procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Византиски роман

Византиски роман — оживување на античкиот роман од римското време за време на Византиското Царство. Делата во оваа категорија биле напишани од Византијци во текот на XII век.
За време на династијата на Комнините, византиските писатели од Цариград во дванаесеттиот век ја вовеле повторно античката романтична книжевност, подражавајќи ја нејзината форма и време, но донекаде христијанизирајќи ја нејзината содржина. Оттука, византиските приказни биле традиционални по својата структура во однос на заплетот и поставката (со сложени пресврти на настани што се случувале во античкиот Медитеран, заедно со антички богови и верувања), но биле и средновековни, јасно припаѓајќи на ерата на крстоносните војни бидејќи ги одразувале обичаите и верувањата од тоа време. Постои пауза од осум века помеѓу последното преживеано романтично дело од доцната антика и првото дело од оваа средновековна преродба.
До денес биле зачувани само четири од овие дела, од кои само едно било напишано во проза: ''Хисимина и Хисиминиј'' од Евстатиј Макремболит. Две се во додекасилабичен стих: ''Роданта и Досикле'' од Теодор Продром и ''Дросила и Харикле'' од Никита Евгенијан. И едно е во „политички стих“, ''Арстанро и Калитеја'' од Константин Манасиј, но постои само во фрагменти. Во овие љубовни романи еротскиот бакнеж бил фин ритуален феномен за ликовите. Покрај односот со православната религија, еротскиот бакнеж бил и важен катализатор во љубовните врски на ликовите.
Од овие четири романи, еден бил преведен на англиски јазик пред дваесет и првиот век: ''Исмена и Исмениј,'' роман од Л. Х. Ле Моан (Лондон и Париз: 1788). Ле Моан, меѓутоа, го засновал својот превод врз францускиот превод од 1756 година, ''Љубовта на Исмена и Исмениј'' од Пјер-Франсоа Годар де Бошан, кој пак бил преведен од латински, а не од старогрчки текст.
Сепак, во поново време, интересот за овие дела од страна на англиските читатели се зголемил, што водело до нови преводи право од старогрчкиот јазик.
Подоцнежните средновековни романтични дела од околу четиринаесеттиот век ја продолжиле оваа книжевна традиција. Овде можат да се споменат анонимните:
*''Белтандро и Хрисанца;''*''Калимах и Хрисороја;'' и
*''Либистро и Родамна.''
Тие се достапни на англиски под насловот ''Три средновековни грчки романи: Белтандро и Хрисанца, Калимах и Хрисороја, Ливистро и Родамна,'' преведени од Гавин Бетс. Еден од нив е достапен на француски јазик: М. Пичард, ''Le roman de Callimaque et de Chrysorrhoé: Texte établi et traduit,'' (Париз: 1956). Некои од нив се достапни на италијански јазик: C Cupane ''Romanzi Cavallereschi Bizantini'' (Торино:1995). Други средновековни романтични дела ги вклучуваат анонимните:
*''Приказната за Ахил''; и
*''Приказната за Троја: Византиска Илијада.''
1 Поврзано
* Византиска книжевност
Црква „Св. Никола“ - Битола (Боримечка)

Свети Никола — православна црква во градот Битола, Македонија. Црквата е парохиско седиште на Седумнаесеттата приградска парохија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во населбата Боримечка во Битола.
2 Архитектура
2.1 Фрескоживопис
Црквата е целосно насликана.
2.2 Икони и иконостас
Црквата поседува иконостас.
Дел од иконите во црквата биле преместени од некогашната црква „Св. Никола“, која постоела во Битола.
3 Галерија
4 Поврзано
* Битола
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
Црква „Св. Троица“ - Битола

Света Троица (позната и како Руска црква) — православна црква во градот Битола, Македонија.
1 Местоположба
Поради името Руска црква и самото маало каде што е сместена црквата го носи името Руско маало во Битола.
2 Историја
Во 1926 година, членовите на Управата на Руската колонија побарале од битолската општина да им отстапат две бараки. Барањето им било одобрено и им биле отстапени двете бараки, со назнака дека ќе бидат вратени доколку не се користат. На крајот, сепак, им била доделена само една барака. Бараката била поставена во мај 1926 година и ги добила традиционалните руски црковни обележја и името Света Троица.
На 20 јуни 1926 година, црквата била осветена. Бидејќи црквата служела за потребите на руските граѓани во Битола, истата го носи и називот Руска црква.
Црквата била активна до 1940 година. По завршувањето на Втората светска војна, започнала да се руинира и фасадата скоро наполно паднала.
Во периодот 1960-1970, извесна баба Стојанка е најмногу заслужна за обновата на црквата во својата денешна форма. Подоцна, баба Стојанка се замонашила како монахиња Херовима.
3 Архитектура
Црквата била подигната како барака.
3.1 Икони и иконостас
Во 1927 година, олтарниот дел бил украсен со икони од иконописецот Иван Мелников.
4 Поврзано
* Битола
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
Плазмоид

Плазмоид — плазмено згрутчување, ограничена конфигурација на магнетни полиња и плазма. Можно е користење на плазмоиди создадени со микробраново зрачење во индустријата.
Некои истражувачи ги сметаат честичките од микросветот за плазмоиди.
1 Автономни плазмоиди
Магнетното поле на автономниот плазмоид се одржува со сопствените струи на плазмата, и колку се помали загубите на енергија, толку подолго тој може да постои. Така, истражувањето на плазмоидите е можен пат кон добивање лабораториска топчеста молња.
Добиена е експериментална потврда дека под одредени услови плазмоидите можат да се „размножуваат“.
2 Плазмоиди во приземната тропосфера
Плазмоидните образувања во близина на површината на Земјата се образуваат главно над калливи вулкани и тектонски раседи. Големината на плазмоидите се движи од 3 до 5 см, до 100 и повеќе метри.
Некои од нив можат да се забележат со фотоапарат (во инфрацрвениот и ултравиолетовиот дијапазон на честоти на електромагнетни бранови), а во ретки случаи можат да се забележат дури и со голо око.
Образувањето на плазмоиди се случува според моделот на топчестата молња, според кој плазмената фаза се одржува со тенка молекуларно-кристална обвивка, составена од електрично наелектризирани кластери од „скриена“ фаза на вода.
Стихозбирка

Стихозбирка — компилација од неколку песни од еден поет што треба да се објават во една свеска. Збирката може да вклучува произволен број песни, почнувајќи од неколку (на пр. четирите долги песни во „''Четирите квартети''“ од Т.С. Елиот) до неколку стотици песни (како што често е случајот во хаику стихозбирките). Вообичаено, песните вклучени во еден том поезија или циклус песни се поврзани според нивниот стил или тематски материјал. Повеќето поети објавуваат повеќе стихозбирки во текот на својот живот, додека други поети објавуваат една (на пр. проширувањата на ''„Лисја од трева'' “ од Волт Витман во текот на целиот негов живот).
Поимот „стихозбирка“ се разликува по дефиниција од томовите „собрани песни“ на поетот, „избрани песни“ или од поетска антологија. Типично, том насловен „Собрани песни“ е компилација што ја сочинил поетот или уредникот на делото на поетот, која често содржи претходно објавени и необјавени песни, составена во одреден период од години од делото на поетот или целиот живот на поетот, што претставува поцелосно или дефинитивно издание на делото на поетот. Споредбено, том насловен „Избрани песни“ често вклучува мал, но не и дефинитивен избор на песни од поетот или уредникот, извлечени од неколку збирки на поетот. Поетската антологија се разликува по концепт бидејќи ги спојува делата од повеќе поети избрани од уредникот на антологијата.
1 Поврзано
*:Категорија:Македонски стихозбирки
Љубимир Тошев

Љубимир Тошев — македонски раскажувач, полемичар и есеист.
1 Животопис
Тошев е роден на 19 јануари 1952 година во Скопје. Основно и средно училиште, гимназијата „Јосип Броз Тито“, завршил во Скопје. Студирал на Филолошкиот факултет во Скопје, каде што во 1979 година дипломирал на групата Историја на книжевностите на народите на СФРЈ. Од 1983, па сѐ до своето пензионирање во јануари 2019 година, тој работел како библиотекар на Катедрата за македонски јазик и јужнословенски јазици на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје.
2 Творештво
Автор е на книгите:*''Чистење чевли''. Скопје: Штрк, 1999.
*''Светењето на рефлекторите''. Скопје: Штрк, 2002.
*''Песните на Mајорот Kрал Aлександровски''. Скопје: Штрк, 2007.
Апостериори

Апостериори (латински: A posteriori - за „она што доаѓа потоа“; априори за „она што доаѓа претходно“) — атрибут што се користи за заклучување или прифаќање став (или мислење ) врз основа на претпоставка што е искусена и емпириски потврдена.
1 Филозофија
Во филозофијата'', апостериори'' е поим за знаење или сознание што зависи од искуството или сетилните искуства.
2 Математика
Во статистиката, ''апостериорното'' знаење се однесува на знаење за статистичка врска по одредено мерење или слично. Пред фрлање коцка, априори распределбата е 1/6 помеѓу различните случаи. По фрлање коцка, апостериорната распределба е 0 за сите случаи освен за случајот што коцката штотуку го покажа, чија веројатност е 1. Ако некое лице не може да го види резултатот од прикажувањето на коцката, туку знае само дека резултатот е поголем од 3, тогаш ова лице би имало апостериорно знаење дека 1, 2 и 3 имаат веројатност 0, додека за другите случаи 4, 5 и 6, веројатноста е 1/3 за секој од случаите.
3 Право
Изразот ''апостериори'' се користи и во правото.
4 Поврзано
* Априори
Манастир Пантелејмон

Манастирот Свети Пантелејмон (|Μονή Αγίου Παντελεήμονος|Moní Agíou Panteleímonos, |Монастырь Святого Пантелеймона), познат и како Росикон (|Ρωσσικόν|Rossikón |Россикон) или Нови Русик (|Νέο Ρωσικό|Neo Rosiko, |Новый Руссик|Novyy Russik), е еден од дваесетте православни манастири на Света Гора, лоциран на југозападната страна на полуостровот. Во манастирот се богослужи на руски јазик.
Мрњавчеви

Мрњавчеви — династија, чии претставници, кралот Волкашин (1365-1371), брат му деспот Углеша и син му кралот Марко (1371-1395) оставила длабоки траги во историјата, во културата и во традицијата на македонскиот народ, како и на некои други балкански народи.
1 Историја
Во врска со историјата на Мрњавчевата династија, историските извори сведочат за нејзиното искачување во хиерархијата на Српското Царство. Според еден запис, во 1350 година Волкашин бил жупан во Прилепскиот крај, додека документ од Урош V го спомнува Волкашин помеѓу сведоците како „chelnik“. Најверојатно во 1361 година тој веќе бил највлијателната личност до Урош V, а според некои извори, пред прокламирањето за крал, ја носел и титулата деспот. Подоцна Волкашин ја добил кралската круна (1365) и било воспоставено совладетелство помеѓу него и царот Урош.
Углеша, пак, околу 1346 година управувал кратко време како Душанов намесник во околината на Дубровник. Според едно решение на Големото Собрание на Дубровник, тој е „''Uglese barono''“, а во една грчка повелба од манастирот Кутлумуш (X 1358) е засведочен „''Углеша велик вωевода''“. Истовремено со прогласувањето на Волкашин за крал, Углеша станува деспот и ја управува областа со седиште во Серез. Постоењето на братот Гојко не е потврдено.
Кралството се простирало главно во западниот дел од Македонија, со седиште во Прилеп. Во почетокот кралот Волкашин ковел монети со натпис од царот и од кралот на другата страна, а подоцна само со свој натпис. Тој го прогласува синот Марко за ''млад крал'', односно за свој наследник (помеѓу 1.10.1370 и 31.08.1371).
Одржувани се активни трговски врски со Дубровник и постојат непријателски односи со големците од некогашното Душаново Царство, кои се влошуваат по Косовската битка (1369), кога се поразени војските на Немањиќевската династија (Лазар Хребељановиќ, Никола Алтомановиќ и царот Урош) од страна на војските на новата Мрњавчева династија (кралот Волкашин и деспотот Углеша), а царот Урош е заробен.
Кралот Волкашин и син му Марко (пролетта 1371), заедно со Балшите, подготвуваат напад на Никола Алтомановиќ. Есента истата година Кралот Волкашин и деспотот Углеша со војска се спротивставиле во битката кај Черномен на р. Марица (26. IX 1371), каде што и загинале. Кралскиот трон го наследува Волкашиновиот син крал Марко (1371-1395) со тројцата браќа Иваниш, Андријаш и Димитрија, управувајќи значајна територија, иако некои делови се заземани од Лазар, Никола Алтомановиќ, Балшите и од Турците. Кралот Марко е последниот христијански крал пред османлиското завладување, успева да ја задржи внатрешната самоуправа на државата, владее независно од српските големци, води активна надворешна политика, а турски вазал или сојузник станува најверојатно по 1385 година. Завладувањето на целата територија на Македонија, освен градот Солун (V 1430) се случило по битката кај Ровине (1395), кога кралот Марко загинал заедно со Константин Дејанов.
Црква „Св. Јован Богослов“ и „Св. Јован Крстител“ - Битола

Свети Јован Богослов и Свети Јован Крстител — православна црква во градот Битола, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во непосредна близина на германските воени гробишта, над маалото Девеани.
2 Галерија
3 Поврзано
* Битола
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
Црква „Св. Лидија“ - Битола

Света Лидија (позната и како Света Лидија Македонка) — православна црква во градот Битола, Македонија.
Ова е првиот храм посветен на оваа македонска светица на територијата на Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во склоп на недовршениот храм „Собор на сите македонски светители“ во Нова Битола.
2 Историја
Храмот е осветен на 22 јуни 2019 година од страна на митрополитот Преспанско-пелагониски г. Петар.
3 Галерија
4 Поврзано
* Битола
* Преспанско-пелагониска епархија
* Битолско архијерејско намесништво
Белградски саем

Белградски саем (|Београдски сајам|Beogradski sajam) е голем комплекс со три големи и десетина помали хали, кој претставува главен центар за одржување на меѓународни саеми и изложби во Белград, главниот град на Србија. Овој комплекс, познат и како Саем, е основан во 1957 година и се смета за еден од најважните економски и културни центри во југоисточна Европа. Се наоѓа во белградската населба Нов Белград, на адреса Бијељина 8, и покрива површина од над 120.000 квадратни метри. Саемот е домаќин на стотици настани годишно, вклучувајќи економски, трговски, културни и туристички манифестации, привлекувајќи посетители од целиот регион.
Несовесно инженерство

''„Несовесно инженерство“'' (англиски: ''Reckless Engineering'') — оригинален роман на „Би-Би-Си Букс“ напишан од Ник Волтерс, базиран на долгогодишната британска научно-фантастична телевизиска серија ''„Доктор Ху“''. Во него се појавуваат Осмиот Доктор, Фиц, Анџи и Трикс.
1 Заплет
Приказната се одвива во алтернативен универзум и го прикажува Исамбард Кингдом Брунел; корицата е базирана на позната фотографија од Брунел како стои пред лансирните синџири на ''СС Голем Исток''.
Сместен во 1840-тите, Докторот и неговите придружници пристигнуваат за време на Индустриската револуција во Англија и дознаваат дека на еден пронаоѓач му е наредено од вонземска сила да конструира машина позната како ''Утописки мотор'', машина што ќе предизвика брзо стареење на целата планета. Секој што е под возраста на пубертет ќе преживее, но оние над неа ќе остарат до смрт.
Брунел, кој несвесно снабдувал делови за овој мотор, се здружува со Докторот за да го уништи моторот откако дознава за постапокалиптичната иднина што ја предвидел Докторот.
Бомбата на кралицата Викторија

''„Бомбата на кралицата Викторија“'' (англиски: ''Queen Victoria's Bomb'') — стимпанк роман од Роналд В. Кларк, објавен во 1967 година. Неговиот заплет се врти околу пронаоѓањето на нуклеарно оружје во викторијанската ера, кое би можело да се искористи за победа во Кримската војна.
1 Заплет
Во 1843 година, 29-годишниот британски физичар Френклин Хакстејбл ја измислил атомската бомба и ја тестирал во денешен Пакистан. Со текот на годините, во областа се откриени чудни растенија, па дури и човечки мутанти, родени од мистериозна и смртоносна сила. Хакстејбл е убеден дека развил оружје толку моќно што може да ги прекине војните. Но, со текот на времето, тој сè повеќе замислува дека неговиот изум се користи против луѓето и се труди да спречи тој да стане широко познат.
Атанас Свештаров

Атанас Николов Поп Василев (познат како Свештаров или Свештарот) (Горно Броди, – Станимака, ) — македонски револуционер и општественик, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Свештаров е роден на 23 февруари 1847 г. во серското село Горно Броди, тогаш во Отоманското Царство, денес во Грција. Живее и работел во Сер. Во 1867 г. Свештаров заминал за Света Гора, од каде преку Цариград, стигнал во Одеса, Русија. Таму работел како пекар, а потоа заминал за Бесарабија, каде дознал за формирањето на четата на Хаџи Димитар и Стефан Караџа. Заминал во Влашка, но веќе четата се префрлила преку Дунав. За да се издржува, Атанас работи во Констанца, Меџидија и с. Тополово, Добруџа, а од 1873 г. учествувал во изградбата на нова железничка линија во Кадиево, Пловдивско.
Во 1875 г., тој заминал за Херцеговина за да земе учество во востанието против отоманските власти. Меѓутоа, Свештаров бил уапсен во Србија и вратен во Романија. Таму почнал да работи како бојаџија во градот Турну Магуреле.
Подоцна се приклучил во четата на Христо Ботев и откако четата го преминала Дунав кај Козлодуј, тој активно учествувал во сите борби кои ги водела сѐ до смртта на Ботев на 1 јуни 1876 г. Заедно со својот пријател Тодор Стојанов од Неврокоп и другите востаници, заминал за Стара Планина, каде четата била уништена. Атанас и останатите 40 четници биле затворени во различни делови од Бугарија, Сер, Неврокоп, Софија. По општата амнестија, сите се ослободени во Софија.
По своето ослободување се вратил во Сер, каде што отворил книжарница и активно се вклучил во црковно-училишната борба против грчката пропаганда. Во обновата на егзархиското училиште, тој соработувал заедно со учителот Петар Сарафов – татко на Крсто и Борис Сарафови. При крштевката на својата прва ќерка Олга, Свештаров го избркал грчкиот свештеник. Поради својата дејност во Серскиот револуционерен округ на ВМОРО, Свештаров бил прогонуван и следен од турското и грчкото население. Повеќепати бил цел на обиди за негово убиство. Неговиот дом станал место за средби и прибежиште на македонските револуционери. Таму се одржала и последната средба на Гоце Делчев и дејците на Серскиот округ, пред нивното заминување за с. Баница.
По потпишувањето на Букурешкиот договор во 1913 г. и поделбата на Македонија, Атанас со семејството се преселил во Пловдив, а подоцна во Скеча. Во 1919 година, по окупацијата на Скеча и цела Западна Тракија од страна на грчката армија, Свештаров одново со семејството се преселил во градот Станимака (подоцна ''Асеновград''), Бугарија, каде починал на 12 март 1930 г.
Црква „Вознесение Христово“ - Братин Дол

Вознесение Христово (позната и како Свети Спас) — главна селска црква во битолското село Братин Дол, Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во некогашната месност Црква, каде некогаш се наоѓало старото село Братин Дол. Во Археолошката карта на Македонија, оваа месност Црква е забележана и како археолошко наоѓалиште „Св. Спас“ каде може да се најдат стари гробови.
Околу црквата се сместени и селските гробишта.
2 Историја
Јован Трифуноски при неговите истражувања во 1957 година го забележал храмот како параклис. Според Археолошката карта, црквата била подигната во 1925/26 година врз темели од постара црква, ѕидана со камен и варов малтер.
Најверојатно таа црква била подигната во 1866 година.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Црквата поседува делумен фрескоживопис.
3.2 Икони и иконостас
Црквата поседува мал иконостас.
4 Галерија
5 Поврзано
* Битолско архијерејско намесништво
* Кукуречанска парохија
* Братин Дол
Вселенската машина

''„Вселенската машина“'', со поднаслов ''„Научна романса“ (англиски: The Space Machine'', со поднаслов ''A Scientific Romance) —'' научно-фантастичен роман напишан од англискиот писател Кристофер Прист.
Првпат објавена во 1976 година, книгата ги следи патувањата на протагонистите Едвард Тернбул и Амелија Фицгибон. Двајцата се спуштаат на површината на Марс (поради мешање од Тернбул) пред марсовската инвазија на Земјата, што ја формира приказната за романот на Х.Џ. Велс од 1898 година „''Војната на световите“''. Едвард и Амелија, која работи за пронаоѓачот Сер Вилијам Рејнолдс, ја користеле просторно-временската машина на Рејнолдс за да скокнат во иднината на почетокот на инвазијата на Марс. Тие откриваат дека на Марс луѓето се претворени во марсовски робови.
1 Поставување
Овој роман ефикасно ги поврзува приказните од романите на Х.Џ. Велс ''„Војната на световите“'' (1898) и ''„Времеплов“'' (1895) во истата реалност. Дејството се одвива и во викторијанска Англија и на Марс, додека временската машина го поместува дуото низ вселената (освен низ времето).
Технологијата е прикажана како приближно викторијанска по природа, за да не се уништи сцената за ''„Војна на световите“'', но исто така покажува и некои необјавени достигнувања на Сер Вилијам Рејнолдс (како што е еден вид велосипед кој не бара никаков придонес од возачот).
Имињата на ликовите, исто така, укажуваат на историска Британија. И името на Едвард и името на Фицгибон се однесуваат на Едвард Гибон, познатиот британски историчар и автор на ''„Историја на пропаѓањето и падот на Римското Царство“'', додека Тернбул сугерира, меѓу другите, на познатиот ран британски актер Џон Тернбул и поопшто, на Булдогот, кој популарно се користи за да се претстави Англија и нејзиниот пркос во војна.
2 Историја на објавување
Книгата за прв пат е објавена во 1976 година од „Фабер и Фабер Лимитед“. Била повторно објавено во мек повез од Пан Букс во 1981 година и од издавачката куќа на Голанц во 1988 година.
3 Рецензија
Ричард А. Лупоф ја опишал ''„Вселенската машина''“ како „сосема нова, фасцинантна и генијална книга“, иако тој го критикувал релативно бавното темпо на нејзиниот воведен сегмент.
Списанието за агрегатни прегледи ''„Книги & Писатели“'' цитирал рецензент, кој забележал дека Прист вложил напори да го канализира духот на Х.Г. Велс и успел доста добро да изработи вселенска опера во стил што е во согласност со нејзината викторијанска атмосфера. Сепак, истиот соработник сугерирал дека романот „би бил позадоволителна книга доколку авторот ги модернизирал елементите на научна фантастика, но го задржал автентичниот стил на пишување од тој период.
4 Награди
Книгата ја освоила наградата Дитмар во 1977 година, победувајќи во категоријата „Меѓународна научна фантастика“.
Гизела фон Арним

Гизела фон Арним (30 август 1827 во Берлин - 4 април 1889 во Фиренца) — германска писателка, главно на бајки.
1 Биографија
Гизела била најмладото дете на Ахим и Бетина фон Арним. Нејзиниот татко починал кога таа имала само четири години. Нејзиниот дедо по мајчина линија бил од италијанско потекло, а негови предци биле Софи фон Ла Рош и Јохан Филип Стадион, гроф фон Вартхаузен.
Таа не била формално образована, туку била подучувана само од нејзините сестри. Во младоста читала бајки и романтична поезија, особено делата на Вилхелм Хауф, а самата почнала да пишува бајки. Со своите сестри го основала „Кафетерскиот круг“, прво група за млади жени, а подоцна и целосен литературен салон во кој учествувале и мажи (почесни членови биле Ханс Кристијан Андерсен и Емануел Гајбел).
Во 1849 година, Гизела го запознала виолинистот и композитор Јозеф Јоаким (роден во 1831 година) во Вајмар. Се развила болна врска која завршила дури откако Гизела фон Арним се омажила за Херман Грим во 1859 година. Во 1853 година таа ги запознала Јоханес Брамс и Јоаким преку нивните заеднички познаници Роберт и Клара Шуман. Брамс и Јоаким подоцна користеле елементи од нејзиното име преку музичка криптографија во дел од нивната музика. Јоаким ѝ ги посветил своите „Три дела за виолина и пијано“ (Опус 5), објавени во 1854 година. Писмата на Гизела фон Арним до Јозеф Јоаким се необјавени и се наоѓаат во „Freies Deutsches Hochstift“ во Франкфурт.
На 24 октомври 1859 година, таа се омажила за германистот и историчар на уметност Херман Грим, син на Вилхелм Грим.
2 Дела
*''Das Leben der Hochgräfin Gritta von Rattenzuhausbeiuns'' (со Бетина фон Арним)*''Mondkönigs Tochter''*''Aus den Papieren eines Spatzen''*''Das Licht''*''Die gelbe Haube''*''Dramatische Werke'' (збирка)*''Drei Mährchen''
3 Поврзано
* Браќа Грим
* Мари фон Олферс
4 Наводи
4.1 Библиографија
*
Челичниот цар

''„Челичниот цар“'' (англиски: ''The Steel Tsar'') ''—'' научно-фантастичен/алтернативен историски роман од Мајкл Муркок, првпат објавен во 1981 година од „Гранада“. Како продолжение на ''„Војникот на воздухот''“ (1971) и ''„Земјишниот Левијатан“'' (1974), тој е последниот дел од трилогијата ''„Номад на времето“'' на Муркок, која се однесува на авантурите на капетанот Освалд Бастабл и која се смета за ран пример за стимпанк фикција. Истата слика од корицата била искористена за реизданието на албумот ''„Рокка Рола“ на'' Џудас Прист во 1984 година, како и за видео играта ''„Балистикс“'' од 1989 година.
1 Заплет
Во приказната што ја воведува сеприсутната Уна Персон (која се среќава и во други дела од Муркок), херојот на трилогијата, капетанот Освалд Бастабл, се наоѓа во алтернативен дваесетти век во кој Конфедеративните држави на Америка ја добиле Американската граѓанска војна, а ниту Првата светска војна ниту Октомвриската револуција никогаш не се случиле. Во текот на приказната, Освалд кој е сведок на уништувањето на Сингапур од страна на Империјалната јапонска воздушна морнарица, е затворен на островот Ришири, се приклучува на Руската царска воздушна морнарица и е испратен да ги потисне бунтовните Козаци кои го следат теократскиот демагог познат како „Челичниот цар“: Јосиф Џугашвили. Тој, исто така, доживува повторување на настаните од првиот роман, бидејќи му е доделена задача да фрли атомска бомба врз анархистот Нестор Махно и неговата Црна армија, но на крајот тоа не се случува; бомбата е свртена против сопствените сили на Челичниот цар и Махно преживува.
2 Рецензија
Дејвид Данам ги рецензирал ''„Војникот на воздухот''“, ''„Копнениот левијатан“'' и ''„Челичниот цар“'' за списанието ''„Различни Светови“'' и изјавил дека „циклусот ''на вечниот шампион'' или не, ми се допаднаа овие приказни. Имал многу суптилни иронии, како што се пацифистичката република на Ганди и идентитетот на самиот Челичен цар. Алтернативните истории биле сите релевантни за нашата - во коренот на секој конфликт била борбата за слобода и правда. Мојата најголема забелешка е што тие се прилично кратки.“
3 Осврти
* Осврт од Фарен Милер (1982) во ''Локус'', #253 февруари 1982
* Осврт од Џозеф Николас (1982) во ''„Пекол со меки корици“'', том 5, број 5
* Осврт од Вејн Когел (1982) во ''„Осврт на книгата за научна фантастика и фантазија“'', бр. 10, декември 1982
Лондонскиот мост на ноќта на свадбата на принцот и принцезата од Велс

''„Лондонскиот мост во ноќта на венчавката на принцот и принцезата од Велс“'' — слика од 1864 година од англискиот предрафаелитски уметник Вилијам Холман Хант. На неа е прикажана сцена со толпа на луѓе на Лондонскиот мост во ноќта на 10 март 1863 година, по венчавката на принцот Алберт Едвард и принцезата Александра во замокот Виндзор претходно истиот ден. Мостот е прикажан украсен со дански знамиња во чест на принцезата Александра, која се омажила за најстариот син и наследник на кралицата Викторија. Хант бил фасциниран од контрастот на вештачката и природната светлина, како и од „ Хогартовиот хумор“ на толпите.
Сега е дел од колекцијата во Ашмолинскиот музеј во Оксфорд.
Валентин ја спасува Силвија од Протеј

''„Валентин ја спасува Силвија од Протеј“'' — слика масло на платно од 1851 година од англискиот уметник Вилијам Холман Хант. Таа прикажува сцена од ''„Двајцата велможи од Верона“'' на Вилијам Шекспир. Горниот лев и десен дел од рамката вклучуваат извадоци од чин V, сцена IV од претставата. Од лево кон десно, ликовите се Јулија, Силвија, Валентин и Протеј, кој е вљубен во Јулија. Таткото на Силвија, војводата од Милано, и група следбеници се присутни во заднината.
Сликата била изложена во Кралската академија во 1851 година, а потоа била префрлена во Ливерпулската академија во 1851 година. Во 1887 година, сликата ја купил Бирмингемскиот музеј и уметничка галерија. Во 2021, сликата била уште во нивната колекција.
Чудото на Светиот оган (слика)

''Чудото на Светиот Оган'' (1892–1899) — слика (масло на платно) од англискиот уметник Вилијам Холман Хант, која го прикажува грчкиот православен обред на Светиот Оган во Базиликата на Светиот Гроб во Ерусалим. Хант верувал дека огнот е побожна измама што го доведува христијанството на лош глас. Тој имал намера сликата да биде сатира во стилот на Вилијам Хогарт. Хант go објавил идентитетот на различните ликови прикажани на сликата.
Сликата се наоѓа во ''Музејот на уметност Фог'' во Кембриџ, Масачусетс, САД.
1 Предмет
Чудото на Светиот Оган е годишен настан во кој патријархот на Грчката православна црква во Ерусалим влегува во светилиштето на Светиот Гроб со незапалена светилка и излегува со запалена. Церемонијата започнува напладне кога православниот патријарх на Ерусалим рецитира посебна молитва. Потоа верниците пеат „Господи, помилуј“ сè додека Светиот Оган не „слезе“ на светилка со маслиново масло која ја држи патријархот сам во гробницата. Потоа патријархот излегува од гробницата, рецитира неколку молитви и пали 33 или 12 свеќи кои ги дели на верниците.
Хант го прикажува моментот кога огнот се пренесува од свеќа на свеќа. Запалени свеќи може да се видат како излегуваат од светилиштето во позадина десно. Сликата не се концентрира на самиот настан, туку на социјалниот и етнографскиот контекст на случување.
Хант ги прикажал различните конкурентски религиозни групи, заедно со различните раси и етникуми во регионот. На крајната десна страна, жена која ги претставува протестантските англиски ставови брза да ги отстрани своите деца од сцената а толпата станува сè повозбудена. Нивната грчка православна дадилка реагира ентузијастички, подавајќи ја својата свеќа кон толпата. Голем број поединци усвојуваат пози кои ја имитираат смртта и воскресението на Исус. Во позадина, на крајната лева страна, фигура која го имитира мртвиот Исус е носена од други кои усвојуваат претерани гестови на жалост. Во центарот, маж се поставува наспроти светилиштето, во гест како воскресението на Исус.
Додека толпата станува немирна, војниците одОтоманската империја се обидуваат да ги контролираат побунетите елементи. Во центарот на церемонијата е исламскиот владетел на градот. Бим-паша, неговиот заменик по команда, се потпира на својот меч и претставува ред во неред.
Нашите англиски брегови

''„Нашите англиски брегови“'', позната и како „''Заскитани овци''“ — слика од Вилијам Холман Хант, масло на платно, завршена во 1852 година. Галеријата Тејт ја поседува од 1946 година, кога ја стекнала преку Фондот за уметност.
1 Сликар
Вилијам Холман Хант бил британски сликар кој, заедно со Данте Габриел Росети и Џон Еверет Миле, бил соосновач на предрафаелитското братство (1848). Предрафаелитското братство се залагало за враќање кон духовноста и искреноста во уметноста и го презирало академското сликарство, кое го сметале за обично повторување на клишеа. И покрај овие верувања, групата создала голем број дела за повисоки образовни институции во Англија. За време на викторијанската ера (1837–1901), конзервативната академска страна била претставена од Кралската академија на уметностите. Меѓу порадикалните опции било движењето „Уметност и занаети“ предводено од Вилијам Морис. Вилијам Холман Хант бил некаде во средината. Иако студирал на Кралската академија на уметностите, тој го отфрлил стилот што го претставувал нејзиниот основач, сер Џошуа Рејнолдс.
2 Слика
Откако Вилијам Бродерип, англиски адвокат и натуралист, ја стекнал сликата на Хант ''„Наемникот овчар'' , братучедот на Бродерип, Чарлс Теобалд Мод, нарачал репродукција на сликата со овци во заднината. Сликарот ја убедил Мод да усвои поавантуристичка композиција. И покрај студеното и дождливо време, тој сликал ''во'' пленеристично (''en plein air)'' - во природа - помеѓу август и декември 1852 година. Сликата здружува одлики од различни видици, a во ателјето биле додадени пеперуги, вдахновени од природата.
Сликата прикажува стадо овци кои стојат покрај живописниот брег на Сасекс. Живописниот крајолик е насликан на карпите кај Феарлајт Глен, веднаш до заливот Ковхаст во близина на Хејстингс, познат како „''Седиштето на вљубените“''.
Сликата е насликана во повеќе слоеви, со брилијантни бои, како и многу од сликите на Хант.
Сликата била изложена на Летната изложба на Кралската академија во 1853 година под наслов „''Нашите англиски брегови''“, но на рамката пишувало „''Изгубените овци''“ (''The Lost Sheep'') и подоцна била преименувана во ''„Заскитани овци“'' (''Strayed Sheep)'' кога била изложена на Универзалната изложба во Париз во 1855 година. Во 1946 година била купена од галеријата Тејт преку Уметничкиот фонд.
На критичарите од тоа време помаl впечаток им оставила симболиката на сликата отколку од обработката на светлината.
На 30 јули 2019 година, кога британскиот премиер Борис Џонсон го посетил Велс, карикатуристот Стив Бел направил пародија сликата во весникот ''„Гардијан“''.
Баладите на Петрица Керемпух

''Баладите на Петрица Керемпух'' (хрватски: ''Balade Petrice''''Kerempuha'') — филозофско поетско дело од хрватскиот писател Мирослав Крлежа, напишано во облик на триесет песни помеѓу декември 1935 и март 1936 година.
Делото опфаќа раздобје од пет века и се сосредоточува на народниот пророк Петрица Керемпух, кој е еден вид хрватски Тил Ојленшпигел. Напишано е на јазик заснован на кајкавското наречје. Употребата на јазикот од страна на Крлежа е силно прошарана со архаични зборови од латинско, германско и унгарско потекло, бидејќи кајкавскиот има многу латински, германски и унгарски заемки во споредба со стандардниот хрватски, кој има многу повеќе турцизми. Оваа разлика е очигледна во делото, кое потекнува од два јазика што припаѓаат на два различни културни круга: првиот во Средна Европа и вториот на Балканот, кој историски бил под управа на Отоманското Царство.
Крлежа вообичаено не пишувал на кајкавски, но решил да го стави наречјето во преден план за своите балади. Книжевните критичари тврдат дека тој успеал да покаже дека - иако кајкавскиот не се користел во формалните области од животот во негово време - сепак било можно да се создаде дело со одличен зборовен израз на него и дека кајкавското наречје не било помалку вредно како книжевен јазик.
Главно, книгата се смета за ремек-дело на книжевното творештво на Крлежа и на хрватската книжевност.
Баладите се преведени (претежно само делумно) на словенечки, италијански, македонски, унгарски, чешки, француски, руски и арапски јазик. Целосен германски превод бил објавен во 2016 година.
Осианско друштво

Осианското друштво било ирско литературно друштво основано во Даблин на Денот на Свети Патрик во1853 година, добивајќи го своето име од поетскиот материјал поврзан со античкиот наратор Оисин.
1 Историја
Меѓу основачките членови биле Џон О'Дејли, Вилијам Елиот Хадсон, Џон Едвард Пигот, Овен Конелано, Џон Виндел и Вилијам Смит О'Брајан, антикварот Стендиш Хејс О'Грејди беше главен член, а подоцна станал негов претседател. До 1860 година, списокот на претплатници броел 746 и биле издадени шест тома од ''„Трансакции“'' а подготовките за понатамошни изданија биле во тек кога истото престанало со работа во 1863 година.
Групата на ирски научници произлегла од конкурентните друштва, како што се Келтското друштво и Ирското археолошко друштво, фокусирајќи се на превод на ирска литература од „фенискиот период на ирската историја“, поточно, митолошките дела на Оисин и Фијана, и оживувањето на ирскиот јазик . Манифестот предвидувал членството да биде целосно составено од ирски научници, со намера да се разликува од сличните друштва кои се грижат за интересите и влијанието на англо-ирските земјопоседници. Иако ваквите друштва имале веродостојни научници како членови-водичи, сепак се сметало дека продуцираната работа е под влијание на локалната доминација и нивните кралски (англиски) патрони.
Коресподенцијата помеѓу членовите на Друштвото открива нестабилен однос со други важни личности од тоа време, Јуџин О'Кари и оние од Кралската ирска академија и честопати биле фрустрирани во нивните обиди да пристапат до раните ракописи.
Сенката на смртта

''„Сенката на смртта“'' — религиозна слика од англискиот сликар Вилијам Холман Хант, на која работел од 1870 до 1873 година, за време на неговото второ патување во Светата земја. На неа е прикажан Исус како млад човек пред неговата служба, како работи како столар. Тој е прикажан како ги истегнува рацете откако завршил со сечење на дрво. Сенката од неговите испружени раце паѓа на дрвена шипка на која висат столарски алатки, создавајќи „сенка на смртта“ што го наговестува распнувањето. Лакот на прозорецот, исто така, создава природен ореол околу главата на Христос. Неговата мајка Марија е прикажана во заднината, гледајќи нагоре кон сенката, откако гледала во кутија во која ги чувала даровите дадени од маговите.
1 Изданија
Оригиналот бил дониран на градот Манчестер во 1883 година, влегувајќи во колекцијата на Манчестерската уметничка галерија, каде што се наоѓа до ден-денес.
Хант, исто така, насликал издание на композицијата во мал размер во 1873 година. Експертот за Хант, Џудит Бронкхерст, ја опишува како „потврда и поостра по изглед од сликата од Манчестер“. Била продадена за 1,8 милиони фунти во 1994 година, што во тоа време била највисоката цена платена за слика од предрафаелитите. Се чува во Лидшката уметничка галерија.
Третото и последно издание било нарачано од трговците со уметнички дела ''Томас Агњу и синови'' во март 1873 година. Таа менувала сопственици во текот на векот сè додека не била купена од Ендру Лојд Вебер во 1994 година. Била продадена на аукција на Чикашкиот уметнички институт во Чикаго во 2021 година.
2 Наводи
Нејтан Филион

Нejтан Кристофер Филион (роден на 27 март 1971 година) — канадски и американски актер. Познат е по главните улоги како капетанот Малколм „Мал“ Рејнолдс во ''Светулка'' и неговото филмско продолжение ''Серенити'', и на Ричард Кесл во ''Кесл''. Од 2018 г. ја игра улогата на полицаецот Џон Нолан во ''Гуштерот (The Rookie)'' и е извршен продуцент на серијата.
Филион глумел во филмови како ''Влкачи'' и ''Камионџија'', телевизиски сапуници, ситкоми и театар. Неговиот глас се користи во анимации и видео игри.
Филион првпат добил признание за својата работа во ''Еден живот за живеење'', за која бил номиниран за наградата „Дневна Еми“ за најдобар помлад глумец во драмска серија, како и за споредната улога како Џони Донели во ситкомот ''Двајца момци и девојка''.
Филион добил почесна титула доктор по право на 30 мај 2025 година од Универзитетот Конкордија во Едмонтон.
1 Филантропија
Во 2007 година, Филион и авторката ПЈ Харсма ја основале непрофитната организација „Децата треба да читаат“, за да помогнат во инспирирањето на детската имагинација преку обезбедување повеќе книги во недоволно финансираните библиотеки.
Соработката на Филион со „Чарити: Вотер“ собрала донации во вредност од над 60.000 долари во 2019 година.
Тото дијаболик

„Тото Дијаболик“ (|Totò diabolicus) — италијански филм од 1962 година, во режија на Стено. Главните улоги ги играат: Тото, Рајмондо Вијанело и Надја Сандерс.
1 Синопсис
Маркизот Галеацо го убива таинствениот човек наречен Дијаболик. Починатиот го наследуваат тројцата браќа и сестрата, но сите нив, освен монсињорот Антонио, ги убива Дијаболик. Полицијата не може да го реши случајот. Антонио му го предава наследството на Паскал, вонбрачниот син на маркизот Галеацо, кој се наоѓа в затвор, така што тој не може да биде убиецот...
Иван Абаџиев

Иван Георгиев Абаџиев (Плевна, – Пловдив, ?) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонската револуционерна организација.
1 Животопис
Абаџиев е роден на 5 септември 1865 г. во село Плевна, Драмско, тогаш во Отоманското Царство, денес во Грција. Во септември 1896 г. дал заклетва на ВМОРО и станал благајник на револуционерниот комитет во Плевна до 15 мај 1903 г. На 6 ноември 1901 година, по убиството на најистакнатиот гркоман во селото, Атанас Балабанов, тој бил уапсен и претепан во Драмскиот затвор. Ослободен е по 35 дена. На 15 мај 1903 година, по Битката кај Баница и смртта на Гоце Делчев, властите претресле многу куќи во Плевна и ја откриле архивата на месниот револуционерен комитет. Абаџиев повторно бил уапсен, претепан и испратен во Драмскиот затвор, од каде по 40 дена бил испратен во Солун. Од воениот суд бил осуден на три години затвор и затворен во Еди-куле. Тој бил ослободен со општата амнестија на 1 април 1904 г. На 18 јуни 1906 г. повторно e затворен за 15 дена во Драма. На 20 март 1907 година, по убиството на гркоманот Коста Ангелов (Кочо Мана), Абаџиев повторно бил уапсен и претепан во Драмскиот затвор, каде што поминал уште 15 дена.
На 21 октомври 1912 г., Плевна била запалена од поразената отоманска армија која се повлекувала и од башибозукот. Куќата на Абаџиев исто така била запалена, а тој бил заробен, но успеал да избега за време на масакрот на месните водачи. Откако Плевна паднала под грчка власт следната година, Абаџиев со неговото семејство избегал во Бугарија.
Клаудио и Изабела

''„Клаудио и Изабела“'' — слика масло на платно од предрафаелитски стил од 1850 година, дело на англискиот уметник Вилијам Холман Хант. Таа е заснована на сцена од ''Танте за кукуригу'' од Вилијам Шекспир. Во оваа сцена, Изабела е принудена да избере помеѓу жртвување на животот на својот брат или жртвување на својата невиност на Анџело. Сликата на Хант се обидува да ги прикаже опипливите емоции на ликовите во моментот кога мора да се направи овој избор. Хант ја сумирал поуката како: „Не прави зло за да дојде доброто.“
Чистотата на Изабела се одразува во нејзината исправена положба, нејзината едноставна бела облека и сонцето што сјае врз неа низ прозорецот, од кој во далечината може да се види црква. Нејзиниот брат Клаудио, врзан за ѕидот, очигледно се чувствува непријатно душевно и телесно. Тој е свртен со погледот спротивно од својата сестра, засрамен од околностите што ги доведоа тука и соочен со стравот од сопствената непосредна смрт.
Кас Елиот

Елен Наоми Коен (19 септември 1941 година - 29 јули 1974 година), професионално позната под сценското име Кас Елиот, била американска пејачка. Членка на пејачката група Мамас енд д Папас (1965–68), била позната како „Мама Кас“, што наводно не ѝ се допаѓало. Откако групата се распаднала, Елиот издала пет соло албуми. Ја добила наградата Греми за најдобра современа рокенрол изведба за „Monday, Monday“ (1967). Во 1998 година, била постхумно примена во Куќата на славните на Рокенролот за нејзината работа со Мамас енд д Папас.
Риенци се заколнува дека ќе добие правда за смртта на својот помлад брат, убиен во престрелка меѓу фракциите Колона и Орсини

''„Риенци, кој се заколнува дека ќе добие правда за смртта на својот помлад брат, убиен во престрелка меѓу фракциите Колона и Орсини'' (или едноставно, ''Риенци'')“ е слика масло на платно од англискиот уметник Вилијам Холман Хант, насликана во 1849 година и моментално сликата е во приватна колекција.
Оваа слика е прво од Хантовите дела што го вклучило „Предрафаелитско братство“ на платното. Екстремно долгиот наслов не бил нетипичен за викторијанските слики, особено за историски слики.
1 Историја
Хант ја зел темата ѕа сликата од романот „ ''Риенци, последниот од римските трибуни''“ од Булвер Литон од 1835 година. за Кола ди Риенци (1313–1354), папски нотар кој го предводел народното востание во Рим. Приказната била изложена на изложбата на Кралската академија во 1849 година (заедно со „''Лоренцо и Изабела“'' од Миле) со следниов извадок од романот, во кој се опишува реакцијата на херојот на инцидентот:
Да не се случеше тој настан, идниот ослободител на Рим можеби ќе беше само сонувач, научник, поет - мирниот соперник на Петрарка - човек на мисли, а не на дела. Но, од тогаш, сите негови способности, енергии, фантазии, гениј, се концентрираа на една единствена точка и патриотизмот, пред визијата, скокна во животот и енергијата на страста.
—Риенци, Последниот од римските трибуни, Книга I, погл. 1, 23
Во 1847 година, Хант постојано седел буден цела ноќ за да ја заврши ''„Модерни сликари“'' (1843) од Џон Раскин, ''Риенци'' се обидел да го примени во пракса сè што прочитал. Позадината особено била насликана со внимателни детали, обидувајќи се да ги задоволи строгите барања на Раскин. како што може да се види од некои подоцнежни дела на Хант, како што се ''„Наемникот овчар“'' (1851) и ''„Будењето на совеста“'' (1854), уметникот честопати имал големи тешкотии со сликањето на своите фигури во природни пози. Ова е очигледно овде во прикажувањето на војникот на крајната лева страна од сликата.
2 Поврзано
* Список на прерафаелитски слики
3 Библиографија
****
Месета

Месета (|Meseta Central, ''Централна Висораминна'') или Кастиљска Висорамнина — една од најшироките географски единици на Пиринејскиот Полуостров. Се состои од висорамнина која зафаќа голем дел од неговата внатрешност.
1 Поимување
Поимот се развил во XIX век, и Хајнрих Мориц Вилком го опишувал подрачјето описно, со мали букви. Подоцна, Салвадор Калдерон и Арана бил првиот што употребил големи букви, воведувајќи го поимот како топоним. Ваквото поимување на висорамнината го изнел и Хосе Макферсон, а писателите од шпанското Поколение ’98 во голема мера придонеле кон неговата популаризација во јавноста.
2 Опис
Планинскиот венец Централен Систем ја пресекува Месета, и ја двои на Северна Висорамнина (''Meseta Norte'', 700-800 м.н.в.) на север и Јужна Висорамнина (''Meseta Sur'', 600-700 м.н.в.) на југ. Првоспоменатата ја одводнува реката Дуеро, а втората реките Тагус и Гвадијана. Висорамнината ја обиколуваат релјефни единици како Леонските Планини, Галисискиот Масив, Кантабриските Планини, Баскиските Планини, Ибериските Планини и Сиера Морена.
3 Библиографија
*
Несфатливата Ахарен

''Несфатливата Ахарен'' (|阿波連さんははかれない, |Aharen-san Is Indecipherable) — јапонска манга напишана и илустрирана од Асато Мизу. Била објавувана на услугата ''Shonen Jump+'' на Shueisha од јануари 2017 до април 2023 г. и била собрана во седумнаесет тома танкобон. Аниме-адаптација од Felix Film се прикажувала од април до јуни 2022 г. на програмскиот блок Animeism. Втората сезона се прикажувала од април до јуни 2025 г.
1 Содржина
Во првата година од средно, Шота Раидо се соочува со тешкотии во склопувањето пријателства. Еден ден на час, Раидо се обидува да разговара со својата соученичка од клупата и погрешно заклучува дека таа го избегнува.
Меѓутоа, подоцна дознава дека Реина Ахарен била избегнувана од нејзините претходни соученици поради нејзината прекумерна приврзаност, несмасност и плашливост. Раидо одлучува да ѝ помогне на Реина да излезе од својата „школка“ и да се спријатели со неа по секоја цена. Во тој процес, тој самиот почнува да се ослободува од својата сопствена, прилично чудна затвореност.
2 Ликови
Реина Ахарен (јап. ''阿波連 れいな'') — бесчувствена средношколка што е надарена во многу области, како што се готвењето и уметноста. Таа е девојката на Раидо. Во третата година од средно, има намера да се запише во уметничко училиште во друга префектура. Се мажи за Шота на крајот од серијата.
Шота Раидо (јап. ''来堂 章太'') — средношколец без изрази на лицето, со склоност кон прекумерно размислување. Тој станува момче на Ахарен. Свесен е дека има застрашувачко лице, поради што не можел да стекне другари во основно. Меѓутоа, и покрај неговото лице, тој е љубезна и внимателна личност што ги става своето семејство и пријателите пред себе. По дипломирањето, станува романописец и учествува во експедиција на Марс.
Српска гимназија во Битола

Српската гимназија во Битола била отворена со поддршка на српскиот конзул во 1897 година. Машката и женската гимназија во својот состав имале и интернати, а кои поради недостигот на ученици примале и ученици од Косово и Метохија, кое сè уште било под Османлиска управа. Машката гиманзија (Српска православна гимназија) била сместена до Народниот театар. Во неа се запишувале ученици по завршеното четиригодишно основно образование, била непотполна т.е. нижа (до четврти клас) и наставата се изведувала само претпладне.
Покрај општообразовните предмети бил застапен српскиот како наставен јазик и турскиот јазик. Од 1913 година преминала во полна гимназија и во неа се школувале децата од скоро сите средни училишта, а наредната година била целосно екипирана и со наставнички кадар.
1 Директори
* Сава Јакиќ
* Михаило Питовиќ
* Коста Ковачевиќ
* Јеротије Топаловиќ
* Аранѓел Јотиќ
* Петар Косовиќ
2 Бројност на учениците
Бројноста на учениците во гимназијата по учебни години била следнава:
+, Учебна година, Број на ученици
1897/8, 64
1898/9, 117
1899/0, 105
1900/1, 72
1901/2, 81
1902/3, 78
1903/4, 79
1904/5, 93
1905/6, 80
1906/7, 75
1907/8, 71
1908/9, 62
1909/10, 57
1910/11, 68
1911/12, 87