procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Химна на Мадагаскар

Ry Tanindrazanay malala ô! (македонски превод: Наша сакана Татковино!) е државна химна на Мадагаскар.
Автор на текстот е Пастор Рахајасон а музиката ја компонирал Норберт Рахарисоа. Таа е слична на марш и има влијание од европската музика.
Жителите на Мадагаскар често ја изведуваат на хармоника. Химната била официјално усвоена на 27 април 1959 година од страна на парламентот на Мадагаскар.
1 Текст
''Ry Tanindrazanay malala ô!''
Малгашки оригинал, Француски превод, Македонски превод
Брајчинска Река

Брајчинска Река (локално: Стара Река) — река во Македонија, сместена на западните падини на планината Баба, југоисточно од градот Ресен.
Поминува низ селото Брајчино, од каде и го добила своето име. Реката го дели селото на два дела. На крајот се влева во Преспанското Езеро.
Зафаќа сливно подрачје од 71,7 км<sup>2</sup>.
1 Особеност
Реката е позната по ендемскиот вид на поточна пастрмка „брајчинска пастрмка“ (''Salmo Pelistericus''), која живее само во слатките води на оваа река.
2 Воден потенцијал
На Брајчинска Река се изградени две хидроелектрани со различна моќност, со што се искористува големиот воден потенцијал, кој го поседува реката. Едната хидроелектрана е во сопственост на претпријатието „Мали хидроелектрани“ со годишно производство од 2.692,80 MWh. Втората електрана е во сопственост на претпријатието „ПСС“.
3 Галерија
4 Поврзано
* Брајчино
* Брезница
Втора крушевска парохија

Втора крушевска парохија — македонска православна парохија, дел од Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Парохијата е една од двете градски крушевски парохии со седиште во црквата „Успение на Пресвета Богородица“ и ги опфаќа историското село Трстеник и селата Пуста Река, Горно Дивјаци, Долно Дивјаци, Арилево, Селце и Белушино. Парохиски свештеник е Ереј Крсте Тасески.
1 Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
име, населено место, изградена, слика
Црква „Успение на Пресвета Богородица“(парохиска црква), Крушево, 1867
Црква „Вознесение Христово“, Крушево, 1826
Црква „Св. Недела“, Крушево, 1998
Црква „Св. Петка“, Крушево, 2016
Црква „Св. Василиј“, Трстеник/Крушево, 1995
Црква „Свето Преображение“, Селце/Крушево, 1986
Црква „Св. Петка“, Селце, 1878
Црква „Св. Никола“, Пуста Река
Црква „Св. Илија“, Пуста Река
Црква „Св. Димитриј“, Горно Дивјаци
Црква „Св. Ѓорѓи“, Горно Дивјаци
Црква „Св. Никола“, Долно Дивјаци
Црква „Св. Никола“, Арилево
Црква „Св. Атанасиј“, Арилево
Црква „Св. Никола“, Белушино, век
2 Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
Црква „Св. Никола“ - Брајчино

Свети Никола — главна селска црква во селото Брајчино, Општина Ресен, Македонија. Се наоѓа во западниот дел на селото. Во кругот на црквата се наоѓаат и селските гробишта.
Црквата била изградена во 1871/72 година и судејќи по сè, на место на постара црква.
1 Градба
Црквата „Св. Никола“ се наоѓа во северозападниот дел на самото село, до кој се стигнува по тесните асфалтирани улични, опкружени со камени ѕидови и стара селска архитектура на селото Брајчино. Црквата се наоѓа во кругот на селските гробишта и претставува трикорабна градба со полукружна апсида, врз која се поставени седум плитки и лачно засведени ниши. Крај јужната и западната фасада, прилепени се затворените тремови и помошните простории.
Црквата била изградена во 1871/72 година, што можеме да го дознаеме од натписот во нишата над влезот. Внатрешноста на црквата е надолжно поделена на три делови со два реда од по пет столбови. Нартексот на западниот дел од внатрешноста е одвоен со преграда и е подигнат со три скали повисоко од нивото на наосот. Над нартексот е направена галеријата на кат.
1.1 Фрескоживопис
Врз ѕидните површини на наосот и нартексот не се сочувало ѕидно сликарство.
Живопис постои само во апсидата и во жртвеникот. Во конхата од апсидата насликана е „Св. Богородица со Христос“ на горниот дел и фигурите на архијереите „Св. Јован Златоуст“, „Св. Василиј Велики“, „Св. Никола“, „Св. Атанасиј“, „Св. Григориј“ и „Св. Спиридон“ во долната зона.
1.2 Иконостас
Иконостасот е составен од три реда на икони, царски двери и врати на јужниот и северниот дел на преградата. Иконите од иконостасот се работени во 1875 и 1889 година. Според сликарските натписи, постарите икони се дела на Апостол Стеријев од селото Пласје, а оние од 1889 година на зографот Атанас Димитри од селото Негован, Леринско.
2 Галерија
;Надворешност
;Внатрешност
3 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Подмочанско-љубојнска парохија
* Брајчино
Георги Божиков

Георги Божиков - Жоро (1931, Петрич, Бугарија - 1986, Скопје, Македонија) - македонски оперски пејач (бас).
1 Животопис
Божиков се родил во Петрич, Бугарија, во 1931 година. Музичката академија ја завршил во Софија, а 1963 година се преселил во Скопје. Умрел во Скопје, во 1986 година. Имал син, Димитар Божиков.
2 Творештво
По завршувањето на музичката академија, Божиков станал член на Софиската опера. Од 1966 до 1968 година настапувал во Загрепската опера. Во 1969 година ја добил наградата „11 Октомври“. Како солист-првенец на МОБ, Божиков одиграл околу 40 улоги, а од 1977 до 1983 година бил директор на Операта. Додека ја вршел оваа функција било отворено оперско студио од кое подоцна произлегле многу солисти, а бил дооформен и хорот на Операта. Исто така, Божиков настапувал и како концертен и ораториумски пејач. Во својата кариера, тој пеел на сите сцени во СФРЈ, а настапувал и на повеќе сцени во светот. За потребите на Македонското радио снимил околу 80 дела, претежно од македонски автори.
3 Наследство
На Божиков е посветена песната со наслов „Ѓорѓи Божиков“ од стихозбирката „Црква“ на македонскиот поет Блаже Конески:
Имала мајка имала
сина си Ѓорѓи Божиков
Каква става, каква руса брада
каков Вардар од глас!
Со него беше уште жив
и Гоце Делчев.
А сега повторно гине тој Гоце,
крвави во село Баница,
гине неговата од Жоро
смело замислена лика.
Нема веќе кој да запее
со таква сила и мекота
„Темен се облак зададе“
да се гласи
како орел што клика.
На 22 ноември 2016 година, во МОБ била отворена изложба со наслов „од уметничкото делување на Георги Божиков“ и била претставена монографијата „Жоро - Уметничкиот пат на Георги Божиков - бас“, дело на Снежана Анастасова-Чадиковска.
Фатмир Ставилеци

Фатмир Ставилеци (албански: ''Fatmir Stavileci''; , , Косово) — македонски сликар.
1 Животопис
Ставилеци роден е 1947 година во косовското гратче Штимље, но потекнува од Ѓаковица. Академија за ликовни уметности завршил во Приштина , во класата на проф. Таир Емра. Живее и твори во Скопје.
Самостојни изложби имал во Љубљана, Ново Место и Скопје. А гупни изложби во Скопје – 1993, 1995, 1997, 2002; Тетово – 1994; Тирана, Р. Албанија - 1994; Гостивар – 2000, 2004; Дебар – 2002; Струга – 2003 .
Илија Спасовски-Чендо

Илија Спасовски-Чендо - македонски академски сликар.
1 Животопис
Чендо живее и работи во Неготино.
2 Творештво
Чендо е член на Друштвото на ликовните уметници на Македонија. Тој имал самостојни изложби во повеќе градови, како: Софија, Белград, Нови Сад, Дубровник, Битола, Цирих, Винтер, Тур и Скопје. На 25 ноември 2016 година, во галеријата на Младинскиот културен центар во Скопје била отворена самостојна изложба на Чендо, на која тој се претставил со 22 апстрактни слики од циклусот „Арт-фокус“, направени во колаж со комбинирана техника.
Јуда Искариот

Јуда Искариот или Искариотски — еден од дванаесетте апостоли, најмногу познат по тоа што го предал Исус Христос.
1 Јуда како тема во ументоста и во популарната култура
Јуда се јавува како тема во бројни дела од уметноста и популарната култура, како:
* „Спротивно од сонцето“ — расказ на македонскиот писател Милко Бојковски.* „Три верзии на Јуда“ — расказ на аргентинскиот писател Хорхе Луис Борхес од 1944 година.
Ширден

Ширден — македонско традиционално јадење, симбол на кулинарството во Прилеп. Во некои краеви на Македонија ова јадење се нарекува и сириштето на јагнето. Зборот ширден потекнува од истоимениот турски збор ''şirden'', што го означува четвртиот дел од желудникот на преживарите. За прилепскиот ширден најчесто се користи внатрешниот орган на младо јагне кој претставува продолжение на желудникот. Традиционално се користат 3 вида месо (јагнешко, телешко и свинско), ориз и разни зачини.
Покрената е иницијатива за брендирање на овој кулинарски специјалитет во Прилеп.
1 Рецепт
Прво треба многу убаво да се исчистат јагнешките ширдени и да станат проѕирни. На загреано масло прво се пржи ситно сечкан кромид, па се додаваат трите вида месо сечкани на ситни парчиња. Се динста сè додека не испари течноста во садот. Се зачинува со сите зачини (црн пипер, буковец, јенибар, сув зачин), се додава оризот и на крајот магдоносот. Се трга тенџерето од оган и со добиената смеса се полнат ширдените. На самиот отвор ширденот се затвора со 2-3 чепкалки. Се редат во земјена тава, се налеваат со вода колку да се покријат, се додава еден исечкан домат и се ставаат во рерна да се печат околу 2 часа. За време на печењето еднаш до двапати се превртуваат. По желба може да се додаде и сува лута пиперка. Пред крај се додаваат исчистените компири да се запечат.
2 Поврзано
*Кукурек;
*Прилепска јанија;
*Чкето;
*Турлитава;
Црква „Св. Петка“ - Брајчино

Света Петка — главна манастирска црква на Брајчинскиот манастир во селото Брајчино, Општина Ресен, Македонија. Се наоѓа источно од селото, а околу манастирот се наоѓа голема ливада. Црквата зазема средишна положба во дворот на манастирот.
До црквата може да се стигне преку пешачка патека, која започнува во источниот дел од селото.
1 Градба
Црквата „Св. Петка“ се наоѓа во средишниот дел на манастирскиот комплекс. Таа претставува мала еднокорабна градба, со покрив на две води, триделна апсида и единствен влез од западната страна.
Според најновите научни сознанија, малата еднокорабна црква била подигната и насликана во последната четвртина на век.
1.1 Фрескоживопис
Најстарото сликарство е сочувана на источниот и западниот ѕид од наосот, како и на западната фасада од најстариот дел, која сега со подоцнежната доградба се претворила во источен ѕид од нартексот. На источниот ѕид во апсидната конха се претставени „Св. Богородица“ и малиот Христос, во горниот дел и службата на светата литургија, во која учествуваат „Св. Василиј Велики“ и „Св. Јован Златоуст“, во најдолната зона. Повеќе нив насликан е малиот Христос, кој како жртва лежи во широк сад, покрај путирот поставени на чесната трпеза. Од двете страни на триумфалниот лак се насликани популарните маченици „Св. Симеон“ и „Св. Данило“. Во нишата од жртвеникот е фигурата на првомаченикот „Св. Стефан“, а во онаа од ѓаконикот е допојасјето на Роман Слаткопевецот. Во погорната зона од источниот ѕид како што е вообичаено е претставата на Благовештението со фигурите на архангел Гаврил и Св. Богородица.
На некогашната западна фасада преовладува претставата на Страшниот суд, намалена само на поединечни елементи од оваа сложена композиција. Најгоре се наоѓа иконографијата на Царскиот деизис, кој од век на територијата на Охридската архиепископија се насликувал во различни варијанти. Во патроната ниша е допојасната претстава на „Св. Петка“ со крст во десната рака. Лево и десно од нишата се коњаничките фигури на „Св. Мина“ и „Св. Ѓорѓи“. Според стилските анализи, се верува дека анонимниот сликар на ова сликарство потекнува од соседните зографски работилници, создадена во околината на Костур.
1.2 Икони
Во црквата, покрај најстарите фрески, се сочувани и остатоци на ѕидно сликарство и икони од , и век, што говори за повеќевековната активност и опстојувањето на манастирот.
2 Галерија
;Надворешност
;Внатрешност
3 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Подмочанско-љубојнска парохија
* Брајчино
Црква „Св. Илија“ - Пуздерци

Свети Илија — главна селска црква во селото Пуздерци. Црквата се наоѓа во источниот дел од селото, на стотина метри десно од патот кој води до селото Зарепинци. Во дворот на црквата се сместени селските гробишта.
1 Историја
Црквата е изградена во 1920 година, но не е познато кога и од кој архијереј била осветена. Не е познато ниту од кој иконописец биле изработени иконите. Црквата не е зографисана.
2 Архитектура
Градбата на црквата е дводелна, при што и главниот и помошниот дел имаат четириаголна основа. Главниот дел е значително повисок и во него води влезната врата. Пред дрвената влезна врата има натстрешница покриена со ќерамиди, над која има живопис со ликот на Свети Илија. Главниот дел од градбата е покриен со кров од ќерамиди, додека помошниот дел е покриен со лимен кров. Покрај левиот раб од предната страна на црквата се наоѓа камбанаријата, којашто има примитивен облик и претставува ѕвоно виснато на држач закачен на ѕидот. Градбата целосно е обоена во бела боја.
3 Галерија
4 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Четврта пробиштипска парохија
* Пуздерци
Св. Јован Милостивиот

Св. Јован Милостивиот - православен христијански светец.
1 Житие
Св. Јован се родил на Кипар, во кнежевско семејство. Уште како дете бил воспитуван како христијанин. Кога му умреле жената и децата, тој бил избран за патријарх во Александрија. Од сите доблести, особено се одликувал со милостивоста, поради што бил наречен „Милостивиот“.
Периндоприл

Периндоприлот е АКЕ инхибитор со долго дејство кој се користи во третманот на хипертензија, срцева слабост, или стабилна коронарна артериска болест.
Во 2024, е седумдесет и втори најчесто пропишуван лек во Македонија, со повеќе од 56.000 рецепти.
1 Механизам на дејство
Периндоприлот е инхибитор на ензимот AKE што го претвора ангиотензин I во ангиотензин II. Овој ензим исто така учествува во разградувањето на брадикининот. Периндоприлот дејствува преку неговиот метсболит периндоприлат.
Св. Катерина, девица и маченичка

Св. Катерина, девица и маченичка - католичка светителка.
1 Житие
За св. Катерина постојат повеќе легенди. На пример, според една од нив, кога Максимин Даија, службеник на римскиот цар Диоклецијан, дошол на власт во африканските римски провинции, одлучил да се разведе од својата сопруга и да се ожени со Катерина, но младата христијанка го одбила. Тогаш, тој ја соочил со педесетина филозофи, со цел да ја убедат дека Исус Христос, кој умрел распнат на крст, не може да биде Господ. Меѓутоа, св. Катерина, одликувајќи се со голема говорна вештина, успеала да ги побие и тие го признале Исус за Господ.
Ана Јовановска

Ана Јовановска (р. 1991) — македонска академска графичарка.
1 Животопис
Ана Јовановска е родена во 1991 година. Дипломирала на Факултетот за ликовни уметности во Скопје, каде магистрирала во 2016 година, на одделот за графика.
Студира како стипендист и при Факултетот École supérieure d'arts & médias de Caen/Cherbourg во Франција. Во текот на студирањето, добитник е на наградата за најдобра графика „Драгутин Аврамовски-Гуте“, признание за постигнат највисок просек и одлични резултати во текот на студиите на Факултетот за ликовни уметности и се здобива со Grand Prix на VIII младински пролетен салон од НГМ - Мултимедијален центар Мала станица.
Учествува на „XI Биенале на млади“, НГМ - Мултимедијален центар Мала станица, на „Привремена духовна ремедијација“ во рамките на „Скопско лето“, дава дело за Imago Mundi, номинирана е за наградата „Денес за млад уметник на годината“ (2016) и ја промовира својата не-комерцијална книга Collection of False Memories во Франција и Босна и Херцеговина. Издава зин „По Трагите“ за Private Print, Paragraphie со Асемблаж Атлас за Фестивалот на современата уметност АКТО итн.
2 Творештво
Има повеќе самостојни изложби во Македонија и странство и учествува на повеќе од 70 групини изложби во Македонија, Србија, Грција, Бугарија, Босна и Херцеговина, Романија, Чешка, Полска, Русија, Италија, Франција, Германија, Шпанија, Португалија, Мексико, Аргентина, Колумбија и САД итн.
На 25 ноември 2016 година, во Центарот на културата „Трајко Прокопиев“ во Куманово била отворена самостојна изложба на графики, објекти и видеа на Јовановска, со наслов „Буквата за себе и човекот“.
Наташа Милованчев

Наташа Милованчев (1967, Скопје) - македонска сликарка.
1 Животопис
Милованчев е родена во 1967 година, во Скопје. Дипломирала на Архитектонскиот факултет и на Факултетот за ликовни уметности во Скопје, каде магистрирала во 2003 година. Во 1994 година станала членка на Друштвото на ликовните уметници на Македонија. Таа работи како професор на Архитектонскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје.
2 Творештво
Освен со сликарство, Милованчев се занимава и со графички дизајн и со театарска уметност. Таа реализирала околу 20 самостојни изложби, а учествувала и на повеќе межународни групни изложби. На 25 ноември 2016 година, во галеријата „Борко Лазески“ во рамки на Центарот за култура во Прилеп била отворена изложбата на Милованчев, со наслов „Кодирани пејзажи“, на која таа се претставила со 21 дело, работено во комбинирана техника на хартија. Делата биле создадени во 2012-2015 година и во нив авторката варира еден мотив кој се јавува како метафора, како сублимирано-функционален и поетички знак во просторот.
Лусонски Проток

Лусонски Проток (|Kipot ng Luzon) — проток помеѓу Тајван и островот Лусон во состав на Филипините. Ги поврзува Филипинското и Јужнокинеското Море во западниот дел на Тихиот Океан.
1 Опис
Протокот е широк околу и во него лежат две островски групи: Батанес во истиомената покраина, и Бабујан во покраината Кагајан, обете во состав на Филипините.
Поделен е на повеќе помали протоци. Бабујанскиот Проток го двои Лусон од архипелагот Бабујан, кој пак е одвоен од архипелагот Батанес со Балинтаншкиот Проток. Батанес е одделен од Тајван со протокот Баше.
Има голема важност како минувалиште во товарниот сообраќај и комуникациите. Многу бродови од Јужна и Северна Америка одат низ него за да стасаат до важните источноазиски пристаништа. Низ него минуваат разни голем број подводни кабли за телефонски и семрежни кабли кои ги опслужуваат континентална Кина, Хонгконг, Тајван, Јапонија и Јужна Кореја.
Северно од протокот се забележани огромни бранови со висина до 170 м. Овие бранови се меѓу најголемите во светот, и настануваат поради плимите и морските струи, но најчесто остануваат под вода и затоа не се опасни за бродовите. Ова колебање во голема мера е производ среќавањето на подводните движења со долгиот срт во правец север-југ кој се протега низ речиси целиот проток, а во северниот дел се зголемува со среќавањето со уште еден напореден срт. Протокот е длабок од 3.500 до 4.000 м северно-јужните бразди во средината и по југозападниот раб.
2 Историја
Лусонскиот Проток бил на патот на јапонските за инвазија на теротири во Втората светска војна. На 8 декември 1941 г. (истиот ден кога е нападнат Перл Харбор поради меѓународната датумска граница), јапонските сили слетале на Батанес. На 10 декември веќе го окупирале островот Камигин де Бабујанес во архипелагот Бабујан (не се работи за Камигин северно од Минданао) во наскоро напуштен обид да се воспостави хидроавионска база, и истиот ден слетале кај Апари, Кагајан на Лусон.
Подоцна во текот на војната, многу американски подморници ловеле јапонски конвои кои минувале низ протокот враќајќи се за Јапонија од Источните Инди.
Фантазии (дело на Борхес)

„Фантазии“ или „Измислици“ (шпански: ''Ficciones'') — збирка раскази на аргентинскиот писател Хорхе Луис Борхес од 1944 година.
1 Содржина
Збирката се состои од 16 раскази распоредени во два циклуса: „Градина со патеки што се разделуваат“ (''El Jardín de senderos que se bifurcan'') и „Измислици“ (''Artifices'').''Градина со патеки што се разделуваат''* „Тлен, Укбар, ''Orbis Tertium''“ (1940)
* „Пјер Менар, писателот на ''Дон Кихот''“ (1939)
* „Кружни урнатини“
* „Лотаријата во Вавилон“
* „Осврт кон делото на Херберт Квејн“ (1941)
* „Вавилонската библиотека“ (1941)
* „Градина со патеки што се разделуваат“
''Измислици''* „Фунес или паметење“ (1942)
* „Обликот на сабјата“ (1942)
* „Тема за предавникот и јунакот“
* „Смртта и компасот“ (1942)
* „Таинственото чудо“ (1943)
* „Три верзии на Јуда“ (1944)
* „Крај“
* „Фениксовата секта“
* „Југ“
2 За збирката
Првиот дел од збирката „Фантазии“, всушност, ги содржи расказите од збирката на Борхес, „Градина со патеки кои се разделуваат“ од 1941 година, иако расказите претходно биле објавени во списанието „Југ“. Во 1956 година, Борхес ја проширил збирката со три нови раскази: „Југ“, „Фениксовата секта“ и „Крај“. Притоа, во предговорот на изданието од 1956 година, самиот Борхес го посочил влијанието на неколку филозофи и писатели: Шопенхауер, Де Квинси, Стивенсон, Маутнер, Шо, Честертон и Леон Блоа. Некои од расказите Борхес ги посветил на своите пријатели, како: „Пјер Менар, писателот на ''Дон Кихот''“ (со посвета на Силвина Окампо), „Градина со патеки што се разделуваат“ (посветен на Викторија Окампо) и „Смртта и компасот“ (посветен на Аманда Молина Ведија).
Црква „Св. Богородица“ - Доленци (нова црква)

Свети Богородица — селска црква во близина на селото Доленци. Црквата се наоѓа на неколку стотини метри пред селото, на левата страна од патот кој води кон Демир Хисар.
1 Галерија
2 Поврзано
* Крушевско-демирхисарско архијерејско намесништво
* Сопотничка парохија
* Доленци
Одра (притока на Купа)

Одра е река во Хрватска, лева притока и е реката Купа, долга е 83 километри, со слив од 604 км<sup>2</sup>. Се создава од две краци на Косница и Ломница.
Во поголемиот дел тече паралелно со реката Сава. Се влева во Купа кај селото Шишачка Одра кое не е далеку од Сисак. Најважни притоки се Буна и Лекеник. Со својот тек поминува низ рамница и низ шуми. Од каналот Сава-Одра, па сè до селото Шишачка Одра, низ нејзиниот тек нема население. Богата е со животински свет (дабари, риби, големи барски желки, змии, и друго), а на нивните скришни места доаѓаат по вода шумски животни (диви свињи, срни, елени, лисици и друго).
Суња (река)

Суња е десна притока на реката Сава, долга 69 км.
Извира во Зринска Гора, на висина од 600 м. Порано се изливала во плитка депресија и на должина од околу 20 км, се
движела споро и паралелно со Сава, а во поново време е канализирана.
Се влева во Сава, наспроти селото Пуска, 12 км северозападно од Јасеновац, на 91 м надморска височина.
Површината на нејзиниот слив изнесува 462 км<sup>2</sup>.
Минотаур

Минотаур — митолошко суштество претставено во облик на полубик и получовек. Тој настанал преку полов однос на жената на кралот Минос, Пасифаја и бик, откако претходно таа влегла во вештачка крава која ја направил Дедал. Минотаурот имал човечко тело и глава на бик. Поради тоа што бил многу грд, кралот Минос го повикал Дедал да изгради лавиринт од кој не би можел да излезе. Минотаурот талкал низ лавиринтот, а на секои седум години му носеле седум момчиња и девојки. Една година, на годишната прослава дошол атинскиот крал Тезеј, кој се вљубил во сестрата на Минотаурот, Аријадна. Аријадна му помогнала на Тезеј да го убие Минотаурот така што му кажала дека од лавиринтот може да се излезе само на еден начин: Да се одмотува клопче со конец на почетокот на лавиринтот па потоа по него да се враќа назад. Минотаурот е познат и како Астерио- женски Минотаур.
Откако седнал на престолот на Крит, Минос се натпреварувал со своите браќа за да владее. Притоа, тој му се помолил на Посејдон, богот на морето, да му испрати еден силен бик, како знак за поддршка. За да го казни Минос, Посејдон направил Пасифаја да се вљуби во бик.
Нордвајк

Нордвајк — град и општина во западна Холандија, во покраината Јужна Холандија. Општината покрива површина од од кои е вода и има население од во г.
Општината Нордвајк се состои од општините Нордвајк и Зеи и Нордвајк-Бинен, одделени со тесен и зелен појас.
Покрај своите плажи, Нордвајк е исто така познат по своите светликави цветни полиња. Тие се наоѓаат во областа наречена"Dune and Bulb Регион" (Duin- en Bollenstreek).
Нордвајк е исто така и седиште на Европскиот технолошки центар за вселенско истражување (ESTEC), дел од Европската вселенска агенција (ESA). ESA's вселенскиот простор, денес претставува постојано место за изложби.
1 Нордвајк Факти
* 13 километри од брегот
* 43 километри од Амстердам
* 25 километри од Схипхол
* 27 километри од Хаг
* 43 километри од Аеродормот во Ротердам
* 14 камп гратчиња во градот
* ± 1 милион ноќевања годишно
* Број на хотели/B&B кревети: ± 3,400
* Број 2 конгресно одредиште во Холандија
* ± 251 меѓународни конгреси на годишно ниво.
* Седиште на ESA/ESTEC (Европски технолошки центар за вселенско истражување)
2 Природа
Областа околу Нордвајк Бинен одамна е важен дел од регионалната цветна индустрија. Дините се ископуваат и се трансформираат во полиња за одгледување на сијалични цвеќиња. На територијата на Нордвајк уште постои голем дел од неговиот дух, како основа за регионот на светилката, каде што е формирана од Нордвајк заедно со околните општини.
3 Поврзано
* Нордвајк Конференцијта 6 Септември 1955
4 Галерија
5 Библиографија
* Noordwijk: ''Webster's Timeline History, 1398 - 2007'', by Icon Group International, 2010, ASIN B0062YIAYR.
* E.W. Petrejus: ''De Bomschuit, een verdwenen scheepstype'', 1954, Museum voor Land- en Volkerkunde enhet Maritiern Museum "Prins Hendrik", Nr. 2.
* Norma Broude (1990): ''World Impressionism: The International Movement — 1860-1920'', Harry N. Abrams, inc. ISBN 9780810917743.
* Ronald de Leeuw, John Sillevis, Charles Dumas (1983): ''The Hague School, Dutch Masters of the 19th Century.'' — Exhibition-Catalogue, Weidenfeld and Nicolson, London, ISBN 9780297780694.
* Terry van Druten, Maite van Dijk, John Silveris: ''De aquarel - Nederlandse meesters van de negentiende eeuw.'' THOT, Teylers Museum und De Mesdag Collectie, Bussum 2015, ISBN 978-90-6868-673-9.
* Willem Bastian Tholen: ''Hollandsche Teekenmaatschappij.'' Den Haag 1914.
6 Дополнителни информации
*Историографија основа на Нордвајк: Нордвајк. Море и умот. И поновата историја на Нордвајк. Нордвајк 2011
Ксенија Сидорова

Ксенија Сидорова (18 мај 1988, Рига) - латвиска музичарка која свири на хармоника.
1 Животопис
Сидорова се родила во Рига, во 1988 година. На осумгодишна возраст започнала да учи да свири на хармоника, а дипломирала и магистрирала на Кралската академија за музика во Лондон, под менторство на професорот Овен Мареј.
2 Творештво
Својот прв професионален настап Сидорова го одржала во 2009 година, во лондонскиот „Вигмор хол“ и веднаш била оценета како музичко откритие. Во 2012 година станала првиот добитник на меѓународната награда на фондацијата „Брин Терфел“. Во 2015 година настапила во познатата лондонска сала „Ројал Алберт хол“, по повод 50. роденден на познатиот велшки баритон Брин Терфел, каде заедно со Стинг ја извела песната „роксен“ на групата „Полис“. Сидорова настапувала со познатите музички имиња, како што се: Никола Бенедети, Милош Карадаглиќ, Хуан Диего Флорес, Томас Голд итн. Заедно со Ави Авитал и Итамар Доари таа е член на триото „Between Worlds“, со кое настапувала во Германија, Британија и во САД. Исто така, како солист настапувала со престижни симфониски оркестри ширум светот. Како признание на нејзиното творештво, Кралската академија за музика од Лондон ѝ доделила диплома за значаен придонес во музиката. На 1 декември 2016, во Домот на АРМ во Скопје, Сидорова го одржала концертот „Алхемија“, заедно со Македонската филхармонија.
Жепче

Жепче — град и општина во централниот дел на Босна и Херцеговина, како дел од Зеничко-добојскиот кантон. Според податоците од пописот во 2013 година, Жепче има 5.804 жители.
1 Население
Етничка припадност
''Бошњаци'', ''Срби'', ''Хрвати'', ''Југословени'', ''Останати'', ''Вкупно''
1961
5,038 36.18%, 2,033 14.60%, 5,978 42.93%, 821 5.90%, 54 0.39%, 13,924
1971
7,531 44.54%, 2,028 11.99%, 7,174 42.43%, 56 0.33%, 117 0.71%, 16,906
1981
8,769 44.39%, 2,004 10.14%, 7,813 39.55%, 933 4.72%, 235 1.20%, 19,754
1991
10,820 47.11%, 2,278 9.92%, 9,100 39.62%, 546 2.38%, 222 0.97%, 22,966
Антонио Фернандес

Антонио Фернандес (1917 - 2016) бил шпански менаџер.
1 Животопис
Антонио Фернандес се родил во 1917 година, во шпанското село Серзалес дел Кондадо, во семејство со 13 деца. На четиринаесетгодишна возраст го напуштил училиштето, бидејќи семејството било сиромашно и не можело да го финансира неговото образование. Подоцна се оженил со Цинија Гонсалес Диез и на возраст до 32 години се преселил во Мексико, каде се вработил во фирмата на нејзиниот вујко „Групо Мордело“ која го произведува пивото „Корона“. Таму постепено напредувал во хиерархијата и во 1971 година станал главен извршен директор. Благодарение на него, „Корона“ станала најпознато пиво во Мексико и постигнала голем успех во светот. За неговата хуманитарна работа Фернандес бил одликуван од шпанскиот крал Хуан Карлос. Фернандес починал во август 2016 година, а во својот тестамент оставил 200 милиони евра за жителите на своето родно село. Притоа, на секој жител му припаднале над 2,3 милиони евра, а остатокот од парите биле наменети за изградба на културен центар во селото.
Даниел Рајскин

Даниел Рајскин (1970, Санкт Петербург) - руски диригент.
1 Животопис
Рајскин е роден во 1970 година, во Санкт Петербург, како син на познат музиколог. На шестгодишна возраст се запишал во музичко училиште, а во конзерваториумот во родниот град студирал виола и диригирање. Под влијание на професорот Лев Савич, Рајскин се определил за диригирање, а потоа се усовршувал кај познатите професори: Милан Хорват, Марис Јансонс и Нееме Јарви. На возраст од 20 години ја напуштил Русија и продолжил да студира во Амстердам и во Фрајбург и набрзо станал еден од најпознатите виолисти во Европа.
2 Творештво
Во 2005 година, Рајскин станал шеф-диригент на Рајнската филхармонија, а во 2008 година на филхармонијата „Артур Рубинштајн“ во Лоѓ. Како диригент гостувал на повеќе сцени во Европа и во Азија, вклучувајќи ги: Белградската филхармонија, Загрепската филхармонија, Естонскиот национален оркестар, „Хонгконг синфониета“, Националниот оркестар на Латвија, оркестарот „Моцартеум“ од Салцбург, филхармониите на Копенхаген, на Виена, на Берлин и на Прага, оркестарот на радио-телевизијата во Даблин, Радиосимфонискиот оркестар на Чешка итн. Во својата кариера соработувал со Иво Погорелиќ, Миша Мајски, Ланг Ланг, Џулијан Рахлин итн. Исто така, познати се неговите ангажмани како диригент на неколку опери. На 1 декември 2016, во Домот на АРМ во Скопје, Рајскин диригирал на концертот на Ксенија Сидорова и Македонската филхармонија со наслов „Алхемија“.
Флоренс Хендерсон

Флоренс Хендерсон (англиски: ''Florence Henderson'') (1934 - 24 ноември 2016, Лос Ангелес) - американска глумица.
1 Животопис
Флоренс Хендерсон е родена во 1934 година, во Индијана. Починала на 24 ноември 2016 година, во една болница во Лос Ангелес.
2 Кариера
Хендерсон ја започнала глумечката кариера во театар, а подоцна започнала да глуми во телевизиски серии и филмови. Пошироката слава ја стекнала со хумористичната серија „Семејството Брејди“, која започнала да се прикажува во 1969 година, како прва американска серија која го прикажува животот на едно нетрадиционално семејство. Во серијата, таа ја глумела самохраната мајка на три ќерки Керол Брејди, која стапува во брак со вдовец со три сина. По завршувањето на серијата во 1974 година, таа играла во неколку серии, како: „Невестите Брејди“, „Среќен Брејди Божик“ и „Брејдиеви“, „Убиство по сценарио“, „Љубовен брод“ и „Л.А. Закон“. Исто така, Хендерсон настапила и во неколку филмови, како: „Песната на Норвешка“, „Гол пиштол 33 1/3“ и „Педесет нијанси црно“.
Црква „Св. Троица“ - Ратавица

Света Троица — главна селска црква во селото Ратавица. Црквата е сместена во северниот дел од селото, во непосредна близина на подрачното училиште „Браќа Миладиновци“.
1 Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен на 13 мај 2010 година од страна на Митрополитот Брегалнички г. Иларион. Изградбата била завршила во 2015 година, а црквата била осветена на 3 мај 2015 година од страна на Митрополитот Брегалнички г. Иларион по повод 70 години од одржувањето на првиот црковен народен собор во Скопје во март 1945 година.
2 Архитектура
Градбата има правоаголна основа, со апсида во задниот дел, и претставува крсто-куполен храм со осумаголна купола. Пред влезот на црквата има натстрешница со триаголен кров која е поддржана од два јонски столба. На предниот дел од натстрешницата има дрвена основа на којашто се наоѓа дрвен крст. Ѕидовите на црквата и столбовите на натстрешницата се обоени во жолта боја, додека јонските капители се бели. Градбата и натстрешницата се покриени со кров од ќерамиди, додека куполата е покриена со метален кров. Над влезната врата има живопис на полукружна основа кој го отсликува Светото Тројство. Внатрешноста на црквата целосно е живописана. Црквата нема камбанарија, но истата е во изградба во непосредна близина на градбата, од левата страна на главниот влез.
3 Галерија
4 Поврзано
* Штипско архијерејско намесништво
* Злетовска парохија
* Ратавица
Црква „Св. Јован Крстител“ - Коњух

Свети Јован Крстител (Св. Јован Опсечен) — црква во селото Коњух, во рамките на археолошкото наоѓалиште Големо Градиште. Околку црквата денес се наоѓаат остатоците од многу старата античка и средновековна кружна црква - „ротонда“. Всушност, црквата е подигната во 1955 година на северозападниот дел од остатоците од кружната црква - ротонда.
1 Галерија
Љубојнски манастир

Љубојнски манастир − македонски православен манастирски комплекс сместен на околу 1 километар југоисточно од преспанското село Љубојно, во коријата над селото. Неговиот комплекс го сочинува црквата „Св. Петар и Павле“, чешмата и камбанаријата.
Црквата „Св. Петар и Павле“ се одликува со архитектура од двете светски војни, изградена во 1923 година од страна на браќата Никола и Јоше Стасовски.
1 Историја
Црквата, но и самиот манастир, биле изградени во 1923 година со средства обезбедени од браќата Никола и Јоше Стасовски.
2 Објекти
;Црква
Главната и единствена манастирска црква е посветена на Света Петар и Павле. Црквата е сместена во пошумениот дел од планината, на едно мало плато над селото Љубојно. Од селото до црквата се стигнува по земјен шумски пат за околу 30 минути. Црквата била подигната во 1923 година, што може да се забележи и од натписот на западната фасада со средства на Никола Христов Стасовски од селото Љубојно.
;Камбанарија
Од северната страна, практично на самиот влез во манастирскиот комплекс, се издигнува камбанаријата, со дрвени скалила, од каде се овозможува прекрасна глетка кон селото Љубојно и Преспанското Езеро.
;Чешма
Јужно од црквата, во непосредна близина се наоѓа чешмата, која според натписот е изградена истовремено со храмот.
3 Галерија
Перуќко Езеро

Перуќко Езеро — вештачко езеро на реката Цетина, помеѓу планините Динара и Свилаја во Хрватска. Површината на езерото изнесува 15 км<sup>2</sup>, најголемата длабочина е 65 м, а неговата должина е околу 20 км. Езерото настанало во 1958 година со изградбата на браната Перуќа. Со изградбата на оваа брана биле поплавени делови од околните села, вклучувајќи плодни земјишта и куќи. Поплавен бил и манастирот Драговиќ од 1395 година, кај селото Кољане, а бил изграден нов на повисоко место. Хидроелектраната Перуќа била изградена 2 години после подигањето на браната кај Бителиќ. Езерото е значајно и за регулација на нивото на водата на Цетина т.е. спречување на поплава.
Кантарион

Кантарион или засекник — повеќегодишна тревна билка од семејството на кантарионите (''Hypericaceae'').
1 Опис
Кантарион е повеќегодишна тревна билка со разгранет корен. Стеблото е исправено, без лисја, со висината од 20 до 100 сантиметри. Цветовите се жолти, додека плодот е како ѕвонче. Цвета од мај до септември.
За да биде добро одгледано, земјиштето треба да биде средно богато со хранливи материи, топлината треба да е умерена како и светлината. Поради тоа, кантарионот најмногу успева во умерени предели и суптропска клима ширум светот.
Кантарионот се состои од: хиперицин, изохиперицин, хиперозид, кверцетин, рутин, кверцитрин, биапигенин, аменофлавон, катехин, епикатехин, хлорогенска киселина, кафена киселина, хиперфлорин, каротиноиди, стероли, леукоаноцијани, етерично масло.
2 Лековити својства
Кантарионот се користи како антидепресив, седатив и антибиотик, се користи надворешно и внатрешно. Активна супстанца е хиперфлорин. Екстрактот од кантарион ја зголемува концентрацијата невротрансмитера седатив и на адреналин во синапсите. Маслото од кантарион (''Oleum hyperici'') e најшироко познато и се користи за ублажување и лечење на изгореници. Се добива со преливање на свежи цветови на кантарионот со маслиново масло. Кантарионовото масло се користи за надворешна употреба и за јадење. Освен тоа може да ја штити кожата од воспалениe, помага и ја негува сувата и испуканата кожа и може да се употребува и за масажа преку опуштање на мускулите и помага кај слабата циркулација. Маслото од кантарион не треба да се користи за заштита од сонце, бидејќи е фотосензитивно и може да предизвика промени на кожата, но при изгореници истото може да биде користено.
При истражувања спроведени во 2015 година во врска со антидепресивното дејство на кантарионот, било утврдено дека не е делотворен како други антидепресиви, и дека лекувањето од депресија со кантарион се должи на плацебо ефектот.
Кантарионот е отровен за добитокот.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Љубојно

Свети Петар и Павле — главна манастирска црква на Љубојнскиот манастир, во селото Љубојно, Општина Ресен, Македонија. Се наоѓа 1 километар југоисточно од селото, во коријата над селото, сместена на доминантна височинка оградена со високи ридови и густа шума.
Црквата била изградена во 1923 година од браќата Никола и Јоше Стасовски.
1 Градба
Црквата е сместена во пошумениот дел од планината, на едно мало плато над селото Љубојно. Од селото до црквата се стигнува по земјен шумски пат за околу 30 минути.
Црквата била подигната во 1923 година, што може да се забележи и од натписот на западната фасада со средства на Никола Христов Стасовски од селото Љубојно.
Фасадите на западната, јужната и северната се украсени во согласност со архитектурата од периодот на двете светски војни. Во горните делови имаат триаголни завршетоци, врз кои се надоврзува кровната конструкција во облик на крст во чие средиште се издигнува куполата, со осумстраниот тамбур. Со внатрешноста на храмот се комуницира преку двата влеза на западната и северната фасада. Ентериерот е решен без употреба на столбови. Таванот е конструиран од два вкрстени полукружни сводови, на чие средиште е куполата од која се спуштаат висечки пандантифи, лачно поврзани помеѓу себе. Низ четирите прозорци поставени на тамбурот се обезбедува осветлувањето на куполниот простор, кој е насликан во целост.
2 Иконостас
Иконостасот е подигнат од висинската кота на подот од наосот со помош на три скалила по целата широчина на храмот. Претставува едноставна дрвена преграда со два реда на икони, царски двери и врата на северниот дел.
3 Галерија
4 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Подмочанско-љубојнска парохија
* Љубојно
Големиот дружељубив џин

„Големиот дружељубив џин“ (англиски: ''The BFG'') — британско-канадско-американски филм од 2016 година, во режија на Стивен Спилберг. Гласовите во филмот ги позајмуваат: Марк Риланс, Раби Барнхил, Пенелопи Вилтон итн.
1 Содржина
Десетгодишното девојче Софи живее во дом за сираци. Еден ден, таа здогледува стар џин со големи уши, кој ја грабнува и ја носи во Земјата на џиновите. Таму живеат неколку лоши џинови, кои постојано го тормозат стариот џин. Тој, пак, има навика да ја посетува Земјата на соништата, каде собира соништа кои ги чува во стаклени садови во својот дом. Потоа, тој слегува на Земјата и им ги пушта соновите на луѓето, додека тие спијат. Софи го нарекува џинот БФГ (''Big Friendly Giant'') и тие стануваат пријатели. Еднаш, еден од лошите џинови го посетува БФГ и намирисува дека кај него има човечко суштество. Кога џиновите ќе го пронајдат ќебенцето на Софи, БФГ одлучува да ја врати во домот за сираци, сакајќи да ја спаси од лошите џинови, кои сакаат да ја изедат. Сепак, Софи се враќа во Земјата на џиновите и дознава дека претходно БФГ чувал момче, кое го изеле џиновите. Затоа, таа смислува план како да се ослободат од лошите џинови: Таа и БФГ одат кај англиската кралица и бараат помош од неа. Кралицата испраќа војници, кои со хеликоптери одат во Земјата на џиновите, ги фаќаат лошите џинови и ги истовараат на еден пуст остров. Софи останува да живее во дворецот на кралицата, сеќавајќи се на БФГ.
Рај (филм од 2016)

Рај (руски: ''Рай'') - руско-германски филм од 2016 година, во режија на Андреј Кончаловски, кој е автор и на сценариото, заедно со Елена Киселева. Улогите во филмот ги толкуваат: Јулија Висоцка, Филип Дикен, Кристијан Клаус, Виктор Сухоруков, Петер Курт, Вера Воронкова, итн. На Филмскиот фестивал во Венеција, Кончаловски ја добил наградата „Сребрен лав“ за најдобар режисер, а филмот бил номиниран за наградата „Златен лав“.
1 Содржина
Филмот се состои од три приказни на тројца различни луѓе, кои судбината ги поврзува меѓу себе: руската благородничка Олга која живее како имигрант во Париз, шефот на полицијата Жил и нацистичкиот офицер Хелмут. Притоа, тројцата ги раскажуваат своите приказни откако веќе се мртви:
За време на нацистичката окупација на Париз, полицијата упаѓа во еден стан, каде открива две еврејски дечиња. Притоа, полицијата ја притвора руската благородничка Олга (ја глуми Висоцка), под обвинение дека ги криела децата. Во полициската станица, Олга е сведок на мачењето на еден член на Движењето на отпорот и, со цел да го спаси од натамошната тортура, таа му нуди сексуална услуга на шефот на полицијата Жил (го игра Дикен). Тој ја прифаќа понудата и за утредента закажува средба со неа, но во меѓувреме го убиваат членовите на Движењето на отпорот.
Олга е испратена во концентрационен логор, каде случајно ги среќава двете еврејски деца и почнува да се грижи за нив. Во логорот доаѓа Хелмут (го игра Клаус), офицер на СС-трупите, кој треба да ги испита сомнежите за финансиски малверзации. Тој ја здогледува Олга и веднаш ја препознава, бидејќи во 1933 година со неа бил заедно на летување во Италија. Хелмут ја зема Олга како слугинка во својот стан и прави план да ја префрли во Швајцарија.
На денот, кога логорот е нападнат, наместо да побегне со автомобилот кој ја чека, Олга влегува во гасната комора наместо една друга затвореничка на која ѝ ги остава двете Еврејчиња. На крајот, Хелмут погинува од експлозија на граната, Олга умира во гасната комора, но децата успеваат да се спасат.
Кафе општество

Кафе општество (англиски: ''Café Society'') - американски филм од 2016 година, во режија на Вуди Ален, кој е автор и на сценариото. Улогите во филмот ги толкуваат: Стив Карел, Џеси Ајсенберг, Кристин Стјуарт, Тес Фрејзер, итн.
1 Содржина
Дејството на филмот се одигрува во 1930-тите. Боби (го игра Ајсенберг) се преселува од Њујорк во Холивуд, со намера да направи успешна кариера со помош на својот вујко Фил Стерн (го игра Карел), кој е моќен филмски продуцент. Таму се запознава со неговата секретарка (ја игра Фрејзер), младата и убава Вероника и веднаш се вљубува во неа. Таа му кажува дека веќе има момче, но крие дека се работи за неговиот вујко. Иако Фил постојано ѝ ветува на Вероника дека ќе се разведе, тој нема сила да го направи тоа и ја раскинува врската. Тогаш, Вероника му станува девојка на Боби, но Фил дознава за тоа и оди кај Вероника, барајќи ја за жена, а таа се согласува да се омажи за него. Разочаран, Боби се враќа во Њујорк, каде се вработува како менаџер во ресторанот на неговиот брат, кој е мафијаш. Набргу, ресторанот станува многу успешен и познат, па Боби станува богат и во меѓувреме се жени за убава девојка. Еден ден, во ресторанот влегуваат вујкото Фил и Вероника и Боби повторно започнува да се гледа со неа. Истовремено, неговиот брат е уапсен, осуден за повеќекратни убиства и погубен на електричен стол. Во неколку наврати, Боби се среќава со Вероника, но таа останува со Фил.
Црква „Св. Јован Богослов“ - Љубојно

Свети Јован Богослов (од мештаните нарекувани Свети Јоан) — главна селска црква во селото Љубојно, Општина Ресен, Македонија. Се наоѓа на самото сретсело. Во кругот на црквата се наоѓаат и селските гробишта.
Црквата била изградена во 1861 година. За време на Илинденското востание во 1903 година била запалена, за во 1921 година повторно да биде обновена.
1 Градба
Црквата е сместена во средишниот дел на селото. Автентичната фасадна структура на надворешните ѕидови е сочувана само на полукружната апсида, изѕидана од убаво обработени камени квадери. Сите останати ѕидови се премалтерисани, вклучувајќи ја и куполата со осмостраниот тамбур. Во периодот по изградбата и обновата на црквата на западната страна се придодадени нови помошни простории. Главниот влез во црквата се наоѓа на јужната фасада.
Црквата е изградена како трикорабна базилика со купола издигната на гамбур, централниот кораб полуциндрично засводен, а бочните покриени со рамни тавани. Во внатрешноста на западната страна има галерија, а на исток завршува со апсида многуаголно решена од надворешната страна. Храмот е ѕидан од камен, а сводите и лаковите се од дрвна конструкција.
Внатрешноста е поделена надолжно на три кораби со два реда на столбови.
Според натписот над јужниот влез, храмот бил подигнат во 1861 година. Подоцна бил опожарен во 1903 година, за повторно да биде обновен во 1921 година.
1.1 Фрескоживопис
Ѕидното сликарство во апсидната конха и во нишата од жртвеникот потекнува од 1928 година. Во наосот на црквата врз сводните партии и страничните ѕидови нема сочувани остатоци од ѕидно сликарство.
1.2 Иконостас
На олтарната предграда има два реда на икони. Во основниот ред се насликани вообичаените претстави за престолни икони, а горе се допојасјата на апостолите и сцени од Великите празници. Според натписите врз иконите, тие потекнуваат од 1924/1925 година.
Иконите од певницата, поставена врз еден од северните столбови, се дела на истиот зограф, работени во 1928 година.
2 Галерија
3 Поврзано
* Ресенско архијерејско намесништво
* Подмочанско-љубојнска парохија
* Љубојно
Властимир Николовски

Властимир Николовски (Прилеп, 20 декември 1925 - Скопје, ) - македонски композитор. Тој историографски е категоризиран во втората генерација македонски повоени композитори.
1 Животопис
По завршувањето на студиите во Белград, Николовски се вработил во Средното музичко училиште во Скопје, а потоа предавал на Педагошкиот факултет и на Високата музичка школа (подоцна, Факултет за музичка уметност) во Скопје. Покрај тоа, тој бил музички уредник во Радио Скопје, претседател на Сојузот на композиторите на Македонија и на Сојузот на композиторите на Југославија. Во 1981 година бил избран за редовен член на МАНУ.
2 Творештво
Николовски бил еден од најплодните македонски автори на XX век, со околу 140 творби за најразлични состави. Особено маркантни се неговите вокално-инструментални композиции (ораториуми, кантати) и неговите оркестарски дела. Сепак, највисоките творечки дострели ги остварил на полето на хорската музика и во делата во кои доминира човечкиот глас. Во целото свое творештво Николовски се инспирирал од фолклорот, водејќи се од идејата дека треба да се одбегнуваат радикалните постапки на музичката авангарда од XX век, бидејќи тие се само „израз на творечката немоќ и стерилност“. Токму затоа, неговиот музички јазик е умерен, експресивен, со потпирање на духовното и фолклорното поднебје на Македонија. Исто така, тој се занимавал и со публицистика при што напишал над 30 статии во кои обработува проблеми главно сврзани со македонското музичко творештво.
3 Дела
*Сердарот. кантата (1963);
*ораториуми: Клименту (1966); Кирилу (1969); Непокор (1979);
*три симфонии (1957-1975);
*Концерт за пијано и оркестар (1978);
*Концерт за виолина и оркестар (1987);
*По патиштата. вокален циклус (1969);
*Црнила. за глас и гудачи (1984);.
Светски океан

Светскиот океан или глобален океан (говорно: морето или океанот) е систем на меѓусебно поврзани океански води на планетата земја, кој опфаќа најголем дел од хидросферата. Овој систем покрива речиси 72% од Земјината површина, со вкупен обем на 1,332 милијарди кубни километри.
1 Организација
На единство и континуитет на Светскиот Океан, со релативно слободна размена меѓу нејзините делови, е од фундаментално значење за океанографија. Таа е поделена на голем број на директорот океански области, кои се одвоени од страна на континенти и разни oceanographic одлики: овие поделби се на Атлантскиот Океан, Северноледениот Океан (понекогаш се смета за море на Атлантскиот), во Индискиот Океан, во Тихиот Океан, и Јужниот Океан (често се смета дека наместо само на јужните делови на Атлантикот, Индискиот и Тихиот Океани). За возврат, океанските води се прошарани со многу помали морињата, gulfs, и заливи.