polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
דער אויסרייד אויף וואס רבי אביש'לס קעגנערס האבן זיך פארריפען איז געווען א פאראגראף אין די שטאטוטין פון די געמיינדע איינגעפירט דורך א פריערדיגען רב אין קראלי רבי שאול בראך, אז די וואס פירן זיך נישט הונדערט פראצענט לויט די שטאטוטין פון די געמיינדע זענען נישט בארעכטיגט צו וועהלן פאר א נייעם רב.
אנווייזנדיג אויף דעם פאראגראף האבן רבי אביש'לס קעגנערס געאורטיילט אז ווארשיינליך זענען א מערהייט פון די מענטשן וואס האבן געוועלט רבי אביש'ל נישט געווען בארעכטיגט צו וועהלן, און ווארשיינליך זענען א מערהייט פון די מענטשן וואס האבן יא געוועלט קעגען רבי אביש'ל יא געווען בארעכטיגט צו וועהלן.
אין יאר ה'תרצ"ד ווען דער דאמאלסדיגער קראלי רב - הרב יואל טייטלבוים - איז געווארן רב אין סאטמאר, האט קאנדידירט פאר דעם קראלי רבנות, הרב שמואל גראס, ער האט געהאט די שטיצע פון דעם פריערדיגען רב'ס אנהענגער, מערסטענסטייל סיגוטער חסידים.
רבי אביש'ל איז געבוירן אין יאר ה'תרנ"ז, צו זיין פאטער הרב נפתלי הורוויץ, רב אין מעליץ, א זון פון הרב יהודה הורוויץ, רב אין מעליץ, א זון פון הרב יעקב הורוויץ, רב אין מעליץ, א זון פון הרב נפתלי צבי הורוויץ דער ראפשיצער רב.
כאטש אין פאקט איז ער געווען א שטיק צייט נאך ש"ץ אבער ער האט גאר שטארק זיך געקריגט מיט אלע וואס האלטן פון ש"ץ, בעיקר איז זיין מלחמה געווען קעגן דעם נביא פון שבתי צבי, נחמיה חיוון.
ער האט עס אנגערופן מלחמת נח"ש , ער האט אים געלייגט אין חרם ער האט געשריבן פאר אלע קהילות פון אידן אז מען טאר מיט אים נישט האבן קיין משא ומתן, דאס האט זייער באנק געטון פאר די אידן אין אמסטערדאם ווען ער איז געווען דארטן רב, און זיי האבן אים זייער גע'רודפ'ט, מען האט גע'מסרט פאר דער רעגירונג.
דער חכם צבי האט געקענט אויפווייזן פאר דער רעגירונג אז ער איז גערעכנט אבער עס וואלט דערפון ארויס געקומען א חילול השם דעריבער איז דער חכם צבי אנטלאפן פון דארט, אבער אלע וואס האבן אים געטשעפעט האבן געליטן שווערע שטראף ווי זיין זון פארציילט אין זיין ספר עדות ביעקב דמ"ח ע"ב.
אין תמ"ו האט די עסטרייכער ארמיי אטאקירט אלט אויבן, און זיין ווייב און טאכטער זענען געהרגעט געווארן ווען זיין הויז האט געכאפט א שאס פון א קאנאן און איז איינגעפאלן.
אין תמ"ט האט ער זיך געצויגן קיין בערלין און ער האט חתונה געהאט דארטן זיין זיווג שני שרה רבקה, די טאכטער פון הרב משולם זלמן מירלש ניימארק, אב"ד קהילות אה"ו.
ער איז געלאפן מיט זיין גאנצע הויזגעזינד קיין לעמבערג און דארט האט מען אים אויפגנומען פאר דער "רב המדינה פון לעמבערג, ער האט דארט געהאט אסאך כבוד, אפילו די שטאט הויפן האבן אים זייער מכבד געווען.
ווען די ערשטע וועלט קריג האט אויסגעבראכן אין יאר ה'תרע"ד האט ער זיך געצויגן פון אמשינאוו קיין ווארשע, וואו מ'האט געהאלטן אז די געפאר איז נישט אזוי גרויס.
די צווייטע וועלט מלחמה די בריטישע ארמיי האט געדארפט די שטיצע פון די מענטשן אין פאלעסטינע, ספעציעל קעמפער, האט מען אים באפרייט, דער מיטל מזרח איז געווען אין א כאאס צושטאנד, אין איראק, איז פארגעקומען א פרא נאצישע אויפשטאנד, די ווישי רעגירונג האט געהערשט אין סיריע, און אין לבנון, האט די בריטישע ארמיי אונטערגענומען אן אפעראציע פון אייננעמען לבנון, משה דיין איז געווען דער וועג ווייזער, פאר די זיבעטע אויסטראלישע דיוויזיע, א פראנצויזישע ציל-שיסער, האט אים דורכגעשאסן די שפאקטיוו, און די גלאז איז אים אריין אינעם לינקע אויג, וואס האט געשעדיגט זיין זע קראפט אויף שטענדיג, אויפן לינקע אויג.
נאך דער מלחמה ער איז געווען גענעראל פונעם דרום, און די צפון, דערנאך איז ער געווארן הויפט פון אפעראציעס גענעראל, און ער האט איבערגענומען מרדכי מקלף און דיין איז געווארן שעף פון גענעראל שטאב, אין יאר 1953, אבער פאליטיק האט אים נישט געלאזט אויספירן, פנחס לבון האט אים געשטערט אויף טריט און שריט, משה שרת דער פרעמיער מיניסטער, האט געהאלטן פון פרובירן שלום מאכן, בעת דיין האט געוואלט בויען די ארמיי אלס א מאנסטער, כדי די אראבער זאלן מורא האבן.
דיין האט אין א אקציע איינגענומען די שטאט לוד, דיין אט געדינט אין דער 8טער געפאנצערטע בריגאדער אונטער יצחק שדה מיט די פליפעלד, שפעטער איז זיין באטאליאן אריבערגעפירט געווארן אין דרום, צו קעמפן קעגן די עגיפטישע זעלנער, דערנאך איז ער געווארן קאמאנדיר פון די עציוני בריגאדע, און דערפאר איז ער געווען, דער וואס האט אנגעפירט די געשפרעכן, מיט יארדאניע אויף א וואפן שטילשטאנד, אין די ירושלים אומגעגנט, און ביים אונטערשרייבן האט דיין אונטערגעשרבן.
די זעלבסטשטענדיקייט מלחמה יעקב דורי, דער ערשטער שעף פון גענעראל שטאב, פון די הגנה און שפעטער צה"ל, האט אים גערופן דינען אלס ספעציעליסט פארן אראבישן אפטיילונג אין די הגנה, פון אנהייב אלס ביורא ארבעט, שפעטער איז דיין געווארן א גענעראל אויפן פראנט, ער האט גמאכט א פארשטענדעניש מיט די דרוזן, און די דרוזן האבן געקעמפט קעגן די אראבער.
ער האט געקעמפט קעגן די סירישע ארמיי אין דגניה, ארויס שטויסנדיג די סירישע פון לאנד, נאכן זיג אויפן דגניה פראנט איז ער געווארן א גענעראל אינעם אכטן מעכאניזירטע ארמיי, אונטער יצחק שדה, ער איז געפארן קיין אמעריקע טייל נעמען אין די לוויה פון מיקי מארקוס, דער ערשטער גענעראל צו ווערן א פראנט קאמאנדיר אין ישראל.
זיין מיליטערישע קאריערע ביי דעם פאגראם פון תרפ"ט, איז ער שוין געווען א מיטגליד אין דער הגנה, זייענדיק פופצן יאר, שפעטער ביי דעם אראבישן רעוואלט, ביי מאורעות תרצ"ו-תרצ"ט, איז ער געווען א קעמפער, אין די פעלדס קרעפטן פון יצחק שדה, און די ספעציעלע נאכט רינגען פון ווינגייט.
משה דיין איז געווען א ישראלדיקער פאליטיקער, גענעראל, זיכערהייטס מיניסטער, פערטער שעף פון גענעראל שטאב פון צה"ל, טייל נעמענדיק אין אלע מלחמות וואס ישראל האט געהאט, ביז ער איז געשטארבן.
אין 1939, איז דיין ארעסטירט געווארן מיט נאך 42 זעלנער, ביים קאמאנדירן קורס, ווי זיי זענען פאראורטיילט געווארן צו צען יאר טורמע, פארן טראגן אומלעגאלע וואפן, זיי זענען אפגעזיצן אין עכו טורמע.
ווען דוד בן גוריון איז צוריק צו דער מאכט, האט דיין מיט דער ארמיי אונטערגענומען אקציעס, און נקמות קעגן די אראבישע אריינשווערצן זיך, און זייער דורכפירן בליטיקע אטאקעס קעגן ציווילע.
רבי מאיר'ל איז נפטר געווארן אין קארלסבאד ח' תמוז ה'תרל"ז זיצנדיג אין זיין שטול און רייכערנדיג זיין פאקע-ציבעך, ער האט זיך אונטערגעזאגט "הנשמה לך והגוף פעלך חוסה על עמלך".
רבי מאיר'ל איז נאך אויפגעצויגן געווארן עטלעכע יאר ביים זיידן דער ראפשיצער רב, נאכהער ביים פעטער רבי אשר ישעיה רובין, אויך האט ער געלערנט ביי רבי הערשעלע פון רימאנאוו.
נאך דער פטירה פון פאטער האט זיך דאס דזשיקאווער חסידות שטארק אנטוויקלט, רבי מאיר'ל האט געמוזט צובויען א נייעם בית המדרש מיט א מקוה, סוכה, און א ספעציעלע שטוב פאר ערב פסח.
רבי מאיר'ל איז געבוירן אין ראווא-רוסקא אין יאר ה'תקע"ט, צו זיין פאטער הרב אליעזר הורוויץ, רב אין דזשיקאוו, באקאנט אלס רבי אליעזר'ל דזשיקאווער, א זון פון הרב נפתלי צבי הורוויץ, דער ראפשיצער רב, א זון פון מנחם מענדל ראַבין, רב אין לינסק, באקאנט אלס רבי מענדעלע לינסקער.
על אקצא אינטיפאדע איז דער אויפוואכונג פון טעראר מצד די פאלעסטינער באפעלקערונג אין ארץ ישראל קעגן די אידן דאס האט זיך אנגעהויבן נאך א וויזיט פון אריק שרון, אויפן הר הבית אין סעפטעמבער 2000, מיט זיינע מענטשן, און באגלייטער, האבן די פאלעסטינער אנגעפאנגען מיט געוואלדטאטן, ווי צענדליקע זענען פארווונדעט געווארן, נאכפאלגענדיק דאס האבן די אראבער אין ישראל, און אין מערב ברעג, דורכגעפירט ווילדע ראיאטן, און 26 פאלעסטינער זענען אומגעקאמען, אין מערערע פארווונדעטע.
די פראגע וואס האט זיך געדרייט איז, ווער האט אנגעצינדען די פייער, די לינקע טענהן, ווייל שרון איז ארויף אויפן הר הבית, זענען די אראבער געווארן אויפגעברויזט, פון די אנדערע זייט, די רעכטע זאגן די אינטיפאדע האבן זיי שוין געהאט אין פלאן נאך פון פריער, נאר האבן געווארט אויף אן אויסרייד.
עס האט אנגעהאלטן פיר יאר און פינעף מאנאטן, ווי הונדערטע ציווילע זענען אומגעקאמען, און פארוואונדעט געווארן, דורכאויס די צווייטע אינטיפאדע, (די ערשטע איז געווען אין 1987, ווען א ישראלער האט אומווילנדיק, אראפגעקלאפט א פאלעסטינער קינד אין עזה.
די אינטיפאדע האט זיך אנגעפאנגען אין אום על פאכעם, א שטאט וואס געפונט זיך צווישן חדרה, און עפולה, אויף שאסיי נומער 65, און ביי די געוואלדטאטן האבן זיי אפגעשטעלט די פארקער אויפן שאסיי, וואס איז א צענטראלע שאסיי וואס פירט צום גליל.
די פאליציי אין ישראל האבן ביי די ווילדע ראיאטן, זיך אויפגעפירט זייער אגרעסיוו, און האבן געשאסן און אומגעברענגט צוויי ישראלדיקע אראבער, וואס דאס האט אריסגעברענגט די אראבער אין די מאסן צו די ראיאטן, און נאך עלף זענען אומגעקאמען.
די גמרא זאגט אז ער איז געווען א ממזר, זיין מאמע האט געהייסן מרים, זיין טאטע איז געווען א סאלדאט אין דער רוימישער ארמיי, זיין מאמע'ס יודישער מאן האט געהייסן פפוס.
אותו האיש מיינט מען יעזוס, יאשקע, אדער ווי אין תלמוד בבלי ווערט ער אנגערופען: ישו הנוצרי איז דער הויפט פיגור פון קריסטנטום, ער איז דער וועמענס פילאָסאָפיע קריסטנטום איז באזירט.
ביי יודן ווערט ער אפט גערופן יאָשקע, יויזל, יאשקע פאנדרעק, אותו האיש אדער הצלוב , ווען זיין עכטע פולע נאמען איז געווען 'ישוע' אדער יושע, האט מען עהם גערופן מיט פעלערהאפטיגע בוכשטאבן.
די אידן האבן ג'חזר'ט דעם פסוק אין פרשת ראה בנים אתם לה' אלהיכם, משה רבינו האט געזאגט פאר אלע אידן איר אלע זענט קינדער פון גאט, עס איז נישט דא בלויז איין קינד פון גאט.
לויט געוויסע אידישע היסטאריקער רעדט די גמרא פון אן אנדער מענטש ישו, וויבאלד רבי יהושע בן פרחיה איז געווען ארום 100 יאר פריער, און אין יענע צייטן איז געווען אסאך וואס האבן געהייסן מיט דעם נאמען.
לויט דער אידישער מסורה האט פפוס איינגעשפארט זיין פרוי מרים אין הויז, זי האט נישט געטארט רעדן צו קיינעם, נישט ארויסגיין אין ערגעץ, דאס האט געברענגט דערצו אז זי זאל זינדיגן מיט א פרעמדן גוי.
דאס לאנד האט א שטח פון 2,150,000 ק״מ2 און איז מיט דעם דאס גרעסטע לאנד אינעם מיטל מזרח, דאס 5ט-גרעסטע לאנד אין אזיע און דאס 2ט-גרעסטע לאנד אין דער אראבישער וועלט נאך אלזשיר.
סאודי אראביע האט גרענעצן מיט יארדאניע און איראק צו צפון און צפון־מזרח, קואווייט, קאטאר, באכריין און די פאראייניגטע אראבישע עמיראטן צו מזרח, אמאן צו דרום־מזרח, און תימן צו דרום.
עקאנאמיע די הויפט ארבעט מיט וואס סאודי אראביע באשעפטיקט זיך איז נאפט, און דאס לאנד איז איינע פון די רייכסטע לענדער אין מיטל מזרח, און איז פון די גרעסטע נאפט פראדוצירער איבער דער וועלט.
נאך זיין פאטער'ס פטירה ערב ראש חודש חשוון ה'תרמ"ה האט מען אויפגענומען רבי ברוך'ל אלס רבי אין וויזשניץ, ער האט ווייטער זיך געפירט מיט זיין באהאלטענעם שטייגער און ער האט נישט געזאגט קיין דברי תורה ביים טיש, ווען מ'האט אים געפרעגט פארוואס ער זאגט נישט קיין דברי תורה האט ער געזאגט "תורה זאגין איז גישט קיין קונץ, דער עיקר איז צו זאגין אז יעדער זאל פארשטיין און זאל וויסן אז מ'מיינט איהם אין מ'זאל טאקע יעדעם מיינין".
רבי ברוך'ל איז געבוירן אין יאר ה'תר"ה, צו זיין פאטער הרב מנחם מענדיל האגער פון וויזשניץ, דער "צמח צדיק", א זון פון הרב חיים האגער פון קאסאוו, דער "תורת חיים", א זון פון הרב מנחם מענדיל האגער, פון קאסאוו, דער "אהבת שלום".
רבי ברוך'ל האט געהייראט מרת צפורה א טאכטער פון הרב אריה ליב שפירא פון זשיטאמיר, א זון פון הרב שמואל אברהם אבא שפירא פון סלאוויטא אן אייניקל פון הרב פנחס שפירא פון קאריץ.
אין יאר ה'תרמ"ט איז רבי יוקיל אריבער קיין גארליץ איבערצונעמען זיין פאטער'ס ארט, אבער ס'האט דארט אויסגעבראכען א שווערע קאמף צווישען רבי יוקיל אין זיין שוואגער רבי ברוך'ל איבער דעם גארליצער רבנות, מ'האט געזעצט א בוררות ביי וועלכען רבי שמואל ענגיל האט ארויס געגעבען זיין פסק אז די געמיינדע דארף באשליסן וועמען זיי ווילען אויפנעמען, וויבאלד ביידע האבן רעכט צו בלייבן אין גארליץ.
רבי יוקיל איז געבוירן און יאר ה'ת"ר, צו זיין פאטער הרב שמואל טייטלבוים רב אין גארליץ, א זון פון הרב אלעזר ניסן טייטלבוים, רב אין דראהאביטש, א זון פון הרב משה טייטלבוים דער ישמח משה.
רבי לוי יצחק איז באקאנט געווארן אלס געוואלדיגער ווארימער אין געפילישער מענטש, און מיט זיין אויסנאם ליבשאפט צו יעדען ייד, און שטענדיג האט ער געפרואווט נאר צו זעהן דער פאזיטיווער חלק און דאס גוטס ביי סיי וועלכען ייד.
די כינעזער צוטיילן זייער לאנד צו זיבן גרויסע נאטורליכע ראיאנען וועלכע זענען: 1) צפון-מזרח כינע, וועלד מאונטענס מיט גוטע ערד וועלכע גיבן ארויס אסאך טימבער , קוילן און אייזן.
סובטראפיקל מזרח צענטראל כינע, דאס איז דער גרעסטער טייל פון כינע וועלכע נעמט אריין אסאך געדיכט באוואוינטע שטעט, אריינגערענכט די פינאנציעלע שטאט שאנכאי און האנג קאנג וועלכע ווערט אויך גערופן ספעציעלע אדמיניסטראטיווע ראיאן .
טראפיקל דרום כינע, דאס איז דער קלענסטער ראיאן פון כינע וועלכע נעמט אריין עטליכע קליינע שטעט און געגענטער ארום דעם כינעזער ים און אויך עטליכע אינזלן אויפ'ן ים.
אינערליכע מאנגאליען גראזלאנד, דער ראיאן ציט זיך לענגאויס די גרעניץ מיט מאנגאליע און באשטייט פון פשוט'ע ערד מיט אסאך גרינע גראז אבער ווייניג געוואוקסן.
דער טיבעטן פלאטא ראיאן איז דאס העכסטע ארט אויף די וועלט מיט גאר אסאך הויכע בערג, אריינגערעכנט די הימעלייעס בערג און די וועלט'ס העסטע בארג - די מאונט עווערעסט, וועלכע גרייכט א הויכקייט פון 29,035 פיס .
כינע פארמאגט א גרויסע אויסוואל פון מינעראלן אוצרות וועלכע גיט איר א גוטע באזע פון נאטורליכע אוצרות וואס פעלט אויס פאר אינדוסטריאלאזאציע און עקענאמישע דעוועלאפמענטס.
אבער לעצטענס האבן די כינעזער סייענטיסטן אנגעהויבן זארגן צוליב די שטארקע באפעלקערונג וואוקס און שנעל וואקסנדיגע עקענאמיע וואס פארלאנגט מער און מער פון די אוצרות.
די וויסנשאפטלער זאגן אז די רעגירונג וועט גאר אין גיכן מוזן אינוועסטירן פאר גראבונגען צו טרעפן נייע אוצרות וועלכע מען גלייבט אז עס איז פאראן אסאך אין לאנד.
די גרעסטע גראבעריי קומט פאר אין צפון-מזרח כינע פון וואו מען גראבט ארויס ארום 40 ביליאן מעטריק טאנען פון אייזן פער יאר, ארום 1 ביליאן מעטרישע טאנען אלומיניום, 2 ביליאן מעטריק טאנען צין.
דאס איז ארום א פערטל פון דער וועלט'ס צינען אויסגראבונג, דער וועלט'ס מערסטע שפיזגלאז , מאגנעט, און טונגסטן, קוועקזילבער, בליי, צינק, קופער, אוראניום, זאלץ און נאך צענדליגער מינעראלן אין קלענערע קוואנטום.
זי פארמאגט איינע פון די וועלט'ס גרעסטע אוצרות פון קוילן מיט רעזערווארן פון 115 ביליאן מעטרישע טאנען, 24 ביליאן פעסלעך פון אויל , און אסאך נאטורליכע גאז.
דער יאנגעצער טייך איז כינע'ס גרעסטער טייך און איינע פון דער וועלט'ס גרעסטע טייכן וועלכער דעקט איבער א שטח פון 700,000 סקווער מייל , ארום 20 פראצענט פון כינע'ס סך הכל טעריטאריע.
די כינעזער האלטן יעצט אינמיטן א ריזיגע דאמבע אונטערנעמונג ביי איינע פון די שמעלערע ערטער פונעם טייך, ערגעץ אין די הובי פראווינץ, וועלכע וועט זיין די וועלט'ס גרעסטע דאמבע ווען עס וועט זיין פארטיג.
ווי דער פלאן איז, וועט די קאנטראווערסיאלע פראיעקט גרינדן א ריזיגע רעזערוואר פון 400 מייל לאנג וועלכע וועט זיך אריינציען אין צענדליגער שטעט און דערפער און סופלייען מיט פרישע וואסער.
מיט דעם פראיעקט וועלן די כינעזער אויך קענען עווענטועל בויען אסאך היידרא-עלעקטריק איינריכטונגן וואו מען וועט קענען פראדוצירן גענוג עלעקטריק פאר מיליאנען הייזער און אזוי ארום רעדוצירן דאס באנוץ פון קוילן וועלכע פארלאנגט א שווערע ארבעט דאס אויסצוברענען און פארפעסטיגט די לופט.
כינע פארמאגט אסאך אינערליכע אזערעס וועלכע קומען גוט צוניץ פאר זייערע רעזערווארן ווייל די בערג וועלכע זענען פיל מיט שניי דורכאויס דער ווינטער לאזט זיך אויף אין די זומער און פליסט אריין אין די פילע לעיקס, ארויפברענגנדיג די רעזערווארן שטאפלן גאר הויך.
ווען עזרא הסופר האט גערופן די אידן פון ווארמס ארויפצוקומען קיין ארץ ישראל, האט זיי גארנישט געשמעקט אלעס איבערצולאזן און זיך צוריק ציען קיין ארץ ישראל וואס איז דעמאלט געווען וויסט און פוסט.
אין ירושלים האבן אינגאנצן געוואוינט עטליכע ארימע אידעלעך, וואס זענען נארוואס ארויפגעקומען פון בבל, און האבן זיך געבויט א קליין בית המקדש'ל (ווען מ'האט צום ערשט געבויט דעם צווייטן בית המקדש, איז עס געווען קליין און נעבעכדיג, די אידן האבן זיך נישט געקענט ערלויבן צו בויען א בית המקדש מיט גאלד און זילבער אזוי ווי שלמה המלך האט פארמאגט.
ווי די גמרא ערקלערט אין מס' סוכה : "מי שלא ראה" - ווער עס האט נישט געזען; "בית המקדש בבנינו" - דער בית המקדש אין זיין אויפבוי; "לא ראה בנין מפואר מעולם" - האט נישט קיינמאל נישט געזען קיין פראכטפולע געביידע).
דער וואָרמסער רב, רבי אלי' בעל שם, האט דערציילט, אז די אידישע קהלה אין ווארמס איז געגרינדעט געווארן אין די צייטן פונעם חורבן פונעם ערשטן בית המקדש, ווען א חלק פון די אידן זענען פארטריבן געווארן ווייט אוועק צו 'מדינת הים', קיין ווארמס.
ווי די וועלט פארציילט איז רש"י הק' געבוירן געווארן אין דער שטאט, און עס איז נאך דא א בנין וואס מען פארציילט אז ווען רש"י'ס מאמע האט געשוואנגערט מיט אים איז א קייזער אריבערגעפארן דארטן און ער איז איר אנטקעגן געפארן און זי האט זיך צוגעדרוקט צום בנין און ער האט איר נאך אלץ געוואלט אראפקלאפן מיט זיין פיאקער איז געשען א נס און די וואנט האט זיך איינגעבויגן אויף אריין און זי איז דארט אריין און איבערגעלעבט, אנגעבליך ווייסט מען וועלכער בנין עס איז, אזוי אויך אנגעבליך ווייסט מען אין וועלכן הויז רש"י הק' איז געבוירן און עס שטייט נאך אין א גוטן צושטאנד.
װאָרמס איז געװען זײער אַ חשובע אידישע געמײנדע, װאו עס האָבן געװאױנט גדולי הראשונים אריינגערעכנט רש"י, עס ליגן דארטן באערדיגט דער מהר"ם מרוטנבורג, דער סמיכת חכמים, און דער מהרי"ל און נאך פילע פילע גדולי עולם.
רבן גמליאל היה אסטניס-עדין נפש והעיד על עצמו שהוא איסטניס, ועל פי הגדרה הלכתית זו, מותר היה לו, לצד נימוקים אחרים, לחרוג בכמה עניינים מההלכה המקובלת בזמנו, כגון: להתרחץ כשאשתו נפטרה בתוך ימי ה"שבעה".
מסכת ברכות פרק א' משנה א', מסכת ברכות פרק ב' משנה ה', מסכת ברכות פרק ד' משנה ג', מסכת ברכות פרק ד' משנה ג', מסכת פאה - פינף מאל - פרק ב' משנה ד', ו' .
רבן גמליאל פון יבנה איז געווען א זון פון רבן שמעון בן גמליאל הזקן, א זון פון רבן גמליאל הזקן, א זון פון שמעון בן הלל, א זון פון הלל הזקן, ער האט געשטאמט פון מלכות בית דוד.
רבן גמליאל פון יבנה איז געווען פון צווייטן - דריטן דור תנאים, און פון אכטן דור נאך די אנשי כנסת הגדולה, דער דור וואס האט צוגעזען דעם חורבן פון צווייטן בית המקדש.
דמשק איז די הויפטשטאט פון סיריע, עס געפונט זיך אין דרום מערב פון לאנד, נאנט צו די גרענעצן פון יארדאניע, ישראל, און לבנון, די שטאט פארמאגט פיר און א האלב מיליאן איינוווינער, אזוי איז דמשק די גרעסטע שטאט אין סיריע.
די שטאט איז 1800 פוס העכערן ים-פלאך, 50 מייל אריין פון דעם מיטלענדישן ים, די אלטשטאט איז געבויט אויף דער זייט פון דעם בעראדע טייך, די היינטיקע שטאט איז געבויט אויף ביידע זייטן.
דער טייך קומט אן פיר קילאמעטער ווייט פון ישראל, אויף די נאנסטע טייל, צפון פון קרית שמונה און מטולה, אויף דער לעבאנעזער זייט, אין א שטאט וואס הייסט מארזש איון, דארט דרייט זיך די ליטאני; דער דריי ווערט גערופן די קני.
אין היסטארישע צייטן עס זענען פארהאן פארשידענע מיינונגען, אויב יידן אין די צייטן פון יהושע בן נון, זענען אנגעקומען צו דעם טייך, די יידן פון צור האבן זיך געהאלטן אלס טייל פון ארץ ישראל, און האבן געהאלטן בלויז איין טאג יום טוב.
לויד דזשארדזש, פרעמיער מיניסטער פון בריטאניע, האט באשלאסן צו גיין לויטן תנ"ך, וואס רעכנט די ישראל גרענעצן פון דן ביז באר שבע, און די טייך איז געווארן אויסגעשלאסן פון ישראל.
לעבנסגעשיכטע הרב אלחנן היילפרין איז געבוירן א' חנוכה תרפ"ב אין קאשוי, טשעכאסלאוואקיי , צו זיין פאטער הרב דוד היילפרין, דאבשיצער רב, און זיין מוטער מינדל, א טאכטער פון הרב שמואל ענגיל פון ראדאמישל און קאשוי.
אין אלול תש"ב האט ער זיך געצויגן קיין גאלדערס גרין, וואו ער האט געעפנט זיין בית מדרש "בית שמואל" וואס איז היינט פון די גרעסטע בתי מדרשים אין גאלדערס גרין.
מחבר פון ספר חמדת דוד רבי משה יוסף טאוב, פון יאבלאנע רבי יחזקאל, נפטר יונגערהייט רבי יעקב טאוב , פון יאבלאנע רבי יחזקאל טאוב פון כפר חסידים
קאזמיר, פוילן איז א באקאנטע שטאט אין די חסידישע קרייזן, וואס דארטן האבן געוואוינט די רבנים און רבי'ס פון דער קאזמירער דינאסטיע וואס ציעט זיך פון רבי יחזקאל טאב זצ"ל, זון פון הר"ר צבי הירש, זון פון דעם צדיק נסתר ר' שלמה זלמן פון די תלמידי הבעש"ט.
רבי יצחק מרדכי איז געבוירן אין סאדיגורא אין חודש מנחם אב ה'תרכ"ז, צו זיין פאטער הרב אבי עזרא זעליג שפירא פון מאגלניצא, א זון פון הרב חיים מאיר יחיאל שפירא, פון מאגלניצא, באקאנט אלס "דער שרף", א זון פון הרב אבי עזרא זעליג שפירא, פון גרעניץ, אן איידעם פון קאזשניצער מגיד.
נאך דער פטירה פון זיין פאטער י"ט מנחם אב ה'תרמ"ז האבן די חסידים פון גאליציע געבעטען רבי יצחק מרדכי און זיין ברודער רבי חיים מוניא זאלן קומען קיין גאליציע און דארט גרינדן זייער הויף, זיין ברודער האט זיך באזעצט אין דראהביטש און רבי יצחק מרדכי האט זיך באזעצט אין גוואדזשיץ.
די שפעטערדיגע ארגינעלע חסידישע הויפן, האבן בעיקר נאר געלערנט די ספרים וואס זענען פון תלמידי תלמידים פון מעזריטשער מגיד, און נישט די וואס זענען ארויסגעקומען נאכדעם.
חסידישע מאמרים אגרת הקודש, הקדמה ודרך לעץ חיים, זכרון דברים, לקוטי אמרים, לקוטי באורים, מחשבות חרוץ, עיון תפלה, פרי קדש הלולים, צדקת הצדיק, רשפי אש, שער התפלה, שערי אורה
חסידישע דרשות און מוסר אבן ישראל, אבני המקום, אמרי משה, ארבעה חרשים, דרך אמת, חובת התלמידים, יסוד ושרש העבודה, מורא מקדש, עטרת ראש, צוואת הריב"ש, רחמי האב
זיין באבע מרת שרה שלאמצע , איז ארויפגעקומען אין די 30ער יארן פונעם פארגאנגענעם יארהונדערט קיין ארץ ישראל אליין, איבערלאזנדיג איר מאן און אירע קינדער אין אייראפע.
מיט דער אויסברוך פון דער צווייטער וועלט קריג, האט זי געשיקט א מעלדונג פאר אירע אייניקלעך, פארשפרעכנדיג ערלעדיגן פאסיגע סערטיפיקאטן און אונטערלאגען פאר ווער ס'איז וויל, פון אירע אייניקלעך ארויפקומען קיין ארץ ישראל.
אין משך פון צוויי יארן האט זי געטון השתדלות און פראבירט צו פארשאפן סערטיפיקאט פאר אים, דערקלערנדיג אז ער איז איר איידעם, ווען ענדליך איינער פון די מיטגלידער פון דער אגענטור, וועלכער איז געווען א זידיטשאווער חסיד האט איר געזען, און ווען ער האט געהערט אז זי איז א טאכטער פון רבי מנחם מענדל פון זידיטשוב האט ער זיך באזארגט צו ערלעדיגן פאר איר אייניקל אלע נויטיגע דאקומענטן.
ווען די אומאפהענגיקייט מלחמה האט אויסגעברויכן, איז ער אנטלאפן פון זיין שטוב וואס פלעגט זיך געפינען ביים גרענעץ מיט יארדאניע, צו די דרומ'דיגע געגנטער פון ירושלים, און נאך דער קריג האט ער זיך צוריקגעקערט קיין מאה שערים און האט אויפגעשטעלט און באזירט זיין בית מדרש פונדאסניי.
לעבנסגעשיכטע רבי יוסף מאיר איז געבוירן געווארן אין רומעניע, אין יאר ה'תר"ע, צו זיין פאטער רבי צבי הירש כהנא, וואס איז געווען אן אייניקל פון רבי יוסף מאיר ווייס, גרינדער פון ספינקער חסידות, און נאך וועמען ער הייסט, און צו זיין מוטער מרת מירל גאולה, טאכטער פון רבי ברוך רובין, דער קאלאמאייער רבי.
ער האט אדאפטירט דעם ירושלימ'ער לבוש און איז געווען נאענט צו דער עדה החרדית און סאטמאר, אבער גלייכצייטיג איז ער אויכעט געווען נאענט צו אגודת ישראל, בעלזא, און וויזשניץ.
רבי אברהם יהושע העשיל פון מעזשביזש באקאנט אלס דער אפטער רב רבי אלימלך פון ליזשענסק רבי אליעזר הורוויץ פון טארניגראד רבי דוב בער פון מעזריטש רבי יוסף יעב"ץ רבי יחיאל מיכל פון זלאטשאוו רבי יעקב יעב"ץ רבי יעקב יצחק פון לובלין רבי יצחק לוריא רבי יעקב מאראבי רבי יצחק פון דראהאביטש רבי ישראל אברהם רבי ישראל בעל שם טוב רבי מנחם מענדל פון פרעמישלאן רבי מנחם מענדל פון רימאנאוו רבי משה חאגיז רבי שלמה גאטליב פון קארלין רבי משה פון פשעווארםק רבי משולם זושא פון האניפאלי רבי פייביש פון זבריז רבי פנחס הורוויץ רבי פנחס שפירא פון קאריץ רבי צבי הירש אייכנשטיין פון זידיטשוב
רבי הערש מיילך האט געשריבן אסאך ספרים, אויסער דעם ספר אגרא דפרקא איז נאך באקאנט: אגרא דכלה, אזהרות מהרצ"א, בני יששכר, ברכה משולשת, דברים נחמדים, דרך עדותיך, דרך פקודיך, הגהות והוספות מהרצ"א, הגהות מהרצ"א, הלכות ותקנות, והיה ברכה, חדושי בני יששכר, חדושי מהרצ"א, טעמי המצות, כלי הרואים, לקוטי מהרצ"א, מגיד תעלומה, מעין גנים, נחל אמונים, סדר הקרבנות, רגל ישרה, ריח דודאים, תקנות תמכין דאורייתא
אין דעם ספר אגרא דפרקא האט דער מחבר פארשריבן דריי הונדערט צוויי און פופציג פארשידענע חסידישע ווערטער און געדאנקען, אייגענע, און וואס ער האט געהערט - אדער געהערט נאכזאגן - פון זיינע רבי'ס.
דער פשעווארסקער רבי, רבי יענקלי דערציילט, ווען רבי אשר מאיר איז געבוירן האט זיין פאטער רבי יוס'לע געפרעגט דעם זיידן דער צאנזער רב וועלכען נאמען ער זאל אים געבען, האט ער אים געהייסן א נאמען געבען נאך זיין רביצין'ס זיידע, דער פאטער האט פארשטאנן אז ער מיינט זיכער איר זיידן רבי אשר'ל ראפשיצער, ביים ברית ווען דער צאנזער רב האט געזאגט ויקרא שמו בישראל האט רבי יוס'עלע געזאגט אשר, איז דער צאנזער רב געבליבן שטיין אין געזאגט נו !, האט מען הערשט ריכטיג פארשטאנן אז ער האט געמיינט דעם זיידן דער אור לשמים האט דער פאטער צוגעלייגט מאיר, איז דער נאמען געבליבן אשר מאיר .
רבי אשר מאיר איז געבוירן אין יאר ה'תרי"ח, צו זיין פאטער, הרב יוסף זאב האלבערשטאם, פון קשאנאוו, א זון פון הרב דוד האלבערשטאם, דער קשאנאווער רב, א זון פון הרב חיים האלבערשטאם, דער דברי חיים.
הרב יהושע האלבערשטאם - ה'תש"ג), ממלא מקום פון פאטער, רב אין באכניא, ער האט געהייראט מרת רחל מרים א טאכטער פון הרב ישכר בלויגרונד, רב אין קאלוואריע.
הרב משה האלבערשטאם, ער האט געהייראט מרת פעסיל א טאכטער פון הרב צבי הירש האלבערשטאם, רב אין רודניק, רבי משה איז נפטר געווארן צוויי יאר שפעטער כ' תמוז ה'תרס"ז, זייערע קינדער: הרב יקותיאל יהודה האלבערשטאם הי"ד - ה'תש"ב), רב אין דאלינא.
דער אנציקלופדיה לחכמי גליציה ברענגט, ווען רבי אשר מאיר איז געבוירן האט דער צאנזער רב געזאגט, זיינע אויגן שיינען אזוי ווי די אויגן פון רבי מאיר'ל פון פרעמישלאן, דערפאר האט ער אים א נאמען געגעבן מאיר).
אין די לעצטע יארן האט רבי מענדיל אנגעהויבן צו פירן ווי אויך האט ער אנגעהויבן צו בויען מוסדות און געקויפט א א גרויסן שטח אין בני ברק, און בויעט אויף בתי מדרשים אין ארץ ישראל און אין דער גאנצער וועלט.
צווישן זיינע פראמינענטע און מער בארימטע חסידים זענען אריינגערעכנט: הרב ישראל גרינבערגער, רב פון דער וויזשניצער קהילה אין פתח תקווה און אלעד און מחבר ספר שו"ת "שובה ישראל", דער עשיר און פילאנטראפ חיים שטערן פון קווינס און הרב שלמה שטיינמעץ פון וויליאמסבורג.
רבי מענדיל איז געקרוינט געווארן אלס אב"ד קרית וויזשניץ, בני ברק, י' סיון ה'תש"ן ביי דער היסטארישער פארזאמלונג פון "התוועדות העולמית דחסידי וויזשניץ" וואו זיין טאטע דער וויזשניצער רבי האט אים מכתיר געווען במעמד אלפי ישראל.
ער איז דער יונגערער זון פונעם פריערדיקן וויזשניצער רבי'ן רבי משה יהושע האגער, דער "ישועות משה", און פון מרת לאה אסתר, טאכטער פון רבי חיים מנחם מענדל פאנעט פון דעעש הי״ד.
אגב, דער ר' איטשע ליפסאן, האט געהאט א פאר תפילין וואס האט אנגעהערט צום הייליגן דגל מחנה אפרים, וואס ער איז געווען א אייניקל זיינע, האט ער דאס אוועקגעשאנקן פארן סקווערער רבי ר' יעקב יוסף טווערסקי זצוק"ל.
אט די תפילין איז געווען גאר גאר א גרויסע חשיבות, זייענדיג פון די אויסגערימטע סופר ר' אפרים סופר, וואס דער הייליגער בעל שם האט גענוצט זיין ארבעט, און אזוי נאך עהם אלע אייניקלעך פון בעל שם, ביזן צווייטן וועלטס קריג, האבן גענוצט נאר די תפילין וואס איז געשריבן אדער דורך ר' צבי דער סופר פונעם בעל שם, אדער ר' אפרים וואס זיינע תפילין איז וואונדערליך געשריבן געווארן אז עס ווערט קיינמאל נישט אלט, און קוקט אויס ביזן היינטיגן טאג ווי ממש נעכטן געשריבן.