polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
באַווא ״בארבארא״ עלעפאנט-רייסקין (העברעיש: בָּבָא אלפנט-רייסקין, אונגעריש: -, ענגליש: -, י"ט תשרי ה'תרצ"א , מונקאטש, טשעכאסלאוואקיי - י"א תמוז ה'תשע"ג פתח תקווה, ישראל) איז געווען א מחנכת, א לעקטאר אינעם תל אָביב אוניווערסיטעט, אַ פאָעט , א מאָלער, און שרײַבער פון קינדער-ביכער און לערנביכער.
אונטערוועגס צו אמעריקע, זענען זיי געבליבן אין ענגלאַנד פֿאַר עטלעכע חדשים; אין ליווערפול, איז זי געפאלן שלאָפנדיק אויף א טשעמאָדאַן, און איז געווארן פאָטאָגראַפירט דורך דזשאן אלבאק .
אין תשל"ד האט זי געמאכט עליה און געקומען וווינען אין ישראל, און דארט איז געווען א דאצענט אויף ענגלישער ליטעראטור אינעם תל אָביב אוניווערסיטעט, פאר מער פון 20 יאר.
רבי זכריהו עלעפאנט אדער זכריה עלעפאנט (אונגאריש: , ענגליש: ;11טן פעברואר 1886, קאראס, אונגארן - יוני 1957 ניו יארק) איז געווען א מחבר-ספרים, פארלעגער און מוכר ספרים.
אין ניו יארק, האט ר' זכריה געעפנט א קליינעם ספרים געשעפט אויפן לאוער איסט סייד, 40 קאנאל סטריט, און פארקויפט "כתבי-יד יקרי-המציאות" און ספרי-תורה אויכעט.
אין דער צווייטער העלפט פון די 1920ער יאָרן האָט יוסף-מאיר אָנגעהויבן שרײַבן אין יידשע צייטונגען אלס זשורנאליסט, אין "דער פאקל", "דער קאנטשיק" און "דאס יידישע ווארט", אין קאשוי, טשעכאסלאוואקיי.
אין 1940, איז זשאַבאָטינסקי געקומען צו די פאראייניגטע שטאטן, און ער האָט געגעבן אַ רעדע אין סענטראַל פארק, און דעמאָלט האט ר' יוסף עלעפאַנט אויך געגעבן אן עמאָציאָנעלע רעדע.
לעבנס געשיכטע יוסף מאיר עלעפאנט איז געבוירן געוואָרן אינעם שטעטל אויבער ווישעווע אין רומעניע, צו זיין פאטער הרב דב בעריש עלעפאנט, און זיין מוטער מרת באבא .
רבי חיים יוסף מאיר עלעפאנט איז געווען א רב, מגיד שיעור, משולח פאר ישיבות, זשורנאליסט, חרדיש-ציוניסטישער אקטיוויסט, און דער גרינדער פון "ברית ישורון" אין מונקאטש.
ער האט אויסגעוועלט דעם שטאט צוליב א מעשה וואס ער האט גהעאט מיט זיין זיידן די צמח צדיק, וואס איז אמאל דורך געפארן דעם שטאט און האט אים געזאגט: "דא קען מען בויען א גרויסער סאלאש".
זיין זון רבי מענדל איז געווארן דעמאלטס רב אין אנטאניא און ער האט צוריק אויף געלעבט די יודישע לעבנס-געשיכטע, אבער ביז א פאר יאר איז רבי מענדל קראנק געווארן און אוועק בחיי אביו.
היסטאריע אנפאנג, קלאגנפורט איז געגרינדעט געווארן דורך דעם הערצאג הערמאן פון שפאנהיים, אלס א פעסטונג און שוץ פאר די האנדל מארשרוטן וועלכע האבן זיך געפינען אין דער געגנט.
די שטאט איז דערמאנט געווארן צום ערשטן מאל אין א דאקומענט פון דעם 12טן יארהונדערט, אין וועלכן דער הערצאג אולריק דער צווייטער, האט גע'פטור'ט דעם קלויסטער אין "פארא טשלאגענוורט" פון אפצאלן א שטייער.
די זידלונג האט איינגענומען א שטח וואס האט גאר אפט געליטן פון פארפלייצונגן, און דערפאר אין יאר 1246, האט דער הערצאג אולריק'ס זון, דער הערצאג בערנארד פון שפאנהיים, אריבערגעפירט דעם שטח צו מער א זיכערן פלאץ, און פאקטיש האט ער זיך פארעכנט ווי דער גרינדער פון דעם "מארק פלאץ", וועלכער האט באקומען א שטאנד פון א זעלבסטשטענדיגן מוניציפאליטעט, אין יאר 1252.
די שטאט איז ארומגענומען מיט בערגלעך וואס זענען צוגעדעקט מיט וועלדער, און מיט בערגן וואס דעגרייכן א הייך פון 1000 מעטער , אזוי ווי צום ביישפיל דער "אולריכסבערג בארג" .
פון דער דרומ'דיגער זייט פון קלאגנפורט געפינט זיך די פערכטיגע בערגן קייט "קאראוואנקן" , וואס איז אויכעט א טייל פון די אלפן בערג, און וועלכע שיידט אפ דעם פעדעראלן עסטרייכישן לאנד קארינטיע פון סלאוועניע און איטאליע.
אנדערע שיינע פלעצער אין קלאגנפורט זענען: "דער אלטער פלאץ" , דער "לינדווארם" פאנטאן , דער באטאנישער גארטן, דער נאטור פארק, דער "ווארטערזע" טייך , און נאך.
אין דער שטאט זענען פאראן אויכעט אוניווערסיטעט, פליפעלד, און א סלאווענישע גימנאסיע, ווי אויך א מיניאטורן פארק מיטן נאמען "מינימונדאס" , און הערליכע שיינע הייזער און געביידעס וואס זענען אויפגעבויט געווארן נאך יארן צוריק, אין דער רענעסאנס עפאכע.
אין יאר 1518, נישט קענענדיג אויפריכטן און איבערבויען די שטאט, נאך די שרעקליכע שאדן וואס זענען פאראורזאכט געווארן צו דער שטאט, האט דער רוימישער קייזער מאקסימיליאן דער ערשטער, אוועקגעגעבן די טעריטאריע פאר געזעלשאפטליכע גרופן פון ארדענונג.
א קאנאל איז אויסגעגראבן געווארן מיט א ציל צו פארבינדן די שטאט צו דער אזערע ווי א מארשרוט וואס איז באניצט געווארן צו ליפערן האלץ פאר דער איבערגעבוי און אויפריכטונג פון דער שטאט.
אין יאר 1863, די פארבינדונג פון דער באן צו "סאנקט ווייט אן דער גלאן" האט צימליך אויפגעהויבן דעם ווירטשאפט צושטאנד פון דער שטאט, אזוי ווי אויך די גרינדונג פון דער וויען-טריעסטער באן , וואס האט געברענגט מיט זיך די געבוי פון א הערליכער און א פרעכטיגער צענטראלער סטאנציע וואס איז פארניכטעט געווארן צוליב די באמבאדירונגען דורך דער צווייטער וועלט קריג.
אין די נאכפאלגנדיגע יארהונדערטן, האט די שטאט געליטן פון פארשידענע אומגליקליכע געשעענישן אזוי ווי צום ביישפיל: ערדציטערנישן, אינוואזיע פון היישעריקן, די איבערפאל פון די טורקס, און געשעדיגט געווארן ביי דער "דייטשער לאנדווירטן קריג" .
נישט ווייט פון דער שטאט שטייט דער פרעכטיגער "הוכאסטערוויץ" שלאס" , וואס איז א באפעסטיגטער שלאס וועלכער איז פלאצירט אויף א שפיץ פון א בערגל, און כדי אנצוקומען אהין דארף מען ארויפקריכן דורך א צעקרימטן און א שווערן שטעג, און אויכעט אדורכגיין עטליכע טויערן אויפן וועג ארויף.
אין יאר 1809, האבן די פראנצויזישע מאכטן אונטער נאפאלעאן באנאפארטע, פארניכטעט און געבראכן די מויערן פון דער שטאט און צו אלעמענס איבערראשונג, איבערגעלאזט א גרויסע סומע פון געלט, וועלכע איז אנגעזאמלט געווארן דורך די איינוואוינערס פון דער שטאט.
דער טור האָט אָנגעהויבן אַלס אַן איינמאָליקע געשעעניש, האָט געשליסן זיינע ערשטע לידער פֿאַר אַנדערע זינגערס ווי יוסי בנאי, ריקי גל און אַריק איינשטיין.
1980ער פּאָליקער'ס טרופּע "בענזין" האָט באַפֿרייט צוויי אַלבאָמען, "24 שעות" און "משמרת לילה", וועלכע האָבן געשליסן שלאַגערס ווי "חופשי זה לגמרי לבד", "גשם" און "יום שישי".
נאָך גי הצלחה פֿון "פחות אבל כואב" האָט פּאָליקער אָנגעהויבן אַרבעטן אויף אַן אינסטרומענטאַלע פּלאַטע באַפֿרייט אין 1992 אַלס "לעיניך הכחולות".
דער הויפט ליד, געשריבן דורך פּאָליקער מיט יעקב גלעד, האָט געוואונען "ליד פֿונעם יאָר" ביי די 2002 גאָלדן פֿעדער פּריזן אַדמיניסטרירט דורך אַקו"ם, אַן ישראלישע געמיינשאַפֿט פֿון קאָמפּאָזיטאָרן, שרייבערס און פּובליקאַציעס.
יהודה לעאָן פּאָליקער (העברעאיש: יהודה ליאון פוליקר; געבוירן מיטן נאמען לעאָנידאַס פּאָליקאַריס דעם 25סטן דעצעמבער 1950, ט"ז טבת תשי"א) איז אַן ישראלדיקער זינגער, לידער-שרייבער, מוזיקאַנט און מאָלער.
זיי הייסן "פֿאַטאַליטעטן" , אבער עס זענען דא לייכטע וואריאציעס ווי "בייבאליטעטן" , פריינטשאפטן , "אַנימאַליטעטן" (דער געווינער פארוואנדלט זיך אין א בעל חי און ענדיקט דעם קעגנער) און "ברוטאַליטעטן" .
לויט עד בון, די ווערטער ווערן געוויינטלעך אויסגעלייגט נארמאל אין דער אנטוויקלונג פון די "מארטאל קאמבאט" שפילן און זענען נאר געטוישן אויב איינער אנטוויקלער מיינט אז זיי זאלן ווערן.
די ערשטע שפילן אין די סעריע זענען געווען זייער מערקווערדיק, בפרט פאר זייערע רעאליסטישע גראפיק וואס אונטערשיידן זיי פון אנדערע שפילן, און אויך דאס באנוץ פון קאלירן פארבייטונג צו שאפן נייע כאראקטערן.
אַחוץ גאָראָ און טייל אנדערע נישט-מענטשלעכע כאראקטערן, יעדן קעמפער איז טאקע געווען א לעבעדיקן אקטיאר וואס זיינע באוועגונגען זענען רעקארדירט און צוגעלייגט געווארן אינעם שפיל .
די סעריע איז באקאנט פאר אירע גרויסע קוואנטומען פון בלוט און געוואלד, בפרט די "פֿאַטאַליטעטן", ספעציעלע אקציעס וואס דארפן ספעציפישע קנעפל קאמבינאציעס.
אַקליים ענטערטיינמענט האט געקויפט די ארקייד שפילן פאר די היים קאנסאל ווערסיעס אין דער צייט, און זיי זענען שפעטער געקויפט געווארן דורך ווארנער ברידער אין יולי 2009.
די בריגאַדע איז מאָביליזירט געוואָרן דעם 4טן יוני 1982 און האָט געזאָלט פירן דעם אָנגריף אויף סירישע כוחות, וואָס האָבן אָקופּירט סטראַטעגישע שאָסייען אין דרום לבנון.
די קאָמאַנדירן האָבן אָפּערירט האָבנדיק אומפּינקטלעכע אויסשפּיר דאַטן, אַז די סירישע כוחות אין דעם ראַיאָן טרעטן אָפּ, און צו דער נאַכט פון 11טן יוני איז דער באַטאַליאָן אַריינגעפאַלן אין אַן אַרומרינגלונג פון סירישע קאָמאַנדאָס.
דער 362טער באַטאַליאָן גופא האָט פאַרלאָרן אַכט זעלנער, דער גורל פון זעקס פון זיי איז געווען אומבאַקאַנט: דער עקיפּאַזש פון חזי שי'ס טאַנק: חזי שי, אריאל ליבערמאַן, זכריה באַומל און צבי פעלדמאַן, זוהר ליפשיץ און יהודה כץ פון ליפשיצעס עקיפּאַזש.
נאָכן גראַדואירן פון דער ישיבה האָט באַומל אָנגעהויבן צו דינען אין דער מיליטער אין די ראַמען פון "ישיבת הסדר", וואָס האָט דערלויבט אים צו קאָמבינירן זיין דינסט אין אַ טאַנקען מיליטער מיט די שטודיעס אין ישיבת הר עציון.
סערזשאַנט זכריה באַומל איז געווען אַ זעלנער אין צה"ל וואָס איז געווען איינער פון די דריי ישראלישע מיליטער־לייט צוגערעכנט צו פאַרפאַלענע אין קאַמף אין דער שלאַכט ביי סולטאַן יאַקוב דעם 11 יוני 1982 אין לבנון אין דער צייט פון דער ערשטער לבנונשער מלחמה.
דאַמאָלס איז ער אָנגענומען געוואָרן אין העברעאישן אוניווערסיטעט אין ירושלים, וואו ער האָט געזאָלט אָנהייבן שטודירן פּסיכאָלאָגיע דעם קומעדיקן סעמעסטער.
אין 1747 האט די קהילה געציילט 350 נפשות וואס איז געווען העלפט פון די איינוואוינער פון שטעטל, און אין 1785 האבן געוואוינט אין סטריזשעוו 508 יידן וואס זענען געווען א דריטל פון די איינוואוינער.
אין 1890 האט מען געבויט די אייזנבאן ליניע פון ריישע קיי יאסלא וואס איז אדורכגעגאנגען דורך סטריזשעוו, א זאך וואס האט געהאלפן צו זיין עקאנאמישן אנטוויקלונג.
אין 1895 איז אויסגעבראכן א גרויסע שריפה אין סטריזשעוו וואס האט גורם געווען שווערע שאדן צו א טייל פון די הייזער וואס זענען געבויט געווארן פון האלץ; דערנאך האט מען ווידערגעבויט די הייזער מיט ציגלען.
די רבנים פון שטעטל זענען געווען הרב אברהם אריה לייב הלוי בן יהודה , הרב שמואל הלוי גאלאנטי, הרב נפתלי צבי הורוויץ פון ראפשיץ, הרב צבי אלימלך שפירא פון דינאוו , הרב אלעזר שפירא פון לאנצהוט, זון פון של רבי צבי אלימלך (האט געדינט אלס רב פון 1838 ביז 1857, דערנאך איז ער אריבער קיין לאנצהוט), הרב ישראל דב גילערנטער בעל ה"רביד הזהב" תלמידו פון הרב נפתלי ראפשיצער הרב שלמה שפירא זון פון הרב אלעזר שפירא.
סטריזשעוו איז א שטעטל אין דער אונטערקארפאטישע וואיעוואדעשאפט אין פוילן, 160 קילאמעטער דרום מזרח פון קראקע, 75 קילאמעטער מערב פון פשעמישל און 30 קילאמעטער דרום מערב פון דער וואיעוואדעשאפט הויפטשטאט ריישע.
לעבענסגעשיכטע רבי ברוך שמשון איז געבוירן געווארן אין יאר ה'תשכ"ד אין אמעריקע צו זיין פאטער, רבי מרדכי האגער, דער פריערדיגער וויזשניצער רבי פון מאנסי, און צו זיין מוטער מרת סימא מירל, טאכטער פון הרה"ק רבי יעקב יוסף טווערסקי פון סקווירא.
אנפאנג פון די ה'תש"ס יארן האט ער אויפגעגרינדעט אין בית שמש א בית מדרש און א קהילה וואס האט זיך היפש פארברייטערט מיט די יארן, און אנשליסנד האט ער געטוישט זיין וואוינארט צו בית שמש מיט דער דערמונטערונג פונעם פאטער און פונעם שווער.
ב באקן - באדן - ביגלען - ברויכן - באזירן - באשטעלן - באפעלן - באדאנקן - באדויערן - באערדיגן - באדעקן - באדארפן - באדייטן - באדראען - באדינען - באיילן - בויען - בייגן - באפרייען - באהינדערן - באהויפטן - ברעכן - בליען - בעטן - בלעטערן - בייסן - ברענען - ברענגען - באווייזן - באַרייען - בליצן - באנעמען - באארבעטן - באגעגענען - באגרוסן - באפרעגן - באגרייפן - באגראבן - באטרעפן - באשמוצן - באקרוינען - באלוינען - באשטימן - באקעמפן - באניצן - בראטן - באזייטיגן - באריכטן באזעצן - באזיצן - באזארגן - באווערבן - באזיגן - באקוקן - באפאערצוגן - באשרייבן - באפאסן - באטאנען - ברעקלן - באצויבערן - בלייבן - באצייכנען - בלאזן - באשטראפן - באפעלקערן - באוויינען - באוועגן - באשווערן - בילדן - באזידלען - באשליסן - בייטרעטן - בארואיגן - באיינדרוקן - באיינפלוסן - באשולדיגן - באזוכן - בערשטן - באשעפטיגן - באצאלן - באליידיגן - באגלייטן - ביגלען -
פּעטערבורגער צײַטונג "פֿרײַנד" אין זײַן אַרטיקל "אין דעם יאָר פֿון דער טשערנאָוויצער קאָנפֿערענץ", פון 14טן מערץ 2008, אויף דער פאָרווערטס וועבאָרט שרײַבט גענאַדי עסטרײַך אַז אין פּעטערבורגער צײַטונג "פֿרײַנד", פון דעם 2טן אַפּריל 1908 .
איז דערשינען אַן אַרטיקל וואו עס ווערט דערמאָנט: ."ווילנער ׳נסתּר׳ מיטן ׳פּויליש-טאַנץ׳", דאָס הייסט, צו דער נסתּרס פּובליקאַציע — איינער פֿון די ערשטע אין זײַן שרײַבערישן לעבן — אין ווילנער זשורנאַל "ליטעראַרישע מאָנאַטשריפֿטן".
יענער אומבאַקאַנטער שרײַבער באַנוצט זיך מיט נסתּרס "פּויליש" ווי אַ בײַשפּיל פון דער ריכטיקטן צונויפפלעכטן ייִדיש מיט עברית אין דער ליטעראַטור.
ווי אַ האַנט פון א כּשרן עדות אויף אַ כּשר האַרץ אַרויפגעלייגט.", און ווײַטער, מיט ווערטער וואָס דערמאָנען אין הייליקייט, און טהורה: ".ווי אַן אַרויסגעוואַקסענע שטיק קדושה." און "ציכטיקייט און ריינקייט" און "די ריינע האַנט".
און כאָטש ער איז אַן אַלטער, ווערט ער געמאָלן מיט אייגנשאַפטן פון יוגנט, צי אפילו קינדערישקייט: "קינדערשן איבערנעמען זיך", "זײַן ריינע יוגנט", און זײַנע אויגן וואָס ".
זײַן קורצע באַשרײַבונג "פּויליש", וואס דערשײַנט אין ווילנער זשורנאַל "ליטעראַרישע מאָנאַטשריפֿטן" אין יאָר 1908, מאָלט אַ בילד פון אַ ספּעציפישער סאָרט ייִדישע חתונה טאַנץ וואָס מע רופט עס אָן אַ "כּשר-טאַנץ" אָדער אַ "מצווה-טאַנץ".
דער נסתּר שרײַבט: ".ס'האַלט בײַ פּויליש" – מיינענדיק, אַז באַלד וועט זײַן אַ טאַנץ באַגלייט פון אַ מוזיקאַלישער מעלאָדיע מיט אַ ספּעציפישער ריטעם פון דעם סאָרט "פּאָלאָנעז" – וואס דאָס רעכנט זיך פאַר אַ טראַדיציאָנעלער פּוילישער נאַציאָנאַלער פאָלקס-טאַנץ.
אַך, ווי הייליק!" – און די כּלה מיטן זיידן טאַנצן ווײַטער און צוביסלעך קומען אַרײַן אין טאַנץ-ראָד די באָבעס און מומעס מחותנים און משפּחה מיטגלידער און געסט – אַלע צוזאַמען אין פּאָרלעך ".כּשר-כּשר, ריין, ריין.
און אַ פּאָרל פון דער זײַט טאַנצט און פּליעסקעט: ריין, ריין" (מע קען זיך פאָרשטעלן אַז דאָ טאַנצן טאַקע אויך דערוואַקסענע: אַ זכר מיט אַ נקבה, און דאָך) ".כּשר-כּשר".
די פּאַסטאָראַלע ליבע סצענע דער נסתּרס שעפערישע שטימונגס-שילדערונגען דערציילן ווי די מוזיק מיט די כּלים פירן אונדז אַרײַן אין "אייביקן עפּל-פעלד" וואו עפּעס אַ זקן ".דערציילט .
צוויי מאָל ווערט דערמאָנט "שוועסטער-כּלה", און כאָטש יעדער בחור וועט זאָגן אויף זײַן געליבטער ".דו, די שענסטע פון אַלע פרויען" – איז באַקאַנט אין דער ייִדישער טראַדיציע אַז שׂרה אימנו איז געווען באַרימט ווי אפשר די שענסטע פרוי אויף דער וועלט אין יענער צײַט.
לייב נײַדוס, ווירטואָז פון דער ייִדישער פּאָעזיע דער פרי-געשטאָרבענער לייב נײַדוס, באַקאַנט מיטן צונאָמען "ווירטואָז פון דער ייִדישער פּאָעזיע" איז, ווײַזט אויס, געווען אַ שטאַרקער נאָכהענגער פון דעם נסתּר און אים שטאַרק אָפּגעשאַצט.
ביי נײַדוס – וואָס האָט אָנגעשריבן אַ סך אויסטערלישע פּאָעזיע פון מיטאָלאָגיע, פאַנטאַסטישע לעגענדעס און נאָך – געפינט מען אַ ליד וואָס הייסט "כּשר-טאַנץ" וואָס עס קען זײַן, אַז עס איז אַ דירעקטע אינספּיראַציע פון דעם נסתּרס "פּויליש" צוליב די פאַרשיידענע ענלעכקייטן אין אינהאַלט.
ער דערציילט וועגן די אָנטיילנעמער און וועגן דער כּישופדיקער אַטמאָספערע וואָס ווערט געשאַפן אַ דאַנק דער ספּעציפישער צונויפגוס פון צווישן-דורותדיקער טאַנץ-שותּפות צוזאַמען מיט די מוזיק אַליין.
אין זײַן דמיון, פאַרוואַנדלט ער דעם מאָמענט אפילו אין אַ בילד פון דער ווײַטער עבר – אַ מין פּאַסטאָראַלער בראשית-בילד, אַ כּמעט גן-עדן בילד, מיט אַ ליבע סצענע פון אַ בחור מיט אַ מיידל.
די כּלה די כּלה, דאַקעגן, הייבט ערשט אָן צו בליען: "אַ צאַרטע ליליע, וואָס האָט זיך נאָר וואָס אין אַ פאַרטאָג צום ערשטן מאָל געעפנט." און כאָטש יונג – דאַרף זי גיך פאַרלאָזן איר קינדהייט און ווערן אַלט אָדער עלטער, מיטן ווערן א געהייראַטע דערוואקסענע יונג-פרוי.
ווײַזט זיך אַרויס, אַז דער מאַיעסטעטישער און פּאַמעלעכער ריטעם פונעם "פּאָלאָנעז" האָט גוט געפּאַסט פאַר די ייִדן, פאַר דער דאָזיקער חתונה טאַנץ וואו די משפּחה און געסט שטייען אַרום אין אַ ראָד און אין מיטן טאַנצט די כּלה מיט געוויסע בכּובדיקע מענער – אַ פאַטשיילע אין האַנט צווישן זיי, עס זאָל ניט זײַן קיין נגיעה – וואָס דאָס קען זײַן דער כּלהס טאַטע, אָדער אפילו אַ רב, און אין דעם נסתּרס באַשרײַבונג – אירס אַ זיידן.
דערפאַר, אָבער, אין דעם כּמעט לעצטן בילד – דער פאַרצײַטיקער בראשית-מאָמענט – שיט ער ממש מיט דעם, ווי עס וואָלט עפּעס געווען אַ געווירץ צו געבן מער טעם דעם ליטעראַרישן מאכל.
דערווײַלע שפּילן די אַנדערע כּלים און גלײַכצײַטיק פירן זיי אַרײַן אַזעלכע גלענצענדע אימאַזשן פון דעם נסתּרס דמיון: דער קלאַרנעט ".האָט וואַלד-פייגעלעך אָנגעטריבן".
די באַשרײַבונג גופא קען מען צעטיילן אויף 5 הויפּט טיילן, אין דעם פאָלגנדיקן סדר: וועגן דעם זיידן וועגן דער כּלה וועגן די מוזיקאַלישע כּלים אַן אַלעגאָריש בילד אין אַ פעלד פון אַ יונגן פּאסטעך מיט זײַן געליבטער צוריק צו דער חתונה
מיילס האט ארויסגענומען א גאנצן בלאט אין דעם פלעטבוש אידישע זשורנאל, צו באדאנקען א לאקאלן קאנסולמאן פאר זיין ארבעט פאר דער אידישער געמיינדע, און זי איז אנגעזאגט געווארן אז איז איר פנים טאר נישט געזען ווערן, און אויך דאס ווארט ״מיידל״ זאל נישט דערמאנט ווערן אין דעם עד.
עדינה מיילס סעש (ענגליש: ; געבוירן מיטן נאמען אסתר עדינה מיילס דעם כ"ז אב ה'תשמ"ז, 22סטן אויגוסט 1987) איז אן אמעריקאנע קאָמיקערין, אקטיוויסטין און פאליטישע קאנדידאט, וואס האט צוגעצויגן א סך אינטערעסע דורך אויסדריקן אירע מיינונגען אויף די סטאנדארטן ביי ארטאדאקסישע פרויען.
אום דעצעמבער 2018 האט זי פארטיידיגט לאה פארסטער, א אידישע לעסבישע קאמידיען, וואס האט באשטעלט צו מאכן א פארשטעלונג אין צוויי כשר'ע רעסטאראנטן, און איז אפגעזאגט געווארן צוליב איר סעקסציואליטעט.
אין 2017 האט מיילס אנגעהויבן א קאַמפּיין אונטער דעם העשטעג ״פרומע פרויען האבן פנימער״ וואס האט געהאט זייער א שטארקע אפקלאנג, זי איז באשריבן געווארן אין דער דיילי ניוז צייטונג און נאך.
מיילס האט זיך ארויסגעשטעלט זייער שטארק צו פארטיידיגן די ישיבות, און אפהיטן די רעכט פון די עלטערן צו געבן די חינוך וואס זיי ווילן, און נישט ערלויבן די רעגירונג אריינצורעדן.
קאריערע מיילס פירט אן אינסטאגראם קאנטע אונטערן נאמען פלעטבוש מיידל, מיט ארום 45 טויזנט נאכפאלגער, וואו זי שטעלט ארויס סעלפיס, וויצן, ציטאטן, און מיינונגען.
קרייצבאן איז א 118-קילאמעטער אייזנבאן ליניע אינמיטן אנטוויקלונג אין לאנדאן און די היים גראפנטשאפטן בארקשיר, באקינגהאמשיר און עסעקס, מיטן צוועק פון שאפן א נייע מזרח-מערב רוטע אריבער לאנדאן און פארזארגן א נייע הויך־פרעקווענץ צופארער און פארשטאטישע פאסאזשירן באדינונג.
קאנסטרוקציע פון דער ליניע האט אנגעהויבן אין 2009, און דער צענטראלער טייל און א גרויסער אפטייל פון דער ליניע, צווישן פאדינגטאן אין צענטראל לאנדאן און עבי וואוד אין דרום־מזרח, האט געדארפט עפענען אין דעצעמבער 2018; ענדליך איז די ליניע נאך נישט אפן אין 2022.
מען האט באשטעטיקט דעם פראיעקט אין 2007 און קאנסטרוקציע האט אנגעהויבן אין 2009 אויפן צענטראלן אפטייל און פארבינדונגען מיט עקזיסטירנדע ליניעס וואס וועלן ווערן א טייל פון דער רוטע.
א כמעט אינגאנצן נייע ליניע וועט זיך אפצוייגן פון דער הויפט ליניע ביי צו קאנערי ווארף, ארונטערגיין דעם טייך טעמז, מיט א נייע סטאנציע ביי , ענדלעך פארבינדן זיך מיט דער צפון קענט ליניע ביי דער עבי וואוד סוף־סטאנציע.
איינער פון די מזרח צווייגן, צווישן ליווערפול סטריט און שענפילד אין עסעקס, איז אריבערגעגעבן געווארן צו א צייטווייליגע באדינונג וואס הייסט באן אין 2015; דעם אפצווייג וועט מען באהעפטן צו דער צענטראלער רוטע אדורך צענטראל־לאנדאן קיין פאדינגטאן.
אין מזרח, שפאלט זיך די ליניע ביי , מיט איין צווייג פארנדיק אריבער דער עקזיסטירנדע גרויסאיסטערן הויפטליניע אדורך צו , און דער אנדערער צווייג דורך ארויסקומענדיק פונעם טונעל ביי קאסטאם הויז אויף א נישט־באניצטן טייל פון דער נארד לאנדאן ליניע, און ממשיך ווייטער אונטערן טייך טעמז קיין .
ביי ביידע עקן פונעם צענטראלן הארץ צעטיילט זיך די ליניע אין צוויי צווייגן: אין מזרח, קיין עבי וואוד און אין עסעקס, און אין מערב, קיין היטרוי פליפעלד און אין בארקשיר.
אינעם יאר תי"ד איז אוועק דער תוספת יום טוב, רבי יום-טוב ליפמאן העלער, וואס האט געדינט אלס רב פון קראקע, און דער רבי ר' העשיל איז נתמנה געווארן רב אין זיין פלאץ.
אין דער תקופה פון ת"ח ות"ט, איז ער געפארן קיין וויען וואו ער האט זיך געטראפן מט די אנשי המלוכה כדי צו שתדלען פאר די אידן, ער איז אויכעט געגאנגען נאך געלט צו העלפן די אלע אידן וואס זענען געשעדיגט געווארן אין די ת"ח ות"ט יארן.
זיין שיטה פון לערנען איז געווען צו פארטיפען אין די רייד פון די גמרא מיט רש"י און תוספות, און פון דארט ווייטער צו לערנען מיט די ראשונים "לאסוקי שמעתתא אליבא דהלכתא", ער איז געווען אנקעגען די דרך פון לערנען סתם פילפול.
חידושים על מסכת בבא קמא חידושים והגהות על הסמ"ק חנוכת התורה- א ליקוט פון זיינע חידושים על סדר התורה וואס איז מלוקט פון מער ווי צווי הונדערט ספרים וואס זיי בריינגען זיינע חידושים
ווען זי איז אנגעקומען אין אמעריקע האבן געווארט פאר איר אין פארט דער באסטאנער רבי, רבי משה הורוויץ מיט זיין ווייב, וואס זי איז געווען א שוועסטער-קינד פון רבי מאיר יוסף רובין.
ביאגראפיע פרידא גיטל איז געבוירן געווארן אין קערעסטיר ט"ו אב תרפ"ח צו רבי מאיר יוסף רובין, קערעסטירער רבי, אן אוראייניקל פון רבי מנחם מענדל רובין פון גלאגאוו, און זיין ווייב מרת רבקה צירל, א טאכטער פון הרב אברהם שטיינער פון קערעסטיר, א זון פון רבי ישעיהלע קערעסטירער.
די באלייכטונג סיסטעם פון א מאטאר פארמיטל שליסט איין ליכט און סיגנאַלירן געצייג מאָנטירט אין דער פֿראָנט, הינטער, זייטן און א מאל אויפן דאַך פון א מאטאר פארמיטל.
רבי שאול יחזקאל גרינפֿעלד איז געבוירן געווארן אין יאר תקנ"ד אין דער שטאט אוהעל צו זיין פאטער הגאון רבי אברהם שלמה "זאלי" גרינפעלד וואס איז געווען א דומ"ץ אין אוהעל אין דער צייט פון רבי משה טייטלבוים, דעם ״ישמח משה", און צו זיין מאמע שרה ליפשא, די טאכטער פון רבי יהושע העשיל, א זון פון רבי בנימין זאב, א זון פון רבי יהודא לייב, א זון פון רבי ר' העשיל פון קראקע.
אין יאר תרל"א האט זיין אייניקל ר' משה ז"ל ארויסגעגעבן א קליין חלק פון זיינע חידושים אינעם ספר "מגן שאול", אין יאר תרצ"ז איז געדרוקט געווארן זיין ספר "מגן שאול" מיט הוספות דורך זיין אור אייניקעל ר' יצחק אייזיק גרינפעלד הי"ד, אבער במשך דיא יארן זענען רוב פון זיינע חידושים ליידער פארלוירן געגאנגען.
אין יאר תשס"ה איז געדרוקט געווארן דאס ספר "מגן בית שאול", תולדות פונעם מגן שאול און זיינע קינדער, דורך הרב דוד לייב גרינפעלד דער מייסד ויושב ראש פון דער וועד משמרת סת"ם, די דאזיגע ארבעט איז ארויס צום צווייטן מאל אין יאר תשע"ו מיט דעם נאמען ״קורות חיי המגן שאול״.
רבי שאול איז געפארן צו די צדיקי הדור, צום עטרת צבי פון זידיטשויב און צו רבי ר' אשר'ל ראפשיצער, ביים רבי ר' אשר איז געווען באקאנט בי די חבריה אז רב שאול איז געווען זייער באליבט ביי זיין רבי.
טײל מײנען, אַז דאָס איז גאָר אַן אַלטע סעקטע, װאָס שטאַמט נאָך פֿון די צײטן פֿון 1טן בית המקדש, מעגלעך פֿון די „בני רכב” װאָס װערן דערמאָנט אין ספֿר מלכים און אין ירמיה ל״ה אז זײ האָבן געפֿירט אַ באַשײדן לעבן, װי אױך פֿון די „אביונים”, װאָס האָבן געהאַלטן, אז אַלע מענטשן זענען גלײך .
לױט דער מיעונג פֿון אײזיק הירש װײס אין „דור דור ודורשיו” זענען די איסײם אַנטשטאַנען באַלד אין אָנהױב פֿון צװײטן בית המקדש, פֿון זײער פֿרומע ײדן, חסידים און זײער אָפּשײדנקײט פֿון דער װעלט און פֿרומקײט האָט זיך נאָך מער פֿאַרשטאַרקט אין דער צײט פֿון די חשמונאים װען עס איז געפֿירט געװאָרן דער קאַמף קעגן די גזירת שמד אױף ײדן.
דאָס ערשטע מאָל װערן דערמאָנט די איסײם אין דער צײט פֿון חשמונאים־פֿירשט יונתן, און דערנאָך װערן זײ שױן דערמאָנט בײ יאָסיפֿוסן כסדר, דורך דער גאַנצער צײט פֿון דער 2טער העלפֿט פֿון 2טן בית המקדש, סײ אין זײן בוך „מלחמת היהודים” סײ אין זײן „אלטערטימער”.
װעגן זײערע לערעס גיט איבער יאָסיפֿוס, אז די איסײם האָבן געגלױבט, אז אַלץ איז פֿון גאָט, אז דער מענטש האָט נישט קײן פֿרײען װילן און אַלץ װאָס געשעט מיט אים איז אַזױ נגזר געװאָרן פֿון גאָט.
די איסײם האָבן געלערנט ליב צו האָבן גאָט, צו באַזיגן דעם יצר הרע און ליב צו האָבן מענטשן, נישט צו זײן פֿאַלש, נישט צו שװערן נאָר זאָגן יאָ — יאָ, נײן — נײן, נישט אונטערצודריקן קײנעם.
אױב ער האָט אױסגעהאַלטן האָט מען אים געפּרואװט נאָך צװײ יאָר און דערנאָך טובל געװען און גענומען פֿון אים אַ שבועה, אז ער װעט נישט אױסזאָגן קײנעם די סודות פֿון דער געזעלשאפֿט, און ער איז געװאָרן א מיטגליד.
די מיטגלידער האָבן, לױט פֿלאַװיוס יאָסיפֿוסן, זיך געטײלט אין 4 שטופֿ: 1) קינדער, 2) די דערװאַקסענע אין דער ערשטער פּראָבע־צײט, 3) דערװאַקסענע אין דער צװײטער פּראָבעצײט, 4) די פֿולשטענדיקע מיטגלידער.
װיפֿיל אײנער האָט פֿאַרדינט האָט ער אַרײנגעטראָגן אין דער אַלגעמײנע קאַסע פֿון דער סעקטע און מיט דער קאַסע האָט אָנגעפֿירט אַ ספּעציעל דערװײלטער פֿאַרװאלטער.
דער הױפּטשטריך זײערע איז געװען, װאָס זײ האָבן, אין גרעסטן טײל, נישט חתונה געהאַט און נישט געפֿירט קײן פֿאַמיליע־לעבן מיט קײן פֿרױ; אין זײער געזילשאַפֿט פֿלעגן זײ צונעמען פֿרעמדע יונגע מענטשן און זײ מחנך זײן אין זײער לעבן.
שבת האָבן זײ אָפּגעהיטן מיט דער אומגעװײלעכסטער גענױקײט, און אַ גאַנצן טאָג פֿלעגט זײער עלטסטער לערנען פֿאַר זײ פֿון זײערע ספֿרים.
די סעקטע װערט דערמאָנט אין די ביכער פֿון ײדישן פֿילאָזאָף פֿילאָן און פֿלאַװיוס יאָסיפֿוס, װעלכע האָבן געלעבט צום סוף פֿון 2טן בית המקדש.
טײל װילן געפֿינען אין דעם װאָרט דאָס העברעאישע „צנוע”, און דערפֿון זאָל האָבן געװאָרן אין גריכיש דאָס װאָרט „עסנאָאי”; װירקלעך געפֿינען מיר אין דער גמרא דאָס װאָרט „צנועים” צו באַצײכענען זײער פֿרומע מענטשן.
זײ האָבן נישט געװאױנט אין די שטעט און נישט פֿארנומען זיך מיט האַנדל, װײל זײ האָבן געהאַלטן, אַז דאָס פֿירט צו שװינדל און צו אַ נישט ערלעך לעבן.
אױך דאָס איז נישט גענױ באַקאַנט, הגם פֿילאָן און יאָסיפֿוס שרײבן יאָ און זאָגאַר אױספֿירלעך װעגן דעם; אָבער דאָס װאָס זײ שרײבן איז נישט זיכער, װײל די איסײם האָבן געהאַלטן זײערע לערעס אין געהײם.
איסײם איז דער נאָמען, װאָס איז אָנגענומען געװאָרן הײנט אין העברעאיש און אױך אין דער ײדישער שפּראך צו באַצײכענען אַ סעקטע פֿון זײער פֿרומע ײדן אין דער צײט פֿון צװײטן בית המקדש.
ארץ ישראל האט א מיטלענדישן קלימאַט, דאָס הייסט - א לאַנגער קלאָרער, וואַרעמער און טרוקענער זומער, און דער ווינטער איז מילדער, אין די בערג און אין צפון א ביסל קעלטער.
ער איז פלאַצירט צו מערב פון דעם געגנט גערופן די פרוכבארע האלב־לבנה און צום דרום פון דער געגנט גערופֿן דער לעוואַנט, כאָטש לעצטנס באדייט דער באַגריף בלויז סיריע און לבנון.
הגם ארץ ישראל איז איינע פון די קלענסטע לענדער אין דער וועלט, ליגט עס צווישן פארשידענע געאלאגישע, פיזיאלאגישע און קלימאטישע עלעמענטן, און איז א פארבינדונגספונקט צווישן די דריי אלטע קאנטינענטן: אייראפע, אזיע און אפריקע .
זיין צפון גרענעץ איז אין דרום פון היינטיקן לבנון און זיין צפון מזרח גרענעץ איז אין דרום־מערב סיריע; אין מזרח און דרום־מזרח טוט ער גרענעצן דעם אראבישן מדבר און ביים דרום עק איז דער ים סוף ; אין דער מערב זייט איז דער מיטלענדישן ים און אין דרום-מערב דער סיני האלאינזל.