polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Пас аз мушоҳидаҳои иловагӣ муҳандиси фаронсавӣ Николя Фортен дар соли 1770 таҳти роҳбарии мунаҷҷимон Пйер Ле Монӣе ва Шарл Мессйе аз Академияи илмҳои Фаронса корҳоро оид ба чопи атласи Флемстид оғоз намуд.
Харитасоз ва ахтаршиноси олмонӣ Христиан Фридрих Голдбах соли 1799 атласи « -­» -ро чоп кард, ки дар он нусхаи сиёҳу сафеди тасвири бурҷҳои Ҷон Флемстидро истифода бурдааст.
Худи Боде ситораҳои хурди ба чашм ноаёнро аз бурҷҳои дигар гирифта, чанд бурҷи номашон аҷиб тартиб дод, ки дар оянда қабул нашуданд: «Дастгоҳи кимиёвӣ», «Даст­гоҳи ҳайкалтарош», «Дастгоҳи матбаа», «Кураи ҳавоӣ», «Мошини барқӣ» ва ғайра Яке аз «бурҷҳо»-и Боде бо номи «Квадранти Мюрал» ҳоло чун сели шиҳобии Квадрантиҳо номида мешавад, ки дар қисми шимолии бурҷи Авво воқеъ аст.
Яке аз чунин атласҳо « » -и Александр Ҷеймсон буд, ки соли 1822 дар Англия нашр шуд ва кӯши­ши аввалини мувофиқ сохтани атлас ва роҳнамои осмон барои дӯстдорони ахтаршиносӣ буд.
Атлас ва харитаи ситораҳо барои равона намудани телескоп ба нуқтаи лозимаи осмон, мушобеҳ сохтани ситораҳо ё акси онҳо дар феҳристи ситораҳо, ҷустуҷӯи ашё аз рӯи координатаҳояшон дар осмони ситоразор, инчунин барои муайян намудани координатаҳои тақри­бии ашёи осмонӣ бо роҳи қайд намудани онҳо дар харитаҳои дорои шабакаи координатӣ истифода мешавад.
Гомел ва аз соли 1924 дар пажӯҳишгоҳҳо ва мактабҳои олии Маскав (Институти равоншиносӣ, Академияи тарбияи коммунистии ба номи Н. К. Крупская, Донишгоҳи давлатии Маскав ва ғ.) кор кардааст; соли 1925 дар боби «Психологияи санъат» рисолаи илмӣ дифоъ намуд.
Ӯ консепсияи умумии равоншиносии маъруф бо номи «назарияи фарҳангию таърихии вазъи равонӣ»-ро таҳия намуда, дар он табиати ҷамъиятию таърихии шуур, функсияҳои олии равониро шарҳ дод .
Лев Виготский масъалаи синну солро дар равоншиносӣ мухтасар ифода карда, варианти даврабандии синнусолии инкишофи кӯдакро бар заминаи даврони гузариши синнии «ором» ва «буҳронӣ» бо дар назар доштани зуҳуроти нави равонӣ пешниҳод намуд.
Лев Виготский давраҳои инкишофи тафаккури кӯдакро омӯхта, зимни мубоҳиса бо Ж. Пиаже исбот кард, ки нутқ чи аз ҷиҳати пайдоиш ва чи аз ҷиҳати амалкард падидаи иҷтимоист.
Устод Айнӣ дар бораи ин мақолаҳои шаҳрошӯби «Бухороӣ» навиштааст: «Ин мақолаҳо аз аввали нашри худ афкори умумро ба шӯр ва ҷавононро ба ғалаён оварда, сабаби ба ғайрат ва ҳиммати бештаре ба кор даромадани онон гардид».
Чун 4 сентабри 1920 ӯро раиси Кумитаи инқилобӣ таъйин карданд, чунонки гуфтем, бисёр кӯшид, ки ғоратгарии аскарони сурхро пешгирӣ бикунад, вале коре аз дасташ наомад.
Ӯ инчунин хост, ки коммунистони рус ва тотор, ки хеле зиёд аз Тошканд фиристода шуда буданд ва дар идораҳои ҳизбиву давлатӣ кор мекарданд, низ аз Бухоро бароварда шаванд, зеро онҳо мекӯшиданд, ки Бухоро ҳамаҷониба ба зери нуфузи Русияи шӯравӣ гирифта шавад.
Вай, чунончи масъалае пеш гузошт, ки Ҷумҳурии Халқии Шӯравии Бухоро бо кишварҳои наздику дур, аз ҷумла бо Эрон, Афғонистон, Туркия, инчунин Инглистон, Олмон ва ғайра мустақилона муносибати сиёсӣ, иқтисодӣ ва фарҳангӣ дошта бошад.
Ин баҳс чунон давом дошт, ки дар рӯзномаи «Бухоро ахбори» , ба гуфти Ҷалол Икромӣ, «Файзуллоҳ Хоҷаев ба забони туркӣ мақола менавишт, Абдулқодир Муҳиддинов ба забони тоҷикӣ мақола чоп мекард».
Ҷараёнҳои муборизаи инқилобӣ дар Бухоро, ба вежа дар гурезагӣ гоҳ каму беш обу ранги миллӣ мегирифт, аммо пас аз инқилоб пантуркизм қувват гирифт ва рафта-рафта ошкоро муборизаи панӯзбекистҳо ва тоҷикгаройҳо ба миён омад.
Шояд таъсири таблиғгарони забардасте чун Абдуррауфи Фитрат ва Файзуллоҳ Ҳоҷа, ки бо ӯ гӯё андаке хешовандӣ ҳам дошт, ё ки таъсири панӯзбекизм, ки дар солҳои 1917-1920 дар Тошканд авҷ гирифт, ё ки баъзе таъсирҳои дигар кор карда бошад, ки А. Муҳиддинов ба пантуркизм гаравид.
Муҳиддин Мансурзода дар баъзе мавридҳо пушту паноҳи Садриддин Айнӣ буда, аз солҳои 1915-1916 дар миёни Айнӣ ва фарзанди Мансурзода – Абдулқодир Муҳиддинов дӯстии пойдор, ҳатто муносибати устодиву шогирдӣ оғоз ёфт.
Устод Айнӣ ба онҳо моҳияти муборизаи турку тоҷик ва пантуркизму тоҷикгаройиро равшан карда, оқибат муваффақ шуд, ки онҳо дар роҳи озодиву истиқлоли халқи тоҷик пархош оғоз намуданд.
Мунзим, Зеҳнӣ, А. Муҳиддинов, ҳатто пантуркисти гузаро Абдулло Раҳимбоев барои аз таъсири пантуркизм раҳоӣ ёфтанашон аҳамияти тарғибу ташвиқи Айниро рӯйрост эътироф карда, баъзеҳо, чунончи Мунзим ва А. Муҳиддинов тавбаномаҳо чоп карда буданд.
Якуми январи соли 1934 дар маҷлиси комиссияи КМ ВКП , ки таҳти раёсати Н. Бауман, иштироки Бройдо ва А. Раҳимбоев, намояндаи ОГПУ-и Осиёи Миёна гузашт, парвандаи Абдуқодир Муҳиддинов чун узви «Кумитаи ташкилоти аксулинқилобӣ»-и «Иттиҳоди Шарқ» дида баромада шуд.
Бояд гуфт, ки дар давраи аввали фаъолияташ Абдуқодир Муҳиддинов дар гирдоби пантуркизм ғӯтида буд, вале сипас иштибоҳашро амиқан дарк карда, барои пойдории Ҷумҳурии Тоҷикистон хидматҳои бузурге кард.
Чунин видеокартаҳо амалҳои графикиро дар сатҳи дастгоҳӣ иҷро менамоянд, чунончи тасвирҳои бузургро аз як қисмати экрани монитор ба дигараш мегузаронанд, хатҳои каҷу рост мекашанд, ҳарфҳоро менависанд ва ғ.
Онҳо инчунин аз видеонозир ё идорадастгоҳ (барои ташаккули тасвиру сигналҳо, коркарди фармоишҳои протсессори компютер), видеохотира (барои тасвирҳоро маҳфуз нигоҳ доштану онҳоро ба экрани монитор баровардан), табдилдиҳандаи рақамӣ-ташбеҳӣ , системаи сардсозӣ (барои нигоҳ доштани реҷаи ҳароратии видеопротсессор ва видеокарта) ва дигар қисмҳо иборатанд.
Корти гирофик, (ҳамчунин видеокарта, видеоада́птер, видеопла́та, ада́птери графикӣ, суръатфизои графикӣ) — абзори электронӣ барои ба экрани монитор ба шакли муносиб баровардани тасвир -и графикии дар ҳофизаи роёна мавҷудбуда.
Ин иди саид се рӯз идома меёбад ва ҳамчун яке аз аркони панҷгонаи дини ислом аз ҷониби мусулмонони ҷаҳон, аз ҷумла мардуми тоҷик бо хушҳоливу самимияти хоса таҷлил мегардад.
Моҳи шарифи Рамазон ва иди саиди Фитр дар байни халқи тоҷик ҳамроҳ бо расму ойинҳо, бовару муътақидот, шеъру таронаҳо ва пазироии махсус садсолаҳои зиёд аст, ки ба ҳукми анъана даромадааст.
Мардуми тоҷик моҳи Рамазонро ба ҳайси як моҳи муқаддас, ки дар он Қуръони карим нозил шудааст, эҳтиром мекунанд ва бо меҳру муҳаббат ба Худову Расул ва Каломи шариф аз ин моҳ истиқбол менамоянд.
Сипас ба аёдати беморон ва пиронсолони маҳалла, ба хонаҳои наздикон ва хешу ақрабо рафта, онҳоро бо ид табрик мегӯянд ва ба арвоҳи гузаштагон ояту дуоҳо мехонанд.
Бо шоирон Хаёлии Бухороӣ, Бурундуқи Бухороӣ, Рустами Хуриёнӣ, Тоҳири Абевардӣ, Камоли Хуҷандӣ ҳамаср буда, ба баъзе шеърҳояшон ҷавоб мегуфтааст.
Мавлоно Сироҷиддин Бисотӣ дар даврони салтанати султон Халил бинни Амироншоҳи Гургонӣ дар Самарқанд зуҳур кард ва чун дар оғози кор пешаи ҳасирбофӣ дошт, Ҳасирӣ тахаллус мекард, лекин ба ишораи Хоҷа Исмати Бухорӣ он тахаллусро ба «Бисотӣ» мубаддал сохт.
Рибофлавин дар ҷараёни рушду инкишоф, мубодилаи сафедаҳо, равған ва карбогидратҳо ширкат дошта, кори силсилаи асаби марказиро танзим мекунад, ба ҷараёни мубодила дар қарния, зуҷоҷия ва тӯрпардаи чашм таъсир мерасонад, барои дарки равшаниву рангҳо мусоидат менамояд.
Дар натиҷаи дар организм нарасидани рибофлавин лабҳо хушкида мекафанд, кунҷҳои даҳон захмдор шуда карахш мебанданд, мӯй мерезад, мумкин аст конъюнктивит ва блефарит инкишоф ёбанд.
Кислотаи фолиат дар мубодила ва синтези баъзе аминокислотаҳо ва кислотаҳои нуклеат ширкат меварзад, фаъолияти хунофарии мағзи устухонро беҳтар мегардонад, ба ҳазми витамини В12 мусоидат менамояд.
Пиридоксин дар таркиби хамиртуруш, сабӯси гандум, ҷав, арзан, ҷуворимакка, нахӯд, картошка, сабзӣ, лаблабу, гӯшти гов, гӯшти мурғ ва гӯсфанд, тухм, шир ва ғ.
Кислотаи никотинат дар ҷараёни нафасгирии ҳуҷайра ва мубодилаи сафедаҳо иштирок мекунад, гувориши сафедаҳои наботиро дар организм афзуда, тарашшуҳ ва таркиби шираи ғадуди зери меъдаро беҳтар месозад, кори ҷигарро муътадил мегардонад.
Фаррух ҳунармандони ҷавонро ҷалб кард ва имрӯз метавонам гӯям, ки бахти онҳо буд, ки бо Фаррух на танҳо ҳамкор шуданд, балки аз ӯ хеле чизҳоро омӯхтанд.
Онҳо бо талош ва дастгирии ҳамдигар бидуни руҳафтодагӣ ба кор мечаспиданд ва чун намоишнома мақбули бинандагон мегашт, он ҳамаи ранҷҳои бемакониву бемаошӣ фаромӯш мешуд.
Сабоҳат Қосимова завҷаи Ф. Қосимов чунин гуфт: «Хушбахтии мо дар он рӯзҳо канор надошт, чун лаҳзаи расидан ба орзӯи деринамон буд. Чун орзӯи Фаррух амалӣ шуд. Руҳаш хеле шод шуд.»
Фаррухи Қосим 17 сентябр соли 1948 дар хонаводаи ҳунармандони саршиноси театр ва синамои тоҷик Муҳаммадҷон Қосимов ва Мушаррафа Қосимова чашм ба олами ҳастӣ кушод.
Ҳарчанд волидайн бо таваҷҷуҳ ба мушкилоти мавҷуд дар зиндагии ҳунармандон фарзанди худро барои омӯзиш ба Донишгоҳи миллии Тоҷикистон, ба бахши физик равона карданд, аммо баъд аз як соли таҳсил дар донишгоҳ Фаррух онро тарк кард ва дар Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзода барои таҳсил дар бахши ҳунарпешаи синамо ва театр пазируфта шуд.
Баъд аз поёни давраи таҳсил донишкада Фаррухи ҷавон дар Театри академӣ-драмавии ба номи Лоҳутӣ ба унвони ҳунарпеша ва коргардон тайи 20 сол фаъолият намуд ва сипас бо дархости гурӯҳе аз ҳунарпешагони театри ҷавонони ба номи Маҳмуд Воҳидов, коргардонии ин гурӯҳро бар уҳда гирифт.
Ҳунарпешаи мардумии Тоҷикистон , дорандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абӯабдуллоҳ Рӯдакӣ , дорандаи ордени давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон "Ордени Шараф" аст.
Аз соли таъсис то давраи соҳибистиқлолии Тоҷикистн нашрия бо номҳои гуногун рӯи чоп омада, дар ҳақиқат, ҳамчун оинаи маорифу фарҳанги кишвар хидматҳои арзандаву шоистаро ба анҷом расонидааст.
Пеш аз ҳама муҳаррирони масъули собиқи нашрия Саид Носиров, Баҳром Сирус, Абдураҳмон Бухоризода, Қосим Ҳакимзода, Нуриддин Пиримқулов, Фазлиддин Муҳаммадиев, Бобо Худойдодов, Абдураҳмон Аҳмадов, Музаффар Олимов, Бӯринисо Бердиева, Бобо Насриддинов, С. Сайфуллоев ҷиҳати рушду нумӯи нашрия хидматҳои арзанда кардаанд.
Аз ҷумла, нависандагон Болта Ортиқов, Фазлиддин Муҳаммадиев, Бобо Насриддинов, Ӯрун Кӯҳзод, Ҷумъа Одинаев, Мутеулло Наҷмиддинов, Фотеҳ Абдулло, Бахтиёр Муртазоев, Эҳсон Субҳонов, Абдуғаффор Партоев, Назокат Олимова, шоирон Бозор Собир, Мастон Шералӣ, Ҳабибулло Файзулло, Сарвар Аминҷонов, Ҳақназар Ғоиб, Ҳикмат Раҳмат, Ҳоҷӣ Мурод, Султон Шоҳзода, Амонбек Шаҳзода, Раҳмат Назрӣ, Зулфия Атоӣ, Сармад, Нафасбеки Раҳмон ва дигарон кор карда, намунаҳои эҷоди худро дар саҳифаҳои нашрия ба табъ расонидаанд.
Бисёр олимон ва муҳаққиқон низ дар ин нашрия ба камол расидаанд, ки Баҳром Сирус, Абдураҳмон Бухоризода, Асаддуло Саъдуллоев, Урватулло Тоиров, Бобо Худойдодов, Б.
Бо қарори Ҳукумати ҶШ Тоҷикистон аз 28 майи соли 1989 «Газетаи муаллимон» ба ҳафтаномаи «Омӯзгор» табдили ном кард ва нашрия дар таърихи худ бори аввал номи тоҷикиро гирифт.
Пас аз танаффуси 4-сола моҳи сентябри соли 1946 «Газетаи муаллимон» аз нав ба табъ расид ва бо ҳамин ном то соли 1959 нашр гардида, тамоми рӯйдодҳои муҳими соҳаи маорифро инъикос менамуд.
Соли 1959 рӯзнома ҳамчун нашрияи вазоратҳои маориф ва маданияти ҷумҳурӣ унвони «Маориф ва маданият»-ро гирифт ва дар баробари инъикоси масъалаҳои сиёсию иқтисодии кишвар, инчунин, дар баррасии масъалаҳои гуногуни соҳаи маориф, фарҳанг ва адабиёт ҳамаҷониба саҳми арзанда мегузорад.
Дар таърихи маориф, фарҳанг ва матбуоти Ҷумҳурии Тоҷикистон 20 июли соли 1932 мувофиқи қарори Бюрои КМ ПК Тоҷикистон аз 5 июл шумораи аввалини рӯзномаи педагогӣ бо номи «Барои маорифи коммунистӣ» ба табъ расид.
Таҳлил ва шарҳи масъалаҳои таълиму тарбия дар муассисаҳои таҳсилоти миёна ва олӣ, усулҳои нави таълиму тарбия ва ҳаёти иҷтимои ва фарҳангии мамлакат мебошад.
Таҳкими заминаҳои моддию техникии муассисаҳои таълимӣ, тайёр кардани кадрҳои баландихтисос, такмили ихтисоси омӯзгорон ҷиҳати пешрафти раванди таълиму тарбия, тарғиби дастовардҳои тозатарини соҳаи маориф ва таҷрибаи пешқадами педагогӣ аз мавзӯъҳои муҳими рӯзнома буданд.
Аз 1 январи соли 1981 рӯзномаи «Маориф ва маданият» ба ду рӯзномаи мустақил: «Газетаи муаллимон» — нашрияи Вазорати маорифи халқи ҶШС Тоҷикистон ва «Маданияти Тоҷикистон» — нашрияи Вазорати фарҳанги ҶШС Тоҷикистон ҷудо шуд.
Дертар,вақте ки инсон аз даруни хокистари сард дар натиҷаи тасодуфан гудохта шудани маъдансанг як порча мисро пайдо намуд, фикри аз маъдан хориҷ кардани мис,яъне гудозиши маъдани мис ба вуҷуд омад.
Вақте ки инсон ба мис қалъаги гоҳо сурб, сурма ва маргимуш ҳамрох карданро омӯхта, вазъият фавран тағйир ёфт, як навъи нави фулуз - биринҷӣ тавлид гардид, ки дар баробари як қатор бартариҳои технологӣ ба сабаби хеле сахт буданаш барои вусъат пайдо кардани таҳияи олоти фулузи имконият фароҳам овард.
Мувофиқи таҳқиқоти бостоншиносон на хустин дошҳо -и мис гудозӣ ва ашёи аз мис ва хулаҳо сохташуда дар бо шишгоҳҳои неолити Анатолия , ки ба ҳазораи 7–5 то м. мансубанд, ба даст омадаанд.
Фаро расидани Асри биринҷӣ ба равнақи иқтисодиёти мамлакатҳои Осиёи Марказӣ такон бахшид: кишоварзӣ, чорводорӣ, косибӣ ривоҷ ёфта, му носибат ҳои падаршоҳию қавмӣ пурра пойдор гардиданд.
Аввалхо зироати асосиро чави дурадда ва гандуми нарми зирадона ташкил мекард вале сонитар чунон ки бозёфтҳои бостонӣ шаҳодат медиҳанд ғайр аз ҷаву гандум ҷавдор нахуд ва ангур низ ба қатори зироатҳои асосӣ дохил гардид.
Аз ҳама муҳимтарин мис ва қалъаги, инчунин биринҷи аз ҳамбастагии онҳо ҳосилшуда ба шумор мерафтанд, Дар асри биринҷи олоту аслиҳаи лозимаро ба вуҷуд овард, лекин олоти сангиро аз байн бурда натавонистанд, ба ин кор фақат қудрати оҳан мерасид, аммо ҳосил кардани оҳанро ҳоло намедонистанд.
Аслан мис дар кӯҳистонҳои Осиёи Миёна, истихроҷ намуда, ҳамчун конҳое, ки дар маҳалҳои кӯҳсори ёфта шуданд, аз ҳама қабил манбаҳои машҳури мис ба шумор меравад.
Алӣ ибни Абутолиб барои пешгирии онҳо пойтахти хилофатро аз Мадина ба Куфа дар Ироқ интиқол дод ва соли 36 ҳ миёни вай ва тарафдорони Оиша , ки дар Басра лашкар зада буданд, даргирие бо номи ҷанги «Ҷамал» иттифоқ афтод.
бо лашкари амир Муовия дар минтақаи Сиффин ба ҷанг пардохт ва дар рӯзҳои ахири ҷанг ду тараф ба гуфтушунид пардохтанд, ки он ба воқеаи «таҳким» ва ё «ҳакамият» маъруф гашт.
Ин гуфтушунидҳо сабаби норизоятии гурӯҳе аз лашкари Алӣ ибни Абутолиб ба номи «хавориҷ» гардид, онҳо Алӣ ибни Абутолиб-ро ба сабаби он кофир эълон карданд ва аз вай ҷудо гаштанд, ба куштори мусулмонон, фасодкорӣ ва ноамн сохтани сарзамини Ироқ ва бахшҳое аз Эрон пардохтанд ва дар мавзеъе бо номи Наҳравон гирд омаданд ва барои ҷанг бо Алӣ ибни Абутолиб омода шуданд.
Алӣ ибни Абутолиб дар тамоми ғазавот, ба ҷуз ғазваи Табук, ҳамроҳи паёмбар ширкат намуд, дар ғазваи Хайбар парчами расули Худо ба дасти вай буд ва чанд қалъаи яҳудиёни Хайбарро фатҳ кард ва ба ин ҷиҳат мулаққаб ба фотеҳи Хайбар шуд.
Муаррихони исломӣ ва сиранигон дар макони дафни вай ихтилофи назар доранд, ки ривоёти саҳеҳтар ба номаълум будани ҷои дафни вай далолат мекунанд, вале он марқад ва зиёратгоҳе, ки дар Наҷаф бо номи марқади Алӣ ибни Абутолиб маъруф аст, ба ақидаи муҳаққиқон дар замони оли Бӯя ба вуҷуд оварда шуда, Алӣ ибни Абутолиб дар он мадфун нест ва ба гуфтаи баъзе муаррихон дар он Муғира ибни Шуъба мадфун аст.
Ба гуфтаи Ибни Исҳоқ баъзе уламо овардаанд, ки ҳангоме вақти намоз фаро мерасид, паёмбари акрам ба дарраҳои атрофи Макка мерафт ва Алӣ ибни Абутолиб пинҳон аз падар, амакон ва дигар афроди хонаводааш бо ӯ мерафт ва ҳар ду дар он ҷо намоз мехонданд ва чун бегоҳ мешуд, ба хонаи пок, ороста ба имон, саршор аз садоқату вафодорӣ ва сарчашмаи хубиҳо бармегаштанд.
Яке суитафоҳумҳои сиёсие, ки миёни бузургони саҳоба иттифоқ афтод ва мӯҷиби ин даргириҳо гашт, дигаре камии маърифати динии ақвом ва мардуми тоза ба ислом гаравида, ки дар байни онҳо одамони муғриз ва бадбини ислом низ вуҷуд доштан ва ба ин даргириҳо бештар доман мезаданд.
Суханрони -ҳо, ақвол ва рисолаҳои вай дар авоили асри чаҳоруми ҳиҷрӣ дар китобе бо номи «Наҳҷулбалоға» гирдоварӣ шудаанд, ки назди муҳаққиқон дар нисбати аксари онҳо ба Алӣ ибни Абутолиб шак аст.
Аммо он чи қиссапардозон бо номи ашъори Алӣ ибни Абутолиб ривоят ва дар китобе бо номи «Девони Алӣ ибни Абутолиб» гирдоварӣ кардаанд, тақрибан ҳамааш бофта ва ҳеҷ сиҳҳате надоранд.
ба шумор мерафт ва аз вай назароти иҷтиҳодӣ, масоили фатово, ақволи тафсирӣ ва суханоне дар матнҳои фиқҳӣ, ҷавомеъи тафсирӣ ва дигар осори динӣ бар ҷой мондааст, ки барои фуқаҳо ва донишмандони ин риштаҳо дар ҷаҳони ислом ва аз сӯи тамоми мазоҳиби исломӣ мавриди истифода ва калиди масоил қарор гирифтаанд.
Вай мефармояд: «Дар бораи ман ду кас ё ду гурӯҳи одамон ҳалок гаштаанд: бадбинони сахт ва дӯстдорони сахт», зеро ҳар ду ба ғулӯ ва ифрот рафта, аз шеваи эътидол берун шудаанд.
Алӣ ибни Абутолиб ибни Абдулмутталиби Ҳошимии Қурайшӣ — амири муъминон, чаҳорум халифаи рошид, домоди расули акрам , падари Ҳасанайн ва яке аз даҳ ёри биҳиштӣ.
Зиёуддини Хуҷандӣ - Хоҷа Зиёуддин бинни Хоҷа Ҷалолиддин Масъуди Хуҷандӣ машҳур ба Зиёуддин Форсӣ соли 570 дар Хуҷанд ба дунё омада, соли 622 ҳиҷрӣ дар Ҳирот вафот кардааст.
Ҳингоми ки калоқ ба мушки муҳтавӣи оби ҳаёт ки Эскандар бо уд аз зуламот овардабуд менқор зад ва онро дарид ба оби ҳаёт бар замин рит, ин каниз би деранг мушти аз он обро бардошта ва нушид ва Эскандар ки сат ашмгин шудабуд бо шамшир бинӣи ӯро ро бурид ва Ференҷак бо гил баройи худ бини сот.
Ференҷак ба далили нушидани он об умри ҷовдона ёфт ва чун каси ро ба пушт хуфта бебинад бар синаи у меҷаҳад ва агар дар он ҳол уфта бидор шувад ва даст дар бинӣи у андозад аз тарси онки биниаш канда шавад ганҷи аз ганҷҳои Эскандар ро ки мешеносад ба у хоҳад дод то даст аз бинии у бардорад.
албата батак бо кобӯс ҳам маъно нест, батак мавҷуди номаръи аст, ки шаб ҳингом бар бадани инсон мусаллат мешавад ва тамами бадан ро дар итиёр гирифта ва қуфл мекунад, дарин ҳолат инсон фақат низорагари нотавонӣи худ аст.
Ҳамчинин Шомлӯ мегуяд ки батак мавҷуди афсонаи аст, ки авом, иҳсоси сангинеро ки гоҳи авқот ба шаси ки тоқбоз обида даст медаҳад ро ба василаи он тавҷиҳ мекунанд.
Оқохони дар ҷавонӣ варзишкор буд ва дар риштаи эски маҳорати хоссе дошт ва дар олимпиёди зимистонии соли 1964 дар Утриш ба намояндагӣ аз Эрон дар се ришта: эскии суръат, морпеч ва морпечи бузург ширкат кард.
Шоҳ Карим ал-Ҳусайнӣ Оқохони — имоми ҳозири шиъиёни исмоилии низорӣ аст, ки пас аз бобояш Султон Муҳаммадшоҳ Севумин Оқохон дар 11 июли соли 1957 дар 20-солагӣ пешвои рӯҳонии исмоъилиёни ҷаҳон шуд.
Оқохон чаҳор фарзанд дорад: Заҳро Оқохон, Раҳим Оқохон ва Ҳусейн Оқохон аз Бегим Салима Оқохон ва Алӣ Муҳаммад Оқохон аз Бегим Инора Оқохон.
Аз ҷиҳати хачм империяи, ки дар муддати 100 сол онҳо ташкил карда буданд аз Румиҳо низ гузашта буд ва ин хело ҳам аҷоиб буд, зеро дар ибтидо баъд аз вафоти Муҳаммад хавфи бархамхури, дастовардҳои Муҳаммад дар Ислом вувуд дошт.
Муҳаммад пеш аз вафот кардан ба ҷои худ хеҷ касро таъйин намекунад аз ҳамин сабаб дар Мадина байни Маккаиён ва Мадинаиён муноқиша ба вуҷуд меояд, ки ин муноқиша метавонист ҷудошавии Маккаву Мадина ва инчунин охири дини Ислом шуда метавонист.
Бо ёрии одамони ба дин эътикоддоштаи Макка, Мадина Абубакр тавонист Арабистони калон вале тақсимшударо ба ислом баргардонад, ба ин кор ба ӯ «шамшери Худо» ёри расонд-лашкаркаши собиқадор Халид, ки танҳо 9 сол пеш пайғамбарро дар куҳи Уход шикаст дода буд.
Мавкее, ки арбхо дар вакти запткориҳои худ ишгол карда буданд лагери харбиро ба хотир меовард:кушиши дохилшавии динии ба ислом Умари дониста кушиши мустахкам кардани Халифатро дошт, характери масчиди ҷанговари ва тасаввуроти дини индифферентизм хачми уммумии арабҳои истилогар, ба онҳо манъ намуд, ки сохибшави дар давлатҳои истилогаштаи мулки заминдошта буд; Усмон ин қарорро манъ намуд, бисёре аз арабхо дар давлатҳои заптшуда бои заминдор мешуданд.
Бо баробари ин, хусусияти динии давлати араб тез-тез тагӣир меефт, мо мебинем бо баробари чори намудан дар дохили халифат ва тастик кардани Умавиен ва аз ҷамъияти динии масчиди, ки пешвои мусулмонон сардори мекард ба пахш намудани кофирон, ҷонишини пайғамбари Илохи
Дар давраи Язиди давраи дуюми чанги бародаркуши ва чанги Умавиён бо душманҳои дохили (бо фарзанди Али Хасан, бо шартҳои Мукаддас ва зидди халифаи ибни Зобейн ва ғайрахо) имкониятхо дод, ки барои вилоятҳои наздисархади боз чудо шаванд, лекин бо баста шудани сулҳ байни ҷанговарони бародаркуш дар халифагии Абдулмалик ва писари ӯ Валид арабхо мувафакиятҳои бузургро дар Авгонистон ба даст оварданд, шимолии Ҳиндустон ва Туркистон -дар шарқ , Арманистон, дар Кавкоз ва дар Осиёи Хурд- дар маркази Африкои шарқи , Испания дар юг Франция - дар шарқ.
Танҳо қувваи император Льва Исавра, ки часурона бар зидди арабхо чангида Константинополь ва Осиёи Хурдро озод кард ва Карл Мартелл ки ба мувафакиятҳои арабхо дар Фаронса интихо гузошта буд ба Аврупо аз запткориҳои мусулмонон эмин дошт.
Умар бомуваффақият забткуниро давом дода, дар охири ҳаёти худ ба ғайр аз Арабистон боз Осиёи Миёна, Сирия, Месопотамия, Вавилон ва як қисми шарқии Форс дар Африко, Миср, ва Варко Триполи ҳукмрони мекард.
Ҷанги бародаркуши дар байни Арабҳо, ки дар натиҷаи куштани Усмон ва давлатро идора карда натавонистани Али буд, ки ин боиси қат гардидани забткориҳо ва баъзе вилоятҳои сарҳадиро аз даст доданд.
Дар натиҷаи забткориҳои Арабҳо давлати калон ташкил шуд, ки ба ин давлат нимҷазираи Арабистон, Ирок, Эрон, қисми калони Моварои Қафқоз, Осиёи миёна, Сирия, Фаластин, Миср, Африқои Шимолӣ ва қисми калони ҷазираи Пиреней ва Синдро дар бар мегирифт.
Аммо бо якумин Умавии Муавии 1 арабҳо аз Амударё ба Мовароуннаҳр гузашта то ба Пайканд, Бухоро ва Самарқанд рафтанд ва дар Ҳиндустон то ба Панҷоб рафтанд.
Калимаи Хилофат ( ‎‎ - - аз калимаи забони арабӣ гирифта шуда маънояш «меросхур», «намоянда» аст) ҳамчун мансаб дар давлате, ки баъди Муҳаммад бо сардории намояндаҳои ӯ ташкил шуда буд.
Паёмбари Худо : Издивоҷ кунед, зеро ман дар фардои қиёмат, ба афзунии шумо бар дигар умматҳо менозам, ҳатто ба ҷанини сиқтшудае, ки бо ҳолати қаҳру нороҳатӣ бар дари биҳишт меояд ва ба ӯ гуфта мешавад: «Ба биҳишт дарой!» ва ӯ мегӯяд: «На. Намедароям, то падару модарам пеш аз ман дароянд».
Дар қонунгузории Ҷумҳурии Тоҷикистон таърифи ҳуқуқии оила дода нашудааст, вале дар истинод бо нуқтаи назари мухталиф таърифи оиларо ба тариқи зайл додан мумкин аст: оила иттифоқи озод, ихтиёрона, баробарҳуқуқ ва чун қоида якумраи зану шавҳар аст, ки ба муҳаббату эҳтироми тарафайн бо мақсади ташкили оила барои тавлид ва тарбияи фарзандон асос ёфта, бо риояи ҳама шартҳои дар қонун зикршуда ва умумияти маънавӣ ва хоҷагӣ, инчунин ҳуқуқу ӯҳдадориҳоро байни аъзои оила ба вуҷуд меорад ва дар ҳифзи давлат мебошад.
Заминаҳои асосии қонунҳои оила чунин омадааст:" Қонуни оила ба зарурати таҳкими оила, ба бунёди муносибатҳои оилавӣ дар заминаи муҳаббату эҳтироми якдигар, кумаки мутақобила ва масъулияти ҳамаи аъзои оила дар назди оила, раво набудани дахолати беасоси ҳар шахс ба корҳои оила, татбиқи бемонеаи ҳуқуқ ва иҷрои ӯҳдададориҳои худ аз ҷониби аъзои оила ва имконияти ҳимояи судии онҳо асос меёбад.
Онҳо бо барқарор намудани анъанаҳои бобоёни худ - тоҷикони чагониёни кӯшиш мекарданд, урфу одатҳо ва адабиёту забони дариро инкишоф медоданд, шоирон ва аҳли илмро дастгири мекарданд.
Қасидаҳои мадҳияи Дақиқӣ ба мирони Чағониён ва амирони Сомонӣ бахшида шудаанд ва ба равияи умумии давр, ки идеализатсия ва муҳофизати давлати марказонидашудаи феодалист, нигаронида шудааст:
Чунин ақидаи Фирдавсӣ ва овозаву баҳонаи он ғалат буд, зеро Дақиқиро ҳамон қувваҳои иртиҷоиӣ кушта буданд, ки Рӯдакиро кӯр, давлати Сомониёнро барҳам дода буданд
Мувофиқи моддаи 31 Қонуни конститутсионии Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи интихоботи Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон» ва пешниҳоди Ҳизби Аграрии Тоҷикистон, дар интихоботи вакилони Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати ба ҳавзаи ягонаи умумиҷумҳуриявии интихобот номзадҳо ба вакилии Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон номнавис шуда буданд:
Дар интихоботи вакилони Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати тибқи пешниҳоди Ҳизби Аграрии Тоҷикистон ба ҳавзаи ягонаи умумиҷумҳуриявии интихобот номзадҳо ба вакилии Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон номнавис шуда буданд:
Солҳои 2005—2014 — Раиси Ҳизби аграрии Тоҷикистон — Қароқулов Амир Бӯриевич — доктори илмҳои кишоварзӣ , узви вобаста ва узви пайваста -и Академияи илмҳои кишоварзӣ, Арбоби илм ва техникаи Тоҷикистон буд.
Дар натиҷаи интихоботи 1 марти соли 2015 аз ҳавзаи ягонаи умумиҷумҳуриявӣ — Рустам Барот Латифзода , Толибек Аҳмадович Бухориев ва Мирзоанвар Халифаевич Ахмедов — вакилони Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати интихоб шуданд
Раванди маърифат, ки муҳимтарин ҷанба ва қисматҳои зарурии он идроки маҷмӯи хусусиятҳои ашёву падидаҳо мебошад, фарқ ва ҷудо кардани чизҳо дар фазо ва вақт, ҳамчунин таносуб ва пайванди онҳоро дар бар мегирад.