polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
מועצת גדולי התורה פון דגל התורה אין תשמ״ט האבן די ליטווישע זיך צעטיילט פון אגודת ישראל, און זיי האבן אויפגעשטעלט א באזונדערע מועצת גדולי התורה אונטער הרב שך, מיט די מיטגלידער: דער בעלזער רבי, הרב שמחה זיסל ברוידא ראש ישיבת חברון, הרב אהרון יהודה לייב שטיינמאן, הרב משה שמואל שפירא ראש ישיבת באר יעקב, הרב נסים קארעליץ, הרב אברהם יעקב זאלאזניק ראש ישיבת עץ חיים, הרב מיכל יהודה ליפקאוויטש, הרב מרדכי מן ראש ישיבת בית הלל, הרב צבי מארקאוויטש ראש ישיבת קארלין, הרב חיים פנחס שיינבערג ראש ישיבת תורה אור, הרב זלמן ראטבערג ראש ישיבת בית מאיר, הרב בנימין ביינוש פינקל ראש ישיבת מיר און הרב אברהם פארבשטיין ראש ישיבת חברון.
אין תשס"ג האט מען באשטימט נייע מיטגלידער: הרב גרשון עדלשטיין, הרב שמואל אויערבאך, הרב מאיר צבי בערגמאן, הרב נסים טאלעדאנא, הרב נתן צבי פינקל, הרב ברוך ראזנבערג און הרב יצחק שיינער.
אין תרצ"ז זענען די מיטגלידער פון דער מועצת געווען: רבי אברהם מרדכי אלטער , רבי יצחק מנחם מענדל דאנציגער אלעקסאנדער רבי, רבי דוד בארנשטיין סאכאטשאווער רבי, רבי אברהם יעקב פרידמאן פון סאדיגורא, רבי מרדכי שלום יוסף פרידמאן פון פשעמישל, הרב אלחנן וואסערמאן, הרב אהרן לעווין, הרב אהרן קאטלער, הרב בן ציון יועזר (טורדער רב און פרעזידענט פון דער קאנצעלאריע פון התאחדות קהילות החרדים אין רומעניע), הרב דוב בער אב"ד אזשארקאוו, הרב משה בלום אב"ד זאמאשטש, הרב זלמן סאראצקין, הרב יהודה לייב צירעלסאן, הרב יוסף צבי דושינסקי, הרב מנחם זעמבא, הרב מרדכי ראטנבערג רב פון מחזיקי הדת אין אנטווערפן, הרב עקיבא סופר און הרב שמואל דוד אונגאר.
אין תשי״ד זענען די מיטגלידער פונעם מועצת געווען: הרב אברהם יעקב פרידמאן , הרב אברהם יצחק קליין, הרב אליעזר יהודה פינקל, מירער ראש ישיבה, הרב אשר זאב ווערנער רב פון טבריה, הרב ברוך האגער , הרב דוב בעריש ווידנפעלד, הרב יחזקאל אבראמסקי, הרב ישראל אלטער , הרב יוסף אדלער, הרב יחזקאל סרנא, ראש ישיבה פון חברון, הרב מאיר קארעליץ, הרב משה יחיאל הלוי עפשטיין , רבי מרדכי שלום יוסף פרידמאן , הרב עקיבא סופר, הרב שבתי יגל, ראש ישיבה אין סלאנים , הרב חיים מאיר האגער , הרב יעקב חנוך סענקעוויטש, ראש ישיבת שפת אמת; הרב זלמן סאראצקין אין געווען נשיא פונעם מועצת.
צו די וועטעראנער מיטגלידער (די רבנים שטיינמאן, קארעליץ, עדלשטיין, אויערבאך, בערגמאן און שיינער), זענען צוגעקומען: הרב בערל פאווארסקי, הרב יצחק זילבערשטיין, הרב אריה פינקל, הרב ברוך מרדכי אזרחי, הרב משה יהודה שלעזינגער, הרב יהודה עדס, הרב דוב יפה, הרב משה הלל הירש און הרב דוד כהן.
אין תשמ״א זענען די מיטגלידער געווען: הרב אלעזר מנחם מן שך, רבי שמחה בונים אלטער , רבי משה יהושע האגער , רבי שלום נח בערעזאווסקי , הרב שמואל אליהו טאוב , רבי אברהם יעקב פרידמאן , הרב יחיאל יהושע ראבינאוובטש , הרב פינחס מנחם אלטער , הרב משה שמואל שפירא, הרב שמחה זיסל ברוידא , הרב אברהם יעקב זאלאזניק, הרב ברוך שמעון שניאורסאן , הרב יוחנן סופר , הרב נסים קארעליץ, און הרב ישכר דב רוקח, .
די ערשטער מיטגלידער אין דעם מועצת אין ישראל זענען געווען רבי אברהם יעקב פרידמאן פון סאדיגורא, הרב אברהם יצחק קליין, רבי ברוך האגער, סערעט וויזשניצער רבי, הרב דוב בעריש ווידנפעלד, הרב זלמן סאראצקין, הרב יוסף כהנעמאן און הרב מאיר קארעליץ.
מועצת גדולי עולם התורה אין אדר תשע"ח, נאך דער פטירה פון הרב שמואל אויערבאך, האבן זיינע פאלגער אויפגעשטעלט א נייע "מועצת גדולי עולם התורה", מיט די מיטגלידער: הרב עזריאל אויערבאך, הרב יהושע גרשון ערענבערג, הרב בן ציון באראדיאנסקי, הרב אשר דויטש, הרב ברוך שמואל דויטש, הרב דב אהרון זאלאזניק, הרב שמואל מארקאוויטש, הרב צבי פרידמאן, הרב ישראל יצחק קאלמאנאוויטש, הרב צבי ראטבערג, הרב זבולון שוב, הרב משה שמידע און הרב צבי שענקער.
ביז דער צווייטער וועלט מלחמה אין קאטאוויץ האט מען באשטימט מיטגלידער אין דער מועצה דער גערער רבי דער "אמרי אמת", רבי שלום דובער שניאורסאהן דער ליובאוויטשער רבי, הרב חיים סאלאווייטשיק, הרב יצחק אייזיק הלוי, הרב מאיר שמחה פון דווינסק, רבי חיים עוזר גראדזענסקי, רבי איצעלע פאנעוועזשער, הרב שלמה זלמן ברויער, הרב זאב פיילכנפעלד פון פויזן, הרב דוד צבי האפמאן און הרב קאפל רייך פון בודאפעשט.
ביי דער כנסיה גדולה אין ווין אין תרפ"ג זענען די מיטגלידער אין דער מועצת געווען: דער חפץ חיים, דער גערער רבי, דער טשארטקאווער רבי, רבי חיים עוזר גראדזענסקי, רבי מאיר אריק, דער סאקאלאווער רבי, דער ראדזינער רבי, הרב מאיר דן פלאצקי, הרב משה מרדכי עפשטיין, הרב מאיר שפירא פון לובלין, הרב אברהם מענדל שטיינבערג פון בראד, הרב קלמן וועבער פון פישטיאן און הרב שלמה זלמן ברויער.
אין תש״ך האבן די מיטגלידער כולל געווען: הרב זלמן סאראצקין, הרב ישראל אלטער, הרב דוב בעריש ווידנפעלד, הרב אליעזר יהודה פינקל, הרב יחזקאל סרנא, רבי אברהם יעקב פרידמאן, הרב יחיאל מרדכי גארדאן, הרב משה יחיאל הלוי עפשטיין, הרב מרדכי שלום יוסף פרידמאן , הרב משה חברוני.
אין שבט תשע"ג, נאך די וואלן צום 19טן כנסת, זענען צוזאמענגעקומען דער מועצת גדולי התורה פון דגל התורה מיט דעם מועצת גדולי התורה פון אגודת ישראל און זיי האבן פארעפנטלעכט א החלטה קעגן אן ענדערונג אין דעם סטאטוס קווא וועגן גיוס בני ישיבות.
אין די נאכפאלגענדע יארן האבן זיי אטאקירט טעראר צילן אין לבנון, אינאיינעם מיט סיירת מטכ"ל און די מוסד, ווי עטליכע פון די טעראריסטן פאראנטווארטליך אין די ישראלדיקע ספארטלער אומקום ביי די מינכן אלימפיאדע.
ביי די ערשטע לבנון מלחמה האבן זיי אויך טיילגענומען, אבער שפעטער זענען זעלנער געטראפן געווארן פון מינימאלע דורכפעלער, וואס האט געלייגט זייער ארבעט אין שאטן.
אין 1997 זענען עלף זעלנער אומגעקומען, אין א כעזבאלא אטאקע, וואס איז באוויסט געווארן אין ישראל, אלס די שייטת טראגעדיע, וואס עס איז געשען גענוי איז א געהיימניס.
און נאכדעם האבן זיי טיילגענומען אין מערערע אקציעס אין לבנון, קעגן די פאלעסטין באפרייונג ארגאניזאציע, און דעריבער באקומען די אויסצייכענונג פון שעף פון גענעראל שטאב.
ביי דער על אקצא אינטיפאדע האבן זיי טיילגענומען אין די קאמפן, קעגן פאלעסטינער טעראריסטן, און פארכאפט דריי שיפן, אנגעלאדענט מיט וואפן, וואס איז געווען אויפן וועג קיין עזה שטרייף.
ער האט עמיגרירט קיין ארץ ישראל צו גרינדן דעם התנחלות אלס יישוב הארץ, צוזאמען מיט זיין קהילה אין פיפט עוועניו שול וואו ער האט געדינט ברבנות דארטן און צוגערעדט זיין קהילה פון אנהענגער וואס זענען אלע ווי רוב פרעסטיזשפולע פראפעשענאלס ווי דאקטוירים בוכהאלטערס און אדוואקאטן וואס וואוינען איינגעטיילט אין ניו יארק און אין אפרת.
אור תורה ער האט געגרינדעט די ארגאניזאציע אור תורה סטאון וואס נעמט אריין פארשידענע קערפערשאפטן, ווי: דרך אבות יד לאישה צו העלפן פרויען עגונות מדרשת לינדנבוים נווה חנה פאר מיידלעך נווה שמואל א ישיבה וואו מען לעהרנט אויך לימודי חול שיח יצחק
אין 1983 איז ער צוזאמען מיט זיין פאמיליע און 195 מיטגלידער פון זיין געמיינדע ארויף קיין ישראל צו גרינדן די שטעהטל אפרת אין גוש עציון וואו ער איז רב זינט איהר גרינדונג.
פליכטצושטעלונג וועדליג דעם הײַנטיקן פליכטצושטעלונגגעזעץ מוז דער אויסגעבער פון געדרוקטן מאטעריאל וואס וועט צעשפרײַט ווערן איבער שוועדן איינשיקן איין עקסעמפלאר פון יעדן ווערק צו דער נאציאנאלביבליאטעק און זעקס אנדערע פארשונגסביבליאטעקן.
דער געזעץ שטאמט פון דער קאנסליארדנונג אין 1661, ווען עס איז געווארן א געזעץ, אז אלע בוכדרוקער זאלן אריינשיקן צוויי עקסעמפלארן פון יעדן שריפט וואס זיי האבן געדרוקט.
נאך זיין פטירה ג' מרחשון תרי"א האט זיין בכור רבי שלום יוסף האט איבערגענומען די רביסטעווע, אבער ער האט נישט מאריך ימים געווען און ער איז נפטר געווארן י"א אלול תרי"א.
סאדיגורא איז א באקאנטע שטאט אין די חסידישע קרייזן, וואס דארט האט געוואוינט רבי אברהם יעקב פרידמאן זצ"ל דער ערשטער סאדיגורער רבי און גרינדער פון דער סאדיגורער דינאסטיע אן אפצווייג פון דער רוזשינער דינאסטיע.
זי האט געשריבן צו איר ברודער אין טשעכאסלאוואקיי, א בעלזער חסיד, וועגן איר שאיפה צו ארבעטן אין חינוך, און זי האט אים איבערגעצייגט אז דאס איז איר ציל אין לעבן.
דער בעלזער רב איז דעמאלסט געווען אויף דאטשא אין מארינבאד, און דער ברודער איז אריין צו אים מיט א קוויטל: מיין שוועסטער וויל מחנך זיין בנות ישראל אין דער גייסט פון יידישקייט און תורה.
מיטן אויסברוך פונעם ערשטן וועלט קריג אין תרע"ד האט זי זיך געצויגן קיין ווין, די הויפטשטאט פון דער עסטרייך אונגארישער אימפעריע, אבער דאס נעקסטע יאר איז זי צוריק אין קראקע.
שרה שענירער (תמוז ה'תרמ"ג, קראקע, גאליציע, עסטרייכער אימפעריע - כ"ו אדר א' ה'תרצ"ה, קראקע, פוילן), איז געווען א פרומע יידישע שרייבערקע, פעדאגאג, לערערין און אן אקטיוויסט פאר רעליגיעזן חינוך.
ווען זי איז נפטר געווארן כ"ו אדר א' תרצ"ה זענען נאכגעגאנגען איר מיטה טויזנטער בית יעקב מיידלעך און פרויען וואס האבן געהאלטן זי פאר זייער מוטער, און אין פיל שטעט וואו מ'האט געהערט די בשורה פון איר פטירה זענען די פרויען געזעסן שבעה אזוי ווי פאר א מאמען.
צוריק קומענדיק קיין אייראפע, האט ער געבעטן א וויזע אויף זיך צו באזעצן אין אמעריקע, צו זיין מזל איז ער ארויף אויפן לעצטע שיף, וואס איז געפארן קיין אמעריקע, נאכדעם האבן די נאציס אנגעפאנגען די צווייטע וועלט מלחמה.
זיין טאטע איז געווען א וויסטער ארעמאן, אין בית המדרש האט מען ערשט אנטדעקט זיינע פעיגקייטן, ער האט באקומען סובסידיעס, צו קענען לערנען ווי צו נוצן דאס קול, מיטן חשבון אז ער וועט ווערן א חזן.
רבי אברהם משה האט נישט לאנג געלעבט און איז נפטר געווארן נאך אנדערט־האלב יאר, און די חסידים האבן אויפגענומען רבי איציקל ווארקער אלס רבי'ן—ער איז באקאנט אלס דער 'אלטער רבי' פון ווארקא.
נאך זיין פטירה איז געקרוינט געווארן דער זון פונעם אלטער ווארקא רבי רבי מנחם מענדל פון ווארקא באקאנט אלס דער "שתקן" נאך דאס וואס ער פלעגט כל ימיו שווייגן, ער האט עוסק געוועהן צוזאמען מיט מיט רבי יצחק מאיר אלטער פון גער אין עניני הכלל ווי השתדלות ביי די רעגירונג צו אפרופן געווארענע גזירות, פדיון שבויים און דאסגלייכן.
ער האט זיך דערנענטערט צו חסידות דורך רבי דוד בידערמאן פון לעלאוו וואס האט אים געברענגט צום הויף פון דעם חוזה פון לובלין, וואו ער האט דערקענט דעם איד הקדוש פון פרשיסחא.
נאך דער פטירה פון רבי שמחה בונם פון פרשיסחא, האבן רוב פון די פרשיסחא חסידים אין שפיץ פון די חשובע תלמידים רבי יצחק פון ווארקא און רבי יעקב אריה פון ראדזימין, געקרוינט זיין זון רבי אברהם משה פון פשיסחא אלס רבי און דער אנדער טייל האבן אויפגענומען רבי מנחם מענדל פון טאמאשאוו, שפעטער פון קאצק.
ביי זיין פטירה איז די הנהגה אריבער צו רבי דוב בעריש ביאלער, וועלכער האט משפיע געווען פרנסה בריווח פאר די חסידים, אויף אזוי ווייט אז די זיבן יאר פון זיין הנהגה זענען באקאנט אלס די "זיבן זאטע יארן"; טייל פון זיינע דברי תורה זענען געדרוקט געווארן אינעם ספר "מגיד דבריו ליעקב".
נאך דער פטירה פון רבי דוד לעלאווער אין תקע"ג, דעם ייד הקדוש אין תקע"ד און דעם חוזה אין תקע"ה, האט רבי איציקל מקבל געווען די הנהגה פון דעם רבי ר' בונם, און ער איז געווען איינער פון די גרעסטע פון זיינע תלמידים.
די צוויי טייכן הייבן זיך אן אין מזרח טערקיי; דער פרת הייבט זיך אן אין מיטל מזרח טערקיי און דער חדקל הייבט זיך אן אין דרום מזרח טערקיי, און ביידע גיסן זיך אריין אונעם פערסישן איינגאס.
צווישן די צוויי טייכן וואס ציען זיך פון דרום טערקיי ביז אראפ גאנץ איראק ביזן פערסישן איינגאס, ווערט אנגערופן מעסאפאטאמיע, וואס דארטן האט זיך אנגעהויבן די ערשטע ציוויליזאציע.
היסטאריקער געבן אן כל מיני סיבות פארוואס דווקא דארט, אבער אונז דארפן מיר נישט צוקומען צי דעם, זייער פשוט, די תיבה האט גערוהט אויף די הרי אררט, זאגט דער תרגום אויף דעם אז דאס איז הרי קרדו, די קורדישע בערג, דאס איז אין צפון מעריב סיריע, פון דארטן זענען זיי געגאנגען מזרח, צום נענסטן גרעסטן טייך און זיי זענען אנגעקומען און זיך באזעצט אין דעם גאנצן ארם נהרים געגנט.
געאגראפיע דער נאמען מעסאפאטאמיע באדייט דעם ראיאן פון די בארגאראפן פון די זאגראס בערג און די בערג פון קורדיסטאן צו מזרח און צפון, און די מדבריות פון סיריע און דעם אראבישן האלבאינדזל אין מערב און דרום ביזן בארטן פונעם פערסישן איינגאס.
די צוויי הויפט טייכן אינעם ראיאן זענען דער פרת אין מערב—זיין מקור איז אין טערקיי און זיין לענג איז 2,781 ק"מ, און דער חידקל מזרח פונעם פרת—זיין מקור איז אין מזרח טערקיי און זיין לענג 1,740 ק"מ.
מעסאפאטעמיע איז אנגענומען צו זיין די ערשטע ברייט פארשפרייטע פלאץ פון שריפט, די שומער שריפט, גערופן די "כתב יתידות" ווייל זיי פרעגן שרייבן מיט סימנים פון נעגל ארייגעקריצט אין ליים.
יונגע יארן, 1452–1466 לעאנארדא דא ווינטשי איז געבוירן געווארן דעם 15טן אפריל 1452 אין דעם דארף אנקיאנא, נאנט צו טייך ארנא אין טוסקאני, דריי און א האלב קילאמעטער צפון פון ווינטשי, א שטעטל אין דעם געביט פון פירענצע.
ער איז געווען א קינד פון סער פיערא דא ווינטשי, א פלארענטירער נאטאר, און קאטערינע, א פויעריש מיידל; עס ווייזט אויז אז קאטערינע׳ס פאטער האט נישט איינגעשטימט אז פיערא זאל הייראטן זי.
די ערשטע פינף יאר פון זיין לעבן האט ער געוואוינט מיט זיין מאמען, דערנאך האט קאטערינא געהייראט אקטאבריגע, וואס האט געפירט א קאלעך־אויוון און לעאנארדא איז אריבער וואוינען מיט זיין זיידע־באבע און זיין פעטער פֿראנטשעסקא.
אין 1468, ווען לעאנארדא איז געווען אלט 16, האט זיין פאטער געהייראט נאכאמאל צו 20-יעריגער פראנטשעסקא לאנפֿרעדיניע, זי איז אבער אויך געשטארבן אן קינדער.
פיערא׳ס לעגאלע יורשים זענען געווען זיינע קינדער פון זיין דריטער ווייב מארגהעריטא די גוגליעלמא, וואס האט געבוירן זעקס קינדער, און זיין פערטע און לעצטע ווייב, לוקרעזיא קאריגיאני האט אים געבוירן נאך זעקס יורשים.
אינגאנצן האט לעאנארדא געהאט 12 האלב-געשוויסטער וואס זענען געווען א סך יונגער פון אים (ווען דער יונגסטער איז געבוירן איז לעאנארדא שוין געווען 40 יאר אלט) און לעאנארדא האט כמעט נישט געהאט קיין שייכות מיט זיי.
זיין פאטער איז נתפעל געווארן פון זיין זונ׳ס ארבעט, און האט געוויזן די צייכענונגען פון דעם 14-יעריגן לעאנארדא צו איינעם פון די גרויסע קינסטלער פון יענער תקופה, דעם גאלדשמיד, סקולפטאר און מאלער אנדרעא דעל וועראקיא.
אין יענער צייט האבן געארבעט פיל קינסטלער אין דער שטאט, צווישן זיי דער פילאסאף מרסיליא פֿיטשינא, דער מאטעמאטיקער פאולא דעל פּאצא טאסקאנעלִי, דער גרויסער געלערנטער לעאן באטיסטא אלבערטי, דער אלטיטשקער סקולפטאר דאנאטעלא און די יונגע קינסטלער דאמעניקא גירלאנדאיא און סאנדרא באטיטשעלי.
אין 1472, ווען ער איז געווען אלט 20, האט לעאנארדא זיך קוואליפיצירט ווי א מייסטער אין דער גילדיע פון סאנט לוק, די גילדיע פון קינסטלער און מעדיצין־דאקטוירים; אבער אפילו נאך ווען זיין פאטער האט אים אויפגעשטעלט אין זיין אייגענעם ווארשטאט, איז ער געבליבן פארבונדן מיט וועראקיא און האט ווייטער קאלאבארירט מיט אים.
פארוואס ווייסט מען נישט, און ס׳זענען פאראן עטלעכע השערות, צווישן זיי אפשר צו מאכן שווער פאר אנדערע צו לייענען וואס ער האט געשריבן, אדער ווייל ער איז געווען לינקהאנטיק, און ווען מען שרייבט פון לינקס אויף רעכטס מיט דער לינקער האנט טוט מען שמירן דעם טינט, וועגן דעם איז גרינגער פאר לינקהאנטיקער צו שרייבן פון רעכטס אויף לינקס.
לעאנאַרדא די סער פיערא דאַ ווינטשי איז געווען אן איטאליענישער וויסנשאפטלער, מאטעמאטיקער, אינזשעניר, ערפינדער, אנאטאמיסט, מאלער, סקולפטאר, ארכיטעקט, באטאניסט, מוזיקער און שרייבער.
לעאנארדא האט אויפגעוואקסן צווישן זיינע ברידער און האט באקומען די זעלבע בילדונג ווי זיי, אבער ער האט געשפירט אז ער איז אנדערשט פון זיי וויבאלד זיין געבורט איז געווען אומלעגאל.
רוב פון זייער ענערגיע וועלן זיי אריינטאהן צו פאראויס שטופן זייערע צילן און צו דערגרייכן די ענדגילטיגע זאכן וואס זיי האבן זיך אוועקגעשטעלט אנצוקומען אהין ביזן באגליקן און אזוי גיין ווייטער צו די קומענדיגע ציל און קומענדיגן פראיעקט.
זייער זעלבסט-פערזענליכקייט איז זיי זייער חשוב און זיי זענען זייער זעלבסט וויסנד צו דעם, ביז אזוי ווייט אז זיי אליין זעהען זיך אלס אזעלכע מענטשן ווי זיי ווילן אויסקוקן ביי אנדערע.
זיי האבן א שטארקע כאריזמע און זענען זייער ציענד און זיי ווייסן זיך צו באנוצן מיט דעם צו פארבינדן נייע פארבינדונגען מיט מענטשן און צו פאראויסשטופן זייערע צילן.
זיי מישן נישט אריין געפילן אין די ארבעט און בכלל כאפט די אבעט ביי זיי א גרויסן טייל פונעם לעבן, ביז אזוי ווייט ויי א נייגונג צו ווערן איינגעקויפט צו די ארבעט.
זיי נייגן צו פארלאזן זייער פאמיליע און נאנטע געזעלשאפט ווי אויך זייער זעלבסט וויסנשאפט (ווי צום ביישפיל: זיי וועלן נישט פרובירן איינזעהן אדער וויסן וואס עס איז זייער סארט נאטור [זיי וועלן נישט וויסן צו זאגן פון אזא סארט זאך ווי די טעאריע פון די 9 טיפן]).
ווען זיי וועלן טרעפן אז מען שעצט נישט זייער געבן און זייערע באמיהונגען קענען זיי רעאגירן מיט א אמוציאנעלע דראמאטישע אויסברוך און זיך זעהן אלץ א "פארפייניגטע געהייליגטע".
זיי זענען שטאלץ מיט זייער זעלבסטשטענדיגקייט און גלייבן אז זייערע ארומיגע דארפן אנקומען צו זיי און צו זייער הילף, ווען אין אמת'ן אריין זענען זיי די וואס דארפן א באשטעטיגונג און שוץ.
זיי נייגן צו אריינדרינגען אין יענעמס פערזענליכע זאכן ווען זיי העלפן און עצה'ן אויך ווען מען האט זיי נישט געבעטן קיין הילף אדער אפילו מען דארף נישט זייער הילף.
זיי שפירן אז זיי ווייסן בעסער פון יענעם וואס איז גוט פאר איהם און וואס ער דארף און דערפאר וועלן זיי ארויפצווינגען זייער הילף אויף יענעם און נעמען אויפזיכטן אויף יענעמ'ס לעבן.
זיי זענען איינגעארדנט, מערקן אויף קליינע איינצעלהייטן וואס דאס פארען זיך מיט דעם איז אסאך מאל מינדערוויכטיג און זיי פראבירן צו אויספירן יעדע פליכט מיט פונקטליכקייט אן קיין גרייזן און פעלערן.
עס איז זיי שווער צו נעמען צייט צו פארגעניגנס, זיי פילן א שולד אויף דעם און דערפאר וועלן זיי קודם מאכן וואס זיי 'דארפן' טוהן און דערנאך וואס זיי 'ווילן' טוהן.
זיי מאכן זיך נישט וויסנדיג פון זייערע אומאציאנעלע און נאטורליכע געברויכן, כדי צו אויספאלגן וואס עס זאגט זיי זייער מוח וואס וויזט זיי וואס איז ריכטיג צו טוהן און וויאזוי מען דארף טוהן.
זייער גרעסטע שרעק איז פון קריטיק וואס ווערט געווענדעט קעגן זיי און זיי קענען שפירן קריטיק קעגן זיי אפילו אין ווערטער וואס נישט דאס איז זייער ציל וועגן זייער גרויס עמפפינדליכקייט צו קריטיק.
זיי זענען נישט ספאנטאנישע און וועלן נישט אריינגיין אין באציאונגען אדער א געוויסע סיטואציע אן צו גוט נאכפרעגן און נאכפארשן מיט פונקטליכקייט און מיט א איבערגערעכטנטקייט.
זייער באציאונג צו מאכטיגע מענטשן איז צוויי-זייטיג: פון איין זייט געבן זיי די מענטשן זיכערקייט און שטאנדהאפטיגקייט און פון צווייטן זיי זענען זיי מסופק אין זייערע כוונות און זייערע וועגן וויאזוי זיי האנדלען.
די זאך שאפט ביי זיי א געפיל פון אוממעכטיגקייט, און און זיי זאלן זיך נישט קענען פארמעסטן מיט די וועלט, וואס קען זיך דערפירן צו א דעפרעסיע און א פארביטערונג.
דער מיטל וועג איז נישט קיין איינערקענטער פלאץ פאר זיי און עס טוהט זיי אפילו דערשרעקן, וויבאלד דאס איז ביי זיי דער רוטינער-נארמאלער–טרוקענער – לעבן, אן קיין שטורעם און לוסטיגקייט.
אבער נישט נאר דורך אנדערע מענטשן וויל ער נישט קאנטראלירט ווערן; ער האט אויך נישט ליב ווען זיינע מצבים קאנטראלירן אים, ער וויל זיין גענצליך בעה"ב און אין קאנטראל אויף זיין מצב.
אויב דער 8'ער איז א געזונטער מענטש –פון גייסטישן שטאנדפונקט‐ וועט ער דאס נישט ארויסווייזן, אבער עס ליגט אין אים און עס קען יעדע ליאדע מינוט אויסברעכן, וואס דאן ווערט ער דאמינירנד און פארלאנגעריש אויף גאר א שלעכטן אופן.
זיי דארפן דעריבער זיין פינאנציעל‐אומאפהענגיג, דאס מיינט אז זיי דארפן אליינס פארדינען זייער געלט, פון ארבעטן פאר זיך; נישט אונטער א צווייטן –זיי קענען נישט ארבעטן אונטער א בעה"ב.
ליבשאפט און צו שטארקע נאנטקייט איז סם פארן 8'ער, ווייל ביי ליבשאַפט פארלאנגט זיך אפט צו לאזן געפירט ווערן דורך א צווייטנס געפילן, און דאס איז דאך איינס פון די שטערקסטע פחדים פונעם 8'ער.
אבער ווען ער געטרויעט איינעם, און –פארשטייט זיך‐ ער ווייסט קלאר אז יענער איז אונטער אים, נישט פארקערט, וועט ער ווערן זייער נאנט מיט יענעם, און יענער וועט בענעפיטירן דערפון אויך, ווייל ווען דער8'ער איז אין קאנטראל, נעמט ער זייער גוט 'קעיר' פון זיינע מענטשן.
זייענדיג אויף א געזונטע שטאפל וועט זייער געברויך צו זיין אויפגעלייגט זיי פירן צו עקספלאדירן די וועלט און הנאה האבן פון וואס זיי געפונען, און פון דעם וועלן זיי ארויסנעמען זייער פרייליכקייט, דאס וועט צוברענגען אז זייער געברויך צו זיין צופרידן וועט ווערן דערגרייכט.
זיי זענען די סארט מענטשן וועלכע קוקן שטענדיג אויפן צוקונפט, זיי רוען דערפאר קיינמאל נישט, ווייל שטענדיג טראכטן זיי אז עפעס בעסערס ווי יעצט, ערווארט זיי שפעטער.
אלס ענטוזיאסטן טראכטן זיי נאר פון די גוטע חלקים פון יעדע זאך; זיי ווילן נישט זען –אויף קיין שום וועג‐ ווי מענטשן קוקן אויף די שלעכטע חלקים פון דער מענטשהייט.
זיי זענען זייער פראקטישע מענטשן, און זיי קענען זייער גוט פארקויפן און מסביר זיין פאר אנדערע מענטשן זייער שיטה און מהלך, און דערמיט אריינברענגען זייער ענטוזיאזם אין די מענטשן מיט וועמען זיי קומען אין בארירונג ווען דער 7'ער זאל ווען קאנצעטרירן זיינע טאלאנטן אין א געוויסע ביזנעס פעלד, וואלט ער געווען גאר שטארק סוקסעספול, דער פראבלעם איז נאר אז קאנצעטרירן און צילן צו א ציל איז נישט גרינג פארן 7'ער; ער גלייבט דאך אז עפעס בעסער קען קומען 'יעדע ליאדע מינוט', עס איז אים שווער צו פארשמעלערן זיינע אפציעס און אויפארבעטן וויפיל ער האט יעצט, ווייל "פארוואס זאל איך זיך פלאגן פאר אומזיסט?
זיי האבן ליב זיך צו אפזונדערן פון מענשן און זיי דארפן האבן פריוואטקייט און אייגענעם פלאץ כדי צו צונעמען, פארשן און זיך אריינטיפן אין פארשידנארטיגע טעמעס, גלייבנדיג אז ווען זיי וועלן אפלערנען דעם לעבן דעמאלטס וועלן זיי ערשט קענען נעמען א טייל אינעם.
זיי זענען שטילע און שעמעוודיגע און וועלן ענדערש נישט נעמען א טייל אין צוזאמקומס און מסיבות וואס עס איז דא דארט אסאך מענטשן, אבער זיי וועלן זיך פרייען צו זיין אין א קליינע געזעלשאפט פון באקאנטע מענטשן, ווי אויך פירן אינטעלעקטועלע געשפרעכן און זיך איינטיילן מיט די ברייטע וויסנשאפט וואס זיי האבן זיך איינגעשאפט.
די טיפן טראכטן אייגנארטיג, און מיט א אייגענע טראכטן גאנג און זענען טאלאנט פון אין צונעמען זאכן וואס דאס אלעס גיבט זיי די קענטעניס אויסצוטרעפן נייע זאכן .
זיי פירן נישט אויס פאקטיש מערסטנס פון זייערע בייפאלן ווייל דורכדעם וועלן זיי צוקומען צו זיך רייבן מיט די וועלט – א זאך וואס דערשרעקט זיי זייער און פון דעם האלטן זיי זיך אפ דורך צוריקגעהאלטנהייט.
וויבאלד זיי זענען אזוי, קענען זיי שווער פארשטיין אנדערע מענטשן וועלכע פלאגן זיך מיט פראבלעמען, פיזישע ווי גייסטישע, ווייל זיי האבן דאך –כלומרשט נישט קיין שום פראבלעמען, זיי פארהוילן דאך פון רעאליטעט.
דאס אוועקפליען פונעם רעאליטעט פון נעגאטיווע עמאציעס און שלעכטע געפילן, איז דער באראמעטער איבער די גייסטישע געזונט מצב פונעם 7'ער: ווי שטארקער ער זוכט צו אנטלויפן פון רעאליטעט, און זוכט זיך צו בויען אויף לופט און צייטווייליגע פארוויילונג, אלס שטארקער וועט זיין דער אויסברוך ווען ער וועט, מיט געוואלד, אריינפאלן אין רעאליטעט; עס קען אים פירן צו שטארקע דעפרעסיעס און ענקזייעטי.
דער 7'ער האט אין זיך א שטענדיגע פחד פון נעגאטיווע מחשבות איבער זיך, זיי ווילן נישט קיינמאל טראכטן אז זיי זענען נישט גוט, און דעריבער זוכן זיי דאס אויסצומיידן דורך אוועקלויפן פון מחשבה און זיין פארנומען, אזוי ארום נישט צו דארפן טראכטן.
זיי וועלן דעריבער לויפן א גאנצן טאג און פרובירן צו בארואיגן זייער שרעק פון דארפן טראכטן, און דאס איז טאקע די סיבה פארוואס 7'ערס זענען מער אויסגעשטעלט צו ווערן 'עדיקטעד' צו סיי וועלכע זאך, צי איז דאס 'שאפינג', 'געמבלען', 'דראגס' און ארגערס.
הורקנוס און אריסטובולוס, האבן זיך ארומגעשלאגן אין א בירגער קריג, ווער עס זאל געוועלטיקן איבער די יידן, און די חתונה פון מרימס עלטערן, האט געזאלט באצייכענען די שלום, אבער נאכן חתונה האט זיך די קריג אנגעהויבן פונדאסניי, אנהייב דורך אריסטובולוס, שפעטער אלכסנדר, און צום סוף מתתיהו אנטיגונוס דער צווייטער.
שפעטער אין יאר 40-, איז אנטיגונוס דער צווייטער אנגעקומען מיט אן ארמיי, און פארטריבן הורקנוס מיט הורדוס, הורדוס איז צוריקגעקומען עטליכע יאר שפעטער מיט א געדינגענע ארמיי, פון רוים.
אין יאר 43-, איז הורדוס' פאטער אנטיפטרוס, אומגעקומען דורך שטיצער פון הורקנוס, ווען הורדוס איז געקומען קיין ירושלים, איז ער שוין געווען זייער מאכטפול, און קעגן הורקנוס' ווילן, איז מרים געווארן הורדוס' כלה.
הורדוס האט אנגעהויבן מיט זיין אומברענגען די חשמונאים, מיטן דערטרענקען אריסטובולוס, וואס איז געווען כהן גדול, זיין אומקום איז פארשטעלט געווארן, ווי אן אומשולדיק אומגליק.
ווען הורדוס האט איבערגענומען די מלוכה, האבן זיך געפונען עטליכע חשמונאים אין די פאלאץ, הורקנוס און אלכסנדרה די מאמע פון מרים, אריסטובולוס דער דריטער, מרימס ברודער.
בדרך כלל קען מען נישט פראגראמירן א קאַלקולאַטאָר, אָבער זענען פאראן אויך פרגראמירבאר קאַלקולאַטאָרן ווי דער -65, וואָס איז געווען דער ערשטער קאַלקולאַטאָר וואָס מ'קען פּראָגראַמירן.
נאָרמאַל קאַלקולאַטאָר קענען דורכפירן די פיר חשבון אפעראציעס, און א מאל מער פּשוט אַקטיאָנס, אַזאַ ווי קאַלקיאַלייטינג פּערסענטידזשיז.
אן אנדער מאָדעל איז אַ פינאַנציעל קאַלקולאַטאָר, וואָס כולל פינאַנציעל חשבון פונקציעס: כעזשבן פון אינטערעס, קאַפּיטאַליזיישאַן און אַזוי אויף.
איר אויסגעפינער, קורט הערצשטארק, האט געקאנטשעט איר פלאניפיקאציע ווען ער איז געווען פארשפארט אין דעם בוכענוואַלד קאָנצענטראַציע לאַגער ביי דער צווייטער וועלט מלחמה.
דאס לעבן פון א בעדואינער, איז געוואנדן אין זיין קעמל, פון די נקבה טרונקט ער מילך, און ער עסט די פלייש פונעם קעמל, פון די האר מאכט ער קליידער, און זיין געצעלט, פון זיין הויט מאכט ער כלים, שיך, פון די קעמלס מיסט, הייצט די בעדואינער אויף וואסער פאר זיין קאווע, און צו דעם אלעם דינט דער קעמל, אויף צו רייטן פון איין פלאץ צום צווייטן.
בעדואינער זענען געווענליך זייער עקסטרעם, ווען עס קומט צו פאמיליע עהרע, און זייער באהאנדלונג צו פרויען ווענט זיך ביי די שבט, נארמאל האט דער מאן זיין געצעלט, זיינע פרויען אין זייער געצעלט, און די מאן זיצט מיט זיינע בהמות, ווי שעפסן, ציגן, אד"ג.
די ראשי הקהילה פון נייטרא האבן פון אלע קאנדידאטן דאס מערסטע געגליכן דעם טירנויער רב אלס ממלא מקום פארן רבנות שטעלע, און האבן געשיקט לאדענען הרב שמואל דוד צו אננעמען דאס פאסטן אין נייטרא.
נאך עטליכע טעג איבערטראכטן האט דער רב געזאגט פאר איינע פון זיינע נאנטע "איך פיל אז עס וועט קומען א טאג וואס אין גאנץ אייראפע וועט נישט זיין קיין תורה און נאר אין נייטרא וועט זיין לימוד התורה" און דערפאר האט ער באשלאסן איבערצולאזן טירנוי און אננעמען דאס רבנות אין נייטרא.
זיינע יוגנט יארן שמואל דוד איז געבוירן אין יאר תרמ"ז אין פישטיאן, אונגארן צו זיין פאטער הרב יוסף משה אונגאר, שטאטס רב אין פישטיאן, און אן איידעם ביי הרב דוד פישער, אב"ד פישטיאן.
דאן איז געקומען אן איינלאדנונג פון טירנוי אז די כסא הרבנות איז זיי ליידיג געווארן, און וויבאלד טירנוי איז געווען א גרעסערע שטאט ווי קראמפאך איז הרב שמואל דוד געשטעלט געווארן דארט, ווי ער האט געדינט רבנות פאר די קומענדיגע פופצן יאר, ווי אויך האט ער איבערגעפלאנצט דארט די ישיבה וועלכע איז שטארק געוואקסן מיט די צייט.
די בארימטע נייטרא ישיבה אין נייטרא האבן די שטאטישע אידן שטארק געשטיצט דעם נייעם רב הרב אונגאר, און האבן דערפאר אסאך צדקה געגעבן פארן צוועק פון זיין ישיבה וועלכע ער האט איבערגעפלאנצט פון טירנוי.