polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Дигаре гуфт: «Эй Расули Худо, дар байни мо ва мардони дигар пайвандҳое вуҷуд дорад, ки ҳамаро қатъ хоҳем кард, нашавад, ки пас аз он кимо чунин кардем ва Худо туро пирӯз гардонд,моро раҳо созӣ ваба назди қавми худ баргардӣ?» Он ҳазрат табассуме кард ва фармуд:«Балки хун бо хун ва шикастан бо шикастан бошад, ман аз шумо ва шумоаз манед, меҷангам бо касе биҷангед ва сулҳ мекунам бо касе сулҳ бандед».
Убода ибни Сомит – яке аз асҳоби байъати Ақаба– мегӯяд: «Пас бо Расули Худо бар асоси байъати занон байъат кардем ва ин пеш аз фарз гардидани ҷанг буд: бар ин ки ба Худо ширк наёварем, дуздӣва зино накунем, фарзандони худро накушем, туҳматеро аз пеши худ набофем ва ӯро дар ҳечкори хайре нофармонӣнакунем. фармуд): агар вафо кардед, пас бароятонҷаннат бошадва агар дар чизе аз он ғаш намудед, пас кори шумобо Худои азза ва ҷалл аст, агар хоҳад шуморо азоб ва агар ҳам хоҳад, мағфират намояд».
Тақрибан се сол пеш аз ҳиҷрат – соли ёздаҳуми рисолат Паёмбар дар яке аз чунин талошҳои даъватияш дар Мино богурӯҳе аз мардуми қабилаи Хазраҷ вохӯрд ва онҳоро пас аз шиносоӣ ба Ислом даъват кард.
Соли дигар низ – соли дувоздаҳуми рисолат – Паёмбар бо гурӯхе аз мардуми қабилаҳои Авс ва Хазраҷ – сокинони шаҳри Ясриб вохӯрд ва онҳоро ба Ислом даъват кард.
Мардуми Авс ва Хазраҷ, ки қаблан хабари зуҳури қарибулвуқӯи паёмбареро дар пешгӯиҳо ва башоратҳои аҳли Китоб аз яҳудиёни Мадина шунида буданд, ба вай имон оварда ва бо ӯ байъат карданд.
Соли дигар – соли сездаҳуми рисолат/моҳи июни соли 622 милодӣ – мардуми ансор бо шӯру шавқ ва омодагии бештаре ба дидори Паёмбар шитофтанд ва дар ҳамон гарданаи Ақаба ҳайате аз ҳафтоду панҷнафарбо ӯ вохӯрданд, ки ду нафари онҳоро занон ташкил медоданд.
«Эй Паёмбар, вақте занони муъмина ба назди ту оянд, то бо ту байъат кунанд, ки чизеро ба Худо шарик наёваранд ва дуздӣ ва зино накунанд ва фарзандони худро накушанд ва туҳмате аз пеши худ набофанд вадар ҳеч кори хайреаз ту нофармонӣ накунанд, пас аз онҳо байъат бигир ва барояшон аз Худо мағфират бихоҳ, ки Худо омурзандаи меҳрубон аст».
Пас аз итмоми байъат мардум дувоздаҳ нафар – нуҳ хазраҷӣ ва се авсиро бо дархости Паёмбар барои роҳбарӣ ва нақобати худ интихоб карданд, то бар татбиқи шартҳои паймон назорат баранд.
Асҳоби Ақаба – ба гурӯҳе аз мардуми ансор гуфта мешавад, ки пеш аз ҳиҷрат дар наздикиҳои Мино дар гарданаи водие бо номи Ақаба, он ҷо ки Ҷамраи якуми Ақаба воқеъ шудааст,шабона бо Расули акрам байъат карданд.
«БАХТИЁРНОМ», номи дигар «Роҳату-л-арвоҳ фӣ сурури-л-мифроҳ», аз осори насри бадеии адабиёти форс-тоҷик, ки дар охири садаи 12 – ибтидои садаи 13 Дақоиқии Марвазӣ ба шакли қисса андар қисса навиштааст.
Гарчанде таълифи осор ба шакли қисса андар қисса дар Ҳинд, дар осори ба забони санскрит нигошташуда пайдо шуда, дар адабиёти форс-тоҷик инкишоф ёфтааст , вале баъзе осори мансур, аз қабили «Синдбоднома», «Марзбоннома» ва «Бахтиёрнома» дар заминаи адабиёти пешазисломии мардуми ориёинажод пайдо шудаанд.
Мувофиқи маълумоти Авфӣ дар тазкираи «Лубобу-л-албоб» ва Дақоиқии Марвазӣ нусхаи ба забони форсии дарӣ-тоҷикӣ навишташудаи «Бахтиёрнома» дар садаи 10 вуҷуд доштааст, вале ба забони форсӣ аз забони паҳлавӣ ва ё аз забони арабӣ тарҷума шуданаш маълум нест.
Аз гуфтаҳои Дақоиқии Марвазӣ бармеояд, ки нусхаи дар замони Сомониён вуҷуддоштаи «Бахтиёрнома» ба забони содаву бетакаллуф навишта шуда, орӣ аз иборапардозиҳои ороста бо бароату балоғату фасоҳату музайяну маснӯъ будааст.
«Бахтиёрнома» ба забонҳои арабӣ, ҳиндӣ, малайӣ, туркӣ, ӯйғурӣ, озарбойҷонӣ, гурҷӣ, англисӣ, русӣ, олмонӣ, даниягӣ ва ғ.
Ҳар рӯз, ки Бахтиёрро ба зери дор мебурданд, ӯ ба подшоҳ ҳикояте ба мазмуни шитобкорӣ накардан, сабру таҳаммул пеша намудан, хуни ноҳақ нарехтан ва ғ.
Мазмуни қиссаи асосӣ ошиқ шудани подшоҳи Сиистон ба духтари сипаҳсолораш, норозигии сипаҳсолор, гурехтани подшоҳ, писар таваллуд кардани завҷаи подшоҳ мебошад.
Дар ибтидо дар Академияи мусиқии ҶТ шуъбаҳои зерин амал мекарданд: мусиқишиносӣ-шарқшиносӣ, актёри театри анъанавӣ, санъати навозандагӣ, санъати сарояндагии анъанавӣ.
Дар АМ ҶТ Пажӯҳишгоҳи илмӣ-тадқиқотӣ ва Донишкадаи таълимӣ амал мекард, ки дар он олимони намоёни соҳаи санъат Абдурашидов А., Раҷабов А., Кароматов Ф., Гейзер Э.
Соли 1995 шуъбаи рассомӣ, соли таҳсили 1995-1996 шуъбаи хониши академикӣ, соли 2002 шуъбаи актёри драма ва коргардони театр бо сарварии Ҳунарманди шоистаи ҶТ Барзу Абдураззоқов ба фаъолият оғоз намуд.
Дар факулта 4 кафедра ва 7 шуъба фаъолияти таълимӣ ва илмӣ-эҷодӣ мебаранд: кафедраи санъати мусиқии анъанавӣ, кафедраи таърих ва назарияи мусиқии Шарқ, кафедраи санъати тасвирӣ ва маҳорати актёрӣ ва кафедраи фанҳои гуманитарӣ.
Имрӯзҳо низ устодони шинохта Ҳунарпешаи халқии Тоҷикистон Даврон Алиматов, Ҳунарпешаи шоистаи ҶТ Юсуфҷон Бобоҷонов, муҳаққиқон-олимони мусиқии тоҷик н. и. с. Наим Ҳакимов , н. и. с. Султоналӣ Худоибердиев, н. и. т. Аминҷонов Р. Н., н. и. п. Ашӯров М. фаъолият доранд.
Дар тӯли фаъолият факултети санъатро мутрибону сарояндагони мусикии классикии «Шашмақом», рассомон ва актёрон хатм намудаанд, ки имрӯз ҳамчун мутахассисони варзида, на фақат дар ҷумҳурӣ балки берун аз он бо ҳунарашон боиси ифтихор гаштаанд.
дорандагони ҷоизаи байналмиллалии «Грэмми», сарояндагон - Насиба Омонбоева, Хуршед Иброҳимов, Зумрад Самиҷонова , Камолиддин Ҳамдамов ва дуторнавози мумтоз, чоизадори якчанд озмунҳои байналхалқии мутрибон Сироҷидин Ҷӯраев ва дигаронро қайд кардан ҷоиз аст.
рассомон ва ҳайкалтарошон дорандаи ҷоизаи намоишгоҳи Россия Абдураҳим Ҷабборов, Даврон Раҳматов – муаллифи пайкараи Темурмалик дар осорхонаи вилоятии таърихии вилояти Суғд, муаллифи пайкараи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ, Наимҷон Мӯминов ва дигарон.
саркоргардони театри ба номи Камоли Хуҷандӣ Қурбон Бобоҷонов, актёрон Далер Шукуров, Абдуназар Тӯрахонов, Сурайё Хӯҷаева, Файёз Бойматов, Шукӯҳ Иброҳимов, Диловар Султонов ва дигарон…
Ғафуров (ҳамчун муассисаи таълимию илмӣ бо унвони Академияи мусиқии Ҷумҳурии Тоҷикистон бо Қарори Шӯрои вазирони Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 23 июни соли 1993) дар шаҳри Хуҷанд ташкил шудааст.
Тайёр намудани мутахассисони баландихтисоси соҳаи фарҳангу санъат, таҳқиқоти илмӣ оид ба самтҳои гуногуни таърих ва ҳунари санъати мусиқӣ, рушди минбаъдаи санъати касбӣ ва идомаи беҳтарин анъанаҳои санъати миллӣ бо ҷалби ҳунармандони варзида ва мутахассисони касбӣ самти афзалиятноки таълимию ҳунаромӯзии факултаро дарбар мегирад.
Дар таъсиси факултаи санъат ҳамчун муассисаи таълимию илмии Академияи мусиқии Ҷумҳурии Тоҷикистон мутахассисони варзида – номзади илмҳои санъатшиносӣ, профессор Ҳакимов Наимҷон Ғаниевич, профессор Рауф Муродов , профессор Умар Алиев ҳамчун ташаббускор иқдом намудаанд.
Минбаъд олимони шинохта – мусиқишиносон н. и. с. Фирӯз Ӯлмасов, Абдувалӣ Абдурашидов, Султоналӣ Худойбердиев ва ҳофизони варзида, Ҳунарпешаи халқии ИҶШС профессор Ҷӯрабек Муродов, Ҳунарпешаҳои халқии Тоҷикистон профессор Боймуҳаммад Ниёзов, оҳангсоз Шарофиддин Сайфиддинов, сароянда Даврон Алиматов, Ҳофизони халқии Тоҷикистон Маъруфхоҷа Баҳодуров, Абдураҳим Шерматов, мутрибон-навозандагони чирадаст Ҳунарпешаи шоистаи ҶТ Юсуфҷон Бобоҷонов, ғиҷакнавоз Сайдулло Убайдуллоев ва дигарон дар таълиму тарбияи насли ҷавони ҳунармандон саҳми арзанда гирифтанд.
Баъди ҷанг ҷонишини сарфармондеҳи гурӯҳи лашкарҳои Ҷануб, раиси Комиссияи тафтишотии иттифоқӣ дар Булғория ва фармондеҳи Артиши механиконидаи 10-ум, аз соли 1947 фармондеҳи қув­ваҳои ҳарбии Округи ҳарбии Примория, аз соли 1953 сарфармондеҳи гурӯҳи лашкарҳои Марказӣ, аз соли 1954 ҷонишини 1-уми сарфармондеҳ ва аз соли 1955 сар­фар­мондеҳи Артиши муҳофизат аз ҳуҷуми ҳавоӣ — ҷонишини вазири мудофиаи ИҶШС.
руста­ни­ҳо барои рӯшноӣ ва намакҳои минералии таркиби хок байни ҳам рақобат мекунанд, рустаниҳое, ки шоху пояашон инкишоф ёфтааст, рӯшноиро бештар гирифта, зуд месабзанд ва баръакс, рустаниҳое, ки дар зери сояи шоху барги онҳо мондаанд, нобуд мешаванд ё суст месабзанд.
Дар эҷодиёти ӯ операи "Лаънаткардаи халқ," либреттои М. Фарҳат , «Қишлоқи тилоӣ», либреттои М.Миршакар ва Н. Исломов , «Сарбози халқ,» либреттои С. Улуғзода , якумин операи бачагонаи тоҷик "Хонаи Заргушбибӣ,"якумин кантатаи бачагона «Мактаби азиз» дохил мешавад.
Дере нагузашта Д. Дӯстмуҳаммадов нахустин сурудҳо — «Кабӯтари сафеди ман» ба шеъри Аминҷон Шукӯҳӣ , «Мавҷи гул» ба шеъри Меҳмон Бахтӣ ва "Хаёли ширин"ба шеъри Меҳмон Бахтӣ навишт ва онҳо зуд машҳур гардиданд.
Дамир Воҳидович Дӯстмуҳаммадов (Тав.6 августи 1941, Тошканд, ҶШС Ӯзбекистон — 2003, Душанбе, Тоҷикистон) — оҳангсоз, Ходими хизматнишондодаи санъати санъати ҶТ , дорандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ .
Дар банди 4 боби 29 «Ясно» дар бораи Аҳура Маздо омадааст: «Бегумон Маздо беҳтар аз ҳама медонад, мардумони дурванд чӣ карданд ва огоҳ аст, ки дар оянда чӣ хоҳанд кард. Аҳура ягона додгустар аст. Пас, он чи хости ӯ бошад, ҳамон хоҳад шуд».
Баъдан дар бобҳои дигари Аҳура Маздо чун бароварандаи орзуҳо, фарзона, ободгари зиндагӣ, сароғозу саранҷоми ҳастӣ, падари маниши нек, довари кирдори ҷаҳониён ва ғайра тавсиф шудааст.
Зардушт ба тариқи таҷоҳули ориф хостор аст бидонад, ки барои чӣ моҳ пурра мешавад ва боз мекоҳад, кист, ки заминро дар поён ва осмонро дар боло нигоҳ медорад, ҳаракати абрҳоро кӣ таъмин менамояд, рӯшноӣ ва торикиро кӣ офаридааст, бомдоду рӯзу шаб, вақтҳои намозро кӣ муайян кардааст, умуман ҷаҳони хуррамибахшро кӣ офаридааст?
Дар ҳар як катибаи мансуб ба шоҳони ҳахоманишӣ, масалан, Катибаи Бесутун аз шоҳ Доро, катибаҳои Хашиёршо, Ардашер ва дигар аз Аҳура Маздо чун Худои ёрирасон дар анҷом додани ин ё он амале зикр шудааст (ба хости Аҳура Маздо ман подшоҳ шудам, ба хости Аҳура Маздо ман ин шоҳро шикаст додам ва ӯ ба ман хироҷ месупорад, бо ёрии Аҳура Маздо иҷрои ин кор ба ман муяссар гардид ва ғайра).
Ин мазмун дар як катиба аз «Нақши Рустам» чунин омадааст: «Бузург аст Аҳура Маздо. Ӯ ин заминро офаридааст, ӯ он осмонро офаридааст, ӯ мардумро офаридааст, ӯ ҳамаи васоили хуширо барои мардум офаридааст, ӯ Дориюшро подшоҳ сохт, ягона подшоҳи ҳама, ҳукмфармои кишварҳо».
Дар сангнавиштаҳои Ҳахоманишиён низ Аҳура Маздо офарандаи мардум ва васоили хушӣ барои онон, бахшандаи подшоҳӣ ба ин ё он намояндаи хонадони Ҳахоманишиён ёд шудааст.
Дар банди 7 омадааст: «Он гоҳ Аҳура Маздо гуфт: Эй Зардушти ашаван! Якум: Манам сарчашмаи донишу огоҳӣ. Дувум: Манам бахшандаи галаву рама. Сеюм: Манам тавоно. Чорум: Манам беҳтарин Аша. Панҷум: Манам нишони ҳамаи диҳишҳои неки ашанажоди маздоофарида. Шашум: Манам хирад. Ҳафтум: Манам доноӣ. Ҳаштум: Манам хирадманд. Нуҳум: Манам доно».
Соли 2000 рисолаи номзадиро дар мавзӯи «Фалсафаи антропологии Мирзо Абдулқодири Бедил» ва соли 2007 рисолаи докториро аз рӯи мавзӯи «Фалсафаи Мирзо Абдулқодири Бедил» дифоъ намудааст.
Айни замон аъзои шӯрои дифои Д 047.019.01 аз рӯи ихтисосҳои таърихи фалсафа ва фалсафаи иҷтимоӣ ва муовини раиси шӯрои дифои Д 047.019.02 аз рӯи ихтисосҳои фалсафаи фарҳанг, фалсафаи антропологӣ ва диншиносӣ, фалсафаи дин — оид ба ихтисосҳои фалсафӣ, аъзои шӯрои олимони Институти фалсафаи, сиёсатшиносӣ ва ҳуқуқи ба номи А.Баҳоваддинови АИ ҶТ мебошад.
Соли 2001 дорандаи ҷоизаи Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон барои олимони ҷавон ва соли 2002 ҷоизаи Кумитаи кор бо ҷавонони назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ба номи Исмоили Сомонӣ мебошад.
Соли 1985 мактаби миёнаи 12 — и шаҳри Душанберо хатм намуда, ба факултаи забонҳои Шарқи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин дохил шуда, онро соли 1990 хатм намудааст.
Аз соли 1990 то соли 2015 дар Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон, дар Институти фалсафа, сиёсатшиносӣ ва ҳуқуқи ба номи А.Баҳоваддинови Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолият дошт.
Ба иҷро расидани ҳукм ҷазо дар шакли маҳрум кардан аз ҳуқуқи ишғоли мансабҳои муайян ё машғул шудан ба фаъолияти муайян мебошад, ки аз ҷониби нозироти кор­ҳои ислоҳии маҳалли истиқомати маҳкум­шуда, муассисаҳои ислоҳӣ ё қисмҳои ҳарбии интизомӣ анҷом дода мешавад.
Талаботи ҳукм дар мавриди маҳ­рум кардан аз ҳуқуқи ишғоли мансабҳои муайян ё машғул шудан ба фаъолияти муайян аз ҷониби маъмурияти ҷойи кори маҳкумшуда, инчунин мақомоте, ки мутобиқи қонун ҳу­қуқ доранд, иҷозати машғул шудан ба навъҳои фаъолиятҳои дахлдорро беэътибор созанд, ба иҷро расидани ҳукм аст.
Ҷазо дар шакли маҳрум кардан аз рутбаҳои ҳарбӣ, дипломатӣ, рутбаҳои дигар мақомот, унвонҳои махсус, мукофот­ҳои давлатӣ ва унвонҳои ифтихории Тоҷикистон аз ҷониби иҷрокунандаи суд низ ба иҷро расидани ҳукм мебошад.
Талаботи ҳукм оид ба маҳрум кардан аз рутбаҳо унвонҳои махсус ва мукофотҳои давлатӣ аз ҷониби шахси мансабдор ё мақоме, ки ин рутбаҳо, унвонҳо ва мукофотҳоро додааст, иҷро мешавад.
Ҷазо дар шакли ҷарима ва мусодираи молу мулк аз ҷониби иҷрокунандаи суд дар маҳалли ҷойгиршавии молу мулк, ҷойи кор ва ё маҳалли истиқомати маҳкум­шуда иҷро карда мешавад.
Муаллифи беш аз 350 асару мақолаҳои илмӣ, илмии оммавӣ, илмии методӣ, аз ҷумла китоби «Лесак — зараррасони хоҷагии қишлоқи Тоҷикистон», ду монография доир ба тадқ.
Бисёре аз ин мақолаҳо дар маҷаллаи «Фауна СССР», ЭКС, ЭХҚ Тоҷикистон, моҳномаи «Хоҷагии қишлоқи Тоҷикистон», «Илм ва ҳаёт», «Китоби сурхи СССР», китобҳои дарсии мактаби таҳсилоти ҳамагонӣ ва олии Тоҷикистон ва Ӯзбекистон дарҷ шудаанд.
дар назди Институти зоологияи АИ Ӯзбекистон , раиси Фонди ғайриҳукуматии «ЭКОСАН»-и ташкилоти ибтидоии ДДС , узви ҳайати таҳририяи маҷаллаи «Вестник СамГУ» , раиси филиали Самарқандии барномаи байналмилалии ЮНЕСКО «Инсон ва биосфера» , иштирокчии Конгрессҳои малакологии Англия , Венгрия , Германия , Италия , Испания , ИМА .
Дар такомулу зеботар шудани настаълиқ Ҷаъфари Табрезӣ, Султоналии Қоинӣ, Султоналии Машҳадӣ, Султоналии Ҳаммади Хандон, Бобошоҳи Исфаҳонӣ, Мирмади Ҳасанӣ, Дареш Абдии Бухороӣ ва дигарон саҳм гузоштанд.
Ба гуфтаи олими шинохта Аълохон Афсаҳзод хаттотони машҳури хати кӯфӣ дар асрҳои — Холид Ибн Абдулҳайёҷ, Заҳҳок ибн Аҷалон, Исҳоқ ибни Ҳаммод, бародарон Иброҳим ва Юсуфи Сиғзӣ, Июни Муқла ва чанде дигарон будаанд.
Дар мазҳаби ҳинду ва ойини будоии Таббат астрология қисми дин, фалсафа ва тиб ба ҳисоб омадааст ва ғайра Дар маъбадҳои ойини ҳинду меҳроби иловагии нуҳ сайёра роиҷ аст, ки онҳо хидматгорони асосии Худо дониста шудаанд.
Пайдоиши астрология натиҷаи ин буд, ки дар замонҳои хеле қадим ҳаракати ҷирмҳои осмонӣ ва падидаҳои он вақтҳо номафҳуми табиӣ — ҳаракати Офтобу Моҳ, гирифти онҳо , иваз шудани шабу рӯз ва фаслҳои сол, сероб шудани дарёҳо ва монанди ин, ки замони фаро расидани мавсими киштукор ва ғайра ба онҳо вобастагӣ дошт, ҳама ба қонуниятҳои гардиши Замин гирди меҳвари худ ва гардиши он дар гирди Офтоб алоқаманд буданд.
Ҳушмандони он давраҳо дарёфта буданд, ки ҷунбишҳо ва кӯчишҳои шаборӯзӣ ва солонаи ҷирмҳои осмонӣ низ ба ҳамон гардишҳову чархишҳо вобастагӣ доранд.
Ва хулосаи калом, ҳамбастагии мавқеи ҷирмҳои осмонӣ ва рӯйдодҳои заминӣ боис гардид, ки дар баробари ба шароити зисту зиндагонии одамон асари фавқуттабиӣ доштани мавқеи ҷирмҳои осмонӣ натиҷагирӣ карда шавад.
Он замонҳо ақидае маъмул гашт, ки ҳафт «сайёра»-и он вақтҳо маълуми Офтоб, Моҳ, Зуҳра, Миррих, Уторид, Зуҳал ва Муштарӣ ба ҳаёти одамон асари бевосита доранд ва ҳамин буд, ки аз рӯйи мавқеи онҳо ва инчунин мавқеи бурҷҳои дувоздаҳгона дар лаҳзаи зода шудани ин ё он кӯдак толеъномаи ӯ эҷод карда мешуд.
Астрология ба қисмҳои гуногун ҷудо мешавад, ки ҳар яки онҳо вазифа ва усули хоси худро дорад: астрологияи таваллуд , астрологияи пешгӯикунанда , астрологияи тиббӣ , астрологияи интихобӣ , астрологияи иҷтимоӣ (пешгӯии инкишоф ва робитаву ҳамко­рии давлатҳо, халқҳо ва дигарон гурӯҳҳои бузурги иҷтимоӣ), астрологияи тиҷоратӣ , астрологияи ниҳония ё худ астрологияи эзотерӣ , астрологияи обу ҳаво ва ғайра
Соли 1975 186 олими машҳури ҷаҳон, аз ҷумла 18 дорандаи Мукофоти нобелӣ бар зидди корбурди астрология эътироз карданд, ки дар бораи дар саҳифаҳои ВАО ҷой додани ахбори астрологӣ ва илмҳои ба он монанд ботил изҳори нигаронӣ карда шудааст.
Бо вуҷуди ин дар замони мо низ дар баъзе кишварҳо ба астрология таваҷҷуҳ зоҳир карда, таҳқиқоти ҷиддӣ ҷараён дорад ва китобҳои илмӣ ба табъ мерасанд.
Ахтарбинӣ , ситорабинӣ , астроло́гия — илми аҳкоми нуҷум, таълимоте, ки аз рӯйи ҳаракат ва мавқеи ҷирмҳои осмонӣ, бахусус аз рӯйи мавқеи сайёраҳо пешгӯӣ кардани анҷоми ин ё он амал, ояндаи ин ё он одам ва халқҳоро қобили имкон медонад
Турсунова Гулбаҳор Назирҷоновна дар мавзӯи «Таърихи пайдоиш ва тараққиёти бозор ва муносибатҳои бозорӣ дар Осиёи Марказӣ» моҳи январи соли 2015 дар Шӯрои диссертатсионии назди ДДХБСТ рисолаи докториашро бо муваффақият дифоъ намуд.
Ду монография, китобҳои дарсӣ ва зиёда аз 50 мақолаҳои илмии ӯ дар маҷаллаҳои ватанӣ ва хориҷӣ, аз ҷумла Россия, Эрон, Ҳиндустон нашр гардидааст.
дар ҷодаи тарбияи мутахассисони лаёқатманд ва пешбурди корҳои илмӣ бо унвони Аълочии маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Ифтихорномаи Вазорати маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон қадршиносӣ шудааст.
Гулбаҳор Нозирҷоновна Турсунова - аз Ҳавзаи интихоботии Хуҷанд 13 вилояти Суғд — вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати
дар васфи баҳор, фаро расидани он, зинда шудани табиат, расидани мавсими гулу лола, хониши мурғон, оғози киштукор, вазидани насими баҳорӣ, шилдирроси оби ҷӯйборон, рақси себаргаҳои лаби ҷӯй, мавҷи майсазорон, либоси сабз ба бар кардани кӯҳу дашт, гул кардани дарахтон, боридани борони найсон ва ғ.
Сурудани Баҳория дар таърихи адабиёти форс-тоҷик аз замони қадим, аз оғози адабиёти классикии форс-тоҷик шурӯъ шудааст (дар адабиёти пешазисломӣ ашъори лирикӣ, мавзӯъ ва оҳангҳои лирикӣ ба назар намерасанд).
Дар пайравӣ аз Баҳорияҳои адабиёти классикии форс-тоҷик, инчунин шоирони муосири тоҷик бо илҳом гирифтан аз давру замони худ дар баробари ашъори дар мавзӯъҳои гуногун эҷодкардаашон ба Баҳория низ муроҷиат кардаанд.
Раҳимзода, М. Раҳимӣ, М. Фарҳат, Муъмин Қаноат, Лоиқ, Меҳмон Бахтӣ, Бозор Собир, Гулназар, Раҳмат Назрӣ, Камол Насрулло, Аскар Ҳаким, Гулрухсор, Саидалӣ Маъмур ва дигар ба назар мерасанд.
Дар тӯли таърихи ҳазорсолаи адабиёти форс-тоҷик Баҳорияҳоро дар эҷодиёти Робиаи Балхӣ, Адиб Собири Тирмизӣ, Умари Хайём, Саъдӣ, Ҳофиз, Камоли Хуҷандӣ, Абдурраҳмони Ҷомӣ, Мушфиқӣ, Ҳилолӣ, Саййидо то Айнии шоир Қоонӣ, Баҳор ва дигар пайдо метавон кард.
Аз 1 марти соли 2015 аз Ҳавзаи интихоботии Муъминобод 38 вилояти Хатлон — вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Раиси кумитаи Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба тартиботи ҳуқуқӣ, мудофиа ва амният буд.
Соли 2012 бо Ордени «Шараф» дараҷаи ва дар соли 2016 бо қарори Раёсати Академияи илмҳои байналмилалии маҷмаи бехатарии Федератсияи Русия бо Ордени олии байналмилалии «Ситораи тилоӣ» қадрдонӣ шудааст.
Модар – Султонбекова Фотима — аслан зодаи деҳаи Тирев (феълан дар ҳудуди Афғонистон, дар рӯбарӯи деҳаи Барчиди ҷамоати Поршинев, қабл ва баъд аз инқилоб дар отряди Сарҳадбонони шаҳри Хоруғ кор кардаст.
Додихудоев Қадамшо — аскари Артиши Сурхи Коргару Деҳқон дар отряди Т. М. Дьяков хидмат кардааст, инчунини дигар ба ҳайси раиси колхоз дар шаҳри Хоруғ фаъолият кардаст, инчунин то соли 1937 дар МКД ВАБК хидмат кардаст.
Меҳриддин Амдинов Амдинов Меретдин — ходими сиесӣ ва давлатӣ, раиси Кумитаи иҷроияи Шӯрои вилоятии Вилояти автономии Бадахшони Кӯҳӣ, муовини раиси Шӯрои миллатҳои Шӯрои Олии ИҶШС .
Ёрмамадов Мамад — хатмкардаи Донишгоҳи политехникии шаҳри Душанбе, ба хайси механик дар Муассисаи нақлиёти 9, Вазорати сохтмони Ҷумхурии Тоҷикистон фаъолият кардааст.
Ашурмамадов Нағзибек Ёрмамадович — хатмкардаи факултети механико-математикаи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи Ленин , факултети иқтисодӣ Донишгоҳи Хоруғ ба номи Моёншо Назаршоев , Донишқадаи варзиши Тоҷикистон .
Каҳрамони 12 каратаи ҷумҳури оид ба волейбол, иштирокчии олимпиадаи Иттиҳоди Шуравӣ дар шаҳри Красноярск , Киев , бозиҳои байналмилалӣ - Тошканд , Алмата , Теҳрон , Бишкек , Душанбе , Арабистони Саудӣ , Номзади ба устоди варзиши Иттиҳоди Шуравӣ , Устоди варзиши Ҷумхурии Тоҷикистон , Мураббии шоистаи Ҷумҳурии Тоҷикистон , Довари сатҳи ҷумхуриявӣ , Корманди шоистаи варзиши Ҷумхурии Тоҷикистон .
Ашӯрмуҳаммадов дар саҳнаи театр як силсила нақшҳои драмавӣ, фоҷиавӣ ва романтикӣ офарид, ки дар онҳо си­фатҳои фардӣ ва психологизми актёр хуб зуҳур ёфтааст:
Б медалҳои «Барои меҳнати шоён дар Ҷанги Бузурги Ватании с-ҳои 1941-1945» , «Си соли Ғалаба дар Ҷанги Бузурги Ватании с-ҳои 1941-1945» , «Чил соли Ғалаба дар Ҷанги Бузурги Ватании с-ҳои 1941-1945» , «Барои меҳнати шоён, Ба муносибати 100-солагии В.И. Ленин» , «Ветерани меҳнат» , Ходими хизматнишондодаи санъати ҶШС Тоҷикистон ва Ифтихорномаҳои Фахрии Президиуми Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон сарфароз гардидааст .
Депрессияи ассимилятсионӣ – зери таъсири омил­ҳои номусоиди муҳит ва вазъи дохилии рустанӣ суст шудани фаъолияти ассимилятсия; паст шудани шиддати фотосинтез ва зиёд гаштани нафасгирӣ, ки ҳангоми он дараҷаи мубодилаи гази карбонати рустанӣ дар рушноӣ ба нуқтаи ҷубронӣ наздик ё аз он паст аст.
Депрессияи ассимилятсионӣ дар сурати гарм ва хушк будани иқлим, якбора паст ё баланд шудани ҳарорати ҳаво, кам будани бориш ва нами хок, бо об бад таъмин гаштани рустанӣ мушоҳида мешавад.
Ашӯла дар тамоми маҳалҳои тоҷикнишини Осиёи Марказӣ ба назар мерасад, вале бештар дар деҳаву но­ҳияҳои шимоли Тоҷикистон, дар эҷодиёти шифоҳии тоҷикзабонҳои водии Фарғона, шаҳрҳои Ӯш, Ҷалолобод ва Бодкенти Қирғизистон маъмулу машҳур аст.
Ашӯла сурудҳое мебошанд, ки духтарон ва занон дар мавзӯъҳои ҳодисаҳову воқеаҳои ҳаёти шахсӣ, ҷамъиятӣ, мушоҳидаву саргузашт, дидаву шунидаҳои худ дар ҷамъомадҳо, тӯю маъракаҳо, сайругашти идонаву ҷашнҳо, ҳангоми кор дар сари чархи ресмонресӣ, дуконҳои бофандагию алочабофӣ, вақти тӯппию либосдӯзӣ, дар замони нав – пас аз соли 20 садаи рӯзҳои кор дар саҳро, кишту чобуқ кардани замин, пахтачинӣ, ғалладаравӣ, маъракаи ғундоштани мева, ҳангоми кор дар кор­хонаҳои мухталиф, таҳсил дар мактаб ва ғ.
Ашӯлаҳои ҳаҷвию танқидие вомехӯранд, ки дар онҳо нуқсонҳои зоҳирӣ ва хислатҳои манфии баъзе ашхос – ошиқ, шавҳар, дугона, хусуру хушдоман, домод, ҷавонон, қудоҳо ва ғ.
Умуман, Ашӯла дар адабиёти шифоҳии халқи тоҷик, ҳаёти маънавии тоҷикон бо хушоҳангӣ, равонӣ, содагӣ, мазмуну мундариҷаи ҷолибаш, истифода аз санъатҳои калом – ташбеҳ, киноя ва ғ.
Ашӯла истилоҳи халқист ва гӯяндаи онро “ашӯлачӣ” меноманд, ки дар забони гуфтугӯии тоҷикони вилоятҳои Хуҷанду Конибодом, Фарғона, инчунин дар шаҳр ва маҳалҳои атрофи Самарқанд маълум ва машҳур мебошад.
Дар Ганҷинаи дастхатҳои шарқии Институтизабон, адабиёт, шарқшиносӣ ва мероси хаттии АИ Ҷумҳурии Тоҷикистон дастхатҳои «Мухтасари «Бист боб дар маърифати устурлоб» , «Шарҳи «Бист боб дар маърифати устурлоб» , «Шарҳи мухтасари «Бист боб» мавҷуданд.
Пас аз хатми мактаби миёна соли 1982 ба факултаи китобдории Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзода дохил шуд, пас аз хатми соли аввали хониш ба сафи Қувваҳои Мусаллаҳи ИҶШС даъват мегардад ва баъди адои он як соли дигар дар факултаи китобдории Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзода таҳсилро идома дода, сипас ба таври гузариш таҳсилро дар Донишкадаи даватии маданияти Маскав идома медиҳад ва дар соли 1988 бомуваффақият хатм менамояд.
Абдураҳимзода Қурбонали Бозор (Бӯризода Қурбоналӣ Бозор, то 2020 Бӯриев Қурбоналӣ Бозорович; 20 ноябри 1964, ноҳияи Ленин, ҶШС Тоҷикистон — 19 июни 2021, Душанбе, Тоҷикистон) — китобшиноси тоҷик, номзади илмҳои таърих, дотсент, Аълочии фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон , Аълочии маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон , Аълочии матбуоти Тоҷикистон , Аълочии телевизион ва радиои Тоҷикистон .
Қурбоналӣ Абдураҳимзода аз моҳи августи 1988 дар Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи Мирзо Турсунзодаи шаҳри Душанбе дар ҳайси муаллим фаъолияти касбиашро оғоз намуда, дар ин вазифа то соли 1993 фаъолият бурдааст.
Солҳои 2015—2020 вазифаи Директори Муассисаи давлатии «Агентии миллии рақамгузории стандарти байналмилалии китоб — Хонаи Китоби Тоҷикистон»-и Вазорати фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистонро дар уҳда доштааст.
Солҳои 1999—2001 вазифаи сарбиблиограф, мудири шуъбаи Мудири шуъбаи илмӣ-методӣ ва библиографии Китобхонаи давлатии бачагонаи ҷумҳуриявии ба номи Мирсаид Миршакари шаҳри Душанберо ба уҳда доштааст.
Дар соли 2019 вазифаи Ҳамраисии Шӯрои байнидавлатӣ оид ба ҳамкорӣ дар соҳаи матбуоти даврӣ, нашру тавзеҳи китоб ва умури полиграфии давлатҳои узви Иттиҳоди Давлатҳои Мустақилро ба уҳда дошт.
Дар соли 2018 Раисии Шӯрои байнидавлатӣ оид ба ҳамкорӣ дар соҳаи матбуоти даврӣ, нашру тавзеъи китоб ва умури полиграфии давлатҳои узви Иттиҳоди Давлатҳои Мустақилро ба уҳда дошт.
Узви Шӯрои байнидавлатӣ барои ҳамкорӣ дар соҳаи матбуоти даврӣ, нашру тавзеъи китоб ва умури полиграфии давлатҳои узви Иттиҳоди Давлатҳои Мустақил аз Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад.