polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ин китоб баҳсҳои шадидеро барангехт , зеро ба рӯҳияи он замон мухолиф буд (чунончи, аён шуд, ки аз диди Гогол дар зиндагӣ тамоми масоили иҷтимоӣ, ҷамъиятӣ, давлатӣ ва адабӣ мафҳуми динию ахлоқӣ доранд: масеҳият барои ӯ аз тамаддун афзалтар буд ва гарави асолати Русияву бузургтарин арзиши маънавии онро ба мазҳаби православӣ марбут медонист.
Дар осораш раванди таназзули иқтисодиву маънавиии Русияи подшоҳӣ, ноадолатию нобаробарии иҷтимоӣ ва пеш аз ҳама, носозгориҳои низоми крепостноӣ бо ҳаҷви тезу тунд, пурдард ва зарофати нишонрас тасвир ёфтаанд.
Гогол тавонистааст, ки дарду ранҷи ҷомеаи хешро дар мисоли ҳокимони тасодуфию мансабпараст, ки ҷуз айшу ишрату найранг чизе дар сар надоранд, дар тасвири муҳити фақрзадаю бенизоми давронаш ошкор кунад .
Таъсири осори Гогол дар эҷодиёти дигар нависандагони тоҷик (С. Айнӣ, П. Сулаймонӣ, А. Деҳотӣ, Ҷ. Икромӣ, Р. Ҷалил ва дигарон) дида мешавад.
Асарҳои ӯ «Ревизор» , «Моҷарои Иван Иванович бо Иван Никофорович» , «Иван Федрович Шпонка ва холаҷони ӯ» , «Шабнишиниҳо дар хутори наздики Диканка» , «Тарас Бульба» , «Помешикҳои қадима» «Ҷонҳои мурда» , ба тоҷикӣ баргардону чоп шудаанд.
Никола́й Васи́левич Го́гол (; (фамилия ҳангоми таваллуд Яно́вский, аз соли 1821 — Го́гол-Яно́вский; 1 апрели 1809, деҳаи Великие Сорочини уезди Миргороди, вилояти Полтава — 6 марти 1852, Маскав) — драматург, шоир, мунаққид, публисист ва нависандаи рус.
Трейси Энн Ҷейкобсон сафири Иёлоти Муттаҳидаи Амрико дар Тоҷикистон зимни ин нишаст гуфт роҳандозии утоқи тиҷории Амрико дар Тоҷикистон мусоидат менамояд то ширкатҳо ва сармоягузорони собиқадори амрикоиву хориҷӣ ба иқтисоди Тоҷикистон ҷалб гарданд.
9 Ноябр - Бритней Спирз, овозхони маъруфи амрикоӣ ва шавҳари дуввуми ӯ Кевин Федерлийн барои ҳаққи тарбият ва нигоҳубини ду кӯдаки хурдсолашон талош мекунанд.
16 Сентябр - Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмонов ва Сарвазири Шӯрои давлатии Ҷумҳурии Мардуми Чин Вэн Тсзябао дар маросими тантанавии оғози расмии сохтмони хатти баландшиддати интиқоли нерӯи барқ "Ҷануб-Шимол" иштирок намуданд.
Вале, хушбахтона, Ҷоннӣ хеле зуд барои худ машғулияти наверо пайдо кард ва ҷиддан ба мусиқӣ машғул шуд: модараш ба ӯ гитараи барқии арзонеро харид ва Депп мустақилона навохтани онро омӯхта, дар яке аз гурӯҳҳои эстрадӣ баромад мекард.
ва аз тарафи мунаққидон баҳои баланд гирифтанд; Баъд аз он дар ҳамкорӣ бо Тим Бертон филми дигаре "Эд Вуд" / / ба навор гирифта шуд, ки барои иштирок дар он ҳунарпеша Мартин Ландау соҳиби ҷоизаи "Оскар" гардид.
Ноҳияи Дӯстӣ аз сатҳи баҳр дар баландии 601 метр воқеъ буда, иқлимаш континенталии миёна мебошад, ҳарорати миёнаи солона + 17,5С ва дар зимистон + 2, + 5С-ро ташкил медиҳад.
Аз нуқтаи назари муаррихон дар фонди луғавии забони арабии тоҷикӣ калимаи «Чайл» ба маънои «Канори Дарё» ва «Кӯх», инчунин «Чилла» ба маънои «Бузург», «Бисёр» оварда шудааст ва пас калимаи «Ҷиликӯл» маънои аслии тоҷикиаш «Чиликӯл» аст.
Ноҳияи Ҷиликӯл дар қисмати ҷанубу шарқии ҷумҳурӣ ҷойгир буда, бо ноҳияҳои Ҷалолиддини Балхӣ, Ҷайҳун, Қубодиён ва аз ҷануб бо Ҷумҳурии Исломии Афғонистон ҳамсарҳад аст.
Дар ноҳия қариб ҳамаи дарахтони зинатбахшу мевадор (себ, нок, олу, олуча, зардолу, шафтолу, хурмо, анор, анҷир, ангур, тут, гелос, бодом), рустаниҳои даштӣ ва бешадаштӣ мерӯянд.
Ҳудуди ноҳияро хоки зардчатоби қумдор, хоки сиёҳ, дар кӯҳҳо ва хоки сурх ишғол менамояд, ки барои парвариши маҳсулоти кишоварзӣ ва кулолгарӣ мутобиқ аст.
Дар манбаъҳои хаттӣ аз мавҷудияти китобхонаҳои назди маъбад, салтанатӣ, шаҳрӣ, таълимӣ, хусусӣ ва илмии аҳди хаҳоманишиву сосонӣ ишора шудааст.
Китобхонаҳои оташкадаҳои зардуштӣ дар Осиёи Шарқӣ маркази таксир, таҳрир, китобсозиву китобороӣ ва гирдоварию нигаҳдории осор ва дастхатҳои арзишманди паҳлавӣ ва порсии миёна буданд.
Аз давраи аббосӣ ғайри китобхонаҳои салтанатӣ, дабистону дабиристон ва масҷиду дайру хонақоҳ ва мадорис , аёну ашроф, шахсиятҳои фарҳангӣ низ китобхона доштаанд.
Дар ҷаҳони ислом китобхонаҳо бо номи «Байту-л-ҳикма», «Хазонату-л-ҳикма», «Дору-л-улум» «Дору-л-китоб», «Байту-л-кутуб», «Хазонату-л-кутуб» маъмул буданд.
Дар китобхонаҳои асрҳои миёна (Мароға, Исфаҳон, Шероз, Бағдод, Қоҳира, Ҳирот, Марв, Бухоро, Самарқанд, Қубодиён, Панҷакент, Чоч, Ҳисор, Тирмиз, Насаф, Гурганҷ, Балх, Нисо, Ҳамадон, Рай, Тайсафун, Нишопур, Ғазна, Тус, Димишқ) дар баробари нусхаҳои аслӣ ва осори гуногун,феҳристҳои шарҳиҳолӣ ва библиографӣ, фарҳангу луғат, қомус, тазкира, баёз, девон низ нигоҳдорӣ мешуданд.
Фаъолияти китобхонаҳо дар Тоҷикистон мувофиқи муқаррароти Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи фаъолияти китобдорӣ», барномаҳои давлатии соҳаи китобдорӣ ва дигар асноди меъёрии ҳуқуқӣ амалӣ мегардад.
китобхонаи Худои Энлил дар Ниппур беш аз 54 ҳазор гирдаи сафолӣ бо мазмуни адабӣ, динӣ ва давлатӣ дошт, маъбади Ерусалим ҳовии кутуби динӣ буд) сохта мешуданд.
Китобхонаи Ашурбанипал (асри 7 то м., Ниневия, 20–30 ҳазор паёму фармони шоҳӣ ва адабиёт оид ба ҷуғрофия, математика, астрономия, тиб, забон, фарҳанг, дин дошт) то таъсиси Китобхонаи Искандария муҳимтарин китобхонаи аҳди бостон буд.
Калонтарин китобхонаи умумӣ дар Юнони Бостон дар садаи то м. бино шудааст (китобхонаи Арасту, ки беш 40 ҳазор тумор дошт, дар маъхазҳо аз китобхонаҳои шахсии Афлотун, Аристофан, Демосфен ва дигарон низ ёд шудааст).
Дар ибтидои асрҳои миёна дар Аврупо маркази фарҳанги китобдорӣ китобхонаҳои дайру калисоҳо -ро фаро мегирифтанд, китобхонаи дайри Виварий ва Бобиё дар Италия) ва асрҳои 12–16 китобхонаҳои донишгоҳӣ (Сорбон, Порис, Кембриҷ, Оксфорд, Йена, Эрфурт, Ҳейделберг, Копенгаген) буданд.
Аз садаи китобхонаҳои калони аҳаммияти ҷаҳонидошта [китобхонаи Лауренсианаи Флоренсия, китобхонаи шоҳии Лувр , китобхонаи Ватикан, асрҳои 17–19 Будлиёни Оксфорд, китобхонаи Музейи Британия, Конгресси ИМА] таъсис ёфтанд.
Аз нимаи 2-юми садаи теъдоди китобхонаҳои тахассусӣ (илмӣ, академӣ, китобхонаҳои муассисаҳои таълимӣ, осорхонаҳо, ҷамъиятҳои илмӣ, ҳизбӣ, ниҳодҳои иҷтимоӣ) ва оммавӣ афзуданд.
Доираи фаъолият ва вазифаҳои китобхона: ҷамъоварӣ, нигоҳдорӣ ва ғанӣ гардондани адабиёти чопӣ ва анвои дигари иттилоот; таъмини иртибот байни аснод ва истифодабаранда; пешниҳоди хадамоти китобдорӣ, иттилоотӣ ва библиографӣ, таъмини дастрасӣ ба хазинаи китобхона ба василаи низоми феҳристҳои анъанавӣ ва электронӣ, захираҳои иттилоотии дохилӣ ва хориҷӣ; ташкил ва истифодаи технологияи муосири иттилоотию коммуникатсионӣ дар соҳаи китобдорӣ; пешбурди фаъолияти илмӣ, омӯзишӣ ва методӣ.
Китобхона дар 3 бахш – хидматӣ (ташаккули фонд ва дастгоҳи маълумотдиҳӣ-библиграфӣ, корҳои методиву илмӣ ва ғайра), ҷои мутолиа ва махзани китоб фаъолият мекунад.
Дар с. 748, аз ҳамаи минтақаҳои Австрияи муосир, Форарлберг аввалин зери ҳукмрониидавлати Франк афтод ва тобеи епископии Кур шуд, ки таҳти нигоҳубини махсуси Каролингҳо буд.
Дар асри 11, аз бузургтарин заминистифодабарандагон дар ин қаламрав графҳои Бухҳорн ва Брегентс буданд, ки байни онҳо ҷанги доимӣ амал мекард: графҳои Букҳорн ба ҳизби гибеллинҳо дохил буданд ва графҳои Брегентс тарафи гвелфҳоро мегирифт.
Пас аз марги ӯ, Форарлберг боз солҳои тӯлонӣ худро бо ихтилофоти дохилии феодалҳои маҳаллӣ тақсим кард, ки дар он князияҳои калони ҳамсоя имконияти дахолатро аз даст намедоданд: Бавария, Золлерн, Швабия, Ҳабсбург.
Дар миёнаи асри 13, дар ин қаламрав панҷ графияи мустақил мавҷуд буд, ки дар байни онҳо ҳокимони Фелдкирх аз сулолаи Монфорт, тарафдорони вафодори Ҳабсбургҳо буданд.
дар 1 км² Шумораи хориҷиёне, ки дар Форарлберг зиндагӣ мекунанд, 70,5 ҳазор нафарро ташкил медиҳад, 49,4 нафар % -и онҳо шиносномаҳои кишварҳои узви ИА-ро доранд, 18.5 % — шаҳрвандони Туркия, 12.0% — шиносномаҳои кишварҳои собиқ Югославия.
Мансубияти калисоҳо низ хеле ошуфта буд: водии Инна ба усқуфи Чур, Лехи болоӣ — ба усқуфи Аугсбург тааллуқ дошт ва боқимондаи қаламрав ба усқуфи Констанс итоат мекард.
Дар замонҳои қадим дар рӯйи санг, чӯб, сафол, мису биринҷӣ, баргҳои дарахтони нахл, устухонҳо ва ғайра аз одамон дастнависҳо боқӣ мондаанд, ки ба китоб мансубият доранд.
Асарҳои мутафаккирон Абӯрайҳони Берунӣ, Форобӣ, Ибни Сино, Саъдӣ, Ҷомӣ, Навоӣ, Улуғбек ва дигарон аз тарафи хаттотҳо рӯйнавис карда, аз насл ба насл гузаронида мешуданд.
Китоб аз васоили муҳимми ахбори оммавӣ, илмӣ ва техникӣ, аслиҳаи пурзӯри муборизаи сиёсию идеологӣ дар паҳнкунӣ ва тарғиби дониш, маълумот ва тарбия ба шумор меравад.
Ба назари профессор Мирзои Муллоаҳмад, «вежагии боризи ашъори Гулназар Келдӣ ҷанбаи қавии иҷтимоъии онҳост. Гулназар Келдӣ тавонистааст дарди мардумро ба забоне сода ва самимӣ бигӯяд, ки боъиси пазируфта шудани ашъораш аз сӯи мардум шудааст.»
Нигоҳи шоъиронаи Гулназар Келдӣ ва истеъдоди фитрии ӯ аз ҳар мавзӯъ ва манзара ё андеша ва эҳсосу авотифе дар қолибҳои мухталиф ё берун аз қаволиби роиҷ шеър месозад.
Устод Лоиқ Шералӣ, ки бо Гулназар Келдӣ тайи солҳои тӯлонӣ дар дафтари маҷаллаи адабии «Садои Шарқ» кор карда буд, гуфта буд: «Дар шеъри мо ягон нафар чун Гулназар таҷрубаҳо накардааст».
Фарзонаи Хуҷандӣ, шоъири саршиноси дигари тоҷик, мегӯяд: «Шеъри Гулназар мисли дарахти азими тановарест, ки дар масоҳати бузурги шеъри форсии тоҷикӣ доман густардааст».
Соли 1991 яке аз ашъори Гулназар ба унвони «Суруди миллии Тоҷикистон» ҷойгузии шеъри Абулқосим Лоҳутӣ шуд, ки дар тамҷиди мардуми рус ва давлати Шӯравӣ навишта шуда буд.
Гулназар Келдӣ (20 сентябри 1945, деҳаи Дардари ноҳияи Айнӣ, вилояти Ленинобод, ҶШС Тоҷикистон, ИҶШС — 13 августи 2020, Душанбе, Тоҷикистон) — шоири тоҷик.
Дӯстмурод Алиев чун устодон Зафар Нозимов, Нигина Рауфова ҳофизи нотакрор буда мактаби сарояндагии хешро пайдо кард ва шогирдону пайравонаш бисёриҳо бо услуби ӯ месароянд.
Соли 1990, баъди як соли фавти Дӯстмурод дар Файзобод нахустин «Дӯстмуродхонӣ» ташкил шуд, ки пайравонаш аз Қубодиёну Қумсангиру Колхозобод, аз Кӯлобу Вахшу Нораку Ёвон ва дигар гӯшаҳои Тоҷикистон дар ин маҳфил иштирок намуданд.
Асоси репертуари ӯро мавзӯъҳои мухталифи замони мо доир ба васфи Ватану меҳнат, диёри хушманзар, фидокориҳои мардуми шуҷоатманди мо, тараннуми муҳаббати поки инсонӣ ва ғайра ташкил медиҳанд.
Устод Зафар Мирзоён маънии ҷойномро «гузаргоҳ» пешниҳод карда бо ин эҳтимол ки «шояд ин макон гузаргоҳи мардуми водии Кӯлоб аз ин соҳили Ому ва мардуми Чоҳобу Русток аз варои Ому ба ин тараф будааст».
Дар шимол бо ноҳияҳои Дарвоз ва Муъминобод, дар ғарб — бо ноҳияи Кӯлоб, дар ҷануб — бо ноҳияи Ҳамадонӣ аз ноҳияҳои вилояти Хатлон ҳамсоя ва дар шарқ— бо рӯди Панҷ ва Ноҳияи Хвоҳон, Ноҳияи Роғистон ва Шаҳри Бузург аз бахшҳои Вилояти Бадахшони Афғонистон ҳаммарз аст.
Ноҳияи Шӯрообод 16 марти соли 1938 дар бахше аз вилояти Кӯлоб дар Ҷумҳурии Шӯравии Сосиалистии Тоҷикистон таъсис ёфт ва 2 декабри соли 1992 бахше аз вилояти Хатлон шуд.
Қаламрави подшоҳии Шуғнон сарзамини имрӯзаи ноҳияҳои тоҷикии Рӯшону Шуғнону Роштқалъа ва вулусволии афғонии Шуғнон дар ду канораи рӯди Панҷро дар бар мегирифтааст.
Соли 1895 подшоҳии Шуғнон, ки дар ҳар ду канораи рӯди Панҷ қарор дошт, дар паи ҷаҳонгириҳои Русия ва Британия дупора гардид ва канораи рост ба аморати Бухоро ва канораи чап ба Афғонистон дода шуд.
Бино бар роҳномаҳо ва ҷаҳоннамоҳои арабизабон ва порсизабони садаҳои миёна, ноҳияҳои Рӯшону Шуғнону Роштқалъа дар гузашта як сарзамин буда Шуғнон ном доштаанд.
Тамоми чизҳои олами моддӣ, ки дар ҳолатҳои гуногуни табиии физикавӣ қарор доранд ва ё дар натиҷаи меҳнати инсон офарида шудаанд ва ҳар он чизе, ки ба олами зинда ва ғайризинда мутааллиқ мебошад, ашё ном доранд.
Мақсади асосии эътироф намудани А. ба сифати шайъи ҳуқуқ ва уҳдадории шаҳрвандӣ аз таъмини эҳтиёҷоти шахсони воқеӣ, ҳуқуқӣ ва давлат дар соҳаҳои гуногуни фаъолияти онҳо иборат аст.
Таҳти мафҳуми са­мара маҳсулоти баромадашон табиӣ, ки натиҷаи инкишофи органикии ҳайвонот ва наботот мебошанд (афзоиши ҳайвонот, паранда, шир, тухм, пашм, меваи дарахтон, буттаҳо, гул ва ғайра) фаҳмида мешавад.
Мафҳуми маҳсулот мустақиман ба фаъолияти истеҳсолии инсон, ба ҳамаи зуҳуроти он ва мафҳуми даромад ба воридоти пулӣ ё дигар навъи воридот аз ширкат дар муомилоти шаҳрвандӣ алоқаманд аст.
Мафҳуми ашёи мураккаб унсурҳои зайлро дар бар мегирад: а) ба таркиби он ашёҳои гуногуннавъ дохил мешаванд; б) ашёҳо аз нигоҳи физикавӣ ба ҳам алоқаманд намебошанд; в) ҳар навъи ашёе, ки ба таркиби ашёи мураккаб дохил аст, метавонад мустақилона истифода шавад.
Ба ғайр аз молумулк ашё ё ҳуқуқи молумулкӣ) корхона ҳуқуқ­ҳои муайяни истисноӣ дорад, масалан, ҳуқуқ барои ихтироъ ва намунаҳои истеҳсолоти саноатӣ, ки кормандони корхона офаридаанд, хидматрасонӣ ва амсоли инҳо.
Оғози фаъолияти эҷодии С.Юдаков ба давраи ташаккулёбии санъати мусиқии касбии миллӣ рост омад ва ӯ дар амалияи мусиқии Осиёи Миёна яке аз шахсони бонуфузи жанрҳои нав гардид.
Балети «Найрангҳои Насриддин» дар радифи опера бори дигар аз қобилияти беинтиҳои мазҳакавии композитор, ки дорои санъати эҷодгарии мусиқии ҳаҷвӣ шарарбор аст, гувоҳӣ медиҳад.
С.Юдаков шарафёб шуд, ки муаллифи Суруди миллии ҶШС Тоҷикистон ва баъди соҳибистиқлолии Ҷумҳурии Тоҷикистон мусиқии ӯ мусиқии мусиқии Суруди миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон, гардад.
Аз гуногунжанрии осори С.Юдаков асарҳое, ки ӯ дар жанри кантата — «Песня о счастье» барои сароянда, хор ва оркестри симфонӣ , «Ғалаба» , «Гимн мира» , «Дети мира» эҷод кардааст, гувоҳӣ медиҳанд.
Рӯ овардани композитор ба мавзӯҳои сулҳ, хушбахтии кӯдакон тасодуфӣ набуда, дар ин росто суханони ӯ дар мусоҳибаи соли 1986-ум шаҳодат медиҳанд: «Қалби ман ҳамеша бо набзи айём якҷоя метапад. Усули эҷодии ман ҳамин тавр аст. Ман ба тантанаи хирад итминон дорам».
Мусиқӣ ба намоишномаҳои мусиқӣ-драмавӣ, ба монанди «Светлый путь» , «Шелковое сюзане» , «Дочь Ганга» аз рӯи асари Р.Такур ва дигарон саршор аз ҳаётдӯстӣ ва боварӣ ба оянда мебошанд.
Эҷодиёти С.Юдаков дар кишварҳои Осиёи Миёна эътибори васеъ пайдо намуд, чунки дар мусиқии ӯ суннатҳои фарҳанги мусиқии халқҳои Шарқ тавъам ҷамъбаст гардидаанд.
Асарҳои композитор дар шаҳрҳои Москва, Таллин, Горкий, Душанбе, Уфа, Қоҳира, Ашқобод, София, Буэнос-Айрес, Лион, Лодзи ва дигар шаҳрҳои дунё иҷро гардидаанд.
Сулаймон Юдаков дар хотири ҳамасрон қабл аз ҳама ҳамчун маэстро, офарандаи олами зебоӣ, соҳиби сеҳри самимият ва истеъдоди беинтиҳои хушнавозӣ, ки барои композиторони асри ХХ хеле камёбу нодир аст, нақши амиқ гузошт.
Сулаймон Александрович Юдаков — оҳангсози шӯравӣ, Ҳунарманди халқии ҶШС Узбакистон, барандаи Ҷоизаи давлатии ИҶШС, муаллифи оҳанги Суруди миллии ҶШС Тоҷикистон, ва мусиқии Суруди миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон, .
Қаламрави подшоҳии Шуғнон сарзамини имрӯзаи ноҳияҳои тоҷикии Рӯшон, Шуғнон ва Роштқалъа ва вулусволии афғонии Шуғнон дар ду канораи рӯди Панҷро дар бар мегирифтааст.
Дар шимол бо ноҳияи Рӯшон, дар шарқ бо ноҳияи Мурғоб, дар ҷануб бо ноҳияи Ишкошими Тоҷикистон ва дар ғарб бо рӯди Панҷ ва Ноҳияи Шиғнони вилояти Бадахшони Афғонистон ҳаммарз мебошад.
Ба муборизаи муқобили истилогарони юнону – мақдунӣ баҳри истиқлоли Суғду Бохтар сипаҳсолори уғдӣ Спитаман, ки яке аз симоҳои хеле барҷаста дар таърихи аҷдоди қадими халқи тоҷик мебошад, сарварӣ мекард.
Чунон, ки муаррих мегӯяд: «Сӣ нафар мӯйсафедони суғдие, ки маҳкуми марг гардида буданд, чунон хунсардие нишон доданд, ки мақдуниён ангушти ҳасрат газиданд: онҳо ба сӯи қатлгоҳ сурудхонон ва рақскун мерафтанд»
Искандар ба мақсади фурӯ нишодани шӯриш лашкари 20 ҳазор нафараи худро ба панҷ даста тақсим карда, аз як гӯша ба гӯшаи дигари Суғд ҳаракат намуд, ва ҳар як одами рӯ ба рӯ задаро аз дами теғ гузаронд.
Дар натиҷаи ин ҷазодиҳии мудҳиш мамлакат ба дараҷае холӣ гардид, ки Искандар ба яке аз саркардаҳои худ фармон дод то ба “Ҷои Суғд дубора шаҳре таъсис намоянд”.
Дар чунин вақт, ки истилогарони юнонӣ Суғдро ба хун оғушта мекарданд ва сарлашкари дар Бохтар гузоштаи Искандар барои дар итоат нигоҳ доштани мамлакат ва танбеҳ додани шӯришгарон ҳар гуна чораҳо медид.
Спитаман пас аз ҷанги сахте, ки аз ду тараф бисёр одамон ҳалок гардида буданд, ба тарафи саҳро ақиб нишаст, вале дар ин ҷо яке аз сардорони қабилаҳои бодиянишин хоинона ба ӯ ҳамла оварда сарашро аз тан ҷудо карданд ва онро ба Искандар фиристоданд.
Асоситарин воқеаҳои марҳилаи сеюми ҳуҷуми қушунҳои юнону мақдунӣ ҳодисаи ду қалъаи куҳӣ ва мудофиаи қаҳрамононаи онҳо аз ҷониби суғдиёну бохтариён мебошад.
Давлати миллӣ, ки субъекти комилҳуқуқи муносибатҳои байналмилалӣ мебошад, барои ҳимояи манфиатҳои миллӣ ва таъмини амнияти давлатӣ бо давлатҳои дигар дар робитаи мутақобила қарор мегирифт.
Заифии онҳо, алалхусус, ҳангоми ҳолатҳои буҳронӣ ва фавқулодаи рушди ҷомеа, ки қабулу воқеигардонии қарорҳои қатъӣ ва фавриро талаб доранд, намудор мегардад.
Дар шароити имрӯза аз бисёр ҷиҳатҳо фаъолияти ҳаётии одамон, заминаҳои зарурии пешрафти иқтисодии кишварҳои алоҳида ва умуман, ҷомеаи ҷаҳонӣ аз рушди иқтисодиёти бозаргонӣ ва кушодагию озодии иқтисодиёт бармеояд.
Аз ин хотир, аҳволи одамон ва сатҳи некуаҳволии онҳо ба фаъолияти ҳукуматҳои миллӣ чандон вобаста набуда, дар бисёр мавридҳо аз қабули қарорҳое бармеоянд, ки дар созмонҳои умумисайёравию минтақавӣ ба тасвиб расидаанд.
Ташкилот, иттиҳодияҳо ва ширкатҳои гуногун дар як вақт кӯшиш менамоянд, ки ҳам ба саволҳои сиёсати дохилӣ ва ҳам ба масъалаҳои низоми муносибатҳои байналмилалӣ ҷавоб ҷӯянд.
Дар мамлакатҳои зиёде дар назди ниҳоду сохторҳои сиёсӣ намояндагии манфиатҳои иқтисодию молиявии кишварҳои хориҷӣ ташаккул ёфтаанд, ки тавассути фаъолияти лоббистӣ кӯшиши ҳалли масъалаҳоро менамоянд.
Ҳолати бавуҷудомадаи мақоми давлатҳои миллӣ дар низоми муносибатҳои байналмилалӣ аз он шаҳодат медиҳад, ки нақши давлат ҳамчун унсури асосии сиёсати ҷаҳонӣ то андозае маҳдуд гардидааст.
Технологияи иттилоотӣ ба васеъшавии соҳаи иттилоотии индустриявӣ, ба шакли конгломератҳои гуногунмиллӣ оварда мерасонад, ки назорати ҳукуматҳои миллӣ аз болои фаъолияти онҳо номумкин мегардад.
тадриҷан аҳаммияти худро гум кардани фаъолият ва қарордодҳои субъектҳои дохилии сиёсат, бартарӣ пайдо намудани мақом ва нақши ҷомеаи ҷаҳонӣ, ташкилотҳои бонуфузи байналмилалӣ, ширкатҳои байналмилалӣ ва ғ.
Давлати миллӣ, ки дар муайян намудани сиёсати дохилию хориҷии хеш мустақил буду тамоми фаъолияти худро барои манфиатҳои миллӣ ва таъмини амнияти давлатӣ равона месохт, дар замони инкишофи равандҳои ҷаҳонишудан мақоми дигар пайдо менамояд.
Лимфа аз рӯй тавассути роҳҳои лимфагузар ба лимфауқдаҳои канорӣ, ки гурӯҳ-гурӯҳ ҷой гирифтаанд, меояд; хусусан уқдаҳои лимфавии зери ҷоғ ва амиқи гардан муҳим мебошанд.
Рӯй , чеҳра , рухсор сурат ва ё рух — қисми пеши сарӯй Ҳудуди болоии рӯй аз канори мӯйи сар, ҳудуди поёнӣ аз канори ҷоғи поён, ҳудудҳои чапу рост аз гӯшаҳои чапу рости ҷоғи поён ва бехи суфраҳои гӯш мегузарад.
Бо қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон 29 аз 2 феврали соли 2016 ва Қарори Маҷлиси Миллии МО Ҷумҳурии Тоҷикистон 204 аз 3 марти соли 2016 ноҳия номашро ба ноҳияи Деваштич иваз намудааст.
Дар шимол бо ноҳияҳои ноҳияи Зафаробод ва ноҳияи Спитаман, дар ғарб бо ноҳияҳои ноҳияи Истаравшан ва ноҳияи Шаҳристон, дар ҷануб бо ноҳияҳои ноҳияи Айнӣ ва ноҳияи Кӯҳистони Мастчоҳ аз бахшҳои вилояти Суғд ҳамсоя ва дар шарқ бо ноҳияи Лайлак аз бахшҳои вилояти Бодканди Қирғизистон ҳаммарз аст.
Бадриддин Ҳилолӣ маълумиоти ибтидоиро дар зодгоҳи худ гирифта, дар овони ҷавонӣ тақрибан соли 897/1491 барои давом додани таҳсили илм ба Ҳирот меояд ва дар риштаҳои гуногуни дониш касби камол мекунад.
Бадриддин Ҳилолӣ ҳофизаи бисёр қавӣ дошта, сӣ — чиҳил ҳазор байт аз ашъори Рӯдакӣ ва Фирдавсӣ, Низомӣ ва Аттор, Амир Хусрав ва Саъдӣ, Ҳофиз ва Камол ва махсусан шеърҳои Абдураҳмони Ҷомиро зиёд аз ёд медонистааст.
Замони Бадриддин Ҳилолӣ замони ҷангҳои кишварсӯзи Шайбониҳо бар зидди Темуриҳо, кушторҳои байни Сафавиҳову Шайбониҳо, даврони авҷи низоъҳои мазҳабӣ буд.
Ӯро моҳи октябри соли 936/1529 аз ҷониби султони ӯзбекҳои шайбонӣ Убайдуллохон, ки Ҳиротро забт карда буд, бо туҳмати он ки шоир аз мазҳаби шиъа аст, ба қатл расонд.
Девони Ҳилолӣ асосан аз ғазалу рубоӣ иборат аст, ки нусхаҳои чопии он бештар аз сесад ғазали 68 байтӣ, сиву ду рубоӣ, ҳашт қитъа ва чанд порчаи шеърии гуногуни дигарро фаро мегирад.
зираро як шаб дар сирко тар карда, баъд дар бинӣ бирезанд ё он сиркоеро, ки зира дар он тар карда шуда бошад, дар бинӣ кашанд ва ё даруни биниро аз он зираи тар кардашуда пур кунанд, хуни биниро мебандад.
Зираро як шабонарӯз дар об тар карда, баъд он обро дар чашм чаконанд, хунравии онро қатъ мекунад, пардаи дар он афтодаеро, ки чашмро торик мегардонад, пок месозад, реши чашмро шифо мебахшад, нуқтаҳои сурхи даруни чашмро мебардорад, кабудии хуни дар зери пӯст мурдаро дафъ менамояд (барои охиринаш хусусан, ки бо равғани зайтун даромехта чаконанд, беҳтар аст).
Зираро бо намак хойида оби онро дар чашм чаконанд, қӯтури чашм ва сурхии онро дафъ мекунад; инчунин баъд аз бурида дур сохтани нохунак бичаконанд, ба ҳам часпидани ҷойи онро манъ месозад;
Зираро дар об ҷӯшонида, он обро дар даҳан гардонанд, назлаҳоро мебандад ва дарди дандонро таскин медиҳад, хусусан бо кокутӣ ҷӯшонида бошанд, дар ин бобат қавитар мегардад.
Хӯрдани зира ҷигар, меъда, гурда ва рӯдаҳоро қувват мебахшад; иштиҳоро ба ҳаракат меоварад, бодҳои дохилиро таҳлил медиҳад; ҳикак -и рутубӣ ва бодӣ, ҳазм ноёфта фуромадани таом, дарди рӯдаҳо аз бисёрии бод, варами сипурз, исҳоли рутубӣ
Чун инро бо хӯришҳои хушбӯйи таом, масалан, бо шибит ва дорчинӣ, ҳангоми пухтани гӯшти бадҳазм дохил намоянд, онҳоро сабукҳазм, қавӣ мегардонад, дарунро мулоим менамояд, пешобро меронад ва бодҳоро таҳлилдиҳанда мебошад.
Дони хушбӯйи ин гиёҳ, ки ҳамчунин зира ном дорад, дар баробари яке аз дегафзорҳои асосии пазандагони тоҷик будан, ҳазорҳо сол боз дар байни мардуми мо ҳамчун дармони дардҳои гуногун низ ба кор меравад.
Ҳангоми ҷамъоварӣ бояд пояи зира бо дос даравида шавад, дар акси ҳол ҳангоми решакан кардан, лӯндабехаш аз замин канда мешавад ё осеб меёбад ва рустанӣ соли дигар намерӯяд.
Зира - Ин тухми рустаниест аз арпабодиён бориктар ва ба ранг гуногун мешавад: сиёҳ, сабз, зард ва сафед Баргаш гирдашакл, қуббаи он монанди шибит аст, хушбӯй, дар аксари маҳалҳо месабзад.
Айшвария Рай Баччан ( , , ; тав. 1 ноябри соли 1973, Мангалур, Карнатака, Ҳиндустон) — ҳунарпешаи синамои Ҳиндустон ва барандаи ҷоизаи озмуни «Бонуи ҷаҳон» дар соли 1994 аст.
Забондонии Айшвария Рай ба ӯ ёрӣ дод, ки дар филмҳое ба забонҳои ҳиндӣ, банголӣ, тамилӣ ва англисӣ ҳунарнамоӣ кунад ва то кунун дар 45 филм нақш офарад.
Ин сабқат миёни Иван Тихон , Диего дел Реал , Кристиан Парс , Марсел Ломински , Давид Содерберг , Вагнер Домингос , Сергей Маргиев , Ашраф Амғад Ал Сайфӣ , Сергей Коломоетс , Войтсех Новитски , Евгений Виноградов ва Дилшод Назаров сурат гирифт.
Рӯзи 16 август рӯйхати ширкатдорони мусобиқоти интихобӣ ё квалификатсионӣ оид ба гурзандозӣ аз рӯи барномаи Бозиҳои тобистонаи олимпӣ дар Рио-де-Жанейрои Бразилия эълон шуд.
Дар ин мусобиқот аз Британияи Кабир, Булғористон ва Иёлоти Муттаҳидаи Амрико сенафарӣ, аз Полша ва Эрон дунафарӣ ва аз кишварҳои дигар якнафарӣ иштирок карданд.
Дилшод Назаров — гурзпартои тоҷик, чемпиони олимпӣ дар бозиҳои Рио-де-Жанейро, барандаи медали нуқраи мусобиқаи қарамонии ҷаҳон дар соли 2015 , ғолиби Бозиҳои осиёии солҳои 2006, 2010 ва 2014, қаҳрамони секаратаи Осиё , қаҳрамони дукаратаи Осиё байни наврасон , Устоди шоистаи варзиши Ҷумҳурии Тоҷикистон.
Ӯ моҳи майи соли 2015 дар мусобиқаи ҷаҳонии силсилаи Гран-При оид ба гурзандозӣ дар Ҷумҳурии Чех бо натиҷаи 79 метру 36 сантиметр мақоми дувумро касб кард ва ба ҳаққи ширкат дар Бозиҳои олимпӣ дар Рио-де-Жанейро мушарраф шуд.
Бори нахуст ӯ дар Бозиҳои олимпии тобистонаи Афина-2004, бори дуюм дар Бозиҳои олимпии тобистонаи Пекин-2008 ва бори сеюм дар Бозиҳои олимпии тобистонаи Лондон-2012 ширкат варзида соҳиби ҷойи 10 дар гурзандозӣ гардидааст.
Мусобиқоти ниҳоӣ шаби 19 август соати 21:05 ба вақти маҳаллӣ дар Варзишгоҳи олимпии шаҳри Рио-де-Жанейрои Бразилия шурӯъ шуд ва Дилшод Назаров гурзро ба масофаи 78,68 метр ҳаво дод ва аз ҳама рақибонаш пеш гузашт ва сазовори медали тилои Бозиҳои олимпӣ гардид.
Дилшод Назаров дар мусобиқоти интихобӣ гурзро ба масофаи 76 метру 39 сантиметр партофта, бо натиҷаи 76 метру 39 сантиметр дар ҷойи севум қарор гирифта, ба даври ниҳоии сабқати гурзандозҳо дар Бозиҳои олимпии Рио-де-Жанейро роҳ ёфт.
Ба гурӯҳи В варзишгарон аз Булғористон ва Британияи Кабир , аз Финляндия, Венгрия, Молдова, Мексика, Ӯзбекистон, Юнон, Ҷумҳурии Чех, Булғористон, Туркия, Тоҷикистон, Иёлоти Муттаҳидаи Амрико ва Эрон шомил буданд.
Варзишгари Беларус Иван Тихон бо нишондоди 77,79 метр ҷои дувумро гирифт ва намояндаи Лаҳистон Войтсех Новитски гурзро ба масофаи 77,73 метр ҳаво дод ва медали биринҷӣ ба даст овард.