polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Набояд фаромӯш кард, ки зарб хӯрдани қафаси сина бисёр вақт боиси лат ёфтани дил, хунравӣ дар миокард ва халтачаи назди дил мешавад, илтиҳоби халтачаи назди дил рӯй медиҳад.
Барои боз кардани раги баста як роҳи асосӣ ин аст, ки бемор ҳарчӣ зудтар ба бемористоне, ки имкони ангиографӣ ва озмоишгоҳи катетеризм дорад, расонида шавад, то ки бо истифода аз баллонҳои кӯчак ва як навъ василаи зариф бо номи стент раги қалб боз карда шавад.
Дар ин ҳолат бояд бемористонҳои омода барои хидмати 24- соатаи ангиопластӣ дар тамоми рӯзҳои ҳафта ва ид вуҷуд дошта бошанд ва имкони расидани сареъи беморон ба бемористон мавҷуд бошад.
Аммо муваффақияти ин равшаниҳо сарҷамъ ҳудуди 50-60 % аст, илова бар ин бемороне, ки хатари хунрезӣ , собиқаи сактаи мағзӣ доранд, хеле пир ва дорои шароити дигар мебошанд, наметавонанд аз ин равиш истифода кунанд.
Бемористон бо таҷҳизоту дастгоҳҳои пешрафтаи ҷаҳонӣ муҷаҳҳаз аст ва мутахассисони варзидаи ватаниву хориҷӣ омодаанд, ки беморони дучори сактаи дилро дар тамоми 24 соати шабонарӯз барои дармони фаврӣ бипазиранд.
Солҳои 1975-1978 ходими адабӣ ва мухбири махсуси рӯзномаи «Маориф ва маданият» буда, зимнан курси махсуси тарҷумонии Донишкадаи ҳарбии забонҳои хориҷии Маскавро хатм кардааст.
Солҳои 1978-1982 тарҷумони Иттиҳодияи умумииттифоқии «Технопромэкспорт» дар Ҷумҳурии Ироқ, 1982-1986 омӯзгори забони арабии Донишкадаи давлатии санъати ба номи Мирзо Турсунзода, аз ноябри соли 1986 аспиранти Пажӯҳишгоҳи шарқшиносии АИ Тоҷикистон, солҳои 1988-1991 сартарҷумони намояндагии тиҷоратии Иттиҳоди Шӯравӣ дар Ҷумҳурии Халқӣ-Демократии Яман, солҳои 1991-1996 устоди забон ва адабиёти тоҷики Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи академик М.Осимӣ будааст.
Солҳои 1996-2005 вазифаҳои сардори [[Идораи равобити иқтисоди хориҷии Палатаи савдо ва саноати Ҷумҳурии Тоҷикистон, солҳои сармуҳаррири маҷаллаи «Амал» , директори Намоишгоҳи миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар Намоишгоҳи умумиҷаҳонии «ЭКСПО-2000» дар Ҷумҳурии Федералии Олмон, сардори гурӯҳи кории байнипалатавии ИДМ оид ба намоишгоҳҳо ва ярмаркаҳо, ҳамраиси Шӯрои кори Тоҷикистону Эрон оид ба рушди ҳамкориҳо дар соҳаи соҳибкорӣ ва тиҷоратро бар уҳда доштааст.
Бо Ифтихорномаҳои Сафорати Иттиҳоди Шӯравӣ дар Ҷумҳурии Ироқ, Кумитаи Марказии ВЛКСМ, Штаби генералии Вазорати мудофиаи Ҷумҳурии Халқӣ-Демократии Яман, сипосномаҳои соҳавӣ мукофотонида шудааст.
Беҳтарин вақти додани закоти фитр, рӯзи ид аст, ки пас аз тулуъи фаҷр ва пеш аз адои намози ид, дода шавад ва тақдими он як рӯз ва ё ду рӯз қабл аз ид, низ ҷоиз аст, зеро, ки Саҳобаи киром чунин кардаанд ва таъхир карданаш то баъд аз намози ид, ҷавоз надорад, ба далели ҳадиси зикр шуда аз Ибни Умар :
Ва изофа кардани «закот» ба «фитр» бад-ин аст, ки воҷиб гаштани он ба сабаби фориғ шудан аз рӯзадорӣ бувад. Ва закоти фитр дар истилоҳи шаръӣ, садақаест ба сабаби итмом расондани рӯзаи Рамазон,
Расули Аллоҳ закоти фитрро як соъ хурмо ва ё як соъ ҷав бар барда ва озод, марду зан, кӯчаку бузурги мусалмон, фарз гардонида, ва амр кардаанд, ки пеш аз рафтан ба намози ид, пардохт шавад.
Дастгоҳи дӯғкашӣ аз қисмҳои зерин иборат буд: чахник – ҳалқаҳои чӯбин; чархчӯб, ки 1-1,2 м дарозӣ дошта, дар нӯгаш ду тахта ба шакли салиб устувор шуда буд; зарфи сафолии калон – «чағдег» , ки он то 10-12 литр ғуноҷоиш дошт.
Дар ноҳияи Ҳисор испандро дуд мекарданд, дар Яғноб шохчаҳои арчаро, дар Ванҷу Дарвоз ва навоҳии Бадахшон «камч» – пиёзи ваҳширо дуд мекарданд, ки ҳамагӣ бо мақсади дур кардани чашми баду зиёни рӯҳҳои аҳриманӣ анҷом дода мешуд.
Дар Яғноб мегуфтанд: «Ё Ғавс, ё Ғиёс, ё Хизр, ё Илёс, хиныштам катта вот, и хышти баробар вот!» («Ё Ғавс, ё Ғиёс, ё Хизр, ё Илёс, маскаи ман калон бод, он ба мисли хишт сахт шавад!»).
Дар Фалғар зани дӯғкаш пеш аз маскакашӣ аз чорраҳае хасу чӯбчаҳоро ҷамъ оварда, оташ меафрӯхт ва бо белча гирди дастгоҳи дӯғкашӣ се бор давр занонида ин дуоро мехонд: «Дасти ман не, дасти Биби Фотима, Бибӣ Зуҳро. Касбу кор-ба баракат тияд. Буромадани колҳо , фуромадани пайғаҳо . Кӯҳи Қоф дар ӯ баҷо. Куппи ман пури пайғаҳ шав, пури пайғаҳ шав…».
Баъзан ба ҷойи калла ба он тугма ё ягон ашёи хурди даврашаклро мегузоштанд ва аз болои он ба таври салиб ришта мепечониданд, ки дар натиҷа нақши ромбшакле дар рӯйи лухтак ба вуҷуд меомад.
Кулолон ҳуштакҳоро ба сурати паррандагону ҳайвоноти хонагӣ ва махлуқони дигар, масалан, аждаҳо, месохтанд ва баъд аз пухтан дар оташ онҳоро рангубор медоданд, инчунин баъзеашонро сир медавонданд.
Чеҳраҳои эҷодии донишмандони тоҷик Шарифҷон Ҳусейнзода, Воҳид Асрорӣ, Раззоқ Ғаффоров, Камол Айнӣ ва ғ-ро моҳирона рӯи коғаз овардааст.
Шохаи дигари фаъолияти адабётшиносии Ҳасани Муҳаммадӣ таҳқиқи масоили равобити адабӣ буда, ба туфайли навиштаҳои ӯ хонандагон тоҷик бо ҳаёт ва эҷодиёти адибони бузурги ҷаҳон, аз ҷумла К.Чуковский, А. Твардовский, А.Гайдар, П. Неруда, Мӯсо Ҷалил ва ғ.
Оид ба хусусиятҳои жанрӣ ва бадеии достонҳои Мирзо Турсунзода чанд мақола ва ду монография («Достони фалсафӣ ё фалсафаи достон», «Салосат, фасоҳат ва балоғати сухан») таълиф кардааст.
Аз охири солҳои ҳаштодум ба навиштани асарҳои мансур пардохтааст, ки силсилаи қиссаву ҳикояву таронаҳои «Дарёи ғазалхон», «Китоби зиндагӣ», «Гуфтугӯ бо фаришта», «Закоти ҳусн», «Ростоншоҳ» ва ғ.
Муаллифи маҷмӯаҳои «Қатраборон» , «Афсонаи дил» , «Гулбонги ошиқона» , «Садои пойи борон» , «Салосат, фасоҳат ва балоғати сухан» , «Меҳргоннома» , "Фишонд аз савсану гул симу зар бод… " , «Наврӯзи ҷаҳонафрӯз» ва ғ.
Ду асари драмавии ӯ «Шербачаи зардгун» ва «Устои қулфи англисӣ» дар озмуни драманависони мамлакат баҳои хуб гирифта, аввалиро Театри ҷумҳуриявии лӯхтак саҳнагузорӣ кардааст.
Шуравӣ ба Душанбе омада, дар кафедраи адабиёти тоҷики Донишкадаи омӯзгории Душанбе ба номи Т. Г. Шевченко, кафедраи забонҳои Донишгоҳи аграрии Тоҷикистон ба номи Шириншоҳ Шоҳтемур фаъолият бурдааст.
Солҳои 1981—1991 дар ҳафтавори «Адабиёт ва санъат» ба ҳайси ходими калони адабӣ, мудири шуъбаи тақризу китобиёт, аз охири соли 1994 то соли 2003 дар Вазорати фарҳанги ҷумҳурӣ дар вазифаҳои ходими пешбар ва сармуҳаррири Сарраёсати санъат кор кардааст.
Агар Дастури Маҷлиси миллии Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 14 боб ва 68 модда иборат бошад, Дастури Маҷлиси намояндагон дорои 6 фасл, 26 боб ва 176 модда мебошад.
Масалан, Маҷлиси намояндагон мақомоти доимоамалкунанда ва касбй буда, доираи фаъолияти кории он дар ҳайати Маҷлиси Олӣ васеъ мебошад, аз ин ҷиҳат иштироки ҳар як сохтори дохилии он ба воситаи ин Дастур муқаррар карда шудааст.
Ҳар як фасл ва боби Дастури Маҷлиси намояндагон, тартиби корҳоеро, ки аз тарафи Раиси Маҷлиси намояндагон ва муовинони ӯ, Шӯрои Маҷлиси намояндагон, кумитаю комиссияҳо, вакилони Мадлиси намояндагон, фраксия ва гурӯҳҳои вакилон, дастгоҳи Маҷлиси намояндагон ба мақсади амалӣ гардонидани салоҳиятҳои Маҷлиси намояндагон иҷро мекунанд, ба танзим медарорад.
Фасли чорум бахшида ба тартиби баррасии дигар масъалаҳо, ки ҳалли онҳо ба салоҳияти Маҷлиси намояндагон мансуб аст, аз ҷумла, таъсис додани Комиссияи марказии интихобот ва раъйпурсӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон, интихоб ва бозхонди раис, муовин ва аъзои комиссия, ба муҳокимаи халқ пешниҳод намудани лоиҳаи қонунҳо, масъалаҳои муҳими давлатию ҷамъиятӣ, тасдиқи барномаҳои иктисодию ичтимой, додани ризоият ба додугирифти қарзи давлатӣ, тартиби тасдиқ ва бекор кардаии шартномахон байналмилалй, таъйии кардаии раъйпурсӣ, таъсиси судҳо ва дигар масъалаҳо муқаррар шудааст.
зерин пешбинӣ менамояд: тартиби пешниҳоди лоиҳаи қонунҳо ва тайёр кардани онҳо барои баррасӣ, тартиби баррасии лоиҳан қонунҳо ва қабули онҳо дар Маҷлиси намояндагон, тартиби баррасии такрории
қонунҳое, ки Маҷлисн миллӣ ҷонибдорӣ накардааст, тартиби баррасии такрории қонунҳое, ки Президент баргардонидааст, тафсири Конститутсия, Қонунҳои конститутсионӣ ва қонунҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон, тартиби баррасӣ ва қабули қонун дар бораи буҷаи давлатӣ ва назорати иҷрои он.
Асосан Дастури Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии ҶТ дар фасли якумаш- тарзи пешбарии номзадҳо ва интихоби раиси Маҷлиси намояндагон ва муовинони ӯ, ташкили Шӯрои Маҷлиси намояндагон, ташкил ва интихоби кумитаю комиссияҳо, тартиби муттаҳид гаштани вакилони Маҷлиси намояндагон ба фраксияю гурӯҳҳо, тарзи ташкил, сохтор ва вазифаҳои дастгоҳи Маҷлиси намояндагонро муқаррар менамояд.
Фасли дуюми он ба фаъолияти Маҷлисн намояндагон бахшида шудааст, ки дар ин ҷо оғози кори Маҷлиси намояндагон, тартиби гузаронидани иҷлосияҳо ва ҷаласаҳо, тартиби овоздиҳӣ ва қабули қарорҳо, назорати истифодаи системаи электронӣ, тартиби гузаронидани мухокимаи парламентӣ ва чорабиниҳои Маҷлиси намояндагон, кор бо интихобкунандагон муқаррар шудааст.
«Ман худам намедонам аз кай ба шеърнависӣ оғоз намудаам ва аввалин шеърам кадом аст. Чунки ман дар даруни шеър калон шудаам, мо бо шеър бозӣ мекардем, модарам моро бо шеър бедор мекарданд, ки на дар ҳама хонадон ин чиз буд. Маҷмӯаи шеърҳои ман бо номи „Шир…!шеър…! шер“ буда, бештари мисраҳои он ба мавзӯҳои фалсавӣ бахшида шудааст.» Намунаҳои ашъораш дар рӯзномаву маҷаллаҳои гуногуни Ӯзбекистон, Тоҷикистон, Эрон, Эстония, Фаронса, Лондон, Амрико, Исроил чоп шудаанд.
100 ғазали Саъдии Шерозӣ, 120 ғазали Ҷомӣ ва 100 ғазали Имом Хумайниро ба ӯзбекӣ тарҷума кардааст, ки аз ҷониби Интишороти «Алҳудо» ба табъ расидаанд.
Дар соҳаи драманависӣ ҳам қалам ронда, чанд драмаи манзум офаридааст, ки «Меҳри пирӯз ё зодаи нур» ва дилогияи «Дарди рӯзгори Одам» иборат аз ду намоишнома аз он ҷумлаанд.
Устод Ҳаёт Неъмат беш аз 30 сол аст, ки тазкираи адибон, шоирон, донишмандони гумноми охири асри ва аввали асри -ро фароҳам овардааст ва то ҳол дар таҳқиқи ҳаёту эҷодиёти шахсиятҳои баруманд ва озодихоҳи тоҷик заҳмат мекашад.
Дар соҳаи илми адабиётшиносӣ доир ба эҷодиёти Мавлавӣ якчанд таҳқиқоти илмиро ба анҷом расондааст, ба монанди мрнографияҳои илмии «Фарҳанги мардумии осори Мавлавӣ» ва «Фарҳанги вожаҳо ва ифодаҳои мардумӣ дар осори Мавлавӣ»
Аз моҳи июни соли 1965 то августи 1983 дар идораи маорифи халқи ноҳияи Самарқанд ба ҳайси сармуҳосиб, аз моҳи августи соли 1983 то декабри 1996 ба ҳайси сармуҳосиби Идораи таълими вилояти Самарқанд адои вазифа намудааст.
Мутаассифона пас аз ба вуҷуд омадани саддҳои сарҳадии ҷумҳуриҳои пасошӯравӣ, ки рафту омади мардуми ду кишвари ба ҳам хеле наздик маҳдуд гашт, муҳити адабии Самарқанд аз назарҳо дур монд.
Ҳаёт Неъмати Самарқандӣ (31 июли 1943, деҳаи Қавола, ноҳияи Самарқанд, ҶШС Узбакистон — 18 октябри 2021, ноҳияи Самарқанд, Узбакистон) — шоир, драманавис, адабиётшинос, узви Шӯрои Анҷумани байнулмилалии тоҷикон ва форсизабонони ҷаҳон «Пайванд» .
Дар ин давра бо ташаббуси ӯ ду маротиба Анҷумани байналмилалии шарқшиносон – соли 1999 зери унвони «Забони давлати тоҷикон» ва соли 2001 (ба ифтихори 10-солагии таъсиси бахши Хуҷанди Бунёди байналмилалии забони тоҷикии форсӣ) баргузор гардида, дар онҳо аз Русия, Олмон, Озарбойҷон, Қирғизистон, Ӯзбекистон, Эрон ва Афғонистон олимони зиёде ширкат варзидаанд.
Ҳамчунин, дар минтақаҳои гуногуни вилоят панҷ конфаронси илмию назариявӣ ва амалӣ гузаронда шудаанд, ки дар онҳо масъалаҳои умдаи мушкилоти татбиқи Қонуни забон, имлои забони тоҷикӣ ва масъалаю муаммоҳои мубрами илмию амалӣ мавриди баҳсу муҳокима қарор гирифтаанд.
Бо ибтикори ӯ ва дар ҳамкорӣ бо устодони сухан китобҳои «Парвозгоҳи бузургон», «Дарвозаи тилоӣ», «Достони ваҳдати миллат», «Тоҷикистон нурборон мешавад», «Маориф – ояндаи Тоҷикистон», «Шукӯҳи Истиқлол», «Ҷавлонгоҳи номварон», «Манзараи ватандорӣ», «Адолатпаноҳ», «Иҷлосияи наҷотбахш» ва ғ.
Ҳамчун шоири тозакору тасвиргаро шуҳрат ёфта, ашъораш дар авроқи гулчину мунтахаботи «Баҳори хаёл» , «Шукуфасанг» , «Лаъл» , «Парвозгоҳи бузургон» , «Ашки мармар» , «Номаи сарво» , «Номаи муҳрбанд» , «Зуҳури Ҳазрати Инсон» , «Талху ширин» интишор ёфтаанд.
Хуҷандӣ», «Бародарнома», «Зуҳури Ҳазрати Инсон», «Наврӯзнома», ки аз ҷиҳати мазмуну муҳтаво хеле ҷолибанд, дар авроқи рӯзномаву маҷаллаҳо ва китобҳои алоҳида мунташир гардидаанд.
Аҳмадҷони Раҳматзод — шоир, , узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон , узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон , Дорандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абӯабдуллоҳ Рӯдакӣ , Шоири халқии Тоҷикистон
Манзур аз ба вуҷуд омадани чунин як истилоҳи мазҳабӣ он аст, ки халифаи Пайғамбар – имом мебоист барои таъбири таълимоти ислом ва роҳбарии маънавӣ ба мусулмонон салоҳияти қонунӣ дошта бошад.
Аммо дар ҳамин давраи шаклёбӣ, бо вуҷуди он ки имомони баъд аз имом Ҳусайн басарихилофатомада асосан аз хонадони Алӣ буданд, хонадони Пайғамбар ҳанӯз ҳам ба маънои васеъ дар асоси омилҳои қабилавӣ муайян мегардид.
Пас ба Аҳл-ул-Байт ворисони Муҳаммад аз тарафи духтараш Фотима ва домоду писарамакаш Алӣ ва ҳамчунин ворисони амаки ӯ ва ҳатто Аббосиён, ба хусус Аббос , ки исломро танҳо соли 630 қабул карда буд, дохил карда мешуданд.
Алавиёни Фотимӣ ва ғайрифотимӣ, ҳамчунин дигар Ҳошимиёни ғайриалӣ – ҳама ворисони падарии Пайғамбар – Абдулмуталлиб зоҳиран худро шоистаи узвият дар Аҳл-ул-Байт медонистанд.
Минбаъд тамоми имомони низорӣ ва исноашарӣ низ ба Аҳл-ул-Байт маҳсуб дониста мешуданд, вале имомат аз тариқи насс ҷорӣ шуда, танҳо аз падар ба писар ё ба набераи писарӣ мегузашт.
Фотима духтари калони ҳазрати Пайғамбар буд, ки бо Алӣ ибни Абитолиб издивоҷ карда, соҳиби ду фарзанд – Ҳасан ва Ҳусайн гардид ва аз онҳо минбаъд тамоми авлоди ҳазрати Пайғамбар ба дунё омадаанд.
Дар Дашти Карбалои наздикии Куфа 10 октябри соли 680 лашкари сершумори Умавия Ҳусайнро дар муҳосира гирифт ва 72 нафарро аз ҷумлаи сипоҳиёну хешу табораш бераҳмона ба қатл расонда, сарҳои Ҳусайну хешовандонашро ба Димишқ барои халифа фиристоданд.
Аҳлу-л-Байт, Аҳли Байт , ки аз худи Муҳаммад , писарамак ва домодаш Алӣ ибни Абитолиб, Фотима, Ҳасан, Ҳусайн ва минбаъд авлоди онҳо иборат мебошанд.
Офаридаҳояш дар саҳифаҳои матбуоти даврӣ ва нашрияҳои гуногуни Тоҷикистону Русия, Украинаву Белоруссия, Литваву Молдова, Полшаву Фаронса, Туркманистону Татористон, Қазоқистону Қирғизистон, Ӯзбекистону Афғонистон ва ғ.
ба табъ расидаанд, ки «Мирсаид Миршакар ва Ленниномаи ӯ» , «Устоди шуҳратманди ҳаҷв» , «Реализми танқидӣ» , «Инқилоби Октябр ва адабиёти тоҷик» , «Абулқосим Лоҳутӣ ва пайвандҳои адабӣ» , «В стремительном вихре жизни» , «Таронасарои Ватан» , «Пайвандҳои адабии халқи
Бахши назми солҳои 30-юми рисолаи бунёдии «Таърихи адабиёти советии тоҷик. Инкишофи жанрҳо» ва бобҳои марбути робитаҳои адабии тоҷику қирғиз ва тоҷику қазоқи монографияи дастҷамъии «Раванди муосири адабиёт ва баҳамтаъсиргузории адабиёти халқҳои Осиёи Миёна ва Қазоқистон» аз офаридаҳои ӯстанд.
Баргардонӣ ва таҳтуллафзи баъзе шеъру достонҳои Хусрави Деҳлавӣ, Ҷомӣ, Абулқосим Лоҳутӣ, Мирзо Турсунзода,Мирсаид Миршакар, Боқӣ Раҳимзода, Ҳабиб Юсуфӣ, «Марги судхӯр»-и Садриддин Айнӣ, қисмҳои партофташудаи «Ғуломон» ва «Ёддоштҳо» низ ба қалами ӯ тааллуқ дорад.
Дар таҳияи феҳристҳо, таълифи мақолаҳо барои энсиклопедияҳои Тоҷикистон, Украина, Белоруссия, қомуси «Душанбе» ва луғатҳои энсиклопедии адибони алоҳида ҳиссагузор будааст.
Лермонтов, М.Турсунзода, Лоҳутӣ, Муъмин Қаноат, Лоиқ, Гулрухсор, А. Шукӯҳӣ, Р. Амонов ва дигарон дар нашрияҳои бонуфузи Русия («Советская литература», «Дружба народов», «Литературная газета», «Литературное обозрение», «Вопросы литературы») ва маҷмӯаҳои дастҷамъӣ ба табъ расидаанд.
Солҳои 1970—2002 котиби илмии Кумитаи Айнӣ ва Президиуми Академияи илмҳои ҷумҳурӣ буда, ҳамчун раиси Шӯрои тарҷумаи бадеии Иттифоқи нависандагони ҷумҳурӣ, узви Садорати Иттиҳодияи нависандагони шӯравӣ оид ба тарҷумаи бадеӣ , узви раёсати Ҷамъияти «Дониш», узви Комиссияи тафтишотии Иттифоқи нависандагони ҷумҳурӣ дар тарғиби адабиёт ва илму фарҳанги тоҷик саҳми шоиста гузоштааст.
Муддате котиби илмии Шӯрои дифоъи рисолаҳои докторӣ ва муовини директори Институти забон ва адабиёти ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ буда, дар таҳияи нақшаву барномаҳои таҳқиқотӣ, ташкилу баргузории конфаронсу симпозиумҳои илмии байналхалқӣ ва ҷумҳуриявӣ ҳиссагузорӣ кардааст.
Баъди хатми шуъбаи забон ва адабиёти тоҷики факултаи филологияи Донишгоҳи давлатии Самарқанд, солҳои 1961—1963, дар мактаби миёнаи 12 ноҳияи Сариосиё омӯзгори забон ва адабиёти тоҷик ва мудири бахши таълим будааст.
Соли 1963 дар Институти забон ва адабиёти ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакии Академияи илмҳои Тоҷикистон ба кор пардохта, дар вазифаҳои лаборант , ходими илмӣ , коромӯзи Институти адабиёти ҷаҳони ба номи М. Горкийи АИ СССР , котиби илмӣ , муовини директор ва мудири шуъбаи адабиёт -и Институти забон ва адабиёти ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ фаъолият бурдааст.
Узви ҳайати таҳририяи маҷаллаи «Помир», мухбири маҷаллаи «Вестник» дар Тоҷикистон, котиби масъули Комиссияи татбиқи Қонуни забон дар Вазорати алоқаи ҷумҳурӣ будааст.
Соли 2001 то 2005 декани шуъбаи ғоибонаи Донишкадаи давлатии забонҳои Тоҷикистон ба номи Сотим Улуғзода ва ҳамзамон мудири кафедраи филологияи тоҷики ин донишкадаро ба уҳда дошт.
Солҳои 2010—2011 мудири кафедраи адабиёти тоҷики Донишкадаи давлатии забонҳои Тоҷикистон ба номи Сотим Улуғзода , солҳои 2011—2012 профессори кафедраи таърихи адабиёти классики тоҷики Донишгоҳи миллии Тоҷикистон ва аз феврали соли 2012 ба ҳайси директори Пажӯҳишгоҳи рушди маорифи Академияи таҳсилоти Тоҷикистон ифои вазифа менамояд.
Солҳои 2017-2018 ба сифати профессори кафедра ва аз соли 2018 ба ҳайси мудири кафедраи методикаи таълими забон ва адабиёти Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи С. Айнӣ фаъолият дорад.
Дар конфронсҳои ҷумҳуриявӣ ва байналмилалии Душанбе , Теҳрон , Шероз , Машҳад , Мадина , Алмаато , Қуния , Истамбул бо маърӯза ширкат намудааст ва мақолаҳояш бо забонҳои тоҷикӣ ва русӣ дар нашрияҳои ватанию хориҷӣ, аз ҷумла Эрону Қазоқистон ба нашр расидааст.
Шарифмурод Исрофилниё (Исрофилов Шарифмурод Раҳимович; 7 январи 1966, деҳаи Варзиканда, ноҳияи Панҷакент) — адабиётшиноси тоҷик, олим, доктори илмҳои филологӣ , профессор
Аз тоҷикӣ ба русӣ силсилаи асарҳо, аз ҷумла қиссаҳои «Барфи аввал», «Давлати сарам, модар», «Кимиёкаҳ», мунтахаби ҳикояҳову драмаҳои «Ишқ ва шамшер», «Рухшона», «Искандар ва Спитамен», романи «Куруши Кабир»-и Б.
Муртазоев, қиссаҳои «Куҷоӣ, ту, аё мақсуди дастнорас?!», «Барфи охирин» ва резаҳикояҳои А. Абдуҷаббор, китоби «Тоҷикон ва русҳо»-и М. Ҳотам, қиссаи «Нишони зиндагӣ»-и К. Мирзо, ҳикояҳои «Насрин»-у «Чашма»-и Р. Ёрмуҳаммад, «Соате, ки ду бор фарёд мезанад»-и А. Рабиевро ба гунае шево тарҷума кардааст, ки дар рӯзномаву маҷалла ва нашрияҳои ватанию хориҷӣ ба чоп расидаанд.
давлатии Тоҷикистон тарҷумаи китобҳои Н. Салимов ва А. Шарифов «Тоҷики оламшумул» ва «Маорифпарвар», А. Асадов ва А. Шарифов «Тоҷикистон-20» «Тиллои Тоҷикистон», «Эмомалӣ Раҳмон ва Роғун»-ро ба субут расондааст.
Баъди хатми мактаб-интернати миёнаи махсуси мусиқии ҷумҳуриявӣ соҳиби тахассуси дирижёри хор ва муаллимаи мусиқӣ гашта, соли 1979 факултаи филологияи руси Университети давлатии Тоҷикистон ба номи В.И.
Солҳои 1986-1992 муҳаррир-тарҷумони маҷаллаи «Чашма» , солҳои 1992- 1998 мухбири бахши русии рӯзномаи «Тирози ҷаҳон» ва мухбири махсуси рӯзномаи «Ҳомии Ватан»-и Вазорати мудофиаи ҷумҳурӣ буда, ба забони русӣ ҳикоя ва мақолаю мусоҳибаҳо навиштааст.
Дар зардуштия намоз яке аз ибодатҳои маздаясно аст, ки барои доштани таваҷҷуҳи ҳамешагӣ ба дастурҳои динӣ ва сипосгузории Худо рӯзе панҷ бор гузорида мешавад ва ин дастурот моҳияти ахлоқӣ доранд.
Шарти ибодат он аст, ки ба мақсади қурбат ба Худованд бо ихлоси тамом анҷом шавад, вагарна ботил хоҳад буд; худшиносӣ ва худошиносӣ низ дар ибодати муъмин таъсири муҳим доранд.
Ибодат дар фиқҳи исломӣ яке аз аҳкоми шаръӣ гуфта мешавад, ки ғарази муҳим дар он охират аст: ибодат ё барои ҷалби манофеи ухравӣ аст, ба монанди ҳамаи ибодатҳои динӣ, ё барои дафъи зарари ухравӣ, монанди кафоратҳо, ки дар пайи иртикоби амали ҳаром бояд анҷом шавад.
Ибодат дар истилоҳи ахлоқи исломӣ дувоздаҳумин навъ аз анвои дувоздаҳгона буда, инсон бояд бандагии Ҳақ Таъоло ва бузургдошту ситоиши Худованд ва муқаррабони даргоҳи Ӯ ва гардан ниҳодан ба амру наҳйи соҳиби шариат -ро малака созад ва парҳезкори -ро, ки мукаммали ин маъно аст, пешаи худ кунад.
Дар бораи ибодат оёт ва ҳадисҳо хеле зиёданд: "…Бигӯ: «Ҷуз ин нест, ки ба ман фармуда шудааст, ки Худоро ибодат кунам ва барои ӯ шарик муқаррар накунам…» ; «Беҳтарин дин дар назди он буд, ки онро соҳибаш бардавом адо кунад».
Дар Қуръон ва ривоёт мавридҳои зеринро ҳамчун натиҷа ва таъсири ибодат номидаанд: омурзиши гуноҳон, оромиш ва сурури инсон, афзоиши ризқу рӯзӣ, тақарруби илоҳӣ ва устуворӣ дар дин.
Ҳамчунин, ибодатро бо далелҳое ба чунин навъҳо тақсим кардаанд: ибодати бардагон, ибодати тоҷирон ва ибодати озодагон; ибодати тоҷирон — замоне, ки Худованд ба хотири рағбат ба биҳишт ва дарёфти подош парастиш карда шавад, ибодати бардагон — аз тарси азоби ухравию дунявӣ бандагии Худо ба ҷо оварда шавад, ибодати озодагон — гурӯҳе, ки Худоро шоистаи парастиш дониста, ба далели шукру сипос аз Худо Ӯро бандагӣ кунанд.
Мафҳуми ибодат дар фиқҳи исломӣ, бархилофи корбурди омми қуръонии он фақат бар амалҳо ва маносике нисбат дода мешавад, ки ба шарти қасди қурбат анҷом шавад ва онҳоро аҳкоми «таъаббудия» ном мебаранд.
Мафҳуми ибодат дар урфи мардум дар зимни баъзе аз мисдоқи он, монанди намоз, рӯза, ҳаҷ, дуо ва тасбеҳ шинохта мешавад, ки аз маънои қуръонӣ ва фиқҳии он маҳдудтар аст.
Ибодат хосси зоти Худоест, ки офариниш, зиндагиву қудрат аз ҷониби Ӯ буда, сазовори таъзиму икром мебошад ва ҳамчун навъе аз шукргузорӣ ва эҳтироми воло ба Ӯ ба ҷо оварда мешавад.
Зимни ин Қайси Розӣ махсусиёти шеърию мусиқии « Ғазал»-ро эзоҳи мушаххасе дода: «ва ба ҳукми он ки арбоби саноъати мусиқӣ бар ин вазн алҳони шариф сохтаанд ва тариқи лашкар таъ-лиф карда ва одат чунон рафтааст, ки ҳар чи аз он ҷинс бар абёти тозӣ созанд, онро „қавл“ хо-нанд ва ҳар чӣ бар муқатаъоти порсӣ бошад, онро „ғазал“ хонанд. Аҳли дониш ин малҳунотро „та-рона“ номанд ва шеъри муҷарради онро „ду-байтӣ“ хонанд ва барои он ки бинои он бар ду байт беш нест, мутаърабаи онро „рубоӣ“ хонанд, аз баҳри он ки баҳри ҳазаҷ дар ашъори араб мураббаъ-ал-аҷзо омадааст…»
Абдуқодири Мароғӣ дар иртибот ба махсусиёти жанрии «Ғазал» навишта: "бибояд донист, ки аъза-му ашкали тасониф навбати мураттаб аст ва қуда-мо онро чаҳор қитъа сохтаанд: қитъаи аввалро «қавл гӯянд ва он бар шеъри арабӣ бошад; қитъаи сониро „ғазал“ ва он ба абёти порсӣ бувад; қитъаи солисро „тарона“ ва он бар баҳри рубоӣ бошад; қитъаи робеъро „фурӯдошт“ ва он „қавл“ бошад».
Донишманди эронӣ Маликушшуаро Баҳор низ дар тавзеҳи «ғ.» чун ҷинси маъмули шеърию мусиқӣ нуктаи ҷолибе баён намуда: «чома, ки аъроб онро „ғазал“ ё „қавл“ ва „ғазал“ гӯянд, таснифе аст ошиқона, ашъораш бинобар маъмулу дувоздаҳ ҳиҷоӣ буда ва оҳанги он низ вазни нисбатан сабӯк дошта…»
Бо ин мақсад як қошуқ барги хушк ё решаи майдакардаи онро ба як истакон оби гарм андохта, дар оташи паст 15 – 30 дақиқа меҷӯшонанд; рӯзе 3 – 4 маротиба 1 – 2 чумчагӣ пеш аз хӯрок ошомидан лозиМарминҷон Оби меваи марминҷонро дар офтоб ғафс гардонида бимоланд, решҳои тарро хушк мекунад, равон шудани римро бозмедорад.
Табибони халқӣ марминҷончойро барои табобати гастрит, реши меъда ва рӯдаи дувоздаҳангушта, энтероколити музмин, бемориҳои ҷигар, холесистит, систит, пиелит, грипп, ангина, пневмония, стоматит, домана ва ғайра тавсия медиҳанд.
Назарияи шеъру мусиқиро нахуст аз модараш, ки як зани донишманду соҳибфазл будааст, омӯхта, сипас таҳсилро дар мадрасаи Бадалбеки Бухоро идома дод ва аз падар асосҳои шеъру мусиқиро фаро гирифт; дар ҳамкорӣ бо мусиқишиноси машҳур Қорӣ Каромати Дилкаши Танбӯрӣ дониши назарию амалии хешро такмил дод.
Ҷомеашинос ва мусиқишиноси рус В. А. Успенский бахшҳои созии мақомҳо, аз ҷумла «мушкилот»-ро аз Бобоҷалол Носирзода ва ёру ҳамкори ӯ Бобоғиёс Абдулғанизода сабт намуда, соли 1924 бо номи «Шесть музыкальных поэм» зери сарпарастии Ҷумҳурии Халқии Бухоро ба чоп расонид.
Бобоҷалол Носирзода дар тазмин ва бардошт аз «Шашмақом», махсусан дар зарбу усулҳои мақоми «Сегоҳ» чандин асари созию овозӣ, аз ҷумла "Сегоҳи Ҷалолӣ "-ро бар ғазали Аҳмади Дониш тасниф кардааст.
Закот дар 30 ояти Қуръон ҳамроҳи намоз ва дар оятҳое бо калимаи «садақа» ё «садақот» зикр гардида, бино ба фармудаҳои он, пок сохтани нафси муъминон , баҳрамандии оммаи мардум аз молу дороӣ, пешгирӣ аз эҳтикор ва андӯхта шудани мол дар дасти ҷамъе аз сарватмандон ва ба вуҷуд овардани низоми устувори молӣ аз ҳадафҳои ташреи он ба шумор рафта, нишонаи имондорӣ , мӯҷиби ҷалби раҳмати Худованд ва сабаби растагорӣ дар охират дониста шудааст.