази'') — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Рупишта на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 609 жители (2021).
1 Географија
Селото се наоѓа на 20 км јужно од градот Костур и на 5 км северно од с. Богатско. Лежи на левиот брег на реката Ѓоле, во западното подножје на планината Саракина. На 4 км на запад горе на Саракина се наоѓаат урнатините на старото село Костараџа, од кое останала само црквата „Рождество на пресв. Богородица“.
2 Историја
За време на Граѓанската војна (1946 - 1949) старото село Костараџа тешко настрадало и неговите жители се расеале по градските центри и рамничарските села. Подоцна ова население е преместено во Нова Костараџа доста пониско.
Во 1997 г. влегло во состав на општината Јон Драгумис, која на 1 јануари 2011 г. е припоена кон општината Рупишта согласно законот „Каликратис“.
3 Стопанство
Селото произведува жито, тутун и грав. На пространите пасишта има доста добиток. Атарот зафаќа површина од 2202 хектари.
Соишта

Соишта (дијалектно: Соишча) — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Рупишта на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало меѓу Старичани, Брештени и Псоре. Имало две маала — Горно и Долно Соишта. Реката на која се наоѓало селото, притока на Галешово, и денес го носи името Соишта.
2 Историја
Селото било растурено во 1879 г. од разбојнички банди по нарачка на грчкиот костурски митрополит бидејќи населението одбивало да се изјасни како грчко. Селаните се населиле во Старичани, Лудово, Жужелци и други села.
Свети Илија (Саракина)

Свети Илија (|Αϊ-Λιάς, ''Ај Лијас'') — поранешно село во Костурско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Рупишта на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се nao]alo високо на планината Саракина, на западниот брег на денешната акумулација Лошничко Езеро на реката Јазовино, притокa на Лошничка Река.
2 Историја
Во XVIII век Свети Илија било едно од неколкуте мали сточарски селца растурени по Саракина. Неговите жители страдале од турски разбојници и околу 1800 г. се преселиле во Лошница и Косинец, вселувајќи се во куќите на семејството на Ахмед-бег, убиено во април 1800 г. од капетанот Муцо (Муцогрекос). Бидејќи му припаѓале на родот Санација, нивното маало во Лошница го добило името Санацииско. Кога го напуштиле Свети Илија, тие со себе ја понеле иконата на Свети Илија од истоимената црква, и ја поставиле во иконостасот на црквата „Св. Ѓорѓи“ во Лошница, каде стои и денес. Дури и по конечната преселба во Лошница, селаните продолжиле да ја обработуваат нивната земја во старото село и таму да ги пасат овците. Црквата „Св. Илија“ стоела сè до крајот на XIX век и таму се празнувал Илинден на 20 јули. На 9 мај се празнувал и денот на Свети Христофор во неговиот параклис над напуштеното село, сместен на истоимениот врв.
Фурка (Епир)

Фурка (грчки: ''Φούρκα'', влашки: ''Furka'') — село во општината Коница, Јанински округ во областа Епир, Грција. Сè до реформите во 2011 г. било своја општина. Населението брои 90 жители (2011).
1 Географија и местоположба
Селото е сместено на планината Смолика, на надморска височина од 1.360 м. Селото е оддалечено околу 40 км од Коница. Атарот на Фурка изнесува 32,374 км<sup>2</sup>.
2 Наводи
Котлин (остров)

Котлин (|Ко́тлин; |Reitskär) ― руски остров, кој се наоѓа во близина на врвот на Финскиот Залив, 32 км западно од Санкт Петербург во Балтичкото Море. Котлин го дели Невскиот Залив од остатокот од заливот. Утврдениот град Кронштат се наоѓа на островот и е дел од светското наследство што е „Санкт Петербург и сродните групи споменици“. Островот служи како порта кон Санкт Петербург и како таков бил место на неколку воени ангажмани. Програмскиот јазик Котлин е именуван по островот, исто како што програмскиот јазик Јава го дели своето име со индонезиски остров.
1 Историја
Градот Кронштат бил основан на островот Котлин од страна на Петар Велики, кој го презел од Швеѓаните во 1703 година. Во март 1921 година, Котлин бил местото на Кронштатскиот бунт, што резултирал со над 11.000 жртви.
2 Географија
Во општ преглед, островот образува издолжен триаголник; 12,1 км долг и околу 1,6 широк, со основата кон Санкт Петербург. Источниот или широкиот крај е опфатен од градот Кронштат, а гребените се протегаат за 2,4 км од западната точка на островот до карпата на која е изграден светилникот Толбакен.
Така, островот го дели пристапот кон морето кон Санкт Петербург на два канали; дека на северната страна е попречена од гребени кои се протегаат преку неа од Котлин до Лисиј Нос; јужниот канал, автопатот до поранешниот главен град, е стеснет со плунката што излегува од спротивната страна на Ломоносов на руското копно и, блиску до Кронштат, историски е силно чувана со батерии.
Поморскиот пристап кон Санкт Петербург бил многу олеснет со изградбата на каналот во 1875-1885 година, 7 м длабок, низ плиткото, додека автомобилите можат да патуваат по копно до островот користејќи ја браната Санкт Петербург од северниот и јужниот брег на Финскиот Залив. Започнат во 1980 година, но одложен поради политичките пресврти во 1990-тите, проектот на браната бил завршен во 2010 година и службено пуштен во употреба во 2011 година.
3 Превоз
Малата длабочина на водата во Невскиот Залив била поттик да биде изграден морски канал за да бидат сместени големи бродови, овој канал овозможува движење на бродови со провев од 11 метри (до свежа вода), должина од 320 метри и ширина од 42 метри.
Долно Граче

Долно Граче или Долно Гратче (|Κάτω Πτελιά, ''Като Птелеја'') — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Нестрам на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 36 жители (2021).
1 Географија
Селото се наоѓа во областа Нестрамкол, на 17 км западно од градот Костур. Лежи во североисточното подножје на планина Гал’мбица по која оди границата со Албанија. Низ него тече малата река Черешново, лева притока на Бистрица (Белица) над с. Дреничево.
2 Историја
Долно Граче било долно маало на Граче сè до 1961 г. кога е прогласено за одделно село.
Лojташка Клисура

Лојташка Клисура (|Leutaschklamm или ''Leutascher Geisterklamm'') — клисура во близина на Митенвалд и Унтерлојташ на баварско-тиролската граница низ која тече реката Лојташер Ахе. Таа е многу стрмна и не била отворена за туристи до 2006 година. За да се оствари ова бил направен австро-германски проект за изградба на челични патеки и мостови на растојание од 970 метри вреден 1.4 милиони евра поддржан од ЕУ. Со вкупна должина од 1.650 метри, таа е најдолгата достапна клисура во Источните Варовнички Алпи. Клисурата била отворена на 24 мај 2006 година.
1 Маркетинг
Како туристички проект, клисурата се маркетирала како т.н. ''Geisterklamm'' („Клисура на духот“), во врска со ''Koboldpfad'' („Коболдова патека“) како рај за одмор погодна за семејства. Има 40 табли со информации за митови, геологија, флора и фауна во опкружувачкиот простор, како и дух со очи што намигнуваат и звучно ориентирани игри. Пешачките патеки се хоризонтални секаде каде што е можно и се изградени така што може да се поминат без опрема за качување. Секое стравување предизвикано од висинската разлика од повеќе од 50 метри на места помеѓу пешачката патека и дното на клисурата се смирува со поцврста изведба на патеката.
Покрај тоа, има кратка патека до водопад во клисурата.
Лојташката Клисура во основа е отворена во текот на целата година, освен кога има обилни снежни врнежи кога е затворена. Прошетката низ клисурата е бесплатна; само поминувањето по патеката до водопадот се наплаќа.
2 Несреќи
На 7 јули 2007 година, повеќе од неколку стотици килограми карпа над патеката ненадејно се урнале на челичната патека и делумно ја уништиле. Никој не е повреден, но клисурата била затворена две недели заради поправка.
3 Едерканцел
Ресторанот ''Едерканцел'' (1184 m) на планинскиот гребен западно од и над Лојташката Клисура е географска и политичка занимливост. Додека трпезаријата и тоалетите се во Германија, терасата на ресторанот лежи на австриска почва. Официјалниот граничен камен, кој ја означува границата меѓу двете земји е покрај вратата на терасата на надворешниот ѕид на зградата. Сепак, пијалаците и храната што се служат на терасата се продаваат според германските даночни одредби со договор меѓу двата финансиски сектори одговорни во Гармиш-Партенкирхен и Инсбрук.
4 Други блиски клисури
Други значајни клисури во округот Гармиш-Партенкирхен се клисурата Партнах во близина на Цугшпице и клисурата Холентал во близина на Грајнау-Хамерсбах.
Персеј и Андромеда (Тицијан)

''Персеј и Андромеда'' ― слика од италијанскиот ренесансен уметник Тицијан, денес се наоѓа во Волесовата збирка во Лондон. Нацртана е во 1554–1556 година како дел од серијата митолошки слики наречени „''poesie''“ („поезија“) наменети за кралот Филип II од Шпанија. Сликите позајмуваат тематика од ''Метаморфози'' од римскиот поет Овидиј; за оваа слика од Книга IV, редови 663–752, и сите прикажувале женски актови.
Сликата е со масло на платно, со димензии 175 x 189,5 см. Во 1605 година, веројатно била веќе опишана како „оштетена“, а потоа била дополнително оштетувана.
Сликата го прикажува Персеј како лета во воздух додека се бори да го убие морското чудовиште кое дошло да ја убие Андромеда, која поради чудовиштето е окована на карпа крај морскиот брег. Персеј веќе го нападнал и го ранил чудовиштето на рамото.
Сликата често патувала; насликана е во Венеција, била испорачана во денешна Белгија, а потоа била во Шпанија, Италија, Англија и Франција и на крај се вратила во Англија.
1 Предмет и извори
Во грчката митологија, кралството Етиопија било управувано од прекрасната, но суетна кралица Касиопеја; која тврдела дека нејзината убавина и убавината на нејзината ќерка Андромеда ја надминува убавината на морските нимфи, кои биле ќерки на Посејдон, богот на морето. Кога нимфите разбрале за таквите тврдења, се пожалиле кај нивниот татко, кој се одмаздил со тоа што повикал морското чудовиште Кет да го опустоши крајбрежјето на Етиопија. По совет на Јупитер, кралицата, заедно со нејзиниот сопруг Кефеј, решила да ја жртвува својата ќерка Андромеда на чудовиштето. Персеј, откако ја убил горгоната Медуза, го убил и чудовиштето и ја спасил Андромеда, со која потоа се оженил.
Тицијан прилично внимателно го следел Овидиј, но веројатно е дека неговиот латински бил слаб, и претежно се потпирал на поедноставени верзии на италијански, кои му биле достапни. Ова може да ги објасни разликите од латинскиот оригинал, иако Тицијан можеби слободно ја толкувал приказната. Кај Овидиј родителите на Андромеда се во близина; веројатно на брегот спроти некој град. Андромеда стои меѓу морски школки и корали. Коралот е спомнат од Овидиј, но дека е формиран од крвта на Медуза. Овидиј Андромеда ја опишува дека изгледа како статуа и дека плаче; сликата на Тицијан се совпаѓа со ова. Меркур на Персеј му го дал својот закривен меч, а Минерва нејзиниот штит. Исто како Меркур, Персеј носи обувки со крила, а носи и шлем со крила.
Чочек

Чочек (|çyçek/qyqek; српски и македонски: чочек; |кючек|kyuchek) ― музички жанр и танц што се појавил на Балканот во почетокот на 19 век. Тој е истакнат во репертоарот на многу ромски дувачки плех-бендови.
Чочекот потекнува од отоманските воени чети, кои во тоа време биле распространети низ регионот, најмногу низ Србија, Бугарија, Македонија и Романија. Тоа довело до евентуална сегментација и широк опсег на етнички подстилови на чочекот. Чочек бил пренесуван низ генерациите, зачуван претежно од ромските малцинства, а главно бил игран на селските свадби и банкети.
Чочекот е особено популарен меѓу муслиманското ромско и албанско население во Косово, Јужна Србија и Македонија. Кога Танец првпат дошол во Соединетите Држави во 1956 година, тие го извеле чочекот како муслиманско оро наречено „Ќупурлика“ од Титов Велес.
Чочекот, како вообичаен музички облик на Балканот (првенствено Бугарија и Македонија), е вообичаено оро со временска сигнатура; два варијантни облици имаат отчукувања поделени 2-2-2-3 и 2-2-3-2. (Овој последен метар понекогаш се нарекува „циганско 9“.) Ромските музичари кои живеат во областите на поранешна Југославија го прошириле обликот за да вклучат варијации во и .
Во меѓународната заедница за народни танци, чочекот е игран на многу мелодии. Танците во жанрот чочек се Јени јол и Са са.
Џез композиторот и музичар Дејв Брубек бил под влијание на темпоата налик на чочек. На пример, ''Блу Рондо а ла Турк'' (Blue Rondo à la Turk), од албумот ''Тајм Аут'' (Time Out), е напишана по и шема.
1 Поврзано
* Балкански дувачки оркестар
Ромски преводи на Библијата

Првото евангелие кое било преведено на ромски јазик било Евангелието според Лука на јазикот Кало, кој бил зборуван во Шпанија и Португалија. Бил преведен од Џорџ Бороу. Ова било отпечатено од Британското и странското библиско друштво во 1837 година, а ревизијата била отпечатена во 1872 година.
Постојат делови и избори од Библијата во многу различни облици на мрежната страница Romani.global на која се наведени различни списи на ромски.
Францускиот ромски писател и свештеник Матео Максимов ја превел Библијата на калдерашкоромски. Псалмите првпат биле отпечатени од Француското библиско друштво во 1984 година, а Новиот завет бил отпечатен во 1995 година.
Превод, Јован (Јовано) 3:16
Е Лаши Вјаста/Рут Модроу (1984), O Del drago sas e lumia, ai wo tradia peske ieke shaves, kashke kon godi kai pachalpe ande leste te na xaiil, numa te avel les o traio kai chi mai getolpe.
Ова е список на клучни публикации од Библијата и религиозната литература на различни балтичко-ромски дијалекти:
* Во 1933 година, Јанис Лејманис (1886–1954), ромски мисионер, го превел Евангелието според Јован, молитвата „Оче наш“ и Десетте заповеди на латвиски ромски (Чукно) дијалект. Овие преводи биле објавени во Рига.
* Во 1990 година, религиозни песни што одразуваат библиски теми од полскиот Ром Короро Мурш (Слеп храбр) биле објавени од Рома Публикации во Чандигар, Индија.
* Во 1993 година, Џура Махотин, поет и преведувач, ја објавил „Приказната за Исус“ на комбиниран северно-руски/влашки ромски дијалект преку Џудес Паблишинг во Твер, Русија.
* Во 1996 година, В. Калинин и Т. Војцеховскаја објавиле превод на Книгата на Матеј на балтичко-словенски ромски во Витебск, Белорусија. Во 1999 година, GBV Dillenburg, Германија, го објави Евангелието според Матеј на литвански ромски јазик и Евангелието според Јован на балт-словенски ромски јазик, и двете преведени од грчките оригинали.
* Во 2000 година, Латвиското библиско друштво (L.B.B.), Рига, ја објавило Книгата на Лука на латвиски ромски јазик. Преведена е од В. Калинин и Карлис Рудевич, користејќи нацрт од Јанис Ниландс (1919–1999), кој ја превел на својот мајчин латвиски ромски дијалект Курземијаки во 1994 година.
* Во 2001 година, Новиот завет, заедно со Псалмите и Изреките, беше преведен на балт-словенскиот ромски дијалект на Белорусија и Литванија од В. Калинин и објавен од GBV Dillenburg, Германија.
* Во 2014 година, DCL, Biel и MiDi Bible, Преверенж, Швајцарија, ја објавиле комплетната Библија, речник и историја на Ромите на балтскословенски (белоруско-литвански) ромски јазик, преведени од В. Калинин.
* Во 2019 година, комплетната Библија на балтички ромски јазик, преведена на кирилица и римско писмо, била додадена во Дигиталната библиска библиотека.
Левит

„Левит“ или „Трета книга Мојсеева“ — третата книга на Стариот завет од Библијата.
1 Содржина
Господ му дава упатства на Мојсеј за обредите при принесувањето на жртвите сепаленици (говеда, овци, кози, птици, пченично брашно, леб и печива), жртвите за спасение, жртвите за направените греводи и жртвите за извршените престапи. Потоа, Мојсеј ги облекува Арон и неговите синови во свечени свештенички одежди и им ги покажува обредите при принесувањето на жртвите. За време на обредот, двајцата синови на Арон ги прекшруваат божјите правила и, за казна, Господ предизвикува оган кој ги гори Ароновите синови.
Потоа, Господ им ги пренесува на Мојсеј и на Арон заповедите во врска со повеќе прашања, како: поделбата на чисти (кои луѓето смеат да ги јадат) и нечисти животни (кои не смее да се јадат); родилките кои родиле машко или женско дете; луѓето со лепра, лишаи, рани, изгореници на кожата и при појава на зараза од лепра при што во овие случаи свештеникот е тој што определува како да се постапи со болните и со нивните домови; излив на семе кај мажите и менструални и други крварења кај жените; одржување годишна молитва за очистување на народот од гревовите; местото каде што може да се принесуваат жртви (влезот на скинијата); забраната за јадење месо во кое има крв итн.
Исто така, Господ ја искажува забраната за полови односи со блиски роднини, со лица од истиот пол и со животни и повторно ги образложува десетте заповеди, заедно со казните за големите гревови, како што се: прељуба, занимавање со магија, почитување други божества, повикување духови итн. Во продолженија, Господ ги утврдува правилата на однесувањето на Арон и другите свештеници, правилата за принесување жртви, а ги определува и главните празници кои треба да се прославуваат во негова чест. Тогаш, синот на некоја жена прави богохулие, па Господ наредува тој да се казни и народот го каменува до смрт. Најпосле, Господ ги одредува и правилата во врска со имотните односи, наследувањето на имотот, грижата за сиромашните роднини итн. На крајот од книгата, Господ се заканува дека, ако не се почитуваат божјите заповеди, тој сурово ќе го казни еврејскито народ така што ќе ја опустоши земјата, ќе ги уништи градовите и селата и ќе им дозволи на нивните непријатели да ги поробат.
RomArchive

RomArchive ― дигитално складиште на ромската култура, основано во 2015 година. Четиринаесет куратори организирале 5.000 предмети, достапни на англиски, германски и ромски јазик . Архивата ја добија Наградата на Европската унија за културно наследство и Гримовата награда.
1 Проект
RomArchive бил основан во 2015 година како дигитално складиште на ромската култура. Германската сојузна културна фондација бил најголемиот почетен спонзор, обезбедувајќи 3,75 милиони евра. Основачи биле Изабел Рабе и Франциска Зауербреј. Проектот опфаќа области како што се танцот, филмот, книжевноста и фламенкото. Режисерот Каталин Барсони курирал избор од 35 филмови кои автентично ја претставуваат ромската култура, еден од нив е ''Таикон'' на Ловен Мохтади. Збирката за визуелни уметности е курирана од Тимеа Јунгхаус, а фотографијата е Андре Рацш. Вкупно има четиринаесет куратори.
Архивата содржи 5.000 предмети и е достапна на англиски, германски и ромски јазик. Документацискиот и културниот центар на германските Синти и Роми го презел спонзорството на RomArchive во 2019 година, за време на Меѓународниот ден на Ромите. Истата година, архивата ја добила Наградата на Европската унија за културно наследство. Во 2020 година, проектот исто така ја освоил Гримовата награда.
Огнило (село)

Огнило — некогашно село во Преспанско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Преспа, Западна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало на југозападниот брег на Малото Преспанско Езеро, во близина на Трново. Лежело на падината под возвишението Цуцуљ, во денешната месност Фоја.
2 Историја
Огнило е потопено во втората половина на XVII век поради покачување на езерската вода. Според Тодор Симовски, во исто време се поплавени и селата Бушкани и Драгумица, иако тие се иселени доста подоцна.
Павла Јесих

Павла Јесих (10 мај 1901 – 12 декември 1976) била словенечка планинарка и жена претприемач.
Родена во Љубљана а научила да планинари со словенечкиот клуб Скала. Во 1925 година таа и Дана Куралтова го завршија првото словенечко целосно женско искачување на Словенечката патека на северната страна на Триглав.
Помеѓу 1926 и 1933 година 18 пати била прва во искачувања на технички правци на врвови како што се Триглав (варијанта низ прозорецот, правец Скала, Столб југ), Шкрлатица (столб Леви, столб на скала), Широка Печ, Шпик (правец Шалек). ), Шите, Травник, Фрдамане, Јаловец, Ракова Шпица и некои други.
Таа најчесто се качувала во друштво на Миро Марко, Милан Гостиша, Јоже Липовец, Михе Поточник, Станка Томиншек и Јожа Чоп. Таа е можеби најпозната по искачувањето на централниот столб на Триглав, сега наречен Чоповиот столб („Чопов стебер“). На третиот ден од искачувањето на Чопскиот столб, Павла станала премногу исцрпена за да продолжи, па така нејзиниот партнер Јоча Чоп сам ја завршил рутата, а потоа тргнал да побара помош. Кога помота пристигнала бил на петти ден на патеката, Павла сама се искачила на патеката без помош додатни помагала за првото искачување заедно со Јожа.
Во 1933 година Павла паднала на карпестиот врв Мојстровка. За време на долгото закрепнување за време на Втората светска војна, таа отвори успешен ланец кина во Драва Бановина и Југославија, таа беше сопственик на киносалата Метропол и киното Унион во Цеље , потоа во Птуј, и на крај киното Матица во Љубљана. Меѓу другото, таа беше и иноватор во техниките на титлување..
Миро

Миро или смирна — вид мирислива смола, која потекнува од различни видови африкански и арапски дрвја, но првенствено се користи за производство. Во текот на вековите, мирото се користело за парфеми, кадење и медицински цели.
1 Назив
Зборот ''миро'' е изведен од заедничкиот семитски корен ''m-r-r'' со значење „''горчлив''“ ( трнскр.:''murr''; арам.:ܡܪܝܪܐ транскр.:''mureera''). Во нашиот јазик дошол од хебрејската Библија, каде што се појавува како |מור транкр.:''mor''. Зборот се појавува во грчката митологија, како Мирна, жена која се претворила во дрво што лачи смола. Подоцна, зборот се појавува во Септуагинтата, а во старогрчкиот јазик е основа за зборот што претставува парфем (|μῠ́ρον транскр.:''múron'').
2 Употреба во христијанството
Според христијанското предание, жените мироносици носеле миро на Христосовиот гроб за да го помазаат неговото тело, но таму нашле бел ангел кој им рекол дека Исус „станал“.
Миро е маслото за помазание (→ ru ), кое се подготвува во црквите.
3 Состојки
За подготовка на светото миро потребни се 31 состојка и тоа:# Бело вино,
# Маслиново масло,
# Розово масло,
# Корен од перуника,
# Корен од шумска љубичица,
# Момина солза,
# Индиско оревче,
# Мајчина душица,
# Миртхае,
# Мастикис електисими,
# Бензос,
# Хербае окими базилики,
# Радикс зингиберис,
# Радикс галгангае,
# Олеум теребинтхи венети,
# Олеум кинамони,
# Олеум кариофили,
# Олеум аурантие кортикум,
# Олеум лавандуле оптиме,
# Олеум јунипери бакарис,
# Олеум антхос росмарини,
# Олеум баргамоте,
# Олеум мајоране,
# Бел темјан,
# Чист восок,
# Светена вода,
# Спирит вини коне,
# Рузмарин,
# Измирен темјан,
# Корен од темјанушка,
# Лимонов екстракт.
4 Подготовка
Секоја автокефална црква по правило сама го извршува светиот чин на мироварение и осветување на светото миро.
Состојките се потопуваат во посебни казани, каде се варат на оган, а добиената смеса се прелева во алавастри кои се осветуваат од страна на свештенството.
5 Возобновување на обичајот во МПЦ-ОА
Првиот чин на возобновување на овој црковен обичај МПЦ-ОА го извршила во 1971 година веднаш по нејзиното возобновување. Во црквата Свети Димитрија во Скопје, на Велики четврток, со ѕвона и песни, архиепископот Доситеј ја изговорил свечената молитва Господ Бог да направи духовно помазание и духовно да го збогати нашиот живот во црквата. Со сите почитувања на црковните канони беа исполнети алавастрите од негова страна.
Министерство за комунално стопанство на Украинската ССР

Министерство за комунално стопанство на Украинската ССР (|Міністерство комунального господарства Української РСР) — републиканско министерство, дел од системот на јавните комунални агенции на СССР и подлежно во својата дејност на Советот на Министрите на УССР.
1 Историја
Создадено е од Народното поверенство за комунално стопанство на УССР во март 1946 г. во врска со реформацијата на Народното поверенство. Ликвидирано е на 31 мај 1957 г., но на 21 јули 1960 г. — обновено е. Од 1976 г. истото е наречено Министерство за домување и комунално стопанство на Украинската ССР.
Класичен либерализам

Класичниот либерализам е политичка идеологија и гранка на либерализмот која се залага за слободен пазар и лесе-фер економија; граѓански слободи со владеење на правото со посебен акцент на поединечна автономија, ограничена влада, економска слобода, политичка слобода и слобода на говор. Целосен процут доживеал на почетокот од 18 век, а концептот бил изграден врз идеологија која потекнува најмалку од 13 век во смисла на иберискиот, англосаксонскиот и средноевропскиот контекст и бил темелник на Американската револуција и пошироко на „Американскиот проект“.
Меѓу луѓето чии идеи влијаеле на класичниот либерализам се Џон Лок, Жан-Батист Сеј, Томас Малтус и Дејвид Рикардо. Класичниот либерализам се потпирал на класичната економија, претежно на економската идеологија која ја застапува Адам Смит во Првата книга од ''Богатството на народите'' и на верувањето во природен закон, напредок, и утилитаризам. Во поново време, Фридрих Хајек, Милтон Фридман, Лудвиг фон Мизес, Томас Совел, Џорџ Стиглер и Лари Арнхарт се сметаат за најистакнати застапници на класичниот либерализам.
Класичниот либерализам, за разлика од другите гранки на либерализмот, како на пример социјалниот либерализам, негативно гледа на социјалната политика, оданочувањето и вклученоста на државата во животот на поединците, и се залага за дерегулација. До Големата депресија и подемот на социјалниот либерализам, класичниот либерализам бил познат под името економски либерализам. Како поим, ''класичниот либерализам'' се користи како ретроним за да се разграничи претходниот либерализам од 19 век од социјалниот либерализам. Според денешните стандарди, во САД под прост ''либерализам'' често се подразбира социјален либерализам, но во Европа и Австралија, простиот ''либерализам'' често се поистоветува со класичен либерализам.
Во Соединетите Држави, ''класичниот либерализам'' може да се опише како „фискално конзервативен“ и „социјално либерален“. И покрај овој контекст, класичниот либерализам поради централниот принцип на индивидуализам на класичниот либерализам ја отфрла зголемената толеранција на конзервативизмот за протекционизам и склоноста на социјалниот либерализам за колективни групни права. Класичниот либерализам исто така се смета дека е тесно поврзан со десничарскиот либертаризам во САД. Во Европа, ''либерализмот'', без разлика дали е социјален (особено радикален) или конзервативен, сам по себе е класичен либерализам, така што терминот ''класичен либерализам'' претежно се однесува на централно-десничарскиот економски либерализам.
1 Поврзано
* Либерализам
* Просветителство
* Капитализам
* Австриска школа
* Класична економија
* Класичен радикализам
* Неолиберализам
Хомункулус (филм)

„Хомункулус“ — филм во шест дела на режисерот Ото Риперт (Otto Rippert) од 1916 година. Филмот е приближно заснован врз истоимениот еп на Роберт Хамерлинг од 1888 година. Главните улоги ги играат: Олаф Фенс (Olaf Fønss), Ернст Лудвиг (Ernst Ludwig), Алберт Паул (Albert Paul), Лоре Рикерт (Lore Rückert) Лиа Боре (Lia Borré) и Фридрих Кине (Friedrich Kühne).
1 Синопсис
1.1 Прв дел
Во лабораторијата, професорот Хансен (го игра Паул) и неговиот помошник Роден (го игра Кине) создаваат човек кого го нарекуваат Хомункулус (''Homunculus''), што на латински значи „Мал човек“ . Додека професорот Хансен е отсутен, бебето го краде професорот Ортман (го игра Лудвиг), кој на неговото место подметнува болно бебе, кое набргу умира. Бебето израснува во човек со извонредни умствени способности и со цврст карактер. Меѓутоа, Рохард Ортман (го игра Фенс), кој дотогаш верува дека му е син на професорот Ортман, ја дознава вистината за своето создавање и тоа му предизвикува шок. Тој станува отпадник од општеството, гладен за љубов, но насекаде го бие глас дека нема душа, па луѓето го избегнуваат. Поради сознанието дека нема чувства, Хомункулус е обземен од омраза и стремеж за уништување. Ќерката на професорот Хансен, Маргарете (ја игра Рикерт) е вљубена во него, а Хомункулус е причина за нејзината смрт. Неговиот подем започнува кога со помош на хипноза успева да излечи еден тешко болен човек и набргу целата земја е под негова власт. Воден од омразата, тој ги поттикнува луѓето на бунт, а потоа сурово го задушува. Тој сака да предизвика војна која би го уништила човештвото, но на крајот погинува од удар на гром.
Бушкани

Бушкани — некогашно село во Преспанско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Преспа, Западна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото се наоѓало кај источниот брег на Малото Преспанско Езеро, на надморска висина од околу 853 м. Лежело на 2 км југозпадно од П’пли и 1 км северозападно од Оровник. Во неговиот поранешен атар има месност која продолжува да го носи тоа име.
2 Историја
Селото се состоело од десетина куќи. напуштено е поради покачување на езерската вода и негово поплавување, при што жителите се преселиле во околните села.. Според Владо Јовановски, ова се случило во периодот пред Балаканските војни
Драгумица

Драгумица — некогашно село во Преспанско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Преспа, Западна Македонија, Грција.
1 Географија
Селото било мала македонска населба на западниот брег на Малото Преспанско Езеро. Лежело на 2 км југоисточно од Винени, и на околу 1 км северозападно од Дробитишта. Низ селото течел поток кој пресушувал во преку летото.
2 Историја
Селото било населено барем од средниот век, за што сведочат наодите од керамички и бакарни предмети најдени од селаните. Драгумица настрадала од надојдената вода на езерото и неговото население конечно го напуштило во првата половина од XIX век. На ова подрачје стои само црквата „Св. Ѓорѓија“ во корија на стари дабови, чија старист е непозната, но се претпоставува дека е од крајот на XIX век. Во нејзина близина биле и селските гробишта.
Се смета дека жителите на Драгумица го основале селото Дробитишта.
Ванчо Тарабунов

Ванчо Тарабунов (р. година во Радовиш) — македонски пејач на народни песни. Негов син е познатиот пејач Александар Тарабунов. Долги години бил вработен во Македонската радио-телевизија, како уредник и водител.
1 Животопис
Ванчо Тарабунов бил роден на 24 февруари 1951 во Радовиш. Негови попознати песни се: ''Жени се Радо'', ''Македонски крвопис'', ''Дедовино'', ''Земјо Делчева'', ''Ела си Лене'', ''Барам прошка''. Тој е чест учесник и на фестивалите: Гоце Фест, Фолк Фест Валандово, Тумба Фест и други. Долги години работел како радио новинар, уредник и водител на народна популарна музика во Македонската радио телевизија.
Тој е еден од основачите, организаторите и воедно долгогодишен учесник на Гоце Фест и Тумба Фест.
2 Награди
* Награда на "Гоце Фест" за песната "Дедовино" (1990)
* Награда на "Тумба Фест" за истоимената песна (1997)
* Втора награда на "Гоце Фест" за песната "Срам ни перде да се нема" (2005)
* Прва награда на "Гоце Фест" за песната "Што е мое пак ќе биде мое" (2010)
* Награда за животно дело на Фестивалот "Цветници" (2016)
* Награда за животно дело на Фестивалот "Тумба Фест" (2020)
* Награда на "Гоце Фест" за песната "Дедовино мила ризјанска" (2024)
* Прва награда од публиката на "Гоце Фест" за песната "На многаја лета" и признание за неговата долгогодишна работа и развој на фестивалот (2025)
Атина Апостолова

Атина Апостолова ( во Л’нки, Преспанско, егејскиот дел на Македонија - во ) — македонска пејачка на народни песни.
1 Животопис
Атина Апостолова е родена на 20 мај 1946 година во селото Л’нки, Преспанско. Детството го минала во Скопје. Дипломирала на Економскиот факултет во Скопје. Таа е македонска пејачка на народна музика. Таа со музика се занимава уште од најрана возраст, учествувала во емисијата „Микрофонот е ваш“ каде го освоила првото место, со песната „Не си го продавај Кољо чифликот“, која и била првата снимка на Атина. Позната е по песните ''Запејте мераклии'', ''Цела вечер ќе ти пејам'', ''Верувај ми'', ''Усни румени'', ''Те видов, и се заљубив'', ''Дали знаеш либе'', ''Ако грешам'', ''Иле Илија'' и многу други. Таа имала турнеји во Австралија, Канада, Америка и европските земји. Во Австралија има настапувано со Круме Спасовски, Никола Бадев и Александар Сариевски. Има одлична соработка со: Ванчо Тарабунов, Ефто Пупиновски и Милан Завков. Во својата долгогодишна кариера има испеано неколку дуети со: Ванчо Тарабунов (Верувај ми) и Ефто Пупиновски (Скопските боеми). Има учествувано на голем број музички фестивали во Македонија, за нејзините успеси говорат бројните награди и признанија на фестивалите: Фолк Фест Валандово, Цветници, Филиграни, Тумба Фест и Гоце Фест. Во 2023 година на Фестивалот „Тумба Фест“ Куманово ја добива наградата за животно дело. Зад себе има и неколку албуми од кои три снимени во Белград и два во Македонската радио телевизија.
Нино Хуртиџе

Нино Хуртиџе (28 септември 1975 – 22 април 2018) била грузиска шахистка. Таа била наградена со ФИДЕ титули жена велемајстор (WGM) во 1993 година и меѓународен мајсторски натпревар (IM) во 1999 година..
Таа го освоила и Светско првенство за девојки до 20 години во 1993 и 1995 година.
Хурциџе исто така го освои Светско првенство за девојки до 16 години од 1991 година во Гуарапуава, Бразил, Европско првенство за девојки до 20 години во 1992 година, апсолутниот Грузиско првенство во шах во 1998 година и женското грузиско првенство пет пати (во 1989, 1993, 2005, 2006 и 2013 година).
Учествувала на женскиот Интерзонски турнир во 1993 во Џакарта, Индонезија и 1995 во Кишињеу , Молдавија. Овие настани беа дел од циклусот Светско првенство во шах за жени од 1996 и 1999 година соодветно.
Во 1998 година таа победила во Ротердам на женскиот шампионат за универзитети, организиран од FISU.
Хурциџе се натпреваруваше на Светското првенство за жени што се одржа со симултанка во 2000, 2001, 2004, 2006, 2008, 2012, 2015 и 2017 година. , каде што била поразена од конечниот победник, Жу Чен), во Екатеринбург 2006 година (финале 8 - поразена од Алиса Галијамова), и во Техеран 2017 година (финале 16 - поразена од Антоанета Стефанова)..
Во екипните настани, Хурциџе играше за Грузија на Женска шаховска олимпијада во 1998, 2000, 2002, 2006 и 2012 година, женското Светско екипно првенство во шах во 2007 година, 2011 година, тимот го освои бронзениот медал, бронзениот медал, 2006 и 2012 година. и 2013 година, и женскиот Европско екипно првенство во шах во 1999, 2003, 2005, 2007, 2009, 2011 и 2013 година. ], Швајцарија во 1997 година. Хурциџе се натпреваруваше и во Европски клупски куп за жени со пет различни тимови во 1996, 1999, 2001, 2005, 2006, 2007, 2002 и 2002, .
Во 2004 година, таа беше втора зад Евгениј Шапошников на Отворениот турнир во Есен. Во 2005 година, таа беше број два оценета шахистка во Грузија со FIDE рејтинг од 2420. Во 2012 година Курциџе учествуваше на турнирот Гран при на ФИДЕ во Јермук, Ерменија.
Таа престојуваше во Тбилиси и долги години била тренер од ГМ Константин Асеев.
Хуртиџе починала од рак во април 2018 година..