polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
น้ำภายในสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ค้นพบหลักฐานว่าถูกนำไปใช้ในพระราชพิธีของราชสำนักตั้งแต่สมัยอยุธยา โดยมีการบันทึกการใช้น้ำในสมัยรัตนโกสินทร์ ในปี พ.
ธิดาองค์พี่ทั้งสามและสวามีไม่พอใจ จึงขโมยพระขรรค์ศักดิ์สิทธิ์หนีไป พญาลิงเผือก ออกติดตามไปทันกันที่สระเกต พวกพี่จึงขว้างพระขรรค์ลงสระ บังเอิญถูกต้นเกตขาดสะบั้น ล้มลง และพระขรรค์ก็จมสูญหายไปด้วย ตั้งแต่นั้นมาสระดังกล่าวจึงกลายเป็นสระศักดิ์สิทธิ์ เนื่องจากมีพระขรรค์ศักดิ์สิทธิ์อยู่ภายในสระแห่งนี้
น้ำภายในสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ถูกนำไปใช้ประกอบพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยา และพระราชพิธีสรงน้ำมูรธาภิเษกของพระมหากษัตริย์ โดยครั้งล่าสุดได้นำน้ำจากสระไปใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พุทธศักราช 2562 ของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว
สระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ประกอบไปด้วยสระน้ำสี่เหลี่ยมผืนผ้าจำนวน 4 สระ ได้แก่ สระแก้ว, สระเกษ, สระคา, และสระยมนา โดยสระแก้วอยู่เหนือสุด ถัดลงมาเป็นสระคา ส่วนสระยมนาอยู่ทางทิศตะวันตกของสระคา และด้านล่างทิศใต้เป็นสระเกษโดยมีขนาดใหญ่ที่สุด
ตำนานดังกล่าว คงเป็นการแต่งขึ้นโดยชนรุ่นหลัง เพื่อเล่าถึงความศักดิ์สิทธิ์ของสระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ ซึ่งเรื่องเล่าประเภทนี้ถือเป็นขนบอย่างหนึ่งที่มักพบอยู่เสมอในสังคมไทยครั้งอดีต
สระศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ เป็นสระน้ำตั้งอยู่ในตำบลสระแก้ว จังหวัดสุพรรณบุรี โดยห่างจากอำเภอเมืองทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 18 กิโลเมตร
2538 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าพระราชทานพระราชลัญจกรประจำพระองค์ ให้เป็นตราสัญลักษณ์ประจำสถาบันราชภัฏจึงเกิดเป็น “สถาบันราชภัฏมหาสารคาม” ส่งผลให้คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วิทยาลัยครูมหาสารคาม แปรสภาพเป็น “คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สถาบันราชภัฏมหาสารคาม”
กระทรวงศึกษาธิการ 2518 โดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 7 และมาตรา 8 กระทรวงศึกษาธิการจึงได้ประกาศเป็นประกาศกระทรวง แบ่งส่วนราชการของมหาวิทยาลัย ซึ่งขณะนั้นมีสถานะเป็นวิทยาลัยครูมหาสารคามโดบในอดีตคณะฯ ได้แบ่งส่วนราชการในรูปคณะวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ โดยเป็นภาควิชาต่าง ๆ ดังนี้
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม เป็นหน่วยงานระดับคณะวิชาสังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.
2518 ในฐานะในฐานะคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วิทยาลัยครูมหาสารคาม ปัจจุบัน คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคามเป็นหนึ่งในคณะที่มีชื่อเสียงของมหาวิทยาลัย
2547 ซึ่งส่งผลให้สถาบันราชภัฏมหาสารคามเปลี่ยน สถานะเป็น “มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม” และคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สถาบันราชภัฏมหาสารคาม ก็ได้ยกฐานะเป็น “คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม” ตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน 2547 จนถึงปัจจุบัน
วงกลม คือ ความมุ่งหมายร่วมกันในการพัฒนาเยาวชนให้เป็นบุคคลผู้มีคุณสมบัติครบถ้วน ตามคุณค่าแห่งศาสนธรรม วัฒนธรรมและวิชาความรู้ ขณะเดียวกันหมายถึงการรวมศรัทธาธรรมของนักบวช เข้ากับ ความรักของผู้ปกครองเมตตาธรรมของครูและการแสวงหาความรู้ความเจริญของนักเรียน
ดาบคม คือ ปัญญา ด้าม คือ สติ ดาบนี้เป็นเครื่องประหารความเขลาและความไม่ชอบธรรมทั้งหลาย และป้องกันตนเองด้วยดาบที่อยู่ทางซ้าย จึงต้องใช้ด้วยความสุขุมคัมภีร์ภาพ และอย่างองอาจกล้าหาญ
หนังสือสองเล่ม แทนคู่มือปลูกฝังคุณค่าทางจิตใจ และคุณค่าทางวิชาชีพ ความสมดุลของคุณค่าทั้งสอง เปรียบประดุจตะเกียงที่เปล่งแสงสว่างนำชีวิตไปถูกทาง
ที่ตั้งของโรงเรียน เดิมเป็นที่นาตราจองในตำบลทุ่งวัวลำพอง บนถนนสีลม ซึ่งถูกรวบรวมจัดซื้อโดยเจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี ในปี พ.
โรงเรียนใช้สีของดอกลิลลี่ หรือดอกลิส หรือที่เรียกกันว่า "โบว์" เป็นสัญลักษณ์ติดบนอกเสื้อของนักเรียนเพื่อแยกรุ่นนักเรียนแต่ละชั้น โดยโรงเรียนมีการเริ่มใช้สีดอกลิสเพื่อแยกรุ่นต่างๆตั้งแต่ราวๆปีพ.
2515 เป็นต้นมา แต่ละรุ่นใช้สีที่แตกต่างกัน เริ่มจาก สีแดง สีฟ้า สีเหลือง สีน้ำเงิน สีชมพู สีม่วง สีส้ม สีเขียว ตามลำดับ โดยที่สีน้ำเงินและสีชมพู ถูกนำมาใช้กับนักเรียนจบปีการศึกษา พ.
โรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนเวนต์ เป็นโรงเรียนเอกชนคาทอลิกสตรีลำดับที่ 3 ในเครือคณะภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร แห่งประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.
2450 โดย มาแมร์ แซงต์ ซาเวียร์ อธิการิณีจากคณะภคินีฯ บนเนื้อที่ 16 ไร่ 3 งาน 68 ตารางวา ของเขตมิสซังกรุงเทพ บนถนนคอนแวนต์ แขวงสีลม เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร เพื่อให้การอบรมศึกษาแก่บรรดาเด็กหญิง โดยนามของโรงเรียนมาจากนามของนักบุญโยเซฟ พระบิดาของพระเยซูคริสตเจ้า
ประกอบด้วยปริมณฑลภายในวงกลม มีเส้นขอบ มีเส้นโค้งขึ้น โค้งลง บังเกิดเป็นกลีบ เจ็ดกลีบ กลางปริมณฑล มีโล่ป้องกันศัสตราวุธ ภายในมีโล่ แบ่งออกเป็นสามส่วน ส่วนบนมีอักษร ซ.
อยู่หน้าเส้นตรงตั้งส่วนกลาง เว้นว่าง ส่วนล่างมีตะเกียงเปล่งประทีป วางอยู่บนหนังสือสองเล่มซ้อนกันมีเส้นนอนเป็นฐาน มีดาบขัดอยู่หลังโล่ ปลายดาบปรากฏที่ด้านบนขวา ด้ามดาบปรากฏที่ด้านล่างซ้าย มองเห็นใบไม้ ทอดปลายด้านบนซ้าย และด้านล่างขวา
2469 เปิดนวกสถานของคณะภคินีเซนต์ปอลฯ เพื่ออบรมหญิงสาวที่ปรารถนาจะเป็นนักบวช โดยมีเซอร์เดซีเร เป็นนวกาจารย์ท่านแรก และมีเซอร์ 3 ท่านแรกที่เข้าใน นวกสถานแห่งนี้ คือ
เซอร์ออกุสตา-โจเซฟ อันโตเนียว โดยก่อนหน้านี้ผู้ที่ปรารถนาจะเข้าคณะฯ ต้องเดินไปเมืองชาร์ตร ประเทศฝรั่งเศส หรือ ที่ไซ่ง่อน ประเทศเวียดนาม เพื่อรับการฝึกอบรม
เมื่อเริ่มแรกก่อตั้งโรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนเวนต์ สมัยที่ยังไม่มีเครื่องแบบนักเรียน มีนักเรียนจำนวน 55 คน แบ่งเป็นผู้เรียนในแผนกฝรั่งเศส 15 คน และแผนกอังกฤษ 40 คน ในจำนวนนี้มีนักเรียน 21 คน เป็นนักเรียนประจำ และ 14 คน เป็นเด็กกำพร้านอกเหนือจากนั้นเป็นนักเรียนไป-กลับ เมื่อเข้าสู่ปีที่ 2 จำนวนนักเรียนก็เพิ่มขึ้นเป็น 78 คน และได้เพิ่มมากขึ้นทุกปี
สีเหลือง แสดงถึงวุฒิภาวะ หรือความเจริญเต็มที่ เป็นสีของความสว่าง เป็นสัญลักษณ์ของธรรมะ ถือได้ว่าเป็นสีของชีวิตใหม่ เช่น อรุณของทิวาวาร อันหมายถึงการเริ่มต้น
ประเทศออสเตรียในปัจจุบันปกครองในระบอบสาธารณรัฐกึ่งสหพันธ์ ประกอบไปด้วยเก้ารัฐ ได้แก่ นีเดอร์เอิสเตอร์ไรช์ โอแบร์เอิสเตอร์ไรช์ ทีโรล สตีเรีย ซัลทซ์บวร์ค คารินเทีย ฟอร์อาร์ลแบร์ค บัวร์เกินลันท์ และเวียนนา ซึ่งเป็นเมืองหลวง
1816 ภายหลังจากการสิ้นสุดสงครามนโปเลียน โดยแต่เดิมนั้นซัลทซ์บวร์คอยู่ภายใต้การปกครองของเจ้าชายอัครมุขนายกแห่งซัลทซ์บวร์คในฐานะดินแดนอธิปไตย
ออสเตรีย ในทางประวัติศาสตร์ถูกแบ่งออกเป็น "ออสเตรียเหนือแม่น้ำเอ็นส์" และ "ออสเตรียใต้แม่น้ำเอ็นส์" (แม่น้ำเอ็นส์เป็นเส้นแบ่งระหว่างรัฐ โอแบร์- และนีเดอร์เอิสเตอร์ไรช์) พื้นที่ของรัฐโอแบร์เอิสเตอร์ไรช์ขยายใหญ่ขึ้นจากการผนวกพื้นที่อินส์เวียร์เทล ซึ่งแต่เดิมเป็นของไบเอิร์น ตามข้อตกลงในสนธิสัญญาเทเชิน (ค.
1849 หรือ 1918) ในนิยามอย่างจำกัดแล้วหมายถึงดินแดน "ดั่งเดิม" ของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค หลัก ๆ แล้วคือ ออสเตรีย สตีเรีย คารินเทีย คาร์นิโอลา ทีโรล และฟอร์อาร์ลแบร์ค ในนิยามอย่างกว้างดินแดนแห่งราชบัลลังก์โบฮีเมียก็ถูกนับเป็นดินแดนสืบทอด (ตั้งแต่ ค.
1849 แต่ศัพท์นี้ก็ยังมีการใช้หลังจากนี้เช่นกัน ดินแดนสืบทอด ยังรวมไปถึงดินแดนเล็ก ๆ ที่มีสถานะเป็นราชรัฐ ดัชชี หรือเคาน์ตี ในดินแดนส่วนอื่น ๆ ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ด้วย
1804 ภายหลังจากสิ้นสุดของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ คำว่า "จักรวรรดิ" ในที่นี้หมายถึงดินแดนที่ปกครองโดยจักรพรรดิ มิใช่ "อาณาจักรอันแพ่ไพศาล"
พื้นที่ฟากฮังการีของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีมีชื่อเรียกว่า "ดินแดนแห่งราชบัลลังก์เซนต์อิชต์วาน" หรือ"ดินแดนแห่งพระมงกุฎเซนต์อิชต์วานอันศักดิ์สิทธิ์" ส่วนดินแดนโบฮีเมีย นั้นเรียกว่า "ดินแดนแห่งราชบัลลังก์เซนต์วาสลัฟ"
ตลอดช่วงเวลาแห่งการดำรงอยู่ของรัฐราชาธิปไตยฮาพส์บวร์ค มีดินแดนอื่น ๆ นอกจากที่กล่าวไปแล้วข้างต้น ได้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คสาขาออสเตรียอยู่ชั่วขณะหนึ่ง (ดินแดนบางแห่งในรายชื่อด้านล่างนี้สืบทอดโดยหลักสิทธิของบุตรคนรอง หรือก็คือถูกปกครองโดยสาขาอื่นของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คที่ไม่ใช่สาขาหลักนั้นเอง):
ดินแดนภายใต้การการปกครองของรัฐราชาธิปไตยออสเตรียเปลี่ยนแปลงไปตลอดช่วงเวลาหลายศตวรรษ แต่แกนกลางนั้นประกอบไปด้วยดินแดนสี่ส่วนเสมอ:
ดินแดนสืบทอด ครอบคลุมพื้นที่ส่วนมากของประเทศออสเตรียและประเทศสโลวีเนียปัจจุบัน รวมไปถึงดินแดนในทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอิตาลี และ (ก่อน ค.
1803 สงครามนโปเลียน ทำให้ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คสูญเสียดินแดนหลายส่วนในดินแดนสืบทอด แต่ก็ได้รับดินแดนเหล่านั้นคืนมาภายหลังสงครามสิ้นสุดลงใน ค.
1815 รวมไปถึงดินแดนของราชรัฐอัครมุขนายกซัลทซ์บวร์ค ซึ่งถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนสืบทอดอยู่ช่วงหนึ่งระหว่าง ค.
ดินแดนแห่งราชบัลลังก์โบฮีเมีย สภาแห่งโบฮีเมีย ได้เลือกแฟร์ดีนันท์ (ต่อมาคือจักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์) เป็นพระมหากษัตริย์โบฮีเมียใน ค.
1699 ดินแดนส่วนหนึ่งที่เคยถูกปกครองโดยราชอาณาจักรฮังการีในสมัยกลางจึงเข้ามาอยู่ใต้การปกครองของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค นอกจากนี้ยังพื้นที่บางส่วนที่ถูกผนวกเพิ่มเติมใน ค.
1718 (แต่ก็ยังมีดินแดนบางส่วนที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเดิม โดยเฉพาะด้านใต้ของแม่น้ำซาวาและแม่น้ำดานูบยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของออตโตมัน)
จุดเริ่มต้นของรัฐราชาธิปไตยฮาพส์บวร์คเริ่มนับจากการที่พระเจ้ารูด็อล์ฟที่ 1 ทรงได้รับเลือกเป็นพระมหากษัตริย์เยอรมนี ใน ค.
1556 นำไปสู่การแบ่งดินแดนต่าง ๆ ที่ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คถือครอง ระหว่างพระอนุชา แฟร์ดีนันท์ ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้แทนพระองค์ในดินแดนออสเตรียมาตั้งแต่ ค.
1526 กับพระราชโอรส พระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน ก่อให้เกิดการแบ่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์คออกเป็นสาขาสเปน (ปกครองคาบสมุทรไอบีเรีย เนเธอร์แลนด์ บูร์กอญ และดินแดนในอิตาลี) ซึ่งมาสิ้นสุดเชื้อสายใน ค.
1700 และสาขาออสเตรีย (ซึ่งถือครองบัลลังก์จักรวรรดิ ฮังการี โบฮีเมีย และพระราชอิสริยยศอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง) และมีสาขาย่อยแตกออกไปจากสาขานี้อีก ซึ่งดำรงอยู่ระหว่าง ค.
1526 แต่โบฮีเมียและฮังการีก็ยังมิได้เป็นดินแดนที่สืบทอดกันตามราชสันตติวงศ์ของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 17 ภายหลังจากจักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 2 ทรงปราบกบฏชาวโบฮีเมียได้ในยุทธการที่ภูเขาสีขาว เมื่อ ค.
1627 หรือ 1628 ซึ่งทำให้ให้ราชบัลลังก์โบฮีเมียเปลี่ยนมาใช้ระบอบสืบราชสันตติวงศ์ ส่วนฮังการีนั้นเปลี่ยนมาใช้ระบอบสืบราชสันตติวงศ์เมื่อจักรพรรดิเลโอพ็อลท์ที่ 1 ทรงยึดดินแดนฮังการีเกือบทั้งหมดกลับมาจากชาวออตโตมันเติร์กได้ภายหลังยุทธการที่โมฮาช (ค.
พระปฐมวงศ์ของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คเท่าที่มีหลักฐานให้สืบค้น คือ กราฟ เรดบ็อตแห่งเคล็ดเกา ซึ่งประสูติในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 ชื่อของราชวงศ์มีที่มาจากปราสาทฮาพส์บวร์คในประเทศสวิสเซอร์แลนด์ปัจจุบัน ซึ่งกราฟเรดบ็อตทรงเป็นผู้สร้าง หลังจาก ค.
1279 ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คทรงเข้ามาปกครองออสเตรีย พระเจ้ารูด็อล์ฟที่ 1 แห่งเยอรมนี ทรงพระราชทานดัชชีออสเตรีย อันเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเยอรมนี ซึ่งอยู่ภายในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์อีกทอดหนึ่ง ให้แก่เหล่าพระราชโอรสในการประชุมที่เอาก์สบวร์กแห่ง ค.
1282 นำไปสู่การก่อตั้ง "ดินแดนสืบทอดออสเตรีย" นับแต่บัดนั้น ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คก็ยังเป็นที่รู้จักกันในนามราชวงศ์ออสเตรีย นอกจากนี้ ระหว่าง ค.
1806 อาชดยุกแห่งออสเตรียจากราชวงศ์ฮาพส์บวร์คยังได้รับเลือกเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ติดต่อกันอีกด้วย โดยมีการขาดช่วงไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง
1700 ศัพท์ภาษาละติน ก็ถูกนำมาใช้เพื่อให้สะดวกต่อการกล่าวถึงดินแดนเหล่านี้ ภายในเขตแดนของจักรวรรดิ ดินแดนอันกว้างใหญ่นี้ประกอบไปด้วยดินแดนที่สืบทอดมาแต่เดิมก่อน ค.
1526 เรียกว่า เอิบลันท์ ดินแดนของราชบัลลังก์โบฮีเมีย ดินแดนเนเธอร์แลนด์ของสเปนเดิม ซึ่งเป็นดินแดนหนึ่งของราชาธิปไตยฮาพส์บวร์คตั้งแต่ ค.
1714 ถึง 1794 ดินแดนสวามิภักดิ์ บางส่วนในอิตาลี และนอกพรมแดนจักรวรรรดินั้นประกอบไปด้วยดินแดนทั้งหมดของราชบัลลังก์ฮังการี และดินแดนที่ได้มาจากการขับไล่จักรวรรดิออตโตมัน ศูนย์กลางของราชวงศ์อยู่ที่เวียนนา ยกเว้นในช่วงระหว่าง ค.
1814 ถึง 1859 จักรพรรดินีมารี หลุยส์ มเหสีพระองค์ที่สองในจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 และพระราชธิดาในจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 1 แห่งออสเตรีย ทรงปกครองดัชชีปาร์มา ระหว่าง ค.
1742 ถึง 1745) เชื้อพระวงศ์ของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คจะถือครองพระราชอิสริยยศจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ด้วยก็ตาม แต่ตัวจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เอง ก็ไม่ได้ถูกนับเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่เรียกกันในปัจจุบันว่าราชาธิปไตยฮาพส์บวร์ค
1521 ตาม ข้อตกลงฮาพส์บวร์ค แห่งเมืองวอร์มส์ ซึ่งได้รับการรับรองในอีกหนึ่งปีให้หลังในบรัสเซลส์ แฟร์ดีนันท์ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นอาร์ชดยุก ในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระเชษฐาในดินแดนสืบทอดออสเตรีย
1556 ด้วยการยกออสเตรียและราชบัลลังก์จักรวรรดิให้กับพระราชอนุชา (ตามที่ตัดสินกันในการเลือกตั้งจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ค.
ขอบเขตของดินแดนเหล่านี้แตกต่างไปตามช่วงเวลา และบางดินแดนก็ถูกปกครองโดยสาขารอง ของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค สมาชิกของราชวงศ์ยังทรงถือครองพระราชอิสริยยศจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ระหว่าง ค.
ผู้ปกครองที่มักถูกเรียกว่า "พระมหากษัตริย์ฮาพส์บวร์ค" หรือ "จักรพรรดิฮาพส์บวร์ค" ถือครองพระราชอิสริยยศมากมาย และปกครองดินแดนต่าง ๆ โดยมีการเรียกขานพระนามและอิสริยยศต่างกันไป
2077–2089) เนื่องจากเนื้อหาได้กล่าวถึงการล่องแม่น้ำเจ้าพระยาใช้เส้นทางอ้อมตามแม่น้ำเดิมที่เวลานี้เป็นคลองบางกอกน้อย ซึ่งจะขุดลัดในสมัยสมเด็จพระไชยราชาธิราช พ.
กำสรวลสมุทร มีชื่ออื่นอย่าง กำสรวลโคลงดั้น กำสรวลศรีปราชญ์ หรือ โคลงกำสรวล เป็นงานประพันธ์ประเภทนิราศสมัยอยุธยาตอนต้น พ.
2502 กำสรวลสมุทรเป็นนิราศที่มีอิทธิพลต่อนิราศยุคหลัง ๆ เช่น นิราศนรินทร์ นิราศพระยาตรัง โดยเฉพาะสำนวนโวหารและความเปรียบ เนื้อความของกำสรวลสมุทร เริ่มด้วยร่ายดั้นบทหนึ่งและโคลงดั้นชมพระนครอยุธยาจากนั้นกล่าวแสดงอาลัยถึงท้าวศรีจุฬาลักษณ์ นางผู้เป็นที่รัก แล้วจึงจบลงด้วยกล่าวถึงการเดินทางซึ่งมีผู้มาส่งมากมาย
ข้อตกลงออสโล เป็นความตกลงสองฉบับระหว่างรัฐบาลอิสราเอลกับองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ ข้อตกลงออสโลประกอบด้วยข้อตกลงออสโล 1 ลงนามที่กรุงวอชิงตัน ดี.
ข้อตกลงออสโลถูกเห็นค้านจากชาวปาเลสไตน์ส่วนใหญ่ เอดเวิร์ด ซาอิด นักปรัชญากล่าวว่าข้อตกลงออสโลนั้นเป็น "สนธิสัญญาแวร์ซายสำหรับปาเลสไตน์"
2491 ได้มีการยกฐานะแผนกสื่อสารเดิมที่ขึ้นตรงกับกรมเสนาธิการทหารอากาศ เป็นกรมสื่อสารทหารอากาศ โดยขึ้นตรงกับกองทัพอากาศไทย กระทั่งวันที่ 17 ตุลาคม พ.
2534 มีพระราชกฤษฎีกาแบ่งส่วนราชการให้กรมอิเล็กทรอนิกส์ทหารอากาศเป็นหน่วยขึ้นตรงกับกองทัพอากาศไทย โดยมีหน้าที่ควบคุมตรวจตราวิทยาการด้านอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์ ตลอดจนรับโอนงานการสงครามอิเล็กทรอนิกส์ จากกรมสื่อสารทหารอากาศ
2487 สงครามโลกครั้งที่สองได้ทวีความรุนแรงขึ้น ทางกองทัพอากาศจึงได้ย้ายหน่วยสื่อสารทหารอากาศจากดอนเมืองไปยังเขตบางเขน กรุงเทพมหานคร และมีฐานะเป็นแผนกสื่อสาร โดยขึ้นตรงกับกรมเสนาธิการทหารอากาศ
กรมสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์ทหารอากาศ เป็นส่วนราชการที่ขึ้นตรงกับกองทัพอากาศไทย ซึ่งมีบทบาทในการสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์, การแพร่สัญญาณ, มาตรวิทยา, การพัสดุสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์ ตลอดจนการสงครามอิเล็กทรอนิกส์ โดยมีเจ้ากรมสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์ทหารอากาศคนปัจจุบันคือ พลอากาศโทเมธินทร์ ทรงชัยกุล​
2483 ได้เกิดกรณีพิพาทอินโดจีน กองทัพอากาศไทยจึงจัดตั้งกองบัญชาการทหารอากาศสนาม และจัดตั้งกองสื่อสารสนาม เป็นศูนย์กลางการติดต่อภาคสนาม ครั้นสิ้นสุดกรณีพิพาทอินโดจีน กองทัพอากาศไทยได้ให้กองสื่อสารสนามไปปฏิบัติหน้าที่ ณ เขตดอนเมือง
2552 กองทัพอากาศไทยพิจารณาปรับโครงสร้างส่วนราชการใหม่ โดยได้รวมกรมอิเล็กทรอนิกส์ทหารอากาศ และงานบางส่วนจากรมการลาดตระเวนทางอากาศ มาอยู่ในความรับผิดชอบของกรมสื่อสารทหารอากาศ และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นกรมสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์ทหารอากาศ
นอกจากนี้ กรมสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์ทหารอากาศ ได้เชื่อมต่อข้อมูลเตือนภัยกับศูนย์เตือนภัยพิบัติแห่งชาติ และกรมอุตุนิยมวิทยา เพื่อลดความเสียหายจากภัยธรรมชาติ ตลอดจนช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางอากาศ
รองเจ้ากรมสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์ทหารอากาศ คนปัจจุบัน​ได้แก่ พลอากาศตรี ธีระวัฒน์ อินทรไพโรจน์​​ และ พลอากาศตรี พัฒนพงศ์ พัฒนะมงคล​
แทนที่สิทธิของบุตรหัวปีแบบบุรุษมาก่อน ซึ่งเพศชายจะมีสิทธิเหนือกว่าเพศหญิงในการสืบสันตติวงศ์ ด้วยสิทธิของบุตรหัวปี ซึ่งไม่แบ่งเพศเป็นเกณฑ์ในการสืบสันตติวงศ์
2011 ที่เพิร์ท ประเทศออสเตรเลีย ซึ่งเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมผู้นำรัฐบาลในเครือจักรภพฯ ปีละสองครั้ง กลุ่มประเทศเหล่านี้ใช้หลักการเกี่ยวกับสถาบันและรัฐธรรมนูญร่วมกันดังที่ตราไว้ในธรรมนูญเวสต์มินสเตอร์ ค.
ข้อห้ามผู้นับถือนิกายอื่นนอกจากโปรเตสแตนท์ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ และข้อกำหนดให้ผู้นั้นต้องเข้าร่วมคริสตจักรอังกฤษนั้น ไม่ได้รับการแก้ไข
รัสเซียยังมีอิทธิพลในการจัดตั้งข่านสายใหม่คือ "กระโจมใน" หรือ "โบเกยูส" ประกอบด้วยสมาชิกของกลุ่มกระโจมน้อยซึ่งได้รับอนุญาตใน 1801 ให้ใช้ทุ่งหญ้าทางตะวันตกของแม่น้ำยูราลในดินแดนรัสเซีย ตำแหน่งข่านแห่งกระโจมในดำรงมาถึง 1845 เมื่อรัสเซียล้มล้างระบบข่าน
ข้อวิจารณ์สำคัญของระบบคู่ขนานคือไม่สามารถรับรองความเป็นสัดส่วนของที่นั่งและคะแนนเสียงโดยรวมได้ พรรคการเมืองใหญ่สามารถชนะขาดได้โดยมีเสียงข้างมากในสภาและได้ที่นั่งมากกว่าสัดส่วนคะแนนเสียงโดยรวม ตัวอย่างเช่น ในการเลือกตั้งทั่วไปในฮังการี ค.
2014 ซึ่งพรรคร่วมรัฐบาลพรรคเล็กคือพรรคโคเมได้คะแนนเสียงในเขตเลือกตั้งเพียงร้อยละ 1.45 แต่ได้ที่นั่งในระบบสัดส่วนบัญชีรายชื่อถึงร้อยละ 13.7 โดยคะแนนเสียงส่วนใหญ่ที่ได้รับนั้นมาจากพรรคเสรีประชาธิปไตยซึ่งเป็นพรรคแกนนำรัฐบาล
และเนื่องจากการลงคะแนนนั้นแยกเป็นระหว่างแบ่งเขตเลือกตั้งกับแบบบัญชีรายชื่อ จึงมีโอกาสให้ผู้แทนทั้งสองแบบอยู่ในสภา โดยผู้แทนแบบแบ่งเขตนั้นจะยึดโยงกับเขตของตน ในขณะที่ผู้แทนแบบบัญชีรายชื่อนั้นจะยึดกับพรรคการเมืองมากกว่า
สัดส่วนของที่นั่งแบบบัญชีรายชื่อเมื่อเปรียบเทียบกับที่นั่งทั้งหมดในสภานั้นขึ้นอยู่กับประเทศนั้น ๆ ตัวอย่างเช่น เกาหลีใต้ ร้อยละ 18.7, ไต้หวัน ร้อยละ 37.5, ญี่ปุ่น ร้อยละ 37.5 และอาร์มีเนีย ร้อยละ 68.7
การลงคะแนนระบบคู่ขนาน เป็นระบบการลงคะแนนแบบผสม ซึ่งผู้ลงคะแนนทำการลงคะแนนเลือกตั้งสมาชิกสภาเดียวโดยใช้การลงคะแนนสองระบบ โดยผลของการเลือกตั้งในระบบหนึ่งแทบจะไม่มีผลกระทบใด ๆ ต่อผลลัพธ์ของอีกระบบเลย
โบสถ์พระคูหาศักดิ์สิทธิ์เป็นโบสถ์คริสต์ในควอเตอร์คริสต์ของนครเก่าเยรูซาเลม ตามธรรมเนียมที่อายุเก่าแก่ถึงศตวรรษที่สี่เชื่อว่าเป็นหนึ่งในสองสถานที่ที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในศาสนาคริสต์ ซึ่งได้แก่ สถานที่ที่ซึ่งทรงถูกตรึงกางเขน ซึ่งอยู่ที่คัลวารี หรือ โกลโกธา และพระคูหาว่างเปล่า ซึ่งเชื่อว่าทรงถูกฝังและฟื้นคืนชีพในสามวัน
คูหาสวน เป็นสุสานคูหาเจาะหินในเยรูซาเลม ขุดค้นพบในปี 1867 และคริสต์ชนโปรเตสแตนต์บางส่วนเชื่อว่าที่นี่เป็นพระคูหาที่ฝังศพของพระเยซู นักโบราณคดีชาวอิสราเอล ยาเบรียล บาร์กาย ประมาณอายุคูหานี้อยู่ที่ราว 700-800 ปีก่อนคริสต์กาล
โรซาบาล เป็นวิหารในย่านขานยาร์ของดาวน์ทาวน์ศรีนคร ใน หุบเขากัศมีร์ คำว่า แปลว่าสุสาน/คูหา ส่วน แปลว่าสถานที่ ชาวท้องถิ่นเชื่อกันว่าเป็นที่ฝังศพของฤาษีหรือนักพรตยูซาซาฟ และมีร์ซายิด นะซีรุฎฎีน
แผ่นหินอ่อนซึ่งปิดคลุมแผ่นหินปูนเดิมซึ่งเชื่อว่าเป็นแผ่นหินที่โยเซฟแห่งอาริเมเธียได้วางร่างของพระเยซู ถูกนำออกชั่วคราวเพื่อทำความสะอาดและซ่อมแซมในวันที่ 26 ตุลาคม 2016 เป็นการเปิดให้เห็นแผ่นหินปูนเดิมด้านล่างครั้งแรกนับตั้งแต่ปี 1555
โคจิกิ บางครั้งอ่านเป็น ฟูรูโกโตฟูมิ หรือ ฟูรูโกโตบูมิ เป็นพงศาวดารญี่ปุ่นตอนต้นที่มีเรื่องปรัมปรา, ตำนาน, บทเพลง, ลำดับวงศ์ตระกูล, ประเพณีมุขปาฐะ และกึ่งประวัติศาสตร์ที่สืบไปถึง ค.
641 ในเรื่องต้นกำเนิดของกลุ่มเกาะญี่ปุ่น เหล่าคามิ และราชวงศ์ญี่ปุ่น มีการอ้างในคำนำว่าแต่งโดยโอ โนะ ยาซูมาโระตามพระราชกระแสรับสั่งของจักรพรรดินีเก็มเมในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 (ค.
711–712) และทำให้ส่วนใหญ่ถือว่าบันทึกนี้กลายเป็นวรรณกรรมเก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ในประเทศญี่ปุ่น เรื่องปรัมปราใน โคจิกิ กับนิฮงโชกิ ถือเป็นส่วนหนึ่งของแรงบันดาลใจในพิธีต่าง ๆ ต่อมา มีการนำไปปรับปรุงใหม่ให้เข้ากับพิธีชินโต เช่น พิธีชำระล้าง มิโซงิ
สิทธิ์ของทีมแชมป์เก่ายูฟ่ายูโรปาคอนเฟอเรนซ์ลีกจะไม่ถูกนำมาใช้ในฤดูกาลนี้ สมาคมที่ 16 จะมีทีมหนึ่งที่ได้เลื่อนชั้นจากยูโรปาคอนเฟอเรนซ์ลีกสู่ยูโรปาลีก แต่พวกเขาจะมีทีมหนึ่งที่มีคุณสมบัติเข้าการแข่งขัน
ในฤดูกาลในอนาคตข้างหน้า แชมป์เก่าของยูฟ่ายูโรปาคอนเฟอเรนซ์ลีกจะได้รับจะได้รับช่องทางเพิ่มเติมในยูโรปาลีก อย่างไรก็ตาม สิทธิ์นี้จะไม่ถูกนำมาใช้สำหรับฤดูกาลนี้ในฐานะครั้งแรกของยูฟ่ายูโรปาคอนเฟอเรนซ์ลีกที่ไม่ได้มีการจัดขึ้น
รอบชิงชนะเลิศจะแข่งขันกันที่สนามกีฬารามอน ซันเชซ ปิซฆวน ในเซบิยา ประเทศสเปน แต่เดิมจะจัดการแข่งขันที่ปุชกาชออเรนอในบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี อย่างไรก็ตาม นื่องจากการเลื่อนและการย้ายที่ตั้งของนัดชิงชนะเลิศ ค.
2020 เจ้าภาพรอบชิงชนะเลิศก็ถูกเลื่อนกลับไปอีกหนึ่งปี กับเมืองบูดาเปสต์แทนที่การรับหน้าเสื่อเป็นเจ้าภาพนัดชิงชนะเลิศ ค.
ทีมสโมสรทั้งหมด 58 ทีมจากทั้งหมด 31 และ 36 จาก 55 ชาติสมาชิกสมาคมของแต่ละประเทศ ที่จะเข้าร่วมการแข่งขันในยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2020–21 โดยการจัดอันดับของแต่ละสมาคมขึ้นอยู่กับค่าสัมประสิทธิ์ยูฟ่าซึ่งจะถูกใช้ในการกำหนดจำนวนทีมที่จะเข้าร่วมในแต่ละสมาคม โดยมีคุณสมบัติดังนี้:
ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2021–22 เป็นฤดูกาลที่ 51 ของการแข่งขันระหว่างสโมสรฟุตบอลในระดับรองของยุโรปซึ่งจัดขึ้นโดยสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป และเป็นฤดูกาลที่ 13 นับตั้งแต่เปลี่ยนชื่อจากยูฟ่าคัพมาเป็นยูฟ่ายูโรปาลีก
นอกเหนือจากการจัดสรรซึ่งจะยึดเป็นหลักในการคิดค่าสัมประสิทธิ์ประเทศ สมาคมอาจจะมีทีมที่เข้าร่วมในยูโรปาลีก ตามที่ระบุไว้ด้านล่าง:
อิซูมิ ชิกิบุ เป็นธิดาของโอเอะ โนะ มาซามูเนะ ผู้ว่าราชการจังหวัดเอจิเซ็ง กับมารดาไม่ปรากฏนาม ซึ่งเป็นบุตรสาวของไทระ โนะ ยาซูฮิระ ผู้ว่าราชการจังหวัดเอ็ตจู แรกเริ่มอิซูมิเริ่มถวายตัวเข้าราชสำนักเกียวโต เธอมีเพื่อนชาย นามว่าโอโมโตมารุ ข้าราชบริพารของจักรพรรดินีโชโกะ ครั้น ค.
995 อิซูมิในวัย 20 ปี สมรสกับทาจิบานะ โนะ มิจิซาดะ ผู้ว่าราชการจังหวัดอิซูมิ อันเป็นที่มาของชื่อเธอ ทั้งสองมีธิดาด้วยกันคนหนึ่งชื่อ โคชิกิบุ โนะ ไนชิ เกิดใน ค.
1007 เมื่อพระชันษาเพียง 27 ปี เรื่องราวระหว่างนางกับเจ้าชายทั้งสองปรากฏในเรื่องเล่าอิงประวัติศาสตร์เรื่อง เองะโมโนงาตาริ เมื่อกลางคริสต์ศตวรรษที่ 11 และ โอกางามิ เมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 11
อิซูมิชิกิบุนิกกิ เขียนขึ้นจากความสัมพันธ์ระหว่างอิซูมิกับเจ้าชายอัตสึมิจิ เรื่องดำเนินไปเป็นระยะเวลาเก้าเดือน (ค.
1003–1004) อนุทินนี้เขียนในลักษณะที่ถูกถ่ายทอดจากบุคคลที่สาม เขียนด้วยบทร้อยกรองวากะ และอีกร้อยบทเป็นเร็งงะ โครงเรื่องกล่าวถึง "ความเร่าร้อนและความไม่เอาใจใส่ของเจ้าชาย กับความขลาดและความใคร่ของอิซูมิ" ผลงานสำคัญอีกชิ้นของเธอคือ อิซูมิชิกิบุชู และ นิจูอิจิไดชู
958–1036) นายทหารระดับบัญชาการผู้มีชื่อเสียงด้านความกล้าหาญ จากนั้นนางจึงทูลลาออกจากราชสำนักเพื่อติดตามสามีไปจังหวัดทังโงะ นางมีอายุยืนยาวกว่าบุตรสาว บทกวีสุดท้ายถูกเขียนใน ค.
1027 เองะโมโนงาตาริ ได้รวบรวมบทกวีนี้ไว้ด้วย กล่าวถึงการถวายเครื่องเพชรพลอยของยาซูมาซะถวายแก่พระพุทธรูป "เพื่อเป็นอนุสรณ์คำนึงถึงพระพันปีโยชิโกะ"
เป็นกวีชาวญี่ปุ่นช่วงยุคเฮอังตอนกลาง เป็นหนึ่งใน สามสิบหกอมตกวียุคกลาง ร่วมสมัยกับมูราซากิ ชิกิบุ และอากาโซเมะ เอมง ยอดกวีหญิงแห่งราชสำนักจักรพรรดินีโชชิ ในยุคเฮอัง หญิงชั้นสูงจะไม่เปิดเผยชื่อจริงของตัว โดยชื่ออิซูมิ ชิกิบุ มาจากเขตปกครองของสามี คือ "อิซูมิ" กับหน้าที่การงานของบิดาในกรมราชพิธี คือ "ชิกิบุ"
อิซูมิ ชิกิบุเป็นกวีหญิงผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งยุคเฮอัง มีผลงานเป็นบทกวี 242 บท และคาชูอีก 2 บท เธอทิ้งบทกลอนร้อนรักไว้มากมาย ทั้งทางกายและทางโลก กล่าวกันว่าเธอเป็นหญิงงามอันตรายที่มีแต่ชายหลงรัก มีสามีสองคนและมีคนรักเป็นเจ้าชายอีกสององค์
1009 อิซูมิเข้าเป็นนางสนองพระโอษฐ์ในจักรพรรดินีโชชิ ธิดาของฟูจิวาระ โนะ มิจินางะ และพระมเหสีในจักรพรรดิอิจิโจ ร่วมสมัยกับมูราซากิ ชิกิบุ, อากาโซเมะ เอมง และอิเซะ โนะ ทายู ซึ่งเป็นกวีมีชื่อเช่นกัน
2018 อัลบัมที่มีไฟล์เสียงและจากเกมอื่น ๆ ของบริษัทโทแพลนได้รับการเผยแพร่เฉพาะในประเทศญี่ปุ่นโดยบริษัทซิตีคอนเนกชันภายใต้ฉลากแคลริชดิสก์กำกับ เกมนี้ได้รับการนำเสนอในรายการโทรทัศน์ของญี่ปุ่นเช่นกัน โดยซาโตชิ ทาจิริ ผู้สร้างโปเกมอน ให้การวิจารณ์เวอร์ชันอาร์เคด
ทวินฮอว์กได้รับการพอร์ตภายในบริษัทในอีกหนึ่งปีต่อมาโดยทีมงานเดิมจากเกมอาร์เคดดั้งเดิมที่วางจำหน่ายแก่เซกา เมกาไดรฟ์ ในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.
1989 ที่พัฒนาโดยบริษัทโทแพลน และเผยแพร่โดยไทโต ที่มีฉากทางเลือกเกิดขึ้นในสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งพลเอกโจวันนีและนักบินกองทัพบกของเขาวางแผนที่จะเข้ายึดครองประเทศสมมุติที่ชื่อโกรอนโก โดยผู้เล่นสวมบทบาทเป็นนาวาอากาศโทจากฝูงบินไดเซ็นปุ ที่เข้าควบคุมเครื่องบินขับไล่อย่างฟลายอิงฟอร์เทรสเพื่อพยายามโค่นล้มศัตรู
ทั้งนี้ สิทธิ์ในชื่อเกมปัจจุบันเป็นของทัตสึจิง ซึ่งเป็นบริษัทญี่ปุ่นที่ก่อตั้งโดยมาซาฮิโระ ยูเงะ อดีตสมาชิกโทแพลน
ศ.2562 ปาหุณ เป็นที่รู้จักจากการแสดงซีรี่ส์ นักเรียนลับบัญชีดำ โดยรับบทเป็น ไวกิ้ง กรรมการนักเรียนผู้คุมกฎของโรงเรียน
ในด้านชีวิตส่วนตัว ณฐริศร์เป็นคนชื่นชอบการสตรีมเกมเป็นอย่างมาก มีแฟนเพจ เฟซบุ๊ก ที่ใช้ในการสตรีมเกมเป็นของตนเอง ได้รับความนิยมจากแฟนคลับและผู้ชมทั่วไปประมาณ 3พันกว่าคน
พระยาชาติเดชอุดม สมรสกับคุณหญิงเพี้ยง ธิดาพระยาวิสูตรสาครดิษฐ์ กับคุณหญิงผัน วิสูตรสาครดิษฐ์ มีบุตรธิดา 6 คน คือ
หม่อมหลวงหญิงประอร มาลากุล นางสนองพระโอษฐ์ในสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี ในรัชกาลที่ 7 สมรสกับ หม่อมราชวงศ์ถนัดศรี สวัสดิวัตน์ มีบุตร 2 คน และสมรสครั้งที่สองกับร้อยเอก หม่อมเจ้าการวิก จักรพันธุ์
ในสมัยรัชกาลที่ 6 หม่อมราชวงศ์โป๊ะ ขณะนั้นมีบรรดาศักดิ์เป็นนายวรการบัญชา ได้เข้าเป็นสมาชิกกองเสือป่า ได้รับพระราชทานยศเป็น นายหมู่โท ต่อมาหลังจากการปรับปรุงฐานะกระทรวงวังเป็นสำนักพระราชวัง เมื่อ พ.
2478 พระยาชาติเดชอุดมจึงได้รับการแต่งตั้งเป็นเลขาธิการพระราชวังคนแรกในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร และดำรงตำแหน่งถึงวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2490 ก่อนจะออกจากราชการฐานรับราชการมานาน โดยมีหม่อมทวีวงศ์ถวัลยศักดิ์ อธิบดีกรมประชาสงเคราะห์ มาสืบตำแหน่งแทน
อดีตเลขาธิการพระราชวังในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทรและพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
2434 เป็นโอรสในพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นปราบปรปักษ์กับหม่อมกลิ่น มาลากุล ณ อยุธยา มีพี่น้องร่วมพระบิดาทั้งสิ้น 11 คน
ต่อมาทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองของตำบลบุ่งคล้า ตำบลหนองเดิ่น และตำบลโคกกว้าง อำเภอบึงกาฬ มาจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอบุ่งคล้า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 27 ธันวาคม พ.
2534 และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอบุ่งคล้า อำเภอบึงกาฬ ขึ้นเป็น อำเภอบุ่งคล้า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.
ตำบลหนองเดิ่นเดิมเป็นตำบลหนึ่งอยู่ในเขตของอำเภอบึงกาฬ จังหวัดหนองคาย ซึ่งตำบลหนองเดิ่นตั้งขึ้นเป็นตำบลในปี พ.
2522 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลหนองเดิ่น รวมตั้งเป็นตำบลโคกกว้าง และในวันที่ 17 สิงหาคม พ.
2554 ได้มีการจัดตั้งจังหวัดบึงกาฬขึ้น ตำบลหนองเดิ่น อำเภอบุ่งคล้า จึงเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬตามพระราชบัญญัติตั้งจังหวัดบึงกาฬ พ.
หนองเดิ่น เป็นตำบลในอำเภอบุ่งคล้า จังหวัดบึงกาฬ เป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอบุ่งคล้า สถานีตำรวจภูธรบุ่งคล้า สำนักงานเกษตรอำเภอบุ่งคล้า นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของหาดสีดา ซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของอำเภอบุ่งคล้า
สมัยที่ 2 เป็น 1 ใน 2 สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรีที่สามารถเอาชนะกระแสการเมืองพื้นที่ของพรรคพลังชลได้ ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.
2562 เขาย้ายไปลงสมัครในนามพรรคพลังประชารัฐ และได้รับเลือกตั้งอีกสมัย และเขาได้รับหน้าที่เป็นประธานกรรมาธิการหลายคณะ อาทิ ประธานคณะอนุกรรมาธิการครุภัณฑ์ และ ใน กมธ.
ศ.2565 ประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาร่างพระราชบัญญัติอ้อยและน้ำตาลทราย ประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาและแก้ไขปัญหาช้างป่า ประธานคณะกรรมาธิการแก้ไขร่าง พ.
สรวุฒิ เนื่องจำนงค์ เข้าสู่งานการเมืองโดยการชักชวนทั้งจากพรรคไทยรักไทย และพรรคประชาธิปัตย์ แต่ในปี 2548 เขาตัดสินใจลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ต่อมาลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรีครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.