polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Бароъти истеҳлл (аз ; бароъат – санъат, малака, дониш ва истеҳлол – гиряи нахустини кӯдак пас аз таваллуд, оғоз, сарсухан) — дар илми бадеъ яке аз санъатҳои бадеии маънавист.
Истихора дар корҳое, ки вуҷуди онҳо нодир ва ҳусулашон барои шахс муҳим аст, анҷом дода мешавад, ба монанди сафар, иморат, тиҷорат, никоҳ ва умуре бо арзиш, ки анҷом додани он барои банда мубоҳ буда ва дар хайрият ва шаррияти он тардид ва тараддуд дошта бошад, на дар корҳои барои инсон муқаррарӣ, ба монанди хӯрдан, хобидан ва корҳои дигаре, ки маъмулан аз рӯи одат анҷом дода мешаванд.
«Аллоҳумма, иннӣ астахирука биъилмика ва астақдирука биқудратика ва асъалука мин фазлика-л-ъазим. Фаиннака тақдиру ва ло ақдир ва таъламу ва ло аълам ва анта ъаллому-л-ғуйюб».
Аллоҳумма, ин кунта таъламу анна ҳоза-л-амра хайрун лӣ фӣ динӣ ва маошӣ ва ъоқибати амрӣ, фақдурҳу лӣ ва яссирҳу лӣ, сумма борик лӣ фиҳӣ ва ин кунта таъламу анна ҳоза-л-амра шаррун лӣ фӣ динӣ ва маъошӣ ва ъоқибати амрӣ, фасрифҳу ъаннӣ васрифнӣ ъанҳу вақдур лия-л-хайра ҳайсу кона, сумма арзинӣ биҳӣ».
Аз Ҷобир ривоят шуда, ки расули Худо истихора дар тамоми корҳоро, ба мо меомӯхт, чунон ки сурае аз Қуръонро ва мефармуд: Ҳар гоҳ касе аз шуморо амре муҳим пеш ояд/ ё қасди коре кунад, пас ду ракъат намоз ғайри намози фариза бигузорад, он гоҳ ин дуъоро бихонад!
Намози истихора — он вақте аст, ки бандаи мусалмон иродаи коре намояд, аз Худованди мутаъол хайри онро талаб намояд ва барои равшан шудани ҷанбаҳои мусбат ва уфуқҳои оғоз кардани он дар дилаш ба даргоҳи Парвардигори маннон дуъо намояд.
Дар муддати солҳои 1984—2007 дар Институти боғдорӣ, ангурпарварӣ ва сабзавоткории Академияи илмҳои кишоварзии Тоҷикистон, ба ҳайси ходими пешбари илмӣ, мудири шуъбаи картошкаправарӣ, ҷонишини директор оид ба илм кор ва фаъолият намудааст.
Вай муаллифи 8 навъи нави картошка: «Зарина», «Дӯстӣ», «Файзобод», «Тоҷикистон», «Рашт», «Академияи илмҳо-1», «Сурхоб», «Нилуфар», як навъи топинамбур — «Сарват» ва як патент мебошад.
Аз соли 2008 то кунун дар Институти ботаника, физиология ва генетикаи рустании Академияи илмҳои Тоҷикистон дар вазифаҳои ходими калони илмӣ, ходими пешбари илмӣ ва сарходими илмӣ дар бахши селексия ва тухмипарварии картошка ва инчунин дар як вақт аз соли 2014 то кунун дар вазифаи ходими пешбари илмии Маркази рушди инноватсионии илм ва технологияҳои нави Академияи илмҳои Тоҷикистон дар бахши омӯзиши биопотенсиали рустании топинамбур корҳои илмиро давом медиҳад.
Соли 1982 натиҷаи корҳои илмии худро дар мавзӯи «Тағйирёбии нишонаҳои пахта ва ирсияти онҳо дар натиҷаи дурагакунӣ бо гарди аз таъсири нури офтоби шиддаташ баланд коркард шуда» ҷамъбаст намуда, дар шаҳри Тошкант рисолаи номзадиро дифоъ намудааст.
Китобҳои зерини Қурбонали Партоев ба се забон — тоҷикӣ, русӣ ва англисӣ ба нашр расидаанд, ки ин аз дастовардҳои муҳими илмиро соҳиб будани ин олими тоҷик дарак медиҳад.
Маҳз дар заминаи ин тадқиқоту пажӯҳишот зери роҳбарии ӯ беш аз 8 нафар (Сайдалиев Н. Х., Наимов А. С., Каримов И. И. Нихмонов И. С., Қурбонов М.Қ. Сафаралиев Н. М., Ясинов Ш. М., Сафармади Мирзо) рисолаҳои номзадӣ ва 2 нафар рисолаҳои докториро омода сохтанд.
Ҳаминаш ҷолиби диққат аст, ки маҷмӯи изоантигенҳои хуни одам, ки фардияти хоси ӯро муайян мекунанд, дар тӯли тамоми ҳаёт сарфи назар аз бемориҳо ва ба организм таъсир расондани омилҳои физикию химиявӣ тағйир намеёбад.
Дар синни 5 – 10-солагӣ миқдори онҳо ба дараҷаи баландтарин мерасад ва солҳои зиёд ҳамин тавр боқӣ мемонад; танҳо дар давраи пиронсолӣ изоантиҷисмҳо тадриҷан кам мешаванд.
Дар баробари изоантиҷисмҳое, ки дар одамон мувофиқи меъёр вуҷуд доранд, дар хун изоантиҷисмҳои дигаре низ вомехӯранд, ки онҳо дар натиҷаи ба организм ворид гардидани антигенҳои аз ҷиҳати гурӯҳ номувофиқ ҳосил мешаванд: мас.
ҳангоми гузаронидани хуни гурӯҳаш номувофиқ (хоҳ таркибан пурра бошад, хоҳ ҷузъҳои алоҳидаи он – эритроситҳо, лейкоситҳо, плазма) ё дар сурати гузаронидани моддаҳои аз ҳайвонот ҳосилшуда, ки ба антигенҳои гурӯҳи А ва В-и одам мушобеҳанд; дар давраи ҳомилагӣ дар сурате, ки хуни кӯдак ба гурӯҳи хуни модараш мувофиқ нест; дар мавридҳои бо мақсади муолиҷаю пешгирии бемориҳо истифода бурдани баъзе зардобу ваксинаҳо ва ғ.
Дар баъзе хелҳои бактерияҳо моддаҳои мушобеҳи изоантигенҳо дучор меоянд, пас ин қабил бактерияҳои бемориовар метавонанд боиси ҳосил гардидани антиҷисмҳои масуниятӣ бар зидди эритроситҳои гурӯҳи А ва В шаванд.
Ба назар гирифтани мавҷудияти антиҷисмҳои зиёди масуниятӣ дар хуни одамони гурӯҳи О аҳамияти калони амалӣ дорад, зеро гузаронидани хуни чунин донорҳо барои бемор метавонад боиси орзаи вазнин гардад.
Алалхусус изоантигенҳои эритросит – изоантигенҳои А ва изоантигенҳои В, инчунин дар зардоби хуни баъзе одамон бар зидди онҳо мавҷуд будани изоантиҷисмҳо – изоантиҷисми ва изоантиҷисми аҳамияти амалӣ доранд.
Дар хуни одам якҷоягии фақат изоантигенҳо ва изоантиҷисмҳои ҳархела мумкин аст, чунки дар мавриди якҷоя будани изоантиген ва изоантиҷисмҳои якхела эритроситҳо ба ҳамдигар часпида, лӯндачаҳое ҳосил мекунанд, ки дар натиҷа одам мемирад.
Аз рӯи дар таркиби хун вуҷуд доштан ё надоштани изоантигенҳои А ва В, инчунин изоантиҷисмҳои ва хунро ба 4 гурӯҳ ҷудо ва бо рамзҳои ҳарфӣ ва рақамӣ ифода менамоянд: О – гурӯҳи хуне, ки фақат изоантиҷисмҳои , дорад; А – гурӯҳи хуне, ки изоантигени А ва изоантиҷисмҳои дорад; В – гурӯҳи хуне, ки изоантигени В ва изоантиҷисми дорад; АВО – гурӯҳи хуне, ки фақат изоантигени А ва В дорад.
Дар организми модаре, ки хуни ӯ – омил надорад, зери таъсири антигени ҷанин, ки аз резус-мусбати падар гузаштааст, бар зидди ин антиген антиҷисм ҳосил мешавад; он ба эритроситҳои ҷанин таъсир расонда, боиси гемолиз -и онҳо мегардад.
мард дар сурате падар ҳисоб карда намешавад, ки агар дар хуни ӯ ва модари тифл антигенҳое, ки кӯдак дорад, мавҷуд набошанд, зеро антигенҳои падару модар надоштаро бояд кӯдак низ надошта бошад;
Мансубияти одам ба ин ё он гурӯҳи хунӣ хусусияти фардии биологии ӯ буда, ташаккули он ҳанӯз аз давраи аввали инкишофи батнӣ сар мешавад ва дар тӯли тамоми ҳаёти минбаъда бетағйир мемонад.
Антигени Н чун изоантигенҳои А ва В дар моеъҳои биологии шахсоне, ки бо тарашшӯҳот қобилияти ҷудо кардани изоантигенҳоро доранд, дучор меояд; антигени О бошад, бо тарашшӯҳот ҷудо намешавад ва масъалаи мавҷудияти ҷудогонаи он низ пурра ҳал нагардидааст.
Асари ӯ «Аргонавтика», ки намуди нофаҳмо барои мактаби александрӣ дошт, машҳурият наовард; ин бо худ баҳсро бо ӯстодаш Каллимах авард, баъди ҳамоне, ки ӯ Александрияро монда ба Родос рафт.
Асарҳояш, ва якчанд шеърҳояш то даврони мо намондаанд, ба ғайр аз якчанд байтҳо; танҳо «Аргонавтика» хуб монд — ягона асари эпикии эпохаи эллинистикӣ, ки то даврони мо омадааст.
Авиатсияи Флоти ҳарбии баҳрӣ яке аз навъҳои асосӣ ва -и қувваҳои ФҲБ буда, барои иҷрои вазифаҳои ҷангӣ дар арсаи муҳорибаҳои баҳрӣ таъйин шудааст Вай вазифаи худро мустақилона ё якҷоя бо диг.
Авиатсияи Қӯшуни мудофиа аз ҳуҷуми ҳавоӣ яке аз навъҳои асосӣ ва манёврноктарини Қӯшунҳои мудофиа аз ҳуҷуми ҳавоист Вай аз авиатсияи қиркунанда ва қисмҳои авиатсияи фаръӣ иборат аст.
Вазифаи авиатсияи қиркунанда мустақилона ё якҷоя бо қувваю воситаҳои Қӯшуни мудофиа аз ҳуҷуми ҳавоӣ ва авиатсияи қиркунандаи ҚҲҲ дар ҳаво нобуд кардани воситаҳои ҳуҷуми ҳавоӣ: самолётҳо, ракетаҳои қанотдор, аэростат ва ғайра мебошад.
Муҳимтарин хусусиятҳои ҷангии авиатсияи қӯшуни: манёврнокӣ, аслиҳаи пуриқтидор, лаёқати ҳамеша ва дар ҳар шароити обу ҳаво, дар масофаи аз объекти мудофиа дур нобуд кардани нишонҳои ҳавоӣ.
Як навъи қувваҳои мусаллаҳанд, ки мавриди иҷрои вазифаҳои оперативию стратегӣ барои мустақи­лона ё якҷоя бо дигар навъҳои қувваҳои мусаллаҳ амал кардан таъйин шудаанд.
Қувваҳои ҳарбии ҳавоӣ барои зарба задан ба қӯшунҳои авиатсионӣ, ракетӣ, хушкигарду баҳрии душман, вайрон кардани муҳимтарин объектҳои ҳарбии ақибгоҳи он, ёрӣ расондан ба амалиёти қӯшунҳои хушкигард ва ФҲБ, разведкаи ҳавоӣ, кашондани десанти ҳавоӣ ва яроқу аслиҳаи он, таъминоти манёври қӯшунҳо ва ғайра имконият доранд.
Хусусиятҳои асосии қувваҳои ҳарбии ҳавоӣ чун намуди қувваҳои мусаллаҳ манёврнокии баланд, доираи васеи амалиёт, лаёқати фавран тағйир додани самт ва объекти зарба, имконияти зарбазании ногаҳонӣ ба ақибгоҳи дур, объектҳои хурду калони сокину мутаҳаррики душман мебошанд.
Қувваҳои ҳарбии ҳавои Россия самолётҳои қиркунандаи МиГ-29, МиГ-31, Су-27, Су-57,бомбаандози дурпарвози Ту-22М3, бомбаандози стратегии Ту-160, дар авиатсияи ШМА самолётҳои қиркунандаи -16 "Файтинг-Фалкон", «Стелс», «Фантом», Е-3, вертолётҳои «Саркбайт», НС-2 «Дрейкс-Дакс», дар Британияи Кабир самолётҳои қиркунандаи «Торнадо», «Харриер», дар Франсия самолёти қиркунандаи «Мираж-4000» рӯйи кор омадаанд.
Самолётҳои ҳарбии нақлиётӣқӯшун, техникаи вазнини ҷангӣ, аз ҷумла ракетаю танкҳо, дастгоҳҳои артиллерии худгард ва ғайраро ба масофаҳои дур кашонда метавонанд.
Қувваҳои ҳарбии ҳавоӣ давлатҳои пешрафтаи дунё аз ҷумлаи аз авиатсияи стратегӣ, тактикӣ, ҳарбии нақлиётӣ ва авиатсияи Қӯшуни мудофиа аз ҳуҷуми ҳавоӣиборат мебошад.
Қувваҳои ҳарбии ҳавои Тоҷикистон Аз авиатсияи ҷангӣ ва ҳарбии нақлиётӣ иборат буда, бо самолётҳои бомбаандози фронтӣ ва қиркунанда, самолётҳои ҳарбии нақлиётӣ ва вертолётҳо мусаллаҳ аст.
Дар ҳалли чунин масъалаҳои илмӣ, ба монанди, таҳлили ислоҳоти аграрии ҶТ ва ташаккули муносибатҳои бозорӣ, таҳқиқи хусусиятҳои сектори аграрии иқтисоди миллӣ, батартиб дарории муносибатҳо оид ба истифодаи замин ва алоқамандии онҳо бо моликият, рента ва даромадҳои истеҳсолкунандагони кишоварзӣ ҳиссаи худро гузоштааст.
Аз соли 1978 инҷониб, яъне 38 сол боз ба тарбияи насли наврас, ҷавонон машғул шуда чандин шогирдони ва мутахасисони баландихтисос ва болаёқати соҳаи иқтисод, аз ҷумла, 3 нафар номзадҳои илмро ба воя расонидааст, ки қариб дар ҳамаи соҳаҳои мухталифи ватани азизамон иҷрои вазифа намуда истодаанд.
Импровизатсия дар асрҳои 16–18 дар песаҳои созӣ ва овозӣ роҳ ёфт, аммо тадриҷан асарҳои мусиқӣ мураккаб гардида, шаклу тарзҳои иҷрои онҳо низ мушкил шуданд.
Бо вуҷуди ин, импровизатсия дар эҷодиёти оҳангсозону мутрибони маъруф: Л. Бетховен, И. Паганини, Ф. Лист, Ф. Шопен ва дигарон ҷой дошт ва дар ин давра ҳатто як силсила жанрҳои мусиқӣ, ки бо импровизатсия алоқамандӣ доштанд, номи импровизатсияро гирифтанд: «Экспромт», «Фантазия», «Прелюдия» ва ғайра.
Дар санъати театрӣ импровизатсия хосси ҳунарпешаҳои соҳибистеъдодест, ки ҳангоми намоиш бе тайёрии пешакӣ мувофиқи мазмуни сенария, аз рӯи тақозои ҳолати воқеа моҳирона эҷод менамоянд.
Импровизатсия дар мусиқии тоҷик чун қисми таркибии мусиқии шифоҳӣ (эпоси қаҳрамонии «Гӯрғӯлӣ», сурудҳои мавсимию маросимӣ, ҷашнӣ ва ғайра) маъмул аст.
Аз қадим дар байни тамоми халқҳои ҷаҳон бадеҳагуён машҳур буданд (аэдҳои Юнони Қадим, шпилманҳои Аврупои Ғарбӣ, ровиёни рус, кабзарҳои украин, оқинҳои қазоқу манассароёни қирғиз ва гӯрғулисароёну аксиягӯйҳо, шуъбадабозону лӯхтакбозони тоҷик).
Он гоҳ аз ҳамон дар рӯзи ҷумъаи оянда марде дохил шуд ва расули Худо истода хутба мехонд, дар рӯ ба рӯи ӯ истод ва гуфт: Эй расули Худо , молҳо ҳалок ва роҳҳо пора гардиданд, Худоро дуъо кун, то онро боздорад.
Гӯяд: Расули Худо дастонашро бардошт ва фармуд: Худоё, перомуни мо, на бар мо, Худоё, бар бешаҳо, кӯҳҳо, теппаҳо, баландиҳо, батни водиҳо ва дарахтзорҳо!
Пайравони паёмбарони пешин бар асоси таълимоти адёни илоҳӣ аз Худо талаби борон ва шодобии сарзаминҳоро мекарданд ва ақвоми дигар низ онро аз худоёни пиндорӣ ва нерӯҳое, ки ба ақидаи онҳо барои инсон саргаҳи файз буданд, бо тобиши хоссе ба ҳар қавм баргузор мекарданд.
Қуръони карим намунаи аслии истисқоро дар таълимоти паёмбарони пешин аз забони Нӯҳ бозгӯ мекунад, он ҷо ки мефармояд: « гуфтам: Аз Парвардигоратон истиғфор намоед, ки Ӯ ниҳоят омурзгор аст, осмон -ро пуррезиш бар шумо мефиристад ва шуморо бо амволу фарзандон мадад мерасонад ва бароятон боғҳо ва наҳрҳои об фароҳам меоварад».
Ҳамчунин хуб аст, ки дар ин амр пиронсолон, нотавонон, кӯдакон ва ҳатто чаҳорпоёни худро ба ҳамроҳ ва ё пешопеши худ ба намозгоҳ баранд ва онҳоро дар пешгоҳи Худо барои иҷобати дуъояшон васила қарор диҳанд.
Аз расули Худо ривоят шуда, ки фармуд: «Яке аз паёмбарон бо мардум барои талаби борон хориҷ шуд ва мӯрчаеро дид, ки баъзе пойҳояшро ба сӯи осмон бардоштааст. Фармуд: Баргардед, ки ба хотири ин мӯрча бароятон иҷобат шуд».
Ривоят шуда, ки паёмбар барои истисқо ба намозгоҳ баромад, пас рӯй ба қибла оварда ба дуъо пардохт ва ридоашро чаппа кард, сипас ду ракъат намоз гузорид, ки дар онҳо қиро­атро ҷаҳр кард.
Абӯдовуд дар ҳадиси дарозе аз Оиша ривоят мекунад, ки фармуд: «Мардум аз қаҳтсолӣ ва беборонӣ ба расули Худо шикоят карданд, фармуд, то дар намозгоҳ барояш минбаре гузошта шавад ва барои мардум рӯзеро ваъда кард, ки дар он хориҷ шаванд.».
Ривоят шуда, ки марде рӯзи ҷумъа аз даре, ки дар муқобили минбар буд, дохили масҷид шуд ва расули Худо истода хутба мехонд, дар рӯ ба рӯи расули Худо истод ва гуфт: «Эй расули Худо , чаҳорпоён ҳалок ва роҳҳо пора шуданд, Худоро дуъо кун, то барои мо бороне бифиристад!
Метавонанд ба ҷои дуъо ва истиғфор ду ракъат намоз ба ҷо оваранд ва тарзи адои намози истисқо ба ин шакл аст, ки имом ҳамроҳ бо мардум хоксорона ва сарафканда пиёда ба саҳро ё замини ҳамвор баромада, ду ракъат намоз, монанди ду ракъати намози идайн мехонанд.
Зеро паёмбар агар гоҳе пас аз баргузории ду ракъат намоз борон, шодобии сарзаминҳо ва эҳёи табиати зиндаро аз Худо талаб мекард, гоҳе ҳам ба дуъо аз болои минбари худ, ба хусус дар рӯзҳои ҷумъа иктифо менамуд.
Зеро фазои иҷтимоии гуноҳолуд, зулму ситам, тарки бандагии Худо ва ғайра заминасози пешомадҳои нохуш, хушксолӣ, обхезию тӯфон, заволи неъмат ва паридани баракат аз зиндагӣ ва дигар фалокатҳо мегарданд.
Гарчанде расули Худо барои талаби борон як навбат баромада ва аз саҳобаи киром низ ба ҷуз як мартаба хуруҷ барои дуъо ва намози истисқо собит нашуда, вале ҷумҳури мазоҳиб бо истинод ба ин ки такрори дуъо хуб аст ва камтарин ҳадди он се бор аст, вақте дар навбати аввал борон наборад, се бор пайи ҳам такрори онро дар се рӯз хуб – мустаҳаб гуфтаанд.
Истисқо дар фарҳанги исломӣ низ бо равиш ва вижагиҳои хоссе баргузор мегардад, ба ин тариқ, ки ҳар гоҳ мусалмонон ба борон ва серобӣ ниёз пайдо кунанд, рӯ ба қибла истода, ба даргоҳи илоҳӣ дуъо ва истиғфор мекунанд ва фурӯтанона аз Ӯ резиши борон ва серобиро дархост менамоянд.
Имом дар хутбае, ки пас аз ду ракъат намози талаби борон эрод менамояд, пас аз ҳамду сано бар Худованд ва дуруду салом бар паёмбари акрам мардумро ба тавба, талаби омурзиш аз Худованд, баргардонидани мазолими мардум, рӯза, садақа ва дигар аъмоли нек фаро хонад.
Баъдан ба шаҳри Қурғонтеппа омада, ходими адабии рӯзномаҳои «Вахш»-у «Ҳақиқати Қӯрғонтеппа» буд ва дар як вақт дар мактаби миёнаи рақами 45 ноҳияи Бохтар муаллимӣ мекард.
Чакидаҳои хомааш дар матбуоти даврӣ, маҷмӯъаҳои дастҷамъи ва алоҳида «Пайғом» , «Боли парвоз» , «Хӯшаи парвин» «Дуди ҳасрат» дар ҳамкорӣ бо Алимуҳаммад Муродӣ ба чоп расидаанд.
Пиримқул Сатторӣ (1 августи 1938, ноҳияи Бойсун, ҶШС Узбакистон — 28 майи 1993, Қурғонтеппа, Тоҷикистон) — рӯзноманигор, нависанда, шоир ва тарҷумони тоҷик, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон .
Дар шаҳри Қӯрғонтеппа маҳфили адабии «Гулбарг»-ро таъсис дода, муддати мадиде дар тарбияи адибони ҷавони вилоят то таъсисёбии шуъбаи ИН Тоҷикистон дар минтақа ҳисси арзанда гузоштааст.
В 1870 году, во многом стараниями, которые приложил Эйнсуорт Рэнд Споффорд — тогдашний руководитель БК, на правительственном уровне был принят указ, согласно которому, сразу же по выходу в свет на территории Соединённых Штатов любого публичного издания, в обязательном порядке один экземпляр должен передаваться в Библиотеку Конгресса.
Тогда же законодательно был закреплён порядок получения и расходования денежных средств, поступающих в БК из госбюджета, предусмотрен ряд стимулов и поощрений для частных лиц, фирм, общественных объединений и партий, желающих поддержать фонд финансово или безвозмездно передать ей собрания книг, периодики, документов и т. п.
Китобхонаи илмии Конгресси ИМА мебошад, ба мақомоти ҳукуматӣ, муассисаҳои тадқиқотӣ, кормандони илмӣ, ширкатҳои хусусӣ ва саноатӣ, мактабҳо хидмат мерасонад.
Сержанти калон Ҳодӣ Кенҷаев аз рӯзҳои аввали Ҷанги Бузурги Ватанӣ ҳамроҳ бо дигар тоҷикписарон дар муҳорибаҳо мардонагиву ҷасорат нишон додааст.
Кенҷаев ба унвони Қаҳрамони Иттифоқи Советӣ чунин баҳо додааст: «…Давоми ду шабонарӯз, зери бомбаборони пайвастаи 30-40 самолёти душман ҳамлаҳои сахттарини танкҳои душманро зада гардонид. Ӯ тӯпро моҳирона идора карда, бо расчёти худ ду танки миёна ва ду танки вазнини фашистиро аз кор баровард. Вақте ки ҳайати расчёт пурра аз саф баромад, командири тӯп худ оташфишониро давом дода, боз ду танки миёнаю ду танки вазнинро аз кор баровард. Тӯпи сержанти калон Ҳ. Кенҷаев танҳо дар як рӯз 4 танки миёна ва 4 танки Т-6-и душманро нобуд кард».
23 сентябри соли 1943 дар Ҷанги Бузурги Ватанӣ миёни тоҷикон Ҳодӣ Кенҷаев аз аввалинҳо буд, ки бо унвони олӣ — Қаҳрамони Иттифоқи Советӣ мушарраф гардонида шуд.
Кенҷаев ба ҳамсафонаш бо чунин суханон муроҷиат мекард: «Фаромӯш накунед, ки мо акнун ҷангҳои сахти ҳалкунандаро барои озод кардани шаҳри Киев, барои баромадан ба соҳили рости Днепри бузург идома медиҳем…Қасам мехӯрем, ки тамоми Украинаро озод намуда, бо ҳамин тамоми хоки мамлакатамонро аз ин нопокон тоза мекунем»…
Солҳои 1946—1948 номбурда дар Мактаби партиявии назди КМ ПК Тоҷикистон таҳсил карда, аз соли 1961 раиси Шӯрои деҳоти «Қистакӯз»-и ноҳияи онвақтаи Хуҷанд буд.
Ҳодӣ Кенҷаев (Кенҷаев Ҳодӣ Исобоевич; 7 ноябри 1914, Қистакӯз — 23 феврали 1992, Тоҷикистон) — лейтенанти хурди Артиши Шӯравӣ, иштирокдори Ҷанги Бузурги Ватанӣ, Қаҳрамони Иттиҳоди Шӯравӣ .
Ҳар кӣ паллаи некиҳояш дар баркаши аъмол вазнинтар ояд, номаи аъмолаш ба нишонаи ифтихор бо дасти росташ ба ӯ дода мешавад ва дар таъбироти қуръонӣ ба онҳо асҳоби ямин гуфта мешавад.
«Аммо касе, ки номаи аъмолаш ба дасти росташ ба ӯ дода шавад, гӯяд: Биёед, китоби маро бихонед! Ман воқеан ҳам, яқин доштам, ки ба ҳисоби худ хоҳам расид. Пас вай дар зиндагии хуше дар биҳишти барин бошад».
Бино ба фармудаи Қуръон, ҳеч хурду бузурге аз аъмоли одамӣ фурӯгузор нагардад, магар ҳама ба василаи фариштагони масъули назорати корномаи ҳаёти инсон дар номаи аъмолаш сабт гарданд.
«Ва китоб номаи аъмоли бандагон ниҳода шавад, пас муҷримонро аз он чи дар он аст, дар ҳавфу ҳарос бинӣ ва мегӯянд: Эй вой бар мо, ин чигуна китобест, ки ҳеч хурду бузургеро фурӯгузор накарда, магар ҳамаро баршумурдааст ва амалкардаҳои худро ҳозир ёбанд ва Парвардгорат касеро зулм накунад».
«Ва аммо он касе, ки номаи аъмолаш ба дасти чапаш ба вай дода шавад, гӯяд: Эй кош, китобам ба ман дода намешуд ва намедонистам, ки ҳисобам чист!? Эй кош, он поёни кор мешуд!».
Парвандаи аъмол ва корномаи зиндагии онҳое, ки аз дунё беимон мераванд, дар рӯзи қиёмат пас аз анҷоми бозхости аъмол ба нишонаи сарафкандагӣ ва тавҳин ба дасти чап ва ё аз пушташон ба онҳо дода мешавад ва ба ҷойгоҳи абадии хеш дар дӯзах бурда мешаванд.
Номаи аъмол (китоби аъмол ва рафтори одамӣ, корномаи зиндагӣ ва санади сабти аъмоли ҳар инсон) — китоб ва ё парвандае, ки фариштагони муваккал неку бади ҳар касро дар он нависанд ва дар рӯзи бозхости аъмол онро барояш арза доранд.
«Чӣ чизе шуморо ба Сақар бурд? Гӯянд: Аз намозгузорон набудем ва мискину бенаворо таом намедодем ва бо фурӯравандагон фурӯ мерафтем ва рӯзи ҷазоро такзиб мекардем ».
Ин гурӯҳ аз кофирони сархуш, такзибкунандагони рӯзи ҷазо, мухолифони паёмҳои дини Худо ва умуман аз онҳое иборатанд, ки ба ҳеч ар-зиши динӣ ва меъёрҳои ахлоқие бовар ва пойбандӣ надоранд.
«Зеро онҳо пеш аз ин сархуш буданд ва бар гуноҳи бузург исрор меварзиданд ва мегуфтанд, ки оё пас аз он ки бимирем ва хоку устухон гардем, боз ҳам мо барангехташудаем!? …».
Факултаи иқтисоди Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин соли 1964 ба итмом расонда, дар Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин ба ҳайси ассистент, муаллими калон, дотсент, мудири кафедраи иқтисодиёти савдо , дотсенти кафедраи иқтисод ва идораи комплекси агросаноатӣ кор кардааст.
Оид ба масоили иқтисодӣ-иҷтимоӣ дар давраи гузариш ба иқтисоди бозорӣ, соҳибкории хурду миёна, ислоҳоти иқтисодӣ, проблемаҳои назариявӣ ва амалии натоиҷи фаъолияти молиявии корхонаю ташкилот, стратегияи инкишофи босуръат ва шиддатафзоии тараққиёти тиҷорати ҷумҳурӣ ва ғайра беш аз 150 асару мақола навиштааст.
Ақаллияти миллӣ, ақаллияти этникӣ — шакли умумияти миллию этникӣ, ки дар ҳолати ҷудо гаштани қисм ё гурӯҳе бар асари тағйири сарҳад, муҳоҷирати ихтиёрӣ ё муҳоҷирати маҷбурӣ ба амал омадааст.
Ақаллияти миллӣ аз воҳиди давлатию миллӣ бенасибанд, онҳоро бо мафҳуми «халқҳои хурд» набояд ҳаммаъно донист, зеро онҳо қисми халқҳое мебошанд, ки воқеан дар ҳудуди мамлакати дигар зиндагӣ дошта, соҳиби шакли давлатдории миллии хеш мебошанд.
Аҳолии таҳҷоии камшумори мамлакатҳои гуногун ҳам ақаллияти миллӣ ба шумор намераванд, чунки дар ҳудуди этникии худ зиндагӣ намуда, воҳиди маъмурию сиёсӣ ва миллии дигар надоранд, одатан ҳамчун субъекти мустақили муносибатҳо эътироф гардидаанд, ба сифати умумияти давлатофарин дар доираи муносибатҳои минтақавӣ ё сатҳи локалӣ пазируфта шудаанд.
Дар шароити давлати мутамаддин ақаллияти миллӣ барои ҳимояи манфиатҳои худ иттиҳодияи ҷамъиятӣ таъсис дода, мекӯшанд ба раванди сиёсӣ таъсир расонанд, ҳарчанд ин иттиҳодияҳо аксаран ҷанбаи фарҳангӣ доранд.
Дар баъзе мавридҳо онҳо аз доираи ваколатҳои худ берун баромада, ба масоили сиёсию ҷамъиятӣ даст мезананд, намояндагони худро ба мақомоти давлатию қонунбарор сафарбар намуда, ба воситаи онҳо барои ҳалли масъалаҳо талош меварзанд.
Намояндагони ақаллияти миллӣ ҳамчун шаҳрванд ҳақ доранд дар шакли инфиродӣ ва ҳам дастаҷамъӣ бевосита ва пайваста дар равандҳои ҳокимиятӣ ва шаклҳои дигари корҳои давлатӣ иштирок намоянд, аммо мансубият ба ақаллияти миллӣ ҳеч гоҳ онҳоро дорои ҳуқуқҳои фавқулода намегардонад.
Дар сиёсати ҷаҳонӣ муносибат бо ақаллияти миллӣ асосан дар доираи «Эъломия дар бораи ҳуқуқҳои шахсоне, ки ба ақаллиятҳои миллӣ ё этникӣ, динӣ ва забонӣ тааллуқ доранд», ки комиссия оид ба ҳуқуқи инсони СММ соли 1992 ва «Конвенсияи ҳудудӣ дар бораи ҳимояи ақаллиятҳои миллӣ», ки Шӯрои Европа соли 1994 қабул кардааст, муайян карда мешавад.
Асарҳои ӯ «Ал-аълом би маноқиб-ил-ислом», «Ал-амад ва-л-абад», «Ал-тақрир ло ваҷҳи-л-тақдир», «Ас-саодат ва-л-асъод фи сайр-ил-инсония» ном доранд.
Абулҳасани Омирӣ ҳамчун файласуфи соҳибназар дар кутубу расоилаш масоили офариниш ва маротиби он, назари дин ба он, ахлоқу сиёсат ва дигар матолиби фалсафию диниро матраҳ намудааст.
Абулҳасани Омирӣ таъкид намудааст, ки агар ҳар кас мафҳумҳои луғату наҳву арӯзро ба як риштаи таҳрир кашида, дар ин кор маҳорат пайдо кунад, адиб аст ва ин сухан барои ҳандасию табиатшиносу мантиқшинос низ содиқ хоҳад буд.
Абулҳасани Омирӣ маҳалли имонро қувваи оқилона ва маҳалли куфрро қувваи мутахаййила қаламдод намуда, аввалиро навъи эътиқоди содиқи яқинӣ низ медонад, ки аз вуҷуди ҳамоҳангӣ ва таносуб байни дину фалсафа шаҳодат медиҳад.
ӯ ҳамчунин дар осораш дигар матолиби фалсафӣ, аз қабили фарқияти шинохти инсон нисбат ба шинохти умури муҷарраду рӯҳонӣ , илму огоҳӣ дар бораи мавҷудоти олами малакут, маротиби ваҳйро матраҳ намуда, роҳи оштӣ додани фалсафаю динро пеш гирифтааст.
Дар ин робита ӯ истилоҳҳои «дини саҳеҳ» ва «ақли сареҳ»-ро истифода намуда, аввалиро дине медонад, ки аз ҳар гуна таҳрифу бидъат орӣ буда, ба таври мустақим аз сарчашмаи ваҳй нишот гирифта бошад.
Мувофиқи моддаи 17-и Кодекси замини Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳуқуқи истифодаи замин бо ҳуҷҷатҳои зерин тасдиқ карда мешавад: а) ҳуқуқи бемӯҳлату мӯҳлатноки истифодаи замин ва ҳуқуқи истифодаи меросии якумраи қитъаи замин дар асоси Сертификати ҳуқуқи истифодаи замин; б) ҳуқуқи иҷораи қитъаи замин – бо шартномаи иҷора; в) миқдори саҳми замин – бо Шаҳодатномаи саҳми замин.
Бақайдгирии давлатии ҳуқуқи истифодаи замин аз тарафи Комитети давлатии заминсозии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва мақомоти он дар маҳалҳо нисбат ба тамоми шахсони воқеӣ ва ҳуқуқӣ, ки дар истифодаашон қитъаҳои замин доранд, амалӣ мегардад.
Ҳуқуқи истифодаи қитъаи замин аз ҷониби шахсони воқеию ҳуқуқӣ аз вақти гирифтани ҳуҷҷатҳои тасдиқкунандаи ҳуқуқи истифодаи замин, ки аз қайди давлатӣ гузаштааст, оғоз меёбад.
Барои истифодаи замин бе ҳуҷҷати тасдиқкунандаи ҳуқуқи истифодаи он ҷавобгарии маъмурӣ пешбинӣ шудааст (моддаи 148 Кодекси ҳуқуқвайронкуниҳои маъмурии Ҷумҳурии Тоҷикистон).
Мувофиқи қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон 29 аз 4 феврали 1999 «Дар бораи тартиби содакардашудаи ташаккул додан ва бақайдгирии ҳуқуқи истифодабарии замин» Сертификати ҳуқуқи истифодаи замин дар мақомоти давлатии заминсозии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар маҳалҳо ба қайди давлатӣ гирифта, ба заминистифодабаранда дода мешавад.