polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Дар ин давра Бонки давлатии ИҶШС системаи пулию қарзиро тавассути идораҳои дар ҷумҳуриҳо мавҷуд буда, идора намуда, сиёсати ягонаи пулию карзии мамлакатро тартиб медод, фаъолияти бонкҳои дигарро танзим ва назорат мекард.
Баъдтар, яъне соли 1991, Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар асоси Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи Бонки миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон», ба Қарори худ аз 28 июни соли 1991 раками 332 Бонки миллии Ҷумҳурии Тоҷикистонро таъсис дод.
Баъдан бо Қарори Шӯрои Вазирони ИҶШС таҳти 1118 аз 6 октябри соли 1987 муайян карда шуд, ки дар ҷумҳуриҳо, аз ҷумла дар Ҷумҳурии Шӯравии Сотсиалистии Тоҷикистон бонкҳои ҷумҳуриявии зерин ташкил карда шаванд:
Аз сабаби он ки ба тамоми аҳолию субъектҳои хоҷагидорӣ Бонки давлатӣ, Бонки сохтмон ва Бонки амонатгузорӣ хидмат мерасониданд, баъд аз ташкил шудани бонкҳои дар боло номбурда, вазифаи бонкҳои амалкунанда, байни ҳамаи бонкхо тақсим карда шуданд.
Низоми бонкӣ дар Тоҷикистон дар заминаи шабакаи бонкии замони шӯравӣ ва бонкҳои хусусии нав бунёд гардида, дар солҳои истиқлол зина ба зина инкишоф ёфт, имрӯз ба яке аз соҳаҳои аҳамиятнок ва тезтараққиёбандаи иқтисод табдил гаштааст.
Аз соли 1959 то соли 1987 дар Ҷумҳурӣ асосан се бонк, мъне Идораи Ҷумҳуриявии Бонки давлатии ИҶШС, Идораи Ҷумҳуриявии Бонки сохтмони ИҶШС ва Бонки амонатгузорӣ фаъолият мекарданд.
Солҳои 2002—2005 дар вазифаҳои декани факултети омӯзиши ғоибона, муовини ректор оид ба тарбия, масъалаҳои иҷтимоию иқтисодӣ ва таълими Донишкадаи тарбияи ҷисмонии Тоҷикистон кор кардааст.
Муаллифи 4 асару зиёда аз 40 мақолаҳои илмӣ, илмию методӣ мебошад, ки дар онҳо масъалаҳои забоншиносӣ ва тарбияи ахлоқиро мавриди баррасӣ ва омӯзиш қарор додааст.
Солҳои 2005–2007 ҳамчун ёрдамчӣ ва муовини ректори Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи С. Айнӣ оид ба корҳои тарбиявӣ, 2007–2010 мудири кафедраи забони тоҷикии донишгоҳи номбурда кор кардааст.
Муаллифи якчанд мақолаҳои илмӣ ва илмию методӣ, дастурҳои таълимиву методӣ, аз ҷумла «Такмили тадриси забони тоҷикӣ» , «Пажӯҳиш ва дастовард» , «Маҷмӯаи илмию методӣ» мебошад.
Калимасозии исм бо пасвандҳо, Д., 2010; Идоракунии ҷузъу томҳо дар шароити осоишта, Д., 2010; Феҳристи адабиёти шевашиносӣ , Д., 2010; Ошёни сухансароён , Д., 2011; Ихтисораҳо дар «Шоҳномаи Фирдавсӣ» // Фарҳанг, 3, Д., 1995; Вожаи духтар – воҳиди этнолингвистӣ // Фарҳанг, 11–12, Д., 2002; Моро кӣ забондон мекунад // Роҳнамо, 12–13 , Д., 2003; Мавқеи фразеологизмҳо дар ашъори Маликушшуаро Тақии Баҳор // Ҷавонон ва ҷаҳони андеша, Д., 2005; Роҳу воситаҳои ифодаи ҷинсият ва падежҳои забони русӣ дар забони тоҷикӣ // Такмили тадриси забони тоҷикӣ , Д., 2005; Усулҳои тадриси пешояндҳои забони тоҷикӣ дар гурӯҳҳои русӣ // Актуальные проблемы преподавания государственного языка и других народных языков.
Материалы международной научной конференции, посвященной 10-летию образования РТСУ и году арийской цивилизации), Д., 2006; Ҷойгоҳи зарбулмасалу мақол дар ашъори Маликушшуаро Тақии Баҳор // Паёми донишгоҳи омӯзгорӣ, 1 , Д., 2010; Пасвандҳое, ки исми маънӣ месозанд // Ахбороти АИ ҶТ , Д., 2009, 2.
Аз соли 2009 то ба имрӯз мудир ва иҷрокунандаи вазифаи дотсенти кафедраи сиёсатшиносии Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ мебошад.
Яке аз дастовардҳои муҳим дар таҳқиқи физикаи шиҳобҳо падид омадани назарияи порашавии квазибефосилаи ҷисми шиҳобҳо ва методикаи татбиқи он ҳангоми тафсири аксҳои шиҳобҳо бо мақсади муайян намудани андоза, массаи маводди порашуда ва зичии шиҳобпораҳо мебошад (П. Б. Бобоҷонов, Г. Г. Новиков, В. Н. Лебединес, А. В. Блохин).
Аз рӯйи мушоҳидаҳои радиолокатсионии садҳо ҳазор пайи шиҳобҳо тақсимоти фазоии ҷараёни ҳавоӣ дар минтақаи шиҳобии атмосфера сохта, равандҳои беионшавии пайи онҳо таҳқиқ карда шуданд .
Қайди шиҳобҳои ниҳоят суст бо ёрии системаи радиотехникии «Горизонт» ва санҷиши зондии яквақтаи атмосфера бо ёрии истгоҳи худкори ионосферӣ имкон дод, ки нақши шиҳобҳо дар иондоршавии қабатҳои болоии атмосфераи Замин муайян карда шавад .
Олимони тоҷик суръати бодро дар қисмати поинии ионосфера аз рӯйи сайри ғайриякҷинсагиҳои ионосферӣ андоза карда, дар муқоиса бо мушоҳидаҳои радиолокатсионии сайри пайи шиҳобҳо суръати ҷараёнҳои ҳавоиро дар баландиҳои гуногун муайян намуданд.
Солҳои 1968–70 олимони Институти астрофизикаи АИ Ҷумҳурии Тоҷикистон дар ҳайати экспедитсияи истивои -и шиҳобӣ дар Африқо таҳқиқоти илмӣ карда, радиантҳо ва мадори шиҳобҳои Нимкураи Ҷанубӣ, инчунин реҷаи бодии қисмати болоии атмосфераи минтақаи истивоии Заминро муайян намуданд.
Дар натиҷаи таҳқиқот бузургии воридоти моддаи шиҳобӣ дар баландиҳои 80–120 км, тақсимоти радиантҳои шиҳобҳои тасодуфӣ дар минтақаи истивоии гунбади осмон муайян ва феҳристи мадори якчанд ҳазор шиҳоби тира тартиб дода шуд.
Мадори зиёда аз 500 шиҳоби дурахшон аз рӯйи мушоҳидаҳои аккосӣ ва 5000 шиҳоби тира аз рӯйи мушоҳидаҳои радиолокатсионӣ дар хатти истиво, ки олимони тоҷик муайян кардаанд, ба Бонки умумиҷаҳонии маълумоти Иттиҳоди байналмилалии ахтаршиносӣ дохил карда шуданд.
Олимони тоҷикистонӣ А. Ф. Заусаев, А. И. Пушкарев бонки маълумоти мадори кеплерии ҷозибавии ҷирмҳои хурди атрофи 9 сайёраи бузургро барои 20 ҳазор сол тартиб доданд, ки он барои таҳқиқи таҳаввули ҷирмҳои хурди Манзумаи Офтоб бо муваффақият истифода мешавад.
Усулҳои радиотехникии таҳқиқи шиҳобҳо солҳои 60 садаи оғоз ёфта, дар таҳқиқи ионосфераи Замин, паҳншавии радиомавҷҳо ва алоқа дар Манзумаи Офтоб нақши амиқ гузоштанд.
Солҳои 80 садаи олимони Институти астрофизика падида -и таъсири ҳодисаҳои ионосферӣ ба зилзиларо ошкор намуда, дар якҷоягӣ бо олимони Институти геология, сохтмони ба заминҷунбӣ тобовар ва сейсмологияи АИ Ҷумҳурии Тоҷикистон усули пешгӯӣ намудани зилзилаҳои харобиоварро дар муҳлатҳои кӯтоҳ пешниҳод карданд .
Таҳқиқоти маҷмӯи -и бисёрсолаи шиҳобҳо дар Итститути астрофизикаи АИ Ҷумҳурии Тоҷикистон ҷамъоварии маълумоти пурраро доир ба нуқтаи тобиш , суръат, масса, зичӣ ва мадори ҳазорҳо шиҳоб фароҳам овард.
Параметрҳои физикавӣ ва реҷаи бодӣ дар минтақаи шиҳобии атмосфераи Замин муайян карда, саҳми шиҳобҳо дар иондоршавии қабатҳои болоии атмосфера ва воридшавии моддаҳои шиҳобӣ ба Замин, Зуҳра ва Миррих баҳо дода, ассосиатсияҳои нави шиҳобӣ – гурӯҳҳои шиҳобҳои аносири мадорашон наздик муайян карда шуданд.
Аз рӯйи мушоҳидаҳои фотографии шиҳобҳои олимони тоҷик (Л. Н. Рубсов, В. М. Колмаков, Р. Ш. Бибарсов, Р. П. Чеботарев) феҳристи мадори шиҳобҳо тартиб дода шуд, ки он ба Бонки умумиҷаҳонии маълумоти шиҳобҳои Иттиҳоди байналмилалии ахтаршиносӣ дохил карда шудааст.
Дар солҳои истиқлоли Тоҷикистон олимони тоҷик таҳаввули тӯдаҳо -и шиҳобӣ, мадори зузанабҳои кӯтоҳдавр ва астероидҳои наздик ба Заминро васеъ таҳқиқ намуда, дар бораи шакли тӯдаи шиҳобҳо ва динамикаи сели шиҳобҳо маълумоти тозаро ба даст оварданд.
Дар асоси ин маълумот ҳодисаҳои физикавӣ дар шиҳобҳо омӯхта, таснифоташон тартиб дода, андозаи пардаи туманноки дурахшони шиҳобҳо муайян, ҳодисаи коҳиши ҷисмии шиҳобҳо ба пораҳои калон ва ҳаракату нурафкании онҳо таҳқиқ карда шуд.
Таҳқиқи таркиб ва ҳаракати шиҳобҳо бо роҳи мушоҳидаҳои оптикӣ, радиолокатсионии шиҳобҳо, мушоҳидаи рӯшноии бурҷҳои дувоздаҳгона, ба қайд гирифтани баҳамбархӯрии шиҳобҳо бо ёрии датчикҳои радифҳои маснӯи Замин ва зондҳои кайҳонӣ, омӯзиши ҳаракати сели шиҳобҳо бо усулҳои механикаи осмонӣ сурат мегирад.
Ахтаршиносии шиҳобӣ, астрономияи метеорӣ, шиҳобшиносӣ — фасли ахтаршиносӣ, ки таркиб, пайдоиш ва таҳаввули шиҳобҳо -ро дар фазои байнисайёравӣ меомӯзад.
Солҳои 1993–2000 дар Донишгоҳи давлатии шаҳри Хоруғ ба номи М. Назаршоев дар вазифаҳои мудири кафедраи забонҳои хориҷӣ, декани факултети таърих ва муовини ректор оид ба равобити хориҷӣ, ҳамзамон солҳои 1999-2000 ҳамчун сарвари маркази Барномаи «Инсоншиносӣ» дар Донишгоҳи давлатии шаҳри Хоруғ ба номи М. Назаршоев кор кардааст.
Дар муддати зиёда аз 30 соли фаъолияти омӯзгориаш дар донишгоҳи омӯзгорӣ, Донишгоҳи давлатии шаҳри Хоруғ ва ҳамчунин сарвари Барномаи «Инсоншиносӣ» садҳо мутахассисони маълумоти олидорро аз рӯи ихтисоси забони англисӣ ва фанҳои байнисоҳавии гуманитарӣ тайёр намудааст.
Дар таълифотҳояш масъалаҳои глобалии экологӣ, муносибатҳои миллӣ, ташаккули давлати ҳуқуқӣ, демократикунонии ҷомеа ва рушди ҷомеаи шаҳрвандиро баррасӣ намудааст.
Тавре худи ӯ мегӯяд, пас аз он ки дар даҳсолагӣ Қуръонро ҳифз намудам, дар синни дувоздаҳсолагӣ ашараро аз худ кардам, ки ин ҳам як намуди тиловати Қуръон бар тариқи гуногун мебошад.
Вале новобаста аз ҳама ин мушкилот яке аз олимоне, ки дар ин маҳфил ҳузур дошту бо ман аз пеш ошноӣ пайдо карда буд, аз ман дархост кард, ки даҳ дақиқа Қуръон бихонам.
Тавфиқе аз ҷониби Худованд буд ва дар ин ҳангом масҷид пур аз одам шуд ва ҳама аз ман мехостанд, ки боз ҳам бештар ба тиловат машғул бошам ва ман тиловат мекардаму мардум ба ман гӯш медоданд.
Ҳамин тариқ Шайх Абдулбосит бештар дар моҳи мубораки Рамазон аз тарафи кишварҳо ва маҳфилҳои гуногуни исломӣ даъват мешуд ва барои онҳо тиловати Қуръони карим мекард.
Аз ҷумлаи кишварҳое, ки Шайх Абдулбосит ба он кишварҳо сафар кардааст, кишвари Ҳинд, Лондон, Фаронса ва ғайра мебошанд, ки ӯ дар ин кишварҳо низ мақоми хоса дорад.
Насаби хонаводагии вай аз курдҳои муҳоҷире мебошад, ки ба ҳангоми лашкаркашиҳои Салоҳуддин Айюбӣ ба ҳамроҳи вай ба теъдоди касире аз Туркия ба Миср муҳоҷират карданд.
Пас аз инки Абдулбосит ба синни 12 солагӣ расид аз ҳар шаҳр ва русто дар устони Қино ва махсусан аз ҷониби Осфун Аламтоъна даъватҳое ба сӯи ӯ равона шуд, чаро ки гувоҳи устод Салим, ки ба Абдулбосит эъто шуда буд нуқтаи итминони ҳама мардум буд.
Абдулбосит Муҳаммад Абдуссамад (, машҳур ба Қорӣ Абдулбосит; 1927, Армант, Миср — 30 ноябри 1988, Қоҳира, Миср) — яке аз ҳофизон ва қориёни бузурги Қуръон, ки тавоноии хос дар қироати Қуръон бо савти хуш дошт.
Ӯ муаллифи мақолаҳо ‒ маълумотномаҳои мухтасар оид ба шоирону насрнависон, адибони гузаштаи форс-тоҷик ва муосири тоҷик дар китоби «Литературный энциклопедический словарь» мебошад.
Дар кори донишномаҳои «Таджикистан» , «Душанбе», «Кӯлоб», «Донишномаи мухтасари кӯдакон ва наврасон», «Фарҳанги мардуми тоҷик», «Энциклопедия таджикско-персидской прозы» чун муҳаррир ва муаллифи баъзе мақолаҳо иштирок кардааст.
Муаззам Диловаров якчанд китобро, аз ҷумла «Авесто» , «Готҳо»-и Зардушт (муассисаи нашаротии «Асотир», Теҳрон, 2003; ба муносибати бузургдошти Зардушт), "Бундаҳишн " , «Бахтиёрнома»-и Дақоиқии Марвазӣ (Д., 2008; ба муносибати Соли забони тоҷикӣ ва 1150-солагии Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ), «Самаки айёр» , «Рубоиёт»-и Умари Хайём , "Наврӯзнома "-и Умари Хайём , «Бадоеъу-л-вақоеъ»-и Зайнуддин Маҳмуди Восифиро аз хатти форсӣ баргардон карда, бо муқаддима, тавзеҳот ва шарҳи луғат ба чоп расонидааст.
Ҳамзамон муаллими фанҳои Алифбои ниёгон ва Забони тоҷикӣ дар ДДМТ ва Донишкадаи андоз ва ҳуқуқ (ҳоло Донишгоҳи давлатии молия ва иқтисоди Тоҷикистон; 1997‒2012).
Муаззам Диловаров (Диловаров Муаззам Аъзамович; тав. 11 июли 1946, деҳаи Шодаки ноҳияи Қалъаихум, ҶШС Тоҷикистон) — филолог, муаллим ва муҳаррири тоҷик.
Ӯ дастовардҳои ғании адабиёти хаттию шифоҳии халқи тоҷик ва таҷрибаи ғании адабиёти русу халқҳои собиқ шӯравӣ ва ҷаҳониро ба ҳам омезиш дода, «Хонадони хушбахт», «Таҳзиб-ус-сибён» , «Қизбола ё ки Холида» , «Аҳмади девбанд» , «Мактаби куҳна» , «Ятим» барин асарҳо навишта, бачагонро дар рӯҳи нотарсию далерӣ, ҷавонмардӣ, садоқат ба халқу ватан, илму ҳунаромӯзӣ, накӯкорӣ ва ғайра тарбия кардааст.
Ортиқов, Озод Аминзода, М. Ҳакимова, Нӯъмон Розиқ ва дигарон ба воситаи осори худ ва тарҷумаи беҳтарин асарҳои кӯдакони русу халқҳои собиқ шӯравӣ ва ҷаҳонӣ дар рушду камол ва инкишофи адабиёти бачагони тоҷик саҳми бориз гузоштаанд.
Шеъру суруд, тарона ва достонҳои сершумори М. Миршакар («Мо аз Помир омадем», «Неъмат», «Федка», «Бачагони Ҳиндустон» ва ғайра) аз дӯстдоштатарин асарҳои бачагони мо буда, дар ташаккулу инкишофи адабиёти бачагони тоҷик таъсири зиёд расондаанд.
Охири солҳои 50 ва аввали солҳои 60 садаи чун дар тамоми адабиёти калонсолони шӯравии собиқ ва адабиёти тоҷикӣ гардиш ё давраи тоза дар адабиёти кӯдак маҳсуб мешавад.
Ин солҳо давраи мубориза дар роҳи даст кашидан аз умумигӯии безоркунанда, осори берӯҳу забонзаду такрори маҳз ва рӯ овардан ба мушаххасгӯиву муассирнависӣ, ба сӯи хаёлангезӣ, латофату назокат ва равонию поккорӣ дар забону тарзи баён аст.
Бори нахуст дар таърих шеъри кӯдакони тоҷик ба шеъри шифоҳии кӯдакон дар ҳамоғӯшии танготанг қарор дошт ва шеъри шоирони тоҷик ба шеъри шифоҳии кӯдакон сахт даромехту омезиш ёфт.
Ин шоирон на танҳо андарзу ҳикмат, афсонаю ҳикоёти халқиро ба назм даровардаю такмил дода, ба рӯҳи замон ва талаботи хонандаи имрӯз мувофиқ мекарданд, балки асарҳои худро низ бо ҳамон сабки нигориши хос, зарбу оҳанги шӯхи таъсирбахш ва ҳаяҷонангезии асарҳои халқӣ навиштаанд.
Маҳз ба воситаи навиштаҳои онҳо жанрҳои гуногуни асарҳои бачагона — шеъру тарона, достону афсона, суруду марш, чистону кистону тезгӯяк, достон, повесту ҳикояҳои реалистӣ ва ғайра хеле равнақ ёфт.
Мирзо («Санговдавак», «Баррача рӯяд аз замин», «Чилдухтарон», «Гунҷишкак», «Достак», «Шайтони бекалӯшу маҳсӣ», «Афсонаи сесона, се мурғи дари хона», «Гулҳои даста баста», «Аз гаҳвора то майдон», «Як қатра офтоб», «Як даста гул»…), А. Шукӯҳӣ («Баррачаи гурезпо», «Ил-18 омад», «Об аз куҷо меояд», «Асад ва Самад»), Б.
Ҳошимӣ («Соябони садранга», «Офтобак», «Хати амонӣ», «Парасту», «Ман алифбо мехонам» , «Нинӣ ба по шуд», «Аз як-як то лак-лак», «Кулча чаро ширин аст?» «Ре мегӯям ман бурро!» «Бачаҳову кӯчаҳо», «Чаро шамолак вазид? , С. Маъмур , М. Ғойиб , Ю.
Аҳмадзода («Тӯҳфаҳо», «Мурғобӣ, чӣ мекобӣ?», «Хурсандӣ», «Ҳулбӯ», «Садсола шаве, дурроҷ», «Чидамағз барои кӯдакони нағз», «Панҷоҳ барг», «Парвин», «Мӯрчае дона ёфт»), Латофати Кенҷа («Лолаарӯсак», «Таронаҳо», «Марҷони ранга», «Сандуқчаи марворид», «Афсонаи Тиллонур», «Мусича ва Дурдона», «Гурбаи Сомон ва чӯҷаи Ораш», «Қофиябозӣ», «Нома ба бародар», «Наҷотбахши дунё кист?» ва ғайра), А. Раҳмон , Ҳ.
Одатан зери ин мафҳум асарҳои сершумори халқӣ, осори пандомези классикони адабиёти форс-тоҷик, инчунин намунаҳои адабиёти ҷаҳонӣ «Робинзон Крузо»-и Д. Дефо, «Саргузашти Гулливер»-и Ҷ.
Адабиёти бачагон саршор аз ҷӯшу хурӯши зиндагӣ, шавқу шодӣ, ҳаракату амалиёт буда, бо забони равону сода, оҳанги муассири шоирона ва пур аз самимияту дилгармӣ навишта мешавад, то ки бачагон ҳангоми мутолиа ба шавқ омада, дилашон ба зиндагӣ гармтар гардад.
Адабиёти бачагон дар тарбияи инсонсозии насли наврас нақши комил дорад адабиёти бачагон ҳам мисли тамоми адабиёти калонсолон муҳимтарин масъалаҳои давр — ҷангу сулҳ, мубориза барои тантанаи адлу инсофу ростӣ, озодию истиқлоли миллӣ ва адолати иҷтимоӣ дар рӯи замин, ҷоннисорӣ дар роҳи саодати халқу ватани азиз, далерию мардонагӣ, муҳаббат ба арзишҳову муқаддасоти миллию аҷдодӣ, арҷ гузоштан ба анъанаҳои бузурги гузаштагон, ба одобу ахлоқи ҳамида, одамият, таълиму тарбия, ҳусни инсон ва ғайраро дар рӯҳи башардӯстии олӣ таҳлилу баррасӣ ва тадқиқ менамояд.
Соҳаи дигари адабиёти бачагон таълифи асарҳои драматургӣ барои бачагон мебошад («Тошбек ва Гулқурбон», «Дур аз сарҳад»-и М. Миршакар, «Ғори аҷинаҳо»-и Гулрухсор, нахустин операҳо барои кӯдакон бо унвонҳои «Хонаи Заргӯшбибӣ», «Ҷингилапо»-и Н. Бақозода) ва ғайра Суруднависӣ барои бачагон хеле равнақ гирифт.
Нақшу нуфузи тарҷумаи асарҳо барои кӯдакону наврасон аз адабиёти русу адабиёти халқҳои шӯравии собиқ ва олам дар такмил ва инкишофу равнақи адабиёти бачагони тоҷик басо бузург аст.
Хусусан асарҳои барои кӯдакон иншонамудаи А. Пушкин, М. Лермонтов, А. Толстой, М. Горкий, В. Маяковский, Н. Островский, К. Чуковский, С. Михалков, С. Маршак, В. Катаев, Н. Носов, А. Барто, А. Алексин ва дигар адибони ҷаҳон ганҷинаи адабиёти бачагони тоҷикро ғанитару пурсарваттар гардонда, дар қувват гирифтани ҷанбаи ҳаётию реалистӣ ва ташаккули сабки хоси ин адабиёт нақши бузург гузоштаанд.
Дар адабиёти бачагон баробариинкишофишеъру достон ва ҳикояю афсона ба воситаи асарҳои М. Миршакар , А. Баҳорӣ («Ҷасорати доктор Мансур», «Мулоқот», «Занбӯри айнакдор», «Аҷоиботи Нодар», «Бозгашт», «Сумбула» ва ғайра), А. Истад («Мавҷи хаёлот», «Суруди офтоб», «Замир», «Дарахти пахта», «Баъд аз ҳазор сол» ва ғайра) қиссаю ҳикояҳои тахайюлӣ равнақ ёфтанд.
Ортиқов («Таътил», «Полвон», «Бачаҳои Лолазор», «Қиссаи мӯмиё», «Дурдонаҳои Зарафшон» ва ғайра), А. Самад , К. Мирзо , Н. Раҷаб («Рӯзномае, ки бояд навишта мешуд», «Ҷонам фидои яхмос», «Фара, Фира Зара», «Хонае, ки сӯяш мешитобам», «Ишқи духтари яҳудӣ»), Д. Раҷабӣ , Ҳ.
Унсурулмаолии Кайковус дар «Қобуснома» -аш, ки яке аз асарҳои пурарзиши насри дидактикист, зимни насиҳати фарзанди худ бисёр масъалаҳои вобаста ба одобу ахлоқ, илму дониш, одоби муошират, муносибатҳои оилавӣ ва ғайраро ба миён гузоштааст.
Чунин насиҳатномаҳои падар ба фарзанд дар адабиёти классикии мо зиёданд («Насиҳат ба фарзанди худ Муҳаммад»-и Низомии Ганҷавӣ, «Панд ба фарзанди арҷманд»-и Абдурраҳмони Ҷомӣ, «Дар насиҳати фарзанди арҷманд»-и Шамсиддин Шоҳин ва ғайра), инчунин «Панднома»-и Фаридуддини Аттор, «Калила ва Димна»-и Абулмаолии Насруллоҳ, «Бӯстон» ва «Гулистон»-и Саъдӣ, «Муш ва Гурба»-и Убайди Зоконӣ, «Баҳористон»-и Ҷомӣ, «Анвори Суҳайлӣ»-и Ҳусайн Воизи Кошифӣ, «Баҳориёт»-и Сайидо ва ғайра гарчанде дар асл барои бачагон навишта нашудаанд, вале ба сабаби мазмуну мундариҷа, сужети ҷолиб ба бачагон низ писанд меомаданд.
Эҷодиёти шифоҳии халқ низ беҳтарин намунаҳои адабиёти бачагонро дар бар мегирад, ки ҳиссае аз онҳо дар маҷмҳои «Афсонаҳои халқи тоҷик», «Латифаҳои тоҷикӣ», «Зарбулмасал ва мақолҳои тоҷикӣ», «Чистонҳо», «Фолклори тоҷик», «Намунаҳои фолклори Дарвоз», «Намунаҳои фолклори диёри Рӯдакӣ», «Фолклори сокинони саргаҳи Зарафшон», «Фолклори Норак», «Таронаҳои Самарқанд», «Сумане аз ҳар чамане», инчунин китобчаҳои махсуси атфол («Эраҷи тилисмшикан», «Алоуддин ва чароғи сеҳрнок», «Алибобо ва чил роҳзан», «Бузаки ҷингилапо», «Лаку Пак», «Дарвоза нигин дорад», «Баҳори лолазор омад», «Як лаъли марҷон», «Лелак лелаки Боқӣ», «Алла, ҷонам аллаё», «Хурӯси хушсадои ман», «Олуча гули бодом» ва ғайра) ба табъ расида, дар инкишофу ғанӣ гардонидани адабиёти бачагони тоҷикӣ саҳми арзанда гузоштаанд.
Адабиёти кӯдак, адабиёти атфол, адабиёти бачагон — асарҳои бадеӣ, илмии бадеӣ, илмии оммавӣ, илмии тахайюлӣ ва моҷароӣ, ки махсус барои бачагон навишта шудаанд.
Пас аз фориғуттаҳсилӣ аз Дабиристони улуми Бурункс, ҷое, ки ӯ сардабири маҷаллаи «Улуми физик» буд, ӯ дар соли 1980 аз мадраки лисонси физик дар донишгоҳи Ҳорворд фориғуттаҳсил шуд.
Хӯҷаназари Аминиён фаъолияти кориашро соли 1995 дар «Телевизиони Тоҷикистон» ба ҳайси мудири шуъбаи мухбирони минтақавӣ оғоз карда, аз соли 1996 то соли 1999 ба ҳайси мухбири махсуси «Телевизиони Тоҷикистон» дар вилояти Хатлон, солҳоии 1999—2005 муҳаррири варзидаи идораи барномаҳои иттилоотӣ ва аз соли 2005 то соли 2006 сармуҳаррири идораи барномаҳои иқтисодии «Телевизиони Тоҷикистон» фаъолият намудааст.
Мавсуф аз соли 2006 то соли 2008 муовини аввали сармуҳаррири идораи барномаҳои иттилоотӣ ва аз моҳи ноябри соли 2008 то феврали соли 2012 чун сармуҳаррири идораи барномаҳои иттилоотии «Телевизиони Тоҷикистон», аз 1 феврали соли 2012 то 1 ноябри соли 2012 ба ҳайси мудири шуъбаи танзими барномаҳои «Телевизиони Тоҷикистон» фаъолият намудааст.
Хуҷаназари Аминиён аз моҳи ноябри соли 2012 аз нав сармуҳаррири идораи барномаҳои иттилоотии «Телевизиони Тоҷикистон» ва аз моҳи ноябри соли 2015 то моҳи майи соли 2016 ба ҳайси муовини Директори Телевизиони Тоҷикистон кор кардааст.
Хӯҷаназари Аминиён дар давоми фаъолияти кори худ дар Телевизиони Тоҷикистон барои иштирок дар конфронсу чорабиниҳои омӯзишии воситаҳои ахбори омма ва инъикоси чорабиниҳои муҳим ба шаҳрҳои Истамбул ва Анқараи Ҷумҳурии Туркия, шаҳрҳои Урумчи, Пекин, Ичан, Синан, Сиан, Хубей ва Шанхайи Ҷумҳурии Мардумии Чин, шаҳрҳои Теҳрон, Қум, Кошон, Исфаҳон ва Шерози Ҷумҳурии Исломии Эрон, шаҳри Киеви Украина, шаҳри Женеваи Конфедератсияи Швейтсария, шаҳрҳои Москва, Уфа ва Оренбурги Федератсияи Россия ва шаҳри Остонаи Ҷумҳурии Қазоқистон сафарҳои хизматӣ анҷом додааст.
Хизматҳои Хӯҷаназари Аминиён бо мукофоти давлатӣ — Ифтихорномаи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон , Аълочии телевизион ва радио , Аълочии матбуот , Аълочии фахрии маорифи Тоҷикистон ва Аълочии Қушунҳои сарҳадии Ҷумҳурии Тоҷикистон қадр карда шудааст.
Дар ин давра дар факултаи иқтисодии донишгоҳи мазкур, шуъбаи ғоибона таҳсил намуда, онро соли 2000 аз рӯи ихтисоси «Иқтисодчӣ-ташкилотчии истеҳсолоти кишоварзӣ» хатм намудааст.
Соли 2004 рисолаи номзадиро дар мавзӯъи «Особенности использования инвестиций в отраслях АПК в условиях становления рыночных отношений» дифо намуда, соҳиби дараҷаи илмии номзади илмҳои иқтисодӣ гардидааст.
Аз сентябри соли 2005 то имрӯз дар Донишкадаи соҳибкорӣ ва хидмат дар вазифаҳои гуногун (мудири кафедра, декани факултет ва проректори донишкада оид ба корҳои таълим ва тарбия) кору фаъолият намуда, алҳол дотсенти кафедраи «Иқтисодиёти ҷаҳон ва муносибатҳои байналмилалӣ» мебошад.
Соли 2004 натиҷаи корҳои илмии худро дар мавзӯъи «Хусусиятҳои хоси истифодабарии сармоягузориҳои хориҷӣ дар соҳаҳои КАС дар шароити ташаккулёбии муносибатҳои бозорӣ» ҷамъбаст намуда, дар шаҳри Душанбе рисолаи номзадиро дифоъ намудааст.
Фаъолиятҳои илмии ӯ ба масоили ҷалби сармоягузориҳои хориҷӣ ба соҳаҳои гуногуни иқтисодиёти Тоҷикистон, самаранок истифодабарии онҳо, мушкилотҳои мавҷуда дар раванди беҳтарсозии муҳити сармоягузорӣ дар Тоҷикистон равона шудааст.
Коллеҷи муҳандисию омӯзгории шаҳри Душанбе 24 майи соли 1965 бо Қарори иҷроияи Совети депутатҳои меҳнаткашони шаҳри Душанбе ҳамчун Техникуми индустриалӣ-омӯзгории шаҳри Душанбе ба истифода дода шудааст.
Бо қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 03.03.2014, «Низомномаи Вазорати меҳнат, муҳоҷират ва шуғли аҳолии Ҷумҳурии Тоҷикистон» муассисаҳои таҳсилоти ибтидоии касбии Ҷумҳурии Тоҷикистон, аз ҷумла Коллеҷи муҳандисию омӯзгории шаҳри Душанбе аз тобеи Вазорати маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон ба тобеи Вазорати меҳнат, муҳоҷират ва шуғли аҳолии Ҷумҳурии Тоҷикистон гузаронида шуд.
Коллеҷи муҳандисию омӯзгории шаҳри Душанбе фаъолияти худро дар асоси қонунҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи маориф», «Дар бораи таҳсилоти миёнаи касбӣ», «Низомномаи намунавии муассисаи таҳсилоти миёнаи касбии Ҷумҳурии Тоҷикистон», «Стандарти давлатии таҳсилоти миёнаи касбии Ҷумҳурии Тоҷикистон», ки фаъолияти муассисаҳои таълимиро ба танзим медарорад, амалӣ месозад.
Дар коллеҷ синфхонаҳо ва устохонаҳои таълимӣ ба мавод ва таҷҳизотҳои таълимӣ таҷҳизонида шудаанд, аз ҷумла синфхонаҳои: «Автомобил ва хоҷагии худрав », «Қоидаҳои ҳаракат дар роҳ», «Таъминоти барқ», «Конструксияи биноҳо», «Сохтмони саноати шаҳрвандӣ»,«Технологияи маҳсулоти дӯзандагӣ», «Педагогика», «Психология», «Химия», «Забони модарӣ», «Математика», «Таърих», «Информатика».
Дар анбори меваи камераҳояш ҳавоногузар мубодилаи газҳо ниҳоят суст аст, аз ин рӯ миқдори зарурии оксиген ва гази карбонатро аз ҳисоби фаъолияти физиологии меваҷот ба даст овардан мумкин.
Анбори мева вобаста ба муҳлати нигоҳдории меваҷот чанд хел мешавад: анбори навъҳои зимистонаи мева; бахши сардонӣ (барои пеш аз кашондан зуд хунук кардани ғуҷуммева, меваҳои тобистона ва ангур); анбори меваи муштарак .
Соли 1991 факултети механика ва математикаи Донишгоҳи миллии Тоҷикистонро бо дипломи аъло ва соли 1997 факултаи “Тиҷорати муҳандисӣ ва менеҷмент” –и Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи М.Осимӣ-ро низ бо дипломи аъло хатм намудааст.
Аз моҳи декабри соли 1991 то моҳи декабри соли 1994 аспиранти шуъбаи рӯзонаи назди кафедраи “Моделсозии математикӣ ва оптимизатсия” -и Донишгоҳи миллии Тоҷикистон буд.
Пас аз хатми аспирантура, аввал дар кафедраи “Моделсозии математикӣ ва оптимизатсия” ба сифати ассистент ба кор шурӯъ намуд, баъдан аз моҳи апрели соли 1995 ба вазифаи сардори шуъбаи “Ба нақшагирӣ ва ташкили тадқиқотҳои илмӣ” дар ҚИТ ДМТ гузаронида шуд.
Моҳи декабри соли 2013 иҷрокунандаи вазифаи мудири кафедраи “Моделсозӣ ва системаҳои информатсионӣ” ва аз моҳи октябри соли 2016-ум иҷрокунандаи вазифа ва аз моҳи феврали соли 2017 мудири кафедраи “Информатика”-и Донишгоҳи миллии Тоҷикистон шуда, кор ва фаъолият менамояд.
Қайд менамоем, ки иловатан, ба тариқи ҳамкор аз соли 1997 то соли 2016 дар Вазорати кишоварзии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва дар Ассотсиатсияи миллии хоҷагиҳои деҳқонӣ Ҷумҳурии Тоҷикистон ба ҳайси мутахассиси пешбар, сармутахассис, сардори шуъбаи кадр ва таълим ифои вазифа намудааст.
Соли 1995 дар зери роҳбарии профессор М.Юнусӣ дар мавзӯи “Дар бораи ҳалли масъалаҳои интегро-дифференсиалӣ бо шарти аввалаи функсионалӣ” рисолаи номзадии худро ҳимоя кардааст.