procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Сергеј Довлатов

Сергеј Донатович Довлатов (руски: ''Сергеҋ Донатович Довлатов''; 3 септември 1941, Уфа - 24 август 1990, Њујорк) - руски писател.
1 Животопис
Сергеј Довлатов е роден на 3 септември 1941 година во Уфа, за време на евакуацијата пред налетот на германската армија. Татко му, Донат Мечник (по националност - Евреин) бил театарски режисер, а мајка му Нора Довлатова (Ерменка) била театарска глумица. Во 1944 година, неговото семејство се преселило во Ленинград. Во 1959 година се запишал на Филолошкиот факултет, каде студирал фински јазик, но по две години бил избркан од студиите. Во тоа време, активно се занимавал со бокс. Од 1962 до 1965 година служел во армијата, во обезбедувањето на еден логор на северот на СССР. По враќањето во Ленинград работел како новинар, а одредено време и како водич во Пушкиновиот парк во селото Михајловско. Во август 1978 година, со семејството емигрирал во Виена, а оттаму во САД. Довлатов се истакнувал со својата височина (196 сантиметри). Умрел на 24 август 1990 година, во Њујорк.
2 Творештво
Сергеј Довлатов е еден од најпознатите современи руски писатели. Тој пишувал романи и кратки раскази, кои ги објавувал како „самиздат“ поради што бил прогонуван од советската власт. По емигрирањето во САД продолжил да ги објавува своите романи и раскази во разни емигрантски списанија, но и во најпрестижното американско списание „Њујоркер“. Неговите дела се застапени во бројни антологии на светската проза од XX век, а за него пофални зборови искажали повеќе американски и руски писатели, како: Курт Вонегат, Џозеф Хелер, Ирвинг Шо и Јосиф Бродски, кој прв им ги препорачал неговите дела на американските издавачи. Според Бродски, Довлатов е „единствениот руски писател чии целокупни дела ќе бидат читани надвор од Русија.
Довлатов е автор на следниве дела:* Невидливата книга (раскази, 1977)
* Соло на андервуд (раскази, 1980)
* Компромис (роман, 1981)
* Зона (роман, 1982)
* Маршот на самците (раскази, 1983)
* Пушкиновите ридови (роман, 1983)
* Нашите (роман, 1983)
* Занает (роман, 1985)
* Куфер (роман, 1986)
* Туѓинка (роман, 1986)
* Претстава (роман, 1987)
* Филијала (роман, 1990)
Бела Места

Бела Места — река во Разлошко (Општина Јакоруда), Пиринска Македонија, десна составница на реката Места. Долга е 19,7 км.
Реката почнува под името ''Ропалица'' истекувајќи од Ропаличките Езера на 2.690 м.н.в. на Источна Рила. По целото течение оди по тесна, длабока и карпеста долина, а малку пред устието истата се проширува и образува речни тераси. До устието на Грнчарица оддесно Ропалица тече на југ, а потоа нагло свртува на исток. Откако ќе ја прими левата притока Казаничка Река (Џенемдере), веќе под името Бела Места, свртува на југ-југоисток. На 1,8 км југозападно од с. Черна Места (на 94 м.н.в.) Бела Места се слева со Црна Места и двете заедно го сочинуваат почетокот на самата река Места.
Сливот на реката зафаќа , што претставува 2,4 % од вкупниот слив на Места.
Главни притоки: → лева, ← десна
:* ← Грнчарица
:* → Јанчова Река
:* → Казаничка Река (Џенемдере)
:* ← Шишково Дере
:* ← Баненска Река
Средниот годишен истек во месноста Мечкина Дупка (Меча дупка) изнесува . Поради големата висинска разлика на течението, Бела Места има два јасно изразени највисоки и најниски водостоја. Во високите предели најполноводна е во мај, а најслабоводна во февруари; во ниските предели тие се во април и септември. Средниот наклон на течението е многу голем — 64,7 м/км. Средната надморска височина на сливот изнесува 1.595 м.
По течението на Бела Места нема населени места.
Водите од горното течение на преку канал се спроведуваат на исток во вештачкото езеро Белмекен и се користат за добивање на хидроенергија и за наводнување. Во долното течение на реката е изградена малата хидроцентрала „Јакоруда“.
1 Топографска карта
*
2 Поврзано
* Црна Места
* Разлог (област)
Беличка Река (Пиринска Македонија)

Беличка Река (|Белишка река) — река во Разлошко (Општина Белица), Пиринска Македонија, десна притока на Места. Долга е 22,9 км.
Реката извира од Чернополјанското Езеро источно од врвот Черна Полјана на Средна Рила, на надморска височина од 2.397 м. Најпрвин се води под името Карааланица (Чернополјанска Река). По целото течение оди во јужен правец, а по приодот кон летувалиштето Семково долината ѝ е тесна и силно пошумена. Во подрачјето на месноста Стеници тече низ клисурна долина; откако ќе излезе од неа, долината се проширува и се појавуваат речни тераси. Завршува како десна притока на Места, на 768 м.н.в., некаде кај последните куќи на селото Краиште.
Сливот на реката зафаќа , што претставува 3,89 % од вкупниот слив на Места.
Главни притоки: → лева, ← десна
:* ← Голема Узуница
:* ← Динков Дол
:* → Вапска Река (Вапата)
:* → Вотрачка Река (Вотрчка Река, најголема)
Средниот годишен истек во устието изнесува . Најполноводен месец е мај, а најслабоводен е септември.
Единственото населено место по течението на реката е градот Белица, по кој е наречена самата река.
Водите од горното течение на Беличка Река преку канал се насочуваат на исток во вештачкото езеро Белмекен и се користат за производство на струја и наводнување. Во долното течение дел од водите и се користат за наводнување на малите земјоделски површини сместени по нејзините речните тераси. Над градот Белица по долината на реката има изградени неколку рибници за пастрмка.
По левиот брег на реката, во најдолното течение, на растојание од 3,5 км минува целиот потег на патот III-8406 кој ја поврзува Белица со остатокот од земјата.
1 Карти
***
2 Поврзано
* Беличко Поле
* Разлог (област)
Кемтрејл

Кемтрејл (од англ. ''chemtrail'': ''chem'', скратеница од ''chemical'' (хемикалија) и ''trail'' (трака, трага)) е назив за феномен на перзистентни (долготрајни) траки кои се набљудуваат позади воздухоплови во лет. Официјалното објаснување е дека станува збор за кондензациски траки кои настануваат поради кондензација на водената пареа испуштена од млазните мотори на воздухопловите и секој сомнеж дека составот на овие траки вклучува тајно додадени агенси кои не се обелоденети во јавноста се смета за теорија на заговор. Перзистентноста на траките позади воздухопловите официјално се објаснува дека варира од атмосферските и временските услови. Сепак, значителен дел од светската јавност пројавува загриженост поради овој феномен, а независни истражувачи наведуваат докази дека хемискиот состав на ваквите перзистентни траки вклучува наночестички на алуминиум, стронциум, бариум, други метали, како и полимерни органски супстанци.
Златарица (река)

Златарица — река во Разлошко, Пиринска Македонија, лева притока на Места. Долга е 21 км и тече низ општините Белица и Мехомија (Разлог).
Реката извира од северот на Велиичко-виденичкиот Дел на Западните Родопи, на надморска височина од 1.570 м. Изворот е 1,6 км југоисточно од маалото Узунмахала на селото Гарван (Златарица). Тече низ длабока и пошумена долина. До устието на најголемата притока Палатик тече на запад, а потоа свртува на југозапад; овде долината се проширува и се појавуваат речни тераси на кои има мали ниви. Завршува како лева притока на Места (на 713 м.н.в.), 2,7 км јужно од селото Елешница во Општина Мехомија.
Сливот зафаќа , што претставува 3,22 % од вкупниот слив на Места.
Позначајна притока е Палатик, која се влева од десно.
Средниот годишен истек кај с. Елешница изнесува ; највисок водостој има во март, а најнизок во септември.
По течението на Златарица има само едно населено место — селото Елешница.
Во подрачјето на селото и нагоре по течението на реката водите во голема мера се користат за наводнување на малите нивички сместени по речните тераси.
1 Карта
*
2 Поврзано
* Разлог (област)
Петер Јакаб

Петер Јакаб (роден на година во Мишколц, Унгарија) — унгарски политичар.
1 Потекло и кариера:
Јакаб бил претседател на групата Мисколц на Јобик од 2009 година. Во 2010 година бил советник во Градскиот совет на Мишколц и член на Комитетот за правна и јавна безбедност на Градскиот совет. Дипломирал на Универзитетот во Мишколц во 2004 година. Од 2009 до 2010 година, бил наставник по историја во Средно и стручно училиште за ромското малцинство Кали Јаг во Мишколц. Тој секогаш зборувал отворено за своето еврејско потекло. Неговиот прадедо починал во Аушвиц. Неговата баба преминала во христијанство во 1925 година и израснала 11 деца во Месутур. На парламентарните избори во 2018 година тој бил избран за пратеник. Од февруари до јуни 2019 година бил заменик-водач на парламентарната група „Јобик“. Од јуни 2019 година тој е водач на парламентарната група „Јобик“.
Битеф театар

Театарот Битеф бил основан во 1989 г. во реконструираната германска евангелска црква кај Балонискиот пазар. Пред театарот се наоѓа мал плоштад наречен „Плоштад Мира Траловиќ“. Улогата на театарот „Битеф“ уште од првите денови била, покрај реализацијата на фестивалот „Битеф“ и ширењето на ефектите на фестивалот исто така и реализирање на новите театарски тенденции во текот на целата година.
1 Концепт
Концепт на театарот „Битеф“ останал ист до денес. Отворен бил за сите видови на нови изрази, да ги надмине утврдените граници, да ги истражува и поддржува уметниците кои се подготвиле да преземат смели чекори. Театарот Битеф се обидувал да покаже дека театарот е институција која создава култура, а не оној што само фаворизира одреден културен модел. Затоа посебно внимание се посветувало на театарските аспекти што биле недоволно развиени во домашниот театар, како што бил современиот танц и театарот за движење. Театарот „Битеф“ бил организиран во стилот на современите европски театри.
2 Поврзано
* Список на театри во Србија
Палата Анкер

Палатата Анкер се наоѓа во Белград, Теразије 26 и претставува недвижен културен имот како културен споменик .
Зградата е изградена во 1899 година на проектот на архитектот Милан Антоновиќ. Оваа двоспратна куќа со локали во приземје и канцеларии на првиот кат ја изградила компанијата за осигурување ''Анкер'' за свои цели. Структурниот и функционалниот дизајн била зградата која имала карактер на архитектурата од крајот на 19етиот век. Објектот бил изграден од класичен материјал, тула и варов малтер. Палатата Анкер, е значаен пример на академската архитектура од 19 век во Белград, претставувајќи го архитектот Милан Антоновиќ како познавач на академизмот. Локацијата била оваа зграда е од особеното значење затоа што со палатата „Атина“, хотелот „Москва“, куќата на Алекс Крсмановиќ и банката Смедерево, таа претставува дел од урбаниот амбиент на Теразије, кој бил формиран кон крајот на 19-ти и почетокот на 20-ти. век.
1 Поврзано
* Список на споменици на културата во Белград
Зграда на Народниот театар во Белград

Зграда на Народниот театар во Белград — градба од 1869 година изградена на иницијатива на принцот Михајло Обреновиќ за потребите на нововоспоставениот народен театар, кој настапувал на места без соодветни услови околу Белград. Зградата претставува недвижен културен имот како културен споменик од големо значење.
1 Историја
После неколку обиди од 1842 година, се формирал професионален ансамбл што ќе изведе театарски претстави, не бил во 1868 година основањето на Народниот театар во Белград. Првата претстава, ''„Ѓураѓ Бранковиќ“'' од Карол Оберњак, се случил (според новиот календар) на 22 ноември 1868 година во Ин во ''кралицата на Англија'', која следната година била привремен дом на театарот.</br> По основањето на Народниот театар, принцот и Државниот совет ја одредиле локацијата за театарската зграда, поранешната турска заговор кај портата Стамболи.
2 Архитектура
Театарската зграда била изградена според проектот на Александар Бугарин, со сите одлики на театарската архитектура од своето време, но уште во 1870 година, зградата претрпува прва од многуте измени. Биле снимени адаптациите од 1885 и 1903 година, но првата голема промена на проектот од Јосиф Букавац започна во 1911 година, која траела до 1922 година заради војните. Надворешноста и ентериерот и одликите на класичен стил се претвориле во раствор во кој доминираат масивни странични столбови кои влегувале во влезот и пластична декорација на заостанати реминисценции на „арт нуво“. Нови простории беа додадени и во источниот дел, зголемени димензии, биле направени внатрешни измени и биле направени тавани С. композиции. Ф. Колесникова. </br> По бомбардирањето на Белград во 1941 година, кога зградата била уништена и повторно била изградена и реконструирана за време на војната, па дури и по повоениот период до 1986 година, кога внатрешноста на 1922 година била обновена за три години, со значителни измени на надворешноста и ентериерот. Во тоа време, дел од зградата била додадена на улицата „Браќа Југовиќ“, дизајнирана според современи архитектонски концепти, користејќи нови технологии. Фасадата беше исчистена во 1997 година.
3 Поврзано
* Список на споменици на културата во Белград
* Национален театар во Белград
Градешница (река)

Градешница — река во Петричко, Пиринска Македонија, лева притока на Струмица. Долга е околу 13,5 км. Ги одводнува јужните делови на планината Огражден.
Реката извира од источното подножје на врвот Билска Чука на Огражден, близу границата со Р Македонија, на надморска височина од 1.550 м. Почнува под името ''Билски Дол'', а завршува влевајќи се во Струмица кај петричкото село Струмешница, каде образува наносен конус.
Најголемата (лева) притока на Градешница е Баскалска (Ливадска) Река, која извира од месноста Хаџиица западно од Муратов Врв. Други притоки се Доленска Река (лева) и Чуриловска Река (десна). Сливот зафаќа површина од , а средната надморска височина му изнесува 670 м. Реката претежно се напојува од дождови; најполноводна е во зима и напролет, а најслабоводна во лето и наесен. Средниот годишен истек во устието изнесува . Речната долина е длабоко врежана во метаморфни карпи — претежно со гнајсеви и амфиболити. Падините се стрмни, наместа обраснати со бука и даб, а на други места делумно покриени со бор. Обесшумените падини над реката се подложени на силна ерозија.
Во сливот на Градешница се наоѓаат селата Робово (Волно), Баскалци, Кукурахцево, Чурилово, Зојчене, Гега, Горчево, Долени, Масли Чифлик (Кладенци) и Струмешница.
1 Поврзано
* Огражден
* Струмица
Алаи

Алаи бил тибетски писател. Роден во 1959 г. во едно мало село во округот Мерканг, кое порано припаѓало на Тибетската област. По завршувањето на Кинеската граѓанска војна (1945-1949), Тибет ја изгубил својата автономија и сега му припаѓа на Западен Сечуан, т.е. Кина.
Не заборавајќи ја неговата етничка припадност и изгубената татковина, Алаи во 1980 г. ја објавил приказната за легендарниот тибетски мудрец по име Аку Тонпа. Мудрецот, како што вели самиот автор, било „олицетворение на аспирациите на тибетскиот народ и традициите пренесени од генерација на генерација“.
1 Црвени афиони
Како симбол на родната народна мудрост, Аку Тонпа исто така му служел на писателот десет години подоцна како инспирација и модел за улогата на протагонистот во романот ''Црвени афиони''. Дејствието на романот се одвива во 1930-тите на 20 век. Во него главни ликови се семејството Маји, неговиот моќен главен, постариот „паметен“ син определен за наследник, а помалиот син „идиот“. Под маската на глупоста, Алау ја опишува скриената мудрост на овој атипичен херој, и на овој начин пишувал различно од многу други писатели кои ја изложувале очигледната акримонија.
Со разнобојни пејзажи, интересни ликови и драматичен поглед, запознавајќи го читателот со чудесниот свет на Тибет, оваа книга ги отфрлала општо прифатените митови за пацифистичкото општество на побожни жители од овој дел од светот. Читањето на овој роман оставало впечаток дека нивните животи се всушност полни со суровост, жестоки непријателства, крвнички крвопролевање, борби за моќ, сензуални задоволства и страсна љубов.
Како што е Маркес за Колумбија или Фокнер за американскиот југ, тоа е оваа историска приказна на Алаи за Тибет.
Романот добил многу пофалбени осврти, со што станал бестселер и 2000 г. бил награден со најважната награда Мао Дан за литратура во Кина.
Покрај тоа што пишува книги и романи, Алаи работел како уредник во најважното списание за научна фантастика во Кина, ''„Светот на научна фантастика“'' .
Црква „Св. Никола“ - Љубанци (манастирска)

Свети Никола — главна и единствена манастирска црква на Љубанскиот манастир во скопското село Љубанци. Црквата, заедно со целиот манастирски комплекс, е прогласена за споменик на културата на Македонија.
1 Местоположба
Манастирот е сместен северно од селото Љубанци, вгнезден во планинската падина на Скопска Црна Гора.
2 Историја
Народната традиција наведува дека црквата била обновена во 1847 година. Таа била подигната од истите мајстори и зографи, како и соборната црква „Св. Богородица“ во Скопје.
3 Архитектура
Храмот е релативно мал. Во текот на век, црквата се наоѓала во лоша состојба, како и целиот манастир.
3.1 Фрескоживопис
Црквата поседува живопис, кој потекнува од 1881 година.
3.2 Иконостас
Познатиот мајстор Дичо Зограф во 1853 година ги изработил престолните икони за црквата. Тоа биле иконите: „Богородица со Христос“, „Исус Христос Седржител“, „Св. Јован Претеча“, „Св. Никола“ и „Св. Три Јерарси“.
4 Галерија
5 Поврзано
* Љубанци
* Скопска епархија
* Северноскопско архијерејско намесништво
Црна Места

Црна Места (дијалектно: ''Черна Места'', |Черна Места) — река во Разлошко (Општина Јакоруда), Пиринска Македонија, лева составница на реката Места. Долга е 23,3 км. Се образува со слевањето на реките Софаница (Софан Дере) и Леевштица во клисурата Врви Секул, а како почеток се смета Софаница.
Реката извира под името ''Ражавица'' на 2.434 м.н.в. на Источна Рила, меѓу врвовите Сивричал (2.641 м) на југ и Равни Чал (2.637 м) на север. До вештачкото езеро Белмекен тече на југ, а потоа на југозапад под името ''Софаница'' (''Софан Дере''), во тесна (до 60–80 м), стрмна и мошне пошумена долина со стрмни (30–40°) страни. Коритото е тесно и каменливо, со чакалесто–каменливо дно. По вливот на Леевштица реката свртува на југ веќе под името Черна Места, со истите одлики на долината. Кај селото Черна Места долината се насочува кон југозапад, и 1,8 км по него, на 941 м.н.в. се слева со Бела Места и двете заедно го сочинуваат почетокот на самата река Места. Во овој последен дел коритото ѝ е поблаго (околу 30 м/км), а долината ѝ се проширува, достигајќи 300–400 м.
Сливот на реката зафаќа , што претставува 4,76 % од вкупниот слив на Места.
Главни притоки: → лева, ← десна
:* → Куртовска Река
:* ← Кардалица (Даутица)
:* ← Леевштица
:* → Ваклева Река
Средниот годишен истек кај селото Черна Места изнесува . Поради големата висинска разлика на течението, Бела Места има два јасно изразени највисоки и најниски водостоја. Во високите предели најполноводна е во мај, а најслабоводна во февруари; во ниските предели тие се во април и септември. Средниот наклон на течението е многу голем 64,7 м/км. Средната надморска височина на сливот изнесува 1.595 м.
По течението на Черна Места има само едно населено место — селото Черна Места, наречено по неа.
Реката е проодна со низок степен на тешкотија (I–II категорија).
Горното поречие е обраснато со кривул, муника, смрча, бел бор, а долното — со бука и даб.
Во 2003 г. е направено испитување за мала хидроцентрала, со што е утврден потенцијал од 1.350 киловати моќност и 5,9 гигават-часови струја годишно.
По десниот брег на реката, од с. Черна Места до устието, на растојание од 2 км поминува дел од второкласниот пат II-84: Зв’ничево – Велинград – Мехомија (Разлог). Во истиот дел, напоредно на патот поминува и делница од теснолинејката Септември – Добриништа.
Во горното течение на реката, југозападно од вештачкото езеро Белмекен е изграден големиот спортски комплекс „Белмекен“ наменет за тренирање.
1 Поплавување
Во 2005 г. реката се излеала од коритото, однесувајќи две масивни градби во с. Черна Места и ги поплавила пределите од устието до крајот на Општина Јакоруда, на подрачје долго 18 км и широко околу 50–60 м, загрозувајќи два моста со поткопани потпори. Предизвикани се големи штети, прекривајќи десетици декари ници со камења, тиња и наноси. Ова ја загрозило земјоделското производство во регионот за следната 2006 г.
2 Топографска карта
*
3 Поврзано
* Бела Места
* Разлог (област)
Куќа на Чолиќ во Варничи

Куќа на Чолиќ во Враничи, населено место била територијата на градот Чачак, претставувала недвижен културен имот бил културен споменик.
Интересно било, според приказната на Чолиќ, дека прото-благајник живеел во куќата, свештеникот од Миоковац-јубиќ, Михајло Радовиќ, дедото на поетот Душан Душко Радовиќ. Во оваа куќа е роден таткото на Душко Радовиќ, Угљеша Радовиќ, како и теткатарот на Душан Радовиќ, од кои најпознат бил Маргита Радовиќ во Чачак, кој бил директор на гимназијата Чачак.
1 Домаќинството на Чолиќ
Семејството Чолиќ се наоѓало на нежна падина што се спушта кон реката Чемерница. Во домаќинството биле зачувани куќи и сместена, дестилерија, фарма, млечни и печење печка. Куличката куќа била голема претставителна зграда над подрумот. Станбениот дел се состои од дневна куќа и просторија во градежна зграда, малтерисана и бела. Покривот на четири води бил покриен со плочка. Пред влезот на куќата имало аголен доксат со низок mидарски, малтерисан и вар ограда, од кој две врати воделе во внатрешноста. Под просторијата било камен подрум, малтерисан и исечен, со зрак на темел и закотвување оставено за да се пробие монотонијата на предната фасада. До влезот во подрумот било поставена плакета со името на сопственикот (Сретен Чолиќ) и годината на градбата, 1864 година.
Конзерваторски и реставраторски работи на куќата биле помошни згради (печка, фарма куќа, млеководител) било изведено во 1983 и 1984 година,според проектот на архитектот Р. Čубриќ и етнологот Р. Павичевиќ-Поповиќ.
2 Галерија
3 Поврзано
* Список на споменици на културата во Моравскиот регион
Црква „Св. Никола“ - Љубанци (селска)

Свети Никола — главна селска црква во скопското село Љубанци. Прогласена е за споменик на културата на Македонија.
1 Местоположба
Црквата се наоѓа во самото село.
2 Историја
Народната традиција наведува дека црквата била подигната во исто време како и познатата Јахја-пашина џамија во Скопје. За градењето на црквата, заслуга има еден предок во денешниот род Ниниќевци, кој добил одобрение за изградба на црквата токму од Јахја-паша.
Црквата била повторно поправана во 1881 година.
3 Архитектура
3.1 Фрескоживопис
Црквата поседува живопис, кој потекнува од 1881 година.
3.2 Иконостас
Долго време се верувало дека престолните икони за црквата биле изработени од страна на познатиот мајстор Дичо Зограф. Сепак, при неодамнешните теренски истражувања и увид на самите икони, се дошло до заклучок дека престолните икони во црквата не се дело на самиот Зограф, туку на мајсторот Павле Аврамовски од селото Галичник, кој завршил со работа во црквата во 1881 година. Ова е потврдено и со натписот на сводниот лак, кој се наоѓа на јужната страна од црквата. Веројатно, истражувачите во минатото ја поистоветиле оваа црквата со истоимената манастирска црква, која се наоѓа над самото село Љубанци.
4 Галерија
5 Поврзано
* Љубанци
* Скопска епархија
* Северноскопско архијерејско намесништво
Осеновска Река

Осеновска Река (во горното течение: Раковица) — река во Горноџумајско (Општина Симитли), Пиринска Македонија, десна притока на Градевска Река. Долга е 19 км и одводнува делови од Југозападна Рила.
Река извира под името ''Раковица'' од Арамлиски Кладенец, на надморска височина од 2.269 м во југозападниот дел на Рила. Тече во релативно широка и добро пошумена долина до северното подножје на врвот Моравица на запад и северозапад, а потоа свртува на југозапад и тече во тој правец сè до устието. Завршува како десна притока на Градевска Река од сливот на Струма, до поранешниот стопански двор на селото Градево.
Сливот на реката зафаќа , што претставува 34,78 % од вкупниот слив на Градевска Река. Главна притока е Топлица (лева). Осеновска Река се напојува од снег и дожд; најполноводна е во мај и јуни, а најслабоводна во август и септември. По течението на реката има само едно населено место — село Долно Осеново во Општина Симитли.
1 Карта
*
2 Поврзано
* Градевска Река
Асуан

Асуан ― град во југот на Египет и е седиште на гувернатот Асуан.
Асуан е зафатен пазар и туристичко средиште кој се наоѓа само северно од браната Асуан на источниот брег на Нил на првиот водопад. Современиот град е проширен и ја вклучува порано одвоената заедница на островот Елефантин.
Градот е дел од мрежата на творечки градови на УНЕСКО во категоријата занаетчиска и народна уметност.
Јелена Жигон

Јелена Јовановиќ Жигон ( Белград, 3 ноември 1933 година - Белград, 10 април 2018 година ) беше српска и југословенска глумица . Нејзиниот сопруг беше глумецот Стево Жигон, а ќерка и е глумицата Ивана Жигон .
1 Животопис
Родена е на 3 ноември 1933 година . во Белград . глуми во голем број филмови и телевизиски серии во текот на нејзината кариера. Првата улога ја оствари во 1950 година. во филмот Општинско дете . Таа имала значајни улоги во филмовите на Жикина династија, Капетан Леши, Утро, Првиот граѓанин на малиот град и многу други. Таа се здоби со поголема популарност со улогата на Јелена Тодоровиќ во Жикина династија .
Нејзиниот сопруг беше глумецот Стево Жигон . Со нејзината ќерка Ивана Жигон, која исто така е глумица, таа ја основа во 2004 година. Ансамблот на Косовска Божур . За време на нејзината кариера, таа ја драматизираше поезијата на Душан Костиќ, Десанка Максимовиќ, Драган Колунџија, правејќи сценарио на сценско-музичка песна за Симонида изведена во Народниот театар во Белград .
Таа почина на 10 април 2018 година . во Белград, по кратко заболување. Погребана е на Новите гробишта во Белград .
2 Награди и признанија
* Награда „Златен прстен“ за најдобра глумица (1961)
* Златниот кашкавал
* Орден на Његош, прв степен, за згрижување на повредените, Република Српска
* Медал Његош од Митрополитот на Црногорско-крајбрежниот Амфилохије Радовиќ, за Благородништво, Црна Гора
* Југословенска кинематеријална плакета за извонреден придонес во филмот (2006)
* Почесен граѓанин на Александровац (2017)
* Награда за животно дело Сергеј Бондарчук, Русија (2018)
Амазонска прашума

Прашумата била формирана за време на еоценската ера како резултат на глобалното опаѓање на тропските температури кога Атлантскиот Океан се прошири доволно за да обезбеди топла и влажна клима во Амазонскиот басен. Тропската шума постои најмалку 55 милиони години. Претходно, биотопот на регионот бил тип на савана. По завршувањето на креда-терцијарот, пред 65 милиони години, исчезнувањето на диносаурусите и повлажната клима овозможиле тропската шума да се развие низ целиот континент. За време на олигоценот, шумата се протегала на релативно тесен појас, главно сместен над напоредникот 15 ° северно. Таа постепено се проширувала за време на средниот миоцен, пред повторно да се намали за време на последното ледено доба. Сепак во текот на целиот тој долг период, се развил и преживеал голем диверзитет на видови. Постојат докази дека имало значителни промени во растителноста на дождовната шума во Амазон во текот на последните 21.000 години во тек на последното ледено доба и последователното размрзнување. Анализите на седиментарните депозити покажуваат дека врнежите во басенот за време на леденото доба биле пониски отколку во сегашноста, а тоа речиси сигурно се поврзувало со намалената влажна тропска вегетациска покривка во басенот. Меѓутоа, постои дебата околу тоа колку широко било ова намалување. Некои научници тврдат дека дождовната шума била сведена на мала, изолирана рефугија одделена од отворена шума и тревни површини други научници тврдат дека прашумата останала во голема мера недопрена, но не се ширела многу кон север, југ и исток како што се гледа денес.
Градевска Река

Градевска Река (или Еловица) — река во Разлошко и Горноџумајско, Пиринска Македонија, лева притока на Струма. Долга е 31 км и одводнува делови од Југозападна Рила и најсеверниот дел на Пирин.
Реката извира под името ''Злата Река'' на надморска височина од 2.054 м, 300 м југозападно од врвот Капатник (2.170 м) на Југозападна Рила. Првите 5 км тече на југ како буен планински поток, стасува до месноста Предел (1.140 м.н.в.) и свртува на запад-северозапад. До устието се смета за граница меѓу планините Рила на север и Пирин на југ. До с. Градево тече во благо наклонета и добро пошумена долина под името ''Еловица'', каде оддесно ја прима најголемата притока Осеновска Река и свртува на југозапад. По селото веќе се нарекува Градевска Река и долината малку се проширува, но тука страните се веќе соголени, коритото и широко и исполнето со силни наноси. Завршува како лева притока на Струма во градот Симитли.
Сливот на реката зафаќа , што претставува 1,35 % од вкупниот слив на Струма.
Главни притоки: → лева, ← десна
::* → Мразеница
::* → Струшка Река
::* ← Маревска Река
::* ← Осеновска Река (најголема)
::* → Порогочка Река
::* → Свинедолско Дере
Градевска Река се напојува претежно од снег и дожд. Најполноводна е во мај и јуни, а најслабоводна во август и септември. Средниот годишен истек во устието изнесува .
По течението на реката има само две населени места: селото Градево и градот Симитли, обете во Општина Симитли. Во горното течение е одморалишното место Предел.
Од устието на реката кај градот Симитли до месноста Предел, во должина од 25,4 км по долината минува делница од државниот пат II-19: Симитли – Мехомија (Разлог) – Неврокоп – ГП „Либјахово - Везме“ („Илинден - Ексохи“) за Драмско, Егејска Македонија.
1 Карта
*
2 Поврзано
* Осеновска Река
* Предел (превој)
Јовица Јовановски

Јовица Јовановски (, - , ) — македонски музичар и џез гитарист.
Роден е во Скопје, каде завршил основно и средно образование. Како гитарист бил активен во повеќе ансамбли и жанрови, подоцна фокусирајќи се исклучиво на џезот. Неговите настапи претежно се врзани со вокалистката Марија Димитријевиќ, со која често настапувал во џез дуо формација.
Познат по својот широк џез репертоар, а популарен како версатилен гитарист, настапувал со најдобрите џез имиња од регионот.
Во 2010 со Димитријевиќ го издаваат албумот “Make Someone Happy” во издание на Скопски Џез Фестивал, со Иван Бејков на контрабас, Александар Секуловски на тапани, а како гостин на албумот се јавува трубачот Џемал Цекиќ.
Во издание на Џез ФМ пак, снимки од негови живи настапи се наоѓаат на колажното издание “Dal Met Fu Sessions” каде покрај триото на Димитријевиќ и Јовановски (со Зоран Павлоски на контрабас), сместени се и снимки од бендовите на најдобрите македонски џез имиња (Тони Китановски, Дамир Имери, Георги Шарески и Оливер Дуев).
Стара Река (Пиринска Македонија)

Стара Река или Вранештица (|Стара река, ''Вранещица'') — река во Горноџумајско, Пиринска Македонија, десна притока на Струма. Долга е 29 км. Извира од југоисточните делови на планината Влаина.
Реката извира под името ''Вранештица'' на надморска височина од 1.727 м, од кладенец во најјужниот дел на планината Влаина, 1,6 км јужно од нејзиниот првенец Кадиица (1.924 м). Првично тече на север во стрмна, длабока и шумовита долина. По ммалото В’чковци на с. Сухострел свртува на североисток, и овде служи како граница меѓу општините Симитли и Горна Џумаја (Благоевград). Во долното течение е насочена кон исток, а долината е поширока и со поблаги страни. Завршува како десна притока на Струма во селото Железница, Општина Симитли.
Сливот на реката зафаќа , што претставува 0,55 % од вкупниот слив на Струма.
Главна притока е Дебочичка Река (лева).
Стара Река се напојува претежно од дождови; најполноводна е во март и април, а најслабоводна во август и септември.
По течението на реката има три села: Сухострел, Брестово и Железница, сите во Општина Симитли.
На десниот брег на реката, западно од с. Тросково се наоѓа манастирот „Св. Арахангел Михаил“.
1 Топографски карти
**
2 Поврзано
* Влаина
* Симитлиска Котлина
Vibidia duodecimguttata

''Vibidia duodecimguttata'' е вид на бубачка што припаѓа на семејството бубамари, потсемејство Coccinellinae.
Овој вид е присутен во поголемиот дел од Европа, во источната палеарктичка зона и на Блискиот Исток.
1 Опис
''Vibidia duodecimguttata'' може да достигне должина од околу 4 милиметри. Овие бубачки имаат овално тело. Светло-кафеавите антени се доста долги. Наткрилцата имаат малку поширок страничен раб. Целото нивно тело има светлокафеава основна боја на горната и долната страна, само очите се црни. Наткрилцата имаат 12 белузлави точки, шест на секоја страна (оттука и латинскиот збор ''la'', што значи дванаесет точки). Постои белузлаво место од двете страни на грлото.
Овој вид е прилично сличен на ''Calvia decemguttata'' и ''Halyzia sedecimguttata''.
2 Биологија
Возрасните единки може да се сретнат од април до септември. Оваа бубачка е микофажна, главно се храни со прашкаста мувла од габи, болест што се појавува на некои дрвја (вклучувајќи даб и лешник).
3 Галерија
4 Наводи
*
Кременска Река

Кременска Река или Лакинска Река (|Кременска река, ''Лъкинска река'') — река во Северен Пирин, на територијата на Општина Банско, Пиринска Македонија, десна притока на Места. Долга е 12 км и го носи името на селото Кремен, низ чиј атар минува.
Река започнува од атарот на с. Кремен во месноста Ајдучки Кладенец (Харамибунар), североисточно од врвот Човеко. Тече на исток и јужно од селото се влева во десниот брег на Места.
Најголема притока е реката Старите Чаркови (десна). Сливот на Кременска Река зафаќа и има средна надморска височина од 1.325 м. Се напојува од дожд и снег; најполноводна е напролет, а најслабоводна е лете и наесен.
Во Кременска Река се забележуваат мрената и речната пастрмка. Долината е всечена во гранити. Во горниот дел, поречието е пошумено со бел бор, муника и смрча, во средниот со бука и бел бор, а во долното течение со благун, габер и црн бор.
1 Поврзано
* Кремен (село)
Сештојад

Сештојад, сејад или омнивор (од |omne — „сè“ и ''vorare'' — „јаде“) –
животно што јаде и месо и растителна храна.
1 Примери
Кај сештојадните цицачи забите се приспособени како за кинење на месо, така и за џвакање и мелење на растителни делови. Мечките се познати по тоа што го сакаат пчелниот мед, но се хранат и со мали животни, како што се рибите и ларвите на инсекти. Својата исхрана ја дополнуваат со растителна храна. Занимливо е дека верверицата, која инаку се храни со ореви, желади, лешници и семе од четинарски дрва, исто така ги напаѓа и птиците и нивните јајца. Човекот исто така е сештојад.
Меѓу птиците, враната и гавранот се сештојади. Посебно е познат гавранот по тоа што јаде многу разновидна храна, всушност сè што е хранливо, а може да биде и мршојадец.
Сушичка Река (Пиринска Македонија)

Сушичка Река — река во Горноџумајско (Општина Симитли), Пиринска Македонија, десна притока на Струма. Долга е 20 км. Ги одводнува најјужните делови планината Влаина и најсеверните делови Малешевските Планини (Крупничка Планина).
Реката извира до самата граница со Р Македонија под името ''Голема Река'' на надморска височина од 1.753 м. од источната страна на врвот Џами Тепе (Иљов Врв, 1.803 м), највисока точка на Малешевските Планини. Тече низ слабо пошумена долина, која во пониските делови е соголена. По оваа долина оди границата помеѓу Влаина на север и Крупничка Планина на југ. Реката прави големи завои по течението; првите 3 км тече на исток, следните 5 км на север, па 5 км повторно на исток; оттука до с. Долна Сушица (Полена) тече во правец на север-североисток за на крај да сврти на исток низ Симитлиската Котлина. Завршува како десна притока на Струма, 400 м југоисточно од с. Черниче.
Сливот на реката зафаќа , што претставува 0,48 % од вкупниот слив на Струма.
Главни притоки се Љубишевска Река, Ѓорѓевска Река и Потока (најголема), сите леви.
Сушичка Река се напојува претежно од дожд; најполноводна е во март, а најслабоводна во август. Средниот годишен истек во устието изнесува .
По течението на реката има 4 села: Сушица, Долна Сушица (Полена), Крупник и Черниче, сите во Општина Симитли.
Во најдолното течение, на подрачјето на Симитлиската Котлина дел од водите се користат за наводнување.
1 Поврзано
* Малешевски Планини
* Симитлиска Котлина
2 Карта
*
Црногорија

Црногорија — историско-географска област во северниот дел на Македонија. Областа ги опфаќа селата распослани на јужните падини на планината Скопска Црна Гора.
1 Граници
Областа на север, исток и запад е заокружена од огранки на самата планина Скопска Црна Гора.
Во минатото селото Блаце (Чучер-Сандево) припаѓало на областа Црногорија поради присуството на словенското население. Истовремено, селата Раштак, Булачани и Црешево, се сметаат за дел од областа поради самото население. Поради доселувањата од селата на Скопска Црна Гора и селата Горно Оризари и Радишани се сметани за дел од областа.
Селото Стајковци исто така се смета за дел од Црногорието од локалното население и од околното население поради непосредната близина со села како Црешево и Смилковци кои се дел од Црногорието. Стајковци и Црешево се оддалечени околу 2-3 км од едното село до друго.
1.1 Села
Села кои влегуваат во рамки на областа:* Горњане
* Бањане
* Чучер
* Глуво
* Бразда
* Мирковци
* Кучевиште
* Побожје
* Бродец
* Љубанци
* Љуботен
2 Поврзано
* Носии од Црногорија
Логодашка Река

Логодашка Река — река во Горноџумајско, Пиринска Македонија, десна притока на Струма. Долга е 22 км и ги одводнува источните и средишни делови на планината Влаина.
Река извира под името ''Клисурска Река'' на надморска височина од 995 м од планината Влаина, 300 м северозападно од маалото Ваклинци на с. Клисура, Општина Горна Џумаја (Благоевград). Најпрвин тече на југоисток во длабока и добро пошумена долина, а по с. Логодаш страните стануваат мошне соголени. По утоката на најголемата притока Четрока (десна) Логодашка Река свртува на исток и кај с. Покровник навлегува во Горноџумајската Котлина, каде коритото ѝ е уредено со брежни насипи. Завршува како десна притока на Струма, 500 м југоисточно од Покровник.
Сливот на реката зафаќа , што претставува 0,96 % од вкупниот слив на Струма.
Главни притоки: → лева, ← десна
::* → Дренски Дол
::* ← Четрока (најголема)
::* ← Поповска река
Логодашка Река се напојува претежно од дождови; најполноводна е во март и април, а најслабоводна во август и септември.
По течението на реката има три села: Клисура, Логодаш и Покровник, сите во Општина Горна Џумаја.
Водите на реката и на некои од нејзините притоки се користат за наводнување, за која цел на една нејзина мала лева притока е изградено големото вештачко езеро Стојковци.
1 Топографски карти
***
2 Поврзано
* Горноџумајска Котлина
71 фрагмент од една хронологија на случајот

''„71 фрагмент од една хронологија на случајот“'' (германски: ''71 Fragmente einer Chronologie des Zufalls'') — австрискo-германски филм од 1994 година во режија на Михаел Ханеке, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Габриел Козмин Урдес, Лукас Мико и Ото Гринмандл.
1 Синопсис
Еден студент застанува на бензиска пумпа за да наполни бензин. Бидејќи нема доволно пари, тој оди до блискиот банкомат, но тој е расипан. Налутен, тој влегува во една банка, но таму има голем ред на чекање, така што се обидува да се пробие кон шалтерот, но тогаш го напаѓа едне од клиентите кои чекаат во редот. Студентот излегува од банката, оди до својот автомобил и го зема пиштолот...
Мечкулска Река

Мечкулска Река (или Сенокоска Река) — река во Горноџумајско, Пиринска Македонија, на територијата на Општина Симитли.
Извира од северозападните падини на врвот Пирин (Голема Џинџирица) на истоимената планина и тече на запад. Долга е 10,9 км е тече на просечна на надморска височина од 1.162 м. Речната долина е изградена од гранит и гнајс. Завршува како лева притока на Струма. Поречието меѓу селата Мечкул и Сенокос е обесшумено и силно еродирано.
1 Поврзано
* Пирин (врв)
Црква „Св. Јован Крстител“ - Љубанци

Свети Јован Крстител — помала селска црква во скопското село Љубанци.
1 Местоположба
Црквата е сместена западно од селото, а околу нејзе во понова време се подигнати камбанарија и конаци.
2 Историја
Црквата е изградена во 1940-тите.
3 Галерија
4 Поврзано
* Љубанци
* Скопска епархија
* Северноскопско архијерејско намесништво
Па Тат Луанг

Па Тат Луанг (|ວຽງຈັນ or ທາດຫຼວງ, „голема ступа“) е голема будистичка ступа која се наоѓа во Виентијан во Лаос. Денес ступата е прекриена со златни плочи, а во текот на својата историја претпела неколку измени. Се верува дека со изградбата на ступата се започнало во 3 век. Општо гледано. ступата се смета за најзначаен културно-историски споменик во Лаос и еден од симболите на државата, односно Па Тат Луанг е прикажан на националниот грб на Лаос.
1 Историја
Според месното лаоско население, Па Тат Луанг првично бил хиндуистички храм во 1 век. Бидистичките мисионери од Маурјанската Империја кои биле испратени од императорот Ашока, според традицијата, донесе свет реликт (коска од Буда) во ступата.. Подоцна, овој храм бил претворен во кмерски храм, кој по распадот на Кмерската Империја, се распаднал.
Во средината на 16 век кралот Сетатират го преместил главниот град на неговата империја од Луанг Пабанг во Виентијан и во 1566 година наредил повторна изградба на Па Тат Луанг. Ступата била изградена на 34 км од центарот на Виентијан. Основата има должина од 69 метри, висока 45 метри и и опколена од 30 мали ступи.
Во 1828 година ступата била уништена за време на тајландската инвазија во Лаос. Ступата била многу оштетена и напуштена. Во 1900 година, кога во регионот навлегле француските колонијални сили го вратиле првобитниот изглед на ступата, врз основа на деталните цртежи од францускиот архитект Луи Делапор од 1867. Сепак, првиот обид не бил успешен, па така ступата била редизајнирана и обновена повторно во 1930-те години.
2 Галерија
Јупички јазици

Јупички јазици — неколку различни јазици на неколку Јупички народи од западна и југо-централниот Алјаска и североисточниот дел на Сибир. Јупичките јазици се разликуваат доволно едни од други што не се меѓусебно разбирливи, иако говорниците на еден од јазиците можат да ја разберат општата идеја за разговор на звучници на друг од јазиците.Еден од нив, Сиреник, кој е изумрен од 1997 година.
Јупичките јазици се во семејството на ескимо-алеутските јазици. Алеутските и ескимите јазици се разликуваат околу 2000 година п.н.е. (истовремено со расколот на индоиранските јазици ); во рамките на ескимската класификација, јупичките јазици се оддалечуваат едни од други и од инуитскиот јазик околу 1000 година во н.е.
Глазне

Глазне — река во Разлошко (општините Банско и Мехомија), Пиринска Македонија, десна притока на реката Исток од сливот на Места. Долга е 11 км (24,6 км заедно со десната составница Демјаница).
Реката се образува со слевањето на нејзините составници Бандерица (13 км, лева) и Демјаница (13,6 км, десна) на надморска височина од 1.063 м.н.в, до најјужните населби на градот Банско. За нејзин почеток се смета реката Демјаница, која извира од Големото Езеро (на 2.280 м.н.в.), најголемото од Валавичките Езера на Пирин. Демјаница тече право на север во мошне валова долина, со стрмни страни и силно пошумена. Откако ќе се соедини со Бандерица од лево, новообразуваната река Глазне тече низ западниот дел на градот Банско и ја пресекува Разлошката Котлина во правец југ-север. Западно од с. Бања реката свртува на североисток и завршува како десна притока на р. Исток (десна притока на Места), 1,2 км североисточно од с. Бања.
Сливот на реката зафаќа , што претставува 3,89 % од вкупниот слив на Места. Главни притоки се Мала Глазне и Конушица, обете десни.
Глазне има релативно нерамномерен водостој: средниот годишен истек кај с. Бања е , најполноводна е во мај и јуни, а најслабоводна во септември. При јунското топење на снеговите знае да надмине . И покрај тоа, Глазне ретко се прелева и не предизвикува поплави, бидејќи бреговите се добро утврдени во Разлошката Котлина. Поголеми поплави се случиле во 1957 и през 2007 г. Средниот наклон на течението изнесува 62 ‰.
Единственото населено место по течението е градот Банско.
В долното течение, во Разлошката Котлина водите се користат за наводнување.
1 Поврзано
* Исток (река)
* Разлог (област)
Предменструален синдром

Предменструален синдром (ПМС) е состојба на физички и емоционални симптоми кои се јавуваат една до две недели пред менструалното крварење. Симптомите често се варијабилни помеѓу жените и исчезнуваат на почетокот на крварењето. Чести симптоми се акни, чувствителност на градите, надуеност, чувство на замор, раздразливост и промени во расположението. Често, симптомите се присутни околу шест дена. Појавата на различни симптоми може да биде променлива кај една жена со текот на времето. Симптомите не се јавуваат за време на бременост или по менопауза.
За да се постави дијагноза потребено е постоење на емоционални и физички симптоми кои се јавуваат според предвидлив образец после овулација и пред менструација до степен кој ги оневозможува нормалните активности. Емоционалните симптоми може да бидат отсутни за време на првичната фаза од менстуралниот циклус. Секојдневно бележење на симптомите во период од неколку месеци може да помогне во поставување на дијагнозата. Други нарушувања со слични симптоми треба да бидат исклучени пред поставување на конечна дијагноза.
Не е познат причинителот на ПМС. Некои од симптомите може да бидат влошени при прекумерен внес на сол, алкохол или кофеин. Се смета дека основниот механизам вклучува промени во хормонските нивоа. Намалување на внесот на сол, кофеин и стресот заедно со физички вежби се препорачува кај жени со благи симптоми. Кај некои може да биде корисна суплементација со калциум и витамин Д. Антиинфламаторни лекови како напроксен може да помогнат во ублажување на физичките симптоми. Кај оние со поизразени симптоми се користат орални контрацептиви или диуретикот спиронолактон.
Околу 80 % од жените пријавиле дека имаат некои симптоми пред менструација. Овие симптоми се класифицирани како ПМС кај 20 до 30% од пременопаузалните жени. Предменструално дисфорично нарушување (PMDD) е посериозна форма на ПМС кај кое има поизразени психолошки симптоми. PMDD зафаќа три до осум проценти од пременопаузалните жени. Антидепресивните лекови од класата на селективни инхибитори на репреземањето на серотонин може да се користат како дополнителна терапија на стандардните мерки за PMDD.
Парк Буда

Паркот Буда, или познат и како Сјенг Куан („град на духови“) е градина со скулптури која се наоѓа на 25 километри југоисточно од Виентијан во Лаос. Паркот бил изграден на ливада покрај реката Меконг. Иако не се смета за храм, често се именува како храм („ват“) поради бројните скулптури со религиозни мотиви. Самиот парк има над 200 хиндуистички и будистички статуи. Владата го управува паркот како туристичка атракција и јавен парк.
1 Преглед
Изградбата на паркот започнала во 1958 година од страна на Луанг Пу. Тој бил свештеник-шаман кој ги интегрирал и хиндуизмот и будизмот. По револуцијата во 1975 година, гневен од репрекусиите на Патет Лао, побегнал од Лаос во Тајланд, каде изградил друга градина со скулптури - Сала Кеоку во Нонг Каи. Двата парка се во близина на тајландско-лаоската граница.
Статуите се изградени од армиран бетон, и некои имаат дури и бизарен лик. Тие изгледаат како да се стари со векови, но всушност не се. Има скулптури од луѓе, богови, животни и демони. Исто така има и бројни статуи на Буда, но и хиндустички богови како што се Шива и Вишну. Се верува дека овие скулптури биле лиени од неумешни работници.
2 Галерија
Матеница (река)

Матеница (|Мътеница) или ''Седрулска Река'', ''Садруле'' (до 25 јули 1989 г. ''Матан Дере'', ''Матан'') — река во Општина Банско, Пиринска Македонија, лева притока на Места. Долга е 17,5 км и заедно со реката Доспат и Доспатската Котлина ја образува границата меѓу Велиичко-виденичкиот Дел на Родопите од север и Доспат Планина од југ.
Реката извира од југозападните падини на врвот Шипоко (Ѓултепе). Първоначално тече на северозапад. По 6 км свртува на југозпад и образува лак. Во долното течение е позната како ''Седрулска Река''. Минува покрај с. Гостун и се влева во Места. Средниот наклон на реката изнесува 55 ‰, за сливот зафаќа при средна надморска височина од 1.350 м. Средниот годишен истек е , напојувајќи се од снег и дожд. Реката е најполноводна напролет на најслабоводна лете и наесен.
Долината на реката е обрасната со иглолисни и мешани шуми во горниот дел, а со кафеав габер и даб во долниот. Во горното течение тлото е гранитно и гранитогнајсно, а во долното има езерски наслаги од вулканско и палеогенско потекло.
Главни протоки: → лева, ← десна:
::* ← Граничка Река
::* ← Калничка Река
::* ← Ковачев Дол
1 Поврзано
* Доспатска Котлина
Балкански белец

Балканскиот белец (''Leptidea duponcheli'') е пеперуга од семејството на пеперуги Белци. Оваа пеперуга ја има и во Македонија.
1 Подвидови
*''L. d. duponcheli'', Европа
*''L. d. lorkovici'' (Pfeiffer, 1932) Турција, Сирија
*''L. d. maiae'' Alberti, 1969 Кавказ
*''L. d. vartiani'' Gross & Ebert, 1975 Иран
2 Опис
Оваа пеперуга живее во Јужна Европа, Балканот, Мала Азија па сè до Персија. Горната страна на пеперугата е претежно бела со потемни нијанси на врвовите на крилјата. Долната страна на пепрругата е жолтеникава. Ларвите се хранат со растенијата ''Onobrychis и ''Leguminosae''.
3 Поврзано
* Пеперуги во Македонија