polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Чоштбардорӣ — ҷараёни аз хирман ба халтаву лингаҳо бардоштани чошт – ғаллаи деҳқонон буда, асосан, дар охири тобистон ва аввали тирамоҳ, баъди ба анҷом расидани дарав ва хирманкӯбӣ барпо мешуд.
Аз ҷумла, матни филмҳои мустанади «Дашти Ҷум», «Дар оғӯши Сари Хосор», «Искандаркӯл», «Оҳанги Камаров», «Бешаи Палангон», «Дараи Ромит», «Чилучорчашма», «Афсонаи Зӯркӯл», тарҷумаи филмҳои бадеии «Марги судхӯр»-у «Паттазори сурх» ба қалами ӯ тааллуқ доранд.
Ӯ муаллифи маҷмӯаи қиссаву ҳикояҳои «Гурги похӯрда» , «Зоғеву доғе» , «Панҷаи ҳасрат» , «Ҳикояҳо дар бораи ҳайвонот» , «Чӯҷаи кабк» , «Уқобу лошахӯр» , «Мурғи даштӣ» , «Алибоҷ» , «Аз пайи паланг» , «Санговдавак» буда, дар гирдоварию таҳияи китобҳои Мирзои Хокӣ, Тоҷӣ Усмон , Алӣ Хуш ҳиссагузорӣ кардааст. Қиссаи нави ӯ «Дарёнавард», ки аз корномаи Темурмалик ҳикоя мекунад, соли 2015 ба табъ расид.
Солҳои 2000-2002 мудири шуъбаи наср, аз соли 2003 директори Хазинаи адабиёти Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон, ҳамзамон муаллиф-барандаи доимии барномаи телевизионии «Инсон ва табиат» мебошад.
Муаллифи маҷмӯаҳои шеърии «Заврақи умед» , «Савганд» , «Ҳамсолон» , «Рози дарё» , «Меҳвар» , «Толеъ» , «Рӯҳи баланд» , «Офтоби дил» , «Решапайванд» , «Чашми ситора» , «Солгиреҳ» , «Гарди Офтоб» , «Шохаи шикаста» , «Овои мурғи шабовез» , «Оташи меросӣ» , «Назаргоҳи дил» , «Чорзарб» , «Офтобгардон» , «Пойизи сабз» , «Ситорашукуф» , «Давлати дидор» аст.
Маҷмӯаи мақола, тақриз ва сафарномаҳояш бо номи «Сухан аз дӯстон ва устодон» соли 2007 нашр шуда, бахшида ба ҳаёт ва эҷодиёташ китоби дастҷамъии «Одам ба одам зинда аст» соли 2004 ба табъ расидааст.
Ашъори ба русӣ тарҷумашудааш дар маҷмӯаҳои «Жажда» , «Зелёные ветры» , «Берег сердца» , «Середина лета» , «Сейсмограф сердца» , «Четыре времени любви» , «Газель сердца» ба табъ расидаанд.
А.Орифов «Ихлос», А. Оғобоев «Акси садо», Р.Бородулин «Ситораи дидор», Л. Шипахина «Ёдгори шаб», А. Атабоев «Як шоха гул», баёзи шеъри «Сози муғул», «Созҳои бародарӣ» ва намунаҳое аз ашъори Г. Лорка, И. Анненский, Я.
Соли 2009 «Гулчини ашъор»-аш ба ҳуруфи форсӣ чоп шуда, шеърҳои алоҳидааш дар маҷмӯаҳои дастҷамъӣ ва матбуоти даврии Эрону Афғонистон борҳо мунташир гардидаанд.
Соли 1966 факултаи таъриху филологияи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистонро ба итмом расонда, дар Радиои тоҷик, рӯзномаи «Комсомоли Тоҷикистон» , Бюрои тарғиби адабиёти Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон кор кардааст.
25 сентябри соли 1969 дар конфронси сарони давлатҳои исломӣ дар шаҳри Рабат Марокашба ҳадафи таъмини ҳамкории исломӣ дар соҳаи иҷтимоӣ, иқтисодӣ, сиёсӣ, мубориза бар зидди мустамликадорӣ ва нажодпарастӣ ва дастгирии Ташкилоти озодихоҳии Фаластин таъсис дода шудааст.
1 апрели соли 2021 сиёсатшинос ва рӯзноманигори рус, собиқ муовини сармуҳаррир ва сардабири рӯзномаи «Известия» Георгий Бовт дар мавҷи радиои чунин гуфт:«Нармии сиёсӣ — ин ҳоло барои мо нест. Аз «пирӯзии зани тоҷик» барои иштирок дар озмуни сурудҳо огоҳӣ ёфта, «фатводиҳандагон» ва «ифшогарон» аз ҳама тарқишҳо сар берун бароварданд.
Сипас, Владимир Жириновский шарҳ дод, ки интиқоди ӯ аз композитсияи «Зани рус», ки бо он сароянда Манижа, зодаи Душанбе дар озмуни сурудҳои “Евровидение” аз Россия намояндагӣ хоҳад кард, ба миллати сароянда иртибот надорад.
«Аз арзёбиҳои баъзе шореҳон, аз ҷумла сиёсатшинос Георгий Бовт, ки танқиди моро ба миллати сароянда рабт медиҳанд, ҳайронем. Сухан дар бораи ин намеравад. Шахсан ман вақте ки дар бораи суруд суҳбат мекардам, танҳо матни онро дар назар доштам», — навиштааст Жириновский дар Телеграм — канали шахсиаш.
Сафири Фавқулода ва Мухтори Федератсияи Русия дар Ҷумҳурии Тоҷикистон Игор Лякин-Фролов овозхон Манижа Сангинро барои ба нимфинали Озмуни байналмилалии «Евровидение-2021» баромаданаш табрик намуда, ба вай барори кор таманно кард.
Овозхони русу тоҷик, сафири иродаи неки Дафтари Комиссари Олии СММ оид ба гурезагон Манижа Сангинро, ки 8 март дар барномаи мустақими Шабакаи аввал ғолиби интихоби миллӣ ҷиҳати иштирок дар озмуни сурудҳои «Евровидение-2021» гардид, табрик менамоем.
Овозхони тоҷиктабори Русия Манижа Сангин навозандаи мустақил, муаллиф ва сароянда, коргардони клипҳо, ходими ҷамъиятӣ дар мубориза бо хушунатҳои хонаводагӣ, аз соли 2019 сафири бунёди “Ҳаёт эҳдо бикун”, аз соли 2020 — сафири иродаи неки СММ дар умури паноҳандагон мебошад.
Манижа Сангин (Ҳамроева Манижа Далеровна, тав. 8 июли 1991, Душанбе, Тоҷикистон) — овозхони тоҷиктабори Русия, мусиқидони мустақил, муаллиф ва иҷрокунандаи сурудҳо, коргардони видеоклипҳои мусиқӣ, ходими ҷамъиятӣ дар самти мубориза алайҳи зуроварӣ дар оила, иштирокчии озмуни «Евровижн-2021», амбассадори фонди хайриявии «Подари жизнь» , аввалин сафири Русия дар Агентии СММ оид ба гурезаҳо .
Навори видеоии Манижа ба суруди , ки бо он Русияро дар 65-умин Озмуни Евровижн-2021 дар шаҳри Роттердам, давлати Ҳолланд муаррифӣ кард, дар шабакаи расмии ҳунарнамоӣ дар миёни 39 клипи иштирокчиёни намоиши соли 2021 аллакай беш аз 10 миллион тамошобин пайдо карда, байни онҳо машҳуртарин шуда буд.
Аз ҷиҳати тарзи бунёд гулхонаҳо якрӯя (боми он якрӯя аст, яъне, ба як самт, маъмулан, ҷониби офтоббаро менигарад), дурӯя (боми он ду сатҳ дошта, одатан, ҷониби офтоббаро ва офтобнишин менигарад), дурӯяи рада-рада (боми он аз 2-5 ё бештар радаҳо иборат буда, онҳо байни ҳамдигар васл гаштаанд) ва ангарӣ мешаванд.
Патунӣ, Бӯстонафрӯз, Тоҷи хурӯс, Гули одамрӯ, Мехчагули туркӣ, Лола, Гули марворид, Гули беор, Ҳамешабаҳор, Агератуми мексикоӣ, «Гарсения», «Гентус», «Гайлордия», «Гомфрена», «Салвия», «Синерария», «Тагетис», «Катарантус» ва ғ.
Ҳамзамон, офаридаҳои нахустини Ҳақназар диққати шоири маъруф Аминҷон Шукӯҳиро ҷалб карда, як даста шеърҳои шоири ҷавонро мавриди назари Мирзо Турсунзода, Муъмин Қаноат ва Убайд Раҷаб қарор дода, шеъри «Дил аз паси ту»-ро дар маҷаллаи «Садои Шарқ» чоп кунондааст.
Асари дигари шоир «Сурӯши Хатлон» ҳам лабрези ғояҳои ватандӯстию худшиносӣ ва сабақомӯзӣ аз ҳодисаву фоҷиаҳои таърихи миллат буда, соли 2000 сазовори Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ гардонида шудааст.
Дар достони «Сояҳои офтобрӯз» шеъру манзума ва силсилаи шеърҳои «Шоҳномаи умр», «Ҷони ташна» , «Фарзанди Офтоб», «Дардномае ба миллат» шоир назари хонандаро ба таърихи ибратбахш ва пурфоҷиаи Ватан нигаронида, таъкид кардааст, ки танҳо меҳри ҳурмуздӣ миллати ҳурмуздинажодро метавонад аз хашми оҳарманӣ раҳоӣ бахшад.
Навиштаҳояш дар авроқи маҷмӯаҳои «Тӯшаи роҳ» , «Рамзи ҳаёт» , «Нигоҳи гарм» , «Зинароҳ» , «Атри гиёҳ» , «Тоҷи Офтоб» , «Чашми саҳар» , «Дорожный провиант» , «Эҳёнома» , «Барги сабзи ишқ» , «Дардномае ба миллат» , «Сурӯши Хатлон» , «Ашки Офтоб» , «Таронаҳои маҳтобӣ» , «Аз қафои шишаи борон» , «Хаймаи нур» , «Зинда бо гудозишҳо» , «Сарнавишт» , «Ашки Офтоб» , «Нафас то бар нафас овози вақт аст» , «Қиссаи аспи хатлӣ» , «Навҳаи Фирдавсӣ бар марги Рустам» , «Муқаддаснома» , «Дар бистари нарми гул» , «Муждаҳои ориёӣ» ва ғ.
Дар асосҳои ҷамъиятӣ раиси Кумитаи иттифоқи касабаи кормандони маданият , сарвари Кумитаи телевизион ва радиои вилояти Кӯлоб , котиби масъули бахши Кӯлоби Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон , сармуҳаррири рӯзномаи вилоятии «Хатлон» , сармуҳаррири рӯзномаи «Навиди Кӯлоб» будааст.
Ҳақназар Ғоиб — , шоир, тарҷумон, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон , Шоири халқии Тоҷикистон , барандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Рӯдакӣ ва Ҷоизаи ба номи Шамсиддин Шоҳин .
Ҷазои маҳрум кардан аз рутбаи махсус, ҳарбй, рутбаи дараҷавӣ ва мукофотҳои давлатӣ бо ба ҳисоб гирифтани шахсияти гунаҳгор барои содир намудани ҷинояти вазнин ё махсусан вазнин, ағар суд истифодаи онро мақсаднок шуморад, таъйин гардиданаш мумкин аст.
Мусодираи амвол, яъне ба моликияти давлат маҷбуран ва ба таври ройгон гирифтани амволе, ки моликияти маҳкумшуда мебошад, барои ҷиноятҳои вазнин ё махсусан вазнини бо мақсади ғаразнок содиршуда муқаррар гардида, суд танҳо дар ҳолатҳои пешбининамудаи моддаҳои дахлдори Қисми махсуси КҶ ҶТ таъйин карда метавонад.
Ба ҷазоҳои гурӯҳи аввал дохил мешаванд: маҳрум кардан аз рутбаи махсус, рутбаи ҳарбӣ, рутбаи дараҷавӣ ва мукофотҳои давлатӣ, инчунин мусодираи амвол.
Абдулмаҷиди Бохтарӣ 10 майи соли 1946 дар шаҳри Қӯрғонтеппаи вилояти Хатлон таваллуд ёфта, соли 1965 мактаб-интернати 4 ноҳия, соли 1974 Донишгоҳи кишоварзии Тоҷикистон, соли 1987 Мактаби олии ҳизбии Тошкандро ба итмом расондааст.
Муаллифи китобҳои «Конститутсияи нав оинаи таҳаввулот дар Тоҷикистон» , «Мавқеъ» , «Ашки хома» , «Конститутция Республики Таджикистан 1999 года. История разработки, принятия, внесение изменений и основные положения» , «Ҳизби зодаи масъулият» , «Аз худ натавон гурехтан» , «Тоҷикистон — шикастанҳо ва бастанҳо» , «Истиқлоли Тоҷикистон ва сабақҳои таърихии он» , «Ваколати инсонӣ» , «Ситораи ғолиб» , «Раҳоварди зиндагӣ» , «Таджикистан после распада СССР» ва ғ.
Аз ин рӯ, ҳатто ба одамони солиме, ки бо кори ҷисмонӣ ва спорт машғул нестанд, рӯзе на зиёдтар аз 50 – 100 г истеъмол кардани қанд мувофиқи мақсад аст (ба ин маҳсулоти ширин, таом, конфет, маҳсулоти қаннодӣ, мураббо, ҷем, компот ва ғайра низ дохил мешавад).
Ғайр аз ин, истеъмоли қандро кам карда, бидуни маслиҳати духтур онро бо сахарин, ксилит, сорбит, фруктоза иваз намудан ҷоиз нест, зеро истифодаи мунтазами онҳо барои саломатӣ зарар дорад.
Муаллифи маҷмӯаҳои шеърии «Соҳиби кӯҳсор» , «Шабнам» , «Дарав» , «Хирмани Маҳтоб» , «Тулӯъе дар ғуруб» , «Меоям аз шигифт» ва ғ.
Фарҳанги «Доро»-и ӯ луғатномаи тафсирии навини беназирест, ки шарҳи беш аз панҷ ҳазор вожа, истилоҳ, таркиб ва ибораҳои рехтаи форсии тоҷикиро дар бар гирифта, суннати деринасоли фарҳангофаринии миллиро тадовим бахшида, дар тарвиҷу таҳкими минбаъдаи забони муштараки форсизабонони ҷаҳон ҳиссаи даркорӣ хоҳад гузошт.
Доро Наҷот ба сифати яке аз муваффақтарин гӯяндагони «шеъри сафед» дар Тоҷикистон эътироф гардида, соли 2012 барои китоби ашъори «Меоям аз шигифт» сазовори Ҷоизаи давлатии ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ гардидааст.
Моҳи марти соли 1991 сардабири «Сомон» – ҳафтаномаи Бунёди байналмилалии забони форсии тоҷикӣ таъйин шуда, баъдан то нафақа баромадан корманди Сафорати Ҷумҳурии исломии Эрон дар Ҷумҳурии Тоҷикистон буд.
Ин маҳфили илмӣ ё «Мактаби фалсафии Бекзода» аз соли таъсисёбӣ то имрӯз тавонист, ки дари илму хирад, фарҳангу маърифат ва озодихоҳию рӯшанфикриро ба рӯи даҳҳо ҷавонони соҳибзавқу илмдӯсти тоҷикистонӣ боз намояд.
Файласуфоне, чун Ҳафиз Холиқзода, Ёрмуҳаммад Ниёзӣ, Нозим Нурзода, Шодӣ Атоӣ, Исомуддин Шарифзода, Нуриддин Шаҳобуддин, Усмон Камолиён, Фирдавс Ниёзӣ, Фирдавс Ҳаитов, Убайдулло Раҳматов, Латиф Латифӣ, Меҳр Собириён, Илҳом Қурбоншоев, Мустафо Қаландаров ва дигарон дастпарварони ин маҳфили илмӣ - фалсафӣ мебошанд, ки ҳар яки он халои ақлонию зеҳнии фалсафаи муосири тоҷикро пур менамоянд.
Ба гумонам, дар ҷомеаи имрӯзи Тоҷикистон аз мактаби устод Бекзода дида, бузургтар ва тавонотар мактаби фалсафие вуҷуд надорад, ки тавонад инсонҳоро аз бозиҳои маҳалгароӣ, аз пайравии мазҳабҳои аҷнабӣ, аз миллатгароиҳои хориҷӣ, аз бунбасти фикрӣ, берун орад ва ба онҳо роҳ нишон диҳад, ки ба арзишҳои фарҳанги баланди умумибашарӣ ва инсонгароӣ арҷ гузоранд.
Чунки устод Бекзода аз ҷумлаи он нобиғаҳоест, ки ҳеч гоҳ дар доираи синну сол, ҷинсу пӯст, маҳаллу миллат, дину мазҳаб, ҳайъати этникию нажодӣ, ҳарф намезананд, илова бар ин ӯ инсонест, ки ҳамеша ҷаҳонро бо чашми нек менигарад ва ҳамавақт дар бораи зиндагӣ ва ҳаёти воқеии тамоми аҳли башар сухан мекунад.
Мактаби фалсафии Бекзода, дар маҷмӯъ таҷассумгари кулли фаъолияти накӯи инсонӣ буда, ҳамеша роҳҳои раҳоӣ аз маргро ҷустуҷӯ намуда, барои кулли инсоният ҳаёти ҷовидонагӣ, зиндагии осоишта, озодию истиқлолхоҳӣ, дӯстию рафоқат ва ҳадафҳои асосии соҳиб шудан ба фарҳанги миллии хешро пешниҳод менамояд.
Ин мактаби илмӣ - фалсафӣ бешубҳа яке аз ҷараёнҳои асосии фалсафаи муосири Шарқ буда, дар тӯли мавҷудияти хеш тавонист, ки барои дар арсаи ҷаҳонӣ муаррифи намудани илми тоҷик, чунин ашхосро ба воя расонад.
Ва фалсафаи эшон чун фалсафаи обояшон, ки ҳамеша пешсаф аст, ба якчанд ҷараёнҳои ҷадиду созанда - неопозитивизм, прагматизм, персонализм, экзистенсиализм, неотомизм, структурализм, ратсионализми танқидӣ ва герменевтика ҷудо гардид.
Мутаассифона аксари ин андешаҳо на афкори созандаю пешбаранда, балки фикру ақидаҳои куҳнаю фарсудаи сихаластикӣ ва ё ба ибораи дигар «андешаи асри ҳафти араб» буданду ҳастанд.
Аммо ҳеч як ҷамъият якқутба нест ва дар ин ҷамъияти пасазистиқлолии мо низ буданд афроде, ки ҳамеша фикри озодии инсон, фикри ҳаёти осоиштаю ҷовидона, фикри баргаштан ба асли хеш, фикри ободии ватан, фикри пешрафти илму фалсафа, фикри созандагию навгонӣ ва ғайраро мекарданд.
Аз таърихи тамаддун ва маданияти умумибашарӣ маълум аст, ки ҳанӯз ҳазорсолаҳои пеш аз милод мактабу маҳфил ва равияю ҷараёнҳои динию мазҳабӣ, маърифатию фарҳангӣ ва илмию фалсафӣ арзи вуҷуд карда буданд.
Дар фалсафаи Юнони антиқа мактабҳои милетӣ, пифагориён, равоқиён, киникиҳо, софистҳо, Магар, академияи Афлотун, литсейи Арасту ва ғайра аз ҷумлаи чунин ҷараёну равияҳои илмӣ-фалсафӣ мебошанд.
Дар инкишоф ва ташаккули фалсафаи классикии тоҷик ҳам мактабҳои бонуфузи фалсафӣ ва фалсафию мазҳабӣ - даҳрия, зурвония, асҳоби ҳаюло, машшоия, калом, тасаввуф, исмоилия, ихвон-ус-сафо, ҳикмати ишроқ, ҳикмати мутаолия ҷойгоҳи махсусро ишғол менамоянд.
Баҳоваддинови Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон ва айни замон дар тобеияти Маркази омӯзиши равандҳои муосир ва оянданигарии илмии АИ ҶТ, асосгузораш Комил Бекзода, октябри соли 1993.
Озарахш муаллифи китоби ашъори «Аз чашмасор омадам», «Намози мусофир» ва «Чархболи Офтоб», «Девони ишқ», «Ояндаҳо» аст, ки дар пойтахти кишвар шаҳри Душанбе ва шаҳри Хуҷанд интишор шудаанд.
Зиёда аз 10 намоишномаи Озарахш дар саҳнаи театрҳои кишвар пешниҳоди ҳаводорони санъати театрӣ гардидаанд, ки «Сафедор», «Равзанаи умед», «Афсона ё ҳақиқат», «Чашмаи Пардӯш», «Гулҳо намемиранд», «Ҳазордастон», «Нақши Рӯдакӣ» аз ин шуморанд.
Баъди хатми мактаби миёнаи деҳа, соли 1980 ба Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон шомил шуда, пас аз хатми донишгоҳ, солҳои 1986-1989 муҳаррири Кумитаи телевизион ва радиои назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, 1989-1992 директори Иттиҳодияи эҷодӣ-истеҳсолии «Союзтеатр» дар вилояти Суғд, солҳои 1992-2002 дар вазифаи муҳаррири телевизиони вилоят фаъолият бурдааст.
Муаллифи китоби ашъори «Аз чашмасор омадам», «Намози мусофир» ва «Чархболи Офтоб» аст, ки дар Душанбе ва Хуҷанд интишор ёфтаанд ва муаллифашонро дар қатори ҷавоншоирони ҳунарманди кишвар мақом бахшидаанд.
Зиёда аз 10 намоишномаи ӯ дар саҳнаи театрҳои кишвар пешниҳоди ҳаводорони ҳунари театрӣ гардидаанд, ки «Сафедор», «Равзанаи умед», «Афсона ё ҳақиқат», «Чашмаи Пардӯш», «Гулҳо намемиранд», «Ҳазордастон», «Нақши Рӯдакӣ» аз он шумуланд.
Озарахш бо Ҷоизаи ба номи Камолӣ Хуҷандӣ , Ҷоизаи байналмилалии Имом Хумайнӣ, Ҷоизаи «Боргоҳи сухан» ва Медали «Хизмати шоиста» қадрдонӣ шудааст.
Иноятхон Росих (Иноятхон Росих ибни Шамсудавла Лутфуллохон Содиқи Баҳодур Тҳурҷанг, с.тав. 1736 Патна, Ҳиндустон, с.ваф. 1798 Патна), навозанда, сароянда мусиқидон, шоир.
Самараи ҷустуҷӯҳояшро дар асарҳояш «Рисолаи зикри муғанниёни Ҳиндустон», «Иноятнома» (тазкираи адаби буда, тавзеҳоти муҳим дар бораи бузургтарин суханварони форсӣ-тоҷикӣ ва осорашон гирдоварӣ шуда,
Асари дар мусиқӣ нигоштаи Иноятхон Росих «Рисолаи зикри муғанниёни Ҳиндустон» аз муҳимтарин таълифот дар таърих ва назарияи мусиқии Аҷаму Ҳинд маҳсуб шуда, идомаи мантиқии асари Фақирулло Сайфхон «Рог дарпан», .
Аз ҷумла мусаннифони фарҳангу донишномаҳо, манзумаҳои мусиқӣ «Махзану-л-улум», «Сафинаи коинот», «Фарҳанги Ананд Роҷ», «Ғиёсу-л-луғот» ва ғ.
Меҳвари назарияҳои фалсафии таълимоти Гандизм ҷунбиши ороми диние буд, ки иттиҳоди ҳиндуён ва мусулмононро таъмин карда, пайравони худро барои раҳидан аз тобеияти низоми мустамликадории англисҳо ва расидан ба истиқлолу озодӣ ҳидоят мекард.
Такомули ахлоқӣ мутобиқи андешаи ахинса арзёбӣ гашта, зимнан ахинса на танҳо ҳамчун худдорӣ аз осебрасонии ҷисмонӣ ба мавҷудоти зинда, балки ба ҳайси худдорӣ аз расонидани зарари маънавӣ низ баррасӣ мешавад.
Манбаи такомули ахлоқӣ «қонуни муҳаббат» ва «қонуни ҷафо» аст, ки аз рӯйи онҳо пайрави ахинса дидаву дониста ҷавру ҷафо кашида, ба қурбон кардани хеш омода мегардад.
Адами ҳамкорӣ дар рад кардани унвонҳое, ки англисҳо дода буданд, тарки алоқа бо таълимгоҳҳои ҳукуматӣ, ташкили намоишҳои осуда, саркашии шаҳрвандӣ дар риоя накардани қонуни ҷудогонаи ҳокимияти мустамликавӣ, коршиканиҳои сиёсӣ, қатъи ҳама гуна фаъолият ва дар мавридҳои истисноӣ — саркашӣ аз пардохти андоз ифода меёфт.
Ӯ таҳаммулпазирии диниро муҳимтарин хислати ҳиндуия шумурда, аз ҷомеаи ҳинду, ки аксарият буданд, даъват ба амал меовард, то нисбат ба мусулмонон, ки ақаллиятро ташкил медоданд, ботаҳаммул ва олиҳиммат бошанд.
Баъди ба истиқлол расидани Ҳиндустон дар байни пайравони Ганди дар мавриди татбиқи усулҳои Гандизм нисбат ба масъалаҳои иҷтимоӣ, иқтисодӣ ва сиёсии кишвар ихтилофоти ҷиддӣ сар зад.
Гандизм , гандия — таълимоти иҷтимоию сиёсӣ ва динию фалсафии бунёдниҳодаи Маҳатма Гандӣ, ки дар заминаи идеологияи асосии ҷунбиши миллӣ-озодихоҳии Ҳиндустон қарор гирифт.
Рисолаи «З.» аз таълифоти муҳиму назарии Хоҷа Абдулқодири Мароғӣ буда, доир ба масоили шакл, анвоъ ва жанрҳои шеърию мусиқӣ, сохту таркиботи онҳо, усули эҷод, қавонини эҷоду иҷроии мусиқӣ ва ғ.
Аз лиҳози тафсиру баррасии мавзӯоти мусиқӣ «З.» нисбат ба таълифоти мусиқии Хоҷа Абдулқодир мураккабӯ фаннитар буда, дар ин рисола ӯ то ҷое бисёр масоили мусиқиро ҷиддитар тавзеҳ додааст, ки ин равиши таҳқиқӣ дар Муқаддимаи «З.» зикр ёфтааст.
Бинобар ба нус-хаҳои маҳфузмондаи «З.» он аз муқаддима, ки се асл таркиб ёфта, дар асли аввал бештар шарҳи вожаи мусиқӣ мӯҷазу фаннӣ омада, дар асли дуввум тавсифи мусиқӣ чун илм, ки масоили савт, эҷоди савт, усули эҷоди он ва ғайра баррасӣ шуда, дар асли саввум асосан он идомаи асли дуввум буда, хулосаҳои таҳлилӣ ва амалии муаллиф дар иртибот ба масоили эҷоди мусиқист.
Хоҷа Абдулқодир, ки ба таҳаввулоти эҷодию иҷроӣ, таҳқиқии ҳавзаҳои ҳунарӣ, мактаб ва сабкҳои эҷодии Самарқанд, Ҳирот, Марву Балх, Шероз, Табрез ва ғ.
Дар ҷараёни нусхабардорӣ, китобати «З.» хаттотон онро ба асари дигари Хоҷа Абдулқодир «Шарҳи Адвор», «Ҷомеъу-л-алҳон» омехта намуда, баъзан чун илҳоқ нусхабардорӣ кардаанд.
Муҳаммадтақии Донишпажӯҳ, Садусианд асари форсӣ дар мусиқӣ, Теҳрон, 1350: Абдулқодири Мароғӣ, Мақосиду-л-алҳон, Теҳрон, 1354; Машҳун Ҳ.
Оҳангарони ванҷӣ оҳани истеҳсолшударо ба се навъ ҷудо мекарданд: навъи якум ё беҳтарини он қурч ном дошта, барои сохтани корд, поку, табар, теша, дос ва дигар олоти теғадор ба кор мерафт.
Олоти устохонаи ин касб аз кура, дами оҳангарӣ, саночи дам, сандон, кундаи чӯбӣ, новаи об, путк, гиро, анбӯр, каҷанбӯр, қалам ё сумба, хоиск ва ғайра иборат мебошад.
Устои калон дар назди кураи оташ истода, бо анбур оҳанро дар оташ сурх мекард ва ҳамроҳи яке аз ҳамкорон ё шогирдон онро дар болои сандон бо путку хоиск зада, ба шакли дилхоҳ медаровард.
Аз ҷумла олоти кор: каланд, бел, теша, хоркантеша, табар, искана, исканатабар, новатеша, ҷоду, токбур, болға, анбӯр; асбобҳои рӯзгор – кафгир, дег, корд, оташгирак, зулфаки дар, мехча, даравши мукидӯзӣ, поку; олоти кишоварзӣ – дос, оҳани ҷуфт, гулмех, наъл бо мехаш ва ғайра истеҳсол мешуданд.
Чуноне, ки дар рисолаи ин касб омадааст, оҳангарӣ аз чиҳилу як ҳунар иборат буда, ҳар яке аз дигаре фарқ дорад, яъне устои каландгар, мехгар, мисгар, дегрез, наълкӯб, кордсоз, қуфлсоз ва амсоли инҳо.
Рисолаи бунёдии Президенти кишварамон Ҷаноби Эмомалӣ Раҳмон «Тоҷикон дар оинаи таърих» дар зери назар ва таҳрири ӯ ба забони арабӣ тарҷума ва ду маротиба дар Қоҳира мунташир гардидааст.
Ҳамчунин, маҷмӯаи мақолаҳои Сарвари давлат «Назаре ба мероси Имоми Аъзам» дар зери назари ӯ ба арабӣ тарҷума ва соли 2009 дар Ар-Риёз ба чоп расидааст.
Соли 1963, баъди хатми мактаби 7-солаи деҳа, вориди Омӯзишгоҳи педагогии Панҷакент шуда, соли 1967, баъди хатми он, дар факултаи забонҳои Шарқи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон таҳсил кардааст.
Саттор Турсун миёни хонандагонаш бо повесту роман ва қиссаҳои «Камони Рустам», «Пайванд», «Ситораи корвонкуш», «Обдорӣ, ё худ Кавкабони кабуд », «Зиндагӣ дар домани талҳои сурх», «Барф ҳам мегузарад», «Падар», «Се рӯзи як баҳор», «Думбура», «Пайғамбарзот» маъруф аст.
Аввалин маҷмуаи ҳикояҳои ӯ бо номи «Дили гарм» соли 1971 рӯйи чопро дидааст ва ба дунболи он маҷмуаи дигари повесту ҳикояҳояш бо номи «Сукути қуллаҳо» интишор ёфт.
Асарҳо ва китобҳои дигари нависанда: «Камони Рустам» , «Аз субҳ то шом» , «Дувоздаҳ ҳикоя» , «Дарахти ҳазорсола» , «Санг дар бағал ба тӯфон» , «Чорбанди домангир» ва ғайра.
Фаъолияти кории худро аз маҷаллаи «Садои Шарқ» оғоз намуда, муддати бист сол дар вазифаҳои мудири шуъбаи очерк ва публитистика, мудири шуъбаи наср, муовини сардабир, иҷрокунундаи вазифаи сардабири ҳамин маҷалла кор кардааст.
Соли 1993 аввалин сухангӯи роҳбари давлат Эмомалӣ Раҳмон буд, ҳарчанд дар ин вазифа зиёд кор накард, вале нақшашро дар таъсиси ниҳоди мазкур дар Дастгоҳи иҷроия муҳим медонанд.
Аз солҳои ҷавонӣ ба адабиёту санъат шавқу ҳаваси гарме дошта, солҳои мактабхонӣ ва донишҷӯӣ дар хусуси проблемаҳои соҳаи фарҳанг ва иқтисоду иҷтимоиёт мақолаҳо навишта, пайваста дар рӯзномаҳои ноҳиявию ҷумҳурӣ ба нашр расондааст.
Соли 2005 депутати Маҷлиси вакилони халқи ноҳияи Исмоили Сомонии шаҳри Душанбе, 25 марти соли 2005 узви Маҷлиси миллии Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб шудааст.
Ғайр аз ин, муаллифи китобҳои илмӣ ва илмӣ-оммавии «Фарҳанги бинокории Мовароуннаҳр дар қарнҳои -» ва «Луғати истилоҳоти сохтмон», киноповести «Ширин» , романи таърихии «Ориёно-1. Ҳасрати Зардушт» , «Ориёно-2. Биҳишти гумшуда» , қиссаи «Шифо» , сенарияи филми ҳунарии «Наврӯзи Аҷам , филм-спектакли мусиқии «Соли нав», филмҳои ҳуҷҷатии «Бӯйи баҳор», «Базми хиромон», «Об агар садпора гардад…», «Саҳна ба худ мехонад», «Ҳамовоз», «Душанбе – саҳнаи дунё» ва ғ.
беш аз 500 деворнигора, драмаи «Рӯдакӣ», рисолаҳои илмии «Фарҳанги меъмории Мовароуннаҳр дар асри ва аввалҳои асри » «Қасрҳо ва иншооти ёдгории Осиёи Марказӣ» «Храмы и мемориальные сооружения Центральной Азии» , Маводи сохтмони Осиёи Марказӣ: анъана ва навоварӣ», «Луғати русӣ-тоҷикии тафсирии мухтасари меъморию бинокорӣ» ва ғ.
Ато Мирхоҷа, ҳамчунин, муаллифи китобҳои бачагонаи «Нахӯдак-булъаҷабак», «Нахӯдак ва Нисо» осори мансури «к-о» , «кик а о» , «Равшан қиссаен» буда, асарҳои саҳнавии ӯ – «Даъвати Носир» , «Сайр дар гилем» , «Давлати баргашта» дар озмунҳои Вазорати фарҳанги ҷумҳурӣ соҳиби ҷоиза гардидаанд.
Ҳамчунин, шеърҳои алоҳидаи Носири Хусрав, Мирсаид Миршакар, Эраҷ Мирзо, Лоиқ Шералӣ, Ҳайрат Шанбезода, Камол Насрулло ва драмаҳои Вилям Шекспир «Шоҳ Лир» ва Мирсаид Миршакар «Қишлоқи тилоӣ»-ро ба шуғнонӣ тарҷума кардааст.
«Қишлоқи тилоӣ» дар тарҷумаи ӯ ва бо кӯшиши ҳунарпешаи маъруф Маъруфшо Мазҳабшоев соли 1989 таҳти унвони «Тиллойӣ қишлоқ» дар Театри мусиқӣ-мазҳакавии ба номи Абӯабдуллоҳ Рӯдакӣ саҳнагузорӣ шудааст.
Дар таҳия ва нашри китобҳои «Вожаномаи мухтасари русӣ-тоҷикии роҳи оҳан» , «Луғати соҳаи ҳавопаймоӣ » , «800 ғазали дилошӯб» ва «800 панди дилписанд»-и Мавлоно Ҷалолуддини Румӣ , «Баёзи меҳр» , «Анҷумани дидор» , «Гулбоғ» , «Эъҷози Раҳмон» , «Одами тилоӣ», , «Нома дар барги ҳавас» ва ғ.
Ато Мирхоҷаи Нерӯ 8 апрели соли 1963 дар деҳаи Вужи ҷамоати деҳоти Вери ноҳияи Шуғнони Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон таваллуд ёфтааст.
Донишу малакаи амалии ӯро ба эътибор гирифта, ҳанӯз дар айёми донишҷӯ буданаш, Кумитаи марказии Созмони ҷавонони ҷумҳурӣ ӯро ба ҳайси хабарнигори махсуси дастаҳои донишҷӯёни бинокор ба рӯзномаи «Комсомоли Тоҷикистон» ба кор даъват кардааст.
Соли 1990 аз сабаби пароканда шудани созмон, Ато Мирхоҷа муҳаррири барномаҳои фарҳангӣ дар Кумитаи радио ва телевизиони Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон таъйин шудааст.
Соли 1994 дар ҳафтаномаи «Фарҳанги Бадахшон» ба ҳайси масъули чоп фаъолият варзида, пас аз як сол барои зиндагии доимӣ ба пойтахти мамлакат омада, аввал дар барномаҳои дувуми Радиои Тоҷикистон, баъдан дар АМИТ «Ховар» фаъолият доштааст.
Баъди ба итмом расонидани Университет, моҳи июли соли 1984 бо роҳхати Вазоратн маорифи Ҷумҳурии Тоҷпкнстон ба ноҳияи Колхозобод -и вилояти Қӯргонтеппа ба кор меояд.
Тарҷумаи асарҳои Серо Хонзодян «Ташнаам, об диҳед» , Холида Ҳосилова «Бозгашт» , Ҳусайн Аббосзода «Меҳмон аз кишвари дур» , Ариадна Шалар «Садди Троян» , И.С.
Чехов «Асарҳои мунтахаб» , «Муждаи субҳ» (тазкираи адабиёти мардуми Осиё ва Африқо – бахши ҳикояҳои нависандагони араб; 1987), Алексей Арган «Кӯҳҳо ба баҳр менигаранд» , «Тазкираи адабиёти советӣ барои кӯдакон» , «Муртад» , Гиде Мопассан «Омурзиш» , маҷмӯаи ҳикоёти нависандагони Озарбойҷон «Қалби Мадина» ва ғ.