procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Црква Мармирои

Мармирои (|Kisha e Marmiroit) — црква што се наоѓа во близина на Орикум, округот Валона, Албанија. Прогласен е за споменик на културата на Албанија.
Во историските записи црквата првпат била споменувана во 1307 година. Со оглед на тоа што нема припрата и поради други сличности со други цркви во Бугарија и поранешна Југославија, се смета дека била изградена во 12 или 13 век од н.е., иако некои истражувачи го сметаат дека периодот на изградба е 10 век во крајот на средновизантиската ера. Најакредитираната хипотеза е дека таа била посветена на Богородицата Марија, особено на Богородица на Животворниот Извор (''Зодохос Пеге'').
Црквата се наоѓа во заливот на Валона во близина на археолошкиот локалитет Орикум.
Словенска одбрана

Словенска одбрана — шаховско отворање што започнува со потезите:
# d4 d5
# c4 c6
Познато е по својата силна и стратешка природа, нудејќи цврст пионски строеж за црниот играч. Словенската одбрана е една од основните одбрани на Дамскиот гамбит. Иако била анализирана уште во 1590 г., дури во 1920-тите почнала да се истражува опширно, а Штајниц ја испробал на првото службено Светско првенство во шах од 1886 г. Многу мајстори од словенско потекло помогнале да се развие теоријата за ова отворање, вклучувајќи ги Алапин, Алехин, Богољубов и Видмар.
Црква „Св. Богородица“ - Леуса

Црквата Света Богородица (албански: Kisha e Shën Mërisë) — споменик на културното наследство во Леуса, Пермет, во близина на Ѓирокастро, Албанија.
1 Историја и опис
Сегашната црква била изградена во 18 век над остатоците од постара градба која датира од време на владеење на византискиот император Јустинијан I.
Црква „Св. Богородица“ - Елбасан

Света Богородица (|Kisha e Shën Mërisë) — источна православна црква и манастир во Елбасан, Албанија. Станала културен споменик на Албанија во 1963 година.
Градбата на црквата започнала во 1483 година во влашкото маало, но завршила речиси еден век подоцна: првата богослужба црквата ја имала дури во 1556 година. Изграден е целосно во камен на сосема специфичен начин, со камења издлабени во облик на крст, што може да се види и денес. Црквата била фрескоживописана од Онуфри, а обновена од Давид Селеница. Во 18 век целосно изгорела во пожар, па повторно бил изграден во почетокот на 19 век. Некои од најпознатите проповедници во црквата биле Фан Ноли и Висарион Џувани.
Во 1990-тите црквата станала седиште на поделениот дел на Православната автокефална црква на Албанија.
Во 2008 година албанската влада ја финансирала реконструкцијата на црквата.
Катедрала Успение на Пресвета Богородица (Белград)

Катедралата Успение на Пресвета Богородица (албански: ''Katedralja Fjetja e Shën Mërisë)'' — албанска православна црква во Белградската тврдина во Белград, Албанија, посветена на Успението на Пресвета Богородица. Станала културен споменик на Албанија во 1948 година. Од 1986 година во црквата се наоѓа Музејот на икони Онуфри.
Урбан Лесјак

Урбан Лесјак (роден на 24 август 1990 година) е словенечки ракометар кој игра за РК Еурофарм Пелистер и за словенечката репрезентација .
Лесјак ја претставувал Словенија на Летните Олимписки игри 2016 година .
Црква „Пресвето Срце Исусово“ - Тирана

Црквата Пресвето Срце Исусово (|Kisha e Zemrës së Shenjtë të Krishtit) — римокатоличка црква во Тирана, Албанија. Била изградена во 1939 година за време на италијанската инвазија на Албанија, таа е најстарата католичка црква во градот.
1 Историја
Црквата „Свето Срце Христово“ била изградена во 1939 година од Италијанците за време на италијанската инвазија на Албанија. Таа била затворена во 1967 година кога во Албанија се забраниле сите религии. Дизајниран од архитектот Џовани Санти во неоромански стил. Во 1967 година, за време на комунистичкиот период, црквата била затворена и претворена во кино; фасадата потоа била скриена за да се прикрие верската функција на објектот, а фреските биле отстранети.
За време на забраната за религија во Албанија од 1967 до 1990 година, црквата била користена како засолниште на католиците за да се молат во божјиот дом и покрај нејзината лоша состојба. Во тој период пред фасадата на црквата бил подигнат ѕид.
Повторно била отворена во 1990 година. Камбанаријата била уништена, но камбаната била спасена. Бидејќи соседната православна црква имале камбанарија, но немаше камбана, им било дадено ѕвоното на Светото Срце. Така двете цркви симболично користат ист инструмент за да ги повикаат верниците. Христијанската заедница, исто така, имала корист од помошта што ја добиле муслиманите од Албанија што ја споделиле со католичките објекти. Програмата „Помош за црква во потреба“, исто така, собрала средства за обновување на црквата.
Во 1991 година, Мајка Тереза ја посетила црквата, која порано била нејзино основно училиште, а се наоѓало на улицата на која живеела. Мајка Тереза ја добила својата прва причест и потврда во црквата „Пресвето срце“ во Скопје.
Црква „Св. Никола“ - Москополе

Црквата „Св. Никола“ (|Kisha e Shën Kollit; |Basearica Ayiu Nicola) — православна црква во Москополе, Албанија. Црквата е подигната во 1721 година.
Таа е споменик на културата во Албанија од 1948 година.
1 Историја и опис
Црквата била изградена во 1721 година. Градбата е од типот на базилика со наос покриен со купола, припрата и клаустар. Внатрешноста на црквата е украсена со фрески насликани од Давид Селеница и неговите помошници Костандин и Кристо. Уметноста на Селеница се одликува со реалистична природа, за што сведочи портретот на дарителот, како и длабокото теолошко знаење. Според натписот, портретот на дарителот бил завршен во 1726 година и тоа било утврдено од археолошко проучување во 1953 година. 24 години подоцна, во 1750 година, браќата Зографи го насликале клаустарот.
2 Литургија
Почнувајќи од 2002 година, во времето на објавувањето на студијата за Власите од страна на германскиот истражувач Теде Кал, свештеникот Томаи ја држел источната православна литургија во црквата на влашки, врз основа на текстот во рамките на Ароманскиот Мисал, а потоа и на албански јазик. На влашки, Свети Никола е rup.
Црква „Св. Никола“ - Шелчан

Црквата Свети Никола (|Kisha e Shën Kollit) — црква во Шушица, округот Елбасан, Албанија. Внатрешноста на црквата е целосно покриена со фрески од Онуфри. Станал културен споменик на Албанија во 1948 година.
Црква „Св. Михаил“ - Москополе

Црквата „Св. Михаил“ (|Kisha e Shën Mëhillit или sq, позната и како ''Црква на Архангелите Михаил и Гаврил'') — православна црква во Москополе, денешна Југоисточна Албанија.
1 Историја
Црквата била подигната во 1722 година и е една од петте преостанати цркви од некогаш богатото влашко Москополе.
За време на забраната на верата во Албанија, во 1948 година, таа е претворена во споменик на културата на државата. Во 1996 година црквата била цел на вандализам од страна на муслимански фанатици при што 23 слики на светци биле тешко оштетени.
2 Архитектура
Црквата е тип базилика со главен кораб и два странични кораби. Димензиите се 33 м x 15 м x 9 м. Постојат два главни столба. Две линии на столбови го делат средишниот кораб од двата странични кораби и сите три кораби имаат иста висина како наосот. Столбовите се поврзани еден со друг во двете насоки. Секој од трите кораби има купола, а секоја од трите куполи е различна. На источната страна апсидата е надвор од куполата и ја покриваат некои столбови. Припратата е на западната страна, а нејзината градба е слична на преостанатиот дел од наосот. Нартексот има камени столбови со сводови и куполи. Клоистарот е отсутен бидејќи е уништен, но се уште има траги од изворниот.
Византиска црква, Лин

Византиската црква (|Rrënojat e Kishës Bizantine) — разурната црква во Лин, округот Корча, Албанија. Тоа е културен споменик на Албанија. Црквата е вклучена во можната локација на УНЕСКО на природното и културното наследство на Охридскиот регион (Албанија).
Црквата била изградена во 6 век од нашата ера, во ерата на Јустинијан.
1 Наводи
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Здралци

Успение на Пресвета Богородица (|Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Здралци, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија и претставува енориска црква на Рупишкото архијерејско намесништво.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа на јужниот крај на селото.
2 Историја
Црквата е најстариот храм на Здралци по гробишната црква „Св. Никола“, каде било старото место на селото. По постепеното преместување на селото на сегашното место на крајот од XVII и почетокот на XVIII век, околу 1820 – 1830 г. за време на поп Јован (родоначалникот на семејството Попјаневи, грч. Папајоану) е изградена црквата „Успение на пресв. Богородица“. Годините 1820 – 1830 се обележани на нов натпис на храмот. Црквата е реновирана во 2001 г. за време на попот Николас Димитријадис.
Храмот има вреден делумно резбан иконостас со преродбенички икони и царски двери.
3 Свештеници на храмот
Сите свештеници освен најновите двајца биле етнички Македонци.
Список на свештениците во Здралци
Име, Грчки, Белешки
Николас Димитриајдис, Νικόλας Δημητριάδης, Роден во 1939 г. во Ревани. Ракоположен на 30 јуни 1971 г. Служи во Здралци од 1974 г.
Сотирис Долопулос, Σωτήρης Ντολόπουλος, Роден во Дислап во 1914 г. Ракоположен во 1947 г. Служел во Здралци од 1971 до 1974 г., по што се префрлил во еноријата „Сите Светители“ во Костур.
Георги Георгиев, Γιώργης Γεωργιάδης, Роден во Здралци во 1895 г. Ракоположен во 1930 г. и служек во Здралци до 1971 г., а потоа се пензионирал. Починал на 8 февруари 1985 г. и погребан е зад олтарот на „Св. Никола“.
Мавриди, Μαυρίδης, Роден во Желин.
Васил Чапаров, Βασίλης Τσαπαρόπουλος, Роден во 1868 г. во Здралци. Бил свештеник од 1900 до 1929 г.
Васил Попјанев, Βασίλης γιός ΠαπαΓιάννη, Починал млад околу 1900 г.
Јане (Јани), Γιάννης, Прадедо на семејството Попјаневи (Папајоани). Служел како свештеник уште кога половина село било во Чифлик околу „Св. Никола“. Поп Јане со помош на селаните ја изградил „Успение на пресв. Богородица“ во месноста Попово Гумно.
4 Поврзано
* Костурска епархија
Јури Кнор

Јури Кнор (роден на 9 мај 2000 година) е германски ракометар на Рајн-Некар Ловен и германската репрезентација .
1 Кариера
1.1 Клубови
Кнор започнал да игра ракомет во мини-микс од VfL Bad Schwartau. Подоцна се приклучил на МТВ Либек . Покрај тоа, тој играл и фудбал до 2015 година за VfL Bad Schwartau и VfB Lübeck . Кнор се вратил во ВфЛ Бад Швартау, каде што играл во А-Југенд-Бундеслигата. Тој го напуштил VfL во 2017 година, па на 17-годишна возраст и се приклучил на HSG Ostsee N/G, кој го тренирал неговиот татко Томас Нор .
Во 2018 година, Кнор се преселил во ФК Барселона, играјќи за нивниот второлигаш. Во декември 2018 година тој го направил своето деби во најдобриот тим на ФК Барселона, каде што одиграл вкупно 6 натпревари. Во 2019 година потпишал договор за германскиот ракометен-бундеслигашки клуб ГВД Минден . Од 2021 година тој играл за Рајн-Некар Ловен . Со Рајн Некар Ловен го освоил германскиот куп 2023 година .
1.2 Репрезентација
Со Ракометната репрезентација на Германија учествувал на Европското првенство за ракометарки до 18 години во 2018 година, а му било доделено место во Ол-стар тимот како најдобар лев бек. Тој го имал своето деби за сениорската репрезентација во ноември 2020 година
2 Поединечни награди
* Најдобар млад играч на Светското првенство: 2023 година
Чајанка

Чајанка (|tea party) — друштвена седенка каде луѓето се собираат за да уживаат во чај, закуски и разговор во опуштена и пријатна атмосфера. Вообичаено, тоа вклучува послужување на различни чаеви, како што се црн, зелен или билен, придружени со ситна храна како сендвичи, колачи и торти. Чајанките често се одржуваат во домови, градини или посебни места, обезбедувајќи пријатен амбиент за пријателите, семејството или познаниците да се поврзат и да поминат квалитетно време заедно. Традицијата на чајанки постои со векови и има културни варијации ширум светот. Не се работи само за чајот и храната; тоа е друштвен ритуал што поттикнува другарство и им овозможува на учесниците да се вклучат во значајни расправи или едноставно да споделат безгрижни мигови. Декорот и бонтонот играат улога во подобрување на доживувањето, при што учесниците често се облекуваат и се придржуваат до учтиви манири, создавајќи севкупна атмосфера на истенченост и уживање.
Чајанките имаат богата историја и културно значење, со потекло од различни делови на светот. Во Англија, на пример, попладневниот чај станал популарен во 1840-тите благодарение на Ана, војвотката од Бедфорд, која ја започнала традицијата на пиење чај и лесни закуски помеѓу ручекот и вечерата. Замислата наскоро се раширила, развивајќи се во отмен друштвен настан поврзан со истенченост и гостопримство. Во Азија, чајните церемонии имаат културно значење, нагласувајќи го подготвувањето и пиењето чај како вид уметност и средство за поттикнување на внимание и склад.
Поставувањето на чајанката често вклучува фини украси, нежни чајни шолји и отмени прибори. Атмосферата во целост е мирна и привлечна. Чајанките се разновидни, почнувајќи од формални настани со сложени средини до секојдневни собири во двор. Тие исто така можат да слават одредени поводи како што се родендени, венчавки, па дури и деловни состаноци.
1 Поврзано
* Чај
* Чај во Обединетото Кралство
* Јапонска чајна церемонија
Лазар Младенов

Лазар Младенов — контроверзен македонски општественик и фашист. основач на Бугарскиот културен клуб во Скопје. Роден во Струмица.
1 Биографија
Лазар Младенов е роден на 7 август 1956 година во Струмица, тогаш во СР Македонија. Завршува основно и средно школско образование во родниот град. Заедно со Димитар Галев и Младенов организира првите чествувања на македонскиот револуционер Тодор Александров. Потоа заминува за Скопје, каде што следува архитектура, а подоцна развива сопствен бизнис. Влегува во политиката во 1990 година. На 4 мај 2008 година го основува контроверзниот Бугарскиот културен клуб во Скопје, каде што почнал да води про-бугарска пропаганда во Македонија преку издавање бугарски пасоши.
Лазар Младенов имал долга историја со несогласување на политиката на Македонија, според него, додавање на бугарите во уставот на Македонија е проблематична дискуја и ќе донесе поделби. Тој исто спомнува како бугарската влада го изолира бугарскиот клуб во Скопје. Лазар Младенов во 2018 се заканувал кон македонската влада и ВМРО-ДПМНЕ дека ако не гласале за уставните промени на името на Македонија ќе ги земел нивните бугарски пасоши. Кој што беше потврдено од страна на ВМРО-ДПМНЕ дека немале бугарски пасош. Младенов верува во фалсификуваната теорија дека бугарското малцинство во Македонија се дискриминирани, но според сведоштва од бугарски граѓани во Македонија, не се чувстувале дискриминирани. Лазар Младенов признал дека проба да шири бугарска пропаганда во Македонија, и да го шири бугарскиот литературен норм во Македонија. Тој не го признава македонскиот народ и јазик.
Околу 2010-тите се враќа во родниот град, каде што живеел со неговата жена и две деца.
2 Наводи
Црква „Св. Димитриј“ - Туминец

Свети Димитриј (|Kisha e Shën Mitrit) — црква во селото Туминец, Мала Преспа, денес во општината Пустец од Горичката област, Албанија. Влегува во состав на Горичката митрополија на Албанската православна црква.
Црквата претставува гробишен и парохиски храм, сместен во средишниот дел на селото. Храмот е прогласен за културен споменик во 1970 година.
1 Наводи
Ценово (Русенско)

Ценово (|Ценово) — село во Североисточна Бугарија, административен центар на Општина Ценово во Русенската Област. Има население од околу 1.530 жители (2022).
1 Географија и местоположба
Иваново се наоѓа во средниот дел на Дунавската Рамнина во близина на реката Јантра. Селото се наоѓа на 51 километри југозападно од регионалниот центар Русе и на 275 километри од главниот град Софија.
2 Историја
Ценово настанало како турски чифлик на Кара Али од Цариград, кој бил буљукбаша на бостанџиите во „Ѓулхане“ (глава на парковите во султанската градина). Административната зграда на чифликот се викала Чауш-хан. Во немирни времиња кон крајот на XVII и почетокот на XVIII век, околу анот се населувале бегалци од блиските и од далечните населби заради безбедност, засолниште и опстанок. Повеќето од бегалците основале семејства именувани по нивните родни села. Како што растела населбата, нејзиното име било сменето од Чауш-хан во Чауш-ќој — село на чаушинот (Кара Али Чауш). Со ова име селото постоело до ослободувањето на Бугарија во 1878 година. По тој датум, името се зачувало со земање на наставката -ево, и станало Чаушево. Со наредба на Министерскиот совет на Бугарија бр. 2820 од 14 август 1934 година, селото Чаушево било преименувано во Ценово по познатиот свиштовски трговец Димитар Ценов, кој донирал 50 милиони лева за изградба на високото трговско училиште во блискиот град Свиштов.
Жед (филм од 1969)

„Жед“ (српскохрватски: ''Žeđ'') — југословенски тв-филм од 1969 година, во режија на Јоаким Марушиќ, снимен по сценариото на Крешо Новосел, засновано врз истоимениот расказ на Иво Андриќ. Монтажата ја направила Живка Топлак, директор на фотографијата е Миливој Вижинтин, а музиката е дело на Миљенко Прохаска. Улогите ги играат: Вања Драх, Ива Марјановиќ, Угљеша Којадиновиќ, Слободан Алигрудиќ, Вјенцеслав Капурал, Крунпо Валентиќ, Дамир Мејовшек и Саша Биндер.
1 Синопсис
Дејствието се одвива во 1878 година за време на австроунгарската окупација на Босна и Херцеговина. Заповедникот на жандармериската станица во Соколац добива задача да го уништи ајдучкото движење во тој крај. Заповедникот бара од уапсениот водач на ајдуците (кој е ранет) да ги предаде другарите, а кога тој одбива, наредува да го мачат со жед. Младата сопруга на заповедникот, која штотуку е дојдена од градот, тешко го поднесува мачењето на ајдукот кој е затворен во подрумот на нивната куќа...
HLA-B44

HLA-B (алфа)-β2MG со врзан пептид
главен комплекс на хистокомпатибилност (човечки), класа I, B44
Алели, Б*4401, 4402, 4403 . .
Структура (Види HLA-B )
Споделени податоци
Локус, chr.6 ''''
HLA-B44 (B44) претставува HLA - B серотип. Серотипот ги идентификува B*44 генот-алел протеинските производи на HLA-B.
Б44 е еден разделен антиген од широкиот антиген Б12 и претставува сестрински тип на Б45 .
+Серотипови B44, B12 и B45 препознавање наХЛА Б*44 генски производи , Б*44, Б44, Б12, Б45, Пример
алел, %, %, %, големина (N)
*4402, 98, 6959
*4403, 94, 2854
*4404, 65, 42
*4405, 92, 130
*4406, 44, 9
B*4401 беше прикажано како B*4402 откако беа поправени грешките.
Алелите се поврзуваат со базата на податоци IMGT / HLA во EBI
1 Болест
HLA-B44 ги зголемува рекурентните синопулмонални инфекции. Заштитни ефекти на HLA-B44: HLA-B44 може да не заштити од автоимун лимфопролиферативен синдром кај пациенти кои се заразени со C95 дефект (ALPS тип Ia). Б44 може да биде кофактор во анкилозен спондилитис.
Соборна црква Христово Воскресение

Соборната црква Христово Воскресение (албански: Katedralja Ngjallja e Krishtit) — албанска православна црква сместена во центарот на Тирана, Албанија. Се смета за една од најголемите православни цркви на Балканот.
Официјално била отворена на 24 јуни 2012 година, по повод одбележувањето на 20-годишнината од заживувањето на Албанската православна црква и изборот на архиепископот од Албанија Анастасиос.
1 Архитектура и инженерство
Дизајниран од тимот на архитекти и инженери со седиште во Њујорк од Стивен П. Пападатос и Лизардос инженеринг соработници. Комплексот на Соборната црква ги опфаќа следните згради: Соборната црква, параклисот на Христовото раѓање, камбанаријата, резиденцијата на Светиот синод, културниот центар, библиотеката, уште две капели и мал музеј. Куполата на Соборната црква е висока 32,2 m, а камбанаријата достигнува 46 метри.
Камбанаријата, дизајнирана и извајана од архиепископот Анастасиј, е составена од четири пасхални свеќи кои ги симболизираат четворицата евангелисти кои го прогласиле Воскресението. Тие се спојуваат околу централното вратило на скалите. Навивачките скалила водат до два отворени ката со 16 ѕвона. Четиристран часовник седи над ѕвоната. Двете подземни нивоа под катедралната црква биле искористени за да се исполни потребата на црквата за Културно-конференциски центар. Центарот има амфитеатар со капацитет за 500-850 луѓе кој може да се користи за одржување на предавања, емисии и концерти. Помошните крила и зад сцената овозможуваат оваа сала да се користи и како театар.
На источната страна на амфитеатарот се наоѓа мал музеј, сала за предавања, околина за банкети и простор за изложби и детски активности.
Десно од големото мермерно скалило кое води до црковната катедрала има доволно простор за книжарница и продавница со црковни предмети. Во меѓувреме, лево од скалите има две соби во кои младинските групи и верниците можат да се соберат по црковните служби. На север, пред Конференцискиот и културниот центар има мал амфитеатар на отворено, за користење во текот на летните месеци.
2 Отворање
На 01.06.2014 година, во присуство на мноштво верници, обредот на Големото осветување и Божествената Литургија го отслужиле вселенскиот патријарх Цариградски Вартоломеј, патријархот романски Даниел, патријархот Ерусалимски Теофил, патријархот српски Иринејски, Златоуст Кипарски, Архиепископот Атински Иеронимос, Архиепископот Албански Анастасиос, Варшавскиот митрополит Савва, како и претставници на црквите во Александрија, Антиохија, Русија, Грузија, Бугарија и поглаварот на албанската надбискупија на Православната црква во Америка.
3 Галерија
4 Поврзано
* Список на катедрали во Албанија
* Православие во Албанија
* Религија во Албанија
5 Наводи
Манастир Дувјан

Манастирот Дувјан (|Manastiri i Dhuvjanit ) познат и како Манастир на Светите Квирик и Јулија ( |Manastiri i Shën Qirjakut dhe Julitës) и манастирот Раѓање на Богородица, е византиски манастир кој се наоѓа во западниот дел на селото Дувјан, округот Ѓирокастро, јужна Албанија.
1 Локација
Манастирот се наоѓа на долината Дрино, во регионот Дропул и се наоѓа помеѓу градовите Ѓирокастро и Делвина во јужна Албанија. Го надгледува патот меѓу двата града од ридот каде што се наоѓа. Тој е само еден од неколкуте манастири што може да се најдат во долината Дрино.
2 Историја
Манастирот е датиран од 6 век, сепак, ова е оспорено поради белешките оставени од поранешен монах кој работел во манастирот, кој тврдел дека манастирот бил изграден во 1089 година Манастирот е посветен на Богородица.
Тој бил подложен на реставрација во 1960-тите и бил подигнат на ниво С''поменик на културата'' од страна на албанската влада во 1963 година. Сепак, потребен е уште еден проект за реставрација бидејќи голем дел од 3000 квадратни метри на манастирот се речиси урнати.
Во летото 2006 година, жителите на селото објавиле дека потомците на поранешниот свештеник на селото, ''Папа Власи'', ископале икона од нивната градина. Објектот, опишан како амблем и датиран од 1819 година, ги носи имињата на 6 светци (Света Јулија, Теодор Стратилат, Јован Златоуст, Свети Харалампиј, Свети Елефтериј и Свети Поликарп) и наводно содржи коски на тројца од нив. За да го спречат овој многу редок предмет од можна кражба, жителите на Дувјан одвреме-навреме го менувале местото на иконата.
На 5 јуни 2010 година, манастирот бил ограбен од неидентификувани лица. Од црквата биле украдени стар дрвен крст, неколку икони, ткаенина со уметничка и историска вредност, а разбојниците уништиле дел од иконостасот од резбано дрво. Манастирот претходно бил ограбен во 1997 година кога биле украдени некои многу стари икони и други вредни предмети. Моментално загрозени се сводовите на ѕидовите, камбаната, ''трпезаријата'' и другите делови на манастирот да паднат. Моментално за манастирот доброволно се грижи Спиро Панајоти, учител во пензија.
3 Образование
Во 1777 година во манастирот било основано грчко училиште од страна на православниот мисионер Козма од Етолија. Подоцна, во 1858 година, грчкото образование било проширено по иницијатива на локалниот монах Герасимос, кој основал женско, средно ниво и училиште за везење. Овие образовни установи непрекинато функционирале до 1858 година, а нивните трошоци ги покривал самиот манастир. Грчкото образование било активно во манастирот до 1913 година. Последниот директор на училиштето бил Константинос Зерис.
4 Поврзано
* Дропул
5 Наводи
Мегали Рахи (Населица)

Мегали Рахи (|Μεγάλη Ράχη) — ниска планина во Населичко, Егејска Македонија. Претставува дел од поголемиот венец Пинд.
1 Опис
Мегали Рахи е долга и тесна планина, сместена во западниот дел на Населичко. Ова е едно од најридестите делови од планината Горуша, во северниот дел на планинскиот венец Пинд. Се наоѓа меѓу реките Лимбини на север и Праморица на југ.
Карпите се состојат од конгломерати и песочник.
Патот Лапчишта - Цотил - Жупан минува низ планината.
+Врвови, Име, Грчки, Висина, Местоположба
Мегали Рахи, Μεγάλη Ράχη, 916, ЈЗ над Цотил
2 Наводи
Црква „Св. Панталејмон“ - Тушемишта

Свети Панталејмон (|Kisha e Shen Pandelimonit) — црква во селото Тушемишта, во општината Поградец од Горичката област, Албанија. Влегува во состав на Горичката митрополија на Албанската православна црква.
Црквата се наоѓа на рид во средишниот дел на селото. Во 1967 г. било откриен вреден ранохристијански мозаик, поради што црквата била прогласена за културен споменик.
1 Наводи
Црква „Св. Варвара“ - Лин

Света Варвара (|Kisha e Shën Varvarës) — црква во селото Лин, во општината Поградец од Горичката област, Албанија. Влегува во состав на Горичката митрополија на Албанската православна црква.
Градбата претставува трикорабна базилика со повисок среден кораб.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во западниот дел на Линскиот Полуостров, во непосредна близина на Охридското Езеро.
2 Историја
Црквата е изградена во крајот на XIX век.
Иконостасот, владичкиот престол и амвонот се дела на видниот градител и копаничар Тодор Петков
3 Наводи
Замок Монпупон

Замокот Монпупон — замок во ''комуната'' Сере ла Ронд во францускиот ''департман'' Ендр и Лоара. Се наоѓа на исток од Тур, 10 км јужно од Монтричард во пошумена долина.
1 Историја
Првично бил средновековна тврдина, замокот бил променет од господарите на При и Бузансис. Секундарната порта е изградена во 16 век.
Од средината на 19 век, замокот му припаѓа на семејството Моте Сен Пјер. Во него се наоѓа еден од четирите француски музеи посветени на лов со кучиња.
Од 1930 година е заведен како ''историски споменик'' од страна на француското Министерство за култура.
2 Поврзано
* Список на замоци во Франција
Ловечка торба

Ловечка торба — торба што ја користи ловецот за транспорт на својата опрема, храна и додатоци за лов, на пр. патрони, итн. Вреќата обично е со средна големина бидејќи се користи за складирање на заробени парчиња. Изработена од кожа или ткаенина, чантата генерално е опремена со голем ремен кој се пренесува околу вратот за да го закачи преку рамо. Има ловечки јакни со интегрирана торбичка на задната страна.
1 Опис
Ловечките чанти традиционално се направени од силна кожа и се носат преку рамо на широк ремен. Тие се правоаголни и содржат прегради за мали предмети, кои се заштитени со капакот на чантата, кој обично е голем. На него обично се прикачени конци, (понекогаш со прстени на крајот) за да се обесат мртви птици. За краткотрајни ловови, најпогодни се таканаречените ''американски ловечки торби'', кои имаат квадратна тркалезна-издолжена форма.
Копје за свиња

Копје за свиња — копје што се користи за лов на свињи. Релативно е краток и тежок и има две „чепки“ или „крила“ на копје зад сечилото, кои делуваат како бариера за да го спречат копјето да навлезе премногу длабоко. Во повеќето случаи бил направен од еленски рогови. Попречната шипка, попречно на вратилото, ја имало истата функција како на копјата: обезбедувало безбедно растојание доколку прободеното животно остане живо, повредена и бесна свиња би се упатила до вратилото на копјето за да го нападне ловецот.
Возрасната свиња е многу силно и агресивно животно. Многу добро може да убие човек. Напаѓа од далечина од околу 10 метри. Во исто време, машките свињи со забите удираат во нозете на човекот, кој поради оштетување на артериите може да умре за неколку минути. Вепарите касаат додека не го убијат ловецот.
Најчесто, кучињата ја задржуваат свињата, а ловецот набива копје во неа. Поретко, вепар е испровоциран да нападне, а ловецот, потпирајќи го копјето на бутот, го вперува кон вепарот, кој самиот трча и налетува на врвот.
Во Англија ловот на свињи се одвивал на коњ.
1 Поврзано
* Копје за мечка
Замок Бриген

Замокот Бриген (германски: ''Burg Brüggen'') — воден замок во југоисточниот дел на општината Бриген во Долна Рајна во Северна Рајна-Вестфалија. Тој бил најважниот замок на северот на Војводството Јулих.
Замокот бил изграден од грофот Кесел во 13 век за да го чува патот над реката Швалм. Во почетокот на 14 век преминал во сопственост на војводите од Јулих, тие постоечката зграда ја замениле со четириаголен замок направен од тули. По окупацијата на Бриген во 1794 година од страна на наполеонските трупи, тој бил конфискуван и препродаден од француската влада на приватно лице на почетокот на 19 век. Денес во дел од замокот се наоѓа музеј за лов и природонаука.
Ловечко куче

Ловечко куче — специјално тренирано куче кое се користи за ловење големи животни при лов, за прибирање на добитокот и како мамка.
Како ловци, ловечките кучиња се во контраст со спасувачките кучиња кои го предупредуваат својот сопственик со завивање или лаење. Ловечките кучиња обично се опремени со оклоп на градниот кош за да спречи пробивање на забот на свињата и оклоп на вратот за да се спречат повреди на вратот.
Како сточарски кучиња, ловечките кучиња ја користат својата тежина и забите за да ги имобилизираат животните кои потоа може да бидат заробени од страна на сопственикот на кучето.
1 Терминологија
Според изданието на Вебстеровиот речник на американски англиски јазик од 2009 година, терминот „ловечко куче“ е фраза што се однесува на куче што се користи или се одгледува за сточарство. Терминот се смета за американски, и датира од околу 1857 година, иако е познато дека како практика кучињата да се користат за лов датира барем уште од античките Римјани.
2 Ловечки кучиња за свињи
Ловечките кучиња физички ја фаќаат свињата, обично ја фаќаат кај ушниот предел. Кучињата ја држат за глава додека да пристигне ловецот. Ловецот потоа приоѓа од зад свињата и ја пресекува свињата со нож или копје.
Не е невообичаено ловците да ги користат кучиња спасувачи и ловечките кучиња во ист лов. Кучињата спасувачи се користат за да се најде свињата, и да се започне потера. Понекогаш свињата на почетокот бега од кучињата, но во одреден момент во текот на потерата или застанува да се бори или е заглавена во ќош. Во овој момент се пуштаат ловечките кучиња за да ја задржат свињата неподвижна за ловецот.
Работна станица

Работна станица (|workstation) — сметач со голема моќност направен за посебни задачи што бараат дополнителни компјутерски способности. За разлика од обичните сметачи, работните станици се оптимизирани за дејности како графички дизајн, уредување видеа, 3Д-моделирање и научни симулации. Тие се суперхероите на сметачите, кои се справуваат со сложени операции со леснотија и точност. Работните станици се алатки за професионалци во области како што се архитектура, кинопроизводство и научно истражување. Со моќни процесори, доволно меморија и врвни графички картички, овие машини се изградени за брзина и доверливост.
Бич ложа и галерија

Бич галеријата и ложата — се две изложбени згради во музејот Шелбурн во Шелбурн, Вермонт, САД. И двете се направени од трупци и се дизајнирани да личат на ловечки камп Адирондак. Ложата на плажа изложува голем избор на ловечки трофеи (препарирање), додека галеријата на плажата изложува уметност што ја прикажува северноамериканската дивина; ова вклучува дело на Карл Рунгиус (ловечки придружник на Теодор Рузвелт), Артур Фицвилијам Таит и Сиднеј Лоренс.
1 Историја
Во 1960 година, музејот Шелбурн ја нарачал изградбата на Бич ложата и Бич галеријата, именувани по Вилијам и Мари Бич, кои биле пријатели и ловџиски придружници на Електра Хавемајер Веб, како и патрони на музејот Шелбурн. Користејќи дрва од шумата во „големиот камп“ на семејството Веб во Адирондак, Нехасане, музејот ги дизајнирал ложата и галеријата да личат на ловечки камп Адирондак. За да создаде средина јасно различна од останатиот дел, музејот ископал плиток слив во кој требало да се изградат двете структури, го опкружил сливот со песочник од Вермонт и засадил смрека, и кедар, така што областа да личи на Адирондак шума.
Во 2007 година музејот ги Бич ложата и Бич галеријата. Ложата, чија оригинална дрвена структура и внатрешност останале во добра состојба, добиле основни реновирања, додека Галеријата, која драстично се влошила со текот на годините, морала да биде срамнета. Музејот изградил нова кабина користејќи трупци од дрва оставени по шумскиот пожар во Монтана според оригиналниот план на галеријата.
2 Поврзано
* Лов на трофеи
3 Наводи
Џорџ Џон Нобл

Џорџ Џон Нобл ( – 27 март 1928 година) — старешина на Абориџините од племето Вираџури во Австралија. Тој бил роден во Мутама во Нов Јужен Велс и живеел наизменично во Гундагаи додека патувал низ Риверина, Централниот и Јужниот Таблланд, јужниот брег и регионот на Големиот Сиднеј. Нобл го добил прекарот ''прекрасен'' поради неговата редовна употреба на зборот во своите разговори.
Заедно со колегата старешина од Вираџури, Џими Клементс, Нобл пешачел од мисијата Брунгл, во близина на Гундагаи, до Канбера за да присуствува на отворањето на Привремениот парламентарен дом во мај 1927 година. Тие биле единствените претставници на Абориџините на настанот, со намера да ги покажат своите суверени права во име на својот народ.
Нобл бил пронајден во тешка состојба во Кутамундра на почетокот на март 1928 година и бил однесен во окружната болница Кутамундра. Починал на 27 март и бил погребан во римокатоличкиот дел на гробиштата Кутамундра.
OK Go

OK Go ― американскa рок група по потекло од Чикаго, а сега со седиште во Лос Анџелес. Членови на групата се: Демијан Кулаш (главен вокал, гитара), Тим Нордвинд (бас-гитара, вокал), Ден Конопка (тапани и удирачки инструменти) и Енди Рос (гитара, клавијатури и вокал), кој се придружил на групата во 2005 година, како замена за гитаристот Енди Данкан. Бендот е познат по своите креативни и најчесто нискобуџетни музички спотови кои честопати имаат детално изработена кореографија за да бидат снимени во еден долг кадар.
OK Go е основана во 1998 година, а нивни најпознати песни се ''Get Over It'', ''A Million Ways'' и ''Here It Goes Again.'' Спотот за песната „Here It Goes Again“ освоил Греми награда за најдобро музичко видео во 2007 година.
Групата била и куќен состав за радио-емисијата ''This American Life'' чиј водител бил Ајра Глас.
1 Членови
Сегашни
* Демијан Кулаш – главен вокал, ритам-гитара, клавијатури, програмирање (1998-денес)
* Тим Нордвинд – бас-гитара, клавијатури, придружни вокали (1998-денес)
* Ден Конопка – тапани, перкусии (1998–денес)
* Енди Рос – главна гитара, клавијатури, пијано, придружни вокали (2005-денес)
Поранешни
* Енди Данкан – главна гитара, клавијатури, придружни вокали (1998–2005)
1.1 Времеплов
Legend = orientation:vertical position:bottom columns:3
TimeAxis = orientation:horizontal format:yyyy
Colors =
id:Lvocals value:red legend:главен_вокал,_ритам-гитара,_клавијатури,_програмирање
id:Guitar value:green legend:главна_гитара,_клавијатури,_придружни_вокали
id:Bass value:blue legend:бас-гитара,_клавијатури,_придружни_вокали
id:Drums value:orange legend:тапани,_удирачки_инструменти
id:Studio value:black legend:студиски_албум
id:bars value:gray(0.95)
BackgroundColors = bars:bars
ScaleMajor = increment:2 start:2000
ScaleMinor = unit:year increment:2 start:1999
LineData =
layer:back
color:Studio
at:09/17/2002
at:08/30/2005
at:01/12/2010
at:10/14/2014
BarData =
bar:Damian text:"Демијан Кулаш"
bar:Tim text:"Тим Нордвинд"
bar:Dan text:"Ден Конопка"
bar:Duncan text:"Енди Данкан"
bar:Ross text:"Енди Рос"
PlotData=
width:11
bar:Damian from:06/01/1998 till:end color:LVocals
bar:Duncan from:06/01/1998 till:02/03/2005 color:Guitar
bar:Ross from:02/18/2005 till:end color:Guitar
bar:Tim from:06/01/1998 till:end color:Bass
bar:Dan from:06/01/1998 till:end color:Drums
2 Дискографија
*''OK Go'' (2002)
*''Oh No'' (2005)
*''Of the Blue Colour of the Sky'' (2010)
*''Hungry Ghosts'' (2014)
Домот на ловецот

''Домот на ловецот'' (холандски: ''Jagerswoning'' ) е слика во масло од 1826 година на белгискиот уметник Хенри Вордекер. Сликата прикажува ловец дома, опкружен со животни и членови на неговото семејство; типично жанрско сликарство. Се наоѓа во колекцијата на Државниот музеј во Амстердам.
Во типичен бидермаерски стил неговите теми се карактеризираат со засилени чувства на сигурност, традиционална едноставност, прикажувајќи сентиментален поглед на светот.
Сликата прикажува семејство на вратата од нивниот дом. Живеалиштето е изградено со тули, а околу заоблената камена врата се извива лоза. Мајка со дете седи пред млад човек во ловечка облека со куче (можеби холандско еребица) и ловечки пиштол. Кокошките и гулабите се на скалите пред вратата; една страчка е во кафез покрај вратата, а повеќе гулаби околу гулабарник лево. Лево од скалите стои друго дете, и млада жена која перела алишта, со бела крава со рогови во штала најлево. Десно од вратата е второ куче на синџир, разни домашни саксии и тави на покривот на дрвена одгледувачница или кокошарник и саксиско растение со мали црвени цветови (можеби мушкатла) на полицата на прозорецот.
Потпишана и датирана „Х. Вордекер направено 1826година“ и е со димензии 62 на 78 сантиметри (2,03 cm × 2,56 cm). Била купена од Државниот музеј во Амстердам во 1828 година
Речен пејзаж со лов на свињи

''Речен пејзаж со лов на свињи'', или холандски: ''Rivierlandschap met everzwijnjacht,'' — слика од 1600 година на фламанскиот уметник Иос де Момпер, сега во Државниот музеј, во Амстердам. Уметникот користел висока гледна точка, како во ''Битката кај Александар кај Ис'' (1528-1529) на Алтдорфер и ''Ловците во снег'' (1565) од Бројгел. Подоцна, де Момпер најчесто користел пониска гледна точка, утврдувајќи го она што би станало типично обележје на холандските и фламанските пејзажи од 17 век, како што е ''Ветерницата кај Вијк биј Дурштеде''.
1 Наводи
Хектометар

Хектометар (симбол: хм, SI-симбол: hm) — мерна единица за должина во Меѓународниот систем на мерни единици (SI) еднаква на 100 метри или една десеттина од километарот. Поимот е кованка од „метар“ и SI-претставката „хекто-“, што значи „сто“.
Едно фудбалско игралиште е долго приближно еден хектометар. Единицата хектар (ха) е еквивалентна мерка за површина, еднаква на квадратен хектометар (хм<sup>2</sup>).
1 Поврзано
* Хектолитар
Замок Валдемар

Замокот Валдемар (дански: Valdemars Slot) — замок сместен на островот Тoсинге во близина на Свендборг во Јужна Данска.
1 Историја
Замокот Валдемар бил нарачан од кралот Кристијан IV (1588–1648) и изграден помеѓу 1639 и 1644 година според плановите дизајнирани од архитектот Ханс ван Стинвинкел Помладиот (1587–1639). Тоа не било утврдување, туку голем велепоседнички дом. Кралот Кристијан бил добро познат по неговиот интерес за градење. Тoсинге, островот на кој Кристијан планирал да го изгради Валдермаровиот дом, и припаѓал на неговата свекрва Елен Марсвин. Тој имал намера новата палата да стане дом на неговиот син Валдемар Кристијан (1622–1656), чија мајка била Кирстeн Манк. Валдемар Кристијан никогаш не го земал имотот, бил убиен за време на една битка во Полска во 1656 година. Во 1678 година, поморскиот херој, адмирал Нилс Џуел (1629–1697) ја добил титулата на замокот и земјата на Тoсинге по неговата победа над Шведска во Битката кај Коге. Имотот му бил пренесен како исплата за шведските бродови заробени во битката.
2 Денес
Керолин Флеминг (родена 1975 година како ''бароница Каролина Елизабет Ада Иуел-Брокдорф'', во замокот Валдемар) е данска благородничка, претприемач, модел и ТВ лице; таа е моментална сопственичка на замокот Валдемар од 2003 година. Таа е 11-та генерација на семејството Џуел.
3 Претходна сопственост
Претходниот сопственик, баронот Нилс Крабе Иуел-Брокдорф, кој е 10-та генерација на семејството Џуел, го презел својот дом од својот татко во 1971 година и живеел во замокот со сопругата и семејството до неговата смрт на 20 јануари 2017 година. Замокот Валдемар е отворен за јавноста од 1974 година. Замокот е отворен од мај до октомври и на државни празници. Се одликува со голема капела, музеј на играчки, голема колекција трофеи од дивеч на семејството Иуел-Брокдорф и локален поморски музеј. Тој е блиску до брегот, и многу посетители патуваат од Свендборг користејќи го ветеранскиот ферибот Хелге.
4 Галерија
Карта на светот

Карта на светот — географска карта што ја покажува целата Земјина топка. Изработката на оваа карта е незгодна затоа што е тешко да се израмни тркалезната Земја на рамна површина без да се мешаат облиците и големините на нештата. Картите на светот користат различни методи за да се обидат да ја направат Земјата правилна, но секогаш е малку искривена. Луѓето смислиле различни начини да ги направат овие карти, од кои секоја служи за различни цели и изгледа различно една од друга. Најчесто користени се политичките и физичките карти на светот, широко се користат и тематските карти на светот: тектонски, климатски, геолошки, почвени, растителни, зоогеографски и други.
Правењето карта на светот е како составување гигантска сложувалка на Земјата, вклучувајќи ги сите океани и континенти. Во древноста и средновековието, луѓето немале доволно информации за Земјата, па создавањето точна карта било невозможно. Само некому му било познато помалку од половина од крајбрежните линии и мал дел од копното во континентите. Но кога Европејците почнале да истражуваат за време на ренесансата, откриле повеќе за површината на Земјата. До 1700-тите, повеќето брегови биле грубо картографирани, а до XX век, имале прилично добра идеја за тоа како изгледа внатрешноста на континентите.
Трапезица (Пинд)

Трапезица (|Τραπεζίτσα) — планина во Коничко, Епир, Грција, дел од венецот Пинд. Највисокиот истоимен врв се издига на 2.024 м надморска височина.
Планината е дел од Националните паркови „Пинд“ и „Вик-Војуша“ и членка на мрежата на заштитени подрачја Натура 2000 (GR2130001).
1 Географија
Планината е стрмна, обрасната со густа шума, сочинета од листопадни дрвја (бука, даб, габер) и зимзелени иглолисни дрвја на повисоките делови. Најблиски околни планини се Тимфи на југ, од која е одделена со длабока клисура на реката Војуша, и Смолика на североисток. Сместена е на самата граница меѓу Коничко и областа Загори. Најблиско гратче е Коница, сместено во западното подножје на планината. Единствено друго населено место е селото Пеклари во северниот дел.
Карпите на планината се сочинети од варовници.
Највисок врв е Трапезица, на надморска височина од 2.024 м. На запад од него се наоѓаат врвовите Ајминадија (1.682 м) и Ѕума (1.396 м), на југ Ридовуни (1.985 м) и Копана (1.278 м) на исток.
Планината се искачува од селото Падеж (1.140 м) за околу два часа и половина, а врвот Ридовуни за околу 4 часа.
2 Наводи
Лустер

Лустер (|lustre, |lustro) — вид висечка светилка што често се гледа во големи простории како театри. Направен е да осветлува големи простори и обично виси од таванот. Лустерите можат да имаат неколку гранки со многу мали светла и често доаѓаат со украсни елементи како обоени чаши или кристали за да ја рашират светлината на прекрасен начин. Во средновековието, богатите луѓе користеле лустери со свеќи, кои биле како дрвени крстови со шилци за да држат свеќи. Тие можеле да се подигнат со јаже или ланец. Како што одминувало времето, лустерите станувале посложени, добивајќи облик на прстени или круни и станале популарни во дворците и раскошните домови. Имањето лустер станало симбол на раскош и положба во општеството.
До XVIII век, лустерите главно биле направени од дрво и метал. Но со напредокот на стакларството, особено оловниот кристал, во XVIII век кристалните лустери станале подостапни за правење. Така настанале оние отмени кристални лустери што ги поврзуваме со раскош. Еден од најголемите лустери се наоѓа во Истанбул, Долмабахче. Има 750 светилки и тежи 4,5 тона.
Црква „Вознесение Христово“ - Радомир

Бознесение Христово или Свети Спас (|Ανάληψη Σωτήρος) — црква во селото Радомир, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа јужно од селото. Изградена е во 1850 г. Подоцна непосредно северно од неа е подигната нова црква.
Кукушкиот околиски училиштен инспектор Никола Хрлев во 1909 г. напишал дека тогаш црквата стопанисувала со 7 погона нивје и 30 овци.
1 Поврзано
* Воденско-постолско-мегленска епархија
Геолошка карта

Геолошка карта — посебна вид карта што се обидува да прикаже што се случува под површината на Земјата во одредена област. Користи бои и симболи за да претстави различни видови карпи и слоеви. Замислете ја како рендгенска снимка на земјата. Картата вклучува и посебни симболи за прикажување обележја како што се раседи, набори и други структури во карпите. Овие симболи прават да изгледа како овие обележја да имаат тримерен облик. На картата има и изолинии што ја прикажуваат површината на одредени слоеви карпи и како може да изгледа земјата долу. Друг вид карта, наречена изопахитна карта, ги појаснува промените во дебелината на овие карпести слоеви. Меѓутоа, може да биде незгодно да се покаже ова точно бидејќи карпите можат да бидат скршени, измешани или не во права линија под површината.
Подгорјански амам

Подгорјански амам (|Χαμάμ Ποδοχωρίου) — поранешен амам во селото Подгорјани, Правишко, Егејска Македонија.
Амамот е од типот на единечна бања со купола и претставува единствената останата градба од османлиско време во селото. Се наоѓа на 50 м северно од месноста Цириф, од левата страна на рекичката Лакос (Криорема) над параклисот „Св. Петка“. Датира веројатно од XVII век. Бањата има димензии од 6,60 × 4,50 м. Има две простории — правоаголно претсобје и главна просторија со купола од тули.
На 22 октомври 1997 г. амамот е прогласен за заштитен археолошки споменик.
Јаже

Јаже — производ направен од усукани или плетени материјали — може да биде ткаенина, метал или синтетички влакна. Замислете го како група од ситни нишки, сите навиени заедно за да создадат силна, променлива линија. Постојат различни видови јажиња. Некои се направени од текстил како памук, коноп или лен. Металните јажиња, кои често се користат за кревање тешки предмети, се изработени со слоеви од челик. Јажињата за пренос на енергија, направени од бакар или алуминиум, се како кабли без изолација. Синтетичките јажиња се направени од материјали како полиестер, полипропилен, најлон или полиетилен. Тие се направени да бидат силни и издржливи за различни намени. Луѓето користат јажиња на различни начини. Во индустриите, јажињата се погодни за различни задачи, а во спортови како планинарење, едрење или спелеологија, помагаат при качување и истражување. Една интересна работа за јажињата е тоа што кога ќе го врзете јазолот во нив, извртувањето може да ги направи малку послаби. Така, силата на јажето може да падне, понекогаш дури и помалку од половина од неговата првобитна сила, откако ќе го врзете јазолот во него.
Вилт: Поголем од животот

''Вилт: Поголем од животот'' ( ) — биографија на НБА професионалниот кошаркар Вилт Чембрлен од новинарот Роберт Чери. Книгата има 416 страници и била објавена во ноември 2004 година од страна на Триумф книги. Предговорот го напишал Џери Вест, соиграч и пријател на Чембрлен во Лос Анџелес Лејкерс.
Книгата го опфаќа животот на Вилт Чембрлејн, почнувајќи од неговите корени во Филаделфија, го истакнува неговиот подем до младо кошаркарско чудо во средното училиште Овербрук и на Универзитетот Канзас, ја следи неговата кариера во НБА како член на франшизите Филаделфија / Сан Франциско Вориорс, Филаделфија Севентисиксерс и Лејкерс и неговиот успешен деловен живот потоа и до неговата смрт. Чери, исто така, навлегува во поживописните аспекти на приватниот живот на Чембрлен, особено неговото озлогласено тврдење дека спиел со 20.000 жени.
Во последното поглавје „Пофалници“, цитира преку 150 интервјуа и ги издвојува адвокатот на Чембрлен Сај Голдберг, неговата сестра Барбара Луис (моминско презиме: Чембрлен) неговиот долгогодишен лекар д-р Стен Лорбер и блиските лични пријатели Линда Хјуи, Зелда Споелстра, Боб Сметките како главни извори.
1 Прием
''Листата'' за книги ја пофалила книгата. Го нарекувале „солидна биографија за која било спортска колекција“, „се осврнува и на заблудата (дека Чембрлен постојано бил нарекуван губитник)“ и „исто така дека посветувал доволно, но не премногу внимание на непромисленото, иако можеби точно фалење на Чембрлен дека спиел со околу 20.000 жени“.