polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Бараҳман, Браҳман — дар таълимоти диниву фалсафии Ҳинди Қадим ҳақиқати олии объективӣ, мабдаи рӯҳонии мутлақи номушаххасест, ки олам бо тамоми мавҷудоташ аз он арзи вуҷуд намуда, дар айни ҳол, ҳамаи он чизе, ки дар олам вуҷуд дорад, дар бараҳман фано мегардад.
18-21 сентябр, дар Степанакерт, погромҳои аҳолии Озарбойҷон бо ҳамроҳии латукӯб ва оташсӯзии хонаҳо баргузор мешаванд ; Озариҳо аз шаҳр хориҷ карда шуданд .
Дар зимистони 1991-1992 шаҳр вазъи душвор дошт, аз тарафи шаҳри Шушаи Озарбойҷон тирпарронӣ ба амал омад, ки то ба гузариши он ба зери назорати қувваҳои мусаллаҳи Қарабоғи Кӯҳӣ дар моҳи майи соли 1992 давом мекард.
Ҳамзамон, қувваҳои мусаллаҳи Арманистон ва Озарбойҷон дар атрофи шаҳри Степанакерт - Каркиҷахон, ки асосан сокинони озарӣ мезистанд амалҳои ҷангӣ давом мекард .
Дар моҳи январи соли 1992, арманҳо сарбозони Озарбойҷонро аз маҳалҳо берун карданд ва як қатор мавқеъҳои оташнишониро нест карданд, ки аз он ҷо Степанакерт низ оташ кушод, дар ҳоле ки қисмате аз хонаҳои Каркидҷахон сӯхта шуданд .
Мувофиқи маълумоти Кумитаи омори Закавказӣе, аз рӯйхати оилаҳо барои соли 1886, 71 хона ва 279 нафар сокинон ба қайд гирифта шудаанд, ки аз онҳо 276 нафар русҳо, 2 арманҳо ва 1 тотор мебошанд, ки динҳои православӣ, арманӣ-григорианӣ ва суннӣ-мусулмонӣ мепарастанд .
Мувофиқи маълумоти полис, соли 1908 аҳолии Ханкенди танҳо аз русҳо иборат буд, ки онҳо 282 нафарро ташкил медоданд Мувофиқи "тақвими Қафқоз" барои соли 1910, дар деҳаи Ханкенди, ноҳияи Шушински вилояти Елизаветпол дар соли 1908 362 нафар, асосан русҳо буданд .
Лоиҳаи аввал барои банақшагирӣ ва ободонии шаҳр дар соли 1926 аз ҷониби меъмор Александр Таманян, дуюмаш соли 1938 аз ҷониби меъмор Слободяник, сеюм дар соли 1968 аз ҷониби меъмор Дадашян таҳия шудааст.
Арманҳо дар назди суд ҷамъ омада, ҳукми судяи Озарбойҷонро хеле сабук ҳисобиданд ва мошинеро, ки дар он ҷинояткор, судя ва чанд каси дигар ҷойгир буданд, сӯзонданд.
Таҳиягари тавсифи нуқтаҳои аҳолинишини Русия дар музофоти Елизаветпол И. Сегал навиштааст: "Деҳаи Хан-Кенди аз сарбозони нафақа ва инчунин аз аъзои оилаҳои онҳо, ки пас аз адои хидмат ба ватан баргаштан намехостанд, таъсис ёфтааст." .
Он казармаҳо, беморхонаҳо, як калисои маъмурӣ, инчунин якчанд хонаҳо, ки дар онҳо оилаҳои афсарон ва аҳолии кам зиндагӣ мекарданд, қисмҳои ҳарбиро бо хӯрок таъмин мекарданд, фаро мегирифт.
Тибқи тақсимоти маъмурию ҳудудии Ҷумҳурии Қарабоғи Кӯҳистони эътирофнашуда , ки воқеан шаҳрро идора мекунад, шаҳри тобеи ҷумҳуриявии Степанакерт ва пойтахти ҶКҚ мебошад; ва мувофиқи тақсимоти маъмурию ҳудудии Озарбойҷон, ин шаҳр тобеи ҷумҳуриявии Ханкенди вилояти Хоҷалин аст.
Дар соли аввал, як қисми биноҳо барқарор карда шуданд, инчунин бисёриҳо аз нав сохта шуданд, роҳҳо беҳтар карда шуданд, алоқаҳои барқӣ ва телефонӣ ба шаҳр сохта шуданд .
Дар айни замон донишгоҳ 9 факултет дорад ва дар 29 ихтисос мутахассис тайёр мекунад, дар ин ҷо 4700 нафар донишҷӯён ва магистрантҳо таҳсил мекунанд, 338 омӯзгор кор мекунанд .
Пас аз таъсиси ҳокимияти шӯравӣ бо қарори Кумитаи Иҷроияи Марказии Ҷумҳурии Озарбойҷон аз 10 августи соли 1923, деҳаи Ханкенди ба номи раиси Коммунаи Боку - Степан Шаумян номи Степанакерт номида шуд.
Ба сари қудрат омадани сотсиалистҳои миллӣ дар ин ҷо низоъҳои хунини ҳамроҳ бо ҳавопаймоҳои ҳамла ҳамроҳ буданд, ки дар давоми он Хорст Вессел кушта шуд.
Пеш аз Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ ва дар Ҷумҳурии Демократии Олмон, Фридрихсхайн минтақаи корӣ буд, ки дар он ҷо корхонаҳои саноатии сершумор ҷойгир буданд.
Ҳавзаи қариб пурра харобшуда Франкфуртер дар Ҷумҳурии Демократии Олмон аввал ҳамчун Хиёбони Сталин барқарор карда шуд ва баъдтар дар соли 1961 Аллеяи Карл-Маркс номгузорӣ шуд.
Фридрихсхайн яке аз калонтарин истгоҳҳои калонтарини роҳи оҳан дар Остбанҳоф мебошад, ки пас аз ба истифода додани Истгоҳи марказии Берлин дар соли 2006 аҳамияти худро гум кард.
Дар қаламрави ноҳияи Фридрихшайн мавзеъҳои таърихии Штралаузки Пртседмизсе, Боксҳаген, Штралау, Замаритерфиртел ва қисми шарқии Кёнигсштадт, инчунин колонияи Фридрихсберг, ки як вақтҳо ба ноҳияи Лихтенберг тааллуқ доштанд, ҷойгиранд.
Ҷои истироҳати маъмултарин барои берлиниҳо Боғи Халқии Фридрихсхайн бо фаввораи афсонавии зебо, ки онро соли 1913 мувофиқи тарроҳии меъмори шаҳри Берлин Людвиг Хоффман сохтааст , мебошад.
Ғафуров, солҳои 1997-2000 ҳамчун аъзои Шӯрои диссертатсионии Донишгоҳи омӯзгории ба номи С.Айнӣ, солҳои 2009-2013 ҳамчун аъзои Шӯрои диссертатсионии Донишгоҳи давлатии Қӯрғонтеппа ба номи Носири Хусрав фаъолият бурда, дар омода намудани кадрҳои соҳибунвон саҳми калон гузоштааст.
Дар зери роҳбарии илмии профессор Шавкат Шаропов 24 нафар аспирантон ва унвонҷӯёни ватанӣ ва аз ҷумла, 1 нафар унвонҷӯй аз давлати Эрон рисолаҳои номзадӣ дифоъ кардаанд.
Профессор Шавкат Шаропов дар тайёр кардани як гурӯҳи калони олимони соҳаи педагогика раҳнамоӣ карда, ҷавононро ба аспирантураи мақсаднок ба шаҳрҳои Душанбе, Тошкент фиристода, аз як тараф сафи устодони соҳибунвонро афзуда бошад, аз ҷониби дигар, воҳидҳои кории кафедра ва факултетро бо олимони соҳа ва кадрҳои баландихтисос пурра гардонида, неруи илмии педагогони тоҷикро тақвият бахшидааст.
Ӯ муаллифи беш аз 100 мақолаҳои илмӣ, як қатор монография, китобҳо ва дастурҳои илмӣ, таълимию методӣ мебошад, ки ба масъалаҳои таърихи педагогика, тарбияи меҳнатӣ, ҳарбӣ - ватандӯстӣ, педагогикаи халқӣ ва муошират бахшида шудаанд.
Солҳои охир профессор Шавкат Шаропов бо пажӯҳишҳои арзандаи худ ба ҷабҳаи муҳим ва мураккаби яке аз муаммоҳои илми педагогикаи имрӯза – муошират ва худшиносӣ равшанӣ ва саҳеҳият ворид намудааст.
Хизматҳои профессор Шаропов Шавкатҷон Аҳмадович дар ҷодаи омода намудани кадрҳои омӯзгорӣ ва рушду нумӯи илми педагогикаи муосири тоҷик борҳо бо Ифтихорномаҳои Вазорати маориф ва илми кишвар, Академияи таҳсилоти Тоҷикистон, Хукумати вилояти Суғд ва шаҳри Хуҷанд қадр карда шудаанд.
Фаъолияти кориаш асосан дар ҳамин таълимгоҳ ҷараён кардааст: солҳои 1975-1976 муаллими кафедраи табиатшиносӣ ва тарбияи эстетикии ҳамин донишгоҳ, солҳои 1976-1977 хидмат дар сафи Армияи Советӣ.
Маҳз ба саъю кӯшиши ӯ соли 1989 дар назди факултети педагогии Донишгоҳи давлатии Хуҷанд кафедраи педагогика ва психологияи таълими ибтидоӣ (аз соли 2004 он бо номи кафедраи педагогика ва психологияи фаъолияти касбӣ фаъолият дорад) таъсис дода шуд.
Аммо бархе аз муҳаққиқин дар бораи мақом ва аҳаммияти Қарочорнӯйон ва фарзандонаш дар қаламрави чағатоиён тардид доранд ва ин иддаро, ки гӯё фарзандони Қарочорнӯйон мансаби амирулумарои хонҳои чағатойӣ дошта бошанд, аз сохтаҳои баъдии шаҷаранависон ва муааррихони аҳди Темур донистаанд.
Қабилаи барлос қабилаи боистиқрор ва муҳим дар давлати Темуриён маҳсуб мешуд ва онон дар юришҳои Темур ва фарзандони ӯ ба сурати нерӯи низомӣ ва воҳидҳои ҷудогона амал менамуданд, вале пас аз пирӯзӣ ғаноим ва амлокро миёни худ тақсим мекарданд.
Барлосҳо сохторҳои расмии қабилагии худро ҳифз намуданд ва на танҳо дар замони Темур ва ҳатто баъд аз ӯ як қонуни қудрати сиёсӣ ва низомӣ нагаштанд, балки ба унвони нерӯ дар хидмати раҳбаронашон қарор доштанд ва ғолибан ҳамаи аъзои қабила ба раҳбарони худ содиқ буданд.
Ба далели тамосҳо ва равобити густурда бо ҷамияти бумии Осиёи Марказӣ, қабл аз ҳама бо тоҷикон, барлосҳо на танҳо исломро пазируфтанд, балки аз муғулони чағатойӣ забони туркӣ-чағатойиро, як забон аз шохаи қарлуқ ва чигил, ки ба шиддат аз забони тоҷикӣ-форсӣ мутаассир шуда буд ва баъдҳо ин забон табдил ба забони расмии ӯзбекҳо гардид, қабул карданд.
Дар ибтидои садаи 20 бахши умдаи барлосҳои Мовароуннаҳр ба Афғонистон, Покистон ва Ҳиндустони шимолӣ кӯч бастанд ва бахши кӯчаки онон дар навоҳии кӯҳистони Самарқанд, Қашқадарё, Панҷакент, Ҳисор ва ғ.
Мақолаҳояш пиромуни «Шоҳнома», «Барзунома», муносибати адабиёти тоҷик бо фолклори тоҷик; фолклор ва дигар расму ойинҳои мардумӣ дар китобҳову маҷаллаҳои бонуфуз чоп шудаанд («Барзунома» дар Берлин. Нусхаи хаттии «Шоҳнома», 2004; «Румӣ дар Тоҷикистон», 2007; «Хиради адабӣ дар Сафинаи Табрезӣ – тавзеҳот дар пандномаи Анӯшервон», 2007 ва ғайра).
Дар нақдҳои Габриелла ван ден Берг пиромуни ҷойгоҳи осори манзум дар миёни мардум, вижагиҳои забони шуғнонию рӯшонӣ, ғазали классикии форсӣ ва ашъори Мавлоно дар фарҳанги шифоҳии Бадахшон, назму мусиқии мазҳаби исмоилӣ ва сабки хониши маддоҳон дар Бадахшони Тоҷикистон, насиб дар девони Фаррухии Систонӣ ва ғ.
Габриелла ван ден Берг пас аз анҷоми пажӯҳишҳое дар Бадахшони Тоҷикистон рисолае бо номи «Назми сарояндагони Кӯҳистони Помир – Пажӯҳише дар бораи сурудҳову манзумаҳои исмоилиёни Бадахшон» таълиф кардааст.
Габриелла ван ден Берг ҳамчунин бо ҳамкории фолклоршиноси тоҷик Р. Раҳмонӣ китоби «Достони Барзу: нақли ду достон аз Бойсуни Ӯзбакистон»-ро дар матбааи Донишгоҳи Лейден ба забони англисӣ мунташир намудааст.
Аборигенҳои ҷазираҳои Андаман қаблан бо забонҳои андаманӣ сухан мегуфтанд, ки ба оилаҳои маъруфи забонҳои дигар алоқамандӣ надоштанд , вале аборигенҳои ҷазираҳои Никобар - бо забонҳои никобари оилаи австралӣ -осиёӣ сухан мегуфтанд.
Аввалин мустамликаи англисӣ дар ин ҷо дар охири асри таъсис дода шуд, ки аз соли 1789 то 1796 мавҷуд буд, Мустамликадории доимии Бритониё дар қаламрав соли 1858 ба вуқуъ омадааст.
Аввалин маконе ки аз минтақа буд дар Ӯзбекистон навишташуда, ки дар соли 1990 Ҳар сол ЮНЕСКО Кумитаи Мероси Ҷаҳонӣ метавонад макони нави оид ба рӯйхат, ё сайтҳои , ки қонеъ дигар меъёрҳои китобе наменавиштӣ.
Кумитаи мероси ҷаҳонӣ инчунин метавонад муайян намояд, ки ёдгориҳои фарҳангиву табиӣ зери хатар қарор дорад ва бо назардошти "шароитҳое, ки хусусиятҳоеро, ки ба рӯйхати мероси ҷаҳонӣ сабт шудаанд, таҳдид мекунад".
ЮНЕСКО ( ЮНЕСКО Ташкилоти маърифатӣ, илмӣ ва фарҳангии Созмони Милали Муттаҳид) — 19 объекти мероси ҷаҳонро дар шаш кишвари Осиёи Марказӣ ва Осиёӣ Шимолиро муайян кардааст: Қазоқистон, Қирғизистон, Тоҷикистон, Туркманистон, Ӯзбекистон ва қисмати осиёии Русия.
Қасри миллӣ , Калисои ҷомеъ , акведук, калисоҳои Сан-Хосе, Сан-Франсиско, Санто-Доминго, Ли Мерсел, Осорхонаи миллии санъати муосири «Карлос Мерида» , осорхонаҳои таърих ва саноеи нафиса, бостоншиносӣ ва мардумшиносӣ, таърихи табиии Хорхе А. Ибарра, санъат ва ҳунари мардумӣ, Ишчел-дел-Трах-Индихена ва Попол-Ву , санъати муосир, Фрей Велассес, Бойгонии миллӣ ва китобхона, донишгоҳҳои хусусии католикии Рафаэл Ландовар, Дел Валйе, Мариан Галвее, Консерваторияи миллӣ, мактаби миллии санъати ҳайкалтарошӣ, Театри миллӣ дорад.
Дар Гватемала институтҳои соҳавии энергияи атомӣ, электриконӣ, антропология ва таърих, ҷуғрофиё, академияҳои тиббӣ, физика ва табиатшиносӣ, Ҷамъияти ҷуғрофиёдонон ва таърихшиносон, Боғи ҳайвонот, боғҳои Минерва ва «Сентро Америка», шаҳрчаи олимпӣ мавҷуданд.
Дар наздикии Гватемала дар Каминалгую харобаҳои шаҳри майя, дар музофоти Гватемала шаҳрчаҳои саноатӣ ва кишоварзии Чинаутла , Миско , Сан-Педро ва Сан-Хуан-Сакатепекес воқеъ гардидаанд.
Соли 1776 ҳамчун пойтахти генерал-капитанӣ бо номи Нуэва-Гватемала дар 40-километрии шимолу шарқии Гватемалаи куҳнаи дар натиҷаи заминҷунбӣ харобгардида бунёд ёфтааст.
Мутатсияҳое, ки дар ҳуҷайраҳои ҷисм пайдо шуда, дар фардҳо зоҳир мегарданд, дар вақти афзоиши ҷинсӣ аз насл ба насл намегузаранд, вале дар мавриди афзоиши ғайриҷинсии ин гуна организмҳо аз ҳисоби ҳуҷайра ё гурӯҳи ҳуҷайраҳо чунин тағйирот аз насл ба насл мегузаранд.
Вале гуногуншаклии беохири организмҳо ва нотакрории ҳар як фард дар табиат ба тағйирпазирии комбинативӣ ва омезиши хромосомаҳо дар рафти афзоиши ҷинсӣ, ҳамчунин ба ивазшавии қисмҳои ба ҳам монанди хромосомаҳои гомологӣ вобаста аст.
Тағйирпазирии ирсияти комбинативӣ — тағйирпазирие, ки дар натиҷаи рекомбинатсияи генҳо ҳангоми омезиши гаметаҳо ба амал меояд ва аломату хусусиятҳои навро дар наслҳо ба вуҷуд меоварад.
Меҳтар мақомест расмӣ дар ҳар вашт аз нерӯҳои мусаллаҳ, ки масъули омодасозии сарбозону размафзору ҷангафзорҳор ва созмондиҳандаи мустақими назму тартибот дар маҳалли истиқрори вашт ва сардори мустақими размоварону сарбозони ягони худ аст.
Ҳамчунин размозмоён кормандони «омодгоҳ» ҳастанд, ки он созмоне дар артиш аст, ки масъули фароҳамсозӣ, нигаҳдорӣ ва таҳвили хӯроку пӯшоку ҷангафзорҳои мавриди ниёзи ягонҳо ва маҳалли анҷоми хадамоти пуштибони фаннии нерӯҳо аст.
«Размозмо» ба маънои «касе, ки ҷангро хуб озмуда бошад ва биозмояд» таркибе кӯтоҳшуда аз «размозмоянда» аст ва фарҳангҳо маънояшро «ҷангозмуда; ҷанговари пуртаҷруба; ҷангозмуда ва бофуқуф дар илми ҷанг», «ҷангҷӯи ботаҷруба» овардаанд.
Размозмо — дараҷае размоварӣ дар нерӯҳои заминӣ ва ҳавоӣ, ниҳодҳои низомӣ ва амниятӣ, ки ҷойгоҳе болотар аз разморо ва поинтар аз размпардоз дорад ва баробар бо новразмозмо дар нерӯи дарёӣ аст; старшина.
Размозмо дар нерӯҳои мусаллаҳ маъмулан мақоми меҳтарии ваштро дорад, ки ягоне размиест, ки аз ду ё бештар таҳм ташкил шуда ва бахше аз гурдон ё ягоне мустақил аст; гурӯҳон, рота.
Балучистон, ки дар канори ҷанубу шарқии паҳнокӯҳи Эрон воқеъ аст бузургтарин вилояти Покистон мебошад, ки масоҳати он 347,190 км² мебошад ва тақрибан 44% аз тамоми ҳудуди кишварро ташкил медиҳад.
Дар шимоли иёлат кӯҳҳои Сулаймон ҷойгиранд, ки сарҳади байни кӯҳҳои Эрон ва минтақаи субтропикии Ҳиндустон мебошад ва ворид шудани шамолҳои серборишро аз уқёнуси Ҳинд пешгирӣ мекунад, ки боиси фазои хушк дар ҷануби Афғонистон аст.
Ҷуғрофиёдони австриягӣ О. Спейт шароити табиӣ-иқлимии Балучистони Покистонро, ки аз ин ҷиҳат фарқе камтар аз Балучистони Эрон дорад, чунин муаррифӣ намудааст: «Гармои тафсону сармои беамон, бодҳои муқтадир, обхезиҳои аҳёнии пурталотум, гарду ғубори фарогири тобистонӣ, замини сангу регу шағалпӯш, бориши ночизу номуътамад, заминҷунбӣ — чунинанд шароити сахту шадиди танҳо бо муҳассаноти зудгузари баҳор андаке рӯйпӯшшавандаи қаламраве, ки ҳамагӣ чанд ҷазирачаи сабзгуни ҳосилхез дорад».
Вилояти қадимии таърихие, ки сарзамини қавму қабилаҳои сершумору сернуфуси балуч аст, имрӯзҳо дар ҳайати ду давлати мустақил Эрон ва Покистон қарор дошта, соҳибонашон онҳоро ба тарзу василаҳои хоссу мутафарриқа зимомдорӣ мекунанд ва, бо вуҷуди ҳамаи ин тафриқоту мушкилиҳо мардуми диловари балуч дар тӯли таърихи мутамодӣ дар халқу қавму қабилаҳои тасхирнамудаашон маҳлулу маъдум нагардида, баръакс, онҳоро дар худ махлут сохта, забону урфу одат ва суннату фарҳанги миллии худро барқарору устувор дошта, дар давоми даҳсолаҳои охир барои миллатшавию соҳибистиқлолии сиёсӣ-давлатӣ муборизаи мақсадноки ҳамагонӣ мебаранд.
Азбаски балучон то нимаҳои дувуми садаи соҳиби хатту алифбо набуданд, андешаву ороашонро, дар қолаби шеъру достону ривоятҳои халқӣ баён доштаанд, ки аз насле ба насле то замони мо расида, корномаҳои нотакрори халқи шуҷоашонро ситоиш мекунанд ва дар тарбияи эҳсоси фарзандони худу дигарон ҳиссагузор мешаванд.
Дар парвози дарозмуддати кайҳонӣ таъсири ғайримуқаррарии бевазниро бо ёрии усулҳо ва воситаҳои гуногун (машқҳои мушакҳои бадан, электростимулятсияи мушакҳо, пешгирии фармакологӣ ва ғайра) пешгирӣ ё кам кардан мумкин аст.
Бевазнӣ инчунин дар иҷрои баъзе равандҳои технологӣ, ки дар шароити заминӣ имконнопазиранд (мас., ҳосил кардани маводди композистсионии сохторашон дар тамоми ҳаҷм якҷинс ё ҷисмҳои комилан куравӣ ва ғайра), аҳаммияти зиёд дорад.
Ҳамин тариқ, ҳар гуна ҷисми андозааш аз радиуси Замин хурд, ки дар майдони ҷозибаи Замин дар мавриди набудани қувваҳои беруна озодона ба пеш ҳаракат мекунад, дар ҳолати бевазнӣ мебошад.
дар дастгоҳи муҳаррикҳои мушакии моеӣ (ки ҳангоми парвоз онро чанд карат ба кор андохтан лозим меояд) дар ҳолати бевазнӣ моеъ дар зарф мавқеи номувофиқ гирифта, кори муътадили силсила -ро вайрон карда метавонад.
Бинобар ин, барои дар шароити бевазнӣ таъмин намудани кори муътадили муҳаррикҳои мушакии моеӣ яке аз усулҳои зеринро истифода мекунанд: дар зарфҳои сӯзишворӣ ҷудо кардани фазаҳои моеъ ва газ бо ёри ҷудокунакҳои эластикӣ ; бо ёрии муҳаррикҳои мушакии иловагӣ то ба кор андохтани муҳаррикҳои асосӣ ба вуҷуд овардани «вазнинии сунъӣ»-и кӯтоҳмуддат ва ғ.
Дар майдони ҷозибаи Замин ба ҷисми ором қувваи вазнинӣ ва қувваи аксуттаъсир -и такягоҳ, ки самти акс дорад, таъсир мекунад — дар ин сурат зарраҳои ҷисм аз тарафи якдигар фишори мутақобил мебинанд.
Ҷисмҳои дохили радифи маснӯъ дар ҳолати бевазнанд, зеро онҳо ва зарраҳояшон ҳамроҳи радифи маснӯъ суръати яксон гирифта, дар майдони ҷозиба то шитоби яксон ҳаракат мекунанд ва ба якдигар таъсири мутақобила намебахшанд.
Бевазнӣ — ҳолати ҷисми моддӣ, ки дар он қувваҳои берунаи ба ҷисм таъсиркунанда ва ё ҳаракати ҷисм боиси пайдоиши фишори мутақобилаи зарраҳо намегарданд.
Дигар ноҳияҳои бузурги Шӯравӣ минтақаҳо дар вилояти шимолу шарқи Тсзянси, музофоти Хунан-Тсзянси, вилояти Ҳунан-Ҳубей-Тсзянси, минтақаи Ҳунан-Ғарби Ҳубей, минтақаи Ҳунан-Ҳубей , Сичуан-Гуйчжоу, вилояти Шэнси-Гансу, Ҳубей - Ҳенан - Ноҳияи Анҳуи, ноҳияи Хонҳу мебошанд.
Масофаи дур, ҷойгиршавии кӯҳ ва набудани коммуникатсияҳои муосир - ин хусусиятҳои асосии ҷуғрофии Ҷумҳурии Шӯравии Хитой аз нигоҳи низомӣ онро аз душманони беруна комилан муҳофизат мекарданд.
Аз ҷониби дигар, ҷумҳурӣ дар манотиқи кӯҳистонӣ ва камаҳолии вилоятҳо дар масофаи дур аз шоҳроҳҳои асосӣ ҷойгир буд, ки ин минтақаҳо дар солҳои ҷанги шаҳрвандӣ ва дар натиҷаи маъракаҳои душман зарари ҷиддӣ диданд ва муҳосираи афзояндаи ҳарбию иқтисодӣ боиси ҷудоии сиёсиву иқтисодии он гардид.
Гурӯҳи Артиши марказӣ мададрасони низомии ҷумҳурӣ буд, ки асоси он қӯшунҳои Чжу Де ва Мао Тсэдун, қисмҳои Сю Сянҷян дар ноҳияи Анҳуи - Ҳенан - Ҳубей, корпуси Ҳе Лун дар минтақаи Ҳубей - Ҳунан ва дигар қисмҳои Артиши Сурхи Чин буданд.
Номутобиқатӣ дар номҳо ва рақамҳои қисмҳои ҳарбӣ бартараф карда шуд, хадамоти пуштибонӣ ташкил карда шуд ва боз хадамоти таъминот ва таъйинот, кумаки тиббӣ ва омодагии ҷангӣ ба тартиб дароварда шуд.
Дар назди Шӯрои ҳарбии инқилобӣ штаби генералӣ бо сарварии Лю Бочен ва инчунин маъмурияти сиёсӣ таъсис ёфт, ки онро узви Бюрои Сиёсӣ Ван Тзянсиан роҳбарӣ мекард ; дар қисмҳои ҳарбӣ, муассисаи комиссарон мустаҳкам карда шуданд.
Ҷумҳурии Шӯравии Хитой (Ҷумҳурии Советии Хитой, Ҷумҳурии Советии Чин, Ҷумҳурии Шӯравии Чин, Республикаи Советии Хитой, Республикаи Советии Чин; ихтис: ҶШЧ, ҶШХ, ҶСЧ, ҶСХ, РСЧ, РСХ, РШЧ, РШХ; рус: Китайская Советская Республика, КСР) -.
Конгресс лоиҳаи Сарқонуни Ҷумҳурии Шӯравии Хитой, қонунҳои замин, қонунҳои меҳнат, сиёсати иқтисодӣ, сохтмони Артиши Сурхи Чин, сохтмони шӯравӣ ва ғайраҳоро қабул кард; аз ҷониби Кумитаи марказии иҷроияи Ҷумҳурии Шӯравии Хитой интихоб карда шуд, ки Ҳукумати муваққатии советии марказиро бо роҳбарии Мао Тседун ташкил дода шуд.
Моҳи январи соли 1934 дар Минтақаи Марказии Шӯравӣ Анҷумани 2-уми Умумичинии Шӯравӣ баргузор гардид, ки дар бораи таҳкими Артиши Сурх ва беҳтар кардани кори Советҳо як қатор қарорҳо қабул кард ва дар ниҳоят Конститутсияро қабул кард.
Озодиҳои демократӣ барои коргарон, баробарҳуқуқии мардону занон, баробарии миллатҳо ва ҳуқуқи ҳама халқҳои Хитой ба муайян кардани худмуайянкунӣ то шохаи давлатӣ ва ташкили давлатҳои мустақил эълон карда шуданд.
Бо оғози 4 маъракаи ҷаримавӣ, майдони ноҳияи марказии Шӯравӣ, ки дар Тзянсии Шарқӣ ва Фуҷияни Ғарбӣ ҷойгир буд, 50-60 ҳазор метри мураббаъ буд, аҳолӣ - 4-5 миллион нафар.
Ғайр аз он, як қатор полкҳо ва воҳидҳои мустақили маҳаллӣ, ки шумораи онҳо 30-40 ҳазор нафар, инчунин ҷузъу томҳои қариб беилоҳи мудофиаи деҳқонон - Гвардияи Сурх, Гвардияи ҷавон ва дигарон мавҷуд буданд.
Дуюмин калонтарин минтақаи Шӯравӣ бо масоҳати 40 ҳазор метри мураббаъ ва бо аҳолии тақрибан 3 миллион нафар, он дар наздикии музофотҳои Ҳенан, Ҳубей, Анҳой, шимоли дарёи Янтзи ва шарқи роҳи оҳани Пекин-Ухан ҷойгир буд.
Ҷунбиши шӯравӣ дар Чин пас аз гузаронидани Артиши Миллии Инқилобии Экспедитсияи Шимолӣ дар натиҷаи ғалабаи он бар милитаристҳои маҳаллӣ ва таблиғоти коммунистҳо, ҳам маҳаллӣ ва ҳам КНА васеъ паҳн шуд.
Нақши муҳимро дар роҳбарии сиёсиву низомии Ҷумҳурии Шӯравии Чин чунин аъзои Бюрои Сиёсии Кумитаи марказии Ҳизби коммунистии Хитой ба монанди Сян Йинг ва Чжоу Энлай, ки ба ноҳияи марказии Шӯравӣ фиристода шудаанд ва Чжан Готао, ба пойгоҳи корпуси 4 фиристода шуданд, мебошанд.
Дар минтақаи партизании воҳиди 16-ум дар ҳамбастагии музофотҳои Ҳунан, Тсзянси, Ҳубей бо масоҳати то 12 ҳазор метри мураббаъ бо шумораи аҳолӣ то 500 ҳазор ва 3-4 ҳазор ҷангиён, ноҳияи Советӣ бар асари роҳбарии ноустувор ва муноқишаҳо бо аҳолии маҳаллӣ аз даст рафтаанд.
Дар наздики ҷануби музофоти Ҳунан ва Тсзянси пойгоҳи дивизияҳои мустақили 17 ва 18 бо шумораи умумии 10 ҳазор нафар мавҷуд буд, ки баъдтар ба корпуси 6-ум таҳти фармони Сяо Ке шомил шуд, масоҳати 15 ҳазор метри мураббаъ бо аҳолии 1-2 миллион нафарро дарбар гирифт.
Бо тавсияи Кумитаи иҷроияи интернатсионали коммунистӣ ва қарори ҷаласаи пленуми 4-уми Кумитаи марказӣ 11 сентябри соли 1931 Ҷумҳурии Шӯравии Хитой ва Ҳукумати муваққатии Шӯравӣ ба таври расмӣ таъсис дода шуданд.
Тибқи гуфтаҳои таърихшинос — шарқшиноси машҳур В. В. Бартолд, Хони Муғулистон Кебек , вориси бародараш Эсен-Буки Хон, ба қисми ҷанубии Мовароуннаҳр кӯчид ва барои худ қасри Қарширо дар масофаи 2,5 фарсах аз шаҳри Нахшаб дар поёни Қашкадарё сохтааст.
Аз ин қаср, шаҳри Нахшаб, номи Қаршӣ -ро гирифтааст, ки он ҳоло ҳам нигоҳ дошта мешавад, ҳарчанд ҷойгиршавии шаҳри ҳозира ба макони Нахшаби давраи пеш аз Муғулистон ё шаҳри асри мувофиқат намекунад
Аз нигоҳи Ҳасани Басрӣ ва ҷумҳури аҳли суннат мусулмоне, ки ба ягон гуноҳи бузург даст задааст, агар ба Худо ва китобҳои осмонӣ имон дошта бошад, фосиқ аст ва бинобар фисқаш аз имону ислом хориҷ намешавад.
Ба қавли Муҳаммади Шаҳристонӣ, таълимоти Восил ибни Ато ва пайравонаш дар бораи сифоти илоҳӣ таҳти таъсири бевоситаи аҳкоми масеҳии Юҳаннои Димишқӣ ва фалсафаи юнонӣ қарор дошт.
«Аснофи мурҷиа», «ал-Манзилату байна-л-манзилатайн», «ат-Тавҳиду ва-л-адл», «Маъонӣ-л-Қуръон», «Табақоту аҳли-л-илми ва-л-ҷаҳл», «ас-Сабилу ило маърифати-л-ҳақ» аз ҷумлаи таснифоти ӯянд.
Асари ахир дар таърихи фиқҳи исломӣ нақши муассир дошта, дар он Восил ибни Ато чор тарз -и маърифати ҳақро муайян намуд: тавассути Китоби нотиқ, хабари муҷмаъ алайҳ, ҳуҷҷати ақл, иҷмоъи уммат.
Восил ибни Ато ҳеч кадоме аз ҷонибҳои даргирро дар ҷангҳои Ҷамал ва Сиффин ба таври мушаххас гунаҳгор надониста, бар хилофи хавориҷ ва мурҷиа дар ин маврид мавқеи таваққуфро ишғол намуд ва гуфт, ки бояд яке аз он ду даста фосиқ бошанд, вале инро наметавон дуруст дақиқ кард.
Овозаҳо дар бораи робитаи ҷавонон фавран дар шабака паҳн мешуданд, аммо сарфи назар аз видеоҳо ва аксҳои исботкунандаи муносибатҳои онҳо, Ҷастин ва Ҳейлӣ ҳамеша рад мекарданд ва иддао доштанд, ки онҳо танҳо дӯстони хубанд.
27 январи соли 2020, дар нахустнамоиши силсилафилми ҳуҷҷатии "", Бибер суруди нави " " -ро суруди овозхони колумбиявӣ Ҷей Балвинро пешниҳод намуд, ки Ҷастин бо забонҳои англисӣ ва испанӣ сароид.
8 август дар Ню Йорк маросими ҷоизасупории баргузор шуд, ки Ҷастин чаҳор ҷоизаро барои «беҳтарин мусиқидон-мард», «марди зеботарин», «беҳтарин ҳунарпеша» ва «золим телевизионӣ» ба даст овардааст.
Асли мафҳуми бода дар таърихи тасаввуф ва марҳалаҳои рушди шеъри ирфонӣ, яъне чун муҳаббат ё ишқ ба парвардигор собит мондааст, вале бардоштҳо ва таъбироте, ки машоих ва шоирон аз муҳаббат, мартабаҳои он ва чигунагии падид омадани он кардаанд, тағйир ёфтаанд.
Нахустин марҳалаи таҳаввули маъноии бода ба а.-ҳои 10-11 рост меояд, ки дар ин давра он ба маънои ирфонӣ ҳанӯз вориди шеъри форсӣ нашуда буд, вале истилоҳи арабии шароб ё хамр бо маънои ирфонӣ дар ашъори арабии аҳли тасаввуф фаровон ба кор бурда мешуд.
Сукр назди суфиён ҳоле аст, ки дар он ғалабаи муҳаббати Парвардигор ба инсон даст медиҳад ва тавоноии фарқ гузоштанро аз ӯ мегирад ва он монанди ҳолате аст, ки дар одамӣ бар асари майхорагӣ ва мастӣ падид меояд.
Табибони бузурги форсу тоҷик аз қабили Закариёи Розӣ ва Абуалӣ ибни Сино дар пайравӣ аз дониши пизишкони юнонӣ ва таҷрибаҳои худ дар бораи таъсироти муфид ва ё зиёновари бода ба организми инсон, аз истифодаи муназзами он ва ба бархе хосиятҳои дармонии он дар шустушӯи захмҳо ишора намудаанд.
Муҳаббате, ки суфиён дар оғоз аз он сухан мегуфтанд, муҳаббати байни инсон ва Парвардигор буд, аммо ишқи кайҳонӣ, яъне муҳаббати ҳама мавҷудот ба мабдаи офариниш на танҳо гузаштаи онро ба оғози офариниш расонид, балки доираи ошиқонро низ вусъат бахшид.
Дар адабиёти классикӣ бода дар шакли алоҳида ва бо таркибҳо (аз қабили бодагусор, бодакаш, боданӯш, бодапаймо, бодапараст, бодаранг, бодахона, бодахор, бодахоҳ ва ғайра) ниҳоят маъмул буд.
Дар «Гавҳари мурод» масъалаҳои маърифатӣ, донишҳои марбут ба худшиносӣ, маодшиносӣ, худошиносӣ ва маърифати ирфонӣ ҳамчун масоили муҳимми ҳикмати мутаолиҳа, ки хосси мактаби фалсафии Исфаҳон мебошад, мавриди баррасӣ қарор гирифтаанд.