polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Соли 2011 директори Институти илмӣ-тадқиқотии илмҳои гуманитарӣ ва солҳои 2012—2016 ба сифати муовини ректори ДДХ ба номи академик Бобоҷон афуров оид ба корҳои илмӣ-тадқиқотӣ фаъолият намуд.
Профессор Матлубаи Мирзоюнус муаллифи беш аз 300 асари илмӣ, илмӣ-оммавӣ ва публитсистӣ дар заминаи адабиётшиносӣ, адабиёти классикӣ ва муосири тоҷик, нақди адабӣ, равобити адабӣ ва тарҷума, матншиносӣ ва сарчашмашиносӣ мебошад.
Мирзоюнус Матлуба (Хоҷаева Матлуба Юнусовна; 29 майи 1951, Хуҷанд, вилояти Ленинобод) — адабиётшинос, доктори илмҳои филологӣ , профессор , узви пайвастаи Академияи илмҳои иҷтимоӣ ва педагогии Россия .
Сарфи назар аз наздикии ҷуғрофӣ ба Баҳри миёназамин, иқлими Қуния нисбат ба Анталиё ва Ялта хеле сардтар аст, ки вобаста ба баландӣ аз сатҳи баҳр ва надоштани воситаҳои ҷуғрофии бехатарӣ гирифтори шамолҳои сарди шимолӣ мебошад.
Мавлоно Ҷалолуддини Балхӣ дар ин ҷо, соли 1244, бо Шамси Табрезӣ мулоқот намуда якҷоя силсилаи тасаввуф, сӯфия — ҷараёни фалсафию ирфоние ташкил намуданд.
Дар соли 1925, Камол Отатурк тасмим гирифт, ки дарвешон ба навсозии кишвар монеъа эҷод мекунанд ва қарорҳое имзо кард, ки мувофиқи онҳо фаъолияти силсилаҳои тасаввуф боздошта шаванд.
Дар шаҳри Эрегли дар наздикии Қуния Шаҳзода Мустафо ба қатл расонида шуд ва дар соли 1559 султони ояндаи имперотурии Усмонӣ Салими дар набард бародараш Шайхзода Боязидро дар ҷанг мағлуб кард.
Ҳарорати миёнаи январ 0.0 ; июл 23 С. Ҳарорати миёнаи солона 11,6 С. Ба ҳисоби миёна ҳар сол 332 мм бориш ба амал меояд, ки тақрибан 104 рӯзи боронгарӣ ба назар мерасад .
Пас аз забткориҳои лашкари муғул, Қуния маркази ҷараени силсилаи тасаввуф боқӣ монд ва силсилаҳои дервешӣ ба монанди даврони Мавлавӣ дар аксари мамолики шарқ таъсис ёфта амал карда истодаанд.
Рашид Аҳмад Гангӯҳӣ соли 1857 бо Муҳаммадқосими Нонатавӣ — яке аз муассисони Мадрасаи Девбанд дар шӯриши зидди англисҳо бо сарпарастии ҳоҷӣ Имдодуллоҳи Форуқӣ ширкат кард.
Рашид Аҳмад ибни Ҳидоят Ахмад Ансории Гангӯҳӣ (; 20 майи 1829, деҳаи Гангӯҳи Ҳиндустон — 11 августи 1905, ҳамон ҷо) — орифи форсизабони Ҳинд, яке аз донишмандони илми ҳадис.
Солҳои 2016-2017- Намояндаи ташкилоти ҷамъиятии хайриявии байналмилалии «Ҳомиёни Ватан» дар шаҳри Кӯлоби вилояти Хатлон, ҳамзамон Котиби аввали Комитети Хизби Коммунистии Тоҷикистон дар минтақаи Кӯлоб
Мироҷ Абдуллоев (Абдуллоев Мироҷ Санонович; 15 августи 1948, ноҳияи Муъминобод) — ҳуқуқшинос, вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон.
Волидон барои духтари маҳбуби худ консертҳо ва намоишҳои экспромтӣ ташкил мекарданд, ки онҳо муваффақ буданд ва волидон кӯшиш карданд, ки истеъдоди драмавии духтари худро боз ҳам инкишоф диҳанд.
Пас аз наворбардорӣ дар силсилафилми телевизионии "Сарватмандон низ гиря мекунанд", тамоми ҷаҳон дар бораи ӯ огаҳӣ ёфт ва дар мактабе, ки ӯ таҳсил мекард, ӯро сарвари духтарон ва аввалин духтари синф интихоб карданд.
Ҳамчун сайёҳ аз кишварҳои зиёди дунё дидан мекард ва ҳамеша, ба ҳар куҷое, ки равад, дӯст медошт, ки ҳамчун ёдгорӣ тӯҳфаҳои хотиравӣ бихарад (дар Италия - гулдони булӯри ороишӣ, дар Туркия - лампаҳои каммасраф, ки навтарин дар фурӯш пайдо шудаанд).
Вай аз нуқтаи назари тиббӣ марги мағзи сар эълон шуд ва баъдтар аз ҷониби хонаводааш нисфирӯзӣ аз дастгоҳи таъминоти ҳаёт хориҷ карда шуд ва дар синни 54-солагӣ даргузашт.
Соатҳо пеш аз маргаш, барномаи субҳи ҳаррӯзаи телевизиони Мексика Ҳой иштибоҳан хабар дод, ки вай аллакай фавтидааст, ки ин нодуруст буд, зеро соати расмии марги Гонсалес соати 12:00 дақиқа буд, вақте ки оилааш тасмим гирифт, ки аз вай ҷудо шавад, ин ҳодиса боиси нороҳатии хонаводааш шуд.
Ҳамчунин рӯзи 13 июн маросими дафни Гонсалес дар Пантеон Франсес баргузор шуд, ки дар он ҷо ӯро оилааш ва ҳамкорони машҳури касби актёрӣ ҳамроҳӣ мекарданд.
Соли 2008 вай ба Колумбия сафар кард, то нақши Барбара Гуаймаран дар Доня Барбара, бар асоси романи ҳамони венесуэлӣ, ки аз ҷониби Ромуло Галиегос навишта шудааст, дар баробари Кристиан Мейер амал мекунад ва аз ҷониби Телемундо таҳия шудааст.
Соли 2009, вай бо нақш дар силсилафилми триллери равонии баромад кард ва худи ҳамон сол вай инчунин дар теленовелаи нақши муштарак дошт, ки ин охирин теленовеллаи ӯро дар шабака нишон медиҳад.
Ҳамчун ҳунарпеша дар ТВ , вай ба он ишора намуд, ки ба иҷрои саҳнаҳои бистарӣ мансуб аст ва хоҳиш мекунад, ки бадани дукарата ба ҷои вай дар саҳнаҳои ҷинсӣ иваз карда шавад.
Соли 2005 ӯ нақши рақиби асосиро дар теленовелаи Сафари дигар бо Марио Симарро, Лорена Рохас ва Ванесса Вилйела бозидааст, ки ин силсилафилм бо забони форсӣ тарҷума шудааст.
Дар , ӯ золим Амадор Бланкоро тасвир кардааст, ки дар он ҳунарпешаҳои маъруф Жарик Леон , Итатӣ Канторал, Сулӣ Монтеро ва дигарон низ ҳунарнамоӣ кардаанд.
Мартин инчунин дар комедияи колумбӣ , нақши Андрес Феррейра, як тоҷири сарватманд аз оилаи хубро тасвир кардааст, вақте ӯ дарк мекунад, ки оилааш оилаи биологии ӯ нест ва дар кӯдакӣ бо Брайан Галиндо итибоҳан иваз карда шудааст.
Соли 2008, ӯ ба Телемундо бо нақши Дониел Монтиел дар теленовелаи машҳури Ниқоби Онолиё бо ҳамроҳи ситораи машҳур Элизабет Гутйеррес баргашт,ки дар он инчунин Морисо Родригес, Габриэл Поррас, Химена Дуке, Хосе Гилйермо Кортинес, Педро Морено ва Даниэл Луго ҳунарнамоӣ кардаанд.
Байни солҳои 1997 ва 2002 ӯ дар якчанд теленовелҳои истеҳсоли Аргентина нақш бозидааст: , , , ва (дар ин силсилафилм ӯ ҳамроҳи ҳунарпеша Флоренсия Пена вохӯрдааст, ки зиёда аз чор сол бо ӯ робита дошт).
Дар мамлакатҳои хориҷа ӯ пас аз ҳунарнамоии бомуваффақият дар теленовелаи колумбии машҳур гаштааст, ки ӯ нақши мардеро тасвир намудаас, ки худро "ҳамҷинсгаро" вонамуд намудааст,то вориди як барномаи телевизионӣ шуда маблағ бурд намояд ва мехоҳад маблағро барои харидани хона ва издивоҷ бо духтари дӯстдоштааш сарф намояд.
Бояд қайд кард, ки ин теленовела инчунин ба ӯ имкон дод, ки бо ҳунарпеша, собиқ Мисс Колумбия , зебосанами ҷаҳон ва муҳаббати бузургаш Каролина Гомес во хӯрад.
Пас аз иштирок дар якчанд лоиҳаҳои байналмилалӣ, соли 2010 Мартин ба Колумбия бармегардад, ва дар силсилафилми хурди нақши Ҷулиан Коронадо бо Ҷон Алекс Тородар нақш бозидааст.
Соли 2020, Мартин дар мавсими дуввуми барои ҳамроҳ бо Хорхе Энрике Абелло, Марсела Карважал, Лилиана Гонсалес, Ҷон Алекс Торо, Сезар Мора, Ангела Педрахита, Росмерӣ Марвал, Брайан Морено, Эилин Морено, Луана , Марианна Шаллер, Ҷайсон Ҷек, Мишел Орозко ва Виктор Ҳюго Морант ҳунарнамоӣ кардааст.
Дар мавриди васфу лақабҳои шореҳ метавон чунин ибрози андеша намуд, ки баъзе шайхони аҳли тасаввуф ӯро ба сифати «Шайхи мо» ва «Сайиди мо» васф намудаанд, бинобар қавли Ҳаммодӣ Зувайб муаллифи мақолаи «Манзалату Садруддин ал-Қуниявӣ ва асаруҳу фи-л-фикр ал-исломӣ» (Манзалати Садруддин ал-Қуниявӣ ва таъсири он ба афкори исломӣ): «Садруддин Қуниявӣ аз ӯ бо унвонҳои «Сайиди мо», «Шайхи комил» ва «Муҳақиқ» ном бурдааст».
Танҳо ҳамин қадараш маълум аст, ки ӯ дар қарни зиставу эҷод намуда, аз муосирони Мавлоно Ҷалолуддини Румӣ ва Фахруддини Ироқӣ маҳсуб ёфта, ҳамчунин бо онҳо мулоқот доштааст.
Вобаста ба ин матлаб Бадруддин Мақсудов дар китоби худ «Ҷустуҷӯ дар аҳвол ва осори Ироқӣ» аз ҳаққи устодӣ доштани Қуниявӣ бар Ҷалолудини Румӣ, Фахруддини Ироқӣ, Саидуддини Фарғонӣ ва дигарон тазаккур додааст.
Ҳоҷӣ Халифа дар бораи мулоқоти Фарғонӣ бо Ҷалолуддини Румӣ чунин ҳадс мезанад: «Ҳикоя кардаанд, ки Фарғонӣ нахуст онро ба Ҷалолуддини Румии Мавлавӣ хонда, сипас ба форсӣ ва арабӣ шарҳ дода, номи онро «Мунтаҳа ал-мадорик» номид».
Сипас Фарғонӣ аз устоди хеш шарҳҳои ирфонии қасоиди суфияи бузург, ба монанди Ибн ал-Арабӣ ва Ибн ал-Фориз, ба хусус қасидаи «Назм ад-дурар»-и Ибн ал-Форизро омӯхта, мазомини онро дар ҷавҳари хеш ҳазм намуд.
Шавқу лаззати фаҳму дарки қасоиди Ибн ал-Фориз Фарғониро бар он водор сохт, ки шарҳе ба форсӣ бар «Тоия»-и ӯ таълиф намуда, муқаддимаи нофеъ ҷиҳати фаҳми асли қасида нигошта , онро бар назари устоди хеш Қуниявӣ пешкаш намуд.
Фарғонӣ шарҳи форсии хешро «Машориқ ад-дарорӣ» ва шарҳи арабияшро «Мунтаҳа ал-мадорик» номгузорӣ намуда, муқаддимаҳои некӯе бар онҳо навишт, ки дар олами ирфон назире надоранд, ба хусус муқаддимаи шарҳи арабӣ, ки шомили олитарин мабоҳиси ирфонӣ мебошад.
Баъзе муҳаққиқон ба монанди Артур Ҷон Арберрӣ, Иброҳим Ёсин, Содиқ Хуршо аз ӯ бо номи Саъдуддини Фарғонӣ ном бурдаанд, аммо аксари дигари муҳаққиқон чун Абдурраҳмони Ҷомӣ, Ҳоҷӣ Халифа, Карл Броккелман, Алаб Ҷозеф Скотлен, Ҳаммодӣ Зувайб, Муҳаммад Мустафо Ҳилмӣ, Сайид Ҷалолуддин Оштиёнӣ ва дигарон ӯро бо исми Саидуддини Фарғонӣ зикр намудаанд.
Аммо шояд аз рӯи иштибоҳ бошад, ки Сайид Ҷалолуддин Оштиёнӣ гуфтааст, ки Мавлоно Ҷомӣ аз Фарғонӣ бо номи Саъдуддин ном бурдааст, дар ҳоле, ки дар асоси нусхаи хаттии «Нафаҳот ал-унс»-и Ҷомӣ дар ганҷинаи дастхатҳои Маркази мероси хаттии Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳти рақами 5478 номи ориф Саидуддини ал-Фарғонӣ оварда шудааст.
Мавлоно Ҷомӣ дар «Нафаҳот» ӯро чунин тавсиф намудааст: «Шайх Саидуддин ал-Фарғонӣ, - раҳимаҳуллоҳ- вай аз камоли арбоби орифону акобири асҳоби завқу виҷдон будааст».
Аз осори Фарғонӣ танҳо ду асари ӯ ки дар шакли нусхаҳои хаттӣ дар китобхонаҳои гуногун мавҷуд буда, ҳамчунин борҳо ба табъ расидаанд, шарҳҳои қасидаи «Тоия»-и Ибн ал-Фориз мебошанд:
Шаҳр дорои системаи беназири обтаъминкунӣ аз Амударё , 12 маҳаллаи истиқоматии бо тарроҳии замонавӣ мувофиқи тарроҳони он замон, муассисаҳои фарҳангӣ, варзишӣ , тиббӣ ва дигар муассисаҳои давлатӣ, инчунин, дорои рустаниҳои сунъӣ ва боғҳои зебо буд.
Шаҳр дар охири солҳои 1960- ум дар ҶШС Ӯзбекистон барои хидматрасонии корхонаҳои истихроҷи тило сохта шудааст, ки дар кони Мурунтау тақрибан 30 фоизи ҳаҷми умумии истеҳсоли тилои Иттиҳоди Шӯравиро ташкил мекард.
Ӯ дар рисолаи «ал-Масоилу-л-фалсафия ва-л-аҷвибату анҳо» масъалаи вуҷудро дар мисоли «инсон мавҷуд аст» собит карда, ба як силсила пурсишҳое, ки мутакаллимон матраҳ намуда буданд, посух дод ва миёни вуҷуд ва моҳият фарқ гузошт.
Ӯ дар «Донишнома» навиштааст: «Ҳар чӣ варо ҳастӣ ҳаст, ё ҳастии вай ба худ воҷиб аст ё нест. Ва ҳар чӣ ҳастии вай ба худ воҷиб нест, ё мумтанеъ аст ё мумкин».
Пас, вуҷуди воҷиб, ки қоим ба зоти хеш аст, Худост, вуҷуди мумкин, ки шарти буданаш иллат аст, мумкинулвуҷуд ва агар вуҷуд иллат надошта бошад, мумтанеъулвуҷуд аст.
Ибни Сино на фақат зиёдати вуҷуд бар моҳиятро матраҳ мекунад, балки дар бораи тафовут миёни сабаби вуҷуд ва иллати моҳият сухан гуфта, ин баҳси умдаи ҳастишиносиро ба низоми фалсафӣ дохил мекунад.
Намояндагони ҳикмати ишроқ ва тасаввуф, ки вуҷудро амри эътиборӣ пиндошта, онро ҳамчун моҳият аз вуҷуди Ҳақ содиршуда медонанд, ба тартиби онҳо дар низоми офариниш исрор надоштанд.
Мирдомод вуҷуди зоти Илоҳиро ҳастии сирф ва вуҷуди маҳз ба қалам дода, дар бораи мавҷудияти мумкин бо сароҳати том асл будани моҳият ва фаръ будани вуҷудро эълон доштааст.
Ӯ вуҷудро ҳақиқати воҳиди мунбасите мепиндорад, ки зинаву мартабаҳои он ҳамчун касрати вуҷуд бо хусусиятҳои шиддату заъф, ғанову фақр аз ҳам тафовут доранд.
Афлотун олами маҳсусро ба вуҷуди ҳақиқии олами мусул муқобил гузошт ва Арасту шаклро ба хусусияти вуҷуд созгор дониста, вуҷуди ҳиссӣ ва вуҷуди ақлиро аз ҳам ҷудо намуд.
Мухолифони он, аз ҷумла, мутафаккирони асрҳои миёна Иброҳими Динонӣ, Шайх Раҷабалии Табрезӣ, Алиқулӣ ибни Қарочғойхон, Қозӣ Саиди Қумӣ; аз файласуфони муосир Ҳоири Мозандаронӣ ва Мирзо Ҷаводоқои Теҳронӣ ҳастиро моҳият ва вуҷудро амри эътиборӣ мешуморанд.
Вай дар Қувваҳои ҳавоии шоҳӣ аз оғози Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ дар соли 1939 то 1947 ба ҳайси пилот хидмат кардааст ва пас аз он ба Канада кӯчид.
Пас аз муваффақияти романҳои «Меҳмонхона» дар соли 1965, Ҳейли ба Калифорния кӯчид, дар соли 1969 вай ба Багама барои пешгирӣ кардани андозҳои Канада ва Амрико, ки 90 фоизи даромади худро ташкил медод, кӯчид.
Хейли дар Виллаи гаронбаҳо дар ҷазираи Ню Правиденс, ки дар бойгонии Багам буд, бо зани дуввумаш Шейла зиндагӣ мекард (ӯ соли 1978 навишта буд, ки «Ман бо фурӯшандае хонадор шудам»).
Бисёр асарҳо ба навор гирифта шуда буданд ва силсилаи филмҳои телевизионӣ аз рӯи асари «Меҳмонхона», Блокбастери асари «Фурудгоҳ» се бор ба навбат дар солҳои 1975, 1977 ва 1979 филмбардорӣ карда шуданд.
Артур Хейли (, 5 апрели 1920, Лутон, Англия — 24 ноябри 2004, Ню Провиденс, Багам) — нависандаи конодоии бритониёинажод мебошад, ки дар жанри романҳои истеҳсолӣ як қатор романҳои беҳтаринро офаридааст.
13 декабри 1922 Анҷумани 1-уми даъвати советҳои Пасиқафқоз ИФҶШСП-ро ба Ҷумҳурии Шӯравии Федеративии Сотсиалистии Пасиқафқоз бо сохтори қаблии ҷумҳуриҳояш мубаддал гардонд.
Анҷуман Конститутсияи ҶШФСП-ро қабул кард ва КИМ-и Закавказияро ва ҳукуматро ба Шӯрои комиссарҳои халқӣ иваз намуд, ки раисаш И. Д. Орахелашвилӣ шуд.
Ҷумҳурии Шӯравии Федеративии Сотсиалистии Пасиқафқоз (русӣ:Закавказская Советская Федеративная Социалистическая Республика, Закавказская Федерация, ЗСФСР; Федератсияи Пасиқафқоз, ҶШФСП) — ҷумҳурии иттифоқӣ, аз солҳои 1922 то 1936 дар ҳайати ИҶШС, яке аз ҷумҳироҳои ташкилкунандаи Иттиҳоди Шӯравӣ.
12 марти 1922 дар Тифлис ҷаласаи намояндаҳои КИМ-и ҶШС Озарбойҷон, КИМ-и ҶШС Гурҷистон ва КИМ'и ҶШС Арманистон қарорро дар бораи эҷоди Иттифоқи Федеративии Ҷумҳуриҳои Шӯравии Сотсиалисти Пасиқафқоз қабул кард.
Фикри муттаҳидкунӣ аз тарафи Владимир Ленин барои рафъ намудани боқимондаҳои шоҳӣ ва беҳдошти сатҳи хоҷагии деҳот баъди анҷоми ҷанги шаҳрвандӣ пешниҳод гардид.
шомили Ҷумҳурии Худмухтори Шӯравии Сотсиалистии Абхозистон, Ҷумҳурии Худмухтори Шӯравии Сотсиалистии Аҷар ва Вилояти Худмухтори Осетияи Ҷанубӣ.
Гейзер: «Кантата садаи 17 дар Итолиё аввал дар шакли асари яккахонии лирикӣ ба вуҷуд омада, минбаъд бо операи камеравӣ қаробат пайдо кард. Дар Итолиё кантата мазмуну мундариҷаи дунявӣ ва дар Олмон моҳиятӣ динӣ дошт. Образҳои барҷастаи динию дунявии Кантата хусусан дар эҷодиёти И.С. Бах ифода ёфтааст.
Баробари мавзӯъҳои таърихии ватанпарварӣ («Александр Невский»-и С. Прокофев, «Дар майдони Куликов»-и Ю. Шапорин) дар мавзӯъҳои ҳозира низ кантатаҳо («Кантата дар бораи Ватан»-и А. Арутюнян, «Рӯзи меҳнат»-и С. Агабабов) эҷод шуданд».
Абдуллоев , 4 Кантатаи А. Ленинский, «Кантата ба васфи Сталинобод» , «Ғалаба» ва ғайра; 3 Кантатаи Ф. Баҳор ва ғайра; 3 Кантатаи А. Одинаев «Аҳура Маздо» ва ғайра; 10 Кантатаи Я.
Сабзанов «Ҷашни фирӯзӣ» , «Бахти рангин» ва ғайра; 5 Кантатаи З. Шаҳидӣ – «Кантата барои хор» , «Кантатаи идона», ва ғайра; Кантатаҳо барои хори бачагона ва оркестри симфонии М. Атоев «Дар оғӯши Ватан» ва А. Латифзода «Кантата» ва ғ.
Аз соли 1993—2006 ассистент, муаллими калони кафедраи ҳуқуқшиносӣ ва фалсафаи фарҳанги Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ, аз 2003 то 2004 корманди Сарраёсати корҳои ислоҳии вазорати адлияи Ҷумҳурии Тоҷикистон.
Солҳои 2003—2006 унвонҷӯи Институти давлат ва ҳуқуқи АИ ҶТ, соли 2006 мудири кафедраи ҳуқуқшиносӣ ва методикаи таълими ҳуқуқи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ.
Соли 2015 рисолаи докториро дар мавзӯи «Густариши фарҳанги ҳуқуқӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон дар шароити амиқ гардидани тафовутҳои фарҳангӣ-тамаддунӣ: масъалаҳои назариявӣ ва амалӣ» ҳимоя кардааст.
Соли 1983 муассисаи таҳсилоти миёнаи умумии 8-и шаҳраки Кангурти ноҳияи Темурмаликро хатм намудааст, соли 1990 Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Т. Г. Шевченко ва соли 2003 Донишгоҳи миллии Тоҷикистонро бо ихтисоси ҳуқуқшинос хатм кардааст.
Барои хидматҳои шоён ва намунавиаш дар соҳаи таълиму тарбия ва парвариши мутахассисони лаёқатманди ҷавобгӯйи бозори меҳнат бо нишони «Аълочии маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон», медали ҷашнии «90-солагии адлияи Тоҷикистон» ва мукофоти давлатии «Ордени Шараф дараҷаи » сарфароз гардидааст.1 марти соли 2020 вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб шудааст.
Эмомалӣ Насриддинзода (Насриддинзода Эмомалӣ Сайфиддин; 2 июли 1966, деҳаи Кангурт, ноҳияи Совет, вилояти Кӯлоб) — ҳуқуқшинос, доктори илмҳои ҳуқуқшиносӣ , Ёрдамчии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба масъалаҳои рушди иҷтимоӣ ва робита бо ҷомеа .
Гулаҳмад Раҳмихудоев соли 1961 мактаби миёнаи деҳаи Тусёни ноҳияи Роштқалъаи Вилояти Мухтори Қӯҳистони Бадахшонро хатм карда, солҳои 1961-1963 дар курси омодасозии омӯзгорони забони русӣ таҳсилашро идома додааст.
Соли 1976 бо роҳбарии акдемик Юсуф Носиров рисолаи номзадӣ дифоъ менамояд ва солҳои 1981-1985 чун муаллими фанни биохимия дар Донишгоҳи тиббии Тоҷикистон кор мекунад.
Дар ин миён дар Академияи кишоварзии ба номи К. Тимирязеви шаҳри Москва бозомӯзӣ намуда, солҳои 1992 – 1994 дар Донишгоҳи давлатии Хоруғ ба номи М. Назаршоев ба тадриси илмҳои табиӣ машғул будааст.
Муаллифи бештар аз 200 – мақолаи илмӣ, 4 – китоби таълимӣ, 3 – монография, 10 – дастури таълимӣ, 12 – дастурамалҳои услубию таълимӣ, 3 – брошюраҳои илмӣ-оммавӣ, 8 – тавсияномаҳо оид ба парвариши зироати марҷумак ва зафарон барои хоҷагиҳои фермерӣ-деҳқонӣ мебошад, ки қисми зиёди онҳо ба таҳқиқи яке аз шохаҳои навтарини илми табиатшиносӣ – биотехнология ва истифодаи он дар кишоварзӣ.
Доктор Гулаҳмад Раҳмихудоев дар ҳамдастӣ бо олимони барҷастаи соҳаи табиатшиносӣ Юсуф Носиров ва К. Алиев корҳои зиёди илмӣ-тадқиқотӣ анҷом дода, барои донишҷӯён ва пажӯҳишгарон дастурномаҳои таълимии зиёде таълиф намудааст.
Вале муҳимтарин корҳои тадқиқотии ӯ «Технологияи парвариши зироати марҷумак дар Тоҷикистон» ва «Парвариши заъфарон дар Тоҷикистон» мебошанд, ки бо онҳо ӯ ба сафи олимони навовар дохил шудааст.
Кэтӣ Барберӣ фарҳангҳо ва нуқтаҳои гуногунро дар бораи ҳаёт таҳти таъсири худ қарор додааст ва ин ба омӯзиши забонҳои англисӣ ва испанӣ мусоидат кардааст.
Худи ҳамон сол дар теленовелаи Телемундо ва Тилисми зебо нақши Силвоно Барбосаро бозид, ки Данна Гарсия, Сегундо Сернадас, Мария Ҳелено Доеринг, Адриана Кампос низ нақш офаридаанд.
Тарҳи пулҳои рубли тоҷикӣ асосан ба тарҳи рубли Шӯравии солҳои 1961 ва 1991 ва рубли русии соли 1992 монанд аст : нақшаи рангҳо, намуди навиштаҷот ва ҷойгиркунии қисмҳо.
Дар ибтидо, лозим буд, ки рубли тоҷикиро ҳамчун купони нақдӣ истифода баред, ки он дар қаламрави кишвар баробари рубли русӣ муомилот мекард, аммо вазъи душвори кишвар, ҳукумат ва Бонки миллиро водор сохт, ки рубли тоҷикиро ҳамчун пули мустақили миллӣ ҷорӣ кунад .
Қабл аз ин, моҳи ноябри соли 1993, 15 майи соли 1994 имконияти ворид кардани пулҳои такмилдодашудаи русӣ бо барзиёдии чопӣ дар шакли ороиши миллии тоҷикӣ баррасӣ шуда буд .
Рисолаи номзади илмҳои физика ва математика дар мавзӯи: «Таъсири радиатсия ба хосиятҳои электрофизикӣ ва механизми ташаккули ноқисҳои сохтор ва дастгоҳҳои нимноқил» дифоъ намудааст.
12 октябри соли 2019 рисолаи докториро дар мавзӯи «Механизми таъсири нейтронҳои гармидиҳӣ ба хосиятҳои спектралии таркиби тухмҳо ва фаъолияти биологии онҳо» дифоъ кардааст.
Соли 1175, Император Мануэл кӯшиши барқарор намудани шаҳрро дар маҳалли Дорилей сар кард ва барои истиқомати сокинони юнонӣ қалъа сохт, ки шумораи ками онҳо ба макони зисти худ баргаштанд.
Дар соли 1176, фавран пас аз мағлубият дар Мириокефал, Дорилей дар ниҳоят аз қаламрави Византия баромад, гарчанде ки аҳолии шаҳр аҳолии православӣ дар ин ҷо то мубодилаи соли 1922 боқӣ монданд.
Дар баҳори соли 1921 он вақте, ки қувваҳои пешрафтаи юнонӣ кӯшиданд, ки лашкари Туркияи камолиро иҳота кунанд ва онро мағлуб кунанд, шаҳр ба маркази амалиёт табдил ёфт.
Бо вуҷуди натиҷаи ғалаба намудани юнониҳо дар ин ҷанг , қувваҳои Камолиҳои туркиёӣ тавонистанд аз муҳосира фирор кунанд, ки ин барои рафти минбаъдаи ҷанг хеле муҳим буд.
Пас аз хатми факултети таърихи Институти педагогии ба номи Т. Г. Шевченкои шаҳри Душанбе соли 1958 бо роҳхати Институти таърих, бостоншиносӣ ва мардумшиносии ба номи Аҳмади Дониш Академияи илмҳои Тоҷикистон ба пойгоҳи бостоншиносии навтаъсисёфтаи шаҳри бостонии Панҷакент ба сифати лаборанти калон ба кор меояд.
Ӯ аз соли 1958 то соли 1966 дар биноҳои , , ва – уми Панҷакенти Қадим таҳти сарварии бевоситаи устоди хеш А. М. Белинитский ба тадқиқот машғул шуда, нозукиҳои илми бостоншиносиро аз худ кардааст.
Соли 1972 таҳти сарварии устоди хеш А. М. Белинитскийй рисолаи номзадии худро дар мавзӯи “Куҳандизҳои аввали асримиёнагии шаҳрҳои Осиёи Миёна ва Қазокистон” бомуваффақият дифоъ намуд.
Бозёфт шудани маркази нави маданияти аҳди қадими кишоварзии Саразм дар саргаҳи Зарафшон, аз тарафи устод Абдуллоҷон Исҳоқов, кашфиёти нодир дар илми бостоншиносии ҷаҳон буд.
Пажуҳиш ва ковишҳои бостоншиносӣ дар шаҳркадаи Саразм бо бозёфти табари сангӣ тавассути бошандаи ҷамоати деҳоти Саразм Ашуралӣ Тайлонова ва ибтикори бостоншинос Абдуллоҷон Исҳоқов дар соли 1976 оғоз гардида, баъдан ба таҳқиқу омузиши ин минтақа бостоншинос доктори илми таърих директори осорхонаи миллии бостонӣ С. Бобомуллоев, номзадҳои илми таърих А. Разоқов ва Ш.
Аз соли 1984 ба ковиш ва таҳқиқи Саразми бостонӣ бо сардории Абдуллоҷон Исоқов ва муҳаққиқи Маркази таҳқиқоти бостоншиносии Фаронса Р. Безенвал экспедитсияи муштараки шуравию фаронсавӣ сомон дода шуд.
Дар якҷоягӣ бо бостоншиносони фаронсавӣ корҳои инкишофӣ ва пажуҳишотӣ дар масоҳати 10 ҳазор метри мураббаъ собит намуданд, ки сарзаминҳо дар баробари дарёфту коркарди сангу маъдан дар таҳияи маҳсулоти кулолии олисифат ва маводи зинатӣ низ гирадаст буда, бо сокинони қадимии Туркманистони ҷанубӣ, Эрон ва Балуҷистон робитаҳои тиҷоратӣ доштанд.
Аз моҳи январи соли 2011 дотсенти кафедраи забони тоҷикии Донишкадаи давлатии забонҳои Тоҷикистон ба номи С. Улугзода ва аз моҳи апрели ҳамон сол мудири кафедраи мазкур интихоб гардида, то моҳи апрели соли 2014 дар ҳамин вазифа фаъолият намуд.
Ба сабаби анҷом додани кори докторӣ аз вазифаи мазкур баромада, аз моҳи сентябри соли 2014 то 19 июни соли 2017 докторанти Институти забон ва адабиёти ба номи Рӯдакии АИҶТ ва ҳамзамон ба ҳайси дотсенти кафедраи забон ва адабиёти тоҷик Донишкадаи давлатии забонҳои Тоҷикистон ба номи С. Улугзода фаъолият намуд.
Ҳангоми аз модда гузаштани зарраҳои бошитоб, онҳо нур меафкананд, ки дар мавриди манфӣ будани шитоб нурҳои боздоштӣ ва дар мавриди мусбат будани он нурҳои синхротронӣ номида мешаванд.
Ин усулро барои шарҳи механизми афканиши нурҳои рентгении кайҳонӣ, пайдоиши ташкилаҳои рентгении афканишоти фотонии галактикӣ, табдили мавҷҳои плазмавӣ ба мавҷҳои электромагнитии баландбасомад истифода мебаранд.
Қонуни экспонентии фурӯбурди гамма-нурҳо танҳо ҳангоми борик будани дастаи нурҳо иҷро мешавад, ки барои он раванди дилхоҳ, хоҳ парешхӯрӣ, хоҳ фурӯбарӣ гамма-нурро аз дастаи ибтидоӣ берун мекунад.
Гамма-нурҳое, ки коҳиши ҳастаҳои радиоактивиро ҳамроҳӣ мекунанд, дар натиҷаи аз ҳолати ангехта ба яке аз ҳолатҳои ангехтаи поёнӣ ё ба ҳолати асосӣ гузаштани ҳастаҳо пайдо мешаванд (ин гуна гузаришҳоро гузаришҳои тобишзо ё радиатсионӣ ва -квантҳои афкандашударо гамма-нурҳои тобишзоӣ ё радиатсионӣ меноманд).
Аз ин рӯ, гамма-нурҳо хосияти дуализми «мавҷӣ-корпускулярӣ» доранд, яъне, дар баъзе мавридҳо чун мавҷ , дар мавридҳои дигар чун сели зарраҳо — -квант ё фотонҳои энергияашон зоҳир мегарданд.
Қобилияти нуфузи гамма-нурҳо аз модда хеле бузург буда, ҳангоми аз модда гузаштан онҳо энергияашонро, асосан, барои ҳодисаҳои фотоэффект, Конптон-эффект ва тавлиди ҷуфти электрон-позитрон сарф мекунанд.
Охири солҳои 1760 комилан ба манзаранигорӣ рӯ оварда, аз рӯйи расмҳои А. Каналетто 12 манзара бо тасвирҳои биноҳову майдонҳои Венетсия дар рӯзҳои ҷашнӣ офарид.
Франческо Гварди баробари ҳифзи бозтоби дақиқи меъморӣ сохти таркибии асарҳои худро бо ҷиҳатҳои барои каприччои озоду тахайюлӣ бештар хос: ҷузъиёти хурд, тобишҳои муқаррарӣ, раҳгузарҳо, раият, машғулиятҳои рӯзмарра такмил медиҳад.
Ӯ ғолибан аз тасвирҳои ҷашнии майдонҳои бузург даст кашида, кулбаҳои хурд, наҳрҳову толобҳоро тасвир мекунад: «Ҳавличаи венетсиягӣ», «Рио деи Мендиканти», «Парвози кураи ҳавоӣ», «Толоби хокистарӣ».
Ҷиҳати асосии мусаввараҳои ӯ бетакаллуфии тасвири шаклҳо боқӣ мемонад, онҳоро вай барои бозтоби фазову равшании манзара танҳо ба чанд молиш ва рангҳои заррин нишон медиҳад.
Эҷодиёти ӯ, ки суннатҳои чандинасраи рассомии Венетсияро ба худ ҷалб кардааст, ба ҷустуҷӯҳои эҷодии манзаранигорони садаи таъсир гузошт, ҳарчанд ки аз ҷониби муосиронаш мавриди арзёбӣ қарор нагирифт.
Миқдори гармие, ки ҷисм ҳангоми тағйир ёфтани ҳолати он фурӯ мебарад, ҳам ба ҳолатҳои ибтидоӣ ва ниҳоии он ва ҳам ба усуле вобаста аст, ки ба тавассути он раванди гузариши байни онҳо амалӣ гардида буд.
Вобаста ба он ки дар раванди гармкунӣ ҳаҷм ё фишори ҷисм доимӣ нигоҳ дошта мешавад, мутаносибан гармиғунҷоиш-и ҷисм дар фишори доимӣ ва дар ҳаҷми доимӣ мавҷуд аст.
Ҳангоми дар фишори доимӣ гарм кардани ҷисм як қисми гармӣ барои иҷрои кор , вале дар вақти доимӣ будани ҳаҷм тамоми гармӣ фақат барои афзоиши энергияи дохилӣ сарф мешавад; аз ин сабаб Ср ҳама вақт аз С зиёд аст.