polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
14 августи 1963, Фарҳод Аббос ба таври намоишӣ истеъфо дод ва бо лоиҳаи Қонуни Асосии пешниҳодкардаи роҳбарияти ҶМО, ки ҷорӣ намудани низоми якҳизбиро дар назар дошт, изҳори норозигӣ кард.
Аббос, ки вай низ аз Сетиф вакили мардумӣ шудааст, борҳо дар Маҷлиси мухторияти Алҷазоир баромад карда, 9 августи 1946 лоиҳаи Конститутсияи Ҷумҳурии Автономии Алҷазоирро ба муҳокима пешниҳод кард.
То тобистони соли 1955, ӯ роҳҳои муколама бо Фаронсаро меҷӯст (гарчанде ки пешниҳодҳо буданд, ки тамосҳои аввалини Аббос бо шӯришиён дар моҳҳои апрел-май сурат гирифтааст).
Дар соли 1955 вай ва ҷонибдоронаш дар гурӯҳи Алҷазоир "гурӯҳи 61"-ро ташкил карданд, ки он нақшаи "ҳамгироии Алҷазоир"-ро, ки генерал-губернатори фаронсавӣ Жак Сустел пешниҳод карда буд, рад кард.
Вай дар мухоли режими артиш ва ҶМО боқӣ монд ва моҳи марти соли 1976 якҷоя бо Юсуф Бен Хедда ва дигар сиёсатмадорони оппозисиюн манифесте "Муроҷиат ба мардуми Алҷазоир"-ро паҳн кард.
Дар давоми "бӯҳрони тобистонаи 1962 " дар байни ҲМҶА Бен Ҳедда ва Бюрои сиёсии ҶМО бо роҳбарии Бен Белла, Фарҳод Аббос 16 июли 1962 Бен Белларо дастгирӣ кард.
Ленин , сафари хидматӣ ба Ҷумҳурии демократии Афғонистон ба сифати ёвари сармушовири КМ ВЛКСМ , муаллими забон ва адабиёти тоҷики мактаби миёнаи 90, н. Ленин , ассистент, дотсенти кафедраи забони муосири тоҷики Донишгоҳи миллии Тоҷикистон , муовини декани факултети филологияи ДМТ оид ба тарбия ва илм, муовини декани факултети филологияи Донишгоҳи миллии Тоҷикистон оид ба илм , Сардори Раёсати муносибатҳои байналмилалии Вазорати маорифи Тоҷикистон , ректори Донишкадаи ҷумҳуриявии такмили ихтисос ва бозомӯзии кормандони соҳаи маориф .
Дар давоми фаъолияти илмии омӯзгорӣ зиёда аз 30 мақолаи худро дар саҳифаҳои маҷаллаву рӯзномаҳо ва маҷмӯаҳои илмӣ ва илмиву оммавӣ ба табъ расонидааст.
Дорандаи нишони сарисинагии «Аълочии маорифи халқи Тоҷикистон», ордени давлатии Ҷумҳурии Афғонистон- «Фидокорӣ», медали Давлатии Ҷумҳурии Афғонистон «Аз мардуми сипосгузори Афғонистон» ва медали «10-солагии Инқилоби Савр» ҳамчунин медалҳои фахрии КМ ВЛКСМ- «За активную работу в Комсомоле» ; «Трудовая доблесть» ; медали КМ ВЛКСМ ва Комитети Созмонҳои Ҷавонони СССР- «За укрепления Мира, дружбы и солидарности молодёжи» ва «Медали ифтихорӣ»-и «Созмони ДемократииҶавонони Афғонистон»- ду дафъа солҳои 1983 ва 1987 инчунин чандин Ифтихорномаҳои Вазорати Маориф мебошад.
Табибони халқӣ ҷӯшоби решаи Г.-ро ҳангоми бемориҳои роҳи пешобу талха, аъзои ҳозима, дарди санги талхадону гурда, ширинча, амрози пӯст, инчунин ба сифати давои исҳоловару балғамрон истифода мебаранд.
Шаҳр дар миёнаҳои охири солҳои 1960 таъсис ёфтааст, вақте шаш бародар, аз оилаи обрӯманд ва соҳибэҳтиром қарор доданд, ки ба табдил додани хоҷагии масоҳаташ 40 миллион метри мураббаъ , ки меросашон дода буданд, барои сарфакортар будан.
Муҳаррикҳои асосии ин тасмим аз наздик будани хоҷагии онҳо ба Исфаҳон, мавҷудияти оби фаровон аз "қанат" ё системаи зеризаминии каналҳо, ки падари онҳо дар тӯли умри худ наҷот ва такмил дода буд ва талабот ба манзили дастрас буд.
Бародарони Боруманд ба таъсиси Ширкат шурӯъ карданд ва бо маблағгузории ибтидоии Бонки " " раванди рушди инфрасохтори шаҳр, аз ҷумла роҳҳо, канализатсия, об ва қувваи барқро оғоз карданд.
Бо пешрафт ва рушди корхона таҳти роҳбарии Абдол Ғаффор, Абдол Раҳим, Абдол Карим ва Абдол Рашид Боруманд беш аз 10,000 нафар, аз ҷумла муҳосибон, муҳандисон, меъморон ва коргарон ба кор ҷалб карда шуданд ки ба сохтани беш аз 10,000 манзили дастрас мусоидат кард.
Нақшаи генералии шаҳраки васеъшуда барои 300,000 сокинонро Петер Верите яке аз шаҳрсозон ва меъморони байналмилалӣ таҳия намуд, ки он инчунин дар якчанд мавзеъҳои истиқоматӣ ва як қатор биноҳои ҷамъиятӣ тарҳҳои муфассал омода кардааст.
Шоҳин ба таври нодуруст ба "фалак", "уқоб" ва дигар паррандагони ваҳшӣ тарҷума шудааст; Аммо, Шоҳин Шаҳр бо назардошти ногузории таърихӣ ва пайвастан ба маъмултарин паррандаи ваҳшӣ дар он минтақа ба амал омадааст.
Яке аз раҳбарони афғонҳои ҷанговар, фармондеҳ Аҳмадшоҳи Масъуд, пас аз шикасти дар наздикии Кобул дар соли 1996, роҳбари кишвари мустақил бо аҳолии 5,5 миллионнафарии минтақаи марказии-шимолии Афғонистон (вилоятҳои Панҷшер, Парвон, Каписа, Бағлон, Бадахшон, Тахор, Балх, Ҷузҷон, Форёб, Қундуз) бо пойтахташ дар ш.
9 сентябри соли 2001, ду маргталаб худро пинҳон карда, бо номи рӯзноманигорони телевизион, ки бо раҳбари Эътилофи Шимолӣ мусоҳиба мекарданд, як маводи таркандаро, ки дар камераи телевизионӣ насб шуда буд, тарконданд.
Дар тӯли як ҳафта вазъи корҳо аз ҷомеа бодиққат пинҳон карда шуд, ҳатто хешовандони наздики Масъуд, ашхоси атрофаш, дипломатҳои баландпоя якдилона итминон доданд, ки фармондеҳи афғон ҷароҳат бардоштааст, аммо ҳаёти ӯ дар хатар набуд.
13 сентябр генерал дар Душанбе ба мақомоти расмии Эрон, Русия, Ҳиндустон, Тоҷикистон, Ӯзбекистон, ки фавран барои мулоқот оид ба вазъи Афғонистон ҷамъ омада буданд, муаррифӣ шуд.
Аз ҳадди аққал соли 1999, Эътилофи Шимолӣ бо робитаҳои зич барқарор кардааст, зеро директори Ҷорҷ Теннетт дар китоби худ «Дар мобайни тӯфон» навиштааст: «Дар ду соли пеш аз 11 сентябр гурӯҳҳои дар дараи Панҷшер дар шимоли Афғонистон ҷойгир шуданд, панҷ маротиба бо фармондеҳони гуногуни саҳроӣ, пеш аз ҳама Аҳмадшоҳи Масъуд, раҳбари Эътилофи Шимолӣ мулоқот карданд.
Фронти Муттаҳидаи Исломии наҷоти Афғонистон, кирилликгардонии дарӣ: Ҷабҳаи муттаҳиди Исломии миллӣ барои наҷоти Афғонистон , инчунин бо номи Иттиҳоди Шимолӣ, ё Алянси Шимолӣ машҳур аст — иттиҳоди як қатор ҷанговарони Афғонистон мебошад, ки дар соли 1996 ташкил ёфтааст.
Аҳмадшоҳи Масъуд тавонист дастгирии Русия ва инчунин бисёр кишварҳои ғарбӣ ва қудратҳои минтақавиро ҷалб кунад, пас аз он, ки силоҳҳои нисбатан нав ба даст овард, тавонист тақрибан 25% қаламрави кишварро дар шимоли Афғонистон, асосан дар қаламрав бо аҳолии тоҷикона, ба зери идораи худ дарорад.
Пас аз "Терминатор 2" Патрик дар филмҳои мухталиф, аз қабили "Қаҳрамони охирини филм" нақш офаридааст (ҳамчун эпизодҳои терминатори Т-1000 аз филми "Терминатор 2: Рӯзи Қиёмат"), "Оташ дар осмон" ва Стриптиз .
Аксиомаи Уқлидус дар бораи хатҳои рости мувозӣ ин аст: аз нуқтае, ки берун аз хатти рост ҷойгир аст, танҳо як хатти рости ба хатти рости додашуда мувозӣ гузаронидан мумкин аст.
Дар Ҳандасаи Лобачевский бар ивази ин аксиомаи баръакс истифода мешавад: аз нуқтае, ки дар хатти рости додашуда намехобад, камаш ду хатти рост гузаронидан мумкин аст, ки бо хатти рости аввала дар ин ҳамворӣ хобида, онро намебуранд.
Ҳандасаи Лобачевский — яке аз ҳандасаҳои ғайриуқлидусӣ, назарияи ҳандасие, ки ба истиснои постулати панҷуми Уқлидус ба фарзияҳои асосии дар ҳандасаи уқлидусӣ истифодашаванда асос ёфтааст.
Дар наворгирии лоиҳа ҳамроҳ бо ҳунарпешаҳои ҷавон ва маъруф Ҳоқон Куртош, Набоҳат Чеҳра, Каан Ӯрганҷиоғлу, Аслӣ Тандоған ва дигарон ширкат варзиданд.
17 майи соли 2011 Бирҷа бо ҳунарпеша Мурод Юналмиш, шарики силсилафилми муштараки онҳо "Байни осмон ва замин" издивоҷ кард, моҳи ноябри соли 2012 онҳо талоқ гирифтанд.
Габриэл Гарсиа Маркес дар романи «Соати шум» ва маҷмӯаи ҳикоёти «Маросими дафни модарбузург» , дар канори мавзӯи танҳоӣ, баҳси хушунатро, ки фосидкунандаи шахсият аст, рушд дод.
Ба Габриэл Гарсиа Маркес романи «Сад соли тан-ҳоӣ» — ривояти чандҷабҳаӣ, ки суннатҳои устура, эпос, романи оилавӣ ва дигар анвои адабиро ба ҳам мепайвандад, шуҳрати ҷаҳонӣ овард.
Муваффақияти густарда ва таъсири адабии ин асар ба ҳадде расид, ки рӯзномаи «Ню-Йорк Таймз» дар тавсифи он навишт: «Аз замони интишори китоби „Офариниш“ то ба имрӯз ин аввалин асари адабӣ аст, ки тамомии башарият бояд онро бихонад».
Таърихи шаш насли қабилаи Буэндио — сокинони маҳаллоти гармсеру дурафтодаи Макондо, ки дучори ҳамлаи ба истилоҳ тамаддун гашта буданд, таърихи Амрикои Лотинӣ ё худ, ба таври умум, таърихи башариятро бозтоб мекунад.
Дар ин роман замон на ҳамчун пешомади сарбастае аз лаҳазот, балки ба унвони як воҳиди кулл хидмат мекунад, воқеъият дар устура фурӯ меравад, мавҷудиятҳои хориқулодаи шигифтангез табдил ба воқеъияти рӯзмарра мегарданд, қаҳрамонони роман бо мурдагон дар робита мешаванд ва ҳеч эҳсоси ваҳшату тарс намекунанд.
Ҳарчанд нависандаи бритониёӣ Антони Павел ин китобро «бадтарин навъи лаффозиҳои худписандонаи як омманавис» тавсиф карда, вале китоби «Сад соли танҳоӣ» ва дигар осори Габриэл Гарсиа Маркес, ки пешрави як сабки тоза аз достоннависиии реалистии нав буд, дар саросари ҷаҳон ба истиқболи хеле васеъ рӯбарӯ шуд.
Габриэл Гарсиа Маркес муаллифи маҷмӯаи новеллаҳои «Достони боварнакарданию ғамангези Эрендиро ва модарбузурги сангдилаш» , романҳои «Тирамоҳи падарсолор» , «Гузориши як марг» , «Ишқи солҳои вабо» , «Генерал дар ҳазор тӯйи худ» «Хотироти руспиёни ғамгини ман» ва ғ.
Нахустин ҳикояаш соли 1947 ва нахустин повесташ соли 1951 бо номи «Хазон» мунташир шуд ва дар ин повест тимсоли шаҳраки Макондоро офарид, ки зодгоҳаш Аракаткаро ба ёд меовард.
Бархе аз асарҳои машҳураш ба забони тоҷикӣ тарҷумаву нашр шудаанд (романи «Хазони умри одамхудо», баргардони Ӯ. Кӯҳзод, соли 1983; се асари ӯ — «Сад соли танҳоӣ», «Ба полковник касе наменависад» ва «Одами хеле пире, ки болҳои бузург дорад» дар як маҷмӯа, соли 2011, баргардони А. Абдуҷаббор).
Габриэ́л Хосе́ де ла Конко́рдиа «Гбо» Гарси́а Ма́ркес — нависандаи колумбиягӣ, яке аз поягузорони романи ҷадид дар Амрикои Лотинӣ, устоди «реализми ҷодуӣ» , филмноманавис, ношир, рӯзноманигор ва арбоби сиёсӣ.
Духтар муяссар шуд, ки филмбардориро дар лоиҳа бо таҳсил дар донишгоҳ якҷоя кунад, аммо бо гузашти вақт ӯ фаҳмид, ки мехоҳад худро комилан ба касби актёрӣ бахшад.
Аммо ӯ ҳамчун як хонандаи мактаб, ба таври ҷиддӣ баскетбол бозӣ карда, дар фикри ба касб табдил додани варзиш буд, аммо осеби пой ӯро маҷбур кард, ки бо орзуи худ видоъ кунад.
Аммо ба донишҷӯ муяссар нашуд, ки донишгоҳро хатм кунад: аксҳои ӯ дар саҳифаи Фейсбук диққати тавлидкунандагони силсилафилмҳоро ба худ ҷалб карданд, ки ба назди Ҳазал рафта, нақши аввалро ба ӯ пешниҳод карданд.
Дар ин силсилафилм низ нақши манфиро бозидааст, аммо лоиҳа хело машҳур гашт, ки қаҳрамонҳои асосиро Бурак Озчивит, Наслихон Атогул ва Каан Ӯрганҷиоғлу бозидаанд.
Дар солҳои 1918 — 1920 ин минтақа байни Арманистон ва Озарбойҷон дар зери баҳс қарор гирифт; пас аз Шӯравигардонии Арманистон ва Озарбойҷон, бо қарори Бюрои Кумитаи Марказии РКП -и Қафқоз аз 4 июли соли 1921, қарор қабул карда шуд, ки Қарабоғи Кӯҳӣ ба Арманистон дода шавад, аммо қарори ниҳоӣ дар ихтиёри Кумитаи ҲК Р боқӣ монд ва қарори нави 5 июл дар асоси зарурати сулҳи миллии байни мусалмонон ва арманиҳо ва робитаҳои иқтисодии Қарабоғи Боло ва Поён, робитаҳои доимии он бо Озарбойҷон, Қарабоғи Кӯҳӣ ҳамчун ҷузъи РСС Озарбойҷон бо фароҳам овардани мухторияти васеи минтақавӣ бо маркази маъмурии шаҳри Шуша боқӣ монд .
18 июли соли 1988, Президиуми Шӯрои Олии СССР муроҷиати Шӯрои минтақавии ВМҚК-ро ба Шӯроҳои олии Озарбойҷон ва Арманистон дар бораи ҷудо шудан аз Озарбойҷон ва ҳамроҳ шудан ба Арманистонро аз назар гузаронд.
Ҷумҳурии Озарбойҷон расман то пошхӯрии 26 декабри соли 1991 як қисми ИҶШС боқӣ монд, зеро тартиби пешбининамудаи Қонуни ИҶШС "Дар бораи тартиби ҳалли масъалаҳои марбут ба ҷудоии ҷумҳурии иттифоқӣ" аз 3 апрели соли 1990 ба он ҳаққи ҷудошавиро надода буд .
Сарҳадҳои Вилояти Мухтори Кӯҳистони Қарабоғ аз лаҳзаи ташаккулёбӣ то охири солҳои 80-ум ба як қатор тағиротҳо дучор шуданд, ки натиҷаи онҳо, пайдоиши аз ҷумла эксклаваҳои дигар ноҳияҳои ҶШС Озарбойҷон дар қаламрави вилоят ва як қатор эксклавҳои худи вилояти мухтор дар худи ин ноҳияҳо буд.
Вилояти Мухтори Кӯҳистони Қарабоғ, Вилояти Автономии Кӯҳистони Қарабоғ, Вилояти Мухтори Кӯҳистони Қарабоғ, Вилояти Автономии Қарабоғи Кӯҳӣ — як вилояти мухтор, ки дар солҳои 1923 – 1991 ҳамчун як қисми ҶШС Озарбойҷон вуҷуд дошт, ки сокинони зиёдаш арманиҳо буданд.
сабабе, вақте ки Кумитаи назорати конститутсИттиҳодииШӯравӣ СССР ин қарорро ғайриконститутсионӣ эълон каМҚКрВ, НКАО расман то пошхӯрии СССР дар 26 декабри соли 1991 вуҷуд дошт .
2 сентябри соли 1991, дар ҷаласаи якҷояи Шӯроҳои вакилони халқи вилояти Қарабоғи Кӯҳӣ ва ноҳияи Шаумяни Озарбойҷон, таъсиси Ҷумҳурии Қарабоғи Кӯҳӣ эълон карда шуд, ки дар ҳоли ҳозир ягон давлати узви СММ онро эътироф накардааст.
Дар айни замон, ноҳияҳои Хонлар, Дашкесан, Шоҳумян, ки шумораи зиёди аҳолии арманиро ташкил медоданд, инчунин ноҳияҳои Кедабек ва Шамхор бо ақаллияти қавии арманиҳо ба автономия дохил карда нашуданд.
Ноҳия дар марзҳои кунунии худ дар соли 2001 дар натиҷаи ислоҳоти маъмурӣ пас аз муттаҳид шудани ноҳияҳои собиқи Митте ва Тиргартен ва ҷудо шудани ноҳияҳо ба ноҳияҳои калон пайдо шуд.
Бо ибораи маъмул, берлиниҳо, ки ҳанӯз ҳам дар ихтиёри Тиргартен мебошанд, метавонанд на танҳо Тиргартени имрӯзаро, балки тамоми қаламрави ноҳияи собиқ Тиартартенро, ки имрӯз ба ноҳияҳои Моабит ва Ҳанзафиертел тақсим шудааст, зери ин ном дар назар дошта бошанд.
Дар шимол, сарҳади минтақаи маъмурии Тиргартен қад-қади дарёи Шпрее мегузарад, дар шимолу ғарб, шимол ва шимолу шарқ, Тиргартен бо ноҳияҳои Хансевертел, Моабит ва Берлин-Митте ҳаммарз аст, ки онҳо ҳам мисли худи Тиргартен ҷузъи ҳавзаи маъмурии Митте мебошанд.
Аз ҷануб Тиргартен бо ноҳияи Шёнеберги ҳавзаи Темпелҳоф-Шёнеберг, аз ҷанубу шарқ бошад бо ноҳияи Кройтсберги ҳавзаи Фридрихсхайн-Кройтсберг ҳамсарҳад мебошад.
Дар давоми ислоҳоти маъмурии соли 2001, ки ба коҳиш додани шумораи ҳавзаҳо равона карда шудааст, ҳавзаи Тиергартен бо ноҳияи Митте муттаҳид карда шуд ва ҳавзаи нави васеъшудаи Митте ташкил карда шуд .
Ислоҳоти минбаъда дар ҳавзаҳои васеъ ноҳияҳоро ҷудо кард, ки дар натиҷа ноҳияи собиқи Митте дар ҳудуди қадимаи он ба ноҳияи ҳавзаи нави васеъшудаи Митте табдил ёфт ва ҳавзаи собиқи Тиргартен ба се ноҳия — Моабит, Ханзафиртел ва худи Тиргартен тақсим карда шуд.
Соли 1920 бо таъсиси "Берлини Бузург" дар пойтахти Олмон ҳавзаҳои маъмурӣ ба вуҷуд омаданд, ки дар натиҷа Тиргартен ҳамроҳ бо Моабит, Фридрихсфорштадт ва Форштадти Шенеберг ҳавзаи Тергартени Берлинро ташкил карданд.
Ба ҳайси декани факултети менеҷмент ва соҳибкорӣ , декани факултети иқтисоди ҷаҳон ва инфрасохтори бозор , декани факултети муносибатҳои байналхалқии иқтисодӣ ва сардори шуъбаи таълим муовини ректор дар Донишкадаи молия ва иқтисоди Тоҷикистон кор кардааст.
Таърихан, дар аввал танҳо кишварҳои Аврупои Ғарбӣ ба кишварҳои Ғарб тааллуқ доштанд, аммо пас аз истилои мустамликавии онҳо дар Амрикои Шимолӣ ва Австралия, ИМА, Канада ва Австралия дар байни кишварҳои Ғарб ҷой гирифтанд, пас аз 1945 Ҷопон ва Кореяи Ҷанубӣ, ки низомиёни амрикоӣ онҳоро ишғол кардаанд, ба кишварҳои Ғарб илова карда шуданд.
Дунёи Ғарб, Ҷаҳони Ғарб, Олами Ғарб , ки онро Ғарб низ меноманд, як мафҳумест, ки вобаста ба контекст, минтақаҳо, миллатҳо ва давлатҳои мухталифро ифода мекунад, ки аксар вақт аз давлатҳои Аврупо, Австралия ва Амрико иборатанд.
Дар давраи Ҷанги Сард бо Иттиҳоди Шӯравӣ ва дигар кишварҳои сотсиалистӣ, одатан кишварҳои Ғарб ҳамчун кишварҳои НАТО ва иттифоқчиёни онҳо ифода мешуданд .
Дар айни замон кишварҳои ба ном Ғарб кишварҳои Аврупои Ғарбӣ, ИМА, Канада, Австралия, Зеландияи Нав, Африқои Ҷанубӣ, Исроил, Ҷопон, Кореяи Ҷанубӣ ва ғ.
Аммо, амири нави давлат аллакай шахси гирифтори бемории шадид буд ва бинобар сабаби нотавонии амири нав аз уҳдаи вазифаи худ бо сабаби саломатӣ баромада наметавонист, Девони Вазирони Кувайт ба тартиби аз сари қудрат дур кардани сарвари нави давлат шурӯъ кард.
Ӯ бародари амири пешини Кувайт Шайх Ҷобир Ал-Аҳмад Ал-Сабоҳ буд, ки моҳи июли соли 2003 Сабоҳро сарвазир таъйин кард ва ба ҷои шоҳзодаи валиаҳди Кувайт Шайх Саъд Ас-Салим Ас-Сабоҳ ҷойгузин шуд.
Пас аз гуфтушунид бо хешовандон, Амир Саъд дар мулоқот бо сарвазир Сабоҳ ал-Аҳмад ас-Сабоҳ рӯзи 23 январ тасмими худ барои даст кашидан аз тахтро бо сабаби саломатӣ эълон кард.
Дар давоми як соли ҳукмронии худ Сабоҳ ал-Сабоҳ як қатор ислоҳоти демократиро анҷом дод, аз ҷумла, ба занон имкон дод, ки дар дастгоҳи давлатӣ ҷойгоҳҳоро ишғол кунанд, ба онҳо ҳуқуқи овоздиҳӣ доданд, қонуни манъи ҷамъомадҳои мардум ва қонуни ВАО-ро сабук кард.
Дар якумаш гуфта мешавад, ки ҷангалҳои он бисёр буттаҳои хор доштанд, вақте ки чӯбкашон ва деҳқонон ба байни ҷангалҳо мерафтанд, пӯсташон бурида хун мерехт, бинобар ин Хорхун аз ду калимаи хурд иборат аст; Хор ва Хун.
Дар ин ҷо дар ҳарду соҳили дарёи Рейн шаҳракҳои дорои хусусияти тиҷоратӣ ва ҳарбӣ вуҷуд доштанд, ки аллакай дар замони Рум, вақте ки сарҳад аз он мегузарад, вуҷуд дошт.
Вақте ки ҳукумат соли 1992 кишварро ба демократияи бисёр ҳизбӣ баргардонд, ки бо фишори дохилӣ ва байналмилалӣ рӯ ба рӯ шуд, « » аввалин ҳизби сиёсии ба қайд гирифташуда шуд.
Соли 1993, пас аз қабули конститутсияи нав, ду ҳизби дигари оппозисиюн ба « » ҳамроҳ шуда, Оппозисиюни Муттаҳидро ташкил карданд ва дар интихоботи умумӣ ширкат варзиданд.
Ин ҳизб дар саросари кишвар 27% овозҳои мардумро ба даст овард ва шумораи намояндагон дар Маҷлиси Миллиро ба се нафар расонд ва Ҳизби демократии Сейшел Ҷеймс Манчамро дар ҷои севум мағлуб кард.
Вавел Рамкалаван аввалин узви бевоситаи интихобшудаи ҳизб дар Маҷлиси Миллӣ гардид, ки дар ҳавзаи интихоботии Сент-Луис ғолиб омад, ки аз он замон намояндаи доимӣ шудааст.
Соли 1990, Вавел Рамкалаван бо мавъизае аз тариқи радиои миллии Сейшел « » баромад кард ва дар он ҳукумати якҳизбиро ба шӯр овард ва озодии бештар, эҳтироми ҳуқуқи инсон ва волоияти қонунро дар кишвар ҳимоят кард.
Соли 1991, ҳанӯз ҳам коҳин, вай бо дигарандешон Роҷер Мансиен ва Жан-Франсуа Феррари ҳамроҳ шуда, ташкилоти пинҳонии Пари Сеселваро таъсис дод ва роҳбари аввалини он шуд.
Кори ӯ ба ҳайси коҳин дар ниҳоят ӯро ба сиёсат овард: ба шарофати фаъолияташ вай бо бисёр одамоне, ки мавриди фишори сиёсӣ қарор гирифта буданд, инчунин поймолкунии озодиҳои инсон ва шаҳрванд аз ҷониби мақомот тамос гирифт.
Дар он замон, калисоҳои католикӣ ва англиконӣ ягона муассисаҳое буданд, ки метавонанд бо одамон дар масъалаҳои иҷтимоӣ робита дошта бошанд; ба онҳо иҷозат дода шуд, ки ин мавзӯъҳоро дар мавъизаҳо дар давоми хидматҳои ҳафтаъйина, ки рӯзи якшанбе пахш мешуданд, баррасӣ кунанд.
Соли 2005 ӯ аз вазифаи рӯҳонӣ танаффус гирифт, то худро комилан ба ҳаёти сиёсӣ бахшад, зеро ин давраро як лаҳзаи ҳалкунанда ва муҳим дар ҳаёти кишвар медонист.
Дар баробари вазифаҳои расмӣ, ӯ ҳамчунон дар Донишкадаи муносибатҳои байналмилалӣ ва сиёсатшиносӣ дар соҳаи иқтисод ва инчунин молияи давлатӣ дар Донишгоҳи Идоракунӣ ва Иқтисоди дарс медод.
Пас аз пирӯзӣ дар интихоботи парлумонӣ дар моҳи октябри соли 2020 Иттиҳоди Ватан — Ҳизби Христианҳои Демократии Литва, ки рӯйхати онро Шимоните сарварӣ мекард, 25 ноябри соли 2020, Президенти Литва Гитанас Науседа, бо фармони худ , Ингрида Шимонитеро сарвазир таъйин кард.
Тибқи як назарсанҷӣ, ки аз ҷониби дар рӯзҳои 9-26 ноябри соли 2018 гузаронида шудааст, рейтинги президентии Шимоните 18,7%-ро ташкил медиҳад ва тамоюли болоравиро нишон дорад.
4 ноябри соли 2018, ӯ бо натиҷаи 78,71 % дар праймериз мувофиқи тасмими номзад аз Ҳизби Иттифоқи Ватан — Ҳизби Христианҳои Демократии Литва барои интихоботи президентии Литва дар соли 2019, рақиби худро — дипломат Вигаудас Усакаскро пеш карда, пирӯз шуд.
Дар ҳамин рисола, ки шомили афкори бисёре аз андешамандон ва намояндагони маорифи исломист, масоили олим ва маълум, файзи вуҷуд ва ҳаракати ҷавҳарӣ мавриди баҳсу мунозираи Шамсои Гелонӣ бо Мулло Садро қарор гирифтааст.
Шамсои Гелонӣ дар пайравӣ аз устоди хеш қоил ба ҳудуси даҳрӣ буд ва бо истинод ба мавқеи Ибни Сино ва Насируддини Тусӣ роҷеъ ба ин масъала мегӯяд: «Тақаддуми иллат бар маълул тақаддуми зотист, на тақаддуми замонист, ҷаҳон ҳодис аст».
Боби чаҳорум роҷеъ ба феъли нафси муҷарради инсон нисбат ба бадан ва сифатҳои камолияи вуҷуд, боби панҷум дар бораи илми ҳусулӣ ва ҳузурӣ, боби шашум оид ба радди қавли собит будани моҳияти ҷудонашаванда аз вуҷуд баҳс мекунанд.
Шамсои Гелонӣ дар осори худ роҷеъ ба илми илоҳӣ, мусули афлотунӣ, таҷарруди нафс, вуҷуди ақлҳои тӯлӣ ва арзӣ ва ҳаракати ҷавҳарӣ бо мутааххирон, аз ҷумла Мулло Садро, баҳс ороста, мухолифати худро дар баъзе масоили фалсафӣ, аз ҷумла ҳаракати ҷавҳарӣ, иброз доштааст.
Ӯ дар «Ҳудуси даҳрӣ» навишта, ки «бархе аз фузалои муосир, аз ҷумла Мулло Садро рисолае доранд дар исботи ҳудуси олам ва дар он мукаррар тасреҳ доранд, ки тамоми аҷсом, чи фалакӣ, чи унсурӣ, ҳодиси замонианд ва ҳеч ҷисме дар ду замон боқӣ нахоҳад буд, нуфуси муҷаррад низ ҳодиси замонианд ва ҳамчун аҷсом дар ду замон бақо надоранд».
Шамсуддин Муҳаммад ибни Неъматуллоҳи Гелонӣ — яке аз намояндагони машҳури мактаби фалсафии Исфаҳон дар аҳди Сафавия, муосир ва ҳамдарси Садруддини Шерозӣ.
Аз соли 1945 ӯ ба ҳайси ёвари муҳандиси кино дар клуби корхонаи бофандагии Ленинакан кор мекард, дар вақти холӣ инчунин дар маҳфилҳои завқмандон ҳунарнамоӣ мекард.
Номи расмӣ — Фрунзе — ба ӯ ба ифтихори қаҳрамони маъруфи ҷанги шаҳрвандӣ Михаил Фрунзе дода шудааст (мувофиқи шаҳодати бародари хурдиаш Алберт, дар як шиносномааш "Фрунзе Мкртчян", дар дигараш - "Мер Мкртчян" навишта шудааст ).
Тамоми солҳои ҷавониаш бо мусиқӣ алоқаманд буд, аммо пас аз хатми мактаб, Илкор Калелӣ фаҳмид, ки ба ӯ касби актёрӣ бештар маъқул аст, аммо ба ин муҳити зист ворид шудан он қадар осон набуд.
Геотермияи назариявӣ пайдоиши манбаъҳои гармӣ, шартҳои интиқоли гармӣ дар қаъри Замин, ҳолати фазавии геосфераҳои ҷудогона, таҳаввулоти геодинамикии литосфера ва астеносфера, вобастагии гармӣ ва дигар хосиятҳои геофизикиро меомӯзад.
Натиҷаҳои таҳқиқоти минтақавӣ барои хулосабарорӣ дар бораи шароити ҳароратие, ки дар онҳо ҷинсҳои кӯҳӣ ва канданиҳои фоиданок ҷойгиранд, имкон медиҳанд (ин барои истифодаи конҳо, инчунин барои муайян карани ҳаҷм ва истифодаи захираҳои геотермалӣ муҳим мебошад).
Захираҳои геотермалӣ ба обҳои зеризаминии гарм ё минтақаҳои баландҳарорат -и ҷинсҳои амалан беоби кӯҳӣ вобаста буда, дар зиёда аз 60 кишвари дунё барои истеҳсоли қувваи барқ, дар саноат, барои гармкунии биноҳо, курортология ва ғ.
Ҳамзамон геотермия чун усули геофизикаи иктишофӣ инкишоф ёфт, ки асоси таҷрибавии онро кашфи робитаи градиенти геотермикӣ – бузургие, ки афзоиши ҳарорати ҷинсҳои кӯҳиро баробари афзоиши умқи Замин нишон медод ташкил намуд.
Геотермия барои омӯхтан ва моделонии равандҳои геодинамикӣ, ки дар геосфера ба вуҷуд меоянд ва барои баҳо додан ба зуҳуроти энергетикаи геофизикӣ иттилооти миқдорӣ медиҳад.
Кашфиёти муҳимтарини геотермия: муқаррар кардани баробарии тақрибии ҷараёнҳои гармӣ дар қитъаҳо ва уқёнусҳо, исбот кардани вобастагии ҷараёни гармӣ ба синни тектоникии сохторҳои геологӣ, инчунин кашфи ҷараёнҳои баландҳарорати ғайритабиӣ дар минтақаҳои рифтии уқёнусҳову қитъаҳо ва дар қисмҳои фаъоли шикастапораҳои дигаргунӣ миёнаҳои солҳои 1960 сурат гирифтанд.
Назарияи Батламиюс ҳудуди ду ҳазор сол вогузшт, ҳукмронӣ карда, сипас мавқеи худро ба назарияи хуршедмарказӣ Уқули ашара -и Ибни Сино дар бахши ҳастишиносии ӯ ба ҳамин назарияи Батламиюс асос ёфтааст.
Аз давраи Пифагор дар фалсафа ва илм тасаввуроти ҳамоҳангии аҷроми Кайҳон ба вуҷуд омад, ки он ҳаракати мунтазаму даврии ҷисмҳои осмониро тақозо менамуд, вале дар натиҷаи мушоҳидаҳои пайвастаи астрономӣ маълум гардид, ки масири мушоҳидашавандаи баъзе ҷисмҳои осмонӣ ба талаботи мазкур ҷавобгӯ намебошад.
Назарияи заминмарказӣ, геосентризм — тасаввуроти илми ҳайъати аҳди бостон, дар бораи низоми маркази Олам будани Замин, ки мувофиқи он Замин маркази Коинот буда, нуҳ фалаки дигар рӯйи ҳамдигар дар болои Замин воқеъ гаштаанд.
Се кишвар аз 15 подшоҳӣ дар натиҷаи қабули эъломияи Балфур соли 1926 дар конфронси императории сарони ҳукуматҳо ва тасвиби Статути Вестминстер аз ҷониби парлумони Бритониё соли 1931 истиқлолият ба даст оварданд.
Канада, Иттиҳоди Африқои Ҷанубӣ ва Давлати озоди Ирланд фавран аз Британияи Кабир истиқлолияти қонунгузорӣ ба даст оварданд, дар ҳоле ки Австралия ва Зеландияи Нав ин қонунро мутаносибан дар солҳои 1942 ва 1947 тасдиқ карданд.
Ҳудуди Папуаи Гвинеяи Нав соли 1949 ҳамчун иттиҳоди собиқ Гвинеяи нави Олмон, ки аз ҷониби Австралия ҳамчун мандат идора карда мешавад ва Гвинеяи Нави Бритониё, як қаламрави бурунмарзии Бритониё таъсис ёфтааст, гарчанде, ки аз Австралия аз номи Британияи Кабир идора карда мешавад, ки онро соли 1905 Папуа номид.
Ин мансабдорон тақрибан тамоми қудрати подшоҳи конститутсиониро доранд, гарчанде ки онҳо аксаран вазифаҳои сирфи маросимиро иҷро мекунанд ва ба истилоҳ имтиёзҳои подшоҳӣ доранд.
Ҳангоми ҳукмронии Юстиниан дар Измир маъбади бузурги масеҳӣ дар паҳлуи оромгоҳи Юҳано сохта шуд, ки то ба ҳол ҳар сол дар ин ҷо моҳи сентябр мавлуди Юҳано ҷашн гирифта мешавад.
Дар давраи хилофати Умар ибни Хаттоб Измир аз тарафи мусулмонон забт шуда, минбаъд дар асри 11 ба тасарруфи Салҷуқиён даромад ва аз ҳамин давра муҳоҷирати туркҳо ба Измир оғоз шуд.