polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
אזוי אויס האט דער אלעקסאנדער הויף נישט געהערט צו קיין שום פארטיי צווישן די פוילישן אידנטום, און האט זיך באטייליגט אין די וואלן אלס אן אומפארטייאישע חרדישע פארטיי.
אגדות ישראל ביים אנהויב פון די גרינדונג פון אגודת ישראל אין יאר תרע"ב האט דער תפארת שמואל אונטערגעשריבן מיט די אגודה, אבער קורץ דערנאך, נאכן מיטהאלטן ווי אזוי עס האט זיך אויסגעשטעלט, איז ער ארויס שארף דערקעגן.
דורכאויס די יארן איז געקומען גאר שטארקע דרוק פון אסאך מאכטפולע פערזענליכקייטן אז אלעקסאנדער זאל אריינקומען אין דער אגודה, סיי ביים תפארת שמואל און סיי ביי זיין זון דער עקידת יצחק, אבער מיט דעם אלעם האבן זיי דאס קאטאגאריש אפגעווארפן און קיינמאל נישט אריין אין דער אגודה.
אויסשליסנדיג די אנטלויף פלענער וואס די חסידים האבן אנגעגרייט, זאגנדיג "בתוך עמי אנוכי יושבת, מיט די חסידים וואס מיר האבן געלעבט מיט זיי וועלן מיר שטארבן".
דורכאויסן חורבן איז דער חסידות שווער געשעדיגט געווארן ווען רוב חסידים זענען אומגעקומען על קידוש ה' צוזאמען מיטן רבי'ן דער 'עקידת יצחק', און דאס חסידות איז נאכדעם נאך נישט צוריקגעקומען אין קוואנטום צו איר היסטארישע שטעלע.
אונטער דער פירערשאפט פון רבי יצחק מנחם, איז געגרינדעט געווארן א נעץ פון ישיבות מיטן נאמען "בית ישראל" אויפן נאמען פונעם ישמח ישראל וואס האט אריינגענומען אין זיך טויזענטער בחורים לענגאויס אלע שטעט איבער גאנץ פוילן.
דער ישמח ישראל איז נפטר געווארן כ"ט טבת תר"ע, און נישט איבערגעלאזט קיין זרע של קיימא זיינע תורות זענען געדרוקט געווארן אין זיין בארימטן ספר "ישמח ישראל".
נאך זיין פטירה אין תרל"ו איז רבי יחיאל דאנציגער, דער זון פון רבי שרגא פייוויל פון גריצא, געווארן אויפגענומען צו דער הנהגה, ער איז דעמאלט געווען רב אין שטאט פילץ, און נאך עטליכע יאר האט ער זיך אריבערגעצויגן אין דער שטאט אלעקסאנדער.
א קליינע צאל חסידים האבן אנגענומען די הנהגה פון רבי אהרן צבי לאנדא, זון פונעם רבי'ן רבי דוב בעריש מביאלא, אבער ער איז נפטר געווארן פּלוצים בלויז מיט עטליכע חדשים שפעטער און עס האט אים איבערגענומען זיין ברודער רבי אלימלך מנחם מענדל לאנדא, וועלכער איז אריבער אין שטעטל סטריקאָוו און דאָרט געגרינדעט דעם סטריקאָווער הויף.
אין די יארן ווען די בריטישער מאנדאט האט געהערשט אויף ארץ ישראל זענען עטליכע הונדערט אלעקסאנדער חסידים ארויף זיך באזעצן אין ארץ ישראל, און האבן געגרינדעט שטיבלעך אין תל אביב, אין חיפה, אין בני ברק ווי דאס אלעקסאנדער שטיבל איז געוועהן די ערשטע חסידישע שטיבל אין שטאט, אין רחובות און "ישיבת ישמח ישראל" אין ירושלים.
נאך זיין פטירה, האבן די מערהייט פון אלעקסאנדער חסידים געקרוינט דעם אינגערן ברודער פונעם ישמח ישראל, רבי שמואל צבי דאנציגער, וועלכער איז נפטר געווארן כ"ט תשרי ה'תש"ג.
אין יאר תש"ב, עטלעכע חדשים נאך זיין פאטער'ס פטירה, האט ער חתונה געהאט מיט רייכל אונגער פון קליוולאנד, אהייא, א טאכטער פון רבי נפתלי אונגער הי"ד, דער ניימארקער רב, אן אייניקל פון רבי מרדכי דוד אונגאר פון דאמבראוו און רבי נפתלי צבי הורוויץ פון ראפשיץ.
ער האט אויך אויפגעשטעלט די ארגאניזאציע "רופא" צו שטיצן יידן וואס זענען געקומען קיין באסטאן פון איבער דער גארער וועלט צו די גרויסע שפיטעלע און דאקטוירים אין באסטאן.
זייערע קינדער זענען: רבי פינחס הורוויץ, באסטאנער רבי אין ניו יארק רבי מאיר אלטער הורוויץ, באסטאנער רבי אין הר נוף מרת שיינא, דאס ווייב פון רבי יוסף פרענקל, וויליעפאלער רבי אין פלאטבוש רבי נפתלי הורוויץ, באסטאנער רבי אין באסטאן מרת טויבא, ווייב פון הרב געלטצעלער
רבי לוי יצחק איז געבוירן כ"ז סיון, ה'תרפ"א אין באסטאן, מאסאטשוסעטס צו זיין פאטער רבי פינחס דוד הורוויץ, דעם ערשטן באסטאנער רבי, און זיין מוטער רביצין שרה סאשע הורוויץ.
שפירא שרייבט אפט אויף די פאפולערע ספרים בלאג, ווי זיינע סענסעציאנאלע ארטיקלן האבן זיי געמאכט זייער פאפולער, ווי אויך אין אנדערע קובצים, ווי חקירה, תורה ומדע און מילין חביבין, ווי אויך גיט ער שיעורים פאר די אן-ליין זייטל "תורה אין מאושען".
נאך א ביכל, "טוישן די אומטוישבארע: וויאזוי ארטאדאקסישע אידישקייט שרייבט איבער איר היסטאריע", האט געזאלט געדרוקט ווערן אין 2011, אבער איז אפגעשטיפט געווארן צו 2013 צוליב דעם וואס שפירא האט אוועקגעגעבן אסאך צייט פאר די רייזעס וועלכע ער פירט אן קיין אייראפע און אזו אויך צוליב די חומר פאר דעם בוך איז פיל מער ווי ערווארטעט.
שפירא האט באקומען זיין בעטשלאר'ס דיפלאם אין בראנדייס אוניווערסיטעט, און זיין דאקטאראט אין הארווארד אוניווערסיטעט, ווי ער איז געווען דער לעצטער תלמיד צו באקומען א דאקטאראט פון פראפ' יצחק אשר טווערסקי ז"ל מ'טאלנע, איידעם פון רבי יוסף דוב סאלאווייטשיק.
שפירא איז שטארק בארימט פאר זיין בוך "די גרעניצן פון ארטאדאקסישער טעאלאגיע: דעם רמב"מ'ס 13 עקרים פריש אפגעשאצט", וואו ער ווייזט אויף אז די 13 עיקרי אמונה זענען נישט געווען קיין אנגענומענע דאגמעס אין לויף פון דער היסטאריע.
שפירא האט אויך ארויסגעגעבן א ביכל איבער שאול ליבערמאן ז"ל און זיין פארוואלקנטער שייכות צו דער ארטאדאקסישער וועלט, און א בוך איבער הגרי"י וויינבערג ז"ל .
פאר א קורצער צייט האט דער עקידת יצחק זיך אויפגעהאלטן אין לאדזש, אבער ער איז געווען געצוואונגען צו אנטלויפן, צוליב די שטארקע זיכונגען נאך אים, ער איז דאן אריבער קיין ווארשע.
ביז דערוויל האבן די אלעקסאנדער חסידים איבער דער וועלט ערלעדיגט ספעציעלע סערטיפעקאטן אז דער עקידת יצחק זאל קענען אנטלויפן צוזאמען מיט דער משפחה קיין ארץ ישראל, אבער ווי נאר ער האט געהערט דערפון האט ער דאס קאטעגאריש אפגעווארפן זאגנדיג "וואס ווילט עטס האבן פון מיר, יעך זאל מיך ראטעווען ווען אלע אידן זענען אין אזא עת צרה, ניין בתוך עמי אנוכי יושבת, מיט די אידן וואס מיר האבן געלעבט מיט די אידן וועלן מיר צוזאמען אומקומען אויף קידוש ה'".
מלחמה יארן אין חודש אלול תרצ"ט גלייך ווען עס האט אויסגעבראכן די צווייטע וועלט-מלחמה, האט ער מרמז געוועהן אז די צרות וואס קומען וועלן זיין אסאך ערגער ווי די צרות פון גזירות ת"ח ות"ט.
אינעם ערשטן טאג פון סליחות איז ער אנטלאפן צום דערנעבעדיגן לאדזש זיך צו אויסבאהאלטן, און טאקע געציילטע שעות שפעטער זענען די נאציס אריינגעקומען אינעם שטעטל אלעקסאנדער ווי זיי האבן גלייך אנגעהויבן ארומצוזוכן דעם אלעקסאנדער רבי, שפעטער האבן זיי אינטערגעצינדן דעם שטאטישן בית המדרש און דערין אריינגעווארפן אלע ספרי קודש וואס זיי האבן צוזאמגענומען פונעם גאנצן שטאט, און אזוי אויך אפגעשפארט דעם רבינ'ס בית מדרש און זיין גאנצע הויז.
אין חודש טבת תש"א האבן די נאציס צוזאמגעווארפן דעם רעבינ'ס בית המדרש און דאס גאנצע חצר, וועלכע זענען געווען פון האלץ, אויסער דעם רבינ'ס נייעם הויז, און דערנאך פארברענט דעם רבינ'ס ספרים, און פארשיקט זיינע כתבי ידות צו אן אומבאקאנטן ארט.
אנהייב יאנואר איז ערשינען א ספיציעלע נומער פון דער נאצישער פראפאגאנדע צייטונג "דער שטירמער", געווידמעט ספיציעל אויף דער אלעקסאנדער רבי אונטערן קעפל 'דער פאלקס-פיינט', אין וועלכער עס איז ערשינען זיין בילד, דאס בילד פון בית המדרש, זיין פריוואטער מקוה און זיין דירה, צוזאמען מיט פאלשע מעשיות.
דורכאויס די יארן איז געקומען גאר שטארקע דרוק פון אסאך מאכטפולע פערזענליכקייטן אז אלעקסאנדער זאל אריינקומען אין דער אגודה, אבער מיט דעם אלעם האבן ער דאס קאטאגאריש אפגעווארפן און קיינמאל נישט אריין אין דער אגודה.
ער האט געלייגט א דגוש אויף ענווה, אהבת ישראל אויך האט ער שטארק מקפיד געווען אויף געבן צדקה יעדן טאג און דאווענען מיט א מניין, און ער האט דאס פארלאנגט פון זיינע חסידים.
אין די ווארשעווער געטא ווי ער האט געוויילט פאר א קנאפע צוויי יאר, האט ער האט אפיציעל געארבעט אונטער א פאלשער נאמען אינעם "שולץ פאבריק", אונטערן פירערשאפט פון אברהם הענדל.
לעבנסגעשיכטע ער איז געבוירן געווארן אין אלעקסאנדער, אין יאר ה'תר"ם צו זיין פאטער רבי שמואל צבי דאנציגער, דער דריטער אלעקסאנדער רבי, דער "תפארת שמואל", א זון פונעם אלטער רבי פון אלעקסאנדער, און צו זיין מרת מוטער שרה רבקה גארמאן.
רבי יחיאל יהושע איז געבוירן אין יאר תרס"א צו זיין פאטער רבי ירחמיאל צבי, וואס איז שפעטער געווארן רבי אין שעדליץ, פוילן, און צו זיין מאמען, א טאכטער פון רבי אריה לייביש עפשטיין, דער אזשעראווער רבי.
רבי יחיאל יהושע ראבינאוויטש , באקאנט מיטן נאמען פון זיין ספר אלס דעם חלקת יהושע, איז געווען ביאלער רבי און א מיטגליד פונעם מועצת גדולי התורה פון אגודת ישראל.
אידעלעך האבן זיך באזעצט אין דעם געגנט לכאורה סוף יארן שנות ת׳ ביז עס האט זיך אנטוויקלט א קהילה מיט אירע צוגעהערן אין די שפעטערע יארן פון שנות ת״ק.
סוף ת״ק יארן איז געווען א רב ר׳ יודא ליב טעלטש צו וועמען עס איז דא עטליכע געשריבענע תשובות פון חתם סופר און בזמנו האט מען געמאכט די תקנת הקהלה אויף וואס דער דין תורה האט זיך באצויגען 60-70 יארן שפעטער.
ביים וואג איז דא צוויי דערפלעך, אויף דער זייט פון גאלאנטא הייסט דאס שטעטעלע שאלא (אזוי ווי דונא סערדהעל וואס ליגט ביים דוניי און באדראג קערעסטיר וואס ליגט אויף דעם באדראג) און אויף דער אנדערער זייט איז דאס שטעטעלע וועטש וואו ר׳ בענדיט ליכטנשטיין אבי ר׳ הלל האט געוואוינט.
אויף דער זעלבער זייט וואסער פון וועטש ארויף צו צפון איז נייטרא וואו אידן האבן געוואוינט הונדערטער יארן און אויף דרום מזרח נישט צו ווייט איז שוראני ווי דער הייליגער ליקוטי חבר בן חיים און דערנאך רבי יהודה גרינוואלד, שפעטער אב״ד סאטמאר איז געווען רב.
דער הייליגער צאנזער רב האט זיך אויסגעדרוקט אויף רבי דוד'ל מיט גרויס הערצה און חשיבות, און ער האט געזאגט אז "ללוב" – מיינט ל"ו ל"ב, מיינענדיג אז ער האט א ריכטיגע הארץ פאר דעם אויבערשטן, און פאר יודנ'ס וועגן.
דער תפארת שלמה ברענגט אז רבי דוד'ל לעלובער האט זיך אויסגעדריקט מיט ווייטאג, "ווי קענט איר זאגן אז איך בין א צדיק הדור, אויב איך פיל נאך א גרעסערע ליבשאפט צו מיינע קינדער ווי צו אנדערע אידן.".
ווען די צוויי הייליגע ברידער דער רבי ר' זושא און דער רבי ר' אלימלך זכותם יגן עלינו זענען ארומגעגאנגען גלות ליידן, זענען זיי געוואויר געווארן פון דעם יונגל דוד'ל.
ווען די מוטער איז אנגעקומען אהיים, האבן זיי איר געפרעגט, זאגט אונז די התנהגות פון אייער מאן ווי אזוי ער פירט זיך אויף אין אלגעמיין וואס צוליב דעם האט איר זוכה געווען צו אזא הייליג קינד?
דער הייליגער לעלאווער פלעגט אפּרעכטן אסאך התבודדות אין פעלדער און וועלדער, און האט זיך געדרייט צווישן דעם המון עם אריינלייכטענדיג א קדושה און דערהויבנקייט אין פּשוט'ע אידן.
מען דערציילט אז ער האט געהאט א קלייט אין די יונגע יארן, אבער עס איז קוים געווען אפן עטליכע שעה אין טאג, אויס זארג אז דער עולם וועט קויפן דוקא ביים אים, און אנדערע וועלן אזוי ארום דערלייגן פרנסה.
האט זי געענפערט, איך זע נישט ביי אים עפעס ספעציעלס, נאר איין זאך וואס איך טו בייוואוינען, יעדן שבת נאכמיטאג ביי שלש סעודות ווען ער זינגט דעם זמר "בבואו מאדום" און ווען ער קומט אן צו דעם חרוז "ויזכו לראות בנים ובני בנים עוסקים בתורה ובמצות" וויינט ער בדמעות שליש און קלאפּט זיך דעם קאפּ אין דער וואנט, און בעט השי"ת אז ער זאל זוכה זיין צו א לייטיש קינד, אן ערליכער איד, ער וויינט אזוי שטארק ביז ער פאלט אינגאנצן חלשות אז מען מוז אים דערמונטערן.
פון זיינע באקאנסטע תלמידים איז דער רבי דער גרויסער דאקטער, רבי חיים דוד בערנהארד, שפּעטער באקאנט אלס רבי חיים דוד פון פיעטרקאוו, וועמען ר' דוד'ל האט מחזיר בתשובה געווען.
ביאגראפיע רבי ישראל משה איז געבוירן געווארן אין ניו יארק, פאראייניגטע שטאטן, אלס איינציקער זון צו זיין פאטער רבי אברהם יעקב פרידמאן, דער זון פון רבי מרדכי שלום יוסף און זיין מוטער ציפורה פייגא .
קאנטראצעפטיוון רעכענען אריין אופנים וועלכע האלטן צוריק די שפארם פון פערטעלעזירן דעם איי ווי קאנדאמען אדער דיאפראמען, פילן מיט הארמאנען פון שוואנגערן וועלכע מען נעמט איין און נאך.), קאנטרעגעסטאציע (דאס פארמיידן פונעם אימפלאנטאציע פונעם בלאסטאסיסט.
קאנטרעגעסטאציע רעכנט אריין געצייג וועלכע מען לייגט אריין אינעם טראכט אפצוהאלטן דעם איי פון זיך איינפלאנצן אינעם טראכט.), אבארטאציע (ענדיגן די אנטוויקלונג פון דעם אומאנטוויקלט קינד ווען ער איז נאך אין דעם מוטער'ס טראכט), סטערעלעזאציע , און צייט מעטאדן (אויס'חשבון'ן די צייט פון אוויולעציע און נישט האבן געשלעכטליכע באציאונגען דאן).
די טערמין איז געשאפן געווארן אין 1985 דורך דעם פראנצוזישן וויסנשאפטלער עטיען־עמיל באליע וועלכער האט געשפירט אז מען ברויך האבן א ספעציעלע טערמין פאר דאס אפהאלטן דעם איי-איינפלאנץ, וועלכער ליגט נישט אין די צוויי אנדערע טערמינען "קאנטראצעפטציע" און "אבארטאציע" .
נוצן די פאסיגע טערמין איז שטארק נוגע, ווייל עס איז א לעגאלע פראגע ווען די שוואנגער הייבט זיך אן, ביים קאנצעפציע , צו ביים איינפלאנץ פון די איי אין די מוטער'ס טראכט.
קאנטראצעפטציע קאנטראצעפטציע ווערט דעפינירט אלס דער אפהאלט פון פערטילעזאציע עס רעכנט אריין צוריקהאלט מעטאדן, וועלכע מאכן אוממעגליך פאר די שפארם און איי פון זיך טרעפן (ד.ה.
מעכאניזם פון די מעטאדן און זייער טערמינאלאגיע די פונקציע פון געבורט קאנטראל ווערט קלאסיציפירט לויט די שטאפל פון רעפרעדוקציע ביי וועלכער עס איז אקטיוו.
די צוויי עלטערע ברידער פון שד"ל זענען אוועק אין זייער יוגנט, דערפאר האט חזקיה געשיקט שד"ל לערנען אין א תלמוד תורה שוין ביי די דריי ווייל ער האט מורא געהאט אז ער וועט נישט עספיען מקיים צו זיין מיט אים די מצווה פון לערנען מיט אים תורה.
ביי די אכט יאר האט שוין שד"ל אנגעהויבן שרייבן פאעזיע און העברעאיש און אין איטאליעניש, און שוין דאן האט ער אנגעהויבן טראכטן אז מען דארף שרייבן א נייע פירוש אויף מקרא.
ביז די דרייצען האט שד"ל ווייטער אנגעהאלטן מיט זיינע שטודיעס אינעם אידישען שולע, אבער דאן האט ער איר געמוזט פארלאזן צוליב א שווערע קרענק וואס האט אים דאן באטראפן.
לעבן און שאפן שמואל דוד לוצאטו איז געבוירן געווארן אין טריעסטע, באיטאליע, אום א' אלול ה'תק"ס , צו זיינע עלטערן חזקיה און רבקה מלכה, פון די באקאנטע איטאליענישע משפחה "לוצאטו".
אזוי אויך האט ער מחבר געווען פירושים אויף אנדערע ספרים פון די כתבי הקודש, ספרים אויף די גראמאטיק פון העברעאיש און אראמיש, אן איבערזעצונג פון דעם סידור אויף איטאליעניש, שטודיעס אין די היסטאריע פון די אידן, ווי אויך ביבליאגראפישע און ביאגראפישע ביכער.
צוזאמען מיט נחמן קראכמאל , שלמה יהודה ליב הכהן ראפאפארט און יום טוב ליפמאן צונץ איז שד"ל געווען פון די ערשטע מיטגלידער און די חכמת ישראל באוועגונג, וואס האט עוסק געווען אין דער וויסענשאפטליכער/אקאדעמישער שטודיע פון אידישקייט.
שד"ל איז געווען א ראציאנאליסט, אבער ער איז געווען אנטקעגן דער פילאסאפיע פונעם רמב"ם און אבן עזרא, און האט ליבערשט אויסגעוועלט דעם מהלך פון רבי יהודה הלוי.
ל"ג בעומר ת"ש האט ער געהייראט חוה אסתר גרשונאוויטש, די טאכטער פון רב אברהם יצחק גרשונאוויטש, אב"ד זשאבינקע און ראש ישיבה פון ישיבת תפארת ציון אין בני ברק.
הרב מיכל יהודה ליפקאוויטש (גבוירן כסלו ה'תרע"ד, דעצעמבער 1913 – כ"ו סיון ה'תשע"א, 27סטן יוני 2011) איז געווען ראש ישיבה פון דער פאנאוועזשער ישיבה קטנה, א מיטגליד פון דער מועצת גדולי התורה פון דגל התורה און איינער פון די פירער פונעם ליטווישן ציבור.
זיי האבן אויסגעקליבן הרב זאב גאלד צו שטיין אין שפיץ פון דעם מוסד, און ער האט אויסגעוועלט דעם נאמען "תורה ודעת" אויפן נאמען פון הרב יצחק יעקב ריינעס'נס ישיבה אין לידא, וואו הרב גאלד האט געלערנט אין זיין יוגנט.
אין די יארן ווען הרב גדליה שארר און הרב יעקב קאמינעצקי זענען געווען ראשי ישיבה האבן זיך געשאפן צוויי פראקציעס אין ישיבה, איין האט געהייסן "ר' יעקב'ניקעס" און די צווייטע "רב שארר'ניקעס".
מיט דעם אלעם איז די ישיבה אייגענארטיג מיט דעם וואס זי ערלויבט אירע תלמידים צו גיין שטודירן אין קאלעדזש, עפעס וואס איז פארבאטן אין רוב חרדישע ישיבות היינט צו טאגס.
ווען וויליאמסבורג איז נאך דער צווייטער וועלט קריג געווארן שטארק חסידיש האט תורה ודעת פארקויפט זייער געביידע פאר פאפא חדר, און זיי האבן זיך אריבערגעצויגן קיין קענזינגטאן וואו א גרעסערער עולם אמעריקאנער אידן האבן געוואוינט.
ער האט געלערנט ביים חמדת שלמה, דער ערשטער אב"ד פון ווארשע, ביי די אכצן יאר האט ער באקומען היתר הוראה, און ער האט באקומען די שטעלע פון רב און אב"ד פון שאדיק אין מערב פוילן.
זומער תרצ"ח , איידער די צווייטע וועלט מלחמה האט אויסגעבראכן, האט ער פארלאזט קאמעניץ און געפארן קיין לאנדאן, וואו אהין זיינע טאטע־מאמע האבן אימיגרירט אין תרצ"ב .
אין לאנדאן האט ער געלערנט אין דער תורת אמת ישיבה פון הרב משה שניידער, אבער ווען די מלחמה האט אויסגעבראכן איז ער אינטערנירט געווארן צוזאמען מיט אלע דייטשע בירגער.
נאכדעם האט ער אריינגעטראטן דעם גייטסהעדער כולל וואס הרב אליהו אליעזר דעסלער האט דעמאלסט אויפגעשטעלט, און ער איז געווען דער איינציגער בחור דארט צווישן די כולל יונגעלייט.
מאָרפאָלאָגיע די קערפּער גרייס וואַריאירט ביי רונדווערעם זייער ברייט, פון מיקראָסקאָפּישע אינטערסטיציאַלע פאָרמען פון 80 מיקראָן ביזן גיגאַנטישן פּאַראַזיט פון קאַשאַלאָט , וואָס קען דערגרייכן די לענג פון 8.5 מעטער.
די סימעטריע איז גרונטזעכלעך צווייזייטיק, אָבער זי באַהעפט זיך מיט פאַרשיידענע טיפּן פון ראַדיאַלער סימעטריע, דהיינו: צוויישטראַליקע סימעטריע אין מוסקולאַטור, דריישטראַליקע סימעטריע פון קאָפּ (אין דער לאַגע מוסטער פון סענסאָרישע אָרגאַנען, ווי אויך אין שלונג).
זיי זיינען אויסערסט איינאַרטיק און פּראָסט אויסגעבויט, אָבער זייער בויפּלאַן האָט זיך אויסגעוויזן אַלס עקאָלאָגיש זייער אוניווערסאַל און פּלאַסטיש.
גרינגער צו פארשטיין די צוזאמענשטעל פון כעמיקאלן איז וויכטיג צו וויסן אז יעדע אביעקט וואס איז פאראן אין דער וועלט איז א צוזאמענשטעל פון פארשידענע סובטאנצן וועלכע האלטן זיך אינאיינעם מיט א ספעציעלע כוח זינט די וועלט'ס באשאפונג.
אויב דאס ווערט שאקירט פאסירט א קייט רעאקציע וועלכע צוברעכט די מאליקולס (די קלענסטע פיזיקאלע צוזאמענשטעל פון צוויי כעמיקאלן ווערט גערופן א מאלעקול) און עס בלייבט איבער קארבאן דיאקסייד, וואסער, און אקסיגען.
די סיבה פארוואס די מאליקולס ווערן צעבראכן איז וויבאלד די כעמיקאל איז נישט סטאביל און איינמאל עס קומט א טויש אין סיטואציע וועלן די מאלעקולן וועקן צעמישט און צוריקגיין צו זייערע ארגינעלע סטאבילע אויפפירונג.
די הויפט פליסיגע אויפרייס כעמיקאל איז ניטראגליצערין וועלכע איז א געמיש פון עסיד און גליצערין, א כעמיקאל וואס איז צוקערדיג און ווערט גענוצט צו אויסדינען בלוט אין דיאלעסיס פראדעצור און ווערט אויך גענוצט אלס א סובטאנץ צו פארשידענע ערליי עסנווארג ווי יאגורט און פוד קאלארינגס.
אין 1962 איז ער מאביליזירט געווארן צום שייטת 13, ער איז דורכגעפאלן אין די טרענירונגען, ער איז אריין אין די אינזשעניר אפטיילונג, ווי ער איז ארויף געקראכן אויפן מיליטערישן לייטער, ער איז אריבער צו די פאראשוטיסטן, ביי די זעקסטאגיקע מלחמה איז ער געווען א קאפיטאן פון א קאמפאניע, און ביי די נאכפאלגענדע מלחמות יום כיפור מלחמה, קריג פאר די פרידן פארן גליל.
יצחק מרדכי (געבוירן העברי; ו' כסלו תש"ה, געבוירן הלועזי; 22סטן נאוועמבער 1944) איז געווען א הויכראנגיקער אפיציר אין צה"ל, און א ישראל א פאליטיקער, ער האט געדינט אלס מיניסטער אין די רעגירונג אין ישראל, און קאמאנדירט אויף וויכטיקע פאזיציעס אינערהאלב די ארמיי.
ער האט אפגעטרעטן פון זיין אמט אלס מיניסטער אין יאר 2000, נאכן ווערן אנגעקלאגט אין געריכט, פארן סעקסועל באלעסטיקן עטליכע פון זיינע אונטערטאנען אין פאליטיק און אין די ארמיי.
אין 1999, האט ער זיך אפגעזאגט פון פאסטן נאך א געראנגעל מיט נתניהו, ער האט צוליב פאפולאריטעט זיך פארמאסטן אין די וואלן יענע יאר, אין דער צענטראלער פארטיי, אהוד ברק האט געזיגט און יצחק איז געווארן וויצע פרעמיער, אזוי אויך טראנספארטאציע מיניסטער.
ראש ישיבה אין אנהייב פון דער ערשטער וועלט מלחמה האבן הרב אברהם חיים עדס און הרב חיים שאול דווייק אים געהאלפן אנטלויפן קיין עגיפטן כדי זיך ארויסדרייען פון דער אטאמאנישער ארמיי, מיט דעם וועט ער קענען עוסק זיין אין לערנען תורה.
דורכאויס דער וועלט מלחמה איז נישט געווען קיין גוטע פארבינדונג צווישן עגיפטן און ארץ ישראל, האט ער נישט געקענט באקומען א בריוו ווען זיין ברודער אליהו איז געשטארבן פון א לונגען אנטצינדונג אין דער אטאמאנישער ארמיי.
ביאגראפיע הרב עטייה איז געבוירן געווארן אין חאלאב אין דער היינטיגער סיריע, דעמאלסט א טייל פון דער אטאמאנישער אימפעריע, צו זיין פאטער הרב יצחק עטייה און זיין מוטער מרת לאה הלוי, ביידע פון רבנישע משפחת אין דער חאלאבער קהילה.
פון זיין פאטער'ס זייט איז ער אן אייניקל פון הרב שם-טוב עטייה, א תלמיד פון הרב יוסף קארו, און פון זיין מוטער'ס זייט איז ער אן אייניקל פון הרב אליהו שמאע, מחבר פונעם ספר "קרבן אשֶ‏ה".
אין תרס"ז האט ער אנגעהויבן לערנען אין דער אוהל מועד ישיבה, וואס איז שפעטער געווארן ישיבת פורת יוסף, ווען די ראשי ישיבות זענען געווען הרב רפאל שלמה לאניאדא און הרב יוסף ידיד הלוי.
נאך באקאנטע תלמידים זענען הרב יהודה צדקה, הרב בן ציון אבא שאול, הרב מרדכי אליהו, הרב חיים דוד הלוי, הרב דוד שלוש רב פון נתניה, און הרב ציון לוי .
הרב עזרא עטייה (ארויסגערעדט אַטיע; גריפן המורה, חכם עזרא, געבוירן י"ז שבט ה'תרמ"ז 11טן פעברואר 1887 - י"ט אייר ה'תש"ל, 25סטן מיי 1970) איז געווען דער ראש ישיבה פון ישיבת פורת יוסף.
קורץ פארן זמן ווען שבת קומט אריין פלעגן זיי זאגן די ווערטער "בוא ונצא לקראת שבת המלכה" און זיי זענען ארויסגעגאנגן אין די ווייסע שבת קליידער צו א פעלד כדי מקבל זיין דעם שבת.
מקור פונעם מנהג דער מנהג האט שוין א שורש אין דער גמרא, אין מסכת שבת , שטייט: "רבי חנינא מיעטף וקאי אפניא דמעלי שבתא (ער האט זיכט אנגעטון דעם טלית און איז געשטאנען ביים אריינקומען פון שבת), אמר: "בואו ונצא לקראת שבת המלכה".
קבלת שבת איז א גרופע פון קאפיטלעך פון תהילים און א פיוט וואס מען זאגט אין שול פרייטאג פארנאכט צווישן תפילת מנחה און מעריב, און מיט דעם באצייכנט מען דעם אנהייב פון שבת.
אויך אין ביאלע איז געווען א גרויסער קאצקער שטיבל, און אין יאר ה'תרט"ז האט מען אויפגענומען דעם קאצקער רבי'נס מחותן, הר"ר נחום זאב בארנשטיין, מחבר פון אגודת אזוב, אלס שטאטס-רב אין ביאלע.
הרב יצחק יעקב ראבינאוויטש, אן אייניקל פונעם ייד הקדוש און מחבר פון דברי בינה, האט אויפֿגעשטעלט זײַן הויף אין ביאלע; ביז צום היינטיגן טאג פירט זיך ווײַטער דאס ביאלער חסידות.
יידן אין ביאלע האבן פֿאַרמאגט א טשוועקעס פֿאַבריק, א גאַרבערײַ, א שיך פֿאַבריק, טארטאקעס, ציגל אויוונס, מעל מילן, א זייף פֿאַבריק, א ברײַערײַ און נאך פֿאַבריקן.
עס זענען געווען אזעלכע וואס האבן געזען אין מוסאליני, איינער וואס ברענגט צו א סטאבילע צושטאנד, ספעציעל נאך דער ערשטער וועלט מלחמה, און שפעטער א שווערע רעסעסיע אין אייראפע, און די וועלט ווירטשאפט קריזיס, פון יאר 1929.
ער האט אפגעשאפן די דעמאקראטיע, און ער האט אויפגעשטעלט א רעגירונג באזירט אויף פאשיזם, וואס האט געהערשט מיט אן אייזערנעם פויסט, און האט טעראריזירט די באפעלקערונג.
זיין הערשאפט האט ער פארזיכערט, דורך א מיליציע, גערופן שווארצע העמדער, וואס האבן אונטערדרוקט קעגנער, און סתם ציווילע בירגער, און מענטשען רעכט איז איגנארירט געווארן.
אנגעפאנגען פון די באשטעטיקונג פון די נאציאנאלע פארשטענדעניש, דאס אויסקלויבן א פרעזידענט, אויפשטעלן א פאראייניקטע רעגירונג, און רעפארמען צו די קאנסטיטוציע."
די אפמאך האט אינגאנצן געטוישט די פאליטישע קאכלעפל וואס איז געווען אנגענומען אין לבנון, נאכן נאציאנאלע פארשטענדעניש, פון 1943, פון ניין און ניינציג פארלאמענט דעפוטאטן, צוטיילט צו פינף און פופציג קריסטן, דאס איבריגע מוסלמענער.
אונטערגעשריבן דורך אלע לעבנס פארבליבענע פארלאמענט מיטגלידער, אין לבנון פון די 1972 וואלן (דאס איז געווען דאס לעצטע מאל, וואס לעבאנעזע בירגער האבן ערוויילט א רעגירונג, ביזן ענדע פונעם בירגערקריג), ביים סוף פון לבנון ברודער קריג.
די אפמאך באצייכענט צווישן אנדערע, דאס ספעציעלע צוזאמענארבעט צווישן סיריע און לבנון, און באטאנט אז סיריע וועט פארבלייבן אין לבנון, פאר צוויי יאר, ביז עס וועט הערשן א פולשטענדיקע שלום, צווישן די פארשידענע פארטייען.
דערנאך איז גריכנלאנד אראפגענגאנגען ביז אין יאר 168 האט די רוימישע אימפעריע איינגענומען גריכנלאנד, וואס איז דעמאלסט געווארן א פראווינץ אין דער רוימישער אימפעריע.
ווען די רוימישע אימפעריע האט זיך צעשפאלטן אויף צוויי אין דעם 4טן יארהונדערט, איז גריכנלאנד געווען אין דעם מזרח טייל, וואס מען רופט היינט די ביזאנטישע אימפעריע, מיט איר הויפטשטאט אין קאנסטאנטינאפאל.
אין דעם 9טן יארהונדערט פאר דער ציווילער רעכענונג האט אנגעהויבן א נייע תקופה אין די געשיכטע פון גריכנלאנד, ווען די שטאטס שטאַטן ווי אטען, ספארטא און נאך זענען אויפגעשטעלט געווארן.
ווען די איטאליענער האבן נישט געקענט אייננעמען גריכנלאנד, האט נאצי דייטשלאנד אריינגמישט אין דער מלחמה און האבן געהערשט אין גריכנלאנד ביזן סוף פון דער מלחמה.
רבי אלימלך מנחם מענדל לאנדא פון סטריקאוו , דער "אלטער רבי" פון סטריקאוו—זון פון רבי בעריש ביאלער, רבי פון די ווארקער חסידים רבי יעקב יצחק דן לאנדא פון סטריקאוו —זון פון רבי אלימלך מנחם מענדל רבי אברהם אביגדור נחום לאנדא פון סטריקאוו —זון פון רבי יעקב יצחק דן רבי דוד בראנדער פון סטריקאוו-בני ברק—איידעם פון רבי אברהם אביגדור נחום רבי יעקב דן שטערן פון סטריקאוו-ירושלים—אייניקל פון רבי אברהם אביגדור נחום
זיין מוטער האט זיך שטארק דערקעגנט, מיט דער טענה אז ווערן א רבי איז א סכנה פאר איר זון, אבער ער האט נאכגעגעבן דעם דרוק פון די חסידים און האט אויף זיך גענומען די רביסטעווע אין שעדליץ י"ד שבט תר"ע.
נאך דער פטירה דער ישמח ישראל פון אלעקסאנדער, וואס האט נישט איבערגעלאזט קיין קינדער, זענען די מערהייט פון זיינע חסידים אריבער צו זיין ברודער דער תפארת שמואל און א טייל חסידים זענען אריבער צו רבי אהרן צבי לאנדא פון ביאלע.
סטריקאוו אין פוילן איז א באקאנטע שטאט אין די חסידישע קרייזן, וואס דארטן האט רבי אלימלך מנחם מענדל לאנדא געגרידעט זיין חסידישן הויף, וואס האט ממשיך געווען דעם דרך פונעם ווארקער חסידות (וואס זיין פאטער רבי בעריש ביאלער איז געווען איינער פון זייערע רביס).
זיין ברודער רבי אלימלך מנחם מענדל האט איבערגענומען די הנהגה פון אים און האט זיך באזעצט אין סטריקאוו.ביי דער ערשטער וועלט מלחמה האט רבי אלימלך מנחם מענדל האט ער געוואוינט אין זגיערזש.
צווישן די חסידים וואס זענען צו אים געפארן זענען געווען אזעלכע וואס האבן אליין געפירט רבי'שע הויפן ווי ר' שלום מקוידנאוו און ר' ירחמיאל משה מקאזניץ, און נאך.
אויך האבן זיך אנגעשלאסן צו ר' איציקל גאנצע גרופעס חסידים נאך די הסתלקות פון זייער פריערדיגע רבי'ס, ווי די חסידים פון ר' שמואל קאמינקער און ר' משה סאווראנער זצ"ל.
רביסטעווע אנדערש ווי זיינע זיבן ברידער, וועלכע האבן באלד אנגעהויבן פירן רבי'שע הויפן אויסגשפרייט איבער אוקראינע, האט ר' איציקל נישט אנגעהויבן שנעל צו פירן א רבי'סטווע גלייך נאך זיין פאטער'ס פטירה.
ערשט נאך דער פטירה פון זיין צווייטער פרוי מלכה, די טאכטער פון דעם רוזשינער, און דאס חתונה האבן מיט זיין דריטער פרוי, חנה סימא, די טאכטער פון ר' נפתלי צבי פון סקווירא, וואס איז געווען א זונס זון פון ר' צבי הערש, זון פונעם בעל שם טוב, האט זיך ר' איציקל באזעצט אין דער שטאט סקווירא, דאס פריערדיגע וואוין-ארט פון זיין פארשטארבענעם שווער, און אנגעהויבן פירן רבי'סטעווע.
לויט ווי חסידים דערציילן האט דער שינאווער רב, באקאנט אלס א שטרענגער מחמיר אין הלכה, נישט געקענט סובל זיין ביים צווייטן שבת ווען א משרתת האט געצינדן ליכט אביסל שפעט, און איז אוועקגעפארן פון סקווירא אן אנטוישטער.
רבי איציקל איז געבוירן אין יאר ה'תקע"ב, צו זיין פאטער הרב מרדכי טווערסקי, "דער טשערנאבלער מגיד", א זון פון הרב מנחם נחום טווערסקי, "דער מאור עינים", און צו זיין מוטער פייגעלע, א טאכטער פון ר' דוד לייקעס.
ווען ר' איציקל סקווערער האט גענומען די רביצין חנה סימא, האט ער געזאגט אזוי, איך מיין נישט קיין כבוד און נישט קיין געלט, מיטן טון דעם שידוך, איך וויל נאר ממשיך זיין בעשמ'סקע הייליגע נשמות אויף דער וועלט.