polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Баъди хатми курси яксола, аз соли 1956 сар карда, Абдулаҳад Қаҳҳоров дар вазифаҳои - ҷонишини Раиси Шӯрои Вазирон ва ҳамзамон раиси Кумитаи давлатии банақшагирии ҶШС Тоҷикистон , Раиси Шӯрои Вазирони ҶШС Тоҷикистон, ҳамзамон Вазири корҳои хориҷии ҶШС Тоҷикистон адои вазифа намудааст.
Ходими давлатӣ ва ҷамъияти Муллокомил Саъдуллоев Абдулаҳад Қаҳҳоровро «яке забардасттарин арбоби давлатӣ, яке аз бузургтарин ва фарзонатарин фарзанди миллатамон» номида буд.
Олими барҷастаи Эрон Бадеъуззамони Фурӯзонфар баъди баргаштан аз ҷашни 550 -солагии Абдураҳмони Ҷомӣ, соли 1964 аз суҳбатҳои А.Қаҳҳоров ба ваҷд омада, чунин навишта буд: «Дар байни роҳбарони воломақоми Тоҷикистон Садри Аъзами он Абдулаҳад Қаҳҳоров аз дигарон донишманду бофарҳангтар ба чашм мехӯрд.»
Ба муносибати таҷлили 100 солагии рӯзи таваллуди арбоби давлатӣ Абдулаҳад Қаҳҳоров, бо мақсади қадршиносӣ аз хидматҳои шоён, яке аз кӯчаҳои шаҳри Хуҷанд ва Душанбе ба номи Абдулаҳад Қаҳҳоров номгузорӣ карда шудааст.
Абдулаҳад Қаҳҳоров – ходими ҳизбӣ ва давлатӣ, Раиси Шӯрои Вазирони ҶШС Тоҷикистон, ҳамзамон Вазири корҳои хориҷии ҶШС Тоҷикистон , узви бюрои КМ ҲК Тоҷикистон .
Асарҳои Манзура Ҳасанова дар консертҳои эстрадӣ садо медиҳанд, дар фаъолияти омӯзгорӣ мавриди истифода қарор доранд, мусиқии ӯ барои иҷрокунандагон ва сомеон форам аст.
Пажӯҳишҳоро дар ин самт идома дода, М.Ҳасанова шумораи 5-уми ин силсиларо, ки ба ҷолибтарин давраи ҳаёти мусиқии Тоҷикистон – аз соли 1979 то соли 1990 бахшида шудааст, ба чоп омода кардааст.
Собит Неъматуллоев аз уламои сатҳи ҷаҳонӣ дар соҳаи сейсмологияи минтақавӣ ва муҳандиси маҳсуб ёфта, ҷиҳати баланд рафтани нуфузи илми тоҷик кӯшиши фаровон ба харҷ додааст.
Бо ибтикораш дар Тоҷикистон таҳқиқоти илмӣ оид ба пешбинии зилзила, ба ҳисобгирии заминҷунбиҳои сахт ва ҳалокатовар, таъсири муҳандисию техникии инсон ба офатҳои табиат, санҷиши заминҷунбӣ тариқи таркишҳои зеризаминӣ, тобооварии иншооти муҳандисӣ ба зилзила, обанборҳои сунъӣ ва биноҳои истиқоматӣ ва ғайра гузаронида шудаанд.
Таҳти роҳбариаш дар Душанбею Норак гурӯҳҳои муҳандисии сейсмологӣ таъсис ёфта, мавриди заминҷунбиҳои сахт ва пешбинии онҳо корҳои муфиди таҳқиқотӣ анҷом медиҳанд.
Ӯ чандин сол раиси Маркази пешбинии заминҷунбиҳои минтақавии Осиёи Марказӣ ва Қазоқистонро ба зимма дошт, ҳамчун роҳбари экспедитсия дар таҳқиқоти сохтмонҳои барқии обӣ ва атомии Куба, Афғонистон ва дигар давлатҳо фаъолият кардааст, дар даҳҳо симпозиуму конфаронси минтақавию байналмилалӣ (Русия, ИМА, Фаронса, Олмон, Чин, Венесуэла,Куба, Эрон ва ғайра) сухан рондааст.
Директори ифтихории Институти сохтмони ба зилзила тобовар ва сейсмологияи Академияи илмҳои Тоҷикистон , сарходими илмии Институти сохтмони ба зилзила тобовар ва сейсмологияи Академияи илмҳои Тоҷикистон , сардори Муассисаи илмии «Хадамоти геофизикӣ»-и Академияи илмҳои Тоҷикистон ва роҳбари ОО «РМР », мудири озмоишгоҳи сейсмологияи минтақавии Институти сохтмони ба зилзила тобовар ва сейсмологияи Академияи илмҳои Тоҷикистон
Собит Неъматуллоев Институти политехникии Сталинободро (ҳоло Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи академик М. С. Осимӣ) хатм кардааст , ихтисос — «сохтмони ба зилзила тобовар ва сейсмология».
Собит Ҳабибуллоевич Неъматуллоев — доктори илмҳои техникӣ, профессор , Академики Академияи илмҳои Тоҷикистон , Академики Академияи байналмилалии Мактабҳои олӣ , Арбоби шоистаи илм ва техникаи Тоҷикистон .
Мунзифа Ғаффорова (Мунзифа Қаҳҳоровна Ғаффорова; 4 октябри 1924, Хуҷанд — 2013, Душанбе) — доктори илмҳои фалсафа , профессор , ходими давлатӣ, «Ходими хизматнишондодаи илми ҶШС Тоҷикистон» .
Муаллифи китобҳои «Дили гарм» , «Мӯйлаб» , «Ҷасорат» , «Аз нешханд то нӯшханд» , «Лутфи Худованд» , «Шукуфти ғунчаи лабҳо» , «Чошнӣ» ва қиссаи ҳаҷвии «Ману занам» мебошад.
Ба ақидаи табибони мардумӣ агар дулонаро истеъмол намоянд, ба бадан ғизо мешавад, дар аъзои бадан қабзият пайдо мекунад, баданро фарбеҳ месозад, фишори баланди хунро паст мегардонад.
Рисолаи докториашрот зери роҳбарии яке аз поягузорони илми физика дар Тоҷикистон, узви вобастаи АИ ҶТ Фотеҳ Ҳакимов соли 1992 дар мавзӯи «Таҳқиқотҳои назариявӣ ва моделсозии математикии ҳодисаҳои ғайрихаттӣ дар системаҳои магнитӣ» дар Институти муттаҳидаи таҳқиқотҳои ядроии шаҳри Дубна дифоъ кардааст.
системаи муодилаҳоеро пешкаш намудааст, ки паҳншавии мавҷҳои спиниро дар мавриди ҷой доштани омехтагӣ ва ҳолатҳои анизотропӣ ифода мекунад ва муодилаҳои ғайрихаттии Шрёдингер, синус-Горден, Ландау-Лифщитс ҳамчун ҳолатҳои хусусӣ аз ин системаи муодилаҳо бармеоянд.
дар 256 мақолаи илмӣ, 3 монографияи илмӣ ба нашр расида, ӯ ҳамчунин муаллифи 6 китоби дарсӣ барои донишҷӯёни мактабҳои олии Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад.
Фаъолияти кориаш дар Донишгоҳи миллии Тоҷикистон аз вазифаи ассистенти кафедраи физикаи назариявӣ оғоз гардида, минбаъд дар вазифаҳои дотсент , профессор , мудири кафедра ва аз соли 2011 то моҳи майи соли 2020 профессори ҳамин кафедра, идома кардааст.
Ҳабибулло Абдуллоев — , доктори илмҳои физикаю математика , профессор , узви вобастаи АМИ Тоҷикистон , дорандаи медали «Хидмати шоиста» ва унвони фахрии «Арбоби илм ва техникаи Ҷумҳурии Тоҷикистон» .
Муаллифи маҷмӯаҳои шеърии «Суруди саҳар» , «Илҳом» , «Мошини мошинсавор» , «Ба сӯйи нур» , «Набзи роҳ» , «Тӯйи баҳор» , «Диёри муҳаббат» , «Бӯйи баҳор» ва ғ.
Маҷмӯаҳои ашъори ӯ «Мошин дар мошин» , «Қатраи Офтоб» , «Наш Нурек» , «Дастони моҳир» , «Баҳори шукуфон» , «Шаршара» ва «Кто красивый» барои бачагон офарида шудаанд.
Намоишномаҳои «Зистан мехоҳам» , «Сояи гуноҳ» , «Интизорӣ» , «Зафар» , «Ҳабиба» , «Дунёи равшан» , «Лолаҳои сафед» ва "Панди дарё , «Афсонаи солинавӣ» ба қалами ӯ тааллуқ доранд.
Соли 1958 ин духтараки зебои хуҷандӣ барои амалӣ кардани орзуи хеш ҷониби Душанбе роҳ мегирад ва муҳассили факултаи таьриху филологияи Донишгоҳи миллии Тоҷикистон мегардад.
Аввал ходими адабӣ, баъд муҳаррири рӯзномаи «Пионери Тоҷикистон» ва маҷаллаи «Машъал» , сипас сармуҳаррири рӯзномаи «Комсомоли Тоҷикистон» ва моҳномаи бонувон «Занони Тоҷикистон» , ба ҳайси сармуҳаррир фаъолияти босамар дошт.
Муаллифи 6 рисолаи илмӣ ва 8 китоби алоҳида мебошад, ки «Поэтикаи шоирони Мовароунаҳр», «Адабиёти тоҷик дар нимаи дувуми асри ва аввали асри », «Адабиёти тоҷик дар асри », «Адабиёти тоҷик дар асрҳои – аввали асри » ва ғ.
Ҳамроҳи Тӯрақул Зеҳнӣ китоби «Суханварони сайқали рӯи замин» ва ҳамроҳи Расул Ҳодизода ва Усмон Каримов китоби дарсии «Адабиёти тоҷик -ро таълиф намудааст.
Аз соли 1991 сарвари садорати «Хазинаи Рӯдакӣ» дар Самарқанд буда, дар натиҷаи ибтикору иштироки бевоситаи ӯ ҳамсафонаш дар Самарқанд, дар Регистони шаҳр, муҷассамаи Падари шеъри форсии тоҷикӣ, асосгузори адабиёти форсу тоҷик Абӯабдулло Рӯдакӣ пайкараи ёдгорӣ қоматфароз гардидааст.
Ҳамчунин, ба сифати сардори Маркази фарҳангии тоҷикони Самарқанд фаъолияти босамар дошта, барои эҳёи фарҳанги миллӣ ва ҳифзу равнақи забони тоҷикӣ дар ин сарзамини бостонӣ пайваста талош меварзад.
Соли 1971 дар мавзӯи “Ҳаёт ва эҷодиёти шоири маъруфи ҳаҷвнависи асри Сӯзании Самарқандӣ” дар шуъбаи илмҳои ҷамъиятии Академияи илмҳои Тоҷикистон рисолаи номзадӣ ва соли 1990 дар мавзӯи “Равияҳои асосии тараққиёти адабиёти тоҷик дар асри ” дар ИЗА ба номи Рӯдакӣ рисолаи докторӣ дифоъ намудааст.
Пас аз ҷанг, ҳам дар чунин филмҳо, ба монанди, Садои сангпушт, Ҷон Мария-ро дӯст медорад, дили шитобкор, Вақти хоб , Рама говии Маликаи Монтана, , Ин артиш аст, тими баранда, Шарики , ва , ки дар он ӯ бо занаш Нонсӣ кор кард.
ӯ суханрони моҳир буд ба ҳамин далил ба ӯ лақаби "Пайванд кунанда Хеле хуб" дода буданд ва ҳамҷунин шойиъасозӣ ва интиқодҳо алайҳи Рейган таъсирӣ бар маҳбубияти ӯ надошт.
Пеш аз он ки дар филми " бо ' -ро дар 1940 нақш ифо кунад, ӯ нақши Ҷурҷ "Гипер" Гип , нақш ифо кард. Аз нақши ӯ дар ин филм, ба ӯ лаҳаби "Гипер" наҳоданд.
Якум доҷ Паоло Лучио Анафесто дар соли 697 интихоб шуд, ки ҳуҷатҳое ки инро тасдиқ карда метавонад мавҷуд надоранд ва ӯ сипаҳсолори Румиро -ро иваз карда тамоми ноҳияро зери итоати худ мегардонад.
Маркази таърихӣ ва бисёр марказҳои рассомӣ, ҳайкалтарошӣ дар 118 ҷазираҳои Венетсия қарор доранд ки ба воситаи қариб 400 пул (ин чунин Риалто ва пули Нафас, ки дар охири асри сохта шудааст) пайванд ҳастанд.
Бузургтарин давлати ҷаҳон аз рӯи шумораи аҳолӣ Чин аст; пас аз соли 2025, шояд Ҳиндустон мақоми аввалро аз рӯи аҳолӣ гирад; то соли 1991 Иттиҳоди Шӯравӣ аз рӯи шумораи аҳолӣ саввум буд, пас аз пошхӯрии он Иёлоти Муттаҳида сеюм шуд, ки пас аз соли 2006 зиёда аз аҳолӣ дошт ; Индонезия, Покистон аз рӯи шумораи аҳолӣ ҷойҳои чорум ва панҷумро ишғол карданд; Нигерия, Бразилия, Бангладеш, Русия мутаносибан ҷойҳои шашум, ҳафтум, ҳаштум ва нуҳумро ишғол карданд.
Дар моҳи октябри 2011, якчанд кишварҳо дар бораи таваллуди марди ҳафт миллиардум дар сайёра хабар доданд, аммо мутахассисони Институти байналмилалии таҳлили системаҳои амалӣ дар Лаксенбург қайд карданд, ки марҳилаи 7 миллиард нафар аз моҳи июли соли 2012 то апрели 2013 убур шуд.
То солҳои 70-ум аҳолии ҷаҳон аз рӯи қонуни гиперболӣ меафзуд; аз соли 1990 инҷониб сустшавии суръати афзоиши аҳолии ҷаҳон мушоҳида мешавад , дар соли 1990 афзоиш 87,4 миллион нафарро ташкил дод,.
Бо вуҷуди ин, аҳолӣ дар ҳаҷми мутлақ афзоиш меёбад , гарчанде ки афзоиши нисбӣ дар солҳои 2000-ум нисбат ба соли 1963, вақте ки он ба авҷ расид , тақрибан нисф кам шуд .
Ва минбаъд, интизор меравад, ки қисми афзояндаи аҳолии оламро сокинони шаҳр (яъне афзоиши аҳолии шаҳр нисбат ба тамоми аҳолии ҷаҳон тезтар идома хоҳад ёфт) ташкил хоҳанд кард, ки инро маълумоти охирин тасдиқ мекунад .
Дар соли 2050, тибқи пешгӯиҳои миёнаи СММ, зиёда аз нисфи аҳолии кураи замин дар Осиё, 25% дар Африқо, 8,2% дар Амрикои Лотин, 7,4% дар Аврупо, 4,7% дар Амрикои Шимолӣ зиндагӣ хоҳанд кард .
Азбаски муаллифони пешгӯиҳои аҳолӣ - Бюрои барӯйхатгирии аҳолии ИМА пешгӯиҳои худро мутобиқи вазъи тағирёбандаи демографӣ дар кишварҳои мухталиф ислоҳ мекунанд, рақамҳои пешгӯии ҷадвал метавонанд аз маълумоти манбаи ҷорӣ каме фарқ кунанд.
Тибқи тахминҳои тахминии Питер Грунвалд, як омори Маркази математика ва информатикаи Голландия, дар тамоми таърихи инсоният, ки 162 ҳазор сол пеш оғоз ёфта буд, дар рӯи замин зиёда аз 107 миллиард нафар ба дунё омадаанд .
Тибқи маълумоти СММ, дар солҳои 1994-2014 шумораи одамони аз 60-сола боло дучанд афзудааст ва аллакай дар соли 2014 шумораи пиронсолон дар ҷаҳон аз шумораи кӯдакони то панҷсола зиёдтар буд .
Ба ақидаи табибони халқӣ агар Ҷав-и муқашшарро то муҳарро шуданаш дар об ҷӯшонда, сипас он обро хунук карда биёшоманд, фишори баланд ва ҷӯшиши хунро паст мекунад, табҳоро шифо мебахшад, сиёҳӣ задани чашмро дафъ мекунад, дар бадан хуни солим пайдо менамояд.
Орди Ҷав-ро гузошта банданд, варамҳои сахтро таҳлил медиҳад, пучакҳоро мекафонад; онро бо кӯфтаи тухми тугмачагул даромехта гузошта банданд, варамҳои зери бағал, сина, пистон, баногӯшро мегардонад.
Орди Ҷав-ро соида, бо оби биҳӣ хамир сохта гузошта банданд, ниқрисро шифо мебахшад; агар бо оби кашнизи тар хамир карда гузошта банданд, ханозер ва варамҳои сахти гармро рафъ месозад.
Муаллифи таълифотҳои илмии «Очерки эҷодиёти даҳонакии Кӯлоб» , «Аз паи ҳикмати халқ» , «Асари бадеӣ ва замон» , «Қиссаи беди баланд, чанори пургул ва себи Самарқанд» , «Рубоиёти халқӣ ва рамзҳои бадеӣ» , «Рӯбоиёти халқии тоҷикӣ ва рамзи бадеӣ» мебошад.
Бо кӯшиш ва заҳматҳои ӯ китобҳои «Эҷодиёти даҳонакии Кӯлоб» , «Чистонҳо» , «Афсонаҳои халқии тоҷикӣ» , «Намунаҳои фолклори диёри Рӯдакӣ» , «Эҷодиёти даҳонакии водии Зарафшон» , «Афсонаҳои халқии тоҷикӣ» , «Баёзи фолклори тоҷик» ба табъ расидаанд.
Бо иштироки ӯ маҷмӯаҳои бачагонаи «Афсонаҳо барои бачаҳо» , «Ҳафт додарон» , «Лаку Пак» , «Меҳрбону» , «Фариштамоҳ» , «Ҳасанак» , «Нахӯтак» , «Рӯбоҳи ҳиллагар» ва ғ.
Дар фаъолияти ӯ иншои асарҳои бадеӣ низ мавқеи босазо дорад, ки аз ҷумлаи онҳо «Дар домани кӯҳҳои кабуд» , «Навбаҳори чашмасор» , «Дар нимароҳи умр» , «Қиссаҳои сари кӯҳи баланд» , «Пушаймонӣ» , «Арӯс ва ё қиссаи зангирии писари ҳамсоя» ,
Фаъолияти кориаш аз касби омузгори огоз ёфта ба ҳайси ассистент, муаллими калон, дотсенти кафедраҳои назарияи иқтисодии факултаи иқтисодии, кафедраи муносибатҳои байналмилалии иқтисодии факултаи молияву иқтисодии Донишгоҳи миллии Тоҷикистон, декани факулта ва мудири кафедраи назарияи иқтисодии Донишкадаи молия ва иқтисоди Тоҷикистон кор кардааст.
Сипас, Лутфулло Саидмуродов узви Шӯрои иқтисодии назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, директор ва профессори байналмилалии ҳамкор дар Барномаи байналмилалии «Такмили ихтисоси муаллимони факултаҳои иқтисодии мактабҳои олии Ҷумҳурии Тоҷикистон» кор кардааст.
Вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон аз ҳавзаи интихоботии Истаравшан, Узви Кумитаи Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба илм, маориф, фарҳанг ва сиёсати ҷавонон гардид.
Ӯ инчунин, ҳамчун узви Комиссияи Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба одоби вакилон, узви Комиссияи муваққатии экологӣ, узви фраксияи Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон фаъолият намудааст.
Апрели соли 2015 Лутфулло Саидмуродов, собиқ вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон раҳбари нави Пажӯҳишгоҳи иқтисодиёт ва демографияи Академияи илмҳои Тоҷикистон таъйин гардид.
Бемори гирифтори Л. ғайр аз табобати духтур, бояд парҳез карда, гӯшти обпаз, ҷурғот, творог, карам, сабзӣ, тарбуз, лиму хӯрад; таомҳои хамирӣ ва ширинро кам истеъмол кардан лозим аст.
Моҳи ноябри соли 1992 дар Иҷлосияи Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон раиси Кумитаи давлатии сохтмон, узви Раёсати Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб шуда, ягона зан дар таркиби Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон буд.
Мавқеи фаъолона ва принсипиалии вай имкон дод, ки дар баробари дигар масъалаҳои муҳим ба Конститусия як қатор меъёрҳои хуқукии ҳифзи ҳукуку озодиҳои занон, кудакон ва оилаҳо дохил карда шаванд.
Соли 1998 Академияи хизмати давлатии Русияро бо ихтисоси ҳуқуқшинос хатм намуда, соҳиби тахассуси ҳуқуқшинос-мутахассиси сохтмони давлатӣ ва ҳуқуқ мебошад.
Моҳи феврали соли 1980 дар синни 26-солагӣ дар Шӯрои махсуси Донишкадаи муҳандисони авиатсияи граждании Маскав рисолаи номзадиашро дифоъ кард ва аввалин зани тоҷик шуд, ки унвони номзади илмҳои техникӣ гирифт.
Р. Мусоева Ходими шоистаи илм ва техника , инчунин бо дигар мукофотҳои олии кишвар сарфароз гардидааст: ордени «Дӯстӣ» , медали «15-солагии Иҷлосияи 12-уми Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тотористон» , медали «20-солагии Истиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон» , медали «30-солагии Истиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон» .
Моҳи январи соли 2000 бо фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Вазири меҳнат ва шуғли аҳолии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва аз январи соли 2001 вазири меҳнат ва ҳифзи иҷтимоии аҳолии Ҷумҳурии Тоҷикистон таъин гардид.
Дар солҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ корманди Нашриёти давлатии Тоҷикистон, пас аз ҷанг котиби масъул ва муҳаррири журнали «Шарқи Сурх», муҳаррири маҷаллаи «Тоҷикистон», котиби иҷроияи Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон, мудири шуъбаи адабиёти бадеӣ ва сармуҳаррири Нашриёти давлатии Тоҷикистон буд ва ба сифати яке аз арбобони барҷастаи матбуоту нашриёти тоҷик
Яке аз донишмандони забону адабиёти тоҷик ва аввалин муҳаррири асарҳои илмии Садриддин Айнӣ буда, дар таҳияи нахустин маҷмӯаи шеърҳои Рӯдакӣ бо Садриддин Айнӣ ҳамкорӣ кардааст.
«Нур дар кӯҳистон» драмаи қаҳрамонист дар бораи нахустин муаллимони Ғарм, ки аз дасти босмачиён ҳалок гардида буданд, пйесаи якпардагии «Қиссаи Таърифхӯҷаев» комедияи ҳаҷвӣ мебошад.
«Манзараҳои сегона» якумин намунаи достони лирикӣ дар адабиёти советии тоҷик буда, сюжети яклухт надорад ва образи қаҳрамони лирикӣ хеле қувват гирифта, се қисми асарро, ки ба меҳнати коргарони фабрикаи «Ҳуҷум» — и шаҳри Самарқанд , муборизаи меҳнаткашони Тоҷикистон ва фидокориҳои пахтакорони водии Фарғона бахшида шудааст, ба ҳам муттаҳид мекунад.
Дар лирикаи ватандӯстонаи Деҳотӣ дар солҳои ҶБВ оҳанги публисистии ҷанговарона бо лиризми ҳароратноке ҷӯр шуда, эҳсосоти мудофеони Ватанро амиқтар зоҳир намуд.
Пас аз ҷанг ва дар с — ҳои 50 — ум дар лирикаи Деҳотӣ мавзӯи муҳофизати сулҳ ва муборизаи зидди оташафрӯзони ҷанги нав мавқеи асосӣ ишғол намуд.
Муҳимтарин хусусияти ҳикояҳои ҳаҷвии ӯ қувват гирифтани ҷанбаи публисистӣ, ба нақл ҳамроҳ шудани андешаву мулоҳизоти публисистона, фаровон истифода гардидани унсурҳои этнографӣ мебошад.
Дар офаридани асарҳои драмавӣ низ маҳорати беҳамто дошта, дар ҳамқаламии М.Турсунзода драмаи мусиқии «Хусрав ва Ширин» , мустақилона либреттои операҳои «Шӯриши Восеъ» ва «Комде ва Мадан» -ро навиштааст.
Абдусалом Деҳотӣ (Деҳотӣ Абдусалом Пирмуҳаммадзода; 14 марти 1911, деҳаи Боғимайдон, ноҳияи Самарқанд — 31 январи 1962, Душанбе, ҶШС Тоҷикистон) — шоир, нависанда, дромнавис, луғатшинос, арбоби давлатӣ, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон .
Қомуси «Энсиклопедияи адабиёт ва санъати тоҷик» тавсифи давраҳои мухталиф — адабиёт ва санъати қадим, асрҳои миёна ва советии тоҷик, равияву ҷараёнҳои адабӣ, жанр, сабк, истилоҳот ва чехраҳои барҷастаи адабиёту санъат, фолклор, мусиқии халқӣ ва классикӣ, ҳунари тасвирию меъморӣ, театр, сирк ва кино, назария ва фарҳанги комусҳои адабии ниёгон ва соҳаҳои ба санъат барои бостоншиносӣ ва мардумшиносӣ -ро дар бар мегирад.
Дар донишнома оид ба олимону адабиётшиносон, адибону мутарҷимон аҳли санъату фарҳанги халқҳои ИҶШС ва хориҷӣ, ки дар тарғиби осори гаронбаҳои адабиёту санъати тоҷик саҳм гузоштаанд низ мақолаҳо дарҷ шудаанд.
Инчунин барои ташкилотҳою иттиходияҳои эҷодӣ, марказҳои таълимӣ, илмию тадқиқотӣ, театру муассисаҳои фарҳангӣ, осорхонаю китобхонаҳо, нашрияҳои адабӣ ва ғайра, ки дар тӯли мавҷудият барои инкишофи адабиёт ва санъати тоҷик ҳисса гузоштаанд мақолаҳо ба табъ расидаанд.
«Энсиклопедияи адабиёт ва санъати тоҷик» — донишнома дар бораи адабиёт ва ҳунару фарҳанги Тоҷикистон, ки дар 3 ҷилд ва бо фарогирифтани бештар аз нуҳ ҳазор мақола дар солҳои 1988—2004 ба нашр расидааст.
Бино ба маълумоти Абӯалии Сино ҷӯшоби бӯймодарон ҳангоми даридани мушакҳо, варами музмини асаби сурин, душвории нафаскашӣ муфид аст, санги масонаву гурдаро ҳал мекунад, ҳайзро меронад, ҷанинро меафтонад.
Дар тибби халқии рус ҷӯшоби баргу пояи сабзи бӯймодарон ҳангоми хунравиҳои дарунӣ, бемориҳои узвҳои ҳозима, исҳоли хунин, иллати ҷигар, ихтилоли кори меъдаву рӯда , камхунӣ, сардард, сили шуш, обхӯра, вараҷа, нафастангӣ ва сулфа, ғалаёни хун, ниқрис, атеросклероз, бавосир, асабдард, тарбод, диабети қанд, зиқи нафас ва ғ.
Ба дарун истеъмол кардани тахач гиреҳҳои узвҳоро мекушояд, иштиҳо меоварад, хилти сафро, зардоб ва дигар моддаҳои талхро, ки дар меъда шах шуда бошанд, бо воситаи пешоб хориҷ мекунад; рагҳои узвҳои даруни сина ва шушро аз моддаҳои ғайрӣ пок мекунад.
Агар инро бардавом бо зарпечак якҷо бихӯранд, хилти савдоро ҳам ронда, баданро аз он пок менамояд ва барои дарди сар, каҷ шудани рӯй, фолиҷ , карахтии узвҳо, ларзак, саръ, сакта, дар хоб сиёҳӣ зер кардан, чарх задани сар, сиёҳ задани чашм, молихулиё, лисарғус , бемориҳои чашм, гӯш, даҳан, ҳалқ, меъда, ҷигар, талхадон, сипурз, бачадон, бавосир, дарди асабҳо, мондагӣ, гирдак-гирдак рехтани мӯи сар ва риш, дафъ кардани таъсири заҳри хӯрдашуда ва газидани ҷонварони заҳрнок даво мешавад, меъдаро қувват медиҳад, ба таом иштиҳо меоварад; пешоб, ҳайз ва ширро равон мекунад; ҳамаи навъҳои кирми шикамро, аз ҷумла кирми кадудонаро низ мекушад.
Ин равғанро бо камтар заҳраи буз даромехта, нимгарм дар гӯш чаконанд, боди даруни гӯшро, ки дар даруни гӯш ҷарангҳои гуногунро ба амал меоварад, таҳлил медиҳад ва агар дарунаш ҷароҳат дошта бошад, ҳамон дам пок мегардонад, инчунин кариро, ки ҳарчанд куҳна шуда бошад, дафъ мекунад ва бо ин ҳама омадани зардобро аз даруни он шифо мебахшад.
Агар дар об ҷӯш дода, он обро бинӯшанд, меъдаро қувват медиҳад; иштиҳои таом батамом барҳам хӯрда бошад, барқарор мекунад; барои дардҳои ҷанин, тиҳигоҳ, варамидани рӯ ва дасту поҳо, истисқо, дардҳои гуногуни буғумҳо, бемориҳои мақъад, ки ҳама аз сардӣ бошанд, давои хуб мегардад; мизоҷи вайронгаштаро ис-лоҳ мекунад, ҷигари сустро ба ҳолати эътидол меоварад.
Оберо, ки дар он тахач ҷӯшонида шуда бошад, бо асал даромехта биёшоманд, каҷ шудани рӯй, фолиҷ, сусту нотавон гаштани узвҳо, ларзак, саръ, сакта, дар хоб сиёҳӣ пахш кардан — барои ҳамааш дору мебошад.
Чун ба каси фолиҷзада, ки дар меъдааш ахлоти гарми аз чизҳои хӯрдашуда ҷамъ гашта бошад, Тахачро дар об ҷӯшонида, он обро бинӯшонанд, он ахлоти зарарнокро дарҳол хориҷ мегардонад.
Тахачро дар об ҷӯшонида, он обро соф намуда, бо сабир бихӯранд, чарх задани сар ва сиёҳ задани чашмро, ки аз бисёрии балғам ва сафро ба зуҳур омада бошанд, ислоҳ мекунад.
Чун гиёҳи хушки онро кӯфта, дар латтаи зағирпоя баста, баъд онро дар оби гарм тар карда, ба чашме, ки дар он нуқтаҳои сурх муддати дароз боқӣ монда бошад, гармбандӣ кунанд, онро дафъ месозад.
Евсюков ва баъдтар хатмкунандагони Донишкадаи омӯзгории ба номи Низомии шаҳри Тошканд А.Ҷамолиддинов, М.Абдуллоев, Р.Ойматов, Р.Ким ба кор даъват карда шуданд, ки ин тадбир барои баланд бардоштани савияи дониш, маҳорати касбӣ ва малакаи донишҷӯён мусоидат кард.
Холматов, О.Исломов, Т.Раҷабов, Ф.Яҳёев, М.Қодирова, М.Мулоҷонов, М.Ашӯров, К.Шарипов, М.Акрамов, С.Шералиев ва дигарон ба фаъолият шурӯъ карданд.
Бо зиёд шудани шумораи омӯзгорону донишҷӯён кафедраи нақшакашӣ ва расм ба 2 кафедраи алоҳида: нақшакашӣ ва усули таълими фанҳо ва кафедраи расм ва мусаввирӣ тақсим шуд.
Роҳбарии кафедраи нақшакашӣ ва усули таълими фанҳо ба уҳдаи сармуаллим Д.Умаров, кафедраи расмкашӣ ва мусаввирӣ ба зиммаи номзади илм, дотсент А. Мазунин вогузошта шуд.
Ҳоло дар факултети рассомию графикӣ 3кафедра ("Расм ва мусаввирӣ", "Накшакашӣ,геометрияи тасвирӣ ва методикаи таълим" ва "Санъати ороиши амалӣӣ" фаъолият дорад, ки сарварии онҳоро дастпарварони факултет дотсентон С.Олов, А.Исоев ва М. Дадобоева ба зимма доранд.
Дар кунҷи шарқии девори берунии Каъба санги муқаддас-Ҳаҷаруласвад — санги сиёҳе, ки дар рукни шарқии хонаи Каъба ҳудуди 1,5 м баландтар аз сатҳи замин дар тарафи рости дари Хона дар бурҷе гузошта шудааст.
929 мелодӣ моҳи зулҳиҷҷа дар мавсими ҳаҷ ба Макка ҳамла кард ва пас куштори ҳоҷиён ва ғорати хонаи Каъба Ҳаҷаруласвадро бо худ ба Ҳаҷар – пойтахти қарматиён дар Баҳрайн бурд ва то соли 339 ҳ.
951 мелодӣ бо миёнаравии халифаи сулолаи аббосӣ дар Бағдод Ҳаҷаруласвад нахуст ба Куфа ва пас аз он ба Макка фиристода шуд ва 10 зулҳиҷҷаи он сол бори дигар дар ҷояш гузошта шуд.
Кисвати Каъба — чодар ва порчаи сиёҳест, ки хонаи Каъба ба ҷуз новадон ва дараш ба он пӯшонида мешавад, домани он то поёни деворҳо мерасад ва бо ҳалқаҳои чармине ба шодурвони Хона баста мешавад.
Консепсияи хадамоти китобдории кӯдакону наврасон тавассути китобхонањои давлатї – оммавї дар Ҷумҳурии Тоҷикистон /Муњаррир С. Шосаидов; Китобхонаи давлатии бачагонаи љумњуриявии ба номи М. Миршакар.
Аз соли 2015 ба ҳайси Сардори раёсати рушди муассисаҳои фарҳангӣ – фароғатӣ ва ҳунарҳои мардумии Вазорати фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон кор карда истодааст.
Ӯ ҳамчунин дар таҳияи Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи фаъолияти китобдорӣ», «Барномаи рушди фаъолияти китобдорӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон барои солҳои 2006–2015», «Барномаи давлатии компютеркунонии китобхонаҳои давлатию оммавӣ дар Тоҷикистон барои солҳои 2011–2013» ширкати фаъол дошта, Консепсияи «Хадамоти китобдории кӯдакону наврасон тавассути китобхонаҳои давлатӣ-оммавӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон» ва Консепсияи «Китобхонаи давлатии бачагонаи ҷумҳуриявии ба номи М. Миршакар», рисолаҳои илмии «Библотечное образование в Республике Таджикистан» ва «Самтҳои асосии маълумоти китобдорӣ дар Тоҷикистон», «Дарсномаи «Фаъолияти библиографӣ дар китобхонаҳо»-ро таълиф ва ба нашр расондааст.
Гулбаргҳои меҳр: Маълумотномаи библиографӣ барои синни миёна ва калони мактабӣ / Мураттибон, муаллифи мақолаи муқаддимавї ва шарњињолии адибањо Ќурбон Авғонов, Муњаббат Юсуфова.
Дар бобати омӯзиши муносибати Русия ва Осиёи Миёна замони то инқилоби соли 1917 ковиши илмияш шоистаи ҳама гуна ситоиш аст, аз баракати заҳматаш ба илм маъхазҳои нав ворид гаштанд.
Соли 1979 дар мавзӯи «Инъикоси шаҳрҳо ва ҳаёти шаҳри Бухорои шарқӣ охири асри Х1Х – ибтидои асри ХХ дар асарҳои тадқиқотчиёни тоинқилобии рус» рисолаи номзади илми таърих ва соли 1996 оид ба «Муносибатҳои Русия ва Осиёи миёна асрҳои - миёнаи асри Х1Х дар таърихнигории рус» рисолаи докторӣ ҳимоя намудааст.
Барои ин олими пухтакор таърих афсонаи ширин нест, балки саропо илм аст, дирӯз имрӯз ва фардои инсонҳост, бо ҳазорон мушкилот саҳифаҳои норавшани таърихи меҳану миллаташро омӯхта, афзалияту кӯтоҳиҳояшонро муайян месозад, бо ҳавсалаи тамом ва масъулият корро анҷом медиҳад, ба ҳар ҳодисоту далели таърихи аз нуқтаи назари ҳамон давра ва арзишҳои муосири илмӣ баҳо мегузорад.