polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Хишти аввали марҳилаи дуюми МБГ-и Душанбе-2 дар моҳи сентябри соли 2014 аз ҷониби Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон ва Раиси Ҷумҳурии Мардумии Чин Си Ҷинпин гузошта шуд .
Соли 2005, ӯ дар қатори Андрес Гарсиа, Марио Симарро, Эрик Элиас ва Соня Ноемӣ ва дигарон, ки дар силсилафилми телевизиони нақш бозид, ки муваффақияти байналмилалӣ гардид, ки аз ҷониби пахш шудааст.
Ҷозибаҳои асосии шаҳр ин осоишгоҳҳои лижаронӣ дар кӯҳи Улудаг, Масҷиди Сабз, Мақбараи Сабз , Масҷиди Улу Ҷомӣ, инчунин хиёбонҳо ва боғҳое, ки дар тамоми шаҳр паҳн шудаанд.
Аз соли 395 то 1326 шаҳр ба империяи Византия тааллуқ дошт, дар соли 1326, пас аз шикасти Византия ва муҳосираи бомуваффақияти шаҳри Бурсо ба туркҳо, империяи Усмонӣ гузашт.
Соли 1771 таҷрибаҳоро оид ба омӯзиши кашишхӯрии мушакҳо оғоз намуда, ҳодисаи зери таъсири ҷараёни электрӣ кашишхӯрии мушакҳои қурбоқаро ошкор кард.
Дар соли 1759 вай Донишгоҳи Болонияро бо ихтисоси илоҳиётшинос хатм кард ва танҳо пас аз дифоъ кардани рисолаи худ ба тиб таваҷҷуҳ пайдо кард (ин дар зери таъсири падари шавҳараш — пизишки номвар ва профессори тиб Карло Галеаззи рух дод).
Аммо муваффақияти асосро Паола дар силсилафилми « » - такрори силсилафилми «Обҳои ором» ба даст овар, ки дар ин теленовела шарикони ӯро Хуан Алфонсо Баптиста, Марио Симарро, Данна Гарсия, Наташа Клаусс ва Мишел Браун бозиданд.
Айни замон вай бо ҳунарпеша Хуан Карлос Варгас, ки ҳангоми банаворгирии теленовелаи «» вохӯрдааст, оиладор шудааст ва бо ӯ ду фарзанд доранд, Оливер, моҳи июли соли 2013 ва Лео моҳи майи соли 2018 таваллуд шудаанд.
19 сентябри соли 1924, Курултайи панҷуми Советҳои Тамоми Бухоро дар бораи табдил додани ҶХШБ ба Ҷумҳурии Шӯравии Сотсиалистии Бухоро ва гузарондани демаркатсияи миллӣ-давлатӣ қарор қабул кард.
Дар он солҳо, ИҶШС демаркатсияи миллӣ-ҳудудии қаламрави Аморати Бухороро ба нафъи ҶШС Узбакистон, ҶШС Туркманистон ва Ҷумҳурии Автономии Советии Сотсиалистии Тоҷикистон гузаронд.
Дар асоси натиҷаҳои ин демаркатсияи миллӣ-ҳудудӣ ҶХШБ ва парчами он барҳам дода шуд ва ба ҷои он парчамҳои ҷумҳуриҳои нави иттифоқӣ таҳия шуданд.
23 сентябри соли 1921 дуввумин Курултаи Ҳамабухороӣ Конститутсияи Ҷумҳурии Шӯравии Халқии Бухороро қабул ва тасдиқ кард, ки дар он дар моддаи 79 парчами ҶХШБ тасвир ёфтааст : Парчам аз ранги қисман сурх, ҳилоли аҳмар ва ситора иборат буд, ки қисман ба парчами Туркия монанд буд, дар мақсадҳои пантуркиҳо истифода мешуд.
Дорои дар Катибаи Бесутун падари худро Виштосп, падари Виштоспро Аршом, падари Аршомро Ариярамна, падари Ариярамнаро Чишпиш ва падари Чишпишро Ҳахоманиш шуморида, 8 тан намояндаи ин сулоларо аз нажоди шоҳон медонад.
Воқеан, аз рӯйи маълумоти солномаҳои таърихӣ дар аҳди подшоҳии Чишпиш сарзамини қабилаи Порсҳо ба ду тақсим шуда, Аншонро яке аз писарони ӯ Куруши ва Посоргодро писари дигараш Ариярамна соҳиб мегарданд, ки онҳо амалан тобеи давлати Мод буданд.
Ҳангоми кишваркушоӣ ва бунёди давлати мутамаркази Ҳахоманишиён ва муттаҳидсозии қавмҳои ориёитабор Куруши Кабирро ҳамроҳӣ карда, солҳои 546—540 то м. дар фатҳи сарзаминҳои Гиркания, Порт ва Бохтар ширкат варзидааст.
Мутобиқи маълумоти «Таърих»-и Ҳеродот ҳангоми лашкаркашии Куруши ба муқобили шоҳбонуи массагетҳо Томирис аз рӯи таъбири хоб ва бадгумонии шоҳаншоҳ барои таҳти назорат гирифтани писараш Дорои Виштосп ба Экбатан фиристода мешавад.
Ҳангоми ошӯби Гаумата ва нооромиҳои мамлакат дар поёни ҳукмронии Камбуҷия нуфузи Виштосп коста шуда, баъди ба сари қудрат омадани писараш Дорои барои саркӯбсозии ошӯбҳои Порт ва Гиркания ба муқобили сарвари ошӯбгарони модӣ-Фравартиш лашкар кашидааст.
То солҳои 1700 аксари бемориҳои дандон тавассути афроде ба ном ороишгар анҷом мешуд, ин афроди ҳамакора, корҳои кӯчакро анҷом медоданд, ба илова мӯй кӯтоҳ мекарданд ва мумиёӣ низ мекарданд.
Доктор Алфред Санвф дар ИМА, аввалин фарде буд, ки ба нақши муҳими беҳдошти даҳону дандон дар ҳирфаи дандонпизишкӣ яқин пайдо карда ва тарбияти даҳон ва дандонро поягузорӣ намуд.
Аввалин клиникаи дандонпизишкии ройгон дар дунё дар соли 1902 тавассути аз Страсбурги Олмон ифтитоҳ гардид ва аввалин маҷаллаи тахассусӣ низ дар соли 1930 рӯи чоп омад.
Ӯ дар ташаккули ҳунарпешаи театри классикӣ нақши муассир бозидааст ва дар чанд намоишнома (Афсонаи зимистона, Ҳама чиз хубе, ба охир мерасад, Шекспир, Қалъаи Кафка) кор кардааст.
Дар синни 18-солагӣ, Карла чанд моҳ ба Ню-Йорк ва сипас ба Лос-Анҷелес кӯчид ва дар он ҷо таҳти роҳбарии Кэтӣ Теран ва Адолфо Колке дарси рақс гирифт.
Аммо дар ҳақиқат шӯҳрати ҷаҳонӣ ба ӯ нақши Лоларо дар силсилафилми "Лалола" овард - достони занпарасте, ки яке аз ҳавасҳои доимии радшудааш ба зан табдил ёфт.
Соли 2005 Карла дар теленовелаи 119-қисмаи шабакаи "Дар ҷустуҷӯи падар" бо Литсӣ ва Маурисио Очманн нақши Чанталро бозид, ки силсилафидм дар Тоҷикистон низ шӯҳрат дошт.
Карла дар театр бозӣ карданро идома дод, ки дар намоишномаҳо бо иштироки дӯсташ Гризелда Сисилианӣ дар намоишномаи "Дили беақл", бо Адриан Суар дар "Ҷанги садбаргҳо", Хуан Минухин дар « » ҳунарнамоӣ намудааст.
Соли 2013, Азар бо як маъракаи таблиғӣ барои муттаҳид шуда, дар муқобили бераҳмӣ муносибати ҳайвонот дар сиркҳо ва корридаҳо баромад кард ва аз мухлисон хоҳиш кард, ки ҳеҷ гоҳ ба чунин намоишҳо онҳо ҳозир нашаванд.
Соли 2009 Пабло бо ҳунарпешаҳои машҳур Сегундо Сернадас, Данна Гарсия, Мария Ҳелено Доеринг, Кэтӣ Барберӣ ва Адриана Кампос дар теленовелаи Тилисми зебо нақш бозидааст.
Асарҳои роҷеъ ба ал-кимиё бахшидаи Ҷобир ибни Ҳайён ба тадриҷ на танҳо дар байни форсизабонони ҷаҳон ва арабҳо, балки дар Аврупои Ғарбӣ низ интишор ёфтааст.
Омӯзиши таҷрибаҳои илми кимиё, бахусус дар байни мутафаккирон ва донишмандони Эронзамин, Миср ва Испания равнақ ёфта, теъдоди ҳаводорону ихлосмандони санъати кимиёро афзоиш дод.
Тадқиқоти Ҷобир ибни Ҳайён дар чунин замоне арзи ҳастӣ намудааст, ки дастрас кардани маводҳое барои гузаронидани реаксияҳои кимиёӣ ниҳоят душвор буд ва ӯ бо вуҷуди ҳамаи ин камбудиҳо асарҳои зиёде навишт, ки онҳо бо номувофиқии замон ва ихтилофҳои он ба коми оташу бодҳо фурӯ рафтаанд.
Бояд гуфт, ки Ҷобир ибни Ҳайён агарчи ба ҷараёни сӯфия ва назарияи фавқуттабиа боварии комил дошт аз ғояҳои тахайюлии замони хеш саргарм нагашта, нақши таҷрибаи илмӣ ё таҷрибиро низ ниҳоят муҳим шуморидааст.
Бесабаб нест, ки оҳангудозону оҳангарон ва касоне, ки ба филизот монанди сурб, қалъагӣ, оҳан, тило, сурма, симоб ва нуқра сару кор доштанд, ба онҳо рамзҳои сайёраҳоро медоданд.
Маълумотҳои дар боло зикршуда имкон медиҳад, ки Ҷобир ибни Ҳайёнро яке аз асосгузорони кимиёи таҷрибавӣ бидонем ва мақоми баланди ӯро дар қатори олимони кимиёдони Аҷаму Араб эътироф намоем.
Параселс ба ақидаи кимиёшиносони мамлакатҳои Осиёи (Токсикология илмест, ки хусусиятҳои заҳрҳо ва таъсири онҳоро ба организм меомӯзад) Миёна ва Шарқи наздик, ки асоси материяро ба се унсур: симоб, сулфур ва намак иртибот медоданд, ки онҳо хосияти табхир, ҷазби гармо ва ҷомидро дороанд, такя намудааст.
Масалан, сабаби пайдоиши бемории табларза ва тоунро бо зиёд будани сулфур дар ҷисм ё узвият, сабаби бемории фалаҷро бо зиёд будани симоб дар ҷисм ва сабаби бемориҳои дарунравӣ ва истисқо бо зиёд будани намакҳо дар ҷисм нишон додааст.
Бояд гуфт, ки яке аз бахшҳои асосии кимиёи куҳан татбиқи гиёҳпизишкӣ мебошад, ки баъдан ба давосозӣ, яъне истифодаи таркибҳои кимиёӣ дар тиб табдил ёфт, ки дар Аврупо онро бо номи ятрохимия истифода намудаанд.
Гарчанде пайдоиши кимиёи ятроро ба асри мансуб медонанд, вале бояд тазаккур дод, ки нишонаҳои пайдоиши кимиёи ятр аз асрҳои — низ мушоҳида мешаванд ва дар садаи Х ба авҷи баланди тараққиёти худ расида буд.
Онҳо ба ин ақида буданд, ки гиёҳҳо метавонанд ҳаёти одамиро ҷовидон созанд, яъне эътиқод ба ин доштанд, ки ҳар чизе, аз ҷумла дарахтон ва сангҳо ҳам ҷисму рӯҳ доранд, ки бо қувва зиндаанд.
Аз рӯи гуфтаи Томсон, Параселс чунин таълим медод, ки ҳадафи кимиёгарӣ зарсозӣ нест, балки дорусозӣ аст, вале бояд таъкид кунем, ки кимиёи дармонӣ ҳамеша аз маълумотҳои кимиёгарӣ будааст, ки беҳтарин шоҳиди он Ҷобир ибни Ҳайён мебошад .
Дар баъзе сарчашмаҳои таърихӣ навищта шудааст, ки шоҳзодаи Умавиҳо Холид ибни Язид низ ба илми кимиё таваҷҷуҳ доштааст, хамзамон худи ӯ низ яке аз устодони бехтарини Ҷобир ибни Ҳайён ба ҳисоб меравад.
Мутафаккири бузург Ҳолмярд дар асарҳояш кайд намудааст, ки Ҷобир ибни Ҳайён муаллифи нотакрори чандин рисолаҳои ба забони лотинӣ таълифшуда мебошад, ки бо номи Гебер муаррифӣ гардидаанд.
Муҳаққики маъруфи олмонӣ Руско Юлиус ҳангоми мутолиаҳояш дар китобхонаҳои Коҳира дар хусуси ҳақиқат будани гуфтаҳои Ҳолмярд муҳри тасдиқ гузоштааст.
Метавон гуфт, ки оғози ал-кимиёи Аҷаму Араб аз Холид ибни Язид , Имом Ҷаъфари Содиқ шурӯъ шуда, дар замони Ҷобир ибни Ҳайён ба майдони истеъмоли амалӣ баромад.
Бояд гуфт, ки рисолаҳои «Китоб-ал-Адад» ва «Китоб-ал-Ҳовӣ»-и Ҷобир, ки ба тиб бахшида шудаанд, ҳамчун асарҳои энсиклопедӣ ба забони арабӣ ном бароварда ва машҳури олам гардидаанд.
Роҷеъ ба омӯзиши унсурҳои омезиши симоб ва мис ба мақсади ба даст овардани тило вақти зиёде сарф намуд, дар ҷараёни ин кор як системаи сеҷузъӣ, яъне симоб-мис-тило -ро пайдо кард.
Кор болои ин филизот ва маводи дигар ба ӯ имкон додааст, ки вай асари ҳамдигарии моддаҳоро тавсиф намояд ва олотҳою дастгоҳҳои зиёдеро барои озмоишгоҳҳо таҳия кунад.
Муддати кӯтоҳе пас аз таваллудаш, падари ӯ ки як дорусоз шинохта шуда ва пайрави мазҳаби шиъа буд, ба далели нақше, ки дар барандозии ҳукумати амуӣ дошт, дастгир шуд ва ба қатл расид.
Китобҳо ва рисолоти мутааддиди Ҷобир, солҳо баъд аз ӯ, таваҷҷуҳи кимиёгарони аврупоиро ба худ ҷалб кард ва солҳо аз он ба унвони манбаъи муътабаре истифода мекарданд.
Назарияи кимиёии он замон ба заминаи он, ки чи гуна иртиботи рӯҳ ва ҷисм ба вуҷуд меояд, асосгузорӣ мешуд, зеро таъсири сайёрагон ба ин иртибот низ нақши асосӣ мебозид.
Дар асоси ин гуфтаҳо Ҷобир ибни Ҳайён чунин мепиндошт, ки тамоми унсурҳо, ба мисли инсонҳо ва ҳайвонҳо дорои рӯҳ, нафс ва ҷавҳар мебошанд.
Дар асоси дастрас намудан ва мутолиа кардани сарчашмаҳои гуногуни илмҳои табиӣ ва фалсафӣ маълум мегардад, ки Ҷобир ибни Ҳайён Имом Ҷаъфари Содиқро чун устоди худ дар риштаи илми кимиё, фалсафа, таърих, мантиқ ва фиқҳ маҳсуб медонад.
Соли 2016, ӯ бо Марҷори Де Соуза муносибати ошиқона дошт, ки аз ӯ Матиас Грегорио Хил де Соуза ном писар дошт, муносибати байни Де Соуза ва Хил соли 2017 ба шароити номусоид хотима ёфт.
Аз байни худоҳои нисбатан бузурги аҳди бостони ориёӣ Воруна ҳамчун мазҳари қувваҳои моддии табиат, эзади некхоҳу меҳрубон ба шумор мерафт, ки аз рӯйи аҳаммияташ танҳо бо Индра баробар буд, зеро ҳар ду аз ҷумлаи худоёни мустабид буданд.
Бо вуҷуди он ки Воруна ва Митра нигаҳбони низоми кайҳонӣ пиндошта мешуданд, ба Воруна қувваю қудрати фавқулодаи соҳирӣ , ҳамчунин масъулияти амали низоми оламро нисбат медоданд.
Баъди давраи ведоӣ ӯро ҳамчун илоҳае тасвир кардаанд, ки дар тахти алмосӣ дар бари ҳамсараш нишаста, дар атрофаш худоёни кучаки кӯлу дарёҳо гирд омадаанд.
Абдурраҳмони Ҷомӣ дар бораи қофия, арӯз ва муаммо чаҳор рисола навишт, равзаи ҳафтуми «Баҳористон»-ро ба тазкираи шуарои садаҳои — ва баёни навъҳои шеър бахшид.
Дар «Нафаҳот-ул-унс» дар бораи адибоне, ки пайрави маслаки тасаввуф буданд (Абдуллоҳи Ансорӣ, Саноӣ, Аттор, Ҷалолуддини Балхӣ, Ироқӣ ва дигар) ва ба ин равия асар эҷод мекарданд , маълумоти судманд медиҳад.
Ҷомӣ соли 1470 «Лавомеъ»-ро дар шарҳи қасидаи мимияи хамрияи Абуҳафс Умар ибни Алии маъруф ба Ибни Фориз навишт, рисолаи дигари худ «Шарҳи қасидаи тоия»-ро ба ташреҳи қасидаи дигари ҳамон шоири араб «Назм-уд-дурар» хос гардондааст.
Суннати тазкиранависии Давлатшоҳ ва Навоиро дар асрҳои баъдина тарҷумонҳои «Маҷолис-ун-нафоис», Хоҷа Ҳасани Нисорӣ, Мутрибӣ, Малеҳо ва даҳҳо адабиётшиносони дигар идома додаанд.
Инчунин асарҳои Навоӣ «Хамсат-ул-мутаҳайирин» ва «Ҳолоти Паҳлавон Муҳаммад», Абдулвосеи Низомӣ «Мақомоти Мавлавӣ Ҷомӣ», Абдулғафури Лорӣ "Такмила бар «Нафаҳот-ул-унс», Хондамир «Макорим-ул-ахлоқ» беҳтарин китобҳо дар шарҳи ҳоли адибон буданд.
«Шарҳи байтайни маснавӣ», ки тафсири ду байти аввали «Маснавии маънавӣ»-и Ҷалоллуддини Румиро фаро мегирад, «Шарҳи байти Хусрави Деҳлавӣ», ки аз баррасии байти қасидаи «Миръот-ус-сафо»-и Хусрави Деҳлавӣ «Зи дарёи шаҳодат чун наҳанги „ло“ барорад „ҳу“ — Таяммум фарз гардад Нӯҳро дар вақти тӯфонаш» иборат аст ва «Рисолаи суханони Хоҷа Порсо» низ аз ин қабил асарҳои Ҷомӣ мебошанд.
Аз осори дигарон дар ин мавзӯъ рисолаи Хоҷа Аҳрор «Ҳуроия», шарҳи Ҳофизалии Ҷомӣ ба қасидаи Аттор ва шарҳи Абдулғафури Лорӣ бар «Нафаҳот-ул-унс»-ро метавон ном бурд.
Дар соли 1874, ҳангоми ташаккули қаламрави Ассам, комиссари олии вилоят Шиллонгро пойтахти Ассам интихоб кард, чунки ҷойгир будани он дар байни водиҳои Брахмапутра ва дарёҳои Сурам ва аз сабаби иқлими он, ки аз иқлими аксари тропикии Ҳиндустон сардтар аст.
60 км дуртар аз Шиллонг яке аз ҷойҳои срнамноктарини ҷаҳон , шаҳри Черапундҷӣ - дар як сол 12 ҳазор мм бориш, ҳарчанд дар худи Шиллонг 2400 мм бориш меафтад.
Хаши аксарияти аҳолии Шиллонгро ташкил медиҳад, аммо ҳиссаи онҳо дар аҳолӣ аз сабаби ворид шудани шумораи зиёди муҳоҷирон аз дигар давлатҳои Ҳиндустон коҳиш ёфтааст.
Декани аввалини факултаи театрӣ – бадеӣ яке аз асосгузорони Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи Мирзо Турсунзода, номзади илмҳои санъатшиносӣ, профессор Аскар Абдураҳмонов таъйин гардид.
Соли 1992 драматург Султон Сафаров, соли 1994 дотсент Умар Алиев, соли 1996 номзали илмҳои фалсафа, дотсент Гулчеҳра Нуъмонова, соли 1998 профессор Тағоймурод Розиқов, соли 2011 дотсент Санавбар Мирмуллоева, соли 2017 иҷрокунандаи вазифаи профессор, Рустамҷон Воҳидов сарвари факулта таъйин гардида, барои таълиму тарбияи мутахассисони баландихтисоси театри касбии тоҷик хидмати шоиста кардаанд.
Номи неки кормандони маъруфи саҳнаи тоҷик, ки барои пешрафти санъати театрӣ ва тарбияи кадрҳои баландихтисоси соҳа нақши арзанда гузоштаанд, дар лавҳи хотири дӯстдорони санъати театрӣ ҷойгузин гардидааст.
Устодони ҳунари актёрӣ Ҳоҷиқул Раҳматуллоев, Борис Бибиков, Аслӣ Бурҳонов, Султон Сафаров, Маҳмудҷон Воҳидов, Салоҳиддин Солеҳов, Аҳмадҷон Қодиров, Маҳрам Файзов, Исо Абдурашидов ва шахсиятҳои шинохта, аз қабили Аскар Абдураҳмонов, Назар Назаров, Дилбар Абдушукурова, Умар Алиев, Соро Музофиршоева, Ҳотам Нуров, Малика Ҷурабекова ва Шералӣ Абдулқайсов дар солҳои гуногун дар факулта ба шогирдон дарс гуфтаанд ва имрӯз анъанаҳои неки онҳоро устодон давом дода истодаанд.
Хатмкардагони факултаи мазкур, аз ҷумла Савриниссо Сабзалиева, Нурулло Абдуллоев, Саодат Азизова, Ортиқ Қодиров, Фаррух Қосимов, Сабоҳат Қосимова, Баҳодур Миралибеков, Қурбони Собир, Давлатзода Лутфулло, Қиёмиддин Чақалов, Нурулло Абдуллоев, Толибҷон Бобоев, Шавкат Халилов, Мирзоватан Миров, Давлат Убайдуллоев, Асалбег Назриев, Абдумумин Шарипов, Аҳмадшоҳ Улфатшоев, Асалбег Назриев имрӯзҳо дар театрҳои касбии вилоятҳо ва шаҳру ноҳияҳо фаъолияти пурсамар доранд.
Довталаби шуъбаи актёри драма ва кино бояд дорои қаду қомати баланд, ҳусни зебо ва қобилияти хуби наттоқӣ ва суханварӣ бошад, осори адибони классику муосир ва ҷаҳонро донад ва таъриху забони худро гиромӣ дорад.
Дар ҷараёни таҳсил довталаб тахассусҳои омӯзиши маҳорати актёрӣ, ҷанги саҳна, ҳаракати саҳна, шиноварӣ, аспдавонӣ, ронандагӣ, рақс, сурудхонӣ, тағйири чеҳра ва тарзи суханвариро дар сатҳи касбӣ меомӯзад.
Факултаи санъати театрии Муассисаи давлатии таълимии “Донишкадаи давлатии фарҳанг ва санъати Тоҷикистон ба номи Мирзо Турсунзода” яке аз марказҳои асосии тайёр кардани мутахассисони соҳаи санъати театрии кишвар ба шумор меравад.
Факулта соли 1973 бо номи факултаи иҷрокунандагӣ фаъолиятро идома дода, соли 1980 дар заминаи кафедраи маҳорати актёрӣ, хореография, режиссура, овозхонию тайёрии операвӣ бо номи факултаи театрӣ – бадеӣ таъсис ёфт ва соли 2016 ба факултаи театр, кино ва телевизион ва моҳи январи соли 2020 ба факултаи санъати театрӣ табдили ном кард.
Дар наздикии ин орогоҳ матни кӯтоҳ ва хоксоронаи матни форсӣ-эламӣ-бобулӣ «Ман Куруш, подшоҳи Ҳахоманишӣ ҳастам» кандакорӣ карда шудааст, инчунин як махлуқи болдор бо либосҳои шоҳии Эламӣ ва бо сарукуллоҳи худоёни Миср ҳамчун посбон дар ин ҷо тасвир ёфтааст.
Мансубияти ин қабр ба Курушро айнан дар назар доштан душвор аст, агар танҳо ба сабаби мувофиқати пурраи иншоот бо тавсифҳои Аристобулус, ки Искандар ба ӯ бехатарии онро боварӣ карда буд, набошанд.
Ҳамзамон, Ҳеродот хабар медиҳад, ки ин ном бо қабилаи Посоргод, яке аз се қабилаи машҳури форсӣ дар бораи пайдоиши истилоҳ ба тариқи каме мухталиф алоқаманд аст ва ин номро бо он далолат медиҳад, ки он интиқоли номи яке аз се қавмҳои эронӣ мебошад.
Шаш зинаи васеъ ба лаҳати дафн Оромгоҳи Куруш мебарад, андозаи лаҳат 3,17 х 2,11 х 2,11 м. Дар соли 330 пеш аз милод Искандари Мақдунӣ оромгоҳро зиёрат кардааст.
Санади таҳкурсии масҷид аз ҷониби Президенти Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон моҳи октябри 2009, дар доираи чорабиниҳо бахшида ба 1310 солагии асосгузори мазҳаби ҳанафӣ Имом Абуҳанифа Нуъмон ибни Собит гузошта шудааст.
Иншоот аз 4 манора бо баландии 74 метр, ду манораи хурди ороишӣ бо баландии 21 метр, гумбази зебову мунаққаши калон бо баландии 43 метр ва 17 гумбази хурд бо баландии 35 метр иборат мебошад.
Дар гирду атрофи иншоот дар масофаи 92000 метри мураббаъ корҳои кабудизоркунӣ гузаронида шуда, дар ду тарафи даромадгоҳ, ҳамчунин, таваққуфгоҳ барои 500 воситаи нақлиёт бунёд гардидааст.
Дар дохили масҷид 6 синфхонаи барҳаво, толори қабули меҳмонон ва гузаронидани мулоқоту вохӯриҳо, 2 китобхона, 9 ҳуҷраи корӣ, 3 меҳмонхона ва ҳуҷраҳои техникӣ ҷойгир шудааст.
Ҳикоят мекунанд: «Дар солҳои ҷанги дохилӣ дар Русия ӯ ба ҷабҳаҳои мерафт ва дар сангарҳо ашъори худро барои сарбозон мехонд. Мардум аз ашъори ӯ илҳом гирифта, нотарсона ба ҷанг мешитофтанд. Ӯ бо садое расо ва пурҷушу хуруш дар радио осори худро мехонд ва мардум он ашъорро фавран ҳифз мекарданд…».
Устон — воҳиди маъмурию ҳудудии сатҳи боло аст ва устонҳо, дар навбати худ, ба 324 шаҳристон , зинаи навбатии тақсимоти ҳудудӣ - бахш , ки беш аз 740 адад аст, тақсим шудаанд.
Баъзан дар адабиёти англисӣ ҳамчун шаҳристон тарҷума шудааст, дар дигар кишварҳои монанд дар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико минтақа - тауншип , дар Британияи Кабир номида мешавад.
Дар давраи подшоҳӣ, устондорон аз ҷониби шоҳ таъйин карда мешуданд, айни замон онҳоро Вазорати корҳои дохилӣ таъйин мекунад ва аз ҷониби Раиси Ҷумҳурии Исломӣ тасдиқ карда мешавад .
Дар айни замон дар Англия 6 шаҳристонҳои Метрополитенӣ вуҷуд доранд: Манчестери Бузург, Мерсисайд, Йоркшири Ҷанубӣ, Тайн ва Уир, Мидленси Ғарбӣ, Йоркшири Ғарбӣ.
Айни замон, Тибқи Санади лейтенантии соли 1997 ба ҷойи вожаи ғайрирасмии "шаҳристонҳои расмӣ гардонидашуда" мафҳуми "Шаҳристонҳои ҳамин санад" истифода мешавад.
Шаҳристонҳое, ки якчанд ноҳияи маъмурӣ ва ҳавзаҳоро дар бар мегирад, ба гурӯҳи "Ширҳо" дохил мешавад , ҳатто агар суффикси – "шир" дар исми онҳо мавҷуд набошанд.
Нафисӣ узви Фарҳангистони Улуми Эрон , яке аз асосгузорон ва фаъолони ҷамъияти дустӣ ва равобити фарҳангии Эрон бо Иттифоқи Советӣ, ноиб-президенти ҷамъияти «Эрон — Ҳиндустон», аъзои фахрии ҷамъияти «Эрон — Фран­сия», аъзои Совети умумиҷаҳонии сулҳ буд.
Ӯ дар донишгоҳҳои Бамбай, Алигарҳ, Қоҳира, Бейрут, Бағдод, Кобул, Деҳлӣ, Ҳайдаробод оид ба таърихи адабиёти классикии форс- тоҷик лекция ва маърӯзаҳо хондааст.
Ӯ дар ҷашнҳон 1000-солигии таваллуди Фирдавсӣ , 20- солагии таъсиси ҶШС Узбекистон , 20-солагии ташкили ҶШС Озарбойҷон , 220-солагии таъсиси АФ СССР , 500-солагии таваллуди Навоӣ , 150-солагии М. Ф. Охундов , 550-солагии тавал­луди Абдурраҳмони Ҷомӣ , инчунин дар съезди 2-юми нависандагони СССР ва Конгресси25- уми шарқшиносони дунё иштирок кардааст.
Ӯ нахустин олими хориҷӣ буд, ки ба китоби С. Айнӣ «Намунаи адабиёти тоҷик» тақриз навишта, аҳамияти онро таъкид намуда буд: «Ба ҳар эронӣ низ фарз аст, ки лоақал як бор ин китоби нафисро, ки азизтарин раҳоварди бародарони туркистонии мост, бихонад».
Таассуроти амиқи аз ин вохӯрӣ гирифтаашро Нафисӣ баъдтар дар ёддошти худ чунин нақл кардааст: «Дар Тошканд бо касе, ки солҳо буд орзуи дидорашро доштам, рӯ ба рӯ шудам. Андоми лоғар ва қади мутавассит ва симои пур аз ҳушу фаросат ва чашмони пурфуруғи Садриддин Айнӣ маро гирифт. Дидам сурати он марди бузург, ки дар баробари ман аст, бо сирате, ки аз муаллафоти вай дар зеҳни ман ҷойгир шуда буд, комилан яксон аст».
Нафисӣ дар нутқи дар съезди 2-юми нависандагони СССР эҷодкардааш роҷеъ ба адабиёти советии тоҷик ва адибони барҷастаи он чунин гуфтааст: «Барои мо махсусан роҳи ҷумҳуриҳои советии Осиёи Миёна, ки таърихани ба мо наздиканд ва дар як муддати кӯтоҳ ба гул-гул шукуфтани маданияти худ ноил гардидаанд, ибратомӯз аст. Асарҳои нависандагони намоёви тоҷик Садриддин Айнӣ, Мирзо Турсунзода, Миршакар, Улуғзода, Икромӣ… барои ҷавонони мо дар роҳи ба вуҷуд овардани адабиёти миллӣ ва ҳақиқатан халқии худ намунаи сазовор аст».
Доир ба таърихи адабиёти классикии форс-тоҷик, адабиёти муосири Эрон, таърихи Эрон ва Осиёи Миёна, адаӣиёти классикӣ ва советии рус, адабиёту фарҳанги халқҳои советӣ, забон ва адабиёти мамлакатҳои Европаи Ғарбӣ бештар аз 800 мақола, асари илмӣ ва адабӣ, таълиф нвмуда, як силсила асарҳои адабӣ ва таърихиро ба нашри интиқодӣ ҳозир кардааст.
Асарҳои Нафисӣ, монанди «Аҳвол ва ашъори Абӯабдуллоҳ ибни Ҷаъфар Муҳаммади Рӯдакии Самарқандӣ» , «Таърихи тамаддуни Эрони Сосонӣ» , «Шоҳкориҳои насри форсии муосир» , «Таърихи иҷти- моӣ ва сиёсии Эрон дар асри ҳозир» , «Зиндагӣ ва кору ҳунари Максим Горкий» , «Таъ­рихи адабиёти русӣ» , «Таърихи назму наср дар Эрон ва дар забони форсӣ» таълифоти муҳимми илмианд.
Солҳои 1918-34 дар вазоратҳои гуногуни Эрон кор карда, баробари ин дар омӯзишгоҳҳои ҳарбӣ, дипломатӣ ва мактаби олии навъи политехникӣ-«Дорулфунун» аз забону адабиёти форсӣ ва таърих дарс дарс дод.
Ӯ муаллифи ду маҷмӯаи ҳикояҳо: «Ситорагони сиёҳ» ва «Моҳи Нахшаб» , се роман: «Фарангис» , «Нимароҳи биҳишт» , «Оташҳои нуҳуфта» , инчунин «Гулчине аз девони Саид Нафисӣ» ва драмаи «Охирин ёдгори Нодиршоҳ» аст.
Оилаи Рей камбизоат буд, бинобар ин модараш маҷбур шуд, ки барои таҳсил ба Коллеҷи президентии Донишгоҳи Калкутта, ки падараш Сукумар низ дар он ҷо таҳсил мекард, Сатяҷитро фиристад, пул ҷустуҷӯ кунад.
Бо кумаки Ҷавоҳирлол Неҳру ин филм дар ҷашнвораи синамоии Канн соли 1956 намоиш дода шуд ва дар он ҷо бо кафкӯбиҳои бардавом истиқбол карда шуд ва ба ҷоизаи "Беҳтарин ҳуҷҷатии инсонии сол" сарфароз гардид.
Сатяҷит Рай ё Рей, ё , ; 2 май 1921, Калкутта, Бенгалистони Ғарбӣ, Ҳиндустон— 23 апрел 1992, Калкутта, Бенгалистони Ғарбӣ, Ҳиндустон) — барҷастатарин коргардон, продюсери филм, продюсери мусиқӣ, нависанда, филмноманавис, оҳангсоз, мунаққиди бузург ва машҳури ҳинд.
Соли 1942, Рай аз наздик шудани Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ нигарон шуда, мактабро тарк кард ва ба хона баргашт ва дар он ҷо дар як оҷонсии таблиғотӣ ба кор даромад.
Рай, аз рӯи эътирофи худ, ҳамчун донишҷӯи коллеҷ ба синамо шавқ дошт ва аксари истеъдоди ӯ аз намоишҳои такрории коргардонҳои машҳури классикӣ, аз қабили Ҷон Форд, Федерико Феллинӣ, Витторио Де Сика, Орсон Уэллс сарчашма мегирад.
Руффо фаъолияти ҳунарии худро соли 1980 оғоз карда, дар нақшҳои дуюмдараҷаи теленовелаи таҳти роҳбарии Эрнесто Алонсо нақш бозид ва фаъолияти актёрии худро дар идома дод.
Пас аз лоиҳаи "Модарандар", ӯ вазифаи хонуми аввали Пачукаро иҷро кард ва шавҳараш ҳамчун мири шаҳр фаъолият мекард ва дар ҳоле, ки дар операҳои собунӣ нақш бозидааст.
Солҳои 1993—2012 ба ҳайси ходими илмӣ, мудири шуъбаи омӯзиши таълиму тарбия дар муассисаҳои томактабӣ ва синфҳои ибтидоии Пажӯҳишгоҳи рушди маорифи Академияи таҳсилоти Тоҷикистон адои вазифа намудааст.
Соли 2014 ба ҳайси мушовири Фонди шарикии глобалӣ дар соҳаи маорифи Вазорати маорифи ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон қабул шуда, аз моҳи апрели соли 2015 ба вазифаи сармутахассиси раёсати таҳсилоти томактабӣ ва миёнаи умумии Вазорати маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон таъйин гардидааст.
Лутфия Иматова соли 2000 аспирантураи Академияи таҳсилоти Тоҷикистонро хатм намуда, рисолаи номзадиро роҷеъ ба «Инкишофи нутқи мураттаби кӯдакони синни калони томактабӣ мавриди шиносоӣ бо адабиёти бадеӣ» дифоъ намудааст.
Пас аз хатми докторантура, соли 2013 рисолаи докториро дар мавзӯи «Асосҳои назариявии бароҳмонии раванди муттасилӣ дар таҳсилоти кӯдакони синни калони томактабӣ ва ибтидоӣ дар ҷанбаи инкишофи нутқ» бомуваффакият дифоъ намуда, сазовори унвони доктори илмҳои педагогӣ гардидааст.
Маурисио яке аз нақшҳои асосиро дар теленовеллаи "Виктория", ки шарикаш Виктория Руффо буд, бозид ва дар соли 2010 ҳамчун Лукос дар ремейки сериали телевизионии бразилӣ "Ҳамсон" нақш бозид.
Дар ин теленовела ҳунарпешаҳои машҳур ба монанди Сандра Эчеварриа, Даниэл Луго, Саул Лисазо, Андреа Лопес, Хуан Пабло Раба, Луз Стелло Луэнгас ва дигарон нақш бозидаанд.