Палацо Векио

Палацо Векио или „Стара палата“ е градското собрание на Фиренца, Италија. Таа гледа на Плоштадот „Сињорија“, кој има копија од статуата на ''Давид'' на Микеланџело, и галеријата на статуи во соседната Лоџа деи Ланци.
Првично наречена ''Палацо дела Сињорија'', по Сињорија од Фиренца, владејачкото тело на Република Фиренца, оваа зграда била позната и под неколку други имиња: ''Палацо дел Пополо'', ''Палацо деи Приори'' и ''Палацо Дукале'', во согласност со различната употреба. на палатата за време на нејзината долга историја. Зградата го добила своето сегашно име кога резиденцијата на војводата Медичи била преместена преку реката Арно во Палацо Пити.
1 Историја
Во 1299 година, комуната и луѓето од Фиренца одлучиле да изградат палата што ќе биде достојна за важноста на градот и која ќе биде посигурна и поодбранлива во време на турбуленции за судиите на комуната. Арнолфо ди Камбио, архитектот на Фирентинската катедрала и Санта Кроче, започнал со изградба на урнатините на ''Палацо деи Фанти'' и ''Палацо дел'Есекуторе ди Џустиција'', некогаш во сопственост на семејството Уберти. Џовани Вилани (1276 &ndash; 1348) напишал во својата ''Нова хроника'' дека Уберти биле „бунтовници на Фиренца и Гибелини“, наведувајќи дека палатата била изградена за да се осигура дека домовите на семејството Уберти никогаш нема да бидат повторно изградени на иста локација.
Кубичната градба е изработена од цврста рустикален камен, со два реда двосветлени готски прозорци, секој со лак со трифолија. Во 15 век, Микелоцо ди Бартоломео Микелоци додал украсни барелјефи на крстот и фирентинскиот крин во шпанделите помеѓу тролистите. Зградата е крунисана со испакната кренелаирана обвивка, поддржана од мали сводови и жици. Под сводовите се повторува серија од девет насликани грбови на републиката Фиренца. Некои од овие сводови може да се користат како прегради (''spiombati'') за фрлање загреани течности или камења врз напаѓачите.
Цврстата, масивна зграда е зајакната со едноставната кула со својот часовник. Џовани Вилани напишал дека Арнолфо ди Камбио ја вклучил античката кула на семејството Форабоски (кулата тогаш позната како „Ла Вака“ или „Кравата“) во фасадата на новата кула како нејзина подградба; затоа правоаголната кула (висина 94 м) не е директно центрирана во зградата. Оваа кула содржи две мали ќелии, кои во различни времиња ги затворале Козимо де Медичи (Постариот) (1435) и Џироламо Савонарола (1498). Кулата е именувана по нејзиниот дизајнер ''Торе д'Арнолфо''. Големиот часовник на кулата првично бил изграден во 1353 година од Фирентинецот Николо Бернардо, но бил заменет во 1667 година со реплика направена од Георг Ледерле од германскиот град Аугсбург (Италијанците го нарекуваат Џорџо Ледерле од Аугуста) и бил инсталиран од Винченцо Вивиани.
Војводата Козимо I де Медичи (подоцна станал голем војвода) го преселил своето официјално седиште од палатата Медичи во преку Ларга во Палацо дела Сињорија во мај 1540 година, сигнализирајќи ја безбедноста на моќта на Медичи во Фиренца. Кога Козимо подоцна се преселил во Палацо Пити, тој официјално ја преименувал својата поранешна палата во ''Палацо Векио'', „Стара палата“, иако соседниот градски плоштад, ''Палацо дела Сињорија'', сè уште го носи оригиналното име. Козимо го нарачал Џорџо Вазари да изгради надземна патека, коридорот Вазари, од Палацо Векио, преку Уфици, преку Понте Векио до Палацо Пити. Козимо I, исто така, го преселил седиштето на владата во Уфици.
Палатата добила ново значење како седиште на привремената влада на обединета Италија од 1865 до 1871 година, во моментот кога Фиренца станала привремена престолнина на Кралството Италија. Иако поголемиот дел од Палацо Векио сега е музеј, тој останува како симбол и центар на локалната власт; од 1872 година таму е сместена канцеларијата на градоначалникот на Фиренца и е седиште на Градскиот совет. Кулата моментално има три ѕвона; најстарото е излеано во 13 век.
2 Влез
Над влезната влезна врата има забележителен украсен мермерен преден дел, кој датира од 1528 година. Во средината, опкружен со два позлатени лава, е Монограмот на Христос, опкружен со слава, над текстот (''на латински''): „Rex Regum et Dominus Dominantium“ (превод: „Крал на кралевите и Господар на господарите“). Овој текст датира од 1851 година и не го заменува претходниот текст на Савонарола како што е споменато во прирачниците. Помеѓу 1529 и 1851 година тие биле сокриени зад голем штит со грандиозниот грб.
Давид Микеланџело исто така стоел на влезот од неговото завршување во 1504 до 1873 година, кога бил преместен во галеријата Акдемија. На нејзиното место сега стои реплика подигната во 1910 година, опкружена со Херкулес и Какус на Бачо Бандинели.
3 Дворови
3.1 Првиот двор
Првиот двор бил дизајниран во 1453 година од страна на Микелоцо. Во лунетите, високо околу дворот, се наоѓаат грбовите на црквата и градските еснафи. Во центарот, порфирната фонтана е на Батиста дел Тада. ''„Момче со риба“'' на врвот на сливот е копија на оригиналот од Андреа дел Верокио (1476), сега изложен на вториот кат од палатата. Оваа мала статуа првично била поставена во градината на вилата Медичи во Кареги. Водата, која тече низ носот на делфинот, е донесена овде со цевки од градините Боболи.
Во нишата, пред фонтаната, стои ''Самсон и Филистеин'' од Пјерино да Винчи.
Фреските на ѕидовите се дадени на градовите на австриската Хабсбуршка Монархија, насликани во 1565 година од Џорџо Вазари за свадбената прослава на Франческо I де Медичи, најстариот син на Козимо I де Медичи, на надвојвотката Јохана од Австрија, сестра на царот Максимилијан II . Меѓу насликаните градови се Грац, Инсбрук, Линц, Виена, Братислава (Посони), Прага, Сала во Тирол, Фрајбург во Брејсгау и Констанц. Некои сеоштетени со текот на времето.
Хармонично пропорционираните столбови, некогаш мазни и недопрени, истовремено билебогато украсени со позлати.
Бурените сводови се опремени со гротескни украси.
3.2 Вториот двор
Вториот двор, исто така наречен „Царина“, ги содржи масивните столбови изградени во 1494 година од Кронака што го одржуваат големиот ''„Salone dei Cinquecento“'' на вториот кат.
3.3 Третиот двор
Третиот двор главно се користел за канцеларии во градот. Помеѓу првиот и вториот двор, масивните и монументални скали на Вазари водат до ''„Salone dei Cinquecento“.''
4 Сала на петстотини
„Сала на петстотини“ е најимпозантната комора, со должина од 52м, ширина од 23 м и висина од 18м. Тоа е најголемата сала во Италија по волумен. Изграден е во 1494 година од Симоне дел Полајоло, по налог на Савонарола, кој, заменувајќи ги Медичи по нивното прогонство како духовен водач на Републиката, сакал да биде седиште на Големиот совет ( ''Консиљо Маџоре'' ) кој билсоставен од 500 членови.
Подоцна салата била зголемена од Џорџо Вазари за да може големиот војвода Козимо I да го одржи својот двор во оваа одаја. За време на оваа трансформација, познати (но недовршени) дела биле изгубени, вклучувајќи ''ја Битката кај Касина'' од Микеланџело и ''Битката кај Ангиари'' од Леонардо да Винчи. Леонардо бил нарачан во 1503 година да наслика еден долг ѕид со борбена сцена која ја слави познатата победа на Фиренца. Тој секогаш пробувал нови методи и материјали и одлучил да измеша восок во неговите пигменти. Да Винчи завршил со бојадисување на дел од ѕидот, но тој не се сушел доволно брзо, па донел мангали полни со врел јаглен за да се обиде да го забрза процесот. Додека другите гледале со ужас, восокот на фреската се стопил под силната топлина и боите течеле по ѕидовите за да се спуштаат на подот. Постои легенда дека Џорџо Вазари, сакајќи да го зачува делото на Да Винчи, изградил лажен ѕид над врвот на ''Битката кај Ангиари'' пред да ја наслика неговата фреска. Обидите направени да се најде оригиналното дело на Да Винчи зад фреската Вазари досега се безуспешни.
Микеланџело никогаш не продолжил подалеку од подготвителните цртежи за фреската што му била нарачана да ја наслика на спротивниот ѕид. Папата Јулиј II го повикал во Рим да ја наслика Сикстинската капела, а скиците на мајсторот биле уништени од желни млади уметници кои дошле да ги проучуваат и однеле остатоци. Преживеаните украси во оваа сала биле направени помеѓу 1555 и 1572 година од Џорџо Вазари и неговите помошници, меѓу кои и Ливио Агрести од Форли. Тие ја означуваат кулминацијата на маниризмот и ја прават оваа сала како изложба на палатата.
На ѕидовите има големи и обемни фрески кои ги прикажуваат битките и воените победи на Фиренца над Пиза и Сиена:
*''Преземањето на Сиена''*''Освојувањето на Порто Ерколе''*''Победата на Козимо I во Марчиано во Вал ди Кијана''*''Пораз на Пизаните кај кулата Сан Винченцо''*''Максимилијан од Австрија се обидува да го освои Легорн''*''Пиза нападната од фирентинските трупи''
Таванот се состои од 39 панели конструирани и насликани од Вазари и неговите помошници, кои претставуваат ''големи епизоди од животот на Козимо I'', квартовите на градот и самиот град. Кон центарот е апотеозата: ''Сцена на Неговото прославување како великиот војвода од Фиренца и Тоскана''.
На северната страна на салата, осветлена со огромни прозорци, се наоѓа подигната сцена наречена ''Удиенца'', изградена од Бартоломео Бандинели за Козимо I како место за прием на граѓани и амбасадори. Горе се фрески на историски настани; меѓу нив, онаа на Бонифациј VIII што ги примил амбасадорите на странските држави и, гледајќи дека сите биле Фирентинци, рекол: „Вие Фиренцани сте квинтесенција“.
Во нишите се скулптурите на Бандинели: во центарот е статуата на седечкиот „Лав X“ (извајана со помош на неговиот ученик Винченцо де Роси ), а од десната статуа на „Карл V крунисан од Климент VII“. Шесте статуи покрај ѕидовите кои ги претставуваат „Трудовите на Херкулес“ се од Де Роси.
Во централната ниша на југ од салата е забележаната мермерна група на Микеланџело'', Генијот на победата'' (1533–1534), првично наменета за гробот на Јулиј II. Статуата во оваа сала ја поставил Вазари. Во 1868 година била отстранета и однесена во музејот Барџело, но била вратена во 1921 година од официјални лица.
4.1 Студио на Франческо I
На крајот од салата е мала споредна просторија без прозорци. Студиото беше мала тајна студија дизајнирана од Вазари во маниристички стил (1570–1575). Ѕидовите и сводот на бурето се исполнети со слики, штуко и скулптури. Повеќето слики се од школата на Вазари и ги претставуваат четирите елементи: оган, вода, земја и воздух. Портретот на Козимо I и неговата сопруга Елеонора од Толедо е насликан од Бронѕино. Деликатните бронзени скулптури ги направиле Џамболоња и Бартоломео Аманати. Франческо од дупка за ѕиркање ги шпионирал своите министри и службеници за време на состаноците во Сала на петстотини. Демонтирана била во рок од неколку децении од нејзината изградба, и таа била повторно составена во 20 век.
Останатите простории на првиот кат се резиденцијата на старешините и квартот на Лео Х, градоначалникот ги користи како канцеларии и простории за прием. Тие не се достапни за јавноста.
5 Втор спрат
Скалила дизајнирани од Вазари водат до вториот кат. Овој кат ги содржи Апартманите на Елементите, Приори и Елеонора од Толедо.
5.1 Апартмани на елементите
Овие апартмани ( ''Сала дегли Елементи'' ) се состојат од пет соби (како што е Собата на Церес) и две лоѓи. Провизијата за овие простории првично му била дадена од Козимо I на Џовани Батиста дел Тасо. Но, при неговата смрт, одликувањата ги продолжиле Вазари и неговите помошници, работејќи за прв пат за Медичи. Овие соби биле приватни конаци на Козимо I.
5.1.1 Соба на елементите
Ѕидовите во Собата на елементите се исполнети со алегориски фрески ''Алегории на вода, оган и земја'' и на таванот го претставуваат ''Сатурн''.
Оригиналната статуа „Момче со риба“ од Верокио е изложена во една од помалите простории (копијата стои на фонтаната во првиот двор).
5.1.2 Тераса на Сатурн
Именуван по фреската на таванот. Има прекрасен поглед на Фиренца. Има југоисточен поглед кон Плоштадот Микеланџело и тврдината Белведере. Видливи се и остатоците од црквата Сан Пјеро Шераџо.
5.1.3 Собата на Херкулес
Оваа соба (Сала ди Ерколе) го добила своето име по темата на сликите на таванот. Исто така, таписериите покажуваат приказни за Херкулес. Собата содржи ''Мадона и дете'' и ормар од абонос наречен ''стипо'' инкрустиран со полускапоцени камења.
5.1.4 Куќата на лавот
Козимо Постариот чувал менажерија со лавови во посветена куќа за лавови во палатата. Тој често се борел со нив или ги мамкал против други животни на големите фестивали за посета на папи или достоинственици.
5.1.5 Собата на Јупитер
Просторијата е именувана по фреската на таванот. На ѕидовите се фирентински таписерии направени од цртежи на Страдан (16 век).
5.1.6 Собата на Кибела
На таванот, ''триумфот на Кибела'' и ''четирите годишни времиња''. Наспроти ѕидовите се кабинети од лушпа од желка и бронза. Подот е направен во 1556 година. Од прозорецот се гледа третиот двор.
5.1.7 Собата Церера
Името на собата го добила по мотивот на таванот од Доцено, ученик на Вазари. На ѕидовите се фирентински таписерии со сцени од лов, од цртежи на Страдан.
5.2 Апартмани на Елеонора од Толедо
Почнувајќи од 1540 година кога Козимо го преселил седиштето на владата овде, овие простории биле обновени и богато украсени за да бидат станбени простории на Елеонора.
5.2.1 Сала Верде
Оваа соба служела како спална соба на Елеонора и била наречена Зелена соба поради бојата на ѕидовите. Декорациите на таванот се на Ридолфо дел Гирландајо. Една мала врата во собата го означува почетокот на коридорот Вазари, премин кон Палацо Пити изграден од Вазари за Козимо I.
5.2.2 Капела ди Елеонора
Малата, богато украсена капела што се граничи со Сала Верде е насликана во фреска од маниристот Анџело Бронѕино и вклучува некои од неговите ремек-дела, вклучувајќи го и Преминувањето на Црвеното Море. Таа била изградена од Тасо за да биде приватна капела на Елеонора.
5.2.3 Собата на сабините
Името го добила поради декорацијата на таванот. Некогаш се користела за дами во чекање во дворот на Елеонора ди Толедо. Содржи ''Портрети на принцовите Медичи'' од Састерманс, статуи од фирентинско уметничко училиште и таписерија од Февер.
5.2.4 Трпезарија
На таванот е ''Крунисувањето на Естер'' украсено од Страдан, со натпис во чест на Елеонора ди Толедо. Собата содржи лавабо и две таписерии од Ван Асел кои ги претставуваат ''пролетта и есента.'' .
5.2.5 Собата на Пенелопе
На таванот ''Пенелопе на разбојот'', во фризот, ''епизоди од Одисеја''. На ѕидовите: ''Богородица со Младенецот'' и ''Богородица со Младенецот со Свети Јован'' од Ботичели.
5.2.6 Собата на Гуалдрада
Оваа соба е посветена на доблеста која ја персонифицира Гуалдрада. Таванот на Гуалдрадо е дело на фламанскиот сликар Страдан, попознат под неговото италијанско име Страдан. Наспроти ѕидот е поставен кабинет со фирентински мозаик и дизајни.
5.3 Апартмани на Приори
Овие простории ги користеле ''априорите'' (приорите) кои ги претставувале еснафите во Фиренца .
5.3.1 Сала дел Удиенца
Во Комората на публиката или во Салата на правдата биле сместени состаноците на приорите. Ги содржи најстарите украси во палатата.
Издлабениот таван на касата, ламиниран со чисто злато, е дело на Џулијано да Мајано (1470–1476). На порталот на капелата на Сињорија има натпис во чест на Христос (1529). Вратата кон Салата на лилјаните има мермерни лајсни извајани од браќата Џулијано и Бенедето да Мајано. Инкрустираните дрвени работи (интарсија) на вратите биле издлабени од Дел Франсионе и прикажуваат портрети на Данте и Петрарка.
Големите фрески на ѕидовите кои ги прикажуваат ''Приказните за Фуриј Камил'' од Франческо Салвијати се направени во средината на XVI век. Бидејќи Салвијати се школувал во кругот околу Рафаел во Рим, овие фрески се базирани на римски модели и не се типични за фирентинската уметност. Марк Фуриј Камил бил римски генерал спомнат во делата на Плутарх.
5.3.2 Капелата на Сињорија
Една мала врата води во соседната мала капела посветена на Свети Бернард, која содржи реликвија на Светиот. Овде приорите се користеле за давање божествена помош во извршувањето на нивните должности. Во оваа капела, Џироламо Савонарола ги кажал своите последни молитви пред да биде обесен на Плоштадот дела Сињорија и неговото тело било изгорено.
Фреските на ѕидовите и таванот, на позадина имитирајќи златен мозаик, се на Ридолфо Гирландајо. Од особен интерес се ''Света Троица'' на таванот и ''Благовештение'' на ѕидот свртен кон олтарот. На олтарот имало слика што го претставува ''Светото семејство'' од Маријано Грацијадеи да Песија, ученик на Ридолфо Гирландајо. Сега е изложена во коридорот на галеријата Уфици. Наместо тоа, има добра слика на Свети Бернард од непознат уметник.
5.3.3 Сала деи Џигли
Изрезбаниот таван на Салата на лилјаните, како што обично се нарекува оваа соба, украсен со лилјан херијалдика, и ''Статуата на Свети Јован Крстител и Пути'' се сите од Бенедето да Мајано и неговиот брат Џулијано. Златните украси на лилјан херијалдика на сина позадина на таванот и трите ѕида се однесуваат на (краткотрајните) добри односи меѓу Фиренца и француската круна.
На ѕидот има фрески од Доменико Гирландајо, насликани во 1482 година. Апотеозата на свети Зенобиј, првиот светец заштитник на Фиренца, била насликана со перспективна илузија на позадината. Во оваа позадина може да се види катедралата, со оригиналната фасада на Џото и камбанаријата. Во лунетата погоре е барелеф на Богородица со Младенецот. Оваа фреска од двете страни е опкружена со фрески на славните Римјани: лево ''Брут, Гај Муциус Скаевола и Камил'', а од десната ''Дециј, Скипион и Цицерон''. Медалјоните на римските императори ги исполнуваат шпандрилите меѓу деловите.
По нејзината долга реставрација, на (оригиналната) статуа „ Џудит и Холофернес “ од Донатело, во 1988 година и било дадено видно место во оваа просторија.
Вратата во источниот ѕид води до Сала на географски карти. Оваа врата е опкружена со два темни мермерни столба, првично од римски храм.
5.3.4 Сала на географски карти
Салата на географските карти или ''Гвардароба'' била амбициозна просторија која требало да го претстави познатиот свет од XVI век преку прикажување на збирка артефакти и мурали на картографија, сите видени во врска со научните инструменти на времето и астрономијата. Од различни причини, таа не била довршена, но сепак сметките на Џорџо Вазари, дизајнерот на собата, ја детализираат предложената цел и визуелизација на просторот. Гвардароба била нарачана од Козимо I де Медичи, Големиот војвода од Тоскана за време на неговата голема реконструкција на внатрешноста на Палацо. Изградбата на ''гвардароба'' започнала во 1563 година.
Идејата зад гардаробата е слична на онаа на студиоите од доцниот средновековен период, кои биле мали приватни студиски простори, содржани скапоцени собрани артефакти. Многу дворски резиденции поседуваат слични простори како ''гардароба'', но сепак гардаробата на Палацо дела Сињорија е еден од најраните примери што ја интегрира картографијата во нејзините украсни елементи.
''Гардероба'' најдобро се преведува на еден вид простор за складирање, или „гардероба“ и неговата цел била да смести колекција; еден вид ран ''вундеркамер''. Очигледно, колекциите на артефакти и скапоцени предмети постоеле пред ренесансата, но дури во ренесансата постојано се појавувале збирки кои биле зачувани и интерпретирани, познати како ''вундеркамер''. Приказот на Вазари за програмата за гардароба ги истакнува упатствата на Козимо I да создаде простор за некои од поскапоцените предмети во колекцијата Медичи. Тој, исто така, му наложил на Вазари да го дизајнира просторот за да биде погоден за посетителите, што на крајот станал полујавен галериски простор.
Мајсторот столар Диониџи ди Матео Нигети (активна Фиренца 1565–79) ги конструирал фино изработените и врежани ормари од орев и таванските панели кои сè уште можат да се најдат во собата и денес. Секоја од вратите требало да биде украсена со ажурирана мапа на одреден регион. Вазари ја нарекол картата мурали, Табели на Птоломеј, препознавајќи го Клавдиј Птолемеј (н.е. 127-д.145) кој има значаен придонес во историјата и напредокот на картографијата. Одговорноста за сликање на табелите на Птоломеј му била доверена на познатиот космограф Егнацио Данти, кој подоцна бил одговорен за мапите во Ватиканската галерија, Салата на мапи. Секој мурал на картата, од кој требало да има вкупно 57, бил насликан директно на вратите на кабинетот, 53 од овие мурали останале и денес. Регионите прикажани на картата би одговарале на збирка предмети и артефакти во тој кабинет. Муралите на картата биле распоредени низ вратите на кабинетот во два хоризонтални редови да ги претставуваат полутопките и да се движат низ поголемиот дел од периметарот на просторијата, само прекинати на вратата и прозорецот. Распоредот на мапите на овој начин станале познати како „циклус на карти“, термин кој најверојатно го иницирал гардароба на Козимо I. Мајскиот циклус е поделен на делови од тогаш познатите четири континенти, Европа, Азија, Африка и Америка. ''Гардароба'' бил еден од понеобичните проекти нарачани од Козимо I и затоа, Вазари концизно пишувал за нејзината програма и нејзиниот напредок.
''Над вратите на тие плакари во нивните орнаменти, фра Егнацио подели педесет и седум слики за две брачи високи и широки во пропорција, во кои се насликани со масла на дрвото со најголема трудољубивост, според начинот на минијатури, табелите на Птоломеј, сите измерени со совршена точност и поправени според најновите власти, со точни карти за навигација и нивните скали за мерење и степени, направени со врвна трудољубивост; а со овие се сите имиња и антички и модерни.''''.''''.''''Сликите на растенија и животни се точно во согласност со мапите.''''.''''.''''Земјината топка е означена јасно и е можно да се користи за сите операции на астролабот совршено'' ” - Џорџо Вазари - Животот на најистакнатите сликари, скулптори и архитекти
Освен мапите на кабинетите, собата ја краселе и други слики. Околу 300 портрети на познати личности од тоа време виселе околу највисоките периметри на ѕидовите и биле откриени од под зелените платнени завеси. Помеѓу вратите на кабинетите, требало да бидат монтирани цртежи од природна историја на флора и фауна, кои, како што Вазари посочил погоре, би биле во склад со соодветните региони на картите на сличен начин како и предметите што се откриваат под нивните соодветни регион. Собраните артефакти биле уредени и одржувани од куратори и конзерватори познати како гвардаробиере, на сличен начин како улогата на современиот музеј.
Колку е поредок некој предмет, толку бил попривлечен за колекционерот и попосакуван за колекцијата. Предметите од Америка или Новиот свет, како што тогаш се нарекувал, биле особено вредни во тоа време бидејќи на Италијанците не им било дозволено да патуваат таму без дозвола од Шпанија или Португалија. Наместо тоа, тие го истражувале овој регион преку предмети и Медичи поседуваа значајна колекција на артефакти од Америка, главно собирајќи перјаници.
5.3.5 Стара Канцеларија
Ова била канцеларијата на Макијавели кога бил секретар на Републиката. Неговата полихромна биста во теракота и неговиот портрет се дело на Санти ди Тито. Веројатно се направени по примерот на неговата смртна маска.
Во центарот на собата, на пиедесталот е познатото ''Крилесто момче со делфин'' од Верокио, донесено во оваа соба од Првиот двор.
6 Мезанин
Сместени помеѓу првиот и вториот кат, овие простории се окупирани од ренесансни и средновековни предмети дадени во аманет од Чарлс Лозер, американски иселенички колекционер и научник. Оваа збирка е една од највредните општински збирки по својата уметничка и историска вредност. Собите се наоѓаат во старата палата, а биле реновирани во средината на XV век од страна на Микелоцо. Тоа е единствениот дел од палатата каде оригиналните тавани од XIV и XV век сè уште се целосно видливи. Мајката на Козимо I, Марија Салвијати живеела во овие соби откако Козимо го преселил семејството од Палацо Медичи во Палацо Векио (во тој момент Палацо Дукале).
Во првата соба прозорецот гледа кон Плоштад дела Сињорија, а просторијата е украсена со птици, животни, риби и растителни елементи дела од Бакијака.
Во трпезаријата се наоѓа едно од најпознатите дела од колекцијата Лоезер, ''Портретот на Лаура Батифери'' (сопругата на Бартоломео Аманати ), од познатиот ренесансен сликар Бронѕино околу 1555 година. Во непосредна близина е уште едно маниристичко дело, ''Портретот на Лудовико Мартели'', од следбеник на Понтормо, веројатно Микеле Тосини. Има и мала скица на фреската, ''Битката на витезите'' за поразот на Вазари ''на Пизаните кај кулата Свети Винсент'', од студентот Џован Франческо Налдини, која порано била изложена на балконот над Салоне деи Синкеченто од Вазари. комплементарно монументално дело. Покрај огништето се наоѓаат две романескни скулптури, главен град со орел (прва половина на XIII век) и глава за крунисување (прва половина на XII век).
Во аголната соба се изложени три слики на Богородица со Младенецот. Првиот, ''Богородица со Младенецот'' е од мајсторот на светите Флора и Лусила, од XIV век. Вториот, ''Богородица со Младенецот со Свети Малиот Свети Јован'' е подоцнежно ренесансно дело на шпанскиот уметник Алонсо Берругете од 1514 до 1518 година, а третото е ''Богородица со Младенецот'' на истакнатиот сиенски уметник Пјетро Лоренцети. Во оваа соба има и ''Обожувачки ангел'' од Тино ди Камаино од околу 1321 година, ''биста на Свети Антонино'' во насликана во гипс од XV век и вез дизајниран од Рафаелино дел Гарбо.
7 Поврзано
* Италијанска готска архитектура
* Кула Емерсон Бромо-Селцер во Балтимор, Мериленд, 1911 година, правена по Палацо Векио
* Градското собрание (Чикопи, Масачусетс), 1871 година, инспирирано од Палацо Векио
* Палацо Публико, градското собрание на Сан Марино, 1884 година, споредено со Палацо