Скиниови жлезди

Во женската човечка анатомија, Скиниовите жлезди ( /s k iː n / SKEEN, исто така познати како помали вестибуларни жлезди, парауретрални жлезди или женски хомолог на простатата) се жлезди сместени околу долниот крај на уретрата. Жлездите се опкружени со ткиво кое отекува за време на сексуално возбудување и лачи течност од отворите во близина на уретрата, особено за време на оргазмот.
1 Структура и функција
Скиниовите жлезди се наоѓаат во предворието на вулвата, околу долниот крај на уретрата. Двата канали на Скини водат од Скиниовите жлезди до влезот на вулвата, лево и десно од отворот на уретрата, од кои тие се структурно способни да лачат течност. Иако останува дебата за функцијата на Скиниовите жлезди, една цел е да се лачи течност што помага да се подмачкува отворот на уретрата.
Скиниовите жлезди произведуваат ултрафилтрат на крвна плазма сличен на млеко. Жлездите може да бидат извор на женската ејакулација, но тоа не е докажано. Бидејќи тие и машката простата делуваат слично со лачење на антиген специфичен за простата (PSA), што е ејакулантна белковина произведена кај мажи и киселина фосфатаза специфична за простата, некои автори ги нарекуваат Скиниовите жлезди „женска простата“. Тие се хомологни на машката простата (развиени од истите ембриолошки ткива) но нејзината хомологија сè уште е предмет на истражување. Женската ејакулација може да резултира од сексуална активност кај некои жени, особено за време на оргазам. Покрај ПСА и киселина фосфатаза, течноста на Скиниовата жлезда содржи високи концентрации на гликоза и фруктоза.
Во количина од неколку милилитри, течноста се лачи од овие жлезди кога се стимулира од внатрешноста на вагината. Истражувачите веруваат дека ејакулацијата и шприцањето (squirting), кај жените се два различни процеси. Тие можат да се појават во комбинација за време на оргазам. Самостојно шприцање е ненадејно исфрлање на течноста што барем делумно доаѓа од мочниот меур и содржи урина, додека течноста за ејакулација вклучува белузлав проѕирен ејакулат што се чини дека доаѓа од Скиниовата жлезда.
2 Клиничко значење
Нарушувања на Скиниовите жлезди може да вклучуваат:
* Инфекција (наречена скенитис, уретрален синдром или женски простатитис) * Циста на Скиниовиот каналот: обложена со стратификуван сквамозен епител, цистата е предизвикана од опструкција на Скиниовите жлезди. Сместена е странично на уринарниот меус . Магнетна резонанца се користи за дијагностицирање. Цистата се третира со хируршка ексцизија или марсупиализација.
* Трихомонијаза: Кожните жлезди (заедно со други структури) делуваат како резервоар за ''Trichomonas vaginalis'', што укажува на тоа дека локалните третмани не се толку ефикасни како оралните лекови.
3 Историја
Иако за прв пат жлездите ги опишал францускиот хирург Алфонс Герин (1816–1895), а во 1672 година од Регниер де Граф, тие биле именувани по шкотскиот гинеколог Александар Скини, кој пишувал за тоа во западната медицинска литература во 1880 година. Во 2002 година, терминот ''женска простата'' како втор термин по ''парауретралната жлезда'' е додаден во ''Terminologia Histologica'' од Федеративниот меѓународен комитет за анатомска терминологија. Изданието од 2008 година забележува дека терминот е воведен „поради морфолошко и имунолошко значење на структурата“.