polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Аз ин рӯ, дар лоиҳаи бо озодии Манзара қобили қабул аст, ки дар Википедиа:Озодии манзара бо манзараи ғайриозод дар баъзе давлатҳо (дар он маҳдудиятҳо ва мамнӯият, ки аз тарафи қонун қабул шудааст).
Викианбор — анбори марказии умумӣ , барои ҷамоварӣ ва нигоҳдории аксҳо, сабти овоз, видео ва дигар файлҳои мултимедиа, ки дар саҳифаҳои лоиҳаҳои Фонди Викимедиа қарор доранд ва истифодаи онҳо бо таври озод аст, ҳатто бо мақсади тиҷоратӣ, ва берун аз лоиҳаҳои Викимедиа, хидмат мерасонад.
Сабт, ки дар луғат ба маънои истироҳат кардан ва аз лиҳози истилоҳоти корбурдӣ ба маънои рӯзи шанбе – истироҳат аст, дар фарҳанги динии яҳуд аз рӯзҳои муқаддас ба шумор меравад, зеро Худо осмонҳо ва заминро дар шаш рӯз биофарид ва рӯзи ҳафтум, ки рӯзи шанбе буд, бар асоси ривоятҳои динӣ-устуравии онҳо ба истироҳат пардохт .
Бар асоси ривоятҳои динии яҳуд дар он рӯз, ки рӯзи истироҳати Яҳва – Худои банӣ Исроил аст, бар ҳар фарди яҳудӣ воҷиб аст, ки аз кору бори зиндагӣ даст кашад ва ба ибодат машғул шавад.
Дар фасли «Сабт», ки бахше аз рисолаи «Идҳо»-ро дар Талмуд ташкил медиҳад, дар баёни аҳкоми ин рӯз омадааст, ки ҳама гуна кори дунявӣ, ба монанди тиҷорат, сайди моҳӣ ва ғайра ҳаром аст ва шахс бо риоя накардани он муҷозот мешавад.
Пас дар соҳил ҷӯйҳо ва ҳуфраҳое канданд ва рӯзи шанбе дами онро боз мекарданд ва ҳамин ки моҳиён ба даруни ҷӯйҳо ва ҳуфраҳо мегузаштанд, дарҳол пеши онро мебастанд ва рӯзи дигар – якшанбе онҳоро шикор мекарданд.
Уламо ва пешвоёни диниашон дар баробари ин амали онҳо ба ду гурӯҳ тақсим шуданд, қисме онҳоро аз ин кор наҳй карданд ва онро хилофи амри Худо донистанд ва гурӯҳе хомӯширо ихтиёр карданд.
Чун он қавм аз анҷоми амри илоҳӣ сарпечиданд ва ба чунин тадбирҳое мутавассил шуданд, ба нафрини Худо ва азоби сахте аз сӯи Ӯ гирифтор шуданд–ҳамаро бӯзина ва хук гардонд.
«Ва онҳоро аз шаҳристоне бипурс, ки дар соҳили баҳр ҷойгир шуда буд, вақте дар рӯзи шанбе таҷовуз мекарданд. Зеро моҳиёни баҳрашон рӯзи шанбе шитобон меомаданд ва рӯзе, ки барояшон шанбе набуд, ба сӯяшон намеоманд. Ҳамин тавр, онҳоро ба сабаби фисқ -ашон меозмудем. Ва ҳангоме гурӯҳе аз онҳо гуфт: Чаро қавмеро, ки Худо ҳалоккунанда ва ё сахт азобдиҳанда аст, панд медиҳед!? Гуфтанд: Маъзарате ба сӯи Парвардигоратон ва бошад, ки тақво намоянд! Пас чун пандеро, ки ба онҳо дода шуд, фаромӯш карданд, он касонеро, ки аз бадӣ наҳй мекарданд, наҷот додем ва онҳоеро, ки зулм намуданд, ба сабаби фисқашон ба азоби баде гирифтор сохтем. Ҳангоме аз наҳйи шуда сарпечиданд, ба онҳо гуфтем, ки маймунҳои навмеде бошед!».
Ӯ дар ҳайати экспедитсияи бостоншиносии Тоҷикистони Шимолӣ ҳафриёти бисёр ёдгориҳои археологии Суғдро (димнаҳои Нуртеппа, Қалъаи Қаҳқаҳа, Сои Гургхона, Капатеппа, Хоняйлов ва ғайра) гузаронидааст.
Моҳи июли соли 1989 рисолаи номзадиаш «Таърихи Ӯротеппа дар асоси маводҳои бостоншиносӣ ”-ро ҳимоя кардааст. Соли 2007 бошад таҳти мушовири академики Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон, профессор Неъматов Н.Н. рисолаи докториаш «Шаҳргароии воҳаи миёнруди Сирдарё »-ро дифоъ намудааст.
иштирокчи ва яке аз иҷрокунандагони якчанд Лоиҳаҳои байналхалқӣ: “Лоиҳа оид ба омӯзиши ёдгориҳои археологии вилояти Суғд” (Донишгоҳи Ҳалле-Виттенберг ба номи М.Лютер, Ҳалле, Олмон, 2005-2007), “Ташаббуси омӯзиши Осиёи Марказӣ ва Кафқоз” ва диг.
Раҳимов Н. Т. муаллифи бештар аз 300 асари илмӣ, илмии оммавӣ оид ба масоили таърихи қадим ва асрҳои миёнаи халқи тоҷик, таърихи фарҳанг ва бостоншиносӣ аст.
Аз таърихи маданияти моддии Тоҷикистон. Кӯшки Каппатеппа”, “Мақбараи Ҳазрати Шоҳ. Омӯзиши археологӣ”, Очерки таърихи Воҳкати асримиёнагӣ”, “Истаравшани қадим: шаҳрҳо, санагузорӣ ва ҷойгиршавии онҳо”, “Нақши шарқшиносони рус дар омӯзиши таърих ва фарҳанги аҳолии Тоҷикистони шимолӣ”, “Ёдгориҳои археологии Куҳистони Истаравшан”, “Ёдгориҳои археологии миёнруди Сирдарё дар Шоҳроҳи Абрешим” ва дигарҳо ба нашр расидаанд, ки аз дастовардҳои муҳими илмиро соҳиб будани ин олими тоҷик дарак медиҳад.
Набиҷон Раҳимов (Раҳимов Набиҷон Турдиалиевич ; 24 октябри 1957, , ноҳияи Ифара, вилояти Суғд) — муаррих, бостоншинос, ходими калони илмӣ, номзади илмҳои таърих , доктори илмҳои таърих , профессор , Аълочии маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон .
Ҳунарпешаи Театри давлатии академии драмавии ба номи А. Лоҳутӣ , Театри мазҳакаи мусиқии ба номи С. Вализодаи шаҳри Кӯлоб , Театри давлатии ҷавонони Тоҷикистон ба номи М. Воҳидов , Театри давлатии таҷрибавии тамошобини ҷавони «Аҳорун» .
Ба қалами ӯ китобҳои пурарзиши «Фарҳанги мухтасари русӣ ба дарӣ» , «Фарди фарҳанг», «Муҳаққиқи ҳусни калом» , «Ҳақиқат зодаи баҳс аст» , дастурҳои таълимиву методии "Асрори номҳо дар «Шоҳнома» , «Мақоми филологҳои барҷаста дар забоншиносии тоҷик» , «Муқаддимаи лексикологияи забони тоҷикии адабӣ» , «Шефтаи илми забон» , «Вазъи амалкарди забони тоҷикии адабӣ . Китоби » , «Вазъи амалкарди забони тоҷикии адабӣ , китоби » , таҳия ва танзими китобҳои «Забон ва замон» , «Ш. РустамоТолиб Ваҳҳобов Библиография» ва беш аз 150 мақола ва даҳ рисолаи илмӣ мутааллиқанд.
Ҷанбаи дигари фаъолияти Толиб Ваҳҳобов баргардон, таҳия ва танзими маводди забоншиносии марбут ба давраи мазкури таърихӣ мебошад (маҷмуаи «Масоили сохтмони забони адабии тоҷикӣ дар солҳои 20-90-уми асри » (дар се китоб ва китоби 3 иборат аз ду ҷилд — «Нахустин Анҷумани илмӣ-забоншиносии тоҷик», «Мубоҳиса дар атрофи баъзе масъалаҳои забон дар солҳои 30-юми асри ».
Толиб Ваҳҳобов дар пажӯҳиши масъалаҳои муҳимми назариявии забони тоҷикӣ ва рушди ҳамаҷонибаи он фаъолона ширкат варзида, бо мақолаи «Бозсозӣ ва статуси забони тоҷикӣ» дар сафи нахустин ташаббускорони ба забони тоҷикӣ додани мақоми давлатӣ ҷой гирифт.
Дар доираи пажӯҳиши Толиб Ваҳҳобов асосан ҷанбаҳои иҷтимоии забони адабии тоҷикӣ дар солҳои 20-30 асри 20, масъалаҳои ташаккул, рушду такомул ва амалкарди забони тоҷикӣ дар робита бо ҳаводиси ҷамъиятии он айём, демократикунонии забони адабии тоҷикӣ, таъйини меъёрҳои забон, манбаъҳои истилоҳот мавриди баррасӣ қарор гирифтаанд рисолаҳои «Ҷанбаҳои функсионалии рушди забони адабии тоҷикӣ .
Ходими илмии Осорхонаи Айнӣ , муҳаққиқ-коромӯзи ИЗА ба номи Рӯдакии АИ ҶШС Тоҷикистон , аспиранти Институти забоншиносии АИ ИҶШС , ходими хурди илмӣ , ходими калони илмӣ , докторант -и ИЗА ба номи Рудакӣ.
Дар тӯли чиҳил соли фаъолияти эҷодӣ чун нависанда ва драманавис зиёда аз 12 асари бадеӣ, як силсила филмҳои бадеӣ ва телевизионӣ, чанд намоишномаи театрӣ эҷод кардааст.
Гулчини ҳикояву қиссаву романҳои ӯ дар авроқи маҷмӯаҳои «Ба ҷойи узр» , «Вместо извинения» , «Нони ҳалол» , «Нишони муҳаббат» , «Об – рӯшноӣ» , «Вода к добру снится» , «Нанг ва номус» , «Вода – свет» , «Роҳи Роғун дигар аст» , «Что было, то было» , «Кӯҳ бе варта нест» дастраси хонандагон гардида, филмномаҳои «Оташи зери хокистар» , «Асрори ниёгон» , «Сайди охирин» ва «Ошёни уқобон» пешкаши ҳамагон гардидаанд.
Баъдан драмаҳои «Бандаи нафс» , «Офат» , «Самаки Айёр» , «Фалакро ҳар назар аз роҳи кин аст» , «Саодати васл» , «Садди Сайҳун» -ро ба қалам овардааст, ки чанде аз онҳо сазовори ҷоизаҳо гаштаанд.
Муҳиддин Хоҷаев 23 ноябри соли 1938 дар деҳаи Николо-Александровскийи ноҳияи Азгири вилояти Ставрополи Федератсияи Русия таваллуд шудааст, зеро падараш Олимхон Махдуми Хуҷандиро соли 1930 чун мударриси Мадрасаи Ҳазрати Бобо ба Қафқози Шимолӣ бадарға карда буданд.
Соли 1956 мактаби русии 1 шаҳри Душанберо хатм карда, ҳамон сол вориди факултаи филологияи рус, сипас филологияи тоҷики Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон шуда, соли 1961 хатмаш кардааст.
Соли 1997 бо аҳли хонадонаш ба Хуҷанд бозгашта, аввал дар шуъбаи фарҳанги Ҳукумати вилояти Суғд чун ҷонишини сардор, баъдтар дар Китобхонаи давлатии ба номи Тошхӯҷа Асирӣ чун сармуҳаррир кор кардааст.
Ассистенти кафедраи таърихи ДДОЛ , аспиранти Пажухишгохи таърихи АУ ЧШС Тоҷикистон , сармуаллим, дотсент , корманди калони илмии кафедраи таърихи ДДОЛ, докторанти Пажухишгохи этнографияи АУ ИЧШС , дотсент , профессори кафедраи таърихи ИЧШС , декани шуъбаи тайёркунии ДДОЛ, профессор, мудири кафедраи таърихи Тоҷикистон ва услуби таълими таърих , профессор, мудири кафедраи таърих ва этнографияи халки тоҷики ДДХ , муассис ва директори осорхонаи давлатии этнографии «Хонаи Эргашбой» дар ш.
Муаллифи зиёда аз 10 монография, китобҳои дарси ва зиёда аз 400 маколаи илми, илми-оммави, илми-методи доир ба масъалаҳои таърих ва этнографияи халки тоҷик, масъалаҳои таърихи халки тоҷик ва халкҳои Осиёи Маркази.
Аз нимаи дуюми солҳои 60 ба ҳунарпешаи дӯстдоштаи тамошобинон табдил меёбад ва бештар дар филмҳои тиҷоратӣ нақш офарида, дар образҳои дилписанд, вале қодир ба вайрон кардани қонуни моҷароҷӯён «услуби нотакрори Белмондо»-ро намоиш медиҳАдабиёт: Дар филмҳои мазҳакавии Ф. Де Брюк «Картуш» , «Одам аз Рио» , «Бадбахтии хитойӣ дар Хитой» нақш офаридааст.
Аксарияти сенарияҳои филмҳои ҳаҷвӣ, политсиягӣ ва роҳзанӣ махсус барои Белмондо бо дарназардошти маҳорати бадеҳакории ӯ ва инчунин бе хидмати каскадёрҳо иҷро карда тавонистани мураккабтарин найрангбозиҳо навишта мешуданд.
«Пйерои девона», «Зан зан аст», «Ҷасади душмани ман», «Полис ё роҳзан», «Кӣ кист», «Одам аз Рио», «Шикори мард», «Одаме, ки ба ман маъқул аст», «Даҳшат дар шаҳр», «Меросхӯр», «Одами девсират», «Асрори Париж», «Бадбахтии хитойӣ дар Хитой», «Бозӣ бо чор даст» ва ғайра аз ҷумлаи филмҳоеанд, ки ба Белмондо шуҳрати ҷаҳонӣ овардаанд.
Барои филмҳои «Леон Морен, руҳонӣ» ва «Пйерои девона» бо ҷоизаи , барои беҳтарин нақш дар филми «Хуштолеъ» бо ҷоизаи «Сезар» , ҳамчунин бо Шохчаи нахли тилоии Кинофестивали Каннск , унвони командори Ордени санъат ва адабиёт сарфароз гардидааст.
Доруҳои ба даст овардааш «Тимогар» ва «Тимотсин» барои муолиҷаи бемориҳои ҷигар, роҳи меъдаю рӯдаҳо, узвҳои такягоҳ, ҳангоми беҳолати ҷисмонӣ истифода мегарданд.
алан, картошка ва ноки заминӣ аз лӯндаҳо , занбақ, баъзе намудҳои пиёз, сунбул, заъфарон аз пиёзак, бектошӣ, қот, баъзе хӯшаиҳо, оташгул аз муғҷаҳои асосии навда, савсан, карнайгул, қашқарӣ аз решапоя, бисёр навъҳои бед, себи худрӯй, тамашк, олболу, олу ва ғайра аз муғҷаҳои реша месабзанд.
Афзоиши ҷинсиро дар истеҳсоли меваҷот хеле кам истифода мебаранд, чунки парвариши ниҳолҳои аз тухм афзоишёбанда душвор буда, онҳо суст нуму мекунанд ва дер самар меоваранд.
28 феврали 2015, созандаи Марк Тсукерберг дар саҳифаи шахсии худ гузориш навишт, ки моҳона -ро 700 миллион нафар истифода мебаранд ва шумораи додугирифти паёмҳо рӯзона зиёда аз 30 миллиард ададро расидааст.
Ба ғайр аз ин, аз рӯи созишнома омадааст, ки дар тӯли 4 соли басташавии он, ба созандагон ва коргарони саҳмияҳои бомаҳдуд бо нархи 3 миллиард доллари ИМА ирсол мегардад.
Киров , аспиранти Пажуҳишгоҳи таърихи АИ ҶШС Тоҷикистон , сармуаллими кафедраи таърих ва таърихи ХКИШ-и ДДОЛ , лектори кумитаи хизби коммунистии в.Ленинобод , дотсент, мудири кафедраи таърихи ХКИШ-и ДДОЛ , котиби илмӣ, ҷонишини директори Пажуҳишгоҳи таърихи хизби назди КМ ХК Тоҷикистон , вазири Вазорати маълумоти оли ва миёнаи махсуси ҶШС Тоҷикистон , директори Пажуҳишгоҳи тахкикоти сиёси , профессори кафедраи таърихи сиёсии Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров , ректори Донишкадаи такмили ихтисоси кормандони маорифи в. Ленинобод , профессори кафедраи илмҳои ҷамъиятшиноси , мудири кафедраи таърихи сиёсии Донишгоҳи давлатии ҳуқуқ, тиҷорат ва сиёсати Тоҷикистон дар Хуҷанд .
Тахкикоти С. ба таърихи дигаргунсозиҳои инкилоби дар Тоҷикистон, инкишофи маданияти сотсиалистии халқи тоҷик, ташаккул ва инкишофи зиёиёни тоҷик, ҳамчунин масоили сохтмони хизби дар Тоҷикистон ва дигар чумхуриҳои Осиёи Миёна ва Казокистон бахшида шудаанд.
Дар тахияи асарҳои бунёди, аз кабили «Тоҷикистон дар шароити ҷамъияти сотсиалистии мутаракки» , «Очерки таърихи Хизби коммунисти Тоҷикистон» , «Хизби коммунисти Тоҷикистон дар давраи Чанги Бузурги Ватани» , «Таърихи Ленинобод» ва ғайра ба сифати муаллиф ва мухаррир ширкат варзидааст.
Дар Ишқобод Академияи Илмҳо Туркманистон, 35 муассисаи таҳқиқоти илмӣ, зиёда аз 10 мактаби олӣ , театрҳо, (аз ҷумла Театри опера ва балети Туркманистон, Театри академии драмаи ба номи Мулло Нафас), нашриёт , осорхонаҳо (Осорхонаи санъати тасвирӣ, осорхонаи таъриху этнография, с. таъсис 1881), китобхонаҳо, сирк, варзишгоҳҳо , филармонияи давлатӣ, киностудияи «Туркманфилм», маркази телевизион, пойгоҳҳои радиошунавонӣ фаъолият доранд.
Ибтидои садаи аз рӯйи лоиҳаи меъморони хориҷӣ дар маркази шаҳр бинои Шӯрои Халқ, Қасри эҳёи миллӣ, иншооти майдони Бетарафӣ, бинои фурудгоҳи байналмилалӣ сохта, ба истифода дода шуданд.
Самтҳои асосии фаъолияти илмӣ: равандҳои автоматӣ ва нимавтоматии лаҳимкорӣ дар зери флюс, асосҳои назариявии сохтани автоматҳо барои ҷӯшкорӣ ва манбаъҳои ҷӯшкорӣ, идораи равандҳои ҷӯшкорӣ, сохтани созмонҳои ояндадор ва маводи фаъоли оянда, металлургияи хоси барқ, истифодаи чӯшкорӣ ва технологияи ҳаммонанд дар коинот.
Дорандаи Ҷоизаи давлатии ИҶШС , Ҷоизаи Ленин , Ҷоизаи Шӯрои Вазирони ИҶШС , Ҷоизаи Шӯрои вазирони ҶШСУ , Ҷоизаи давлатии Украина , ҷоизаи «Триумф» , ҷоизаи «Энергияи глобалӣ» , ҷоизаи ба номи В. И. Вернадский .
Дар ибтидо Белл бо микрофоне, ки дар он мембранаи тунуки оҳанӣ бо электромагнит таъсири мутақобила дошт, таҷриба гузаронида, бо муҳандис Т. Уотсон дар ихтирои тарҳ микрофон, ки қобилияти интиқоли нутқи инсонро дошт, патент гирифт.
Нахустин гуфтугӯи телефонӣ 10 марти 1876 сабт шудааст, ки дар он Белл ба воситаи телефони ихтироъкардааш ба ёвари дар хонаи ҳамсоя карордошта чунин гуфт: «Мистер Уотсон, ба назди ман дароед. Шумо ба ман даркоред».
Пас аз маъмул гаштани телефонҳо ӯ фоидаи калон ба даст оварда, дар Вашингтон Пажӯҳишгоҳи ба номи А. Волтро таъсис дод ва олимони ҷавону боистеъдодро дастгирӣ мекард.
Худи Белл дар лоиҳаҳои гуногун, аз ҷумла дар соҳаи авиатсия, ҳидродинамика, истифодаи шуои рӯшноӣ (самте, ки минбаъд технологияҳои нахию оптикиро ба вуҷуд овард), таҳқиқот бурдааст.
Александр Греҳем Белл (; , Эдинбург, Шотландия — , Баддек, музофоти Шотландияи Нав, Канада) — олим, ихтироъкор ва тоҷири шотландитабори англис ва амрикоӣ, яке аз ихтироъкорони телефония, асосгузори ширкати , ки барои рушди минбаъдаи соҳаи телекоммуникатсияи ИМА асос гузоштааст
Солҳои 1988—1991 ҳамчун аспиранти кафедраи физикаи назариявии Донишгоҳи миллии Тоҷикистон бо пажуҳиши илм машғул шуда, ҳамзамон ҳамчун олими ҷавони боистеъдод барои гузаронидани таҳқиқоти илмӣ дар чаҳорчубаи аспирантура ба лабораторияи техникаи ҳисоббарор ва автоматизатсияи Институти муттаҳидаи таҳқиқоти ядроии шаҳри Дубнаи Федератсияи Русия фиристода мешаванд.
Пас аз хатми бомуваффақияти аспирантура, соли 1992 дар синни 26-солагӣ дар ИМТЯ шаҳри Дубна рисолаи номзадии худро таҳти роҳбарии олимони барҷастаи мактабҳои илмии Иттиҳоди Шуравӣ Владимир Григоревич Маханков ва устоди Донишгоҳи миллии Тоҷикистон Ҳабибулло Абдуллоев бо унвони «Таҳқиқоти назариявӣ ва моделсозии математикии баъзе системаҳои спинӣ» дифоъ менамоянд.
Солҳои 1993—1996 ҳамчун докторанти ИМТЯ шазри Дубна таҳқиқот бурда, соли 1996 рисолаи доктории худро таҳти унвони «Муаммоҳои назарияи падидаҳои ғайрихаттӣ дар магнетикҳои анизотропӣ бо дарназардошти моментҳои мултиполӣ» дар синни 30-солагӣ бомуваффақият дифоъ менамоянд.
Солҳои 2006—2019 ҳамчун директор ва баъдан ҳамчун роҳбари Институти физикаю техникаи ба номи С. У. Умарови Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон фаъолият бурда, дар ин муддат як қатор навгониҳои илмиро дар соҳаи физика ва техникаи кишвар ворид менамоянд.
Ҳикмат Муминов солҳои 2017—2020 ҳамчун ноиби президенти Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон ва раиси шўъбаи илмҳои физикаю математика, химия, геология ва техникаи Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон фаъолият бурда, саҳми арзандаи хешро дар рушди илмҳои табиатшиносӣ, дақиқ ва риёзии кишвар гузоштанд.
Ҳикмат Мӯминов (Муминов Ҳикмат Ҳалимович; 14 сентябри 1966, Душанбе, ҶШС Тоҷикистон — 21 октябри 2021, Маскав, Русия) — омӯзгор, , доктори илмҳои физикаву математика , узви вобастаи АИ ҶТ , академики АИ ҶТ .
Хулоса, дигаргуниҳо дар қисмҳои алоҳидаи девораи шараён, нумӯи минбаъдаи бофтаҳои фиброзӣ ва ҷамъ шудани холестерину баъзе моддаҳои дигар ба инкишофи атеросклероз заминаи мусоид фароҳам меоранд.
Тадбирҳои пешгирии атеросклероз аз иҷрои маслиҳат ва тавсияҳои табиб дар боби тарзи ҳаёти солим иборат буда, имкон медиҳанд, ки девораи шараён иллат нагирад ва холестерин аз ҳад зиёд ғун нашавад.
Бағоят суст шудани кори мушакҳо , истеъмоли зиёди хӯроки серчарб ва серангиштоб, ки боиси фарбеҳшавӣ мегардад, камии витаминҳо дар хӯрок ва тамокукашӣ низ ба пайдоиши атеросклероз мусоидат мекунанд.
Дар пайдоиш ва инкишофи атеросклероз тағйироте, ки дар бофтаву ҳуҷайраҳои девораи шараён рух медиҳанд, инчунин амалиёти биокимиёвӣ мавқеи муҳим ва ҳатто ҳалкунанда доранд.
Қайд кардан лозим аст, ки ҳоло таълимот ва афкори Фатҳуллоҳ Гюлен дар саросари олами муосир дастгирӣ ёфта, ҳамасола дар ҳар минтақаи ҷаҳон конфронс ва семпозиумҳое баргузор мегарданд, ки дар он мақоми таълимоти гюлениро дар соҳаҳои маориф, тандурустӣ, ҷомеашиносӣ, фалсафа, дини ислом ва ғайра баррасӣ мекунанд.
2 ноябро 2008 Миср — шаҳри Қоҳира, дар рафти конфронси «Расму суннати фарҳангии Миср ва Шарқ: аз даврони атиқа ба ҷаҳонишавӣ» олимони рус, олмонӣ ва австралиягӣ атрофи таълимоти Фатҳуллоҳ Гюлен баромад карданд;
Заминаи таълимоти Гюленро аввалан Қуръони Карим, суннати Ҳазрати Муҳаммад ва баъдан фикру таълимоти безаволи мутафаккирон ва орифони Шарқ ба монанди Саъдии Шерозӣ, Ҳофизи Шерозӣ, Мавлоно Ҷалолуддини Муҳаммади Румии Балхӣ, Анварӣ, Абдураҳмони Ҷомӣ, Муҳаммад Ғаззолӣ, Имом Раббонӣ, Абдулқодир Гелонӣ ва ғ.
Ҳамчунин дар яке аз мусоҳибаҳояш қайд мекунад, ки осори нависанда ва мутафаккирони зиёди Ғарбу русро ба монанди Шекспир, Балзак, Волтер, Руссо, Кант, Золя, Гёте, Гюго, Камю, Сартр, Рассел, Пушкин, Толстой, Гогол, Достоевский ва ғ.
Гюлен дар таълимот ва осори худ исломро танҳо аз як нуқтаи назар шарҳ надода, баръакс такя ба фикри орифони мустаснои ислом карда, ҳақиқати дини мубинро барои насли муосир бо оҳанги ҷадид равшан месозад.
Гюлен дар таълимоташ барои мувозинати ҳаёти дунявӣ ва ухравӣ маорифпарварӣ, таълиму тарбия, илмомӯзӣ, фидокорӣ, вафо, ҳаёти маънавӣ, маърифатуллоҳ, илм ва дин, инсони комил, ҳусни тафоҳум, таҳаммулпазирӣ, ҳикмати инсондӯстӣ, гуфтугӯи тамаддунҳо ва дигар арзишҳои маънавии башариро асос дониста, барои дар ҳаёт амалӣ кардани онҳо муҳит ва ҳамагонро ташвиқ мекунад, ки инсон бояд тамоми дороияшро барои «хидмати башарият» равона кунад.
Ӯ доим дар талоши тарбияи насле аст, ки чунин муаррифияш мекунад: «Насли заррин наслест, ки соҳиби ақлу ҳуши бо илмҳои муосир равшан, дили бо имон мунаввар мебошад. Он обидаи ахлоқ на барои худ, балки барои беҳбудии башарият зиндагӣ мекунад».
Вақте солҳои 90-и асри ХХ ҷомеашинос ва файласуфи амрикоӣ Сэмюэл Хантингтон доир ба «бархӯрди тамаддунҳо» аввалин мақолаашро чоп мекунад, ҷаҳон як навъ ба бархӯрди динҳо тайёрӣ медид.
Ҳар душворие, ки миёни намояндагони динӣ ба назар мерасид ва ҳар вақте амалиётҳои террористии ифротгарон дар расонаҳои дунё сару садо баланд мекард, ҷомеа тамоми ин падидаҳоро аз нигоҳи «бархӯрди тамаддунҳо»-и Хантингтон баҳо медод.
Аммо ҳаракати ҷамъиятии «Хидмат» дар заминаи таълимоти Гюлен нишон дод, ки падидаи мазкур болои ҳамл ва тарғиби фикрии беасоси як зумра ҷангхоҳон бино шудааст, ки аз кашмакашиҳои ҷаҳонӣ фоида мебинанд.
Барои сар назадани чунин бархӯрдҳои фарҳангӣ Гюлен бар ин назар аст: «азбаски дунё гирифтори хусумат ва низоъҳои гуногун аст, ба дӯши ҳар фарди ҷомеа вазифаи таълифи байн ва ё худ масъулияти миёнарав меафтад. Новобаста ба он ки ин низоъ миёни ду шахс аст, миёни ду оила аст, миёни ду ҷомеа ва ё ду давлат аст, ҳар фарди оқил ва соҳибирода бояд ҳамчун миёнарав барои истиқрори сулҳу субот дар рӯи замин саҳм гузорад».
Ҳамчунин бояд қайд кард, ки соли 1998 Фатҳуллоҳ Гюлен дар доираи барномаи таҳаммулпазирӣ ва гуфтугӯи тамаддунҳо бо хохоми яҳудиён Элияҳу Бахсӣ вохӯрд.
Ҳамин тавр соли 1998 фонди «Диалоги Авруосиё» низ барои ташвиқи зиёиён ва сарони ҳукумат дар раванди таҳаммулпазирӣ ва гуфтугӯи тамаддунҳову адён бунёд мешавад.
Аъзоёни фонди мазкур Туркия, Федератсияи Русия, Озарбойҷон, Белоруссия, Гурҷистон, Қазоқистон, Қирғизистон, Молдова, Тоҷикистон, Туркманистон, Украина, Эстония мебошанд.
Ҳоло дар Тоҷикистон низ шуъбаи «Диалоги Авруосиё» аз соли 2007 фаъолият мекунад, ки барои рафъи мушкилот ва беҳбудии ҷомеа зиёиён, нависандагон, шоирон, олимон, рӯзноманигорон, ҳунармандон, профессорон, номзадҳои илм, донишҷӯён ва афроди қишрҳои гуногуни ҷомеаи шаҳрвандиро ба ҳам меорад.
Гюлен дар мақолае, ки 12 сентябри ҳамон сол дар рӯзномаи « » чоп шуд, ҳамла ба Маркази тиҷоратии ҷаҳонро маҳкум карда чунин гуфт: «Мусулмон террорист буда наметавонад ва террорист ҳам мусулмон нест!» Ӯ дар мақолааш бо лаҳни қатъӣ қайд мекунад, ки чеҳраи поки ислом бо дасти ашхоси ба ном мусулмон сиёҳ карда мешавад.
Ҳамон рӯзҳо тавсияи Гюлен чунин буд, ки исломро мебояд аз сарчашмаҳои ноби худ омӯхт, на ин ки аз нигоҳи гуфтор ва рафтори як қатор авбошони ба ном мусулмон.
Ӯ дар рафти яке аз мусоҳибаҳояш Усома ибни Лоданро ваҳшӣ номида илова мекунад: «Барои ман яке аз шахсони манфуртарини рӯи замин Усома ибни Лодан аст, зеро ӯ чеҳраи пок ва нуронии дини мубини исломро олуда кардааст».
Ҳамчунин дар мусоҳиба бо нашрияи олмонии «Зюддойче Цайтунг» ӯ қайд мекунад: «Дар таърихи ислом ҳамеша ёфт мешуданд гурӯҳҳои мутаассибе, ки нисбат ба ҷамъиятҳои дигар фишор меоранд, инсонҳоро ба қатл мерасонанд ва бад-ин васила ба дини худ хиёнат мекунанд. Яке аз охирини ин гурӯҳҳо ал-Қоида буд ва ҳоло ДИИШ сар задааст. Ҳаминаш намерасид. ДИИШ исломро бадном мекунад. Амалкарди онҳо аз як ваҳшигарие иборат аст. Ҳар касе ки андешаҳои зиддиисломӣ дошта бошад, дар пайи амалкарди инҳо худро ҳақ меҳисобад. Ин ҳолат хоби инсонро мепаронад. Мутаассифона, олами ислом дар муқобили чунин қазия мавқеи чандон равшану мушаххасе баён накард. Инро дар ҳаққи олимони Маккаву Мадина ҳам гуфтан мумкин аст, дар ҳаққи олимони Мисру Туркия ҳам».
Дар давоми мусоҳиба Гюлен сифати ҷангиёни ДИИШ-ро ин зайл меорад: «Ҷангиёни ДИИШ афроди ҷаҳолатпешаанд ва аз дини худ андаке бошад ҳам огоҳӣ надоранд. „Ҷанги муқаддасе“, ки онҳо бофтаанд, танҳо аз ваҳшонияте иборат аст».
Фатҳуллоҳ Гюлен дар рафти яке аз суҳбатҳояш иброз медорад, ки миёни мардум зарбулмасале ҳаст: «Оташ ҳар ҷое афтад, аввал он ҷоро ба коми худ фуру мебарад», аммо ман мегӯям: «Оташ ҳар ҷое афтад, аввал маро ба комаш фуру мебарад!».
Дар доираи фаъолиятҳои мазкур фонди « ?» аллакай дар як қатор давлатҳои ҷаҳон марказҳои касбомӯзиву забономӯзӣ, беморхонаҳо, ятимхонаҳо, толорҳои варзишӣ ва китобхонаҳо сохтааст.
Бояд қайд кард, ки вақте соли 2009 шаҳраки Уялии Тоҷикистонро сел зада талафотҳои зиёди моливу моддӣ пас аз худ монд, фонди « ?» ба 2 ҳазору 500 сокини осебдидаи маҳаллӣ кумаки моддӣ-ғизоӣ кард.
Илова ба кумакҳои мазкур Фонди « ?» барои сокинони осебдидаи минтақа ба Президенти ҷумҳурӣ кишвар Эмомалӣ Раҳмон ба миқдори 350 ҳазор доллари амрикоӣ кумакпулӣ тақдим мекунад.
Дар радифи мушкилоти ҷомеаи муосир аз ҳаёти Ҳазрати Муҳаммад , саҳобагон ва бузургону олимони гузаштаи дини мубин мисолҳо оварда, роҳи дурусти ҳалро аз он сарчашма меҷӯяд.
Ҷиҳати ҷолиби шахсияташ ин аст, ки вақто дар он замон имомхатибон ҷомеаро ба масҷидсозӣ ташвиқ мекарданд, Гюлен таваҷҷуҳи мардуми туркро бештар ба тарбия ва таҳсили толибилмон дар раванди омӯзиши илмҳои дақиқ, санъат, фарҳангшиносӣ, таърих, ҷомеашиносиву ҳикматомӯзӣ, эҳтиром нисбат ба арзишҳои байналмилалӣ равона мекунад.
1996 — Ассотсиатсиаи соҳибкорон ва саноаткорони турк ба Фатҳуллоҳ Гюлен ҷоизаи «Шахсияти сол»-ро барои саҳмгузорӣ дар таҳаммулпазирӣ тақдим намуд;
2004 — Ташкилоти Руҳонияти Қирғизистон ба Фатҳуллоҳ Гюлен барои фаъолият дар соҳаи маориф, саҳмгузорӣ дар истиқрори сулҳи байналмилал ҷоизаи «Таҳаммулпазирӣ ва сулҳ»-ро тақдим намуд;
Ҷомеашиносон ба ин назаранд, ки асосан ҳаракати «Хидмат» барои баланд бардоштани сатҳи саводнокӣ, беҳбудии вазъи иҷтимоӣ ва аз байн бурдани ихтилоф миёни ҷомеаи башарӣ талош меварзад.
Ба андешаи ӯ ҳар тақдир ва таҳсине, ки нисбати ин ҳаракат ва шахсияти ӯ гуфта мешавад, ҳаққи он қаҳрамонҳоест, ки дар ақсои олам барои беҳбудии башарият хидмат мекунанд:
Ҷиҳатҳои назарраси муассисаҳои таълимии мазкурро ҷомеашиносону маорифпарварон чунин қайд мекунанд: дорои таҷҳизоти замонавӣ, баробарӣ миёни писарон ва духтарон, риояи ҳаққу ҳуқуқи толибилмону омӯзгорон новобаста ба нажод, эътиқод ва миллат, савияи баланди таълим ва тарбия, таълим бо забони англисӣ ва ғ.
Ҳамчунин бояд қайд кард, ки асарҳои зиёди ӯ ба забонҳои гуногуни ҷаҳон тарҷума шудаанд: олмонӣ, русӣ, англисӣ, дарӣ, озарбойҷонӣ, фаронсавӣ, ҷопонӣ, хитоӣ, арабӣ, курдӣ, булғорӣ, қазоқӣ, қирғизӣ, албанӣ, фаронсавӣ, испанӣ, босниягӣ, чехӣ, итолиёӣ, куриёгӣ, лаҳӣ, литвиягӣ, португалӣ, туркманӣ, паштунӣ, юнонӣ ва ғайра, ки дар ҷамъ бештар аз 30 забонро ташкил медиҳанд.