polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Симои коргар», «Воқеияти зиндагӣ ва ҷамъбасти бадеӣ», «Инкишофи жанрҳои насрӣ дар адабиёти дарӣ», «Ташаккули системаи жанрҳои насрӣ дар адабиёти Афғонистон ба забони дарӣ», «Ташаккули жанрҳои бузурги насрӣ», «Адабиёти Эрон дар садаи », «Адабиёти тоҷик дар садаи », «Чеҳраҳои фарҳангӣ», «Сотим Улуғзода ва фоҷиаи ӯ», «Абулқосим Фирдавсӣ дар шинохти Сотим Улуғзода», «Содиқ Ҳидоят ва дунёи эҷоди ӯ», "Саргузашти устод Лоҳутӣ ".
Солҳои 90-уми асри гузашта ба таҳқиқи се шохаи адабиёти форсӣ даст зада, китобҳои «Адабиёти форсӣ ва се шохаи он», дар ду ҷилд китоби «Адабиёти садаи -и форсии тоҷикӣ»-ро ба табъ расонид, ки дар онҳо осори манзум ва насри достонии даризабони Афғонистон ҳарҷониба таҳлилу баррасӣ шудааст.
Асозода ба асоси маводи амалии «Адабиёти тоҷик дар садаи » қариб доир ба ҳаёт ва эҷодиёти ҳамаи шоирону нависандагони тоҷик мақолаву рисолаҳо таълиф намудааст, вале ба ҳаёту эҷодиёти устод Садриддин Айнӣ таваҷҷуҳи хоса дорад.
Рисолаҳои «Устод Айнӣ дар шинохти Сотим Улуғзода», «Иловаҳо ба шарҳи ҳоли устод Айнӣ», «Воқеият, сиёсат ва Садриддин Айнӣ», «Зиндагинома ва осори Садриддин Айнӣ», «Садриддин Айнӣ дар миён ҳаст ва хоҳад буд» далели ин гуфтаҳоянд.
Масалан, китобҳои ӯ «Сарнагун намудани тартиботи амирии Бухоро» (монография, бо забони русӣ, 1997, бо забони тоҷикӣ, соли 2022), «Мавқеи сармояи бонкӣ дар инкишофи иқтисодиёт ва иҷтимоиёти Осиёи Миёна », «Таърихи бонкҳо ва соҳибкорӣ дар Осиёи Миёна , китоби дарсӣ барои донишҷӯён – «Таърихи халқи тоҷик» , китоби дарси «Таърихи халқи тоҷик барои синфи 9 ва муаллифи бобҳои ҷилди 4,5,6 китоби "Таърихи халқи тоҷик"-и (русӣ История таджикского народа, 6 томов. Душанбе,1998 - 2011) Пажӯҳишгоҳи таърих, бостоншиносӣ ва мардумшиносии ба номи Аҳмади Дониш-и Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон мебошад. Ҳоло ӯ яке аз муаллифони маҷмӯаи илмии бисёрҷилдаи «Таърихи халқи тоҷик» , иборат аз 12 ҷилд мебошад.
Аз соли 1980 ба сифати ходими калони илмӣ ба Пажӯҳишгоҳи таърих, бостоншиносӣ ва мардумшиносии ба номи А. Дониши Академияи илмҳои ҶТ ба кор гузашт ва то соли 1995 ба сифати ходими калони илмӣ ва сарходими шуъбаи таърихи навини пажуҳишгоҳ фаъолият намудааст.
Аз соли 1991 дар вазифаи профессор сипас, солҳои 2001 — 2013 ба ҳайси профессори кафедраи Донишгоҳи байналмилалии сайёҳӣ ва соҳибкории Тоҷикистон ва дар муассисаи таълимии таҳсилоти олии касбии ш.
Намоз Ҳотамов аъзои Шӯрои ҳимояи рисолаҳои доктории назди Пажӯҳишгоҳи таърих, бостоншиносӣ ва мардумшиносии ба номи Аҳмади Дониш-и Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон ва аъзои шӯърои миллии таҳсилоти назди Вазорати Маориф ва эксперти ВАК-и Федератсияи Русия мебошад.
Солҳои минбаъда рисолаҳои илмӣ, китобҳои дарсию дастурҳои таълимии “Услубшиносӣ” , ки ба забони дарӣ дар Афғонистон ду маротиба чоп шудааст, ду маҷмӯи машқҳо доир ба наҳви забони тоҷикӣ ,
Бар замми ин, дар давоми фаъолияи илмию омӯзгорӣ беш аз 150 мақолаи илмию методӣ интишор намуда, беш аз 50 номгӯй асарҳои илмӣ, китобҳои дарсӣ ва васоити таълимиро таҳрир кардааст.
Профессор Баҳриддин Камолиддинов дар давоми солҳои 1998-2011 ба ҳайси узви шӯроҳои дифои рисолаҳои номзадӣ ва доктории Донишгоҳи миллии Тоҷикистон, Институти забон ва адабиёти ба номи Рӯдакии Академияи илмҳои Тоҷикистон, Инситути илмҳои педагогӣ дар тайёр кардани мутахассисони ҷавон хидмати шоиста намудааст.
Баҳриддин Камолиддинов ба ҳайси сардори гурӯҳи ҳамоҳангсози фанни забони тоҷикии Шӯрои миллии таҳсилоти Вазорати маорифи Тоҷикистон дар таълифи барномаҳои таълимӣ ва китобҳои дарсии забони тоҷикӣ барои хонандагон -и мактабҳои таҳсилоти умумӣ ва олӣ низ ба муаллифони китобҳои дарсӣ ба сифати мушовир, муқарриз ё муҳаррир ёрдам кардааст.
Ленин) бо дипломи сурх аз соли 1959 ба ҳайси ассистенти кафедраи забони тоҷики Донишгоҳи миллии Тоҷикистон ба фаъолият оғоз намуда, соли 1966 рисолаи номзадӣ ва соли 1988 рисолаи докторӣ дифоъ намудааст ва соли 1991 соҳиби унвони илмии профессор мебошад.
Солҳои зиёде ҷонишини таълимии декани факултаи филология ва шарқшиносӣ, мудири кафедраи умумидонишгоҳии забони тоҷикӣ, муовини ректор оид ба таълими Донишгоҳи миллии Тоҷикистон ва аз соли 1994 то соли 2011 вазифаи мудири кафедраи услубшиносӣ ва таҳрири адабии Донишгоҳи миллии Тоҷикистонро бар уҳда дошт.
Баҳриддин Камолиддинов 13-уми майи 2020 дар синни 84 солагӣ аз бемории -19 дар манзили зисташ, дар шаҳри Душанбе пас аз як рӯзи марги духтараш Гулнора Камолиддинова даргузашт.
Баҳриддин Камолиддинов — забоншиноси аҳли Тоҷикистон, доктори илмҳои филология, профессор, Арбоби шоистаи илм ва техникаи Тоҷикистон, Аълочии маорифи Тоҷикистон, Корманди шоистаи Тоҷикистон.
Нағз донистани анатомияи одам, холисона иҷро кардани вазифа, хондани китобҳои зарурӣ, маълумоти кофӣ доштан оид ба гиёҳҳои шифобахш, истифода карда тавонистани асбобу олоти ҷарроҳӣ, саривақт кумак расондан ба бемор, беғаразӣ дар кори табобат, роҳ надодан ба молу сарватпарастӣ, ғамхорӣ ва хушмуомилагӣ нисбати беморон ва ғайра аз ҷумлаи талаботи асосӣ нисбат ба устодони донишгоҳ маҳсуб мешуданд.
Устодони донишгоҳ дар баробари андешидани тадбирҳои муолиҷавӣ ва пешгирии бемориҳо ба фаъолияти илмию омӯзгорӣ, тарҷумаи китобҳо, таҳияи маҷмӯаҳои қомусӣ ва ғайра машғул мешуданд.
Дар барномаи таълими донишгоҳ ғайр аз омӯзиши фанҳои тиббӣ ҳамчунин омӯзиши забону адабиёт, таърих, илми нуҷум, санъати сухан, фалсафа ва ғайра пешбинӣ шуда буд.
Ба донишгоҳ фақат ҷавононе қабул мегаштанд, ки ҳафт ҷузъи муҳими илм (сарфу наҳв, ҳандаса, ҳисоб, нуҷум, диалектика, илми маонӣ ва баён, мусиқӣ)-ро омӯхта, дар ин бобат дониши кофӣ дошта бошанд.
Дар ҳайати Академияи Гундишопур ғайр аз донишкадаи асосии тиббӣ, ҳамчунин шуъбаҳои дигар ҳам вуҷуд доштанд, ки файласуфу риёзидон, адибу мунаҷҷим ва ғайра тайёр менамуданд.
Дар Академияи Гундишопур бисёр олимони намоён кору фаъолият доштанд, ки номи баъзе аз онҳо то замони мо расидааст: Бухтишӯи , Бухтишӯи , Барзуя, Ибни Муқаффаъ, Муҳаммад ал-Ҳарис ибни Калида, Теодорус , Собур ибни Саҳл, Саҳорбухт, Мусавейҳ, Абузакариё ибни Мусавейҳ ва ғайра Аз нигоҳи таърихӣ Академияи Гундишопур нахустин донишгоҳи тиббии ҷаҳон маҳсуб мешавад.
Дар донишгоҳ таҳияву истифодаи доруҳои нав, хоса давоҳои наботӣ ривоҷ ёфт; мутахассисон дар кори табобат аз омехтаҳои тило, нуқра, мис, оҳан ва пайвастҳои хлору сулфатдор истифода мекарданд.
Дар Тоҷикистон (қ-кӯҳҳои Ҳисор, Дарвоз, Қаротегин, Вахш, Зарафшон, Туркистон ва ғайра; 1000 – 2000 м аз с. б.) бештар дар соҳили дарёҳо нумӯ меёбад.
Давраи нав барои ин донишнома аз даъват кардани чунин муҳаррирони бузурги ҳамон вақт, ҳамчун Д. И. Менделеев, В. С. Соловёв С. А. Венгеров, А. Н. Бекетов, А. И. Воейков ва дигарон авҷ гирифт.
Д. И. Менделеев на фақат муаллифи мақолаҳо буд, балки бисёри онҳоро худаш таҳрир кардааст ва ҳамаи навиштаҷоти худро ё мақолаҳое ки бо дигарон навистааст бо ҳарфи юнонии делта ишора кардааст.
Аз соли 1995 то соли 2000 ба ҳайси муаллими калони кафедраи физикаи умумии ДМТ ва докторанти ҳамин Донишгоҳ фаъолият намуда, таҳқиқоти илмиашро дар Пажӯҳишгоҳи мутаҳидаи таҳқиқоти ядроии шаҳри Дубнаи Федератсияи Русия идома дода, рисолаи докториро дифоъ ва ба унвони илмии доктори илмҳои физикаву математика соҳиб гардидааст.
Фаъолияти кориашро ҳамчун лаборанти калони кафедраи физикаи умумӣ шурӯъ намуда, сипас дар аспирантураи Донишгоҳи миллии Тоҷикистон ба омӯзиш ва таҳқиқи ҳодисаҳои дохилиядроӣ, ки ба ҳаракати спинии электронҳо алоқамандӣ дошт, машғул гардида, соли 1995 рисолаи илмиашро пеш аз муҳлат дифоъ намудааст.
Фаъолияти кориашро соли 1986 ба сифати муҳандис-агрометеорологи Маркази гидрометеорологияи Саридораи обуҳавосанҷии ҷумҳурӣ оғоз намуда, то соли 1996 дар вазифаҳои муовини сардор, сардори Раёсати прогресси илмию техникӣ ва стандартҳои Вазорати ҳифзи табиат, муовини сардори Саридораи обуҳавосанҷии Вазорати ҳифзи табиати Ҷумҳурии Тоҷикистон кор кардааст.
Аз соли 1996 то соли 2004 дар мансабҳои Намояндаи комилҳуқуқи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар Кумитаи иҷроияи Шӯрои байнидавлатӣ оид ба проблемаҳои ҳавзаи баҳри Арал, Намояндаи комилҳуқуқи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар Кумитаи иҷроияи Фонди байналхалқии наҷоти Арал ва Раиси Кумитаи иҷроияи Фонди байналхалқии наҷоти Арал фаъолият намудааст.
Сироҷиддин Муҳриддин ( Аслов Сироҷидин Муҳридинович; тав. 17 феврали 1964, ноҳияи Совети вилояти Хатлон), ҶШС Тоҷикистон, ИҶШС) — давлатмард ва дипломати тоҷик.
Аз моҳи марти соли 2011 дар мансаби Намояндаи доимии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар Созмони Миллали Муттаҳид, ҳамзамон Сафири Фавқулодда ва Мухтори Ҷумҳурии Тоҷикистон дар Ҷумҳурии Куба фаъолият дорад.
Тамоми асарҳои Т.Шаҳидӣ дорои тобишҳои миллӣ, нақши манбаҳои мардумӣ, ки композитор нисбаташон бо ғамхории латиф ва муҳаббати ҷавонӣ муносибат менамояд, мебошанд.
Дар байни асарҳои даврони консерватории композитори ҷавон «Мақом» барои оркестри торӣ ва фортепиано, ки ба барномаи оркестри камеравии Консерваторияи Москва дар Озмуни байналмилалии оркестрҳои камеравии донишҷӯён ба номи Ҳ.
Ин асар, ки асоси онро оҳангҳо ва метроритми халқӣ-сурудӣ ташкил медиҳанд, ба обуранги дурахшони оркестрӣ, саршор аз шавқу завқи ҷавонӣ, маводи тозаи мусиқӣ ва зарофати худ хеле самимӣ аст.
Жанри балет дар эҷодиёти ӯ ривоҷу равнақи минбаъдаи худро ҳам дар самти истифодаи васоити ифодаи миллии бадеии забони мусиқӣ ва ҳам дар ҷодаи интихоби мавзӯҳо, сужаҳо, сохтори драматургия ва композитсияи намоишномаҳо дарёфт.
Яке аз асарҳои бузург балети телевизионии «Рубоиёти Хайём», ки соли 1980 киностудияи «Тоҷикфилм» наворбардорӣ намуда буд (балетмейстер-басаҳнагузоранда Сталина Азаматова, коргардон — Е.Кимягарова-Пошкевич, иҷрокунандагони нақшҳои асосӣ: Олиҳа — Ситора — Малика Собирова, Умари Хайём — В.Тедеев), гардид.
Аз нигоҳи драматургия намоишнома ҳамчун инъикоси мусиқӣ ва рақсӣ-саҳнавии андешарониҳои адиб, ки бо Олиҳаи латиф Ситора оид ба масъалаҳои гуногуни ҳаётӣ, ҳаёту мамот, ишқ, некию бадӣ, фоҷиа ва мазҳака, рисолати инсон ва ғайра муколама меронад, офарида шудааст.
Тӯли якчанд сол ӯ Симфонияи 2 «Тоҷикон» , Симфонияи 3 «Абӯалӣ ибни Сино» , Симфонияи 4 «Мақомот» , достони симфонии «Садо» , Консерт барои фортепиано бо оркестр , Симфония-элегия ба хотираи Зиёдулло Шаҳидӣ барои оркестри торӣ, арфаҳо ва литавраҳо , симфонияи камеравии «Чарх» барои оркестри торӣ ва ду фортепиано -ро эҷод мекунад.
Дар ин асар ҳамон хислатҳои сабки инфиродии композитор, ки барои тамоми фаъолияти минбаъдаи ӯ ҳалкунанда гардиданд, ба монанди мутобиқгардонии табиии маводи миллӣ бо васоити муосири услуби композиторӣ ба таври равшан зоҳир гардиданд.
Дар баробари балетҳо ва асарҳои калонҳаҷми симфонӣ ба қалами ӯ инчунин як қатор асарҳои камеравӣ, сурудҳо тааллуқ доранд, ки онҳо репертуари оркестри эстрадии «Гулшан»-ро мукаммал, мусиқӣ ба кинофилмҳо ва намоишномаҳои театриро бой гардонидаанд.
Т.Шаҳидӣ муаллифи симфонияҳо, операҳо, балетҳо, консертҳои созӣ, мусиқӣ ба филмҳо, намоишномаҳои «Эдип», «Исороти ибодатнома», «Ромео ва Ҷулйетта», «Сусмор», «Шоҳ Фаридун», «Шоҳ Лир», «Рӯдакӣ» ва диг.
ва «Бозӣ бо нард» дар иҷрои пианинонавоз Екатерина Мечетина; -и виолончелӣ бахшида ба хотираи устодаш Арам Хачатурян аз ҷониби Ҳунарпешаи халқии Россия Игор Гавриш иҷро гардид.
Дар шабнишинӣ сюитаи «Гуфтугӯи паррандагон» барои се флейта дар иҷрои ансамбли «Сиринск», «Масалҳои маънии нуҳуфта» Ҷалолиддин Румӣ барои кларнет ва фортепиано, асари « барои 5» барои флейта, там-там, кларнет, маримба ва фортепиано садо доданд.
Оид ба ин шабнишинии муаллифӣ суханони Ҳунарпешаи халқии Россия, дорандаи ҷоизаҳои давлатӣ, профессори Консерваторияи давлатии Москва, композитор Роман Леденев чунинанд: «Мусиқии Толиб ҳамеша зебост, дурахшанда аст, дар он қалби Шарқ ва миллати куҳанбунёди тоҷик метапад. Ҳамзамон ин мусиқӣ фарогири хислати тамоми инсонҳои рӯи замин буда, ба андешаи ман, онро новобаста аз мансубияти тоифавӣ, макони зист, машғулият барои ҳар як инсон фаҳмову азиз мегардонад. Ин мусиқиро бояд шунид ва хеле хуб аст, ки имрӯз мо чунин имкониятро дорем».
Ӯ дорандаи мукофоти мусиқии беҳтарин дар Кинофестивали Белгия буда, дарсҳои маҳоратии ӯ дар Консерваторияи давлатии Москва ба номи П. И. Чайковский, Консерваторияи миллии Қазоқистон ба номи Курмангазӣ, Донишгоҳи ҳунарҳои зебои Эрон, Донишгоҳи мусиқӣ ва рақси шаҳри Ковентрии Британияи Кабир доир гардиданд.
Нахустнамоишҳои асарҳои ӯ дар ҳамбастагии эҷодӣ бо дирижёрҳо ва иҷрокунандаҳои маъруф, ба мисли Марк Эрмлер, Дмитрий Китаенко, Валерий Гергиев, Александр Слутский, Сергей Скрипка, Йо Йо Ма, Сергей Кравченко, Игор Гавриш, Ноком Эрлик, Бежан Ҳадам Мисоқ, ансамбли флейтаҳо «Сиринск», Екатерина Мечетина, Хибла Герзман, Игор Фёдоров, Валерий Шкарупа, ифтихори мактаби пианинонавозии Тоҷикистон ва Эрон Дилбар Ҳакимова ва дигарон амалӣ мегарданд.
Муаллифи балети «Марги судхӯр» , «Рубоиёти Хайём» , «Юсуф ва Зулайхо», операҳои «Посбони оташ», «Амир Исмоил», «Халифи якрӯза», «Себҳои сеҳрнок», «Чор симфония», аз ҷумла «Тоҷикон» , «Абӯалӣ ибни Сино» ва «Мақомот» , консерт барои сюитаи балетӣ, увертюраҳои «Ба съезди 26-уми КПСС» ва «Республикаи ман» барои оркестри симфонӣ, чор квартет барои созҳои торӣ, контатаҳо, асарҳои созию овозӣ ва камеравӣ, мус.
Симфонияи 2-юмаш дар Симпозиуми байналмилалии Самарқанд ва достони симфонии «Идона»-аш дар Фестивали дуюми байналмилалии «Минбари Осиё» , ҳамчунин дар Булғория, Руминия, Чехословакия ва Испания садо додаанд.
Г. Тер-Осипов, ки зери таъсири ӯ вай ба мусиқӣ дилбастагӣ пайдо намуда, дар Омӯзишгоҳи мусиқии Душанбе назди ӯ таълим гирифтааст, нақши калон бозидааст.
Ӯ хамзамон ҳамчунин ба ҳайси омӯзгори Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзода , муҳаррири мусиқии Киностудияи «Тоҷикфилм» , муҳарири мусиқии Телевизиони тоҷик , дирижёри Театри давлатии академии опера ва балети ба номи С. Айнӣ кор кардааст.
Ходими санъати Тоҷикистон , Ҳунарпешаи халқии Тоҷикистон , дорандаи Ҷоизаи КМ ЛКСМ Тоҷикистон , дорандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абӯабдуллоҳ Рӯдакӣ .
Соли 1968 баъди хатми мактаби миёнаи 8 қишлоқи Дерзуд ба Донишкадаи педагогии ба номи Т. Шевченко ба факултаи санъат ба шуъбаи актёри театри драмма ва кино дохил шуда, соли 1973 онро бо мувафақкият хатм мекунад ва бо роҳхати Вазорати маданияти ҶШС Тоҷикистон ба Театри давлатии академии драмавии ба номи А. Лоҳутӣ ба кор қабул карда мешавад ва то имрӯз дар сари кори эҷодист
Соли 2007 дар ҳамкорӣ бо иттифоқи варзишгарон ва актёрони Тоҷикистон бо кумаки ташкилоти «НОРЕ» ва бонки Умумиҷаҳонӣ оид ба рушд, , бо нияти мубориза бар зидди бемории сил ва ВИЧ/СПИД аз рӯйи асарҳои Н. Абдухамедов ва А. Қодирова «Будан ё набудан», «Зиндагӣ ҷовидона нест», «Хаёти дубора» намоишҳо таҳия кардааст.
Дар матбуот гоҳ-гоҳ мақолаҳои мубоҳисавӣ — тадқиқотиаш ҷоп мешаванд, аз қабили: «Ба оянда тӯр меандозем», «Чеҳраи боофарин», «Зинаҳои камолот», «Театрҳои халқиро ҷонибдорӣ бояд кард», «Талоши ҳастӣ» «Ҷавҳари ранги обӣ» ва ғайра.
Шералӣ Абдулқайсов ]и соли 1951, деҳаи Дерзуд, ноҳияи Рӯшон, ВАКБ, ҶШС Тоҷикистон — 12 июли 2021, Душанбе, Тоҷикистон) — ҳунарпешаи театри драмма ва синамо, Ҳунарпешаи мардумии Тоҷикистон
Дар тӯли фаъолияти корӣ борҳо кӯшидааст малака ва дониши тиббии худро бо таҳсил дар курсҳои махсуси омӯзишӣ дар шаҳрҳои Душанбе, Маскав, Алмаато, Новосибирск, Самарқанд, Институти ҷарроҳии асаби ба номи Н.Н.
Соли 1987 дар Конфронси умумииттифоқии ҷарроҳони асаб оид ба масъалаҳои ҷароҳати косахона ва мағзи сар иштирок намуд ва ин як нишасте буд, ки баҳсҳои гуногуни муолиҷаи ҷароҳатҳои асабиро ҷамъбаст мекард ва равишҳои навтарини табобати онҳоро муайян менамуд.
Ӯ нақшаи муфассали ноҳиябандии металлогении Тоҷикистони Марказиро пешниҳод карда, барои ҷустуҷӯи кони филиззҳои нодир на танҳо тавсияи амалӣ додааст, балки дар иктишофи ганҷҳои нодир солиёни зиёд бевосита иштирок кардааст.
Аспиранти факултети геологияи Университети давлатии Осиёи Миёна , ходими илмӣ ва мудири сектори петрография ва канданиҳои фоиданок , директори Институти геологияи АИ ҶШС Тоҷикистон, академик-котиби шуъбаи фанҳои физикаю математика ва геологияю кимиё , ноиб-президенти АИ ҶШС Тоҷикистон Аз соли 1988 раиси ифтихории Институти геология ва мушовири Президенти АИ ҶТ мебошад.
Рауф Баротов (10 октябри 1921, деҳаи Себахшаи ноҳияи Конибодом — 14 январи 2013, Душанбе) — геолог ва маъданшиноси маъруфи тоҷик, академики АИ ҶШС Тоҷикистон , доктори илмҳои геология ва минералогия , профессор .
Баҳри Баренс — баҳри канории уқёнуси Яхбастаи Шимолӣ, байни соҳилҳои қоравии Аврупо ва ҷазираҳои Вайгач, Замини Нав, Замини Франс Иосиф ва Шписберген ҷойгир аст.
Мувофиқи маълумоти «Зайну-л-ахбор»-и Гардезӣ, «Аҳсан-ут-тақосим»-и Муқаддасӣ, «Табақоти Носирӣ»-и Минҳоҷи Сироҷ, «Таърихи гузида»-и Ҳамдуллоҳи Муставфӣ, «Ҳабиб-ус-сияр»-и Хондамир ва диг.
Мувофиқи маълумоти Гардезӣ, Абуалӣ Балъамӣ бо сипаҳсолор Алптегин муоҳидае доштааст, ки дар умури давлат онҳо бояд ба ҳамдигар созиш дошта бошанд, якдигарро дастгирӣ бикунанд.
Вале дар таъйини шоҳ Абуалӣ Балъамӣ ва дарбориён андешаи Алптегинро, ки мехост писари Абдулмалик шоҳ бишавад, ба эътибор нагирифтанд ва, ҳатто, ӯро аз мансаби сипаҳсолорӣ ва ҳокимӣ бар шаҳри Нишопур маҳрум гардонда, ба ҷояш Абумансури Абдурраззоқро таъйин карданд.
Дар баъзе манбаъҳо аз вазорати Абуалӣ Балъамӣ дар замони Нӯҳ ибни Мансур ҳам иттилоъ додаанд, ки чандон муътамад нестанд, зеро «Зайну-л-ахбор» соли ваф.
Соли 963 тарҷумаи «Таърихи Табарӣ»-ро ба забони форсии дарӣ ба анҷом расонд, ки баъдан бо номҳои «Тарҷумаи Таърихи Табарӣ», «Таърихи Балъамӣ» низ машҳур гардид.
Асари дигари Табарӣ «Ҷомеъу-л-баён ан таъвил-ил-Қуръон», ки ба номи «Тафсири Табарӣ» машҳур аст, ба забони форсӣ гардонда шуд, ки дар ин кор ҳам Абуалӣ Балъамӣ саҳми бузург доштааст.
Номи худро бо алоқаи ишқии худ нисбат ба сарлашкарони Руми Бостон, Юлий Сезар ва Марк Антоний ҷовид гардонид ва аз онҳо чор фарзанд дошт, ки як писараш аз Сезар ва ду писару як духтар аз Марк таваллуд карда буд.
Клеопатраи дар Мисри Қадим 21 сол ҳукмронӣ кардааст, баъзе вақт бо бародаронаш Птолемей ва Птолемей , ки ҳарду ба ӯ аз рӯи урфу одатҳои ҳамонвақта шавҳар ба ҳисоб мерафтанд.
«Клеопатра — рафтору кирдори фоишаро дошт, ки ҳусну ҷамоли ӯро дида бисёр мардони пурзӯру, тавонову номдор, ҷони худро тайёр буданд бидиҳанд, то ки як шаб бо ӯ ишқварзӣ кунанд».
Солҳои донишҷӯӣ бо ҳидояти Комсомоли Тоҷикистон дар ҳайати консертии донишкада ва намояндаи КМ комсомол ба ноҳияҳои вилояти Қӯрғонтеппа ба сифати баранда, ровӣ ва ҳунарпеша ва соли 1976 дар ҳайати ҳунармандони театри ба номи А.Лоҳутӣ ба вилояти Бухорои ҶШС Ӯзбекистон ба ҳайси барандаи консерт ва ровӣ ба сафари ҳунарӣ мебарояд.
Соли 1964 дар мактаби миёнаи 50-и деҳа ба таҳсил фаро гирифта шуда, соли 1974 баъди хатми мактаби мазкур ба Донишкадаи давлатии санъати ба номи М. Турсунзода, ба Шуъбаи актёрии факултаи иҷрокунандагӣ дохил мешавад.
Соли 1977 ғолиби Озмуни умумииттифоқии ровиён ба номи Владимир Яхонтев байни донишҷӯёни донишкадаҳои олии санъати ИҶШС ва мамолики сотсиалистӣ дар шаҳри Ленинград мегардад.
Ортиқ Қодир (Қодиров Ортиқ Ашӯрович; 14 марти 1957, деҳаи Нилӯ, ноҳияи Ҳисор, ҶШС Тоҷикистон) — ҳунарпешаи театр ва синамо, рӯзноманигор.
Таронаҳои «Аз қадат гардам», «Шаҳри ман», «Тӯёна», «Ишқ» ва «Ба дилбар»-и Ёқуб Сабзанов дар иҷрои ситораҳои шуҳратёре чун Аҳмад Бобоқулов, Ҳанифа Мавлонова, Шоиста Муллоҷонова, Борис Наматиев ва Рафаэл Толмасов хазинаи тилоии радио ва телевизиони Тоҷикистонро зиннат медиҳанд.
Операи «Бозгашт» бар пояи достони Аминҷон Шукӯҳӣ , «Имтиҳон» , ораторияи «Нурҳои Норак» , достонҳои симфонии «Турнаҳо», Мақом" ва «Ёди Рӯдакӣ» аз осори мусиқиест, ки аз Ёқуб Сабзанов ба ёдгор мондаанд.
Юсуф Носиров дар якчанд конфронсҳои байналмилалӣ ва умумииттифоқӣ ба монанди «Фотосинтез и использование солнечной энергии» , симпозиуми байналмилалии «Генетика фотосинтеза» , конгресси байналмилалии «Генетика фотосинтеза и продуктивность растений» , конфронси умумииттифоқӣ «Проблемы генетики, селекции и интенсивной технологии сельскохозяйственных культур» иштирок кардааст.
2001—2007 — Раиси Хазинаи сулҳ ва ваҳдати Тоҷикистон, узви Шӯрои Федератсияи сулҳ ва ваҳдат — ташкилоти ғайридавлатии байналмилалӣ бо мақоми машваратии ЭКОСОС СММ ва Шӯрои Аврупо.
Се лабораторияҳои компютерӣ барои бо донишҷӯён гузаронидани машғулиятҳои назариявӣ ва амалӣ аз фанҳои технологияҳои ахборӣ, информатика ва инчунин барои кор дар шабакаи Интернет ва китобхонаи электронӣ тариқи ройгон барои омӯзгорон ва донишҷӯён мувофиқ кунонида шудааст.
Як лабораторияи илмӣ-тадқиқотии «Рушди босубот» ба тадқиқу омӯзиши масоили иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва экологии идоракунии истифодаи обҳои байнисарҳадӣ ва таҳкими ҳамгироии обу энергетикии кишварҳои минтақаи Осиёи Марказӣ махсус гардонида шудааст.
Дар соли хониши 1956—1957 бо шарофати кӯшишҳои ректор Ибодулло Нарзиқулов дар ҳайати Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин факултети иқтисодии ҷудогона бунёд ёфт.
Факултет аз кафедраҳои иқтисоди миллӣ, идоракунии захираҳои инсонӣ, иқтисоди корхонаҳо ва соҳибкорӣ, иқтисод ва идораи комплекси агросаноатӣ, менеҷмент ва маркетинг, системаҳои иттилотӣ дар иқтисодиёт, идоракунии давлатӣ ва маҳаллӣ амал иборат аст.
Сохтори факултет аз садорат, Шӯрои олимон, 7 кафедра, лабораторияҳои компютерӣ ва илмӣ-тадқиқотӣ, кумитаи иттифоқи касабаи омӯзгорону кормандон, кумитаи иттифоқи касабаи донишҷӯён, созмони ҷавонон ва ҷамъияти илмии донишҷӯён иборат аст.
25 декабри соли 2015 Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ — Пешвои миллат» ба имзо расонид.
Қонун дар асоси пешниҳоди бархе аз вакилони Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Тоҷикистон 9 декабри соли 2015 аз тарафи Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Тоҷикистон Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ — Пешвои миллат» қабул ва 18 декабри соли 2015 аз тарафи Маҷлиси миллии Маҷлиси Олии Тоҷикистон якдилона ҷонибдорӣ карда шуд.
Қонуни мазкур аз муқаддима ва 16 модда иборат буда, вазъи сиёсиву ҳуқуқӣ, салоҳият, дахлнопазирӣ, бунёди осорхона, бойгонӣ, китобхона, амният ва кафолатҳои иҷтимоию иқтисодии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ — Пешвои миллатро муқаррар мекунад.
Тибқи натиҷаҳои ниҳоӣ Ҳизби халқии демократии Тоҷикистон — 65,4 %, Ҳизби аграрии Тоҷикистон — 11,7 %, Ҳизби ислоҳоти иқтисодии Тоҷикистон — 7,5 %, Ҳизби сотсиалистии Тоҷикистон — 5,5%-и раъйи интихобкунандагонро касб намуданд.
Ҳамин тариқ, тибқи рӯйхати ҳизбӣ дар парлумони нав ҲХДТ-ро 16 нафар, ҲАТ-ро — 3 нафар, ҲИИТ-ро 2 нафар ва ҲСТ-ро 1 нафар вакил намояндагӣ мекунанд.
Аз ҳавзаи ягонаи умумиҷумҳуриявӣ ба ҷонибдории рӯйхати Ҳизби наҳзати исломии Тоҷикистон — 1,6 %, Ҳизби коммунистии Тоҷикистон — 2,2 %, Ҳизби демократии Тоҷикистон — 1,7 % ва Ҳизби сотсиал-демократии Тоҷикистон — 0,5%-и интихобкунадагон овоз доданд.
Корҳои асосии сохтмонӣ ва таъмиру навсозиро ширкати чинии Сансиян Бейсин бо ҷалби мутахассисону роҳсозони маҳаллӣ, ки беш аз 80 % шумораи умумии коргаронро ташкил медиҳанд, иҷро кардааст.
Аз рӯи иттилооти расонаи хабарии "Ховар" 13 сентябри соли 2014 маросими оғози сохтмони қитъаи лӯлаи гази «Осиёи Марказӣ - Хитой» дар қаламрави Тоҷикистон шуда гузашт.
Дар ин рӯз ниёкони мо ба истиқболи гармӣ, барои ҳар чӣ зудтар аз чанголи зимистони қаҳратун берун омадан ва ба гармиҳои баҳор расидан ҳар гуна маросимҳо барпо мекардаанд.
1 январ - мувофиқи нишондоди омории Википедия - 1 январи соли 2014 шумораи сахифаҳои Википедияи тоҷикӣ - 25878 сахифаро дарбар мегирифт, ва аз байни 287 забонҳои кории википедия дар ҷойи 89 қарор дошт.
Пас аз ба истифода додани ин нақб масофаи роҳи мошингарди Душанбе-Ваҳдат-Кӯлоб дар муқоиса бо роҳи Душанбе-Қӯрғонтеппа-Кӯлоб 100 километр кӯтоҳтар шуд.
Дар ин мулоқоти наврӯзи Эмомалӣ Раҳмон гуфт:"Имрӯзҳо аз ҷониби ҷавонони ватанпараст «Википедияи тоҷикӣ» пайдо шудааст ва ин ташаббуси нек аз ҷониби давлат дастгирӣ хоҳад ёфт. Аз ин рӯ, ба Сарредаксияи энсиклопедияи миллии тоҷик супориш дода мешавад, ки манбаи бузурги иттилооти илмиву оммавии худро ба ин қомуси ҷаҳонии электронӣ ворид намояд ва сомонаи хосаи худро низ таъсис диҳад."
Николай Попов баъд аз бо дипломи аъло хатм кардани Донишкадаи андоз ва ҳуқуқи Тоҷикистон бо ихтисоси «Иқтисодчӣ» худи ҳамун сол ҳамчун муаллими коромӯзи кафедраи «Таърихи хоҷагии халқ ва афкори иқтисодӣ», солҳои 2002—2006 ассистенти кафедраи мазкур ва солҳои 2006—2010 муаллими калони кафедраи «Бозори меҳнат ва иқтисоди таҳлилӣ»-и Донишкадаи андоз ва ҳуқуқи Тоҷикистон кор ва фаъолият намудааст.
Инчунин солҳои 2003—2007 ҳамчун аспиранти шуъбаи ғоибонаи Донишкадаи мазкур таҳсил намудааст ва рисолаи номзадии худро тайёр намуда 20 ноябри соли 2009 онро бо муваффақият дар назди Шӯрои диссертатсионии Институти тадқиқоти иқтисодии назди Вазорати рушди иқтисод ва савдои ҶТ ҳимоя намуд.