polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
נאך ווען דער אומאיאדישער כאליפאט איז איינגעפאלן, זענען ארויסגעקומען פיל לאקאלע דינאסטעס, כולל די אגלאבידן, אלמאהאדן, אבדאלוואדיד, זירידן, רוסטאמידן, כאמאדידן, אלמאראווידן און פאטימידן.
די עקאנאמיע האט געדאנזשעט צו וואקסן אין 1980 יאר, טיילווייז צוליב דעם רעפארם, געשטיצט דורכן וועלט באנק און דעם פאריזער קלוב, וואס האט געהאלפן אפצאלן דעם חוב.
דאס דארף איז אנגעריגלט צווישן די ברעגן פון דער האלשטאט אזערע וואס איר ברייט באשטייט פון סך הכל צוויי קילאמעטער, און צווישן די משופע'דיגע בארגאראפן פון דער דאכשטיין געבערג-קייט, וועלכע ציען זיך אראפ צו א טיפקייט פון 135 מעטער אין דער טיפעניש פון דער שמאלער אזערע.
אויסער זיין אומבאשרייבליכער שיינקייט, דאס דארף איז בארימט און באקאנט צוליב צוויי גרונדן: דער ערשטער גרונד איז אז דאס דארף האט דערלאנגט זיין נאמען צו דער האלשטאט קולטור וועלכע איז געווען א קעלטישע קולטור פון דער פריצייטיגע אייזן עפאכע, און דער צווייטער גרונד איז געווען די ערשטע זאלץ מינע אין דער גאנצער וועלט וואס געפינט זיך אין דעם זאלץ-בערג .
אין יאר 2011 איז פארעפענטליכט געווארן אין דער מעדיע אז נאכדעם וואס די כינעזער האבן איינגעזאמלעט אין לויף פון א סאך יארן אויספירליכע אויסקונפט איבערן דארף, האבן זיי אנגעהויבן אויפצושטעלן אין דעם גואנדאנג באצירק אין כינע פונקט אזא דארף וואס האט א אומהיימליכע ענדליכקייט צום אריגינעלן דארף אין עסטרייך.
היסטאריע וויבאלד דער געביט פון האלשטאט איז געווען רייך אין זאלץ, איז האלשטאט און איר ארומיגע געגנטער באזעצט געווארן שוין יארן צוריק, דורך א באפעלקערונג וואס פלעגט אויסהאקן דעם זאלץ, אים איינפאקן אין א פארמע פון הערצער, און דערנאך אים פארקויפן.
די רייכקייט פון דער האלשטאט אומוועלט אין זאלץ און דער האנדל אין אים האבן געברענגט צו אן אנטוויקלונג פון א פארגעשריטענע קולטור אין לויף פון דעם ערשטן טויזנט פאר דער קריסטלעכער ציילונג, וועלכע האט געטראגט דעם נאמען "האלשטאט קולטור" .
די קולטור וואס איז געווען אויסגעשפרייט איבעראל אין צענטראלער אייראפע, איז געווען פארבונדן מיט די קעלטן און זייערע אפשטאמפאטערס, און פלעגט צימליך שטארק בליען אין דער פריצייטיגער אייזן עפאכע.
אין יאר 1846 איז אנטפלעקט געווארן נעבן האלשטאט אן אור-אלטער צווינטער וואס האט אנטהאלט אין זיך 4,000 גראבשטיינער, ווי אויך האט מען אנטדעקט א פארצייטישן ווערק-הויז פאר שמידעריי.
די קליינע צאל פון ערד וואס האט זיך געפונען צווישן דער געבערג-קייט און די ברעגן פון די אזערע, איז אויסגענוצט געווארן פאר בוי, און אפילו די באוועגונג צווישן די הייזער אין דעם קליינעם דערפל, איז געווען דורך שיפלעך אדער דורך א שטעג וואס האט דורכגעשניטן די משופע'דיגע בארגאראפן וואס האבן זיך געפונען העכער אים.
די גרויסע ענגשאפט פון דעם פלאך אינעם דארף האט פאראורזאכט אז איינמאל אין 10-15 יאר האט מען ארויסגעגראבן די ביינער פון די טויטע פון זייערע קברים, און דערנאך זיי אריבערגעפירט צו א דלוסקמא (א ספעציאלער קאסטן וואס ווערט דערמאנט אין דער משנה, און וועלכער ווערט באניצט צו באגראבן סקעלעטן), און אין דעם ביינער-מוזיי וואס געפינט זיך אינעם דארף ווערן געהאלטן מער ווי 1,200 קאפ-שיידלעך, טייל פון זיי געפארבט און באצירט מיט פארשידענע געמעלן.
שפעטער האט זיך די האלשטאט קולטור געטוישט מיט דער "לא טען" קולטור וועלכע פלעגט עקזיסטירן ביז דער באזעצונג פון דער רוימישע אימפעריע, און זייט דעמאלטס, ווי אויך אין די מיטל אלטער טעג זענען נישט אנטדעקט געווארן סיי וועלכע נייע אויסגעפינסן.
דערצו פלעגט מען ווייטער אויסהאקן זאלץ, אויכעט אין די מיטל אלטער טעג, און פון יאר 1595 פלעגט דער זאלץ אריבערגעפירט ווערן אין א פארמע פון זאלץ-וואסער דורך א ספעציעלער רער וואס איז אויפגעבויט געווארן פון 13,000 אויסגעהוילטע בוים-שטאמען, און וועלכע האט דורכגעפירט זאלץ אין זיך אין לענגאויס פון 40 קילאמעטער ביז דער שטאט עבענזע .
פון די שפעטערדיקע רוימישע תקופה, געפונען מיר א גרויסע געגנט וואס ווערט גערופן די רוימישע שטאט, די גאסן לויפן געאמעטריש איינער פאראלעל צום צווייטן, ווען צוויי הויפט גאסן קארדא מאקסימוס לויפט פון צפון אויף דרום ריכטונג, און די דעקומאנוס מאקסימוס לויפט פון שטאט אריינגאנג אויף מזרח צו מערב ארויף צום בארג.
דארט וואו די הויפט גאסן טרעפן זיך איז פארהאן א פארום, די שטאטישע מארקעט פונעם רוימישן שטאט צענטער, עס עזנען געפונען געווארן חלקים פון רוימישע בעדער געבויט אקוראט לויט די רוימישע בויעריי און מייסטערשאפט, אינאיינעם מיט מקוואות.
פון דער העלענישער תקופה האבן פארשער געפונען א מיליטערישע פעסטונג אויפן שפיץ בארג , אינעם פעסטונג זענען געפונען געווארן א מקווה און צעבראכענע שארבן מיט העברעישע בוכשטאבן געשריבן אויפדעם.
די פעסטונג איז ווארשיינליך נייטראליזירט געווארן דורך די שטאט איינוווינער אין שפעטערע תקופות, און חלקים פונעם יסוד און אינערהאלב די סטראוקטור זענען געווארן אנגעפילט מיט זאמד און שטיינער, נאנט צום ענדע פון בית המקדש.
די פעסטונג איז דאטירט געווארן צו א פריערדיקע העלעניש תקופה, נאך איידער די חשמונאים האבן איינגענומען דעם גליל, און די יידישע זאכן אינעם פעסטונג צייגן אז יידן האבן געוויילט אין די געגנט נאך איידער די חשמונאים האבן אינקארפארירט די גליל ראיאן צו זייער מלוכה.
אין יאר 4 פאר דער ציווילער ציילונג, איז הורדוס געשטארבן, ער האט פארטיילט זיין מלוכה צו זיינע קינדער, ווען דער גליל האט געזאלט אריבערגיין בירושה צו זיין זון הורדוס אנטיפס.
א רעוואלט האט אויסגעבראכן און דער רוימישער פראקוראטאר פון סיריע, ווארוס, האט אונטערדרוקט די אויפשטענדלער, לויט יוסיפון האט ער פארברענט די שטאט און די איבערלעבער האט ער פארקויפט צו קנעכטשאפט.
אנטיפס האט געשטעלט ציפורי פאר זיין הויפטשטאט, ביז יאר 20 ביים גרינדונג פון טבריה, ווען דאס האט ער זיך אריבערגעצויגן צום ניי געגרינדעטן שטאט און די טיטל פון הויפטשטאט איז אריבער צו די נייע שטאט.
ערשט אין יאר 61, איז די שטאט אריבער צו אגריפס דער צווייטער, וועלכע האט אריבערגעפירט די ארכיוון און צענטראלע באנק צוריק קיין ציפורי און די שטאט איז ווידעראמאל געווארן הויפטשטאט פון גליל.
נאך פון דער רוימישער תקופה, זענען די פיל מטבעות וואס די שטאט האט געלאזט גיסן, פון אנהייב זענען זיי געווען יידישע מטבעות, אן צייכענונגען אדער בילדער פון פערזאנען אדער חיות, וואס אמאל שפעטער האבן די מטבעות אנטהאלטן קריצונגען פון די פארשידענע רוימישע קייסערן.
איין מטבע פון שטאט האט א קריצונג פון טיכא, די גאט פון מזל ביי די גריכישע מיטאלאגיע אינמיטן א געצנדינער טעמפל, וואס דאס איז א רעוואלוציע פאר א יידישע שטאט.
נאך די בר כוכבא אויפשטאנד, איז ארץ יהודה גענצליך חרוב געווארן, די איבערלעבער פון יענע ערטער זענען אריבער צו צפון ארץ ישראל, דאס רעכנט אריין דעם נשיא און די סנהדרין, די שטאט איז געווארן א צענטראלער פונקט פאר יידישקייט פון נאכן חורבן, הויפטזעכליך נאך רבי יהודה הנשיא האט זיך אריבערגעצויגן אהין אינאיינעם מיט די סנהדרין.
די אמוראים האבן אויך געטוען אסאך אינדעם שטאט, אבער אין זייערע צייטן האט זיך דער עיקר תורה צענטער זיך אריבערגערוקט קיין טבריה, וואו עס איז ווארשיינליך פאר'חתמ'ט געווארן די תלמוד ירושלמי.
ביי די גרויסע יידישע רעוואלט, אנגעהויבן אין יאר 66, האט ציפורי זיך געהאט ארויסגעשטעטלט קעגן דעם אויפשטאנד, זיי האבן אריינגעלאזט אספסיינוס אין שטאט און געבעטן זיין שוץ קעגן די אויפשטענדלער אינעם גליל.
די אפציעלע פאזיציע האט די שטאט אויסגענוצט אויף פארברייטערן די שטאט, מיט א צאל אונטערנעמונגען וואס זענען קענטליך אינעם שטאט ביז היינט, א רוימישע שטאט מיט בעדער און אקוואדוקטן, דאס לויט די שטייגער און טראדיציע פון פולע שטעט באיינדרוקט דורך די רוימישע אימפעריע.
לויט ווי יוסף בן מתתיהו שרייבט, איז די שטאט געווען א טייל פון די קנאים, אן אידעאלאגיע שטארק אנוועזנד אין די ראיאן, און האט טיילגענומען אין עטליכע אויפשטאנדן קעגן די רוימער און זייערע פארשטייער, צוליב נאציאנאליסטישע און רעליגיעזע געפילן.
ווען מתתיהו אנטיגונוס דער צווייטער האט אנגעפירט רעוואלט קעגן זיין פעטער יוחנן הורקנוס דער צווייטער, האט הורדוס מיט די הילף פון א רוימישע מיליטער איינגענומען די שטאט אין א שניי שטורעם, און באשטימט די שטאט אלס זיין הויפטשטאט פונעם גליל, וואו ער איז דערנאך געווארן הערשער, אין יאר 37 פארן ציילונג.
פון די פריע רוימישע תקופה געפונען מיר א שטעטל אויפן בארג און ארום דעם בארג, פיל מיט פריוואטע הייזער וואס א מערהייט פון זיי האבן מקוואות, וואס ווייזט אויף די יידישקייט פונעם שטאט, אין צוגאב צודעם האבן פארשער געפונען די מיסט פון שטאט, און שטודירט די אפפאל פון איבערבלייבענישן פון בהמות, נאר כשר'ע מינים זענען געווען צו געפונען, חזירים צום ביישפיל, א הויפט מאכל צווישן די רוימער זענען געווען ווייניגער פון א פראצענט פון די איבערבלייבענישן.
דאס ערשטע מאל וואס ציפורי ווערט דערמאנט דורך סיי וועלכן אידישן מקור, איז דורך יוסף בן מתתיהו אין זיין בוך אויף אידישער היסטאריע, ״קדמוניות היהודים״.
די שטאט האט א ספעציעלן חשיבות אין דער יידישער היסטאריע, ווייל אין ציפורי זענען געווען טעטיג עטלעכע פון די הויפט תנאים פון דער משנה, דארט האט רבי יהודה הנשיא געפירט דעם סנהדרין, אן דארט האט ער געשלאסן די משנה.
אבער דורכאויס די פולמוס קיטוס פון 351 האט די שטאט רעוואלטירט קעגן קיטוס, די רוימישע פראקוראטאר און מיטדעם האט זיך געענדיגט די גלאררייכער היסטאריע פונעם שטאט, אינאיינעם מיט א שטארקע ערדציטערניש און א פייער וועלכע האט פארניכטעט די איבערבלייבענישן פונעם ארט.
ס'מערהייט ארכעאלאגישע ערפינדונגען אויפן היסטארישן ארט, דאטירן אנהייב רוימישע צייטן און ציען זיך ביז נאך דעם איבערגאנג פון דעם גליל ראיאן פון דער ביזאנטישער אימפעריע צו די אראבער.
די שטאט געפינט זיך אויף א בארג אקראפאליס, ווען אין לויף פון די יארן זענען צוגעלייגט געווארן נייע געגנטער צו דער שטאט אויף די זייטן פונעם בארג, אנגעהויבן אין די פריע רוימישע צייטן דורך הורדוס און זיין משפחה און שפעטערע תקופות ווי נאך דעם חורבן בית המקדש דורכאויס די רוימישע צייטן פון נאך דעם צווייטן בית המקדש.
אין 1755, ווען האנאווער און גרויסבריטאניע זענען ביידע געווען אונטער דעם קרוין פון געארג דער צווייטער, איז דער האַננאָווערישע גוואַרדיע פאלק, אין וועמענס קאפעלע ווילהעלם מיט זיין ברודער יעקב זענען געווען אָבאָיסטן, אריבערגעפירט קיין ענגלאַנד.
אין לויף פון דרייסיג יאר האט רבי יעקב ישראל קנייבסקי, דער סטייפלער גאון, א שוואגער פונעם חזון איש, זיך דארטן קובע מקום געווען, און ער האט געדינט אלס אומאפיציעלער מנהיג רוחני און פוסק אין שול.
היסטאריע אין יאר תשי"ד, נאך דער פטירה פון רבי אברהם ישעי' קארעליץ – דער ״חזון איש״ – האבן א גרופע תלמידים, וועלכע פירן זיך ווי זיינע פסקים, ווי מען באצייכנט זיי מיט דעם צונאמען "חזון איש'ניקעס", באשלאסן צו גרינדן אן אייגענע שול.
די שול איז געגרינדעט געווארן אויף רחוב רשב"ם, און איז אריגינעל גערופן געווארן 'בית הכנסת חזון איש', אבער מיט דער צייט איז עס געטוישט געווארן צום נאמען פונעם נדבן, יחיאל לעדערמאן, און אזוי ווערט זי גערופן ביז היינט.
נאך דער פטירה פונעם סטייפלער גאון, האט מען מפני כבוד התורה אינסטאלירט א גרויסע ספרים-שאפע אויפן ארט וואו דער גאון פלעגט זיצן, כדי קיינער זאל נישט דארטן זיצן.
די אַרמיסטיל הסכּם מיט דייטשלאנד איז אונטערגעשריבן געוואָרן 5:00 אינדערפֿרי, לאָקאַל צייט, אָבער עס וועט נישט נעמען ווירקונג ביז 11:00 אינדערפרי, איז גונטערס סקוואַד צוגעקומען צו דער שלאַבאַן פון צוויי דייַטש מאַשין ביקס אין דעם דאָרף פון -- לעבן די מעס, אין לאָרראַינע .
ד י דײטשע זעלנערס, װעלכע האָבן שויןגעװען באַװיזן װעגן דער אַרמיסטיל הסכּם, װאָס װעט אין איין מינוט אַרײַנקומען אין װירקונג, האָבן זיך געפרואװט װינקן צו גונטער .
ווען ער איז געקומען צו נאָענט צו די דײַטשע ביקסן, איז ער געשאָסן געוואָרן אין א קורצן אויספאל פון אויטאמאטישע פייער דורך די דייטשע זעלנער אינעם פאסט און אומגעברענגט געוואָרן תכּף.
קין האט דעמאלט געשריבן אין דער לאקאלער טעגליכע צייטונג " די סאן", שפעטער אינטערוויואירט מיט גונטערס חבֿרים און געשריבן אז "גונטער האָט אַ סך געטראַכט וועגן פארמינערן זיין לעצטע ראנג, און איז געווארן אבסעססירט מיט דער פעסטקייט צו מאכן א גוטן רושם אויף זיינע אפיצירן, זיינע חבֿרים און די זעלנער״.
זייענדיק פֿון דײַטש-אַמעריקאַנער ירושה, האָט גונטער זיך נישט אויטאָמאַטיש אײַנגעשריבן אין די באַוואַפֿנטע קרעפטן ווי אַ סך אַנדערע האָבן געטאָן באַלד נאָכדעם וואָס די פֿאַראײַניקטע שטאָטן האָבן דיקלערט מלחמה אויף דײַטשלאַנד אין אַפּריל 1917.
אין סעפטעמבער 1917 איז ער אויסגעאַרבעט און שנעל צוגעשטעלט געוואָרן צום 313טן אינפאַנטרי רעגימענט, מיטן נאָמען " באַלטימאָרע'ס אײַגן"; עס איז געווען א טייל פֿון דער גרעסערע 157סטער בריגאַדע פֿון דער 79סטער אינפאנטרי דיוויזיע .
ערשטער ווי אַ צושטעלן סערזשאַנט, ער איז געווען פֿאַראַנטוואָרטלעך פֿאַר קליידער אין זיין מיליטעריש אַפּאַראַט, און אנגעקומען אין פֿראַנקרייַך אין יולי 1918 ווי אַ טייל פֿון די אמעריקאנער עקספּעדיטיאָן פאָרס .
א קריטישע בריוו אהיים, אין וועלכן ער האט באריכטעט די "אוילעבאַרע באדינגונגן" בײַם פֿראָנט און געראָטן אַ חבֿר צו פּרובירן אַלץ כּדי אויסצומיידן די קאנסקריפציע, איז אויפגעכאַפט געוואָרן דורך דער ארמיי'ס פָּסט צענזור.
ער איז אויפֿגעוואַקסן אין היללענדטאָון, אַ געגנט אין מזרח באַלטימאָרדאָס איז געווען שטאַרק אונטערן השפּעה פֿון דײַטשע אימיגראַנטן, וואָס זיין משפּחה געהערט צו דער קאַטוילישער קהילה "געהיימיש האַרץ פון יאָשקע".
די אמעריקאנער עקספּעדיטיאָן פאָרסעס קאַמאַנדינג גענעראל יוחנן י פּערשינג 'ס " אַגענדאַ " דער ווייַטער טאָג ספּעציעל דערמאָנט גונטער ווי די לעצטע אַמעריקאַנער קאַזשאַלט פון דער מלחמה.
נאָך זיין טויט, די אַרמיי האָט אים צוריק צו די ראַנג פון סערזשאַנט און געגעבן אים אַן אָפּטייל אָפּצייכן פֿאַר מוט אין קאַמף און די דיסטינגגווישעד סערוויס קראָס.
גונטערס איבערבלייבענישן זענען צוריקגעקומען קיין די פֿאַראײַניקטע שטאָטן אין 1923 נאָכדעם וואָס זיי זענען אוועקגענומען געוואָרן פֿון אַ מיליטערישן בית-קברות אין פֿראַנקרָך, און באַגראָבן געוואָרן אינעם בית-קברות אין באלטימאר.
שפעטערדיקע אויספארשונגען האָבן אנטפלעקט אז אינעם לעצטן טאָג פון דער וועלט מלחמה דער ערשטער, בעת די פֿאַרהאַנדלונגען פֿאַר דער װאפ ־ שטילערהײט אין
הענרי ניקאָלאַס דזשאָן גונטער איז געווען אַן אַמעריקאַנער זעלנער און אפֿשר דער לעצטער זעלנער צווישן די זעלנערס אומגעקומען בעת דער ערשטער וועלט מלחמה.
דערצו איז אין דער געביידע אַ טישן־זאַל, אַ גרויסער תורה־ביבליאָטעק, אַ חתונה־זאַל פֿאַר חסידות פאַר אַ רעדוצירטע אָפּצאָל, אַ גרויסער מקוה און לערן שטיבער.
עס זענען אויך דא די אָפיסעס פון די חסידות און דעם רבי'ןס צימער, א מצות בעקעריי,א דיינים שטיבל, א הצלה צענטער און א כשרות סיסטעם פון די חסידות, בד"ץ "מחזיקי הדת".
ביי די גיסן פון דעם באַטאָנען און די קאָמבינאַציע פון שטיינער פון דעם אַלטן בית המדרש איז געווען באַטייליקט דער רבי פון בעלז, רבי ישכר דוב רוקח, וועלכער איז אויך געווען פארמישט אין די פּלאַנירונג און דעזיין פון בית המדרש.
אויפבוי פון בית המדרש און אירע אַקטיוויטעטן דער ווינקלשטיין איז געלייגט געווארן י' סיון תשמ"ד, די קאַנסטרוקציע פון דעם געביידע האט געדויערט בערך 16 יאר און די חנוכת הבית איז פארגעקומען י"ג בניסן תש"ס.
די פאליציאנטן זענען שוין געשטאנען ביים שוועל פון טיר, אבער די טעראריסטן האבן געסטראשעט מיט א האנט-גראנאט העכער רחל'ס קאפ, זאגנדיג אז אויב די פאליציאנטן גייען שטורעמען גיי זיי עס אויפרייסן.
רחל אדרי, באקאנט אלס "רחל פון אופקים", איז אידישער פרוי פון דער שטאט אופקים, וועלכער איז געווארן נאציאנאלער העלדין אין מדינת ישראל, נאכדעם וואס זי האט וואונדערליך איבערגעלעבט דעם ביטערן שמחת תורה בלוטבאד, דורך סערווירן קיכעלעך פאר די כאמאס טעראריסטן וועלכע האבן איר פארכאפט פאר לאנגע שעות.
הינטערגרינט שמחת תורה אינדערפרי ה'תשפ"ד, למספרם אקטאובר 7 2023, האט אויסגעבראכן א שרעקליכן פאגראם און בלוטבאד, וואס ווערט גערופן דער שמחת תורה קריג, וואס האט נאכגעפאלגט מיט דער מלחמה "אייזערנע שווערדן", אדער חרבות ברזל אין העברעאיש.
דער בלוטבאד האט פאסירט נאכדעם וואס צענדליגער טויזנטער כאמאס טעראריסטן האבן זיך דורכגעריסן דעם גרעניץ פון מדינת ישראל מיט עזה, און קאלטבלוטיג דערמארדעט, פארוואונדעט און פארכאפט, וועם זיי האבן נאר געטראפן.
קיכלעך פאר אויסלייז געלט צווישן די אומצאליגע הייזער וואו די טעראריסטן האבן זיך איינגעבראכן און פארכאפט די איינוואוינער, איז געווען אינעם הויז פון דעם עלטערן אדרי פארפאלק, רחל און דוד.
אין די סוף 1980ער יארן און אין די 1990ער יארן נאך דער צערירונג פונעם סאוועטן פארבאנד, איז קאזאן ווידעראמאל געווארן דער צענטער פון דער טאטערן קולטור און אידענטיטעט.
עקאנאמיע קאזאן איז איינער פון די גרעסטע אינדוסטריעלע און פינאנציעלע צענטערן פון רוסלאנד, און א פירנדיקע שטאט פונעם וואלגא עקאנאמישן ראיאן אין קאנסטרוקציע און אינוועסטירונג.
מערי עליזאַבעט ״ליז״ טראַס , איז א בריטישע פאליטיקערין וואס האט געדינט ווי דער 56סטער פרעמיער מיניסטארקע פונעם פאראייניגטע קעניגרייך און פֿירערין פון דער קאנסערוואטיוון פארטיי פונעם 5טן סעפטעמער 2022 ביזן 24סטן אקטאבער 2022.
טראַס איז געווארן די ערשטע פֿרוי צו האַלטן סיי פֿון די שטעלעס און דער ערשטער ווייַבלעכער לארד קאַנצלער אין דער טויזנט-יעריגער געשיכטע פון דעם אַמט.
זי איז פֿריער געווען הויפט-סעקרעטאר פֿארן קאנצעלעריי פֿון 2017 צו 2019 און שטאַטס סעקרעטאר פֿאר אויסערן, קאמאנוועלט און אַנטוויקלונג ענינים פון סעפטעמבער 2021 אין באריס זשאנסאנ׳ס קאבינעט.
נאך 50 טעג אלס פרעמיער מיניסטער האט רישי סונאק איבערגענומען דעם אמט; זי האט געדינט דעם קלענסטן קאדענץ פון א פרעמיער מיניסטער אין דער בריטישער היסטאריע.
פּאַרלאַמענטאַרע קאַריערע טראַס איז געוויילט געווארן אין פּאַרלאַמענט ביי די 2010 אַלגעמיינע וואַלן פֿאָרצושטעלן דרום מערב נאָרפֿאָלק .
זײן װאלן אלס הויפט־רב און די צעשפאלטן פון דער קהילה דער פריערדיגער רב פון סאטמאר איז געווען הרב זאב מאנדלבוים, א שטרענגער ארטאדאקסישער רב, וועלכער האט נישט פארטראגן חידושים, אריינגערעכנט די וואס די ארטאדאקסישע טראדיציע ערלויבט (למשל, ער האט פארבאטן דאס זינגען פון א כאר פון קינדער און מענער אין שול).
זײן טעטיגקײט אלס הויפט־רב פון סאטמאר די צייט פון ר' יהודה גרינוואלד'ס רבנות איז געווען אן עפאכע פון התחדשות פאר דער ארטאדאקסישער קהילה אין שטאט.
דערצו האט ער פארשטארקט די תלמוד תורה'ס און געשטעלט א באזונדערע דגוש אויף פארשטארקן די ישיבה אין סאטמאר, וואָס איז צום ערשטן מאָל געוואָרן אַן אָנגעזעענע ישיבה אויף איר מדרגה.
דאס מחלוקת װעגן דעם באניץ פון דער אונגארישער שפראך טראַדיציאָנעל אין די ארטאדאקסישע לאַגער אין אונגארן, זענען דרשות געהאלטן געווארן אין אונגאריש בלויז אויפן נאָמען טאג פון די מלך און מלכּה און אויף דעם יאָרטאָג פון די טויט פון פראַנץ דיאַק, און די רעשט פון יאָר אויף אידיש.
הערמאן טייטלבוים, וועלכער איז געווען באקאנט פארן האלטן די אידייען פון נעאלאגן, איז געווען דער ערשטער צו ארויסציען דעם 24טן מערץ, נאכפאלגנדיג דורך מאיר קארוי טשאַנגרי און אויך באנע מארקאוויטש.
כאטש הרב מאנדלבוים האט זיך אנטקעגנגעשטעלט קעגן די דאָזיגע חידושים, האָט ער נאָכגעגעבן אַסאַך און איינגעפירט אז הספדים ביי לוויות זענען געגעבן געוואָרן אויף אונגאַריש דורך גוטע אונגאַרישע רעדנער.
די דאָזיגע נאכגעבן האָט הרב גרינוואַלד אויך מכבד געווען, אָבער אין אַלע אַנדערע געביטן האָט ער אַסימילירט די אידישע שפּראַך און חסידות אין לעבן פון דער קהילה (כאָטש ס’רובֿ פון זיינע חסידים זענען אויך געוואָרן אונגאַריש-רעדנדע).
די אויסוואל פון הרב יהודה גרינוואלד אלס הויפט רב אינאיינעם מיט'ן אוועקגיין פון די נעאלאגן האט אנגעצייכנט א קער אין דער קהילה און זי איז געווארן נאך מער קאנסערוואטיוו און חסידיש ווי פריער.
די אויסוואל פון רבי יהודה גרינוואלד אלס הויפט רב איז געווען א גרויסער קלאפ פאר א טייל פון דער קהילה, צוליב זיין זיין א חסידישער רב מיט אן ארעמען אונגאריש, וואס האט ענדערש גענוצט אידיש ווי אונגאריש.
נאָך דער פטירה פונעם הויפּט-רב פון סאטמאר, הרב זאב מאנדלבוים, איז הרב גרינוואלד פארבעטן געווארן צו דינען אלס רב דורך דער קהילה וואס איז געווען אויפן שוועל פון בראָך.
ערשטער ישראלדיקער אַסטראָנויט דער לופֿטפֿלאָט האָט דערוויילט רמון צו ווערן דער ערשטער ישראלדיקער אַסטראָנויט, נאָך אַן אָפּמאַך צווישן ישראל און די פֿאַראײניקטע שטאַטן אין 1995 צו אייַנפֿאַסן אַן ישראלי אין אַ קאָסמאָס פֿלוג פֿון .
די ישראלישע קאָסמאָס אַגענטור האָט זיך געוואָנדן צו דער לופֿטפֿלאָט מיט אַ באַפֿעל צו קלייבן דער באַטייליקטער, און אין 1997 איז רמון דערוויילט געוואָרן.
אין 1998 האָט רמון זיך איבערגעקליבן צו דעם אַסטראָנויטן-טרענירונג אַפּאַראַט אין די פֿאַראײניקטע שטאַטן צוזאַמען מיט זיין משפחה - זיין ווייב רונה און זייערע פֿיר קינדער.
נאָך וואָס ער האָט געלערנט ביים תל אַביבער אוניווערסיטעט האָט ער געדינט אַלס דעפּוטעט עסקאַדראָן קאָמאַנדיר , עסקאַדראָן 119, אין וועלכע ער האָט געפֿלויגן דעם -4 פֿאַנטאָם .
אין 1981 איז ער געווען דער יונגסטער פּילאָט וואָס האָט באַטייליקט אין אָפּעראַציע אָפּערע, די ישראלישע אַטאַקע קעגן איראַק'ס נישט-פֿאַרטיקער קערן־רעאַקטאָר "אָסיראַק".
אילן רמון (אילאַן ראַמאָן; געבוירן מיטן נאמען אילן וואָלפֿערמאַן; 20סטן יוני 1954 - 1טן פעברואר 2003) איז געווען אַן ישראלדיקער לופֿטפֿלאָט פּילאָט און דער ערשטער ישראלדיקער אַסטראָנויט.
ער איז געווען דער לאַסט ספּעציעליסט פֿון קאָסמאָס שאַטל קאָלאָמביע ביי מיסיע -107 און איז אומגעקומען צוזאַמען מיט זעקס אַנדערע אַסטראָנויטן אין די צוריקקער אַקצידענט.
מירון צייַט אין די 1950ער יאָרן האָט ער זיך אָפּגעגעבן מיט לערנען קבלה, און דערפֿאַר האָט ער זיך באַזעצט אין מירון, און דערנאָך האָט ער זיך אײַנגעגעבן צו גרינדן דאָרט אַ ישיבה, דורכגיין צווישן די עמיגראַציעס און די עולים-ייִשובים און זיי פאַרבעטן לערנען אין זיין ישיבה.
ווען די בחורים האבן זיך מרד געווען, האט ער זיך געוואנדן צו די זקנים פון דער אלטער בר יוחאי ישיבה, און געבעטן זיי זאלן אים ערלויבן צו רעמאָנטירן די חורבות פון דעם ישיבה בנין כדי עס צו פארברייטערן, און מיט זייער הסכמה האט ער פארריכט און רעמאָנטירט דעם בנין, וואָס איז געווען מערסטנס חרובֿ דורך די אַראַבער, איידער די גרינדונג פון די שטאַט.
װען ער האט זיך דערװוסט, אז אין דער ישיבה, זענען פאראן תלמידים יתומים, האט ער אנגעהויבן זארגןן פאר די קלײדער פון ד י תלמידי ם און פארזארגט פאר זײער אלע באדערפענישן .
כדי צו דערלויבן די בחורים, וועמענס עלטערן האבן זיי נישט געקענט אונטערשטיצן אין דער צוקונפט, האט די הנהלה פון דער ישיבה געזיכערט צו פירן אין אירע ווענט שיעורים אין מלאכת שוחט און שרייבן, ווי אויך שנײַדער, , עלעקטרישע פאַרריכטן און קאָכן.
נאכדעם וואס אין 1957 האבן זיך געטוישט די באדערפענישן פון דער געגנט און די באדערפענישן פון די בחורים, און דערפאר האט די ישיבה אויך געטוישט איר פנים און געווארן א טעכנאלאגישע ישיבה, און די לימודים פעלדער זענען געווען ראמען און אויטא מעכאניקעס, האט הרב בערגמאן פארלאזט דאס דארף און זיך אריבערגעצויגן וואוינען אין בני ברק, וואו ער האט ווידער אויפגעשטעלט זיין ישיבה, ישיבה רשב"י.
אירע באלקן געבוירן אין ירושלים, זון פון הרב אליעזר בערגמאן, אפשטאמיגע פון הרבנים רבי אליעזר בערגמאן, ראב"ד ירושלים רבי משה נחום וואלענשטיין און רבי נחום לעווי פון שאדיק.
ער האט געהייראט אלטא ליבא רייזיל, טאכטער פון רבי יונה זאב הערשלער פון ירושלים, און נאכדעם וואס זי איז נפטר געווארן פון טיפוס אין תרצ"ז, האט ער ווידער חתונה געהאט מיט רחל .
זי באשרייבט איר גירות אלס אַ "וואונדערבארע און שיינע נסיעה" וואָס איר פאָטער האט געשטיצט "פון ערשטן טאָג", און אַז ער האט "קאָלאָסאַלן רעספּעקט" פֿאַר דער אידישער רעליגיע.
זי זאגט אַז "עס איז אַ ברכה פֿאַר מיר צו האָבן זי אהיימקומען יעדע נאַכט און מיטטיילן מיט מיר די אידישקייט וואס זי האט געלערנט, און זינגען לידער פֿאַר מיר איבער יום טוב".
איוואנקא מאריע טראמפ , אויך באקאנט מיט איר אידישן נאמען יעל קושנער, איז די טאָכטער פונעם פרעזידענט פון די פאראייניגטע שטאטן, דאנאלד טראמפ, געבוירן פון זיין ערשטער פרוי, איוואנא טראמפ.
זי פארמאגט גאר גרויס מאכט אין ווייסן הויז, ווי מאנכע ווילן גאר זאגן אז זי איז ממש ווי די ערשטע פרוי, זייענדיג אין ווייסן הויז גאר אסאך, וואו זי האט אויך א פריוואטע אפיס דארט.
נאך דעם וואס זי האט זיך באקענט מיט זשארעד האבן זיי זיך צעטיילט פאר א תקופה נאך וואס זיינע עלטערן האבן נישט צוגעשטימט צי זייער חברותא צוליב וואס זי איז נישט געווען א איד, זיי זענען צוריק צוזאמען ווען זי האט זיך מגייר געווען.
ארעסט און באפרייאונג א ניסן תשי"ט איז דער רבי ארעסטירט געווארן פארן פארשפרייטן אידישקייט, און אויף דער אנגעבליכער פאלשער טענה אז ער שפיאנירט פאר מדינת ישראל און אמעריקע.
עסקנים און רבנים איבער דער וועלט האבן זיך אריינגעווארפן אין דעם נושא, און באשלאסן צו העלפן באפרייען דעם רבי'ן פון תפיסה און אים ריינוואשן פון די לעכערליכע קלאגעס.
אין בוקארעסט האט ער געהאט אויסצושטיין צרות פון דער קאמוניסטישער רעזשים, און ער איז עטליכע מאל ארעסטירט געווארן דערפאר, און די קאמוניסטן האבן אים גאר ברוטאל געפייניגט.
ווען ער איז באפרייט געווארן האט ער אימיגרירט אין די פאראייניגטע שטאטן און זיך צוערשט באזעצט אין קראון הייטס, דערנאך אין וויליאמסבורג, און אין די שפעטערדיגע יארן אין בארא פארק.
ווען זיין טאטע איז נפטר געווארן איז ער געווען זיבעצן יאר אלט, אבער זייענדיג אן אויסגעצייכנטער למדן האט מען אים אויפגענומען צו ערפילן זיין טאטנ'ס רבנות פאזיציע.
הערי ליליס "בינג" קראזבי (; 3טן מיי 1903, טאַקאָמאַ, פאַרייניקטע שטאַטן -– 14טן אקטאבער 1977, אלקאבענדאס, שפּאַניע ), איז געווען אַן אמעריקאנער זינגער און אַקטיאָר מיט אַ קאַריערע אין אַ האַלב יאָרהונדערט.
דער ערשטער מולטימעדיע שטערן, איז בינג קראָסבי געווען דער בעסטער-סעלינג און מערסט מצליח מוזיקאַליש אַקט פון די 20 ין איז געווען אַ פירער אין רעקאָרד פארקויפונג, ראַדיאָ רייטינגז און גראָב פֿילם פאַרדינסט - איינער פון די מערסט וויכטיק און ינפלוענטשאַל אותיות פון די 20 יאָרהונדערט ווערלדווייד.
די קינסטלעך פּרעסטיזש פון איז וניווערסאַל, עס איז פון גרויס וויכטיקייט צו דערמאָנען אַז ער איז געווען איינער פון די ביגאַסט ינספּיריישאַנז פֿאַר אנדערע גרויס זכר פּערפאָרמערז וואָס האָבן געשטיצט אים, אַזאַ ווי , , , , עלוויס פּרעסלי, מיכאל בובל צו נאָמען אַ ביסל.
האט פארקויפט מער ווי 1 ביליאָן רעקאָרדס ווערלדווייד ביז דאַטע 3 4 מיסטאָמע די ביגאַסט רעקאָרד טרעגער אין געשיכטע, ווי אויך דער בעסטער-סעלינג ליד אין דער וועלט מיט די נאָמען "ווייסע ניטל, מיט מער ווי 50,000,000 קאָפּיעס ווערלדווייד פארקויפט
איז געווען אַזוי באַרימט און פאָלקס אין דער מיטן 20 יאָרהונדערט אין דער וועלט, אַז אַ יבערבליק וואָס איז געווען געפירט צוריק אין דעם טאָג, גילוי אַז איז געווען מער באַרימט און רעספּעקטעד ווי פּאָפּע פּיוס קסיי אין דער צייט.
אויב איר רעכענען די פילע מאָל "ווייסע ניטל" איז געווען סקאָרד, דאָס וואָלט ברענגען די נומער אַרויף צו 43, מער ווי די בעאַטלעס און עלוויס פּרעסלי קאַמביינד.
בינג קראָסבי האָט רעקאָרדירט ​​איבער 2,000 געשעפט רעקאָרדינגס און בעערעך 4000 ראַדיאָ שאָוז, פּלוס אַ ברייט רשימה פון אַפּיראַנסאַז אויף פילם און טעלעוויזיע, ער איז די מערסט רעקאָרדעד קינסטלער אין געשיכטע.
בינג קראָסבי האט סקאָרד 41 נומ '1 רעקאָרדס אויף די טשאַרץ (43 אַרייַנגערעכנט די רגע און דריט כעדינגז פֿאַר "ווייסע ניטל"), מער ווי די בעאַטלעס מיט און עלוויס פּרעסלי מיט רעקאָרדס.