polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
דער חיד"א איז געווען זייער צוגעבונדען צו זיי,און עס איז דא פארשידענע כתבי יד ווי דער חיד"א איז מרמז אויף זיי און דערמאנט ווי ער ארבייט אויף זייערע נשמות און זייערע נפשות אין מעגל טוב עמוד 69 שרייבט והייתי עמהם אור הו' עד הבקר.
סיפי שכל זך אמיתי, חולי קבוע מתפחד ויחלה וינצח לגמרי, אחיו מתכחם ואינו, והיה הולך להתתקן וחזר, סיפי עבר עבירה פירוש לגמרי, אך סיג"פ פורש וחוזר,.
אייגענטליך איז דער חיד"א געווען גוט באקאנט אין אלע פלעצער פון זיינע נסיעות פון פריער, אין יאר ה'תקכ"א איז נפטר געווארן דער רב פון די ספרד'ישע קהילה אין אמסטרדאם ר' יצחק בן דנא די בריטו, שוין דעמאלטס האט די קהילה געוואלט דער חיד"א זאל קומען ווערן רב, די קהילה איז אמסטרדאם איז געווען די חשוב'סע און רייכסטע קהילה פון די ספרדים אין דעם גאנצען געגענט, אבער דער חיד"א האט נישט מסכים געווען ער האט זיי געשריבן אז ער האט א שטארקע אפמאך ביי זיך אז ער וויל נישט זיי א רב אין א קהילה.
יאהרן שפעטער שרייבט דער חיד"א אין זיין ספר מעגל טוב ווען ער איז דארט ארום נאך געלד, האבן נאך די רייכע לייט געהאט א טענה צו איהם היתכן ער האט זיי אפגעזאגט, זיי האבן איהם נישט געגעבן כבוד ווי עס פאסט זיך פאר אזא פערזענדליכקייט.
ער איז פארבליבן אין ליווארנא, און נישט קיין סאך ארויס פון דארט, אפילו אין ליווארנא איז ער געזעסן אין זיין שטוב און דירעקט נישט קיין סאך ארויס צו עשירים און גרויסע לייט, איינמאל ווען זיין זון ר' רפאל ישעיהו אזולאי האט איהם פארבעטן ער זאל גיין צו א שמחה פון א גרויסער עושר, האט ער איהם צוליב געטוהן, אבער ער שרייבט צו זיין זיהן: פרצתי גדר הפרתי חק, והלכתי אמש בלילה לבקרו בחופת בתו ושם נמצאו מגבירי העיר ונצטערתי, וכו', ובשגם לא הלכתי אנהואנה משונה ביאה זו לכבוד בני ואורי, על כן דבר השייך לי לשמי לא אצא מדלתי ביתי .
אין יאר ה'תקמ"ה איז נפטר דער רב פון אנקאנא הרב רב' אברהם ישראל, האט די קהילה אין שטאט אנקונה געלאדענט דעם חיד"א אחם חאהר ה'תקמ"ז ער זאל דארט ווערט רב, זיי האבן אים צוגעזאגט אסאך גליק, אבער געטריי צו זיין שיטה האט ער בשום אופן נישט מסכים געווען און איז נישט געווארן דארט קיין רב ווי עס ווערט דערציילט אין ספר מדבר מתנה ח"ב קונטרס מדבר יחיד די"ב.
דער חיד"א האט בשום אופן נישט געוואלט ווערן רב אין קיין שום פלאץ, ווי שוין געשריבן אויבן האט ער נישט אנגענומען דאס רבנות אין מצרים נאר צוליב ווייל ער האט נישט געהאט קיין ברירה.
אין יאר ה'תקמ"ב שרייבט צו איהם זיין חבר ר' יעקב אליישר ער זאל ארויף קומען צוריק קיין ארץ ישראל נעמען דאס רבנות אין שטאט צפת, און זאגט איהם צו אז מען וועט איהם צוהעלפן מיט וואס נאר מעגליך, ער שרייבט אז אויב דער חיד"א וועט אננעמהן דאס רבנות וועט די שטאט ווערן אויפגעלעבט עס וועט ווערן "משוש כל הארץ אשר לא היתה לעולמים ממרן הבית יוסף עד היום" .
אויך האט איהם זיין זיהן ר' [ רפאל ישעיהו אזולאי ער זאל קומען איהם באזוכן אין זיין שטאט ווי ער איז געווען רב אנקווה אבער ער איז וויניג געפארן צו איהם ער שרייבט איהם אזוי:
אין יענער צייט אין יאר ה'תקל"ה זיבן טאג אין חודש חשוון האט דער חיד"א חתונה געהאט מיט זיין ווייב רחל בת משה לוי, זי איז געקומען פין איטאליע פון שטאט פיסה, און עס איז פארשטענדליך אז דערמיט האט דער חיד"א זיך צוגעבונדען מער קיין חוץ לארץ.
ראדאמסק אין פוילן, איז א באקאנטע שטאט אין די חסידישע קרייזן, וואס דארטן האבן געוואוינט די רבנים און רבי'ס פון דער ראדאמסקער דינאסטיע וואס האט זיך אנגעהויבן פון רבי שלמה הכהן ראבינאוויטש, באקאנט אלס דער תפארת שלמה, א תלמיד פון רבי מאיר פון אפטא און רבי פישל סטריקאווער.
די קאמבינאציע פון דעם בייכל און דער ראטאציע ראטע פועל׳ט אז די עפעקטיווע אויבערפלאך גראוויטאציע ביים עקוואטאר, 8.96 מ/ס2, איז 74% פון ביי די פאלוסן און איז ווייניגער ווי די אויבערפלאך גראוויטאציע פון דער ערד.
די אנגענומענע מאדעלן פון פלאנעטן זענען משמע אז אינעווייניק פון סאטורן איז ענלעך צו דעם פון יופיטער, וואס האט א קליינעם שטייניגן יאדער ארומגענומען מיט וואסערשטאף און העליאום מיט שפור־קוואנטיטעטן פון פארשידענע אויסוועפיקע מאטריאלן.
דאס ווערט ארומגענומען מיט א געדעכטערער פליסיקער שיכטע פון מעטאלישן הידראגען, דערנאך מיט א פליסיקער שיכט פון מאלעקולארישן הידראגען איינגעזאפט מיט העליאום וואס ביסלעכווייז טוישט זיך צו א גאז וואס העכער מען גייט.
דעם פלאנעט׳ס מערסט בארימטע אייגנקייט איז זיין פראמינענטע רינג סיסטעם וואס באשטייט מערסטנס פון אייז טיילכעלן, מיט א קלענערער מאס פון שטיינברעך און שטויב.
טיטאן, סאטורנ׳ס גרעסטע לבנה, און די צווייט־גרעסטע אין דער זון־סיסטעם , איז גרעסער פונעם פלאנעט מערקור, אויבוואויל מיט א קלענערע מאסע, און איז די איינציקע לבנה אין דער זון־סיסטעם וואס מען ווייסט אז זי האט א ממשותדיקן אטמאספער.
כאטש סאטורן באשטייט מערסטנס פון וואסערשטאף און העליאום, איז דער מערסטער טייל פון זיין מאסע נישט אין דער גאז פאזע, ווייל וואסערשטאף פארלירט די אייגנשאפטן פון א גאז ווען די געדעכטקייט איז העכער פון 0.01 ג/צ״מ3 , וואס פאסירט ביי א ראדיוס וואס אנטהאלט 99.9% פון סאטורנ׳ס מאסע.
די טעמפעראטור, דרוק און געדעכטקייט אינערהאלט סאטורן ווערן אלע העכער וואס נענטער מען קומט צום יאדער, וואס איז גורם אז וואסערשטאף זאל ווערן א מעטאל אין די טיפערע שיכטעס.
אין יאר ה'תרנ"ג נאך די פטירה פון רבי נפתלי'ס פאטער, רבי דוד'ל קשאנאווער, האט זיך געשאפן אן ערנסטע פארמעסט איבער דעם רבנות אין קשאנאוו.
לויט אנווייזינגן פון פאטער האט מען אויפגענומן רבי נפתלי אלס רב, די צאנזער חסידים אין שטאט האבען געהאלטן מיט רבי נפתלי, אויך זיין פעטער הרב יחזקאל שרגא האלבערשטאם דער שינאווער רב האט געהאלטען מיט רבי נפתלי, שטארק לויבענדיג אים, אלץ א פארצייטישער בעל הוראה וואס איז פעהאיג צו זיין רב אין סיי וועלכע גרויסע יידישע שטאט.
דאגעגען האט געקאנדעדירט הרב יוסף אלימלך האלבערשטאם, א זון פון הרב משה האלבערשטאם, רבי נפתלי'ס א ברידער, די ראדאמסקער חסידים האבען געהאלטען מיט רבי יוסף אלימלך, אזוי אויך די רעגירונג'ס לייט.
אום 16טן מיי 1916 איז געשלאסן געווארן א געהיימע אפמאך צווישן ענגלאנד און פראנקרייך, באקאנט אלס דער סייקס-פיקא פארשטענדעניש, איבער דעם עתיד פון די אראבישע שטחים.
די פרינציפן אין דעם אפמאך זענען שפעטער באשטעטיגט געווארן דורך דער פעלקער-ליגע ווען עס האט באשטעטיגט די ענגלישע מאנדאט אויף פאלעסטינע פאר א אידישן לאנד.
דער אפמאך איז אויך געווען דאס וואס האט ערמעגלעכט פאר די ענגלישע צו דערקלערן די באלפור דעקלעראציע, אין וועלכן עס ווערט צוגעזאגט פאר די אידן א היימלאנד אין פאלעסטינע.
די הויפט הבטחה איז פארגעקומען אין 1915-1916 אין א בריוון אויסטויש צווישן סיר הענרי מעקמעהאן, דער ענגלישער הויך קאמישענער אין עגיפטן, און דער אראבישער פירער אלי אבן חוסיין, דער שאריף פון מעקקא, איבער דעם עתיד פון זעלבסטשטענדיגקייט פאר די אראבער.
ביידע צדדים האבן טענות וואס זענען לויט זיי פעלזן פעסט, און באשולדיגן דעם אנדערן צד אין הארטנעקיגקייט, באזיסלאזע שנאה, מערדערליכע אכזריות, און יעדן סארט אומרעכט.
איראניש איז געווען אז כאטש די געגנערשאפט פון די אראבער אנטקעגן אידישע איינוואוינער, האט די אידיאליסשקייט פון די אידישע אימיגראנטן געברענגט דערצו אז פילע אראבער פון ארומיגע לענדער, איבערהויפט פון עגיפטן, זענען געקומען קיין פאלעסטינע אנטיילצונעמען אין די פארגוטיגטע עקאנאמישע אומשטענדן.
זיי האבן איבערגעגעבן פאר'ן ניי געבוירענעם יו.ען., דער נאכפאלגער פון דער ליגע פון פעלקער, צו מאכן א באשלוס איבער די נושא פון דעם לאנד'ס הערשאפט.
פארשידענע ענליכע אידיאולאגיעס האבן אויפגעשפראצט בנוגע דעם באוועגונג זיך צו ציען צום היסטארישן לאנד פון די אידן, אבער קיין איינס האט נישט געוואונען קיין מאסן שטיצע פון אידנטום.
די ערשטע אידן וואס האבן אנגעהויבן ארויפצוקומען אין די צייטן האבן געגרינדעט אגריקולטורע מושבים, ווי מקוה ישראל, פתח תקוה, און ראשון לציון, ווי זיי האבן פלייסיג באארבעט די ערד מיט אן אידיאולאגישער געטריישאפט צום לאנד.
דערווייל האבן די אידישע אימיגראנטן געהאלטן אין איין קומען זיך באזעצן אין דאס לאנד, געבויעט אידישע אינסיטוציעס, אנטוויקלט דעם אלטן העברעאישן שפראך, און דער פלאן פון ציונות האט זיך אנגעהויבן זעהן אין דער ווירקליכקייט.
אויפגעברויזט אויף די שוידערליכע פאלשע באשולדיגונגען קעגן דרייפוס, האט זיך הערצל אונטערגענומען אפצושרייבן א פלאן אויף ענדגילטיג צו לייזן דעם פראבלעם פון דעם פארהאסטן איד.
געטריבן דורך דער מופטי פון ירושלים, האַג' אמין אל חוסייני,וועלכער האט באשולדיגט די אידן מיט וועלן איבערנעמען דעם שטח ביים כותל המערבי, האבן די אראבער אנגעהויבן אטאקירן אידן אין דורכאויס דעם לאנד.
די 33 לטובת זענען געווען: אויסטראליע, בעלגיע, באליוויע, בראזיל, בעלארוסיע, קאנאדע, קאסטא ריקא, טשעכיי, דענמארק, דאמיניקאנישע רעפובליק, עקוואדאר, פראנקרייך, גוואטעמאלע, האַיטי, איסלאנד, ליבעריע, לוקסעמבורג, האלאנד, ניו זילאנד, ניקאַראַגוואַ, נארוועגיע, פּאַנאַמאַ, פּאַראַגוויי, פערו, פיליפינען, פוילן, שוועדן, דרום אפריקע, אוקריינע, די פאראייניגטע שטאטן, דער סאוועטן פארבאנד, אורוגוויי, ווענעזוועלע.
שרשים פון דעם קאנפליקט אין ענדע פונעם 19טן יאר-הונדערט האט זיך אנגעהויבן א באוועגונג צווישן אידן אין מזרח אייראפע זיץ צו ציען וואוינען קיין ארץ ישראל.
די באוועגונג האט גענומען עטליכע פאָרמען, רעליגיעזע און סעקולערע, און איז געווען געטריבן סיי פון אנטיסעמיטיזם אין אייראפע און סיי פשוט פון די פארגרינגערטע מיטלען אויף צו ערפילן דעם צוויי-טויזנט יעריגע תשוקה פון אידן זיך צו באזעצן אין הייליג לאנד.
די אראבישע איינוואוינער האבן צוביסלעך אנגעהויבן צו פארשטיין וואס די ציוניסטישע פלענער זענען, און אנגעהויבן פאליטישע אקטיוויטעטן אויף צוריקצוהאלטן דאס גרונדן א אידישן לאנד.
אין די זעלבע זייט האבן זיך געמערט די אידישע אימיגראנטן פון אייראפע און אידן האבן זיך פארשפרייט איבער דעם גאנצן לאנד, געבויט שטעט און מושבים און שטארק אנטוויקלט דעם עקאנאמישן מצב פון דעם לאנד.
די ענגלישע, כאטש זיי האבן נישט אנערקענט די הגנה אלץ א לעגיטימע ארגאניזאציע, האבן מיט זיי מיטגעארבעט אויף צו באשיצן קעגן אראבישע אטאקע אויף אידן.
אין ערשטן וועלט קריג האבן די אליאירטע מאכטן פון דעם פאראייניגטן קעניגרייך און פראנקרייך אפילירט מיט פארשידענע הבטחות צו די אראבישע באפעלקערונג פון מיטל מזרח אויף מיט צו ארבעטן מיט זיי אנטקעגן די טערקן, וועלכע האבן געקעמפפט אויף דער זייט פון דייטשלאנד און די עסטרייך-אונגערישע אימפעריע.
די ארטיגע אראבער האבן אין דעם פון אנהייב נישט געזען קיין סבה זיך צו באזארגן, און על פי רוב האבן זיי געלעבט רוהיג מיט אידן, טראץ געציילטע אומרוהען פון צייט צו צייט.
הערצל'ס פלאן איז ארויסגעקומען אין א בוך מיט'ן נאמען דער יודענשטאַט, אין וועלכע ער שטעלט פאר א חזיון פון א אידישע מדינה, אידיאליסטיש אין אירע מאָראַלן און פארגעשריטן אין קולטור ווי די חשובסטע שטעט אין אייראפע, די צענטערס פון ציוויליזאציע און קולטור פון וויען און פאריז.
די אפיציעלע ענטפער פון די ציוניסטישע פירערשאפט איז געווען אז זיי זאגן דאס אפ וויאזוי עס איז פארגעלייגט, אבער זיי ווילן האלטן ווייטערדיגע געשפרעכן אויף א לייזונג.
דער אפמאך איז געווען אין קעגנזאץ צו די אפמאכן צווישן מעקמעהאן און חוסיין, און די אראבער האבן געהאלטן אז די באלפור דעקלעראציע איז געווען אן אומ'יושר'דיגע נאכדעם וואס לויט זיי איז פאלעסטינע אריינגערעכנט אין די שטחים פון די מעקמעהאן-חוסיין בריוון.
אין 1936, נאכ'ן אנהייב פון דעם גרויסן אויפשטאנד, האבן די ענגלישע געגרינדעט א קאמיסיע אויף נאכצופארשן די סבות פון דעם אויפשטאנד, און וויאזוי צו לייזן דעם היציגן קאנפליקט.
נאך דער צווייטער וועלט קריג, ווען די וועלט האט זיך דערוואוסט פון די שוידערליכע טראגעדיע וואס איז באפאלן דעם אידישן פאלק, איז געווארן אן אויסערגעווענליכער סימפאטיקער שטימונג פון וועלט-מיינונג כלפי די ציוניסטישע אידעע.
אויך האבן צען לענדער זיך צוריקגעהאלטן: ארגענטינע, טשילי, כינע, קאלאמביע, על סאלוואדאר, עטיאפיע, האנדוראס, מעקסיקא, יוגאסלאוויע, דאס פאראייניגטע קעניגרייך.
א שפלינטער גרופע פון הגנה, דער אירגון צבאי לאומי , האט אנגעהויבן דורכפירן קאנטער-אטאקעס אויף אראבער, אטאקירנדיג אראבישע אטאקירער און אויך אומשולדיגע ציווילע אראבער.
געבוירן 1467 - זיגמונד דער ערשטער, מלך פון פוילן 1500 – שלמה מולכו, פארטוגעזישער מקובל 1586 - פאבלא קלאריס, פרעזידענט פון קאטאלאניע 1880 - שלום אש, יידישער-פוילישער שרייבער 1889 - מרדכי דובין, פירער פון די יידן אין לעטלאנד צווישן די צוויי וועלט מלחמות 1900 - טשיאונע סוגיהארא, יאפאנישער קאנסול און א חסיד אומות העולם 1959 - אזאלי אסומאני, פרעזידענט פון די קאמאראס 1964 - יצחק גאגולה, כנסת דעפוטאט פון ש"ס פארטיי
אנהייב טאג דעם 23סטן אקטאבער, האבן זיי אומגעברענגט 5,000 יידן אין שיסערייען, שפעטער יענע טאג האבן זיי צאמגענומען 25,000 יידן, און אריינגעשאסן פופציג אינעם טייך, די איבעריגע האבן זיי אריינגעשיקט אין א קעלער, ווי מען האט פאבריצירט מאשין געווער, און די רומענישע זעלנער האבן פארשלאסן די טויערן, און אריינגעשאסן אינעם קעלער, צו מאכן זיכער אז אלע זענען טויט, האבן זיי פארברענט די קעלער, און דעם אנדערע טאג האבן זיי אריינגעווארפן, האנט גראנאטן.
די רומענישע מיליטער הויפטקווארטיר, איז אויפגעריסן געווארן דורך א באמבע, 16 אפיצירן זענען אומגעקומען, און נאך 9 אפיצירן וואס זענען נישט קיין קאמאנדירן, און 35 זעלנער זענען אומגעקומען, יאן אנטאנעסקו, דער רומענישער פירער, האט באפוילן אז פאר יעדע טויטע אפיציר, וועלן 200 יידן אומקומען, און אויף יעדע סאלדאט 100 יידן.
אדעס רציחה איז דער פאגראם אין אדעס וואס האט פאסירט, ווען רומעניע, מיט נאצי דייטשלאנד, האבן אינוואדירט רוסלאנד, ביי דער אפעראציע בארבאראסע, אין 1941, ביי די צווייטע וועלט מלחמה.
ציון הבעל שם טוב דאס פלאץ ווי דער הייליגער בעל שם טוב ליגט איז פארהייליגט ביי אלע חסידים, אמאל ווען אידן האבן געוואוינט אין אוקריינא פלעגט מען אסאך פאהרן אהין זיך אויסגיסן דאס הארץ און מתפלל זיין אין זכות פון דעם צדיק.
עס שטייט אין ספר ליקוטי מוהר"ן ח"ב סי' ק"ה אז דאס פלאץ ווי דער בעל שם טוב ליגט איז אזוי הייליג ווי די הייליקייט פון ארץ ישראל, און עס איז א תיקון הברית פאר די עוונות צו זיין דארט.
ביז יאר ה'תשל"ו איז אויף דעם פלאץ פון דעם ציון נישט געווען נאר בלויז א סימן אז דארט ליגט דער בעל שם טוב, עס איז דארט אפילו נישט געווען קיין מצבה, אין יאהר ה'תשל"ו האט מען מורא געהאט אז די קאמוניסטען וועלן זיך פארלייגן אפווישן דאס פלאץ, דעריבער האט הרב משה ביק פון ניו יארק זיך אריין געלייגט אין דעם, רבי משה זייענדיג רב אין מעזשעבוז פון דער אלטער היים, און זיינע עלטערין זענען געווען דורות דארט רב, האט געפילט פאר חוב דארט צו לייגן א מצבה און אנצייכענען דאס פלאץ ווי דער בעל שם טוב ליגט.
אינעם בית החיים ליגן דארט אסאך תלמידים פון בעל שם טוב ווי רבי זאב וואלף קיצעס, רבי הערש סופר, רבי ישראל פאדליצקער, אויך ליגן דארט רבי ישראל דער טויטער, ברודער פון רבי נחמן מברסלב.
שפעטער האט מען געלייגט דארט א שטארקע מצבה, און ביז לעצטעס האט מען איבערגעארבייט דאס בית החיים מיט א גרויסע גדר ארום, מיט א לעכטיגע גרויסער אוהל, און נעבן דאס בית החיים א שיין ריזיג בית המדרש, א עס זאל, א ווארימע מקוה.ֿ
דער גאנצער בית החיים אין מעזביזש איז נאך ארגינאל, עס איז א פעלד מיט פילע אלטע מצבות פון הונדערטער יאהרן, עס איז כמעט נישט געווארן געטשעפט אין די אלע יאהרן.
דאס שטעטל איז גאר קליין עס וואונען דארט צענדליגער פויערן, עס איז ממש פיצל, אבער עס איז וואול באקאנט וויבאלד דער גרינדער פון חסידות האט דארט געוואנט, און עס האבן געשטראמט אהין אסאך חסידים אלע יאהר.
מרת יוכבד פיגא, די ווייב פון הרב נחום דוד שטערן, א זון פון רבי יהושע מנחם שטערן, א זון פון רבי יצחק יהודה שטערן פון ביליץ און אן איידעם פון רבי ישראל מרדכי טווערסקי פון רחמיסטריווקע ירושלים.
מרת הינדא ליבא נעמי, די ווייב פון הרב שלמה זלמן הלוי וואזנער, א זון פון רבי יוסף בנימין הלוי וואזנער, א זון פון רבי חיים מאיר הלוי וואזנער, א זון פון רבי שמואל הלוי וואזנער פון זכרון מאיר בני ברק בעל שבט הלוי.
מרת שיינא רחל, די ווייב פון הרב פנחס משה שטערן, א זון פון רבי חיים דוב שטערן, א זון פון רבי יצחק יהודה שטערן פון ביליץ און אן איידעם פון רבי ישראל אברהם פארטיגאל פון סקולען.
הרב נחום מרדכי פרידמאן, אן איידעם פון רבי יוסף יצחק דוב ראבינאוויטש, א זון פון רבי בש"ם בן ציון ראבינאוויטש פון ביאלא און אן איידעם פון רבי יצחק מאיר פלינטענשטיין פון קאפיטשיניץ ירושלים.
העינא חיה, די ווייב פון הרב זאב זייוואלד, א זון פון רבי יהושע העשיל זייוואלד אב"ד אלטשטאט יצחק, איידעם פון ר' אהרן אויערבאך, זון פון ר' מרדכי אב"ד אביר יעקב תל אביב און איידעם פון רבי אליהו שטערנבוך פון אנטווערפן.
הרב משה יהודה לייב ראבינאוויטש, אן איידעם פון רבי אלימלך בידערמאן, א זון פון רבי אלתר מנחם מענדיל בידערמאן פון לעלוב און אן איידעם פון רבי נתן דוד ראזנבוים פון זוטשקע.
מרת גיטל , די ווייב פון רבי דוד טווערסקי - כ"א כסלו ה'תרצ"ד), פון באהוש-יאס, א זון פון איר פעטער רבי מרדכי זוסיא טווערסקי, פון טריסק - האצעליס-יאס.
באהוש, אין מאלדאוויע, רומעניע, איז א באקאנטע שטאט אין די חסידישע קרייזן, וואס דארט האט געוואוינט רבי יצחק פרידמאן דער ערשטער באהושער רבי און גרינדער פון דער באהושער דינאסטיע אן אפצווייג פון דער רוזשינער דינאסטיע.
אנדערש ווי איז געווען איינגעפירט אין ישיבות דעמאלסט, האט ער איינגעפירט א נייעם מהלך אין לערנען, וואס איז היינט אויפגענומען אין כמעט אלע ישיבות: ער האט געטיילט די ישיבה אין עטלעכע שיעורים, נישט אזוי ווי פריער ווען אלע בחורים האבן געלערנט צוזאמען אין איין שיעור.
ער האט גיך געוויזן עילויאישקייט, און זיין פאטער אברהם שמואל, א תלמיד ר' חיים וואלאזשינער'ס, האט אים געשיקט לערנען אין דער ישיבה אין א שטעטל לעבן ווילנא.
וויבאלד מען האט אויפגעהערט מקריב זיין דעם קרבן תמיד, און צו גיסן וואסער אין בית המקדש האבן זיך די פרויען פארגענומען נישט צו טרינקען וויין און נישט עסן פלייש אין די טעג אזוי ווי עס שטייט אין ירושלמי אז עס איז א גוטער מנהג.
דאס הייסט כאטש פון די הלכה פון די גמרא מעג מען עסן פלייש אפילו ערב תשעה באב דאך איז דאס א מנהג פון די ראשונים אין דער טור שרייבט מען טאר נישט צוברעכן די גדר פון די ראשונים.
אלע שונאים וואס האבן געיאגט די אידן האבן איהר דערגרייכט צווישן די ענגאשאפט, דאס הייסט מען איהר דאן געאכאפט צווישן די עקן, ווייל ווען מען האט נאך וואו צו אנטלויפן קען מען נישט כאפן, אבער אין די טעג איז פאר אידן געווען זייער ענג זיי האבן נישט געהאט וואו צו אנטלויפן.
דער שונא איז אריין אין ירושלים זיבעצן טאג אין תמוז, דעמאלטס האט זיך געבראכן דער מויער, זיי האבן גע'הרג'ט גע'רצח'ט פון כלל ישראל איין און צוואנציג טעג ביז תשעה באב ווען זיי האבן אנגעצינדן דעם בית המקדש און גענומען די אידן אין געפענגעניש.
אין די טעג ליינט מען אין דער תורה אויף די מצרים, די גבולים פון ארץ ישראל וואס עס באלאנגט פאר אידן, דאס איז א טרייסט אז סוף כל סוף וועלן אידן צוריק באקומען ארץ ישראל דעריבער הייסט עס אויך בין המצרים פונעם לשון די גבולים .
אין רש"י שטייט אז ווען דער נביא האט געזאגט "מקל שקד אני רואה" האט ער געמיינט אז אידן וועלן האבן צרות אזוי ווי א מאנדל וואס וואקסט 21 טעג, דאס זענען די ימי בין המצרים.
נאך דער פטירה פונעם ייד הקדוש, איז זיין תלמיד רבי שמחה בונם געווארן דער הויפט ממלא מקום אין פרשיסחא, וואס האט געפירט קנאפע פערצן יאר ביז זיין פטירה סוף תקפ"ז.
נאכדעם האט זיך דאס חסידות צעשפאלטן; מערסטנס חסידים זענען געבליבן אין פרשיסחא אונטערן זון פונעם רבי'ן ר' בונם, רבי אברהם משה; ער איז נפטר געווארן צוויי יאר שפעטער און זיין ארט איז אנגעפילט געווארן דורך רבי יצחק פון ווארקא.
רבי מרדכי יוסף ליינער האט זיך געשיידט פון קאצק און אויפגעשטעלט א הויף אין איזשביצע, פון וואנעט שטאמט דאס ראדזינער חסידות, און זיין הויפט חסיד, רבי יהודה לייב אייגער האט געפירט זיין הויף אין לובלין.
פרשיסחא איז א באקאנטע שטאט אין די חסידישע קרייזן, וואס דארטן האט געוואוינט רבי יעקב יצחק, באקאנט אלס דער ייד הקדוש, דער גרינדער פון דעם פרשיסחא שטייגער אין חסידות, וואס פון אים האט זיך געצויגן א פארצווייגטער חסידישע דינאסטיע.
די הנהגה פון רבי שלמה כלפי זײַנע חסידים איז געווען אין אן אופן פון גרויס געדולד, אויף יעדער זאך האט ער געטראפֿן א פאסיגע עצה, סײַ אין ענינים פון פריוואטע מענטשן און סײַ אין ענינים צו טון מיטן כלל.
רבי אברהם איז געבוירן אין יאר ה'תקס"ה, צו זיין פאטער הרב מרדכי טווערסקי דער טשערנאבילער מגיד, א זון פון הרב מנחם נחום טווערסקי פון טשערנאביל, דער מאור עינים, א זון פון הרב צבי, א זון פון רבי נחום גאון, באקאנט אלס רבי אדם בעל שם.
נאך זיין פאטער'ס פטירה אין יאר ה'תקצ"ז האט רבי אברהם זיך געצויגן אין דער שטאט טוריסק וואו ער איז געווארן מגיד און האט אנגעהויבן פירן זיין רעביסטעווע,.
אין יענער צייט, פּיאָנגיאַנג געשטארקט זייַן השפּעה און איז געווען ריניימד סאָגען , כאָטש אין פאַקט איז פּיאָנגיאַנג קיינמאָל נישט געווען די הויפּטשטאָט פון קאָרעע.
אין די דזשאָסעאָן דינאַסטיע איז געווען די הויפּטשטאָט פון דער פּראָווינץ פון פענאַנדאָ, און פון 1896 צו די סוף פון יאַפּאַניש קאָלאָניאַל הערשן איז געווען די הויפּטשטאָט פון דעם פּראָווינץ פון דרום פיאנגיאנג.
די היאָקסין ליניע באדינט קוואַנגבאָק, קאָנגוק, הוואַנגגומבאָל, קאָנסאָל, היאָקסין, דזשאָנו, דזשאָנסונג, סאַמהונג און ראַקוואָן סטאנציעס.
זיילן ווערן באשטימט דורך דער עלעקטראן קאנפֿיגוראציע פונעם אטאם; עלעמענטן מיט דער זעלבער צאָל עלעקטראן אין א געוויסן אונטער־שאל ליגן אין די זעלבע זיילן (למשל וואסערשטאף און סעלעניום באווייזן זיך אינעם זעלבן זייל ווייל זיי האבן ביידע פֿיר עלעקטראנען אינעם דרויסנדיקן -אונטערשאָל).
עלעמענטן מיט ענלעכע כעמישע אייגנשאפֿטן ליגן געוויינטלעך אין דער זעלבער גרופע אין דער פעריאדישער טאבעלע, אויבוואויל אינעם -בלאק, און אמאל אויך אינעם -בלאק, האבן אויך עלעמענטן אינעם זעלבן פעריאד ענלעכע אייגנשאפֿטן.
גרופעס א גרופע אין דער פעריאדישער טאבעלע איז נארוועלכער זייל פון עלעמענטן מיט אייניקע אייגנשאפטן, וואס זענען באצייכענט דורך די עלעקטראנען אין דער דרויסנדיקער שיכטע.
עס זענען פאראן אינגאנצן אכט גרופעס פון עלעמענטן: גרופע 1: די אלקאלי מעטאלן זענען די מערסט רעאגירדיקע עלעמענטן, און ווען זיי ווערן געמישט מיט וואסער שאפן זיי זויערן.
די עלעמענטן שליסן איין: וואסערשטאף און ליטיום גרופע 2: די אלקאלי ערד מעטאלן גרופע 3: די באר פאמיליע גרופע 4: די קוילנשטאף פאמיליע גרופע 5: די אזאט פאמיליע גרופע 6: די זויערשטאף פאמיליע גרופע 7: די האלאגענען אדער פלואר פאמיליע.
צום ביישפיל, קוילנשטאף האט דריי נאטירלעכע איזאטאפן: אלע זיינע אטאמען האבן זעקס פראטאנען און כמעט אלע האבן אויך זעקס נייטראנען, אבער אומעגעפער איין פראצענט האבן זיבן נייטראנען, און גאר א קליינע צאל האבן אכט נייטראנען.
דער גרויסער דערפאלג פון מענדעלעעוו׳ס טאבעלע איז געווען פאראויסזאגן די עלעמענטן סקאנדיום, גאליום און גערמאניום, וואס מען האט נישט געוואוסט פון זיי ווען ער האט געשאפן זיין טאבעלע, אבער שפעטער האט מען זיי אנטפלעקט גענוי אין די פעלנדע פלעצער אין דער טאבעלע.
פון דער פעריאדישער טאבעלע קען מען ארויסדרינגען פארהעלטענישן צווישן די אייגנשאפטן פון די עלעמענטן, און מען קען פֿאראויסזאגן די אייגנשאפטן פון נייע עלעמענט וואס מען האט נאך נישט אנטפלעקט.
כאטש אין אלגעמיין האבן גרופעס שטערקערע פעריאדישע טענדענצן, עס זענען פאראן טיילן וואו די האריזאנטאלישע טענדענצן זענען מער חשוב ווי די ווערטיקאלע גרופע טענדענצן, למשל דער -בלאק, וואו די לאנטאנידן און אקטינידן שאפן צוויי ממשותדיקע האריזאנטאלישע סעריעס פון עלעמענטן.
אין דעם יאר ה'תקע"ד האט דער מיטעלער רבי אויפגעשטעלט א ספעציעלן קאמיטעט צוריק אויפצושטעלן די יידישע שטעטלעך אין ווייסרוסלאנד וואס זענען פארניכטערט געווארן אין קריגס צייט.
רבי דובער איז געבוירן ט' כסלו ה'תקל"ד, אין דער אומגעבונג פון ליאזנא, (א קליין שטעטל אין ווייסרוסלאנד נעבן וויטעבסק וואס האט דעמאלס געהערט צו פוילן), צו זיין פאטער הרב שניאור זלמן דער בעל התניא.
אין יאר ה'תקע"ג אומגעפער האט ער געגרינדעט א ישוב פאר די חב"ד חסידים אין חברון, און ער איז געווען פון די ערשטע וואס האבן איינגעפירט די פושקעס פון רמבעה"נ פאר יידן וואס וואוינען אין ארץ ישראל.
ישראל איידער דער מלחמה ישראל האט געהאט צו ליידן פון פאלעסטינער טעראריסטן, וואס פלעגן זיך אריבער שווערצן די גרעניץ פון עגיפטן, אדער דעם עזה שטרייף, און זיי האבן א דורכגעפירט בלוטיקע אטאקעס אויף ישראל בירגער, עגיפטן האט געגעבן די טעראריסטן, א ברייטע האנט צו קענען דורכפירן זייער ארבעט, ווי אויך האט עגיפטן פארשלאסן די אריבערגאנג פאר ישראלדיקע שיפן אינעם טיראן דורכגאס, וואס פירט קיין אילת, דערפאר ווען שארל דע גאל האט געפרעגט שמעון פערעס, אויב ישראל איז גרייט ארויס צו העלפן, האט דוד בן גוריון גלייך איינגעשטימט.
דער צוגרייטונג צו דער מלחמה נאכן קומען צו אן אויסגלייך ווי אזוי די מלחמה וועט געפירט ווערן, איז פראנקרייך געשטעלט געווארן, צו באשיצן ישראל אין פאל פון אן אטאקע אדער אנגריף, ענגלאנד וועט אטאקירן דעם קאנאל ווען ישראל הייבט אן דער אטאקע, קאמאנדאס פון דער פאל-שירעם בריגאדע, וועלן איינעמען דעם מיטלע פאס, איינע פון די הויפט וועגן אריינצופארן אינעם סיני האלב אינדזל, און דאס וועט דינען אלס א ווארענונג, אויב עגיפטן ציט נישט צוריק, וועט עס אריין אין א פולע פאזע פון מלחמה.
די אטאקע אויפן 29טן אקטאבער האבן ישראל קרעפטן אינוואדירט סיני, און האבן אנגעפאנגען די קריג, פראנקרייך און בריטאניע האבן געגעבן אן אלטימאטום צו עגיפטן, אז אויב ציט זי זיך נישט צוריק, צו א שטח פון 10 מייל, פון ביידע זייטן פונעם סועץ, מישן זיי זיך אריין אינעם קריג, נאצער האט זיך נישט איינגעגעבן, און די צוויי לענדער האבן זיך אריינגעמישט.
אורזאכן צום קריג די מלחמה האט אויסגעבראכן, צוליב דער סועץ קאנאל, וואס ביזן קריג האט עס געהערט צו א קאמפאני וואס האט געהערט צו פראנקרייך און בריטאניע, ווען גאמאל אבדעל נאצער פרעזידענט פון עגיפטן, האט באשלאסן צו נאציאנאליזירן דעם קאנאל, זענען די צוויי לענדער געווארן זייער אויפגעברויזט, און זיי האבן געסטראשעט נאצער.
נאך א צייט וואס ער איז געווען אין מוזשיר האט זיך רבי חיים יצחק געצויגן קיין קיעוו אין יאר ה'תרפ"ג וואו ער האט געהאט אן ערלויבניש פון דער רעגירונג צו פירן א בית מדרש מיט געציילטע מענטשן.
רבי יצחק איז געבוירן אין יאר ה'תרמ"ו צו זיין פאטער הרב אברהם יהושע העשיל טווערסקי, פון טשודנאוו, א זון פון הרב מרדכי טווערסקי, פון לאיעוו, א זון פון הרב מנחם נחום טווערסקי, פון לאיעוו, א זון פון הרב אהרן טווערסקי פון טשערנאביל, א זון פון הרב מרדכי טווערסקי, דער טשערנאבילער מגיד, א זון פון הרב מנחם נחום טווערסקי פון טשערנאביל, דער מאור עינים.
רבי חיים יצחק האט געהייראט מרת רעכיל דבורה א טאכטער פון הרב יצחק ישעיה האלבערשטאם הי"ד, רב אין טשחויוו, דער יונגסטער זון פון הרב חיים האלבערשטאם דער צאנזער רב.
אין יאר ה'תקפ"ז נאך דער פטירה פון רבי שמחה בונם פון פרשיסחא האט רבי מנחם מענדיל אנגעהויבן פראווען זיין אייגענע רביסטעווע אין טאמאשאוו אין נאכהער איז ער אריבער קיין קאצק.
אין עלטער פון פופצען יאר איז רבי מנחם מענדיל געגאנגען לערנען ביים חוזה פון לובלין, נאכהער איז ער געגאנגען לערנען ביים ייד הקדוש אין פרשיסחא, נאך זיין רבין'ס פטירה איז רבי מנחם מענדיל געבליבן ביי זיין נאכפאלגער הרב שמחה בונם פון פרשיסחא.
רבי מנחם מענדיל איז געבוירן אין גוריי אין יאר ה'תקמ"ז צו זיין פאטער הרב יהודה לייביש און זיין מוטער עטא , א טאכטער פון ר' ישכר בער הלוי סג"ל פון גוריי.
ווענוס איז אן ערדישער פלאנעט און ווערט אמאל גערופן דער "שוועסטער פלאנעט" פון דער ערד אזוי ווי זיי ביידע האבן ענלעכע גרייס, מאסע, ווייטקייט פון דער זון און צוזאמענשטעל.