procesaur/Wiki.mk huggingface dataset:
Ѓулхански хатишериф

Ѓулханскиот хатишериф (Ѓулхан-дворец; хатишериф-''наредба од Султанот'') ― најголем реформаторски акт во период од историјата на Отоманското Царство, со кој почнал реформаторски период познат како ''танзимат''.
Тој бил донесен на 3 ноември 1839 година, со ферман на султанот Абдул Меџид I (1839-1861). Овој акт го укинал спахискиот ред и прокламирал целосна рамноправност помеѓу населението пред законот, без разлика на неговата етничка или верска припадност. На поданиците им била гарантирана сигурноста на имотот и честа, а било објавено и искоренување на митото. Покрај тоа, тој дозволувал изградба, доградба или реновирање на цркви и манастири и давал можност за основање и организирање на црковни-училишни општини. Иако имал силен одек во Европа, поради силната опозиција и моќната бирократија, неговите одредби за еднакви права на христијаните и муслиманите во практиката никогаш не биле спроведени.
И покрај тешкото спроведување, ова било значаен чекор во модернизацијата на Отоманското Царство, која значително заостанувала позади своите тогашни соперници, Австроунгарија и Русија. Ова било потврдено на 18 февруари 1859 година, со што султанот им ветувал на странските земји дека во неговата империја населението е рамноправно. Така, населението сега можело повторно да ги изгради своите храмови, коишто и покрај отпорот на муслиманското население биле изградени.
Посањо

Посањо (итал. ''Possagno'') е место и општина во покраината Тревизо (регион Венето). Италија. Местото се наоѓа околу 60 км северозападно од Венеција и околу 35 км северозападно од Тревизо. На 31 декември 2004 г. местото броело 2.154 жители и зфаќало површина од 12,1 км<sup>2</sup>.
Посањо се граничи со следниве општини: Алано ди Пјаве, Кастелкуко, Кавазп дел Томба и Падерно дел Грапа.
1 Познати личности
Посањо е родно место на славниот вајар Антонио Канова (1757-1822). Најзначајна знаменитост во местото е Кановиниот храм (''Tempio Canoviano'') по нацрт на самиот Канова.
2 Демографски развој
Македонски идол

''Македонски идол'' — реално музичко шоу во продукција на А1 телевизија според лиценца од популарното светско шоу Поп Идол. Шоуто запонало во летото 2010 година, а со емитување нешто подоцна истата година. Жирито или судиите кои ќе одлучуваат за судбината на талентите е составено од Игор Џамбазов, Калиопи и Тони Михајловски, додека водители се Иванна Хаџиевска и Ненад Ѓеоргиевски.
1 Прва сезона
1.1 Аудиции
Аудициите за првата сезона на Македонски идол започнале во летото 2010 година. Аудициите се одржале во Охрид, Кавадарци, Струмица, Велес, Штип, Куманово, Скопје, Битола, Тетово и Прилеп.
1.2 Жири
* Калиопи - пејачка.
* Игор Џамбазов - водител, пејач и глумец.
* Тони Михајловски - водител и глумец.
1.3 Елиминации
+ Легенда
немале изведба, женско, машко, топ 20, дополнителни карти, топ 13, победник
безбедни, посл 3, посл 2, елиминирани
''фази:'', полуфинале, финале
''седмици:'', 3/07, 3/14, 3/21, 3/28, 4/04, 4/11, 4/18, 4/25, 5/02, 5/09, 5/16, 5/23, 5/30
место, натпреварувач, резултати
1, Иван Раденов, топ 13, Победник
2, Мики Секуловски, топ 13, Второ место
3, Дејан Јованов, топ 13, Посл 2, Посл 2, Посл 2, Елим
4, Виктор Апостоловски, елиминиран, топ 13, Посл 3, Посл 2, Елим
5, Јана Бурческа, топ 13, Посл 3, Посл 3, Посл 3, Елим
6, Билјана Ѓошева, елиминирана, топ 13, Посл 2, Посл 2, Елим
7, Христијан Тодороски, топ 13, Посл 2, Посл 2, Посл 3, Посл 3, Елим
8-9, Ивица Веловски, топ 13, Посл 3, Елим
Нико Ѓорѓиевски, елиминиран, топ 13
10, Јулијана Јованова, топ 13, Елим
11, Емилија Ѓоргевска, топ 13, Елим
12, Елизабета Јовановска, топ 13, Елим
13, Катерина Симоновска, топ 13, Елим
полуфинале, Александра Михова, елиминирани
Анита Мицова
Лаура Крлиу
Наталија Данаилова
Денис Мурат, елиминирани
Иво Димитров
Влатко Иљачев
Грб на Република Кина

Грбот на Република Кина или често наречен како „сино небо со бело сонце“ (кинески: 青天白日 / ''Qīng tīan bái rì'') е националниот грб на Република Кина, но и грб на Куоминтанг, елемент од знамето на Тајван и симбол на тајванската морнарица.
Самиот грб е претставен од бел диск со дванаесет зраци поставени на сина основа. Дванаесетте зраци ги претставуваат 12-те месеци во годината и 12-те кинеси часа. Тие го претставуваат духот на прогресот.
1 Наводи
* Hong, Caroline (23 Nov. 2004). . ''Taipei Times.''
2 Поврзано
* Тајван
* Знаме на Тајван
* Грб на Кина
zh:青天白日旗
Јован Рилски

Св. Јован Рилски Чудотворец (бугарски: ''Свети Иван Рилски Чудотворец'' ) — бугарски светец. Тој се смета за покровител на бугарскиот народ, патрон и основач на најголемиот манастир во Бугарија - Рилскиот манастир, но и за Патронот на бугарските будители.
1 Галерија
Ден на народните просветители

Денот на народните просветители (бугарски: ''Ден на народните будители'') е официјален бугарски празник, кој се слави секоја година на 1 ноември. На него се почитува споменот на бугарските просветни дејци и револуционери. Како празник, за првпат бил предложен во 1922 година и тогаш се предложило 1 ноември да биде ''Ден на бугарските народни просветители''. Пловдив бил првиот бугарски град кој го прославил Денот на народните будители на 1 ноември 1909 година.
По нов стил тоа е денот на кој се слави Свети Јован Рилски , за кого се смета дека е заштитник на бугарскиот народ, кој е и патрон на бугарските будители.
Од 1945 година празникот е укинат и повторно станал државен празник на 28 октомври 1992 година. За најпопуларни бугарски народни просветители се сметаат Свети Паисиј Хилендарски, Григориј Цамблак, Константин Костенечки, Владислав Граматик, Матеј Граматико, Свети Јован Рилски, Васил Левски, Христо Ботев, Иван Вазов, Неофит Бозвели, Неофит Рилски, Георги Раковски, Љубен Каравелов, Петар Берон, Добри Чинтулов и други.
Горнопровансалски Алпи

Горнопровансалските Алпи (фр. ''Alpes-de-Haute-Provence'', окс. ''Aups d'Auta Provença'') се департман во јужниот дел на Франција, некогаш дел од областа Прованса.
1 Историја
„Северна Прованса“ бил еден од 83-те департмани утврдени за време на Француската револуција (4 март 1790). Потоа бил преименуван во „Горна Прованса“ и „Долни Алпи“.
Во 1793 е создаден департманот Воклиз од делови на департманите Устие на Рона, Дром и Долни Алпи.
Во 1970 департманот Долни Алпи е преименуван во „Горнопровансалски Алпи“.
2 Географија
Горнопровансалските Алпи се планинска област со врвови над 2.400 m. Климата е мошне сува и пуста, но и покрај тоа овоштарството е важна гранка, благодарение на системите за наводнување.
Департманот се граничи со департманите Горни Алпи, Приморски Алпи, Вар, Воклиз и Дром, како и Република Италија.
Позначајни реки се: Диранс, Вердон, Блеона, Ибе, Вар, Биеш, Жаброн и Ларг.
3 Окрузи и кантони
Горнопровансалски Алпи се поделени на 4 окрузи, 30 кантони и 200 општини. Најважно населено место е административниот центар (префектура) Дињ ле Бен.
4 Туризам
Прекрасните пејзажи на областа нудат разни туристички активности. Единаесет села се сметаат за места со особен архитектонски карактер. Еве некои значајни места:
* Местото Систерон со мошне стара тврдина и тесни сокаци
* Вердонската Клисура („Големиот Кањон“ на Европа)
* Дињ ле Бен - бањски град
* Мустје-Сент-Мари - место познато по грнчарството
* катедралата во Форкалкје
Лете во оконите планини се практикуваат разни воздушни спортови како параглајдерството, летањето со делтаплан, едриличарството и сл. Зиме работат единаесет скијачки центри.
5 Поврзано
* Кантони во Горнопровансалските Алпи
* Општини во Горнопровансалските Алпи
* Окрузи во Горнопровансалските Алпи
Чудов манастир

Чудовиот манастир (руски: ''Чудов монастырь''), познат и посветен на Архангел Михаил, е поранешен верски објект кој се наоѓал во Московскиот кремљ во Русија. Манастирот бил основан во 1358 година, од страна на Митрополитот Алексеј Московски. Целосната изградба на манастирот била завршена во 1365 година. Во текот на својата историја, манастирот на неколкупати бил оштетуван и повторно реновиран.
Чудовиот манастир бил разрушен во 1929 година, заедно со уште неколку градби како Манастирот на Вознесението, со цел да се отвори простор за изградба на Воена школа на Централниот извршен комитет..
UTC+2

UTC+02 е назнака за часовен појас во отстапување од +02 часа од UTC. Ова време се користи во следниве места:
1 Како стандардно време (цела година)
1.1 Калининградско време
*Русија
**Калининградска Област
1.2 Средноафриканско време
*Боцвана
*Бурунди
*Египет
*Замбија
*Зимбабве
*ЈАР
*ДР Конго (источна половина)
*Лесото
*Либија
*Малави
*Мозамбик
*Намибија
*Руанда
*Свазиленд
2 Како стандардно време (само зима на северната полутопка)
2.1 Источноевропско време - територии што се водат по летните правила на ЕУ
*Бугарија
*Грција
*Естонија
*Кипар (освен Северен Кипар)
*Латвија
*Литванија
*Молдавија
*Романија
*Украина (освен Крим)
*Финска (со Оланд)
2.2 Територии што се водат по други летни правила
*Израел
*Либан
*Палестина
3 Како летно време (само лето на северната полутопка)
3.1 Средноевропско летно време
*Австрија
*Албанија
*Андора
*Белгија
*Босна и Херцеговина
*Германија
*Гибралтар (Обединето Кралство)
*Данска
*Италија
*Лихтенштајн
*Луксембург
*Македонија
*Малта
*Монако
*Норвешка со:
**Свалбард и Јан Мајен, Буве
*Полска
*Сан Марино
*Словачка
*Словенија
*Србија
*Унгарија
*Франција
*Холандија
*Хрватска
*Црна Гора
*Чешка
*Швајцарија
*Шведска
*Шпанија (освен Канарските Острови)
cs:Časové pásmo#UTC+2 B, EET (East European Time)
Грб на Филипините

Грбот на Филипините е официјалниот грб во државата. Грбот е составен од златно сонце со осум крака, што ги симболизира осумте покраини на државата, поставено на бел елипсовиден диск. Дискот со сонцето се поставени на штит кој е поделен на три полиња во бела, сина и црвена боја. На белото поле се наоѓаат три големи ѕвезди што ги симболизираат трите региони на Филипините (Лусон, Висаи и Минданао). Според официјалната верзија, на левата страна на синото поле се наоѓа американскиот орел, додека на истото поле од десната страна се наоѓа шпанскиот лав. Двата елементи ја симболизираат колонијалната историја на државата. Покрај оваа верзија, се користи и уште една верзија на грбот, каде американскиот орел и шпанскиот лав се отстранети. Под грбот има лента со натпис „Република Филипини“ или „Republika ng Pilipinas“. Грбот на Филипини бил усвоен на 3 јули 1946 година и бил создаде од капетан Гало Б. Окампо.
1 Галерија
2 Поврзано
* Филипини
* Знаме на Филипини
*Химна на Филипини
Грб на Непал

Грбот на Непал е официјален грб во оваа азиска држава. Денешниот дизајн на грбот го заменил претходниот кралски грб по Непалската граѓанска војна на 30 декември 2006 година.
Грбот на Непал е составен од бела силуета на картата на државата, каде во позадина се наоѓа венец од националното цвеќе, родендрон. Во подножјето на венецот се наоѓаат две раце, машка и женска, во ракување што ја симболизира родовата еднаквост во земјата на жолта позадина што го симболизира регионот Терај. Во внатрешноста на венецот се наоѓа приказ на Хималаите и зелените ридови на Непал. На врвот се наоѓа знамето на државата. Под грбот се наоѓа лента со санскритски натпис::sa
:sa
или на македонски:
:Не се грижам за Ланка, Лакшмана, дури и да е направена од злато.
:Мајката и татковината на еден човек се повредни дури и од небото
Овој текст се поврзува со Рама, кога го посетил неговиот брат Лакшмана и кога изразил желба да остане во Ланка.
1 Поврзано
* Непал
* Знаме на Непал
* Химна на Непал
Манастир на Воскресението (Москва)

Манастирот на Воснесението (руски: ''Вознесенский монастырь'') бил женски манастир кој се наоѓал во Московскиот Кремљ во Русија. Во овој манастир биле погребени голем број на принцези, царици и други благородни дами.
Се верува дека манастирот бил основан во 1389 година, во времето на Дмитриј Донски. Во текот на својата историја, храмот на неколкупати доживувал катастрофи. Така кон средината на 15 век, манастирот бил опожарен, за да во 1467 година биде повторно изграден и реновиран од страна на принцезата Марија Јарославна, сопруга на Василиј II Московски.
Шеснаесет години подоцна, манастирот повторно бил оштетен од оган, а потоа обновен во текот на 1518-1519 година од страна на Алоисио Нови. Оваа црква била целосно изградена во 1587-1588, кога биле додадени нови пет куполи. Меѓу оние кои се погребани во катедрала биле Софија Витовтовна (сопруга на Василиј I), Софија Палеологска (сопруга на Иван III), неколку сопруги на Иван Грозни, Големата кнегиња Евдоксија Алксевина (ќерка на Алексеј Михајлович), и царицата Марија Владимирновна (сопруга Михаил Романов).
Во 1721, манастирот бил обновен од страна на Петар Велики. Во 1737, објектот бил оштетен од пожар и повторно обновен по наредба на царицата Ана Ивановна. Во текот на Француската инвазија на Русија во 1812 година, една од најголемите реликви на црквата, иконата на Богородица Одигитрија, била преместена во Вологда. Во текот на 19 век, покрај оваа црква била изградена и нова црква, посветена на Света Катерина.
Во текот на Октомвриската револуција, голем дел од старите градби во Московскиот кремљ биле оштетени. Манастирот на Вознесението не бил поштеден, уништувајќи голем дел од нејзините ѕидини и куполи. По заземањето на власта од страна на Болшевиците, црквата во 1918 година била затворена, а монахините биле принудени да го напуштат манастирот. По два месеци од нејзиното затворање, Комисијата за конфискација на црковни вредности и скапоцености наредила скапоцената икона да биде префрлена во Државниот историски музеј. Во април 1929 година, по иницијатива на началникот на кремљ, Петерсон, владината комисија зела решение за рушење на манастирот, заедно со Чудовиот манастир, со цел да се отвори простор за изградба на Воена школа на Централниот извршен комитет.
За зачувување на старите икони и иконостаси (кои биле предмет на уништување), голем дел од нив биле преместени во црквата Свети Апостоли. Оваа црква била помала од црквата на Вознесението, па така целиот иконостас не можело да се зачува таму. Поради ова, голем дел од иконите биле сместени во музеј.
1 Галерија
Целосна независност

Целосна независност (португалски: ''Independência total'') е државната химна на Саун Томе и Принсип. Химната била усвоена во 1975 година. Текстот бил напишан од стран на Алда Невес да Граса до Еспирито Санто, додека музиката е компонирана од Мануел дос Сантос Барето де Соуса е Алемида.
1 Текст
;Португалски јазик:''Independência total,''''Glorioso canto do povo,''''Independência total,''''Hino sagrado de combate.''
Dinamismo
Na luta nacional,
Juramento eterno
No pais soberano de São Tomé e Príncipe.
Guerrilheiro da guerra sem armas na mão,
Chama viva na alma do porvo,
Congregando os filhos das ilhas
Em redor da Pátria Imortal.
Independência total, total e completa,
Costruindo, no progresso e na paz,
A nação ditosa da Terra,
Com os braços heróicos do povo.
Trabalhando, lutando, presente em vencendo,
Caminhamos a passos gigantes
Na cruzada dos povos africanos,
Hasteando a bandeira nacional.
Voz do porvo, presente, presente em conjunto,
Vibra rijo no coro da esperança
Ser herói no hora do perigo,
Ser herói no ressurgir do País.
Dinamismo
Na luta nacional,
Juramento eterno
No pais soberano de São Tomé e Príncipe.
;Македонски јазик''Целосна независност,''''Величествена песна на народот,''''Целосна независност,''''Света борбена химна.''
Динамизам
За националната борба,
Со вечна заклетва
За независна држава Саун Томе и Принсип.
Воино во војна без оружје,
Живее пламен во душите на луѓето,
Ги собира синовите на островите
Околу бесмртната Татковина.
Целосна независност, целосна и комплетна,
Градена, во прогрес и мир,
Со херојски раце на луѓето,
Најсреќната нација на земјата.
Работа, борба, борба и освојување,
Ние одиме напред со големи чекори
Во крстоносна војна од африкански народ,
Воздигнувајќи го националното знаме.
Гласот на народот, присутен, присутен и обединет,
Силно чука во срцето на надежта,
Да биде херој во часот на опасноста,
херој на националното оживување.
Динамизам
Во национална борба
Вечна заклетва
За независна држава Саун Томе и Принсип.
2 Поврзано
* Саун Томе и Принсип
* Знаме на Саун Томе и Принсип
* Грб на Саун Томе и Принсип
Преродба (химна)

Преродба (|La Renaissance) — државна химна на Централноафриканската Република. Химната била усвоена во 1960 година, веднаш по независноста на државата. Текстот на химната бил напишан од страна на Бартелеми Боганда, тогашен премиер на државата. Музиката била напишана од страна на Херберт Пепер, кој е и автор на химната на Сенегал. Текстот на химната е на француски јазик, но има верзија и на сангоски јазик.
1 Поврзано
* Централноафриканска Република
* Знаме на Централноафриканската Република
* Грб на Централноафриканската Република
Сен Жермен де Талванд ла Ланд Вомон

Сен Жермен де Талванд ла Ланд Вомон (фр. ''Saint-Germain-de-Tallevende-la-Lande-Vaumont'') — општина во депарманот Калвадос (регион Долна Нормандија), северна Франција.
Ова е една од трите општини во Франција со најдолго име (38 букви на француски). Другите две се:
*Сен Реми ан Бузмон Сен Жене е Исон (во Марна)
*Боже Сен Валие Пјержи е Ките (во Горна Сона)
1 Поврзано
*Општини во Калвадос
2 Наводи
*
О Угандо, земјо убава

О, Угандо, земјо убава (|Oh Uganda, Land of Beauty) државна химна на Уганда. Химната била усвоена во 1962 година. Автор на текстот и музиката е Џорџ Вилберфорс Какома.
1 Текст
;Англиски
:Oh Uganda! may God uphold thee,
:We lay our future in thy hand.
:United, free,
:For liberty
:Together we'll always stand.
:Oh Uganda! the land of freedom.
:Our love — and labour we give,
:And with neighbours all
:At our country's call
:In peace and friendship we'll live.
:Oh Uganda! the land that feeds us
:By sun and fertile soil grown.
:For our own dear land,
:We'll always stand,
:The Pearl of Africa's Crown.
;Македонски:О, Угандо! Нека Господ те поддржи,
:Ние ја положуваме нашата идинина во твоите раце.
:Обединети, слободни,
:За слобода
:Заедно ќе стоиме заедно.
:О Угандо! Земјо на слодобата.
:Нашите љубов и работа ги даваме,
:И со соседите сите
:На повикот на нашата земја
:Во мир и пријателсто живееме.
:О Угандо! Земјо што нè храниш
:Со сонце и плодна земја што одгледува.
:За нашата мила земја,
:Ние секогаш ќе бидеме,
:Бисер на африканската круна.
2 Поврзано
* Уганда
* Знаме на Уганда
* Грб на Уганда
Грб на Израел

Грбот на Израел (хебрејски: סמל מדינת ישראל) е официјален грб на државата. Грбот е составен од син штит со бели рабови. На самиот штит има приказ на бела менора опколена од бели маслинови гранчиња. Во подножјето на гранчињата има натпис „Израел“ или „ישראל“. Штитот е секогаш во сина боја, додека менората и гранчињата можат да бидат и во златна боја. Грбот е официјално усвоен во 1949 година.
1 Останати грбови
2 Користена литература
*
3 Поврзано
* Израел
* Знаме на Израел
* Химна на Израел
Чакавско наречје

Чакавското наречје е едно од трите главни наречја на хрватскиот јазик, покрај кајкавското и штокавското наречје. Чакавското наречје било основа за стилизирање на првиот хрватски стандарден јазик кој бил во јавна употреба, кој се засновал на винодолскиот крај. Името на ова наречје потекнува од прашачниот збор „што“ или на хрватски ''ča''.
1 Распространетост
Денешната територија која ја зазема чакавското наречје е во голема мера помала одошто било пред миграцијата на отоманските освојувачи на територија на Хрватска. Се смета дека пред почетокот на Првата светска војна, околу 23% од Хрватите зборувале на чакаваски, а денес тој процент изнесува околу 12%. Денес, овој дијалект се зборува покрај хрватското приморје.
2 Користена литература
* M. Hraste, P. Šimunović, R. Olesch: ''Čakavisch-deutsches Lexikon'', Band I-III, Köln-Wien, 1979 - 1983.
* M. Kranjčević: ''Ričnik gacke čakavščine''. Čakavski sabor, Otočac 2003.
* B. Matoković-Dobrila: ''Ričnik velovaroškega Splita'', Denona, Zagreb 2004.
* P. Šimunović: ''Rječnik bračkih čakavskih govora'', Brevijar, Supetar 2006.
* M. Yoshamya: ''Rječnici istočnog Kvarnera (Baška, Rab, Vinodol) - rječnik, gramatika i kultura'', knj. 1, Zagreb 2005, knj. 2 u tisku 2007.
3 Поврзано
* Хрватски јазик
* Штокавско наречје
* Кајкавско наречје
Википедија на кечуански јазик

Википедијата на кечуански јазик — издание на Википедија кое објавува на кечуански јазик. Оваа Википедија е дел од Фондацијата Викимедија. Кечуанската Википедија е основана на 21 февруари 2007 година. До 1 декември 2009 година, оваа Википедија имала 10.948 статии и е на 88 место според бројот на статии.
1 Поврзано
* Википедија на ајмарски јазик
* Википедија на шпански јазик
Википедија на чувашки јазик

Википедија на чувашки јазик (''Чăваш Википедийĕ'') е издание на Википедија, дел од Фондација Викимедија, која објавува статии на чувашки јазик. Оваа Википедија е основана на 22 ноември 2004 година. На 4 октомври 2010 година имала ''11,451'' статии.
Википедија на фински јазик

Википедија на фински јазик — издание на Википедија, дел од Фондација Викимедија, која објавува статии на фински јазик. До октомври 2010 година, оваа Википедија имала повеќе од 250.000 статии што ја прави 15 Википедија по бројот на статии. Википедија на фински јазик била основана во 2002 година, но не била во развој сè до 2003 кога започнал брзиот развој.
Алпај Реџеп

Алпај Реџеп (турски: ''Alpay Recep''; , ) е македонски сликар.
1 Животопис
Реџеп е роден во Гостивар во 1976 година. Дипломирал 2000 година на ФЛУ во Скопје во класата на проф. Рубенс Корубин. Во 2004 година завршил постдипломски студии на сликарскиот оддел под менторство на проф. Веле Ташовски. Од 2003 до 2005 работел како ликовен педагог во гостиварското село Врапчиште. Живее во Гостивар.
2 Изложби
;самостојни:*2001, Адексам, Здружение за култура и уметност - Гостивар
*2004, МСУ – Скопје*2005, Дом на култура „Григор Прличев”, Охрид
*2009, Музеј на Град Скопје - Скопје;групни:*1999, Галерија Ко-ра, Скопје
*2000, Дом на АРМ, Скопје
*2003, 6<sup>то</sup> Биенале на младите уметници, МСУ - Скопје
*2003, Ликовна колонија “Сите заедно”, Дом на култура, Дебар
*2003, Дом на култура, Гостивар
*2004, Дом на АРМ, Скопје
*2004, Дом на култура, Гостивар
*2004, Дом на култура, Гостивар
*2004, Дом на култура, Гостивар
Википедија на африканс

Википедија на африканс е издание на Википедија, дел од Фондацијата Викимедија, која објавува статии на африканс. Оваа Википедија била основана на 16 ноември 2001 година и била 11 Википедија која била создадена. До 29 август 2010 година, оваа Википедија имала 16.000 статии
Википедија на баскиски јазик

Википедија на баскиски јазик (''Euskarazko Wikipedia'') е издание на Википедија, дел од Фондацијата Викимедија, која објавува статии на баскиски јазик. Оваа Википедија е основана на 6 декември 2001 година и на 19 август 2010 имала 58.124 статии што е 45 Википедија по бројот на статии..
Википедија на хрватски јазик

Википедија на хрватски јазик (|Wikipedija na hrvatskom jeziku) е издание на Википедија, дел од Фондацијата Викимедија, која објавува статии на хрватски јазик. Оваа Википедија била основана на 16 февруари 2003. Хрватската Википедија, до октомври 2010, имала 88.000 статии и е 36 Википедија по број на статии.
Википедија на астурски јазик

Википедија на астурски јазик (''Wikipedia n'asturianu'') е издание на Википедија, дел од Фондацијата Викимедија, која објавува статии на астурски јазик. Оваа Википедија била основана во јули 2004. До 14 декември 2009, оваа Википедија имала 13.555 статии.
Вело Ташовски

Вело Ташовски понекогаш и Вељо или Веле (, - ) ― македонски сликар и универзитетски професор.
1 Животопис
Ташовски е роден во мијачкото село Осој, во 1949 година. Академија за ликовни уметности завршил во Љубљана, во 1975 година, на одделот за сликарство во класата на професорот Габриел Ступица. На истата Академија завршил и постдипломски студии во 1979 година, а до 1983 година живеел и работел во Љубљана. Во ликовниот живот на Македонија се вклучил во 1984 година, а три години подоцна, тој станал и редовен професор на факултетот за ликовни уметности во Скопје на Одделот за сликарство, каде во периодот од 2002 до 2006 година, тој ја извршувал и функцијата декан. Бил на студиски престои во неколку европски земји и во Соединетите Држави. Бил и член е на ДЛУМ. Починал во 2009 година, во момент кога зад себе ја имал изложбата во галеријата „Форум“ во Загреб.
2 Изложби
Тој остварил 12 самостојни изложби во Македонија, Словенија и во Германија. Учествувал на многу групни претставувања.
;самостојни:*1976 Скопје (со Слободан Филовски и Жарко Јакимовски)
*1979 Љубљана
*1980 Врхника
*1980 Ново Место
*1981 Скопје
*1988 Скопје
*1993 Скопје
;награди
*2005 “Нерешки мајстори”, годишна изложба на ДЛУМ
*2005 Гран При, зимски салон на ДЛУМ
Општини во Франција

Општина (|commune) — најситна административна единица во Франција. Нејзин еквивалент се општините во Германија, околиите во Британија или најмалите општини во Македонија.
Општината во Франција може да биде милионски град како Париз; помал град од десет илјади жители, или пак мало селце со десет лица.
1 Историја
Општините во Франција се појавуваат во 1789 г, во екот на Француската револуција. Со ликвидацијата на градскиот началник, револуционерите во Париз создаваат општина од граѓански и народен карактер, заменувајќи ги дотогашните со повелба од кралот или благородник. Овој пример го проследиле и многу други градови во земјата, па така, на 14 декември 1789, Националното собрание донесува закон со кој општината добива официјален статус. Ова важело не само за градовите, туку за сите населени места, заклучно со селските околии. Револуционерите се инспирирале од идеите на Рене Декарт и филозофијата на Просветителството, раскинувајќи ги сите врски со конзервативното минато.
2 Општи особености
На 9 јануари 2008, во Франција имало 36.781 општини, од кои 36.569 во континентална Франција и 212 во прекуморските територии. Вкупниот број на општини е многу повисок од секоја друга европска земја. Ова се должи на тоа што општините и денес ја отсликуваат традиционалната поделба на Франција на села и околии во времето на револуцијата.
3 Класификација
INSEE-кодови: INSEE им дава бројчени назнаки на сите административни единици во земјата, а особен пример за ова се општините (овие броеви не се исти со поштенските броеви). Целосниот код има 8 бројки и три празни места, но постојат „позгодни“ кодови со 5 бројки, без празни места:
* Две бројки (департман) и три бројки (општина) за местата во 96-те департмани во континенталан Франција.
* Три бројки (департман или заедница) и две бројки (општина) за прекуморските департмани, прекуморските заедници и прекуморските земји.
4 Поврзано
* Општина
* Список на општини во Франција
5 Наводи
*''La Documentation française'' ''''
* '''' lescommunes.com: contacts, offices du tourisme et maire, Hall and Tourist Office, statistiques, photographies.
* Maryvonne Bonnard, ''Les collectivités territoriales en France'', 2005, ''La Documentation française'', ISBN 2-11-005874-9
Википедија на албански јазик

Википедија на албански јазик (''Wikipedia shqip'') е издание на Википедија, дел од Фондацијата Викимедија, која објавува статии на албански јазик. Оваа Википедија била основана на 12 октомври 2003 година. До 22 април 2008 година имала над 20.000 статии.
1 Наводи
*
Езерски поети

Езерски поети (англ. ''Lake Poets'') се група поети кои живееле во Езерскиот Крај на Англија на почетокот на XIX век. Групата била своевидна книжевна „школа“ чии членови имале заеднички ставови. Нивните трудови биле остро напаѓани во списанието ''Edinburgh Review'' („Единбуршка ревија“). Овие поети се сметаат за важен дел од Романтизмот.
Тројцата клучни поети во школата биле Вилијам Вордсворт, Семјуел Тејлор Колриџ и Роберт Саути. Со нив твореле повеќе други поети и писатели како Дороти Вордсворт, Чарлс Лојд, Хартли Колриџ, Џон Вилсон и Томас Де Квинси.
Убавините на Езерскиот Крај претставувале инспирација за многумина други поети. Тука можат да се вбројат Џејмс Пејн, Брајан Проктер, Фелиција Хеманс и Валтер Скот.
1 Наводи
* De Quincey, Thomas. ''Recollections of the Lakes and the Lake Poets''. Edited by David Wright; New York, Penguin, 1970.
Петруш Поп Лазаров

Петруш Поплазаров — македонски револуционер, комита и радовишки околиски војвода на Македонската Револуционерна Организација.
Петруш Поплазаров е дедо на познатата македонска оперска пејачка Милка Ефтимова, нејзината мајка Катерина е ќерка на војводата.. Петруш Поплазаров е прадедо на македонскиот пејач на забавни и народни песни и првиот победник на фолк фест Валандово Кирчо Поплазаров.
1 Животопис
Петруш Поплазаров е роден во град Радовиш, тогаш во Османлиското Царство. Се приклучува кон ВМОРО, а во мај 1898 година бил уапсен од турските власти. По излегувањето од затворот поминал во илегалност и станал четник кај Велко Миков меѓу 1901-1902 година. Подоцна бил придружник на Гоце Делчев при неговото обиколување во Петричко. После тоа бил назначен за самостоен радовишки војвода со задача да ги организира тајните канали во околијата..
Царски ѕвонец

Царскиот ѕвонец (руски: ''Царь-колокол'') е најголемиот ѕвонец на светот, кој се наоѓа во Успенската катедрала во Московскиот кремљ, Русија.
За создавањето на ѕвонецот, лично царицата Ана Ивановна дала налог на 26 јули 1730 година за нејзина изработка. Како главни мајстори биле избрани браќата Иван Моторин и Михаил Моторин, кои на 25 ноември 1735 година ја завршуваат. Лиењето на камбаната продолжило околу еден час, но растопувањето на металот траело околу 36 часа. Украсите и портретите околу камбаната биле изработени од страна на познатите руски уметници во тоа време: Б. Кобелев, П.Галкин, П.Коктев.
Ѕвонецот тежи 216 тони со висина од 6,14 м пречник и од 6,6 м. Еден дел од бронзата, кој бил користен при лиењето на царскиот ѕвонец, бил од друг ѕвонец, кој исто бил познат под истото име, кој пак бил создаден во 1654 година, и имал тежина од 130 тони. Тој ѕвонец бил уништен при пожар во 1701 година. Во 1836 година, ѕвонецот бил преместен на Московскиот Кремљ.
Царски топ

Царски топ (руски: ''Царь-пушка'') средновековно артилериско оружје, ремек дело на руската артилерија, кој датира од 1586 година. Главен мајстор за изработка на бронзениот топ бил Андреј Чохов, и истиот бил изработен во времето на Фјодор I. Топот никогаш не служел за она за кое бил изработен.
Должината на топот е 5,34 m, со пречник од 1200 mm , калибар 890 mm, тежина — 40 t. Секое негово ѓуле тежи 1965 кг. Топот е вклучен во Генисовата книга на рекорди како најголем на светот.
Во текот на својата историја, топот во текот на XVIII век бил преместен во Московскиот кремљ. Денеска тој се наоѓа во близината на Царската камбанарија. За последен пат бил реновиран во 1980 година.
Никола Узунов

Никола Узунов (Емборе, Кајларско, Егејскиот дел на Македонија, - , ) — виден македонски економист, општественик, политичар, економист, академик на МАНУ и универзитетски професор.
1 Животопис
12 август 1930 година во село Емборе, Кожанско (или Кајларско) Егејска Македонија. Основното образование го завршил во Солун, средното во Скопје, економски факултет во Загреб, а докторирал на Економскиот факултет во Белград во 1959 година. По завршувањето на Економскиот факултет во Загреб, се вработил како асистент на Економскиот факултет во Скопје, каде што подоцна станува редовен професор. За член на Македонската академија на науките и уметностите е избран во 1979 година. Бил секретар на Одделението за општествени науки при МАНУ во периодот 1992 до 1999 година. Исто така, бил избран и за претседател на Сенатот на Универзитетот "Св. Кирил и Методиј" во Скопје. Никола Узунов имал високи политички позиции во Социјалистичка Република Македонија. Тој бил претставник во Републичкикото Собрание (1967-1973) и член на Извршниот комитет (владата) на СРМ (1967-1971). Претседател и член на експертски економски совети на владите на СРМ и СФРЈ во 1980-тите години. Добитник е и на највисоката награда за наука и култура на Македонија „11 октомври" за вонредни придонеси во науката и културата. Починал на 2 ноември 2010 година во Скопје.
2 Библиографија
* 1977, ''Основите на регионализацијата и контурите на идните региони во СР Македонија''* 2001, ''Economy of the Republic of Macedonia, 1945-1990''*''Мигрена''*
Иво Ивановски

Иво Ивановски ( во ) — министер за информатичко општество и администрација во периодот 2008–2015.
1 Образование
Основното образование го завршува во ОУ „Коле Канински“ - Битола. Во 2001 година дипломирал во областа на информатиката и информатичкото инженерство на државниот универзитет „Охајо Стејт“ во градот Колумбус, Охајо (САД). Своето образование го продолжил на универзитетот „Френклин“, каде се здоби со магистерска диплома во областа на информатика во 2003 година.
2 Работно искуство
Својата кариера Ивановски ја започнал во 1997 година како специјалист за техничка поддршка на компјутерска опрема. Подоцна беше унапреден за ИТ менаџер на секторот за развој и одржување на компјутерската технологија. Неговите одговорности како ИТ менаџер беа да ги пронаоѓа најдобрите бизнис вредности на инвестирањето во информатичката технологија, да раководи со буџетот за информатичка технологија, да ги усогласува инвестициите со бизнис стратегијата на компанијата, да обезбеди високо ниво на услуги и да ги подобри целокупните оперативни способности на компанијата.
Пред да биде именуван за Министер за информатичко општество, тој беше менаџер на ИТ секторот во компанијата „“, еден од најголемите приватни производители на плексиглас во светот.
На 21 декември 2006 година, м-р Иво Ивановски беше именуван од Премиерот на Република Македонија и избран од Собранието на Република Македонија како министер без ресор задолжен за развој на информатичкото општество. На 1 август 2008, по вторпат беше избран за Министер за информатичко општество. Одлично говори англиски, српски и хрватски.
3 Други функции
Како претседател и како член се јавува на повеќе комисии и тоа:
* Претседател на Второстепена комисија за премер и катастар (Јан. 2007 - Јуни 2010),
* Член на Комисијата за Човечки ресурси (Јан. 2007 - денес)
* Член на Комисиајта за политички системи (Јан. 2007 - денес)
* Член на Комисиајта за политички прашања (Август 2008-денес)
* Претседател на Национален совет за информатичко општество (Март 2009- денес)
* Претседател на Управен одбор за Националното интегрирано гранично управување ( Април 2009 - денес)
* Член на Управниот одбор на директори на од Обединетите Нации (Април 2009 – денес)
* Член на советодавното тело на ICANN Corp.( Интернетската Корпорација за Доделени Имиња и Броеви) (Септември 2009 – денес)
* Комесар во Комисијата за Широкопојасен интернет, дигитален развој на (Јуни 2010 – денес)
Коце Ципушев

Константин Димитров Ципушев, познат и како Коце Ципушев (17 април 1877 — 11 јануари 1968) — македонски револуционер, деец на Македонската револуционерна организација, кој за време на Втората светска војна поддржува пробугарски фашистички елементи, станува фашистички слуга и работи во окупаторската шпионска служба во Скопје, заведен е и како предавник на борбата на македонскиот народ.
1 Животопис
Коце Ципушев е роден во Радовиш во 1877 година. Завршил прогимназија во родниот град, потоа во 1895 г. го продолжил своето образование во Солунската машка гимназија во Солун. Во Солун станал член на тајниот ученички кружок, кој претставувал помошна единица на ВМОРО под раководството на Даме Груев. Ја завршил гимназијата во 1899 година. Се жени за сестрата на Тодор Александров.
За време на 1899 година се запишува во Софискиот универзитет во Софија, како студент по хемија. Од 1900 до 1902 година го продолжил образованието во Женева, каде студирал заедно со Симеон Радев. По завршувањето на студиите се вратил како учител во родниот крај, каде ја продолжил револуционерната дејност, станувајќи раководител на револуционерниот комитет во Кочани. Во почетокот на 1903 година заминува за Костур. Уапсен е од властите и лежи во Битола до април 1904 година. Во март 1906 година властите повторно го затвораат за четири месеца во Куршумли ан во Скопје.
Во 1913 година по Втора балканска војна е принуден да се пресели во Софија. Од 1914 година е претседател на Окружната постојана комисија на ново-ослободениот Струмички Округ. Раководи со револуционерниот пункт во Струмица според директивите на Тодор Александров. По Валандовската акција во 1915 година е викнат лично за објаснување од премиерот Васил Радославов.
По завршувањето на Првата светска војна на 6 ноември 1918 г. е уапсен од англиските окупациски војски, предаден е на српските власти, кои по измачување го осудуваат на смрт, заменето подоцна со 20-годишна пресуда. Излегува од затворот во 1937 година.
Во 1943 година во Софија ги објавил своите сеќавања, под насловот „19 години во српските затвори. Спомени“. Предговорот кон изданието е напишан од Симеон Радев. Книгата подоцна е систематски уништувана од комунистичките власти. Се враќа во Македонија по припојувањето кон Бугарија во 1941 г. Од 1944 г. е принуден да се врати повторно во Софија, каде починува на 11 јануари 1968 година.
Неговите сеќавања на македонски литературен јазик се издадени во Скопје во 2003 г. од бугароманот Владимир Перев. Во 2006 година сеќавањата се преиздадени во Софија.
Национална портретна галерија (Лондон)

Националната портретна галерија (|National Portrait Gallery) — уметничка галерија во Лондон со значајна збирка на портрети од истакнати Британци низ историјата. Ова е најстарата портретна галерија во светот, отворена во 1856 г. Во 1896 г. галеријата е преместена во сегашните простории на улицата Сент Мартинс Плејс (''St Martin's Place''), веднаш до Трафалгарскиот плоштад, во продолжение на Националната галерија. Низ годините галеријата е проширувана, и има разни ограноци во земјата кои главно изложуваат аристократски портрети. Националната портретна галерија е државна јавна установа под покровителство на Министерството за култура, медиуми и спорт.
1 Збирка
Во глаеријата се сместени портрети на познати и историски важни Британци, одбрани според значајноста на претставената личност, а не на уметникот. Покрај слики, цртежи и скулптури, галеријата има и фотографии и карикатури. Една од најпознатите изложени слики е т.н. „Чандоски портрет“, најпознатиот портрет на Вилијам Шекспир (иако постојат извесни сомнежи дали претставениот е навистина Шекспир).
Не сите портрети се уметнички извонредни како дела, но има автопортрети од Вилијам Хогарт, Џошуа Рејнолдс и други истакнати британски сликари. Некои од нив, како собирот во Сомерсетскиот Дом во 1604 претставуваат важни историски документи сами за себе. Напати, љубопитната вредност на делата е поголема од уметничката, како кај анаморфниот портрет на Едвард VI од Вилијам Скротс, портретот на Шарлота, Емили и Ана Бронте насликан од брат им Бренвел, или пак скулптурата на кралицата Викторија и принцот Алберт во средновековна облека. Во 1969 за првпат е дозволено изложувањето на портрети на живи личности. Покрај постојаните поставки на историски портрети, галеријата изложува и современи дела, приредува портретни изложби на поединечни уметници и го води наградниот конкурс за портрети на БиПи (''BP'').
2 Фасадни бисти
Покрај трите бисти на основачите на музејот, надворешноста на двата најстари објекта од 1896 е украсена со бисти на истакнати портретисти, биографи и историчари. Бистите се дело на Фреферик Томас и на нив се претставени Џејмс Грејнџер, Вилијам Фејторн, Едмунд Лоџ, Томас Фулер, Ерлот од Кларендон, Хорас Волопол, Ханс Холбајн Помладиот, Антонис Ван Дајк, Питер Лели, Годфри Нелер, Луј-Франсоа Рубијак, Вилијам Хогарт, Џошуа Рејнолдс, Томас Лоренс и Френсис Легат Чантри.
3 Поврзано
* Национална галерија (Лондон)
* Краличина галерија
Дилма Русев

Дилма Вана Русев (|Dilma Vana Rousseff, р. ) — бразилски економист, политичар и претседател на Бразил од 2011 до 2016 г. од владејачката Работничка партија. Русев е воедно и првата жена претседател на Бразил.
1 Семејство
Таткото на Дилма, ''Петар Стефанов Русев'' бил деец на Комунистичка партија на Бугарија (КПБ) во Габрово, но во 1929 година избегал во Франција, а неколку години подоцна и во Бразил, каде што го променил името во ''Педро Русеф''. Тој се оженил со учителката ''Дилма Жана да Силва'', со која имале 3 деца, Игор, Дилма и Жана Лусија.
2 Кариера
Русев се приклучила на младинската организација на ''Социјалистичката партија'' во 1967 година. Таа учествувала во противзаконскиот отпор против воената диктатура и била уапсена во 1970 година, мачена била 22 дена и била осудена од Воениот суд на Бразил. Дилма Русев била ослободена од затворот кон крајот на 1972 година.
Подоцна, Русев се откажала од радикалните методи на политичка борба. Во периодот од 2003 до 2005 година, Дилма Русев била министер за рудниците и енергијата на Бразил. Од 21 јуни 2005 година била шеф на канцеларијата на бразилскиот претседател Луис Инацио Лула да Силва.
Во 2010 година Дилма се кандидирала за претседател на Бразил. Во својата предизборна кампања се залагала за аграрна и политичка реформа, расни квоти, слобода на религијата и хомосексуални граѓански здруженија, но исто така била против смртната казна и легализацијата на лесните дроги. На првиот круг на 3 октомври собрала 46,9% од гласовите. Вториот круг од изборите се одржале на 31 октомври 2010 година и Дилма освоила 55,96% од гласовите.
2.1 Симнување од власт
Во 2015 г. се прифатени јавните обвиненија поднесени против Русев во изминатите години за незаконско и неотчетно постапување со сојузниот буџет и прифатени од Претставничкиот дом, иако голем број стручњаци сметале дека ваквото делување на претседателката не водат кон нејзина кривична одговорност. На 12 мај 2016 г. Сенатот привремено ѝ ги одзел овластувањата и должностите во рок од шест месеци, додека не се дојде до пресуда за обвиненијата. Во овој период за вршител на должноста е избран потпретседателот Мишел Темер .
На 31 август 2016 г. сенатот изгласал со 61 наспроти 20 гласа дека Русев е виновна за кршење на буџетските закони и ја симнале од функцијата. На нејзино место дошол Темер, дотогашниот вршител на функцијата.
3 Поврзано
* Претседател на Бразил
* Бразил
Жабји Остров (Лондон)

Жабји Остров (англ. ''Frog Island'') е остров на реката Темза кај месноста Рејнам во Лондон, Англија.
На островот работи механичка биолошка обработка на отпад, под раководство на Источнолондонската отпадна управа. Погонот претвора 50% од отпадот во гориво, одделувајќи ги металните и стаклените отпадни делови настрана.
1 Поврзано
*Острови на Темза
Кирчо Поплазаров

Кирчо Поплазаров (, 1946 - ) бил истакнат македонски пејач.
1 Кариера
Кирчо Поплазаров бил прв победник на најстариот фестивал на новосоздадена народна песна „Валандово“. Неговата песна „Лична валандовчанка“ е првиот победник од публиката во 1985 година на тогаш дебитантскиот Фолк Фест Валандово“. Потоа имал уште неколку настапи на овој фестивал, со песни како што се „Кажи само една дума“ и „Цела тајфа бевме Лино“, но песната „Лична валандовчанка“ останала белег со кој секоја година се отворал фестивалот во Валандово.
Ориентацијата кон фолкот е пресврт во кариерата на Кирчо Поплазаров, кој своето делење на животот со музиката го започнал како пејач на забавни мелодии, па имал и неколку забележителни настапи на Скопскиот фестивал во текот на седумдесеттите години. Најзначајно од оваа „забавно-музичка“ фаза на Кирчо Поплазаров е членувањето во групата „Македонија“, која ја сочинувале најпопуларните македонски пејачи во тоа време. Покрај официјалната фестивалска музичка кариера, Кирчо Поплазаров им останал во сеќавањето на постарите скопски боеми и како пејач со голем репертоар.
Посмртно добил награда за животно дело на 10-тото јубилејно издание на фолк фестивалот „Роса“.
Википедија на бугарски јазик

Википедија на бугарски јазик (|Българоезична Уикипедия) — издание на Википедија, дел од Фондација Викимедија, која објавува статии на бугарски јазик. Ова издание било основано на 6 декември 2003 и до 12 мај 2020 година има објавено околу 262.213 статии со 270.602 регистрирани корисници. Оваа Википедија ја достигнала бројката од 200.000 статии на 17 јули 2015 година.
1 Број на статии
Викиизвор

Викиизвор е проект на Фондацијата Викимедија кој е создаден сè до цел создавање библиотека од слободни текстови. За првпат, Викиизвор започнал со работа во 2003 година под името ''„Project Sourceberg“'' и наскоро, во 2005 година, бил поделен на различни јазици. Викиизвор се занимава со собирање романи, книги, есеи, историски документи, поеми, писма, говори и различни официјални или неофицијално документи кои немаат авторски права и се слободни за употреба. Најголем Викиизвор е проектот на англиски јазик со 154.395 статии, додека Викиизворот на македонски јазик е на 41 место со 1.300 статии до 5 ноември 2010 година.
1 Име и слоган
Името на проектот потекнува од комбинација на зборовите „вики“ и „извор“, каде „вики“ се однесува за платформата со која се работи. Слоганот на Викиизвор е ''„Викиизвир -слободна библиотека“''.
2 Поврзано
* Фондација Викимедија
* Википедија
Новодевички манастир

Новодевичкиот манастир (|Новоде&#769;вичий монасты&#769;рь) — руски женски манастир, кој се наоѓа во југизападниот дел на Москва, во Русија.
1 Историја
Манастирот бил изграден во 1524 година од страна на големиот кнез Василиј III во чест на Смоленската икона на Пресвета Богородица, која според преданието од Евангелието на Лука се сметала за заштитник на Русија. Во почетокот бил користен како тврдина и бил важен дел од градот пособено при одбрана на градот. Во манастирот можело да дојдат само жени кои биле членови на царското семејство.
Во текот на 1922 година манастирот бил затворен. Во 1926 година манастирот бил заменет и отворен како музеј на историјата и уметноста, а во 1934 година станал дел од општествениот историски музеј. Во текот на тој период, голем дел од зградите биле користени како апартмани. Тоа било главната причина манастирскиот комплекс да не биде разрушен од тогашните комунистички власти во Русија.
Во текот на 1812 година, Наполеон Бонапарт на неколкупати се обидел да го разруши манастирот, но според преданието, монахините успеале да се саможртвуваат и со вода да го изгаснат големиот пожар. Во 1994 година во манастирот се вратиле да живеат монахините.
2 Комплексот денес
Манастирскиот комплекс претставува збир од градби што и денес се користат за религиозна служба. Освен тоа, само мал дел од нив се достапни за посетителите, вклучувајќи ја Смоленската катедрала и Катедралата на Богородичното вознесение, кои поседуваат многу значајни иконостаси. Манастирот е богат благодарение на вдовиците и ќерките од богатите семејства кои даваат големи донации.
Во јужниот дел од комплексот се наоѓа една од најпознатите гробишта во Европа, со истото име. Овде се наоѓаат останки на голем број на императори, писатели, композитори меѓу кои и оние на Антон Чехов и Николај Гогољ. Манастирот од 2004 година бил вклучен во списокот на светско наследство на УНЕСКО.
Стефан Софијански

Стефан Антонов Софијански е бугарски политичар, член на Сојуз на демократските сили, а од 2001 година на Сојузот на слободните демократи.
Тој во 1997 година бил премиер на Република Бугарија, а во периодот од 1995 до 2005 година бил градоначалник на Софија. Во периодот од 1994 до 1995 година, како и од 2005 до 2009 година бил пратеник во бугарското собрание.
Кантабриско Море

Кантабриско Море е крајбрежно море на Атлантскиот Океан, кое се наоѓа на северниот брег на Шпанија и југозападната страна на атлантскиот брег на Франција, односно јужниот дел на Бискајскиот Залив. Тоа се протега од Естака де Барес во провинцијата А Коруња до устието на реката Адур, во близина на градот Бајон на брегот на француската Баскија.
Морето допира 800 км од брегот што го делат шпанските провинции А Коруња, Луго, Астуриасја, Кантабрија, Бискај и Гипускоа, како и француската област на Лабур.
Шумски паркови во Нов Зеланд

Шумските паркови во Нов Зеланд (англ. ''forest parks'') се шумовити подрачја во јавна сопственост, под раководство на Службата за заштита на природата.
Шумските паркови имаат од националните паркови и се користат за најразлични рекреативни и стопански активности.
1 Список на шумски паркови
Во Нов Зеланд има вкупно 20 шумски паркови:
*Шумски парк Аоранги
*Шумски парк Викторија
*Шумски парк Езеро Самнер
*Шумски парк Кавека
*Шумски парк Каимаи-Мамаку
*Шумски парк Каиманава
*Шумски парк Кетлинс
*Шумски парк Коромандел
*Шумски парк Крејгиберн
*Шумски парк Маунт Ричмонд
*Шумски парк Нортленд
*Шумски парк Отаго Голдфилдс
*Шумски парк Пиронгиа
*Шумски парк Пуреора
*Шумски парк Раукумара
*Шумски парк Римутака
*Шумски парк Руахине
*Шумски парк Тараруа
*Шумски парк Фиринаки
*Шумски парк Ханмер
Голем дел од сегашниот националниот парк Кахуранги порано му припаѓал на некоашниот Северозападен нелсонски шумски парк.
2 Поврзано
* Национални паркови во Нов Зеланд
* Заштитени области во Нов Зеланд
* Регионални паркови во Нов Зеланд
Шумски парк Фиринаки

Шумскиот парк Фиринаки (англ. ''Whirinaki Forest Park'') е јавен шумски парк на Северниот Остров на Нов Зеланд. Во неговото средиште се наоѓа местото Мингинуи, а на исток (делумно) се граничи со националниот парк Те Уревера.
Со паркот раководи Службата за заштита на природата на Нов Зеланд. Најпопуларна активност во паркот е планинарството. За оваа цел постои мрежа од патеки, како и колиби за засолнување.
1 Поврзано
*Шумски паркови во Нов Зеланд