polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Забон бояд ба барномасозон имкон диҳад, ки интихоби худро интихоб кунанд (интихоб кардани намудҳои гуногуни тағирёбанда, ҷудо кардан ва ҷудо кардани хотира мувофиқи ниёзҳои барнома ва ғайра), ҳатто агар он эҳтимолияти интихоби нодурусти барномасозро зиёд кунад.
++ аз ҷониби Созмони Байналмилалии Стандартизатсия стандартизатсия шудааст, ки версияи охирини стандартӣ аз ҷониби моҳи декабри соли 2020 ҳамчун / 14882:2020 тасдиқ ва нашр шудааст.
Пеш аз стандартизатсияи ибтидоӣ дар соли 1998, ++ аз ҷониби дар аз соли 1979 ҳамчун тавсеаи забони таҳия шудааст; ӯ мехост, ки забони муассир ва чандир монанд ба , ки инчунин хусусиятҳои сатҳи баландро барои ташкили барнома таъмин намояд.
++ тавассути Бйёрн Страуструп риёзидони Данияӣ дар соли 1979 дар Озмоишгоҳҳои Белл , барои беҳбуди забони Сӣ ва бар мабнои он сохта шуд ва онро «С бо клас» номгузорӣ намуд.
Тавсеа бо изофа намудани класҳо ва вежагиҳои дигаре монанди тобеъҳои маҷозӣ, сарборгузории амалгарҳо, варосати чандгона, қолаби тобеъҳо, ва пардозиши истисноъ анҷом шуд.
++ бо барномасозии системавӣ ва нармафзори дарунсохташуда, маҳдуди захираҳо ва системаҳои калон бо дарназардошти фаъолият, самаранокӣ ва чандирии истифода ҳамчун нуктаи муҳими тарҳи он тарҳрезӣ шудааст.
++ инчунин дар бисёр контекстҳои дигар муфид пайдо шудааст, ки ҷиҳатҳои асосии инфрасохтори нармафзор ва барномаҳои аз ҷиҳати захираҳо маҳдудшуда аз ҷумла барномаҳои мизи корӣ, бозиҳои видеоӣ, серверҳо ва иҷрои барномаҳои муҳим .
Дастурҳои асосии ++ ташаббусест, ки аз ҷониби Бжарн Строуструп, ихтироъкори ++ ва Ҳерб Саттер, даъваткунанда ва раиси Гурӯҳи кории ++, барои кӯмак расонидан ба барномасозон дар навиштани "++ муосир" бо истифода аз таҷрибаҳои беҳтарин барои забон стандартҳои ++11 ва навтар ва кӯмак ба таҳиягарони компиляторҳо ва асбобҳои санҷиши статикӣ дар эҷод кардани қоидаҳо барои дастгир кардани таҷрибаҳои бади барномасозӣ.
Роҳнамо бо Китобхонаи Дастгирии Дастур , танҳо як китобхонаи сарлавҳаи намудҳо ва функсияҳо барои татбиқи Роҳнамои асосӣ ва абзорҳои санҷиши статикӣ барои иҷрои қоидаҳои Дастур ҳамроҳ карда мешавад.
Ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас ба бобҳо ва ҷузъҳо ҷудо карда шудаанд, ки онҳо дар садаи барои осон шудани иқтибос ва истинод ба онҳо шуморагузорӣ шуда буданд.
Китобҳои пайғамбарон аз якчанд ҳодисаҳои таърихии аҳди бостон ва Мактубот аз фаъолияти марбут ба воизони таърихии асрҳои 8–5 то м. ва маҷмӯи матнҳои манзуму мансур иборатанд.
Китоби Муқаддас дорои маводди ғании таърихӣ, тасаввуроту боварҳои динӣ ва гуфторҳои халқу миллатҳои ҳавзаи мадании Баҳри Миёназамин, санадҳои иҷтимоию сиёсии сулолаҳо, шарҳу баёни эъҷозҳо, пайғамбарӣ ва пешниҳодҳои тиббию беҳдоштӣ мебошад.
Ба бахши гуфторҳо Инҷил ва Афъоли ҳаввориён, ба омӯзаҳо номаҳои ҳаввориён (маҷмӯан 21 нома, ба ҳаввори Павел, ба Пётр, Юҳанно, Яъқуб, Яҳузо) ва пайғамбарон Ваҳйи Юҳаннои Лоҳутӣ ё Апокалипсис (пешгӯиҳо дар бораи муборизаҳои ниҳоии хайру шар дар охирзамон) дохил мешаванд.
Фаъолияти илмияш аз соли 1928 шурӯъ шуда, нахустин мақолаҳояш дар мавзӯъи масъалаҳои мубрами адабиёт ва забони тоҷикӣ дар маҷаллаи «Раҳбари дониш» нашр шудаанд.
Соли 1971 китоби ёддоштҳояш «Сухан аз устодон ва дӯстон» ба табъ расид, ки дар он чеҳраҳои эҷодии Устод Айнӣ, А. Лоҳутӣ, А. Ҳамдӣ, С. Пайрав, Ҳ.
Дар ҳамқаламии Р. Фиш китоби ҳаёт ва эҷодиёти Устод Айниро навиштааст, ки бо номи «Бо чашми виҷдон» ба тоҷикӣ ва «Глазами совести» дар Маскав чоп шудааст.
Таҳияву таълифи китобҳои дарсӣ аз шуғлҳои дигари Раҳим Ҳошим буда, солҳои 1929-1931 китобҳои дарсии «Ҷаҳони нав», «Сохтмони нав», «Китоби қироат», «Забони тоҷикӣ» , «Алифбо» , «Роҳи нав», «Панҷ дар чор» -ро ба табъ расондааст.
Тарҷумони беназире ҳам буда, романи «Модар» ва ҳикояҳои М. Горкий , «Шоҳу гадо»-и М. Твен , «Сафар аз Петербург ба Маскав»-и А. Радищев , «Мусиқачии нобино»-и В. Короленко , «Мсири»-и М. Лермонтов , «Гвардияи ҷавон»-и А. Фадеев , «Ҳодисаи одӣ»-и И. Гончаров , «Анна Каренина»-и Л. Толстой , «Чингизхон»-и В. Ян , «Абри ишқ»-и Н. Ҳикмат , «Эзоп»-и Г. Фигейредо , «Чаманоро»-и Р. Нурӣ ва ғ.
Ленин, асарҳои М.Горкий (“Модар”, “Қиссаҳои Италия”, пиесаҳои “Дар қаъри ҳаёт”, “Мешанҳо”, “Боғнишинон”, “Душманон”, “Егор Буличёв ва дигарон”), Марк Твен , Д.Дефо , А.Н.
Раҳим Ҳошим 5 октябри соли 1908 дар гузари Боғимайдони шаҳри Самарқанд ба дунё омадааст, Мактаби ибтидоии усули ҷадидро хатм кардааст , дар мактаби навташкиле, ки дар он устод Айнӣ дарс мегуфт ва баъд дар мактаби русӣ, Дорулмуаллимини Самарқанд таълим гирифтааст .
Ходими адабии рӯзномаи “Зарафшон” ва маҷаллаи “Маориф ва ӯқитувчи”, “Раҳбари дониш” , котиби масъули маҷаллаи “Раҳбари дониш” , муҳаррир ва тарҷумони Нашриёти давлатии Тоҷикистон дар Самарқанд .
Узви ҳайати таҳририяи нашрияҳои Институти забон ва адабиёти ба номи Рӯдакии АИ ҶШС Тоҷикистон, узви ҳайати таҳририяи “Куллиёт”-и С. Айнӣ ва А. Лоҳутӣ буд.
Хоҷагиҳои ҷамоавии бузурги ноҳия 7-то мебошанд: Кооперативи истеҳсолии ба номи А.Самадов, Хоҷагии тухмпарварии «Ленинград», Хоҷагии деҳқонии ба номи Она Нодирбобоева, Ассотсиатсияи Кооперативҳои истеҳсолии ба номи Бобохон Ҳамдамов, Ҷамъияти саҳҳомии ба номи Бобо Турдибоев, кооперативи истеҳсолии Деҳмой ва Иттиҳодияи агросаноатии «Паррандапарвар».
Дар ноҳия корхонаҳои саноатии зерин амал менамоянд: Ҷамъияти саҳҳомии шакли кушоди «Пахтаи Пролетар», корхонаи пахтатозакунии Ғӯлакандоз, Ҷамъияти саҳҳомии қумбойгардонии Пролетар, корхонаи хиштбарории Пролетар, Корхонаи таъмири механикӣ, матбаа, корхонаи дӯзандагӣ Ҷамъияти саҳҳомии «Кварс», комбинати истеҳсоли нон, корхонаҳои хусусии «Муҳаббат», «Хуршед» ва «Гулхона».
Аз тшкилотҳои сохтмонӣ иттиҳодияи сайёри механиконидашудаи 6, Ҷамъияти саҳҳомии шакли кушоди «Ватан», ташкилоти сохтмонии Ғӯлакандоз, минтақаи истеҳсолии ҳисоби хоҷагӣ фаъолият менамояд.
Мавзеъҳои қадимаи таърихии ноҳия маҳаллаҳои шавии Осиёи Миёна ба Руссияи подшоҳӣ, дар ҳудуди ҳозираи ноҳия аввалин корхонаҳои саноати пайдо шуданд ва дар иқтисодиёт муносибатҳои капиталисти инкишоф ёфтанд.
Дар деҳаи Ғӯлакандоз дар соли 1872 — 19 адад нуқтаҳои савдо амал мекарданд ва чунин нуқтаҳои савдо дар аввали асри дар деҳаҳои Гулхона ва Янгиҳаёт низ амал мекарданд.
Яке аз иншоотҳои қадимии таърихию фарҳангии ноҳия, қалъаи Хитойреза буда, осори таърихи асри мебошад ва айни ҳол дар ҳудуди ҳозираи деҳаи Ӯзбекқишлоқ ҷойгир аст.
Дар давраҳои гузашта, маҳсулоти асосии истеҳсоли маҳаллӣ, намудҳои гуногуни ғалладона, пахта, рустаниҳои равғандор, якчанд намуди бодом ба монанди қораги, каҷак, талх, сафед ва ғайра, навъҳои гуногуни ангур ва ширини аз он, инчунин асбобу олоти кулолгари ба ҳисоб мерафт.
Заминҳои кишоварзи дар он давра бо истифода аз оби рӯди Исфанасой ва дарёчаи Хоҷа Боқирғон, тавассути ҷӯӣборҳои Дашт, Олтиетим, Ӯрта ва Чолтош обёрӣ мешуданд.
Қисми асоси аҳолии ноҳия дар деҳот зиндагонӣ мекунад ва бо истеҳсоли маҳсулоти кишоварзӣ машғуланд, инчунин асоси фаъолияти мардум ба соҳаҳои кишоварзӣ ва чорводорӣ нигаронида шудааст.
Баҳри ҳифзи тандурустии омма1 беморхонаи марказии ноҳия, 39 муассисаҳои дармонгоҳи-амбулаторй, 3 беморхонаи деҳотӣ, 10 бунгоҳи тиббӣ ва 19 нуқтаҳои тиб ва шифохонаи физиотерапевтии вило- ятии «Ғӯлакандоз», маркази вогиршиносии ноҳия фаъо- лият доранд.
Аз ҷумла ин маблағ барои сохтмони дармонгоҳ дар шаҳри Конибодом, таваллудхона дар ноҳияи Ғончӣ, бинои шуъбаи нурафкании маркази саратоншиносии вилоят, бозсозии шуъбаи таваллудхонаи беморхонаи ноҳиявии 3 дар Ҷамоати деҳоти Ҳайдар Усмони ноҳияи Бобоҷон Ғафуров ва беморхонаи марказии ноҳияи Айнӣ барои 210 кат масраф гаштааст.
Ҳоло корҳои сохтмонӣ дар Хонаи пиронсолон ва маъюбони шаҳраки Деҳмойи ноҳияи Ҷаббор Расулов ба маблағи 1 миллиону 500 ҳазор сомонӣ пеш рафта истодааст.
Соҳаи саноат 20 корҳонаро фаро гирифта дар соли 2015 истеҳсоли маҳсулоти корхонаҳои саноати ноҳия 97009,6 ҳазор сомониро ташкил карда, ба 8 фоизи нақшаи истеҳсолии корхонаҳои саноатии вилояти Суғд баробар мебошад.
Ноҳияҳои Ҷаббор Расулов ва Спитаменро аз ҳам дарёи Исфана, ки аз қаторкӯҳҳои Туркистон оғоз ёфта, то ба обанбори Фарҳод омада мерасад, ҷудо менамояд.
25 ноябри соли 2017 Парлумони Туркманистон мақоми шаҳрҳои Маъданли ва Сейдиро тағйир дод, онҳо аз шаҳрҳои бо ҳуқуқҳои этрап ба шаҳрҳои мутаносиби этрапҳои Кейтендаг ва Диёнев табдил ёфтанд, ки ба онҳо инчунин генгешликҳо дохил шуданд.
Хоҳ ӯ қалъаи машҳури худро созад, хоҳ ба гирди он ҳисори чӯбин кашад ва хоҳ даруни ғӯлаи калонеро кофта заврақ созад, ва тамоми қувваи худро ба ин кор медиҳад ва бо чунон шавқи бепоёне ба кор ҷалб мегардад, ки кори ӯ хонандаро ҳам ба завқу ҳавас меоварад.
Номи пурраи ин асар «Ҳаёти ғайриоддӣ ва ҳайратангези саргузашти Робинзон Крузо, маллоҳ аз Йорк, ки тайи 28 сол дар ҷазираи беодам, назди соҳили резишгоҳи дарёи Ориноко-и Амрико, ҷойе ки ҳалокати киштӣ гузаронда буд, ҳангоме ки тамоми ҳайати кормандони киштӣ ғайри ӯ ба ҳалокат расиданд, тибқи нақл тасодуфан уро озод намудани пиратҳо; навиштаҷотро худ навиштааст» .
Вай дар ҷавонӣ барои пулёбӣ ҳатто аз фиребу ҳилла намегашт: ба мардуми Гвинея ҳар навъ чизҳои хушранги бачагона, аз қабили шиқшиқаю ҳуштак, минчоқу гушвораю дастпонаҳои шишагӣ ва бозичаҳои дигар бурда, дар иваз аз баҳои тилоро надонистани халқи маҳаллӣ истифодакунон тилои бисёре ба даст медаровард.
Ба хонандагон Робинзон боз аз он ҷихат писанд аст, ки ӯ аз рӯзҳои аввали ба ҷазира омаданаш ниҳол мешинонад, ҳайвонотро дастомӯз мекунад; замини хушки беҳосилро ба гандумзори сабзу хуррам мубаддал мегардонад.
Ба ноҳия аз дигар шаҳру навоҳии гирду атроф (аз ҷумла, аз ноҳияҳои Айнӣ, Шаҳристон, Хуҷанд, Ғончӣ ва аз Ҷумҳурии Ӯзбекистон омада, муқимӣ гаштаанд.
Нахустин дар ҷаҳон муҳаррики реактивии электрогармоӣ ва нахустин дар ИҶШС муҳаррики реактивӣ бо сӯзишвории моеъ сохта, навъҳои нодири сӯзишвориҳо ва дастгоҳҳои фаъолкунандаро таҳия намудааст.
Валентин Глушко аз соли 1974 директор ва сарконструктори Иттиҳодияи илмию истеҳсолии «Энергия» буд, ки дар ҳайати он Бюрои махсуси конструктории Валентин Глушко ва Бюрои конструктории С. П. Королёв муттаҳид гардиданд.
Бо ташаббус ва роҳбарии Валентин Глушко системаи мушакию кайҳонии «Энергия-Буран» таҳия гардида, пурқудраттарин муҳаррики реактивии бо сӯзишвории моеъ коркунанда РД-170 сохта шуд.
Чӣ тавре, ки Ҷефферсон худаш дар нома ба Ҷон Адамс менависад: «Он, чизе ки ба ман даст дод, — ин олитарин ва судмандтарин кодекси ахлоқ аст, ки замоне пешниҳоди башар шудааст».
Баъди қабули парлумони Британияи Кабир дар соли 1774 (бо ибораи дигар Қарорҳои Расмии Таҳаммулнопазир, ки маҳдудияти худидоракунии колонияҳо ва ҳуқуқи имтиёзи чойро дар бар мегирифт), Ҷефферсон мақолаҳои бешумор ва қарори зидди онҳо навишт, ки дар китоби «Шарҳи умумии ҳуқуқ дар Амрикои Британӣ» ҷамъоварӣ шудаанд, ки ин аввалин кори ба нашррасидаи Ҷефферсон аст.
Китоб хусусан тасдиқ кард, ки муҳоҷирини амрикоӣ бучуну чаро ҳуқуқи идоракунии худро доранд ва парлумони англис танҳо дар ҳудуди Британияи кабир ҳуқуқи ҳокимиятро дорад, на дар колонияҳои онҳо.
Ба ҳар ҳол, памфлет асосҳои назариявӣ дошт, ки барои эълони истиқлоли қонунӣ асос гузошт, ба Ҷефферсон бошад ҳамчун як ватандӯст ва сиёсатмадори солимфикр шуҳрат овард.
Вақте ки Ҷанги-Квазӣ бе эълон миёни ИМА ва Фаронса шурӯъ шуд, идоракунандаҳои ҳизби федералистӣ бо роҳбарии президент Адамс омодагии шиддатнокро барои амалиёти ҷангӣ оғоз намуданд.
Тибқи ин ислоҳот эълон карда шуд, ки ҳукумати федералӣ ҳуқуқ ба иҷроиши ваколати ҳокимияти ин иёлотро надорад ва агар қарорҳои федералӣ инро ҳамчун ҳуқуқвайронкунӣ маҳкум намоянд, иёлот фаъолияти қонунҳои федералиро дар ҳудуди худ қатъ менамояд.
Ин ислоҳотҳо асосҳои назариявӣ дар бораи ҳуқуқҳои иёлотҳоро асос гузошт, ки нишонаҳояш баъдтар соли 1860 дар ҷануби ИМА ва дар ҷанги шаҳрвандӣ дида шуд.
Он замон, чуноне ки Ҳамилтон меҳисобид, танзими пардохти қарзҳо бояд баробар ба буҷаи ҳар як иёлот сурат бигирад, Ҷефферсон тарафдори он буд, ки ҳар як иёлот бояд қарзи худро пардохт намояд (асосан барои он ки, иёлоти хеш Вирҷиния дар ҳақиқатан ҳам қарздор набуд).
Дар оянда низоъ ба он оварда расонид, ки Ҳамилтон ва ҳизби федералистии ӯ Ҷефферсонро ба монархист, консерватор, иштиёқманд ва барҳамдиҳандаи пояҳои кишвар шабоҳат доданд.
Бо ин гуна шарту шароит Томас Ҷефферсон ва Ҷеймс Мэдисон, ҳизби Демократ-Ҷумҳурихоҳонро ташкил дода, бо сохтани хати иттиҳод-ҷумҳурихоҳони худ дар тамоми кишвар бо федерализм мубориза бурданд.
Худи ҳамон сол лоиҳаи қонуни Ҷефферсон «Қонун барои вусъат ва густариши дониш» ба силсилаи ислоҳот дар донишгоҳи хеш ва хусусан дар ҷорӣ намудани нахустин системаи таҳсили интихобӣ овард.
Боз Ҷефферсон лоиҳаи қонун дар бораи барҳам додани ҳукми қатл барои ҳама ҷиноят, ба ғайр аз куштор ва хиёнат ба Ватанро пешниҳод кард, аммо бо афзалияти як овоз ин лоиҳа рад карда шуд.
Дар соли 1760 вай дар 16-солагӣ вориди коллеҷи Вилҳелм ва Мария шуд ва дар он ҷо ба таҳсили риштаи ҳуқуқ зери назари устод Ҷорҷ Вит пардохт ва сипас бо болотарин ифтихорот аз он ҷо фароғ-ут-таҳсил шуд.
Вилям Смолл Томаси муштоқро бо навиштаҳои олим-эмпиристони бритониёӣ ба монанди Ҷон Локк, Исаак Нютон ва Френсис Бэкон ошно кард, ки Томас Ҷефферсон онҳоро «се тан бузургтарин мардоне, ки таърих замоне дидааст» хонд.
Бо дархости Ҷефферсон соли 1779 Ҷорҷ Вит - устоди Ҷефферсонро коллеҷ ба вазифаи профессори соҳаи ҳуқуқ даъват кард, ки аввалин миёни донишгоҳҳои кишвар буд.
Вале норизогии суръати ислоҳот боис гашт, ки сонитар Ҷефферсон асосгузори Донишгоҳи Вирҷиния гардад, ҷое ки таҳсилоти олӣ бори аввал аз таҳсилоти динӣ ҷудо шуда буд.
Ин боис гашт, ки Ҷефферсон соли 1787 дар маросими қабули Конститутсияи ИМА иштирок карда натавонист, лекин онро пурра тарафдорӣ кард, нигоҳ накарда ба он, ки боб дар бораи Лоиҳаи қонун барои ҳуқуқҳо баъдан шомили конститутсия шуд.
Баъди музокираи дурӯза аз Эъломия қариб ҳамаи матни қисми чорум, инчунин масъалаи танқидоти ғуломдорӣ ва ғуломфурӯшӣ, ки хусусан нафрати худи Ҷефферсонро (новобаста аз он ки ӯ дар заминҳои кишварзии худ аз заҳмати бардаҳо истифода мебурд) оварда буд, ҳазф карда шуд.
Июни соли 1781 Ҷефферсон, Патрик Ҳенрӣ ва дигар роҳбарони иёлот аз тарафи колоннаи кавалерӣ таҳти роҳбарии Бонастр Терлтон муҳосира карда шуданд ва онҳо тавонистанд бо душвории зиёд фирор намоянд.
Соли 1800 Ҷефферсон тавонист ҳизбашро муттаҳид намояд ва бо Аарон Бёрр барои иштирок дар интихоботи президентӣ, омода гашт, алалхусус ӯ ба барномаи ҳизбӣ дар бораи андози зиёду сершумор такя мекард.
Нақшаи демократ-ҷумҳурихоҳон аз он иборат буд, ки яке аз интихобкунандагон як бор овоз диҳад ва дар ин сурат Ҷефферсон президент, ҳамкори ӯ бошад, Бёрр бо як овоз камтар ноиби президент мешуд.
Замоне, ки полковник Вилям Рэндолф, дӯсти деринаи Питер Ҷефферсон, соли 1745 вафот кард, падари Томас вазъияти нигаҳдорӣ аз мазраъи Таккаҳо, амлоки Вилям ва писари хурдсоли вай Томас Менн Рэндолфро ба даст гирифт.
Ҳамон сол хонаводаи Ҷефферсон ба Таккаҳо кӯч бастанд ва ба муддати 7 сол дар он ҷо монданд, то замоне, ки ба хонаи худ дар Албемарл бозгаштанд то дар он ҷо Питер ба мақоми баланде даст ёбад.
Дар хонаи хиштбарории граафӣ Ҷефферсон, бо тавсияи аъзоёни кумита, нусхаи аввалини эъломияро навишт, ғайр аз лоиҳаи аҳолӣ ва лоиҳаи шахсӣ, ҳамчун намуна ӯ аз навиштаҳои Ҷорҷ Мейсон эъломияи вирҷиниягии ҳуқуқи инсон, ки аз тарафи амалдорони давлатӣ ирсол шуда буд, истифода мебурд.
Дар яке аз вохӯриҳои кумита ин 4 нафар якдилона аз Ҷефферсон хоҳиш намуданд, ки нусхаи аввалини эъломияро ӯ худаш бинависад, ба хотири он ки Ҷефферсон ҳамчун нависанда шинохта шуда буд.
Томас Ҷефферсон (; тав. 13 апрели 1743, Шедуэл, мустамлика Вирҷиния, Сенздаҳ мустамлика, Империяи Британия — 4 июли 1826, Шарлотсвилл, иёлати Вирҷиния, ИМА) — омӯзгор, адвокат, нависанда, дипломат, сиёсатмадор, файласуф, ихтироъкор, кишоварз 3-юмин Президенти ИМА , муаллифи Эъломияи Истиқлолият дар соли .
Аз он вақт 4 июл ҳамчун ҷашни асосии ИМА – Рӯзи истиқлол ҷашн гирифта мешавад, муқаддимаи Эъломия бошад, маъруфтарин матн дар бораи инсоният, ки ба Ҷефферсон шуҳрати азим овардааст.
Грипп бо нишонаҳои заҳролудии умумии андомгон , баланд шудани ҳарорати бадан, беҳолӣ, дарди сар, дилбеҳузурӣ, баъзан қайкунӣ ва илтиҳоби луобпардаи роҳи нафас падид меояд.
Дар мавриди сабук будани беморӣ грипп барои атрофиён хеле хатарнок аст, чунки бемор ба духтур муроҷиат накарда, бистарӣ намешавад ва бо ҳамин роҳ вирусҳои гриппро паҳн мекунад.
Беморӣ ногаҳон бо табларза, ҳарорати баланд , сарчархӣ, сардард , беҳолӣ, буғумдард, дарди мушакҳо, дилбеҳузурӣ ва қай ба вуҷуд меояд; ранги рӯйи бемор сурх мешавад, аломатҳои назла (нафасгирии душвор, зуком, хориши гулӯ, сурфаи хушк, дарди гулӯ ҳангоми фурӯбарӣ) ба мушоҳида мерасанд, оби чашм рафта, кас наметавонад ба рӯшноӣ нигарад.
Дар сурати бистарӣ нашудан ва риоя накардани тавсияҳои духтур грипп оризаҳои ногувор (мас., газаки шуш, гайморит, газаки ҷавфҳои иловагии бинӣ, отит, иллати дил ва илтиҳоби майнапарда) ба бор меорад.
Бештар дар одамони гирифтори бемориҳои дил, шуш, гурда, ҷигар, диабети қандӣ, омосҳои гуногун, солхӯрдагон, занҳои ҳомила, кӯдакон, кормандони ҳифзи тандурустӣ ба мушоҳида мерасад.
Дар таърихи кӯчманчӣ Осиёи Марказӣ ва Роҳи Абрешим мисли роҳи пайванди ҳаракати мол ва ғояҳо миёни Аврупо, Ховари Миёна, Осиёи Ҷанубӣ ва Осиёи Шарқӣ аст.
Дар бостоншиносӣ Осиёи Марказӣ таърихи панҷ сарзамин Марғиён , Бохтари Қадим , Суғд , Хоразм ва Сакостон мавҷуд буданд, ки мардумон эронӣ ва забонҳои эронии миёна сухангуи мекарданд ва ин кишварҳои бостонӣ бо гузашти асрҳо тадриҷан ба як қисми империяи Форс табдил ёфтанд.
Аксари қаламравҳои дигар Афғонистон, шимолу шарқи Эрон, Муғулистон, Кашмир, шимол ва ғарби Покистон ва баъзан Шинҷон дар ғарби Чин ва Сибири ҷанубӣ дар Русия, ба ҷумлаи Осиёи Марказӣ дохил мебошанд.
Вай мегӯяд, Осиёи Миёна ба он қисмати қитъаи Осиё мансуб аст, ки дар баландии 2 дараҷаи шимол ва 2 дараҷа ҷануб ва 1,5 дараҷа арзӣ ҷойгир аст.
Қисмати Осиёи Марказӣ, ки дар байни дарёҳои Ому ва Сир ҷойгир аст, дар сарчашмаҳои қадимии арабӣ ва форсӣ ҳамчун "Мовароуннаҳр" ном бурда мешуд.
Тулонитарин обгузаре ки то кунун дар Ирон хафр ё канда шуда 70 килумтр тули он аст ва амиктарин чохи модари обкандҳои Ирон ба ривояте 400 метр ва ба ривояти дигар 350 метр умк дорад ва он марбут ба коризи «Касаба»-и Гунобод аст.
Ин мадраса аз ёдгориҳои меъмории исломи дар давраи Сафавия аст, ки нишондихандаи арчу мақом ва илму дониш дар ин шаҳр дар замони худ аст, ки ба далели тадриси илми нучум ва афлок дар ин макон ба мадрасаи нучумия низ машҳур аст.
Бо вучуди ин ки чандин сол аз ихтирои он мегузарад, бо ин вучуд ҳанӯз хам ин равиши истифода аз об дар қисмати муҳиме аз рустохо ва манотики маскуни ва кишоварзи ва домдории кишвар маъмул аст ва хатто яке аз аркони аслии кишт дар навохии хушк аст.
Ин ихтироъ ки имруза шуҳрати ҷаҳони пайдо карда баъдхо аз Ирон ба бисёре аз кишварҳои ҷаҳон интикол ёфта ва мавриди истифодаи мардум дар дигар нукоти дунё қарор гирифтааст.
Каноти Касаба яке аз падидаҳои шигифтангези тамаддуни башари аст,ки ба далели азамат аз суе чанбаи устураеро ба худ гирифта ва аз суи дигар таваҷҷухи бисёре аз муаррихон ва пажухишгаронро ба худ ҷалб карда аст.
Каноти касаба аз хафт канали ба хам пайваста шакл гирифта ва дар мачмуъ беш аз 33 ҳазор метр тул дорад, теъдоди чохҳоиу канот худудан ба 470 халқа ва бар асоси баррасиҳои ба амаломада умки модарчохи он байни 280 то 300 метр тахмин зада шудааст.
Бояд арз шавад,ки тулонитарин қаноти ҷаҳон ва амиқтарин «чоҳи модар» дар шаҳристони Гунобод қарор дорад ки таърихи кандани он ба давраи Ҳахоманшиён ва ё қабл аз он мерасад.
Бо ин ихтироъ ки дар навъи худ дар ҷаҳон то кунун беназир будааст, метавон микдори кобили таваҷҷухе аз обҳои зеризаминиро чамъовари кард ва ба сатҳи замин расонд,ки хамонанди чашмаҳои табии оби он дар тамоми тули сол бидуни хеч кумаке аз беруни замин ба сатҳи он чори гардад.
Агар аз диди таърих нигоҳ кунем, мебинем ки борхо дар Шохномаи Фирдавси шоири хамосасарои Ирон аз Гунобод ё Чунобод ёд карда ва ин маконро махали чангҳои Турон ва Ирон донистаанд.
Дар фосилаи на чандон дур ва дар наздикии Мадрасаи илмия Расадхонаи бостоншиноси қарор дорад,ки аз ончо низ дидан намуде Музеи Гунобод вокеъ дар куи шарқи дар махали масчиди чомеъ вокеъ гардида аст.
Донишманди тоҷик Гулшанӣ дар китобаш «Таърихи ҳумоюн», ки соли 1328 ҳиҷрии қамарӣ баробар бо 1910 мелодӣ навишта аст, дар бораи диёри Ванҷ мегӯяд: «Қасабаи Ванҷ ба тарафи шарқии Дарвоз, ба таҳти ақабаи Боми Дунё воқеъ аст ва дар он ҷониб манбаи дарёи Омӯя ва Ҷайҳун ва онро Чашмаи Панҷ мегӯянд, аз қуллаи шомихи кӯҳи Боми Дунё набаъон менамоянд. Аз андак масофат, панҷ чашма ба як ҷо ҷамъ мешавад ва ғарбан ҷараён менамояд ва онро чашмаи Панҷ мегӯянд ва он қасабаро Ванҷ меноманд, ки он муҳаррафи Панҷ аст. Оби аввали наҳри Ҷайҳун ҳамин аст».
Соли 1878 амири Бухоро ба Дарвоз лашкар кашид ва пас аз хиёнати баъзе дарвозиён ба Дарвоз муставлӣ шуд ва Дарвозро бекигарӣ ва Қалъи Хумбро қароргоҳи урдуи манғитиён гардонд.
Ҳанӯз дар оғози асри истехроҷи оҳан ва гудохтани он ва оҳангарӣ яке аз пешаҳои асосии мардуми маҳаллии Ванҷ буд, ки бо ин пеша, манотиқи муҷовирро бо оҳан ва зуғомҳои хоҷагӣ, асбоби кишоварзӣ ва корду шамшер ва дигар аслиҳа таъмин мекарданд.
Дар шимол бо ноҳияи Тавилдара, дар шарқ бо ноҳияи Мурғоб, дар ҷануб бо ноҳияи Рӯшон, дар ғарб бо ноҳияи Дарвози Тоҷикистон ва дар ҷануб бо Ноҳияи Моимаии вилояти Бадахшони Афғонистон ҳаммарз мебошад.
Ванҷ таърихи чандинҳазорсола дорад, ки осори таърихии он то ҳол пойбарҷоянд, аммо касе аз донишмандони таърих ва бостоншиносони тоҷик ба пажӯҳиши ҷиддии ин ганҷинаи таърих домани ҳиммат барназада аст.
Дар асоси Қарори Президиуми КИМи Шӯроҳои ҶШС Тоҷикистон аз 11 августи соли 1937, 43 ноҳияи Ванҷ бо ҳамаи деҳшӯроҳояш: Ванҷ, Водхуд, Рованд, Техарв, Жовуд ва Язгулом расман ба ҳайати ҳудудии ВАБК гузаронида шуд.
Пас аз инқилоби Бухоро дар соли 1920 ва таъсиси Ҷумҳурии Мухтори Шӯравии Тоҷикистон аз оли 1920 то 1924 чун тумони Ванҷ дар ҳайати вилояти Ғарми Ҷумҳури Халқии Шӯравии Бухоро ҷой дошт.
Тибқи Қарори Кумитаи Иҷроияи Марказии ҶШС Тоҷикистон аз 29 майи соли 1933, 46 расман ноҳияи Ванҷ таъсис ёфта, то соли 1937 дар тобеъияти бевоситаи ҷумҳурӣ қарор дошт.
Асҷадӣ аз суханварони номии доираи адабии Ғазнин аст, ки дар радифи Унсурӣ, Фаррухӣ ва Манучеҳрӣ дар таърихи адабиёти классикии форсу тоҷик шуҳрати зиёд дорад.
Лутфалибеки Озар дар тазкираи худ «Оташкада» вайро аз шаҳри Қоин ба қалам додааст, вале ба гуфтаи Халилуллоҳи Халилӣ: — «Гумон меравад, ки қоъинӣ будани он далели восиқе надошта бошад».
Мураттибони китоби «Гулшани адаб» ва профессор Аҳмад Абдуллоев дар асараш — «Адабиёти форсу тоҷик дар нимаи аввали асри ёздаҳ» зодгоҳи ӯро шаҳри Марв донистаанд.
Гумони ғолиб он аст, ки ӯ овони кӯдакӣ, навҷавонӣ ва ҷавонии худро дар зодгоҳаш шаҳри Марви Шоҳиҷаҳон сипарӣ намуда, дар мактабу мадрасаҳои олии он ҷо касби илму дониш кардааст ва чун донишманди варзидаи исломӣ ба камол расидааст.
Дар бораи кадом сол ва бо чӣ тариқ ба дарбори Ғазнавиён роҳ ёфтани Асҷадӣ муаллифони маъхазҳои таърихиву адабӣ маълумоте надодаанд ва танҳо қайд кардаанд, ки ӯ аз суханварони маъруфи дарбори Султон Маҳмуди Ғазнавӣ будааст.
Аз ҷумла Ризоқулихони Ҳидоят дар тазкираи худ дар ин бора чунин гуфтааст: «Дар ҳазрати Султон муъаззаму мукаррам ва боҳурмат, инъомоту силот ёфта ва соҳибсарвату давлат шуда» .
Ношири девони Асҷадӣ, донишманди эронӣ Тоҳирии Шиҳоб дар муқаддимаи он навиштааст: «Устод Асҷадӣ дар тамоми умр ба лаззоти ҷисмонӣ ва муштаҳаёти нафсонӣ алоқаманду роғиб буд ва ҳамеша дар талаби айшу тараб ва лавҳу лаъаб ба сар мебурд ва аз тазаҳҳур ва тазвир рӯйгардон буд» .
Масалан, аз як байти Асҷадӣ бармеояд, ки боре молу зар ва дороии худро аз даст дода, сахт нодор шуда будааст ва дар ин маврид дӯстону рафиқонаш нисбати ӯ камилтифотӣ ва номеҳрубонӣ карда будаанд, бинобар ин, шоир аз бемеҳрӣ ва рафтори нохуби онҳо гилагузорӣ намудааст:
Чуноне ки дар боло қайд кардем, Асҷадӣ суханвари пурмаҳсул ва боистеъдод будааст ва дар раддаи аввали адибони ҳавзаи адабии Ғазнин қарор доштааст, вале муаллифони сарчашмаҳои таърихӣ ва адабӣ миқдори ашъори ӯро ба таври аниқ зикр накардаанд.
Девони ашъори ӯро Давлатшоҳи Самарқандӣ ҳанӯз дар қарни понздаҳи милодӣ надида будааст, ки дар ин бора чунин гуфтааст: «Ва девони Асҷадӣ мутаъориф нест, аммо сухани ӯ дар маҷмӯъаҳо ва расоили фузало мастур ва мазкур аст» .
Мавзӯи ашъораш ҳасби ҳол, танқиди беадолатиҳои замон, васфи маъшуқа, ситоиши баҳору гулу зебоиҳои табиат ва ғайра Асҷадӣ дар қасида пайрави Унсурию Фаррухист.
Ин гуфтаи Забеҳуллоҳи Сафо дурусту эътимодбахш аст ва аз он гувоҳӣ медиҳад, ки Асҷадӣ умри дароз дида, ҳатто дар дарбори Чағрибеки Довуди Салҷуқӣ чун суханвари мадҳиясаро хидмат карда будааст.
Бояд гуфт, ки Асҷадӣ ашъори бисёре аз худ ба ёдгор монда будааст, аммо қисмати зиёдашон дастбурди ҳаводиси рӯзгор шудаанд ва миқдори ками онҳо то замони мо маҳфуз мондаанд.