polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ин ҳизб арзишҳо ва аҳдофи худро чунин тавсиф мекунад: «Бо инояти Худованди муттаъол, пайравӣ аз Паёмбари гиромӣ ва эътимод ба нерӯву хиради мардум, ноил шудан ба бунёди ҷомеъаи пешрафта, озода ва босубот, расидан ба авлавияти қонун ва адолати иҷтимоъӣ, мардумсолорӣ, шоистасолорӣ ва каромати инсонӣ бар асоси арзишҳои миллию маҳзабӣ ва умумибашарӣ.»
Аз 29 сентябри 2015, ин ҳизб тавассути Додгоҳи олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба унвони як созмони террористӣ шинохта шуда ва дар саросари ҷумҳурӣ мамнӯъ шудааст.
Дар даврони ҷанги дохилии солҳои 1992—1997 дар Тоҷикистон Ҳизби наҳзати исломӣ якҷо бо Ҳизби демукрот ва созмони «Лаъли Бадахшон» алайҳи давлати вақти кумунистӣ сангар гирифта буд.
Пас аз имзои Мувофиқатномаи сулҳи Тоҷикистон дар моҳи июни соли 1997 шароит барои бозгашти аъзои ҳизби наҳзати исломӣ ба кишвар фароҳам шуд ва дар моҳи августи соли 1999 ин ҳизб дубора ба расмият шинохта шуд.
Он замон пойгоҳҳои аслии ин ҳизб ва нерӯҳои дигари мухолиф дар Афғонистон воқеъ буд ва онҳо маъмулан дар минтақаи Рашт, дар шарқи Тоҷикистон, бо нерӯҳои давлатӣ даргир мешуданд.
Дар оғози садаи ва чанд асри дигар абармардоне, ба мисли Рӯдакӣ, Фирдавсӣ, Форобӣ, Ибни Сино, Носири Хусрав, Закариёи Розӣ ва дигарон, баҳри дифои асолати фарҳанг ва тамаддуни эронитабор бархостанд.
Дар Фарҳангистони Маъмун олимони забардасти замон – Абурайҳони Берунӣ, Абусаҳли Масеҳӣ, Абулхайри Хаммор ва дигарон барои рушди фарҳанги зебоишиносии он давр заминае сохтанд; бо дастовардҳои бумиву мероси ақлии Юнону Руми Қадим барои рушду нумӯи тамаддуни навини даврони исломӣ камар бастанд.
Ибни Сино аз мавқеи фалсафаи машшоъ таълимоти сирф фалсафиро доир ба зебоишиносӣ дар шакли пароканда пешниҳод кардааст, ки он­ро зимни муҳтавои таълимоти умумии файласуф мебояд ҷуст.
Шайхурраис дар осори худ дар бораи фаҳмиши масъалаҳои мубрам ва калидии зебоишиносӣ арзи ақида карда, ро­ҷеъ ба ҳастӣ ва назарияи маърифати зебоишиносӣ, табиати диди зебоишиносӣ, мақула ва мафҳумҳои калидии роиҷи замон – зебоӣ, безебӣ , эҷоди бадеӣ, илҳом ва ҳадс, мақулаҳои зебоишиносӣ, мақоми шеър нигоҳи хосса пешниҳод намудааст.
Тибқи ин нигоҳ, метавон зебоии мут­лақро дар сабабият ёфт; он дорои унсурҳои «мавзунӣ», «ҳамоҳангӣ», «мутаносибӣ», «ваҳдат» ва унсурҳое мебошад, ки минбаъд олимони зебоишинос онҳоро ҳамчун сифатҳои бунёдии идеали зебоишиносӣ ва зебоӣ донистаанд.
Тибқи таълимоти Ибни Сино, дарки ҳастӣ барои ҳайвон ба ҷуз ҳисси ирсӣ чизи дигаре эҷод намекунад, вале барои инсон ҳастишиносӣ заминаи ҳавасмандонаи нафсию ақлӣ дорад.
Мутаассифона, тамаддуни ку­нунӣ, ки дар заминаи бозориву индустриалӣ рав­нақ меёбад, арзишҳои зебоӣ ва зебоишиносӣро аз байн бурда, сабаби паст шудани завқи зебоишиносии мардум гардидааст; қисми зиёди мардум рӯ ба падидаҳое овардаанд, ки дар асл арзиши зебои­писандӣ надоранд, аз фарҳанги асил дуру назарфиребанд.
Монӣ ва монавиён бо истифода аз ҳунарҳои зебо, бахусус санъати тасвирӣ, писанди қишрҳои васеи ҷомеаи ҳамонвақта, бахусус аҳли камбизоат ва косибону ҳунар­ман­дон гардиданд.
Аз нигоҳи зебоишиносӣ, даврони Сосониён шо­ҳи­ди арзандатарин дастовардҳои тамаддуни эронӣ буда, сулолаи онҳо дар эҳёи анъана ва суннатҳои Ҳахома­ни­шиён саҳми беназир гузошт.
Маҳз давлатдории сосонӣ барои ҳунармандону санъаткорон ва меъморони бумӣ фазои муносиб фароҳам овард, ки онҳо ғояи зебоиписандию зебоишиносии ашрофию дарбории Ҳахоманишиёнро дар му­ҷас­самаҳои баланди Бесутун, бунёди кохҳо, нигораҳои деворӣ, кулолгарӣ, заргарӣ ва амсоли инҳо дар сатҳи волои завқу касб эҳё карданд.
Дар санъати гулкориву ороишии сосонӣ ҳунарварон ғо­ли­бан нақши ҷонвару парандагон ва гиёҳҳоро дар тасвири маъмулии рӯ ба рӯ ё пушт ба пушти шабеҳи якдигар истифода мебурданд.
Дар матнҳои Авесто зебоишиносӣ ва зебоиписандӣ дар муборизаи бадиву некӣ, рӯшноиву торикӣ, аҳуромаздоиву аҳри­манӣ, зебоӣ ва безебӣ нишон дода шудааст.
Дар Авес­то тасвири Аноҳита аз шинохти баланди зебоӣ ва зебоишиносӣ дош­тани мардуми мо дарак медиҳад: «Он гоҳ Ардвисура бо пайкараи дӯшизаи зебо, барӯманд, камар бар миён баста, ростболо, озода, нажода, бузургвор, мӯзаҳои заррин дар по ва бо зеварҳои бисёр ороста равон шуд. Барсам бар даст гирифта, гӯшвораҳои заррини ҷаҳоргӯшае аз гӯшҳо овехта ва гарданбанде бар гардани нозанини хеш баста, намоён мешавад.».
Пурсида мешавад: «Чаро гузаштагони мо китоби муқаддаси худ – Авесторо ба шакли назми қофиядор таълиф кардаанд?» Посух гуногун аст, вале як сабаби бисёр муҳим он аст, ки ниёгони мо зебоидӯсти хуб буда, ҳисси зебоишиносии баланд дош­таанд.
Зебоишиносӣ дар сифатҳои оливу симои зебо ва неруҳои неки маздоӣ – некӣ, ростӣ, рӯшноӣ, пешвоӣ, доноӣ, шу­ҷоату тавоноӣ, нерумандиву қавииродагӣ, ростқавливу сахигӣ, ростболоӣ, чашмони рӯшан, бозувони тавоно, дар чеҳра ва хусусиятҳои беҳтарини одамӣ ё сифатҳои беҳ­тарини ҳайвоноти аҳлӣ ва судманду безарар баён шудааст.
Зебоишиносии ниёгони мо инчунин дар тасвири неруҳои аҳри­манӣ, бадиву безебӣ – девҳо, дурӯғгӯӣ, бадӣ, табаҳ­корӣ, маккорӣ, ҷодугарӣ, тасвиру ташбеҳи ҳайвоноти зарарнок ва мах­лу­қоти аҳриманӣ, чашмони хира, хушк­солӣ, бе­мо­риҳои сирояткунанда ва амсоли инҳо таҷассум ёфтааст.
Сохти таркибии шуури зебоишиносӣ аз рукн­ҳои зерин иборат аст: ҳиссиёти зебоишиносӣ, мушоҳидаҳои зебоишиносӣ, дарки зебоишиносӣ, завқи зебоишиносӣ, мулоҳизаи зебоишиносӣ, нақди зебоишиносӣ, ормони зебоишиносӣ Шуури зебоишиносӣ бо фаъолияти он алоқаманд буда, дар раванди фаъолият бо афзудани таҷрибаву малака шакл ва мундариҷаи худро такмил медиҳад.
Қо­нунҳои зебоишиносӣ раванд, муносибат ва алоқамандии моҳият­ҳову падидаҳоеанд, ки маъмулан такрор меёбанд, нисбатан ус­туворанд, нишондиҳандаи воқеии паҳлуҳо ва хусу­сият­ҳои мухталифи фаъолияти зебоишиносии инсон мебошанд.
Мафҳуми «эстетика»-ро бори нахуст донишманди олмонӣ А. Баумгартен дар миёнаи ас­ри 18 ба илм ворид кард, ҳарчанд ақидаҳои зебоишиносӣ аз даврони бостон инҷониб дар шакли пароканда вуҷуд доштанд.
Инсони ибтидоӣ ба воситаи нақшу суратҳои рӯи сангҳо, пай­ка­расозиҳо, рақс, тақлид ба ин ё он овози ҳайвон ва ё па­дидаҳои табиӣ ҳам худашро меомӯхт ва ҳам олами ҳас­тиро дарк мекард, мушоҳидаву хулосаҳои хешро ба ҳам­қа­билагонаш хабар медод.
Дар ҳамин фазо инсон шуури худро такмил дод, забони гуфтугӯӣ ихтироъ кард, фаҳ­ми­ши мантиқӣ, дониш, сураткашӣ, рақс, овозхонӣ ва ғ-ро ба вуҷуд овард.
Ақидаҳо ва таълимоти зебоишиносии мардуми эронитабор, бахусус миллати тоҷик, таърихи хеле қадима дошта, фарҳанги чандинҳазорсолаи мардуми мо, дар баробари шакли ус­туравӣ ва динӣ доштанаш, мазмуни ҳикматдӯстдорӣ, зебоишиносӣ ва зебоиписандиро касб кардааст.
Дар баробари рушди анвои ҳунарҳои қадима (ба мисли меъморӣ, пайкарасозӣ, нақшу нигораҳои деворӣ, санъати ороишӣ) сухани бадеӣ, сухани шоирона мавқеи хосси шинохти зебоӣ ва зебоишиносӣро интихоб карда буд.
Бахусус рушд ва камолоти санъатҳои меъморӣ, рассомӣ, му­ҷас­самасозӣ, наҷҷорӣ, санъати ороиши толорҳо ва ҳам санъатҳои хурд, ба мисли рассомӣ, заргарӣ, кулолӣ ва ғ.
Тибқи маълумоти бостоншиносон, дар мин­тақаи Афғонистони имрӯзӣ ва ҷануби Осиёи Миёна намунаи санъати ҳайратовар ёфт шудааст, ки таҷас­сум­гари анъанаҳои санъати маҳаллӣ ва ҳеллиниву румӣ будааст.
Асарҳои илмию адабӣ ва ҳунарӣ дар баробари мазмуни иҷтимоӣ ва фалсафӣ сифату хосияти зебоишиносӣ низ доранд, зеро дар онҳо масъалаҳои баррасишаванда аз дидгоҳи арзишҳои ахлоқию зебоишиносии шахс, қавм, миллат ва аҳли башар дар шакли бадеӣ тавъам инъикос меёбанд.
Ҳунар ё санъат: а) ба вазъи иқтисодӣ вобаста аст; б) дар муносибат бо иқтисодиёт мустақилияти нисбӣ дорад; в) раванди ҳунар таърихӣ аст; г) дар ҷомеаи синфӣ хусусиятҳои синфӣ, миллӣ, ғоявӣ, динӣ ва дунявӣ касб мекунад; д) бо олами ҳастӣ таъсири мутақобила дорад: олами ҳастӣ мудраки инъикос ва манбаи илҳоми ҳунарвар аст.
Ҳунарманд ҳам ҳастиро аз ҳар нигоҳ, бахусус аз диди зебоишиносӣ, меомӯзаду худ низ ташаккули маънавӣ меёбад, ҳам бо асарҳои хеш ба шуури хонанда, шунаванда ва бинанда таъсир расонда, дар беҳбудии муҳити атроф ва табиат саҳм мегузорад.
Фаъолияти зебоишиносӣ тибқи ин метақонунҳо дорои чунин хусусиятҳои умумист: а) мутобиқ шудан ба меъёр ва табиати дохилии ашёи азхудшаванда; б) ҳадафи асосӣ – тавлиди арзишҳои волои умумибашарӣ, арзишҳои устувору абадӣ; в) дорои таъсири иҷтимоӣ.
Зебоишиносӣ бо ҳамаи илмҳои муосир, аз ҷумла фарҳангшиносӣ, инсоншиносӣ, равоншиносӣ, таърих, санъатшиносӣ, ҷам­ъи­ят­шиносӣ, педагогика, диншиносӣ, мардум­шино­сӣ, сиёсатшиносӣ ва ғ.
дар иртиботи зич қарор дошта, барои таҳқиқу пажӯҳиши паҳлуҳои гуногуни олам, хусусан дар шинохти зебоӣ, безебӣ , шукӯ­ҳмандӣ, назокат, латофат, хушгилӣ, мавзунӣ, номавзунӣ, фоҷиа, мазҳака ва амсоли ин сифату арзишҳо ба мо ёрӣ мерасонад.
Осори аз ин даврон боқимонда, бахусус кохи Тахти Ҷамшед – пойтахти Ҳахоманишҳо, ки 200 сол обод будааст, на танҳо аз азамати беназири ҳукмронии онҳо, балки аз шукуфоии ҳунармандӣ, бунёди кохҳои бошаҳо­мат ва маърифати баланди зебоишиносии мардуми эронӣ шаҳодат медиҳанд.
Мақулаҳои асосии зебоишиносӣ – зебоӣ, хубӣ, фоҷиа, мазҳака, волоият, безебӣ, ҳунар, бузургӣ, шаҳомат, ис­теҳ­зо, латофат ва амсоли инҳо мебошанд, ки ҳар кадом тибқи кол­бадҳои маънавии хеш падидаҳои олами ҳастӣ ва фаъолияти инсону ҷомеаро дар ягонагиву ҳамбастагии якдигарӣ таҳқи­қу баррасӣ мекунанд.
Қонунҳои раванди фарҳанги бадеӣ: а) диалектикаи рушди таърихии ҳунар, ки ҷараёни инкишофи дохилии таъсири мутақо­били ҳунарҳоро байни худ инъикос мекунад; б) хусусияти раванди фарҳанги бадеӣ; в) тақсимбандии ин раванд ба марҳилаҳои муайяни таърихӣ; г) алоқамандии ин раванд бо раванди кулли фарҳанги бадеии ҷаҳонӣ.
Зебоишиносӣ , илми ҷамол , эсте́тика — яке аз илм­ҳои фалсафӣ; мавзӯи таҳқиқи он шинохти зебоӣ, дарку ташхис ва таҳлилу тавсифи илмию фалсафии кулли олами ҳастӣ ва фаъолияти хосси инсону ҷомеа аз дид­гоҳи арзишшиносӣ аст.
Ноҳия 7 Ҷамоати деҳот (Ғиёсов, «Иттифоқ», «Ифтихор», «Дӯстӣ», ба номи М. И. Калинин, «50-солагии Тоҷикистон», Яккатут) ва як Ҷамоати шаҳраки Абдураҳмони Ҷомӣ дорад.
Дар даштҳо янтоқ, шӯра, ҷорӯбак, явшон, дар кӯҳҳо камол, торон, ре-воҷ, савсани кӯҳӣ, кинг, юған, пиёзи кӯҳӣ, шибоғ, латтахор ва ғайра; аз дарахтон писта, дӯлона, бодоми кӯҳӣ ва ғайра мерӯянд.
Аз ҳайвоноти ваҳшӣ гург, рӯбоҳ, шағол, ҷайра, аз хазандагон сангпушт, чанд намуди мор, аз парандагон кабк, бедона, мусича, гунҷишк, майна ва ғайра вомехӯранд.
Илолов Мамадшо (14 марти 1948ноҳияи Шуғнон, Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон) — , ходими давлатӣ, собиқ Президенти Фарҳангистони улуми Тоҷикистон , академик, доктори илмҳои физикаю риёзӣ , Академики Фарҳангистони улуми Тоҷикистон , профессор .
Соли 1989 роман бори дигар аз тариқи нашриёти «Адиб» ба табъ расид ва муаллиф, пас аз маргаш, соли 1990, сазовори Мукофоти давлатии Тоҷикистон ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ гардонда шуд.
Солҳои гуногун муҳаррири нашриёти «Ирфон», мудири шуъбаи маҷаллаи «Тоҷикистон», муҳаррири Радиои тоҷик, мудири шуъбаи моҳномаи «Садои Шарқ», муовини сармуҳаррири Кумитаи табъу нашри Ҳукумати ҷумҳурӣ, мудири шуъбаи нашриёти «Ирфон» ва ходими адабии рӯзномаи «Маориф ва маданият» будааст.
Зиёда аз 20 асари нависандагони шӯравиро ба тоҷикӣ гардондааст, ки романҳои В.Сабко «Кафолати сулҳ», И.Шамякин «Дил дар кафи даст», В.Латсис «Писари моҳигир», Г.Марков
Нуриддинҷон аз овони кудаки шавқу рағбати зиёде ба илмомӯзӣ дошт, ки падари бузургвораш ҳазрати Эшони Тӯраҷон ӯро ба назди бобояш домулло Абдуссамади Ромитӣ гузошт.
Баъд аз он барои омӯхтани илми тафсиру ҳадис, таъриху адаб, сарфу наҳв, усулу мантиқ ва мирос ба назди Ҳоҷидомулло Муҳаммадҷони Ҳиндустонӣ рафт ва муддати беш аз даҳ сол заҳмати шогирди кашид то ин улумро аз худ кард.
Эшон аз ҷумлаи шогирдони мумтоз ва ангуштшумори Мавлавӣ буд, ки ҳанӯз дар айёми ҷавонӣ унвони донишмандӣ ва фақеҳиро дар миёни аҳли илми кишвар касб кард.
Ӯ аз ҷумлаи донишмандонест, ки аввалин шуда дар масоили доғи рӯз тавассути минбар ва маросимҳо овози хешро баландмекунад ва умарона дар муқобили душманони ислом истода, дифоъ аз муқаддасоти ислом ва мардуми мусулмони мазлум менамояд.
Инчунин Эшон ба ҳайси як воъизи ширинсухан ва ҳақгӯ, ки дар гуфтани сухани ҳақ аз касе эҳсоси хавфу хатар намекунад, дар миёни хосу ом шуҳрат касб кардаанд.
Эшони Нуриддинҷон рисолае дар ҷавози мавлуди Паёмбар ба унвони «Оё ҷашн гирифтани мавлуди Паёмбар ҷоиз аст?» ва рисолае дар масоили ушри замин ба унвони «Адиллатул куср фи вуҷубил ушр» таълиф кардаанд.
Мавзуи ситоиши ишқи поку муҳаббати самимии байни инсонҳо, ки дар ашъори тамоми шоирони суханвар макоми аввалро ишгол мекунад, дар сурудаҳои Камолиддин низ аз муҳимтарин мавзӯъ меҳсуб мегардад.
Муҳаббат ба зиндагӣ, ёди рӯзгорони пурнишот ва айёми ишқу ошиқӣ, васфи ҷамолу камоли маъшуқа, фиғон аз номехрубониву ситами ёр дар ашъори лирикии шоир ба таври хоса таҷассум ёфтааст.
Давлати электронӣ мумкин аст таввасути қувваи қонунгузорӣ, қувваи қазоия , қувваи маҷрия ба кор бурда шавад то баҳравари дохилиро беҳбуд бахшад, хадамоти умумиро ироаъ диҳад ё равандҳои давлатии мардумгароро барои мардум фароҳам кунад.
Ҳамгом бо рушди илм яке аз аъҷоз башари ҳам по бо илми женетик ва нанотекноложӣ фанноварӣ иттилооти аст, ки тағйири қабул тавҷеҳи дар ҷомеъа ба вуҷуд оварда аст дар ин мақола саъй шуда аст то яке аз мафоҳим муҳим, яъне давлати электрониро ба шумо муарифи кунем.
Давлати электронӣ ҳатман шумо дар ҷойҳои мухталиф бо ин иборат бархурд доштаед ва ё дар бораи он чизҳое шунидаед, мафҳуми давлати электронӣ чунон густарда аст, ки ниёз ба чанд маҷлад барои баҳс дар бораи он дорад ҳол он ки мо саъй кардаем дар ин мақола ба таври мухтасар дар бораи он суҳбат кунем.
Таърифи давлати электронӣ бо таваҷҷуҳ ба мақола фанновари иттилооти ва лузуми густариши он дар ҷомеаъ, кишварҳои мухталифи ҷаҳон бар онанд то бо пиёдасозии сохторҳои электронӣ гоме дар ҷиҳати ҷомеаъи электронӣ бардоранд.
Таърифи мутафовите ба ҷиҳати пуёӣ фанноварии иттилоот ва иртибот аз давлати электронӣ ироаъ мешавад ҳар як ба ҷанбаҳо баъд хосе аз мафҳуми давлати электронӣ мепардозанд, ки ҳамин амр монеъ аз таърифи воҳид, ки дар баргирандаи тамоми аъбадт он бошад мешавад.
Дар дастари будани давлат барои шаҳрвандон дар 24 соат ва ҳафт рузи ҳафта ҷиҳати ироаи хадамоти иртиботи тамоми ниҳодҳои давлатӣ бо мардум аз тариқи бистарҳои муносиби мухобироти ва интернет истфиода аз фанноварии рақамӣ - диҷитолӣ дар ниҳодҳои диҷитолӣ истифода аз фанновари диҷитолӣ дар ҷиҳати коҳиши ҳазинаи хадамоти давлатӣ дар воқеъ тамоми таъриф боло дорои ҳадафи яксоне доранд, аммо нуктаи муҳим он аст, ки давлати электронӣ на танҳо бо коҳиши мушкилот бюрократик, роҳу русуми ҷадид дар арсаи иртибот байни давлат ва шаҳрвандон дар ҷиҳати рафъ эҳтиёҷоти онҳо аст ба ҳамин ҷиҳат давлати электронӣ роҳу русуми ҷадид барои идораи ҳукумат аст ва барои ҳамгом шудан бо ҷомеаъи ҷаҳонӣ ҳеч гурези аз он нест.
Суъати афзоиши аҳоли дар муддаи даҳсол бо муқоисаи баланд мондааст, аммо тавлидшавӣ рӯз аз рӯз паст шудааст ва соли 2004 аз ҳисоб ба ҳар 1000 нафар 16,94.
Бисёри нуқтаҳои аҳолинишин дар соҳили мамлакат ҷойриг шудааст – дар ҷануб – Кингстон (пойтахт, порти асоси ва маркази савдо бо аҳлои 800 ҳазор нафар аз он ҷумла аз атрофии шаҳр ), Спаниш – таун , Портмор , Мей – Пен , Мандевилл , дар шимол – Монтего – Бей
Дар робитаи дини 61% ба ҳар гунна протестант ( «Калисои Худо», баптистам, англиканам, ҳафтум рӯи адвентист, мутахасис, шоҳидони Иегоҳо ва ғайра), 4% - католикҳо, 35% ба ин намуд динҳо эътиқод мекунанд.
Операи аввалини оҳангсози марҳум бо номи «Парасту» дар соли 1966 аз рӯи достони шоира Жола офарида шуда, дар саҳнаи Театри давлатии опера ва балети ба номи С. Айнӣ ба саҳна гузошта шудааст.
Фаттоҳ Одина беш аз 150 суруд эҷод кардааст, ки сарояндагони машҳур Аҳмад Зоҳир, Нигина Рауфова, Мастона Эргашева, Нуқра Раҳматова, Майсара Дилдорова, Маҳбуба Боҳирова, Зоҳир Ҳувайдо, Сурайё Қосимова, Тоҷиддин Муҳиддин ва диг.
Инчунин Фаттоҳ Одина ба чандин кинофилмҳо мусиқӣ навиштааст, аз ҷумла, ба филмҳои ҳунарии «Хиёнат», «Қасос», «Хати парвоз», «Сандуқ барои арӯс» ва ғ.
Соли 1957 омӯзишгоҳи мусиқии шаҳри Душанбе, соли 1962 консерваторияи давлатии ба номи Чайковский ва соли 1966 аспирантураи Донишкадаи давлатии мусиқӣ-омӯзгории бо номи Гнесинро дар Ленинград хатм кардааст.
Солҳои 1962—1964 муҳаррири шуъбаи мусиқии Кумитаи давлатии ҶШС Тоҷикистон оид ба телевизион ва радиошунавонӣ, солҳои 1967—1971 муҳаррири коллегияи репертуарии Вазорати маданияти Тоҷикистон.
Фаттоҳ Одина (Абдулфаттоҳ Одинаев; 22 июли 1938, Кангурт, ноҳияи Совет — 2 январи 2010, Душанбе, Тоҷикистон) — оҳангсози маъруфи тоҷик, Арбоби шоистаи санъати Тоҷикистон, узви Иттифоқи оҳангсозон ва Иттифоқи синамогарону ходимони театрии Тоҷикистон, лауреати мукофоти ба номи А. В. Александров ва дорандаи Ҷоизаи давлатии ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ.
Аз зиндагинома ва рӯзгори Ҷалолуддин Муҳаммади Балхӣ, яъне падари Султон Валад маълум аст, ки шоир бо Шамси Табрезӣ ном орифи ҳақҷӯ дӯстӣ ва пайванде дошт.
Чун Мавлоно пас аз бархӯрд бо ин дарвеши ориф аз тадриси мадраса ва суҳбати дӯстони пешин даст мекашад, ёрони куҳан дар дил ҳасуд мепарваранд ва салоҳи корро дар нобудии Шамси Табрезӣ мебинанд.
Султон Валад дар соли 623 ҳиҷрӣ мутобиқ ба 1226 мелодӣ дар хонаводаи шоири мутасаввиф ва файласуфи машҳури тоҷик Мавлоно Ҷалолуддини Румӣ ба дунё омадааст.
Баҳоуддин Муҳамад ибни Ҷалолуддин Муҳамад ибни Баҳоуддин Муҳамад , маъруф ба Султон Валад ва мутахаллис ба Валад — фарзанди бузурги Мавлоно Ҷалолуддини Румӣ, шоиру орифи номдор — ва ҷонишину халифаи ӯ дар тариқаи мавлавия аст.
Вобаста ба ҳусну қубҳи ғазалиёти Султон Валад гуфтан ҷоиз аст, ки ашъори ӯ дар пайравӣ бар ғазалиёти Мавлоно гуфта шуда, асосан ҳолатҳои рӯҳонӣ ва вазъи дарунии шоир дар онҳо инъикос шудаанд.
Бисёр шеърҳои ӯ дар силсилаи «Китобхонаи бачагони халқҳои ИҶШС», ки ҷумҳуриятҳои шӯравӣ ба табъ мерасонданд, интишор ёфта, ба русию украинӣ, белорусию ӯзбекӣ, арманию озарӣ, қазоқию қирғизӣ, эстонию литвонӣ ва дигар забонҳо тарҷума ва чоп шудаанд.
Осори манзумаш дар маҷмӯъаҳои «Бачаҳои хуб» , «Мусича» , «Гули бодом» , «Парвози орзу» , «Мавҷи сурур» , «Некӣ ба некӣ» , «Усто-парасту» , «Нилуфар» , «Осмондара» , «Намаки зиндагӣ» , «Зардолуи маҳтобӣ» , «Атри кӯҳистон» , «Базмия» , «Шеъри истиқлол» , «Сад барги Ҳисор» , «Обаки зарин» , «Пайғоми парасту» , «Алифбои парандаҳо» , «Меҳрпайванд» , «Мусиқии баҳор» , «Наврӯзи наврасон» ба табъ расидаанд.
Соли 2016 дар зодгоҳи адиб шаҳри шаҳри Конибодом маҳфили адабии «Шаҳдрез» ба ҷашни 80-солагии шоири ширинсухан, публисисти оташинсухан, зиёии асил, нависанда, ва тарҷумони маъруф, аъзои иттифоқҳои нависандагон ва журналистони Тоҷикистон, Аълочии маорифи халқи ҷумҳурӣ, Корманди шоистаи Тоҷикистон, инсони накӯному накӯкор Алӣ Бобоҷон бахшида шуд.
Дастае аз асарҳои насрии Алӣ Бобоҷон дар китобҳои «Домулло Азизов» , «Нахустқаҳрамони тоҷик» , «Тоҷикистони ман» , «Чароғи Ӯялӣ» , «Соҳибҳунар» , «Писархонди алоқачиён» , «Конибодом» , «Меҳрпайванд» , «Дурахши ситора ва ғ.
Маҳфил бо иштироки васеи аҳли қалами шаҳр ва ҷавонону наврасон доир гардида, инчунин ба он меҳмонон академик Акбар Турсон, шоирон Ҷӯра Ҳошимӣ ва Юсуфҷон Аҳмадзода аз пойтахти кишвар ташриф оварданд.
Инчунин дар шаҳр заводи ноқилбарории “Регаркабел”, фабрикаи доруистеҳсолкунии “Анис”, корхонаи истеҳсоли равған, корхонаи чинибарорӣ, корхонаи геранбарорӣ, корхонаи хишт, корхонаи пахтатозакунӣ, 2 корхонаи асфалтбарорӣ, корхонаи бетонбарорӣ, 2 комбинати ордбарорӣ, 12 колхоз ва даҳҳо фирмаҳои дигар ба шаҳрвандон хидмат мекунанд.
Дар силсилаи мазкур муаллиф ба пажӯҳиши таърихи афкори сиёсӣ ва иҷтимоии тоҷикон пардохта, чеҳраҳои боризи миллии садаи 20-и тоҷикон ва рӯйдодҳои сарнавиштсози ҳаёти ин халқро ба тасвир гирифт.
Китоби ӯ ва солномаи он, ки ба забони англисӣ аз тарафи олими намоёни эронитабори Иёлоти Муттаҳидаи Амрико Эраҷи Баширӣ омода шудааст, дар бархе аз донишгоҳҳои Амрико ба ҳайси таърихи навтарини тоҷикон омӯхта мешавад.
Дар он вақт ҳуруфи кириллии тоҷикӣ дар низоми Микрософт мавҷуд набуд ва Радиои Озодӣ аввалин бор ҳуруфи кириллии тоҷикии махсуси ин сомонаро ба вуҷуд овард.
Торнамои Радиои Озодӣ, ки солҳои тӯлонӣ аз тарафи Салими Аюбзод сарварӣ мешуд, муддатҳои зиёде аз пурхонандатарин расонаҳо нави тоҷикии кириллӣ боқӣ мондааст.
Кори ин бахш ба густариши табодули хабар, аксу видео ва гузоришҳои садоӣ дар миёни давлатҳои Осиёи Марказӣ, кумак ба истиқлоли иттилоотии ин давлатҳо ва баланд бардоштани сатҳи жанри хабар дар минтақа нигаронида шудааст.
Яке аз пешгомони ҳаракати блоггерҳо ё блогнависони тоҷик буда, дар таъсиси даҳҳо блог саҳм гирифтааст ва блоги худи ӯ «Нигариш ва кандуков» мавзӯъҳои ҷолиберо матраҳ намуда, аз пурхонандатарин блогҳои тоҷикӣ ба шумор меравад.
Бо ташаббуси Михаил Горбачёв дар Анҷумани 27 ҲКИШ барномаи мукаммали ислоҳот, бозсозии идоракунии иқтисодиёт ва роҳ кушодан ба фаъолияти хусусӣ баррасӣ гардид.
Дар замони бозсозӣ аз соли 1986 озодии сухан ва матбуот вусъат ёфта, шумораи ҷамъияту иттиҳодияҳои ғайридавлатӣ афзуданд, робита бо кишварҳои хориҷӣ тавсеа пайдо кард.
Аз ибтидои соли 1987 Михаил Горбачёв барои нав кардани кадрҳои ҳизбӣ шурӯъ намуд, ки беш аз 70 дарсади ҳайати аъзоёни Бюрои сиёсӣ, 70 дарсади котибони ҳизбии кумитаҳои шаҳрию ноҳиявӣ ва 60 дарсади котибони кумитаҳои вилоятии ИҶШС иваз шуданд.
Дар натиҷа пояҳои ҳукумати марказӣ коҳида, вокунишҳои миллӣ ва кӯшишҳои истиқлолхоҳӣ афзуданд ва то ҳадди ошӯбу хунрезиҳо рафта расиданд , ки мисоли он дар Тоҷикистон воқеаҳои февралии 1990 шуда метавонад.
Зимни ислоҳоти сохтори сиёсӣ дар ҷаласаи ғайринавбатии Шӯрои Олии ИҶШС Михаил Горбачёв 1 октябри соли 1988 раиси Президиуми Шӯрои Олии ИҶШС ва 25 майи 1989 бо гирифтани овози зиёд Раиси Шӯрои Олии ИҶШС интихоб гардид.
18 декабри соли 1991 сарони давлатҳои РСФСР, Украина ва Белоруссия шартномаи Беловежскро дар бораи пароканда кардани Иттиҳоди Шӯравӣ ва таъсис додани Иттиҳоди давлатҳои мустақил имзо карданд.
Михаил Горбачёв дар ин вазифаи масъулиятнок барои пешгирии буҳрони иқтисодии мамлакат барномаи афзоиши маҳсулнокии меҳнат, таҷдиди технологияи соҳаҳои муҳимми истеҳсолот ва афзунсозии даромади миллиро пешниҳод кард.
Замоне, ки Теҳрон маркази санъату ҳунар гардид Муъин ба он ҷо нарафт ӯ дар Исфаҳон – дар меҳонхонаи «Шоҳ Аббос» ҳунарнамоӣ мекард, то даме ки бо сабабҳои сиёсӣ тарки ватан гуфт.
Дар айни замон Муъин 23 албом ва як суруди берун аз албомҳояшро (суруди «Танини сулҳ» бо ҳамроҳии Муртазо, Андӣ, Куруш ва Фаттона) пешниҳоди мухлисонаш гардонидааст.
Дар ин ҷо кабрҳои: Амир Темур, Мирзо Улуғбек, Муҳаммад Султон, Саид Умар, Шоҳрух Мирзо, Мироншоҳ, Абдулло Мирзо, Абдураҳмон Мирзо ҷойгиранд.
Ҳайкалтарош — антрополог М. Герасимов тавонист шакли рӯи Темурро аз боқимондаҳои устахони сари Темурланг созад, ва маълумот оид ба қади азимҷусаи Темурланг рост баромад, қади ӯ 180 см буд, и барои он давра ин хеле қади баланд буд.
Мақбараҳои Хамейун дар Деҳли ва мақбараи Тоҷ-Маҳал дар Акра дар пайравии Гӯри -Амир сохта шудаанд, ки аз тарафи авлоди Темур, ки дар он вақтҳо дар қисми шимолии Ҳиндустон ҳукмрони мекарданд сохта шудаанд.
Дар Гаага қароргоҳи Суди байналмилалии СММ , намояндагии СММ, Академияи байналмилалии ҳуқуқ, Суди байналхалқии ҷиноятӣ, Суди байналмилалии ҳакамӣ, қароргоҳи ширкати «Ройял Датч Шелл» воқеъ аст.
Академияи шоҳаншоҳии саноеи нафиса, Консерваторияи шоҳаншоҳии мусиқӣ ва рақс, Донишкадаи байналмилалии таҳқиқоти иҷтимоӣ, Нигористони бадеии шоҳаншоҳии Маурисхёйс , Нигористони шоҳзода Виллеми , Осорхонаи Месдаг, осорхонаи либосҳо, китобхонаи шоҳаншоҳӣ мавҷуд аст.
Дар замони ҳокимияти Иттиҳоди Шӯравӣ дар сарҳади ҷумҳуриҳои Тоҷикистону Қирғизистон, ки ба марзи Ҷамоати деҳоти Овчиқалъача таалуқ дорад, обанбори калоне сохта шудааст, ки оби кӯхиро дам намуда, барои шодобгардонии заминҳои ноҳияи Ҷ.
Табиати зебои соҳилҳои наҳри Хоҷабоқирғон, масҷиди «Хоҷабоқирғон», ки дар болои ҷариҳои обшуста ҷойгир шудааст, оби мусаффои доимо ҷоришаванда диққати сайёҳонро ҷалб намудааст.
Дар ҳудуди Ҷамоат чор адад хоҷагиҳои кишоварзӣ мавҷуд мебошанд: Ассотсиатсияи хоҷагиҳои деҳқонии ба номи Раҳбар Қосимов, Хоҷабоқирғон, филиали Суғдии Институти илмию истеҳсолии боғдориву сабзавотчигии ноҳия, хоҷагии ниҳолпарварии ба номи Ғайбулло Масаидов.
Дар масофаи наздик ҷойгир будани фурудгоҳи байналмилалии Хуҷанд, истгоҳи Роҳи оҳан, шаҳрҳои калони Хуҷанду Чкалов ба рушду инкишофи тиҷорат дар Ҷамоат имкониятҳои васеъ фароҳам овардааст.
Инчунин дар ҳудуди Ҷамоат 2 шуъбаи алоқа, 167 адад муассисаҳои хидматрасонӣ ва савдо, 6 мактабҳои таҳсилоти умумӣ, 1 адад гимназия, 1 муассисаи томактабӣ, 1 хонаи кӯдакон, 1 клуб, 1 филиали мактаби санъат, 1 беморхона, 3 хонаи саломатӣ, 3 марказҳои саломатӣ, 1 толори варзишӣ ва 6 майдончаҳои баскетболию валейболи мавҷуд мебошад.