procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Лучано Де Крешенцо

Лучано Де Крешенцо (18 август 1928 – 18 јули 2019 година) бил италијански писател, филмски глумец, режисер и инженер.
Роден бил во Неапол. Тој пораснал со глумецот Бад Спенсер. Де Крешенцо дипломирал инженерство и работел за ИБМ Италија до 1976 година, кога го објавил бестселерот ''Така зборуваше Белависта'', збирка факти и анегдоти за неговиот град која била продадена во 600.000 примероци во Италија и била преведена на многу јазици. Со текот на годините Де Крешенцо станал меѓународно успешен автор. Во 1980 година дебитирал како глумец во О''кото на таткото'', под режисерската палка на неговиот пријател Ренцо Арборе, заедно со Роберто Бенињи.
Во 1981 година го направил своето ТВ деби заедно со Ренцо Арборе и Лори Дел Санто во успешното и иновативно шоу ''Сечења, исечоци и изнутрици''.
Во 1984 година ја режирал успешната филмска адаптација на ''книгата'' (во која тој исто така го играл главниот лик), проследено со ''Мистериите на Белависта'' во 1985 година. Во 1995 година го напишал и режирал ''Крст и воодушевување'', со Тео Теоколи и Изабела Роселини.
Во меѓувреме објавил долга серија книги, вклучувајќи романи и популаризации на филозофијата. За својата работа на полето на грчката филозофија добил почесно државјанство на Атина во 1994 година. Помеѓу 1977 и 2019 година, објавил вкупно педесет книги, продадени во 18 милиони примероци ширум светот, од кои 7 милиони во Италија. Неговите дела биле преведени на 19 јазици и објавени во 25 земји.
*''Така зборуваше Белависта (1977)''*''Рафаеле (1978)''*''Ла Наполи ди Белависта (1979)''*''Чичко Карделино (1981)''*''Историја на грчката филозофија. Претсократистите (1983)''*''Дијалозите (1985)''*''Историја на грчката филозофија. Од Сократ па натаму (1986) – Историја на грчката филозофија: Сократ и понатаму''*''Животот на Лучано де Крешенцо, напишан од самиот себе (1989)''*''Елена, Елена, љубов моја (1991)''*''Сомнеж (1992)''*''Крстот и радоста (1993)''*''Сократ (1993)''*''Митовите за боговите (1993)''*''Panta rei (1994)''*''Редот и нередот (1996)''*''Несуно (1997)''*''Се чини како вчера (1997)''*''Време и среќа (1998)''*''Жените се различни (1999)''*''Одвлекувањето на вниманието (2000)''*''Исто како што е(2001)''*''Историја на средновековната филозофија (2002)''*''Историја на модерната филозофија. Од Никола Кузански до Галилео Галилеј (2003)''*''Историја на модерната филозофија: Од Декарт до Кант (2004)''*''Мислите на Белависта (2005)''*''Грубото приближно (2007)''*''Суспендирано кафе: Дневна мудрост во мали голтки (2008)''*''Улис беше смоква (2010)''
1 Филмографија (режисер)
*''Така зборуваше Белависта'' (1984)
*''Мистериите на Белависта'' (1985)
*''32 декември''(1987)
*''Крст и воодушевување'' (1995)
Трка околу Баскија 2022

Трка околу Баскија 2022 — 61. издание на велосипедската етапна Трка околу Баскија, која се одржала помеѓу 4 и 9 април како тринаесетти настан во сезоната на Светската турнеја.
1 Екипи
Бидејќи Трката околу Баскија е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Пет професионални континентални екипи биле поканети, со што била заокружена главната група од 23 екипи. Сите освен пет екипи настапиле со целосниот состав од седум возачи; , , , и настапиле со шест возачи секоја. Со еден возач кој не ја започнал трката, била исто така намалена на шест возачи. Вкупно, 155 возачи ја започнале трката.
2 Етапи
3 Поредок
+ Водство на пласманите по етапа
Етапа, Победник, Генерален пласман, Бодовен пласман, Планински пласман, Пласман на млад возач, Пласман на баскиски возач, Екипен пласман, Награда за борбеност
1, Примож Роглич, Примож Роглич, Примож Роглич, Ремко Евенепул, Ремко Евенепул, Јон Исагире, ''недоделена''
2, Жилијан Алафилип, Ибон Руис, Ибон Руис
3, Пељо Билбао, Жилијан Алафилип, Кристијан Родригес, Пељо Билбао, Кристијан Родригес
4, Даниел Мартинес, Виктор Лафај
5, Карлос Родригес, Ремко Евенепул, Марк Солер
6, Јон Исагире, Даниел Мартинес, Даниел Мартинес, Јон Исагире, Јон Исагире
На крај, Даниел Мартинес, Даниел Мартинес, Кристијан Родригес, Ремко Евенепул, Јон Исагире, , ''недоделена''* На втората етапа, Герајнт Томас, кој бил четврти во бодовниот пласман, ја носел зелената маичка, бидејќи првопласираниот Примож Роглич ја носел жолтата маичка како предводник на генералниот пласман, второпласираниот Ремко Евенепул ја носел точкестата маичка како предводник на планинскиот пласман, а третопласираниот Реми Кавања ја носел маичката за француски првак.
* На втората етапа, Бен Тулет, кој бил втор во пласманот за млад возач, ја носел сината маичка, бидејќи првопласираниот Ремко Евенепул ја носел точкестата маичка како предводник на планинскиот пласман.
* На третата етапа, Адам Јејтс, кој бил четврти во бодовниот пласман, ја носел зелената маичка, бидејќи првопласираниот Примож Роглич ја носел жолтата маичка како предводник на генералниот пласман, второпласираниот Ремко Евенепул ја носел сината маичка како предводник на пласманот за млад возач, а третопласираниот Жилијан Алафилип ја носел маичката за светски друмски првак.
* На шестата етапа, Феликс Гал, кој бил втор во пласманот за млад возач, ја носел сината маичка, бидејќи првопласираниот Ремко Евенепул ја носел жолтата маичка како предводник на генералниот пласман.
Хенриета Лакс

Хенриета Лакс (1 август 1920 – 4 октомври 1951) била Афроамериканка од чии канцер-клетки е добиена клеточната линија HeLa, првата бесмртна хумана клеточна линија и една од најзначајните клеточни линии во медицинските истражувања. Бесмртана клеточна линија се размножува неограничено под одредени услови, а HeLa клеточната линија продолжува да биде извор на непроценливи податоци до ден денешен.
Лакс не била свесна дека се искористени клетките добиени со биопсија за време на нејзиниот третман на цервикален канцер во болницата Џонс Хопкинс во Балтимор, Мериленд, САД, во 1951. Овие клетки потоа биле култивирани од страна на Џорџ Ото Геј, кој ја создал клеточната линија позната како HeLa, која сè уште се користи во медицинските истажувања. Како што била тогашната пракса, не била noтребна согласност за култивирање на клетките добиени од третманот на Лакс. Во согласност со денешните стандарди, ниту таа ниту нејзиното семејство не добиле компензација за нивното извлекување и или употреба.
И покрај тоа што некои информации за потеклото на HeLa клеточната линија биле познати на истажувачите после 1970, семејството на Лакс дознало за тоа во 1975.
Рендина (река)

Рендина (|Ρήχιος, Рихиос; старо ''Ρεντίνα'', ''Рендина'') — река во Лагадинско, Егејска Македонија.
1 Опис
Реката истекува од Бешичкото Езеро и тече на исток. Веднаш по селото Рендина во минатото ја примала големата лева притока Масларска Река (Дриста), која подоцна е пренасочена во канал кон езерото. Потоа реката влегува во тесната Рендинска Клисура меѓу планината Сугљани на југ и Псили Рахи (341 м), јужен огранок на Орсова Планина, на север. Во средновековието влезот во клисурата го чувала Рендинската тврдина. По клисурата, реката излегува во низината на Аспровалта и се влева во Струмскиот Залив (наречен и Рендински Залив) на Егејското Море северно од Ставрос.
Името ''Ρήχιος'' (на старогрчки ''Рехиос'', македонизирано во ''Рехиј'', а на денешен грчки ''Рихиос'') е обновеното античко име на реката кое се среќава во делото „За градбите“ на Прокопиј Кесариски (VI век). Сепак, поистоветувањето со Рендина не е сигурно.
2 Притоки
→ лева, ← десна
:* → Неришта (Масларска Река, Дриста)
:* ← Хасан Дере (Хасанолакос)
3 Поврзано
* Рендинска битка
* Рендинска тврдина
Лошничка Река

Лошничка Река или Порос (|Πόρος) — река во Костурско, Егејска Македонија, лева притока на Бистрица.
1 Опис
Реката се образува од два потока — Јазовино (''Γιαζιοβινό''), која извира во поднжјето на Јаза над с. Куманичево и тече во јужен правец, и Муричка Река (''Μουρικίσιο''), која извира западно под врвот Мурик и тече на југозапад. Двата потока се спојуваат над селото Лошница и потоа водотекот продолжува на југ. Потоа ја прима големата лева притока Керасово. Реката образува граница меѓу планината Саракина на запад и Мурик на исток.
Лошничка Река завршува во Бистрица како нејзина лева притока во месноста Сандово источно од Дреново.
2 Поврзано
* Костенарија
Црква „Св. Петка“ - Р’мби

Св. Петка (|Aγίας Παρασκευής) — црква во селото Р’мби, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија, под управа на Грчката православна црква.
Црквата е изградена во 1896 г., а отпочната во XIX век.
Претставува пример за духовната архитектура и живописот од своето време. Прогласена е за историски споменик и споменик на уметноста. Во 1987 г. е прогласена и за заштитен споменик на културата.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Авго (Егејска Македонија)

Авго (|Αυγό, во прев. ''јајце'') — планина на границата меѓу Гребенско во Егејска Македонија и Јанинско во Епир.
1 Опис
Планината е дел од венецот на Северен Пинд. Се протега меѓу венците Василица на север, од која е одвоена со превој на 1.530 м југозападно од с. Периволи (1.260 м) и Мавровуни на југ, од која е одделена со долината Валја Калда (1.360 м) и реката Аркуда, притока на Војуша на запад. Од венецот Пиростија на исток е одвоена со превојот Ставрос или Салатура Ставру (1.640 м) и реката Лумница.
Карпите се офиолити и флиш.
Планината е дел од Националниот парк „Пинд“ од 1966 г. како и од Националниот парк „Северен Пинд“ од 2003 г. Обрасната е со црни борови, буки, шимшири и други видови. Дел е од мрежата на заштитени подрачја Натура 2000 (1310002 и 1310003) и прогласена е за место од орнитолошка важност (068).
2 Искачување
До врвот се стасува преку седелото Ставрос или Салатура Ставру (1.640 ) за околу 2,5 часа или од селото Војуша (Вовуса, 1.000 м) за околу 3,5 часа. Европската патека на долги растојанија E6, која оди од Мавровуни и Валја Калда, продолжува за Војуша, Бреза (Дистрато), Самарина и Жужел. Од Валја Калда патеката има разгранок кој тргнува кон Периволи, Авдела, одмориштето Василица, Самарина и Жужел.
+ Врвови, Име, Грчки, Висина (м), Местоположба
Авго, Αυγό, 2.177
Зјога, Зога, Ζιώγα, Ζώγα, 1.906
Клефти Рахи, Клефтес, Κλέφτη Ράχη, Κλέφτες, 1.880
Кондоро, Κόντορο, 1.440
Кармали, Κορμαλή, 1.882
Куроблија, Коромилия, Κουρομπλιά, Κορομηλιά, 1.705
Охиро Зјака, Табури Зјака, Табур, 1.540
Панделука, Παντελούκα, 2.098
Рунга Рахи, Ронка, Ρούγγα Ράχη, Ρόγκα, 1.440 - 1.187
Скамни, Σκάμνη, 1.517
Ставрос, Σταυρός, 1.737
Теменос, Τέμενος, 2.000 - 1.860
Тока, Τόκα, 1.878
Цума Кокини, Панде Спини, Τσούμα Κοκκίνη, Πάντε Σπίνι, 1.418
Фанко, Φάγκο, 1.589
3 Поврзано
* Пинд
Црква „Св. Никола“ - Пополжани (Леринско)

Св. Никола (|Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου) — доцнопреродбеничка црква во селото Пополжани, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија, под управа на Грчката православна црква.
1 Местоположба
Црквата е сместена на плоштадот во западниот дел на селото.
2 Историја
Првата црква е изградена од жителите на Пополжани на крајот од XIX век. Како македонско село под врховенството на Бугарска егзархија, храмот долго време не бил осветен од грчкиот мегленски митрополит и осветен е дури во 1891 г. од владиката Синесиј Охридски и Преспански. Црквата била делумно вкопана во земјата и повремено страдала од прелевањето на Јелашка Река, за на крајот да биде соборена под влијание на мократа почва.
Втората (сегашната) црква започнала да се гради во 1908 г. на околу 50 метри југозападно од старата. Новиот храм е изграден со егзархиски ферман и средства подарени од селани отидени на печалба во САД и Јужна Америка. Додека се градела црквата, богослужбата се одржувала во предавалната на училиштето. Градбата е дело на архитектот Јаначе од Охридско и имала две големи куполи; западниата била камбанарија, а средишната имала претстава на Христос Седржителот. Долга е 2 м, а широка е 12 м. Изградбата завршила во 1911 - 1912 г. за кога свештеник бил Стефан Скендеров. Фрескописана е во 1917 г. од зографи од Бел Камен. Официјално е осветена во 1922 г. од мегленскиот епископ Поликарп.
Средишната купола е отстранета во 1950 г. а камбанаријата ја доживеала истата судбина во 1969 г. Потоа е изградена нова камбанарија и покриен трем. За време на Хунтата (1967 - 1973) гробиштата зад црквата се уништени, а богатиот архив на црквата со неговите стари македонски фотографии и документи е запален.
3 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Црква „Св. Прокопиј“ - Кладороби

Св. Прокопиј (|Αγίου Προκοπίου) — црква во селото Кладороби, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија, под управа на Грчката православна црква.
Црквата е сместена на сретселото. Изградена е во 1874 година според натписот на источниот крај на храмот. Има раскошен насликан иконостас. Во неа се прибрани иконите од истоимениот манастир „Св. Прокопиј“, сместен источно од Горно Клештино и уништен од Арнаути.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Мари Шантал (филм)

„Мари Шантал против д-р Ка“ (француски: ''Marie-Chantal contre le docteur Kha'') — филм на францускиот режисер Клод Шаброл (Claude Chabrol) од 1965 година. Истовремено, Шаброл е и автор на сценариото. Филмот е заснован врз ликовите од циклусот романи на Жак Шазо (Jacqueas Chazo). Главните улоги ги толкуваат: Мари Лафоре (Marie Laforêt), Франсиско Рабал (Francisco Rabal), Серж Реџани (Serge Reggiani), Аким Тамироф (Akim Tamiroff) и Стефан Одран (Stéphane Audran), а една мала улога игра и самиот Шаброл.
1 Синопсис
Младата девојка Мари-Шантал (ја игра Лафоре) случајно е вовлечена во тајната војна меѓу агентите и терористите. Пред таа да сфати што се случува, следбениците на таинствениот д-р Ка (го игра Тамироф), кои ја сметаат за опасен сведок, поаѓаат во потера по неа. Бегајќи од нив, таа го запознава агентот Пако (го игра Рабал), кој работи за професорот Ломбарди, главниот противник на д-р Ка...
Црква „Св. Преображение“ - Нивици

Свето Преображение (|Ασκηταριό Μεταμόρφωσης) — средновековна пештерна црква во преспанското село Нивици, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија, под управа на Грчката православна црква. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
Изградена е во XIII век во мала пештера во живописен залив на Преспанското Езеро. Претставува мала сводеста црква, иако дел од храмот денес се наоѓа во Леринскиот археолошки музеј. Има остатоци од живопис и од стари монашки ќелии. Близу до црквата се наоѓаат живеалиштата на испосниците.
Во 1962 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Михаш Чарот

Михаш Чарот (|Міхась Чарот, име при раѓање: Міхаі́л Сымо́навіч Кудзе́лька; (7 ноември 1896 - 29 октомври 1937 година) — белоруски поет, драматург, романописец .
1 Рани години
Чарот е роден во земјоделско семејство во градот Руџиенск, Ихумиенска Област, Гувернерат на Минск на Руското Царство (денес во округот Пучавичи, во регионот Минск Белорусија).
Во 1917 година дипломирал на учителски школа во Маладзеченскаја, но бил мобилизиран во Руската царска армија.
Во пролетта 1918 година се вратил во Минск, работел како учител, пеел во хорот Тарауски и раководел со театарска група.
2 Подоцнежни години
Во 1920-тите Чарот работел како уредник на неколку белоруски весници и се етаблирал како поет, драматург и романописец по откажувањето од политиката на белорусизација.
Тој се смета за „еден од водачите на белоруската советска литература од 1920-тите“ чии дела „ги одразуваат сите романтични импулси, противречности и големи илузии на неговото време“.
3 Творештво
3.1 Драмски текстови
* Капечка ноќ (На Купала ноќ)
Ова била музичка претстава, во која била изведена познатата белоруска песна Купалинка. Чарот поетски го прерамнил текстот на народната песна, а белорускиот композитор Улаџимиер Терацки ја напишал музиката за неа. Купалинка бил изведена од главниот лик Алесија. Ја играла непрофесионалната глумица Алијаксандра Алиаксандрович, во која Чарот беше вљубен и на која сакал да ѝ ја посвети песната. Претставата постигнала голем успех и била изведена околу 400 пати.
До неодамна, текстот и музиката на песната биле опишани како „народни“ без препознатливи автори.
3.2 Новели
* Чудна изјава
* Сонот за Хабруш
3.3 Песни
* Боси покрај огнот
* Низ снежно мочуриште преку борово дрво
* Бунтовник (Бунтовник)
* Ведај, свет ... (Треба да знаеш, светот ...)
* Во вечерните часови
* Вечна бура
* Акорди во живо
* Снежна бура
* На гробиштата
* Добро за нас. Топло. Зямля ŭ пажары ... (Удобно ни е. Топло. Земјата гори ...)
* Полето со пченка тивко шепоти (Полето со пченка тивко шепна)
* Мајчин птици
* Полињата со сено и пченкарните полиња се покриени со снег
* На зимскиот пат (На зимскиот пат) .
Црква „Вознесение Господово“ (Ростов на Дон)

Црква „Вознесение Господово“ (|Храм Вознесения Господня) ― православна црква, изградена во 1910-1913 година на територијата на Ростов-на-Дон во Ростов-на-Дон, Русија.
Изградбата на храмот била извршена на сметка на трговците Герасимов, Мјасников и Сафонов.
Проектот бил изработен од архитектот Григориј Васиљев.
Главниот олтар бил осветен во чест на Вознесението Господово.
Странични параклиси ― во чест на светите Адријан и Наталија, и во чест на Св. Јован Евангелист.
Црквата има статус на објект на културно наследство од сакрално значење.
1 Историја
Во 1892 година, по избувнувањето на епидемија на колера надвор од градот, биле формирани гробишта, кои биле наречени Гробишта на браќата („Братское“). Тогаш тоа беа најголемите гробишта во Ростов на Дон, но извесно време немало ни капела.
Од 1891 до 1908 година на плоштадот Нов пазар се градела катедралата Александар Невски. Во овој период, била изградена времено црква од камен, врз основа на проектот на Сергеј Загоскин.
По осветувањето на катедралата, одлучено е црквата да не се урива целосно, туку да се расклопи и да се транспортира градежен материјал до Братските гробишта за изградба на нова црква таму.
Транспортот се спроведувал на сметка на трговците Герасимов, Мјасников и Сафонов.
Градежните работи биле изведувани под раководство на градскиот архитект Г.Н. Васиљев.
Архитектура има одлики на неовизантиски стил и Руска преродба .
Првично, храмот имал голема купола и четири мали куполи.
Дакадите се украсени со фурнир од тули. Над западниот влез се издигна камбанарија.
Во 1929 година црквата била затворена..
Во 1942 година, за време на германската окупација, црквата била повторно отворена. Официјалното отворање на црквата се случило во 1946 година и оттогаш богослужбите не престанале.
Кон крајот на 1990-тите биле извршени реставраторски работи, при што биле обновени камбанаријата и куполата. Во втората половина на 2000-тите била извршена реконструкција на внатрешноста на црквата.
Црква „Свети Александар Невски“ (Новочеркаск)

Црквата Свети Александар Невски во Новочеркаск (|Церковь Святого благоверного князя Александра Невского) ― е православна црква во Ростовска и Новочеркаска епархија. Се наоѓа во градот Новочеркаск, Ростовска област, Русија.
1 Историја
Во 1805 година, по основањето на Катедралата Успение во Новочеркаск, местото во градот било осветено од епископот на Воронеж Черкаси Арсениј за изградба на новата црква на Александар Невски.
Со текот на времето, местото за изградба на храмот било сменето и повторно осветено од свештеникот Василиј Рубашкин.
Првично црквата била изградена од дрво според проектот на архитект Лавопие. На 29 јуни 1810 година, протојерејот Алексеј Оридовски ја осветил оваа дрвена црква во името на Свети Александар Невски.
Во 1822 година, на црквата бил придодаден параклис посветен на Света великомаченичка Параскева, осветена на 26 октомври истата година од протоереј Јаков Мерхалев.
Во 1827 година атаманот Д.Е. Кутејников предложи во Новочеркаск да се изгради камена црква наместо дрвената црква на Александар Невски.
Овој предлог беил одобрен од страна на свештениците, а планот и проценката на трошоците исто така биле одобрени во 1829 година од императорот Никола I, кој наредил да започне изградбата на камената црква на Александар Невски.
Камбанаријата била изградена во 1834 година.
Во 1835 година самата црква била обновена: биле поставени камени темели и бил воспоставен олтар.
Во 1866 година, дрвениот покрив на црквата бил заменет со железен.
Сепак, почетокот на градежните работи на сосема нова камена црква беше одложен. Во 1889 година бил изготвен новиот проект на црквата. Тоа беше одобрено од козакот атаман принцот Николај Свјатополк-Мирски. Проектот доби благослов и од архиепископот Макариј.
Работите на изградбата на новата црква се изведувале од 1891 година. Во 1893 година црквата била грубо изградена. Во летото 1894 година беше поставен крст на главната купола.
Црковен Абрамов нарачал во Москва мермер иконостас на свој трошок, за цена од 22 илјади рубли.
Во летото 1896 година бил поставен иконостасот. Со благослов на Архиепископот Атанасиј, во чест на Света великомаченичка Параскева бил осветен десниот коридор на црквата.
Во 1899 година црквата била обоена со маслени бои и покриена со ѕидни слики.
Црквата на Александар Невски била изградена во неовизантиски стил. Може да прими до 1.500 луѓе.
По Граѓанската војна црквата Александар Невски беше затворена. За време на германската окупација на градот во Втората светска војна храмот бил отворен, но потоа повторно затворен во 1960 година.
Во средината на 1970-тите во зградата на црквата започнале „реставраторски работи“ за да се создаде планетариум во неа. Во 1990-тите црквата била повторно отворена.
На 12 март 1995 година било поставено ново ѕвоно..
Лак (геометрија)

Лак — дел од крива во геометријата ограничен со две точки на таа крива. На пример, лак на круг е дел од обемот на кружницата, но исто толку можеме да зборуваме за лак на парабола или на елипса.
Тетива е отсечка што ги спојува краевите на лакот.
Стрелката е права нормална на тетивата и минува низ точката на лакот најоддалечена од тетивата .
Се вели дека лакот е конвексен ако секоја права линија не може да го пресече на повеќе од две точки. Кривина (глобална) на конвексен лак е аголот формиран од тангентите на двата краја на лакот.
* За аналитичко проучување на лаковите, во рамнина и во -димензионални векторски простори, видете Параметарски лак;
* За целиот вокабулар поврзан со параметарски лакови, видете Лексикон на параметарски лакови.
Дерпен (општинска заедница)

Дерпен (|Dörpen) — општинска заедница во округот Емсланд, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во општината Дерпен.
Општинската заедница Дерпен се состои од следниве општини:
# Валхум
# Випинген
# Дерзум
# Дерпен
# Клузе
# Лее
# Нојбергер
# Нојлее
# Хеде
Латен (општинска заедница)

Латен (|Lathen) — општинска заедница во округот Емсланд, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во општината Латен.
Општинската заедница Латен се состои од следниве општини:
# Зуструм
# Латен
# Нидерланген
# Оберланген
# Ренкенберге
# Фрезенбург
Ленгерих (општинска заедница)

Ленгерих (|Lengerich) — општинска заедница во округот Емсланд, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во општината Ленгерих.
Општинската заедница Ленгерих се состои од следниве општини:
# Бавинкел
# Ветруп
# Герстен
# Ланген
# Ленгерих
# Хандруп
Скендербег (опера)

''Скендербег'' (италијански: ''Scanderbeg''; РВ 732) ― опера (драма за музика) во три чина компонирана од Антонио Вивалди за италијанско либрето на Антонио Салви. За прв пат била изведена во Театарот на Пергола во Фиренца на 22 јуни 1718 година за да го одбележи повторното отворање на театарот за јавни претстави. Додека либретото е зачувано, останале само фрагменти од изворната партитура.
1 Улоги
+, Улога, Вид на глас, Премиерен состав, 22 јуни 1718 година
Скендербег, крал на Албанија, контраалт кастрато, Џовани Батиста Карбони
Донека, неговата сопруга, преправена во овчарка, сопран, Франческа Куцони-Сандони, „Ла Пармиџана“
Арониз, Принц на Епир, татко на Донека, преправен во овчар, тенор, Антонио Ристорини
Ормондо, гроф на Урана, армиски генерал, контраалт кастрато, Џовани Пјетро Сбараља, „Пешанецот“
Климен, капетанот на Скендербег, сопран (травести), Ана Гуљиелмини
Амурат II, владетел на Османлиите, тенор, Гаетано Моси
Астерија, неговата ќерка, контралто, Агата Ланди
Акомат, генералот на Амурат, вљубен во Астерија, сопран (травести), Роза Вентурини
2 Синопсис
Темата на операта е Скендербег, албанскиот јунак од 15 век.
3 Снимки
Две арии од вториот чин на операта, „S'a voi penso, o luci belle“ (Ормондо) и „Con palme ed allori“ (Скендербег), може да се слушнат на арие ритровате'','' испеана од контралто Соња Прина со Римска академија (Accademia Bizantina), диригирана. од Отавио Дантоне (Naïve Records).
4 Наводи
Фусноти
Извори
* Колас, Демиен и Ди Профио, Алесандро (2009). ''D'une scène à l'autre, l'opéra italien en Europe: Les pérégrinations d'un жанр'' . Мардага. (на француски)
* Холмс, Вилијам (1994). . Прес на Универзитетот во Чикаго.ISBN 0-226-34970-5
* Стром, Рајнхард (2008а). ''Оперите на Антонио Вивалди''. Фиренца: Олшки.ISBN 978-88-222-5682-9
5 Дополнителна литература
* Стром, Рајнхард (2008б). . Cambridge University Press. ISBN 0-521-08835-6
Зегел (општинска заедница)

Зегел (|Sögel) — општинска заедница во округот Емсланд, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во општината Зегел.
Општинската заедница Зегел се состои од следниве општини:
# Бергер
# Верпело
# Грос Берсен
# Зегел
# Клајн Берсен
# Хивен
# Шпанхаренштете
# Штаверн
Црква „Св. Никола“ - Суровичево

Свети Никола (|Aγίου Νικολάου) — црква во гратчето Суровичево во Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена на старите гробишта на Суровичево. Претставува трикорабна базилика со осумаголна купола и трикатна камбанарија, која според мермерната плоча е пуштена во употреба на 6 јуни 1821 г.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Црква „Св. Јован Претеча“ - Р’мби

Свети Јован Претеча (|Ιερός Ναός Τιμίου Προδρόμου) — манастирска црква кај селото Р’мби, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија, под управа на Грчката православна црква.
Црквата се наоѓа на 2 км западно од селото, на ридот Горица во правец на Преспанското Езеро. На местото имало урнатини од стар манастир и помала црква. На почетокот од XX век селаните од Р’мби го возобновиле храмот и истиот е осветен во 1910 г. од егзархискиот митрополит Борис Преспански и Охридски во присуство на многубројни поклоници од цела Преспа.
Црковниот собор е на празникот Отсечение.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Црква „Св. Константин и Елена“ - Суровичево

Свети Константин и Елена (|Ιερός ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης) — црква во гратчето Суровичево во Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Сегашната црква е новоградба. Изворната црква е изградена од црковната општина за време на Бугарската егзарихија. Во 1972 г. во походот против македонштината, леринскиот митрополит Августин Кандиотис решил да ја срамни со земја оваа црква, за што се упторебени тенкови.
2 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Стабат Матер (Вивалди)

„Стабат Матер“ за соло алт и оркестар, RV 621, е композиција од Антонио Вивалди. Првично изведена во Бреша во 1712 година..
1 Оркестрација
Делото е компонирано за виолини I и II, виоли, соло алт или контратенор и basso continuo.
2 Композициска структура
Stabat Mater на Вивалди ги користи само првите десет строфи од химната.
Пишувана е во Ф-мол, бавна и меланхолична, со темпо ознака алегро се користи само еднаш во Амин, а сите други ритмики не се побрзи од анданте. Деловите 4, 5 и 6 се идентични со првите три музички реченици.
Композицијата е структурирана во девет музички структури:
# Stabat mater dolorosa ( Богородица на болеснички одар)
# Cujus animam gementem (Чија душа тагува)
# O quam tristis et afflicta (О, колку е тажно и вознемирено)
# Quis est homo (Кој е човекот)
# Quis non posset contristari (Кој не можеше да биде тажен)
# Pro peccatis suae gentis (За гревовите на својот народ)
# Eia mater, fons amoris (Мајко, фонтана на љубовта)
# Фак ут ардеат со мене (Да ми изгори срцето)
#Амин
3 Во популарната култура
Транскрипција за пијано на ова дело беше музичка подлога во филмот од 1999 година ''Талентираниот господин Рипли''.
Црква „Св. Ѓорѓија“ - Овчарани

Свети Ѓорѓија (|Aγίου Γεωργίου) — црква во селото Овчарани, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на 2 км северно од селото, близу патот за Крушоради. Во подрумот на денешниот храм се откриени урнатините на средновековна црква, наречена Бела Црква.
Според преданието, остатоците се откриени откако една селанка ги видела на сон и му кажала на свештеникот Георгиос Папуљас каде да копа. Овој храм е од крстовиден тип со надворешен крст и внатрешни димензии на средишната просторија од 2,70 × 2,60 м. Краците имаат нееднакви димензии — јужниот има 1,15, северниот 0,90 - 1,05, а западниот 0,80 м. Апсидата на олтарот е доста оштетена.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Црква „Сретение Господово“ - Р’мби

Сретение Господово (|Ιερός Ναός της Υπαπαντής του Κυρίου) — црква во селото Р’мби, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија, под управа на Грчката православна црква.
Црквата е изградена на крајот од XIV век или во XV век и се наоѓа близу сретселото. Има вреден живопис од тоа време.
Оваа црква претставува пример за духовната архитектура и уметност на своето време. Прогласена е за историски споменик и споменик на културата во 1987 г.
1 Галерија
2 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Ливадска гуштерица

Ливадска гуштерица (''Podarcis tauricus-'' Балкански ѕиден гуштер) е вообичаен гуштер од фамилијата Lacertidae роден во југоисточна Европа и Мала Азија. Тоа е копнен вид кој се среќава во степи, пасишта, маслинови насади, обработливи површини, ливади, рурални градини, песочни дини со ретка вегетација и гребени области.
1 Опис
Ливадската гуштерица расте до должина од муцката до вентилација од околу 8 сантиметри, со опашка двапати подолга од ова. Тоа е цврст гуштер со длабока глава што донекаде наликува на мал зелен гуштер . Основната боја ѝ е светло зелена во пролет, а бледнее до маслинесто-зелена маслинесто-кафеава во лето. Ознаките се донекаде променливи, но може да се состојат од две тесни, бледо обоени грбно-странични ленти со централниот дел на грбот кафеаво со црни дамки. Долните делови се бели и без дамки, но кај мажјаците кои се размножуваат добиваат жолти, портокалови или црвени долни делови и зелено грло.
2 Распространетост
Југозападна Украина, Полуостровот Крим, источна и јужна Романија, југоисточна Унгарија, Северна Македонија, Бугарија, континентална Грција, Јонските острови, Тасос, западна Турција ( Тракија и северозападна Анадолија ), Албанија и јужна Молдавија . југоисточна Чешка
3 Живеалиште и екологија
Ливадска гуштерица е главно копнен гуштер кој населува отворени површини на пасишта како степи, ливади и рабови на полиња, исто така во маслинови градини, традиционално земјоделско земјиште, рурални градини, песочни дини со ретка вегетација и повремено во отворени грмушки.
Женките снесуваат две спојки, од по две до десет јајца секоја година.
4 Таксономија
Признаени се два подвида *''Podarcis tauricus tauricus''*''Podarcis tauricus thasopulae''
5 Статус на зачувување
Ливадската гуштерица е наведена од Меѓународната унија за зачувување на природата како „ најмалку загрижен “. Тоа е затоа што тој е вообичаен вид секаде каде што има соодветно живеалиште во рамките на неговиот опсег.
Господе (Вивалди)

„Kyrie“(Господе) во г-мол (RV 587) од Антонио Вивалди е оркестрација за два хора (два оркестри, секој со соодветниот хор, составен од од четири ставови).
Ова е единствената денес зачувана композиција на поставка на Kyrie од Антонио Вивалди.
Првиот став започнува со оркестарска интермедија базирана на изменета верзија на првиот став од Magnificat.
Рефренот е украсен со барокни ритмички забрзани потенцирања во оркестарот.
Вториот став е дует помеѓу хор и двајца исполнители сопрани во секоја дел. Крајот завршува во своевидна полифонична фуга.. Фугата подоцна ќе биде преработена во Концерт Мадригалеско (РВ 129).
Лине

Лине (|Lünne) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа во јужниот дел на округот Емсланд во Долна Саксонија. Низ општината тече Гросе Аа.
1.2 Соседни општини
Соседни општини на север се градот Линген, на североисток општините Месинген и Бестен во општинската заедница Фререн, на југ со општината Шпеле и на запад со општината Емсбирен.
Тихомир Костадинов

Тихомир Костадинов (роден на 4 март 1997, во Валандово) — македонски фудбалер, играч од средниот ред на Сигма Оломоуц и на македонската репрезентацијата.
1 Клупска кариера
Роден во Валандово, својата кариера ја започнал во соседна Србија во екипата на Моравац Мрштане, за која дебитирал како професионалец во второто ниво на земјата во сезоната 2014-2015. Сепак, тој се вратил во Македонија за вториот дел од сезоната, каде играл за Тетекс од Тетово.
Во летото 2015 година, се преселил во Словачка, каде ги поминал следните шест ипол години играјќи во првенството на таа земја за три различни екипи Дукла Банска Бистрица (2015-2016), Злате Моравце (2016-2017) и на крајот за Ружомберок, каде се задржал и најдолго од 2017 до 2022 година. Својот прв гол за Ружомберок го постигнал во победата со 3-0 на гостувањето против Сеница.
На 23 декември 2021, Костадинов потпишал за полскиот клуб Пјаст Гливице. Своето деби во полската Екстракласа го направил на 26 февруари 2022, во натпреварот на домашен терен против Гурник Забже што завршил 0-0, заменувајќи го Рауно Сапинен во 65-тата минута. На 9 април 2022, во победата со 1-0 над Гурник Лечна, Костадинов претрпел тешка повреда на предните вкрстени лигаменти на десното колено; десеттина дена подоцна, тој бил успешно опериран во Барселона, по што неговата прва сезона во Полска завршила предвреме со само 6 настапи за Пјаст Гливице.
Откако целосно ја пропуштил сезоната 2022-2023, Костадинов го направил долго чеканото враќање на терените за Пјаст Гливице на 24 ноември 2023, влегувајќи во игра како доцна замена во ремито 0-0 против Јагелонија Бјалисток, само неколку дена подоцна откако претходно настапил за репрезентацијата на Македонија против .
На 4 август 2024, Костадинов го постигнал својот прв гол во дресот на Пјаст, во првенствената победа со 1-2 на гостувањето кај Легија Варшава; тој се појавил во игра од клупата за резерви во 79-тата минута при резултат 1-1, а шест минути подоцна го постигнал голот со кој и донел победа на својата екипа. Следниот месец, тој го постигнал својот прв гол и во Купот на Полска против нисколигашот Хутник Краков во првото коло од натпреварувањето. Сезоната ја завршил со вкупно 29 настапи помеѓу првенството и купот и 3 постигнати гола.
На 17 јуни 2025, потпишал за чешкиот клуб Сигма Оломуц.
2 Репрезентативна кариера
Своето деби за сениорската репрезентација на Македонија го направил во ноември 2019 во квалификациите за Европското првенство 2020 против .
Во 2021 година, бил повикан да настапи за Македонија на Европското првенство 2020. Таму тој забележал два настапи, и двата влегувајќи како замена од клупата во првиот (против Австрија) и третиот натпревар (против ) од групната фаза, по која неговата репрезентација била елиминирана од турнирот.
Шпеле

Шпеле (|Spelle) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 20 километри југоисточно од градот Линген, а 10 километри северно од Рајне.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
1 Географија
1.1 Местоположба
Шпеле се наоѓа во јужниот дел во округот Емсланд, непосредно северно од покраинската граница со Северна Рајна-Вестфалија. Низ општината тече Шпелер Аа. Околу 3 километри југозападно поминува ракав од каналот Дортмунд-Емс.
1.2 Општински единици
Кон општината Шпеле припаѓаат и следниве места Фаренроде и Фенхаус.
1.3 Соседни општини
Соседни општини на југоисток е градот Херстел, на југ е градот Рајне (обата во округот Штајнфурт), на запад се општините Залцберген и Емсбирен, на север е општината Лине и на исток е општината Шапен (сите во округот Емсланд).
2 Галерија
Шапен

Шапен (|Schapen) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
1 Географија
1.1 Местоположба
Општината се наоѓа во јужниот дел на округот во Долна Саксонија. Низ општината тече Мосбеке и Гигел Аа.
1.2 Општински единици
Во општината се наоѓаат следниве места: Барвесте, Боркен, Брамхоф, Кирххоф, Краненмор и Феркамп.
1.3 Соседни општини
Соседни општини на север се општините Бестен и Фререн во општинската заедница Фререн, на исток и југоисток со општината Хопстен и градот Херстел во округот Штајнфурт во Северна Рајна-Вестфалија и на запад со општините Шпеле и Лине.
2 Познати луѓе
* Хајнер Вилмер (р. 1961) — германски римокатолички бискуп
3 Галерија
Верувам (Вивалди)

Credo ( Верувам ) во е-мол (RV 591) е единствената постоечка поставка на Никејскиот симбол на верата од Антонио Вивалди.
Постои уште една поставка (RV 592), но е со сомнителна автентичност.
1 Поставки
1.1 RV 591
RV 591 има четири ставови. Слична е на неговиот псалм поставен на In exitu Israel (RV 604), првиот став го красат едноставните ритми на рефренот со оркестарот кој свири полуквавери .
Вториот став е кратка хорска епизода во it, позајмувајќи го тематскиот материјал од Magnificat.
Четвриот став е заснован на мотив на semiquaver-quaver сличен на првиот став и се затвора со фуга.
Првиот и последниот став се отвораат со мотиви кој има сличност со краток пасус пронајден во првиот дел на Глорија (RV 588).
1.1.1 Ставови
#Credo in unum Deum
#Et incarnatus est
#Crucifixus
#Et Resurrexit
Верувам во еден Бог
И моќ
Распнат
И воскресна
1.2 RV 592
RV 592 е спорна композиција, која му се припишува на Јохан Адолф Хасе.
2 Едиција
* Vivaldi: Credo RV 591, Stuttgart Carus-Verlag 1974
Големиот Могулец

''Големиот Могулец'' (италијански: ''Il gran mogol''), РК 431a, ― концерт за флејта од Антонио Вивалди, напишан кон крајот на 1720-тите или почетокот на 1730-тите. Тоа бил индискиот дел од сет од четири „национални“ концерти, ''Франција'' (''La Francia''), ''Шпанија'' (''La Spagna'') и ''Англија'' (''L'Inghilterra'') - сите други три се изгубени.
Била појавена во продажниот каталог на холандски продавач на книги од 1759 година, а потоа била изгубена до 2010 година, кога повторно била откриен од Ендрју Вули во трудовите на лорд Роберт Кер (?-1746), син на Вилијам Кер, третиот маркиз на Лотијан, сега во Националниот архив на Шкотска. Кер и самиот бил флаутист и се смета дека го собрал на голема турнеја низ Италија. Бројот РВ 431a е доделен на концертот во Риомовиот каталог.
Семирамида (Вивалди)

''Семирамида'' (RV 733) — музичка драма (dramma per musica) во три чина од Антонио Вивалди компонирана на либрето од Франческо Силвани.
Тоа било негово последно дело во Надвојводскиот театар во Мантова, каде што Вивалди бил ''маестро ди капела'' од 1718 до 1720 година. Продукцијата ја започнал младиот кастрато Маријано Николини во улогата на Оронте како и познатата „примадона“ Ана Гиро во улогата на Семирамида, со Марија Мадалена Пјери, позната по „панталонски улоги“, како Нино. За прв пат бил изведена за време на карневалот во 1732 година. Зачувани се само либретото и поединечните арии.
Приказната за Семирамида била тема на драмата на Кребијон, како и на други опери од Порпора, Глук, Росини и многу други композитори.
Црква „Св. Петка“ - Лерин

Света Петка (|Αγίας Παρασκευής) — црква во градот Лерин, Егејска Македонија, катедрален храм на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Првата црква „Св. Петка“ е изградена во населба на грчки доселеници во 1934 г. Во 1961 г. црквата станала парохиска, а нејзин прв свештеник бил Теодор Делина од Пополжани. Во 1966 г. почнала изградбата на нов храм за потребите на растечкото население, кој бил завршен и осветен на 26 јули 1974 г. Кон него се изградени машкиот интернат „Три Јерарси“ и старечкиот дом на Леринската митрополија. На 12 јуни 1998 г. во црквата свечено е претставена икона на „Пресвета Богородица Пелагониска“.
2 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Црква „Св. Пантелејмон“ - Лерин

Свети Пантелејмон или Свети Пантелеј (|Αγίου Παντελεήμονα) — црква во градот Лерин, Егејска Македонија, катедрален храм на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
1 Историја
Во 1882 г. црковната општина во Лерин на чело со Константин Гулапчев добила ферман за изградба на своја црква. Во 1887 г. Христо Сисес (Χρήστος Σύσες) ја подарил својата куќа за таа цел. Во март 1889 г. е завршен параклисот „Св. Пантелејмон“ во маалото Варош спроти грчката митрополија и општина, на денешната улица „Василеос Георгиос“. Македонците, одбивајќи да одат во грчка црква, оделе во куќата на отецот Гулапчев, кој имал прилагодена една соба како параклис. По една до две години на местото на параклисот е направена голема црква, возглавена од Бугарската егзархија под чие врховенство потпаднало македонското население.
Во 1895 г. во Лерин црковната општина ги издржувала училиштата и катедралата „Свети Пантелеј“.
На 10 ноември 1910 г. храмот е свечено осветен во присуство на митрополитот Мелетиј Велешки, архимандритот Никодим, други виши свештеници и сите попови од Леринската каза.
По влегувањето на грчка војска во Лерин во 1912 г. црквата ѝ е одземена на егзархиската општина и во неа е преместено седиштето на патријаршиската Мегленска епархија, кое дотогаш било во „Св. Ѓорѓи“.
Во 1949 г. црквата била погодена од граната во Битката за Лерин во текот на Грчката граѓанска војна. Тогаш се уништени трите куполи и целиот покрив. На почетокот на 1950-тите градбата е наполно изменета, и избришани се сите словенски натписи под иконите. Срушена е и малата камбанарија, и во 1957 г. е изградена поголема. Иако тогаш црквата била во многу добра состојба, ревносно антимакедонскиот лерински митрополит Августин Кандиотис во април 1971 г. решил да ја срамни со земја и на нејзино место да подигне нов храм со финансиска помош од диктаторот Георгиос Пападопулос. Новата црква е осветена на 27 јули 1972 г.
2 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Црква „Пресвета Богородица Елеуса“ - Нивици

Пресвета Богородица Елеуса (|Παναγία Ελεούσα, Ασκηταριό Παναγίας Ελεούσας) — средновековна пештерна црква во преспанското село Нивици, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија, под управа на Грчката православна црква. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
Оваа испосничка еднокорабна црквичка со полукружен свод е изѕидана во пештера и претставува добар пример за поствизантиската уметност во Македонија. Фасадата е украсена со имитација на керамички орнаменти во духот на старите комнински традиции. Внатре има зачуван живописод 1409/1410 г. и една икона од 1452 г. Според двата натписа зограф бил Јоаникиј, а имињата на дарителите се Сава, Јаков и Варлаам, за време на владеењето на кралот Волкашин во 1410 г. Ова не е сосем исправно, бидејќи Волкашин загинал во 1371 г. водејќи ја Маричката битка, и тогаш територијата веќе била под османлиска власт. Според други податоци, црквата е подигната во 1373 г., што е поверодостојно.
Претставата на покровителката Пресвета Богородица Елеуса (Милостива) е насликана во полукружна ниша над западната врата. Мештаните црквата ја нарекуваат „Свети Петар“.
Во 1962 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Леринско-преспанско-еордејска епархија
Тјетеберга

''Тjетеберга'' (РК 737) ― делумно изгубена драма за музика од Антонио Вивалди. Италијанското либрето било дело на Антонио Марија Лукини.
Операта за првпат била изведена во Театарот „Свети Мојсеј“ во Венеција на 16 октомври 1717 година. Операта вклучувала девет арии од други композитори.
1 Улоги
Улоги, Тип на глас, Премиера, 16 октомври 1717 година
Ерчинјо, контраалт кастрато, Франческо Браганти
Гвидо, сопран (травести), Роза Вентурини
Клотилда, сопран, Кјара Орланди
Валдрада, контраалт, Антонија Мериги
Тјетеберга, контраалт, Костанца Мацари
Лотарио, контраалт кастрато, Франческо Натали
Марчано, бас, Анибале Императори
2 Снимени записи
* „L'innocenza sfortunata“ и „Se fido rivedro“ Ен Халенберг (мецосопран), Modo Antiquo, Федерико Марија Сардели (диригент), 2005
* „Sento in seno ch'in pioggia di lagrime“ (Лотарио) Филип Јаруски, Ансамбл Матеус, Жан-Кристоф Спинози (диригент), 2006 г.
* „La gloria del mio sangue“ Натали Штуцман, Орфео 55 2011 г.
Агреман

Агреман (фр. ''agrément'') е согласност на Шефот на државата или на министерот за надворешни работи да прифати акредитиран официјален дипломатски претставник од другата држава во својата држава. По правило се бара само за шефот на мисијата (амбасадорот). Изборот на шефот и членовите на мисијата врши државата која праќа претставници, но за да презимање функцијата во држава за која е назначен потребна е согласност од државата на прием односно Агреман, како вид договор. За шефот на дипломатската мисија (амбасадорот или вршител на работите) по правило се бара пред ''Агреманот'' објавувањето во јавноста на името и биографијата на кандидатот (по дипломатски пат). За другите лица во дипломатската мисија, по правило се прака целата листа на претставници до дрига страна и чека се одоговор дали истата се прифаќа или не, односно дали одредени лица на оваа листа (не) се прифатливи за државата домаќин (државата-приемник).
Државата домаќин (која го прима дипломатскиот претставник (посебно ѕа шефот на мисијата)) не е обврзана со определен рок во кој треба да се изјасни за барањето за издавање на Агреманот, но вообичаено е таа изјава да следи најдоцна во рок од два или три месеци. Доколку Агреманот не биде даден во определениот или разумен рок, се смета дека истиот е премолчено одбиен. Државата домаќин (која прима дипломатот односно шефот на дипломатската мисија) не е должна да ги објасни причините за одбивањето на Агреманот.
Агреманот кои дава државата (при приемот) е во форма на ''дипломатска нота'' (односно размена на дипломатските писма или ноти), при што шефот на државата го добива указот за потпишувањето (назначување на шефот на мисијата, како дел од постапката) со која се дава ваквата ''согласност'' за вршење дипломатската должност. По приемот на Агреманот, шефот на мисијата станува "''persona grata''", а во случај на негативен одговор тоа значи дека лицето се смета за "''persona non grata''" односно дека нема дозвола да ја врши дипломатската работа (мисија) во оваа држава.
Кога се работи за воените дипломатски претставници (воени аташеа или воени советници те. воено-дипломатските лица) за овие се бара, речиси по правило, посебна согласност која се нарекува "''Consantman ''" (фр. "прифаќање" или "согласност") кои мора да се довие од надлежните државни тела како посебна согласност (од страна на државата која го прима, те. од министерот за надворешни работи (и Министерството за одбрана или соодветна владина установа)), пред истиот да започне својата воено-дипломатска мисија.
Во споредба со шефот на дипломатската мисија, шефот на козулатот (Козул или Генералниот кунзул) треба да добие "''Патентно писмо''", како вид државна соглaсност за вршење кунзуларната функција во државата димаќин. Во "патентно писмо" се дава согласност за вкавото лице и потврдува неговиот службен статус и, по правило (слично како и во Агреманот) се наведуваат името и презимето на конзулот, потоа неговата категорија и конзуларна класа, конзуларната област, како и седиштето на конзулатот во државата домаќин.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Ахил

Свети Ѓорѓи (|Αγίου Γεωργίου) — црква на преспанскиот остров Свети Ахил, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
Црквата е изградена на крајот од XV век. Претставува еднокорабен храм со дрвен покрив, кој до денес има улога на гробишна црква на селото Ахил. Во него се зачувани вредни фрески од XV век.
Во 1962 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
1 Поврзано
* Свети Ахил (остров)
* Леринско-преспанско-еордејска епархија