polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Охири соли 1935 Мамлакатро ба Тошканд барои ширкат дар съезди колхозчиёни зарбдор фиристоданд ва аз онҷо ба Маскав барои ширкат дар мулоқоти роҳбарони давлати шӯравӣ бо беҳтарин колхозчиҳои Тоҷикистону Туркманистон равон карданд.
Дар мулоқоти рӯзи 6-уми декабри соли 1935 дар назди колхозчиёни пешқадам Сталин суханронӣ карда, аз ҷумла гуфт, ки дар Президуми Шӯрои Олии Иттиҳоди Шӯравӣ тасмим гирифта шуд, ки ба ҳамаи ширкаткунандагон орден ва ба ҳамаи колхозҳое, ки намояндагонаш инҷо ҳузур доранд, як адад мошини боркаш туҳфа карда шавад.
Котиби КМ ҳизб Андрей Андреевич Жданов мехоҳад ба Мамлакат эрод бигирад, аммо Иосиф Виссарионович бо даст ишора карда мегӯяд, ки «зарур нест», Сталин мефаҳмад, ки «дада» ба забони тоҷикӣ чӣ маъно дорад, чун ӯ иттилоъ дошт, ки Мамлакат хеле хурд аз падар ятим мондааст.
Мамлакат дар суханронии худ зикр мекунад, ки дар колхозҳои ҳамсоя ӯ ба чандин нафар тарзи пахтачинии худро ёд дод ва онҳо фаъолона имсол нақшаи чинишро барзиёд иҷро карданд, яъне онҳо низ бо даст чиндани пахтаро ёд гирифтанд.
Мамлакат Наҳангова ( 6 апрели соли 1924, Шоҳмансур, Ҷумҳурии Халқии Шӯравии Бухоро — соли 2003, Душанбе, Тоҷикистон) — забоншинос, номзади илмҳои филологӣ , дотсент.
Бороться за то, чтобы в лёгкой атлетике не допускалась никакая дискриминация по половому, расовому, религиозному, политическому или другому несправедливому признаку в какой бы то ни было форме и за то, чтобы все могли заниматься лёгкой атлетикой независимо от своих половых, расовых, политических или религиозных убеждений или каких-то других несоответствий.
Пропагандировать принцип «честной игры» в спорте, в частности, играть роль лидера в борьбе против допинга в лёгкой атлетике и в широком спортивном сообществе, развивать и поддерживать программы обнаружения, сдерживания и воспитания, направленные на уничтожение источника допинга в спорте.
Аз муассисони нашриёти “Авасто” мебошад, ки дар Ҷумҳурии Тоҷикистон нахустин нашриёти хусусист ва он моҳи июли соли 1992 дар шаҳри Истаравшани вилояти Суғд таъсис гардидааст.
“Авасто” баъди ба истиқлоли давлатӣ расидани Ҷумҳурии Тоҷикистон вазифаи пуриқтидортарин нашриёти Иттиҳоди Шӯравӣ “Политиздат”-ро иҷро мекунад ва дар инъикоси мукаммал ва воқеии ҳаёти сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии Тоҷикистони соҳибистиқлол собитқадам буда, аз пайи таблиғи сиёсати дохилӣ ва хориҷии Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад.
Аз декабри соли 2003 то июли соли 2005 дар вазифаҳои сармушовири директор оид ба масъалаҳои ҳуқуқӣ, молиявӣ ва кадрҳо ва сармуҳаррири бахши тоҷикии Агентии миллии иттилоотии Тоҷикистон “Ховар” кор кардааст.
Аз январи соли 2008 то феврали соли 2011 дотсент, мудири кафедраи журналистикаи ТВ ва радиои Донишкадаи давлатии фарҳанг ва санъати Тоҷикистон ба номи М.Турсунзода буд, муддати як сол чун сармутахассис, муҳаррири маҷаллаи “Қонунгузорӣ”-“Законодательство”-и Маркази миллии қонунгузории назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон кор кардааст.
Ба сифати мушовир оид ба масъалаҳои ҳуқуқӣ, ҳимоятгари ҳуқуқ ва адвокат манфиатҳои шахсони воқеӣ ва ҳуқуқиро дар мақомоти ҳифзи ҳуқуқ ва дигар мақомот ҳимоя мекард.
Муаллифи китобҳои “Сиёсати хориҷии Туркманистон дар давраи эҳё” (бо забони русӣ “Внешняя политика Туркменистана в эпоху великого Возрождения”), романҳои “Маскарад”, “Одинаи муосир” ва кинороманҳои “Таърихи ишқи абадӣ. бо фироқ дар муддати 16 сол” , “Тақдири дигар” ва “Ғараз” мебошад.
Соли 1949 дар қисми ҷанубии майдон рамзи ҷумҳурӣ — сайера-колонна бо нишони ҶШС Тоҷикистон ва дар соли 1961 дар самти ғарбии майдон, муҷассамаи В. И. Ленин бо минбари ҳукуматӣ сохта шуд.
Мувофиқи нақшаи генералии шаҳри Душанбе (меъморон: В. Бугаев, И. Головина, Ф. Сайфиддинов, О. Васильева, Н. Ульянова, муҳандис А. Соин) майдон бо минтақаи сабз оро дода шуда буд, ки ба дарёи Душанбе бояд мепайваст.
Баъди ба даст овардани истиқлоли Ҷумҳурии Тоҷикистон дар ҷои муҷассамаи В. И. Ленин аввал муҷассамаи шоири бузурги Шарқ Фирдавсӣ гузошта шуд ва майдон номи «Озодӣ»-ро гирифт.
Аз рӯи нақшаи генералии шаҳри Душанбе солҳои 1966 ва 1983 (меъморон: В. Бугаев, И. Головина, Ф. Сайфиддинов, О. Васильева, Н. Улянова, муҳандис А. Соин) майдон бо минтақаи сабз оро дода шуда буд, ки ба дарёи Душанбе бояд мепайваст.
Ансамбли монументалии дар майдони «Дӯстӣ» бунёдгардида, ба муносибати таҷлили 1100 — солагии Давлати Сомониён, номи «Муҷтамаи ёдгории оштии миллӣ ва эҳёи Тоҷикистон»-ро гирифтааст.
“Устоди бузурги сухани бадеӣ” , “Образ, санъат ва маҳорат “ , “Андешаҳои гирди шеър” , “Машъали даврон” , “Замон ва сухан” , “Поэтикаи шеъри “Ба В.И. Ленин”” , “Сухане аз маҳорат” , “Шоири навовар” ва ғ.
рисолаҳои доир ба адабиётшиносии Атоуллоҳ Маҳмуди Ҳусайнӣ “Бадоеъ-ус-саноеъ” ва Ҳусайни Воизи Кошифӣ “Бадоеъ-ул-афкор фӣ саноеъ-ил-ашъор”-ро бо пешгуфтору тавзеҳот ба табъ расонидааст.
Дар тақриз ва мақолаю рисолаҳои ӯ масъалаҳои мухталифи таърихи адабиёт ва адабиётшиносии тоҷик аз қабили афкори назариявию эстетикии суханварони асримиёнагии форс-тоҷик, робитаҳои адабӣ, эҷодиёти адибони советии тоҷик, масъалаҳои назариявии адабиётшиносии муосир ва илми бадеъ таҳлилу таҳқиқ шудаанд.
Мақолаҳои “Сайре дар бӯстони ҳикмат” , “Ду нишони шеъри олӣ” , “Ҳаёти иҷтимоӣ ва тасвири шоирона” , “Хоҷа Ҳофиз ва Темури Ланг” , “Ёдгори муфид ва ҷомеъ” , “Мафҳуми “қасида” дар сарчашмаҳои назариявии асрҳои -” , “Радифи як шоҳасар” , “Қофия: пайдоиш ва арзиш” ва ғ.
Пас аз фурупошии Иттиҳоди Шӯравӣ ва оғози ҷанги таҳмилӣ дар соли 1992 маҷбур ба тарки Тоҷикистон шуд ва аз соли 1993 то соли 2009 дар Эрон басар бурд.
Раҳим Мусулмониёни Қубодиёнӣ 21 январи 1936 дар деҳаи Ёбузи ноҳияи Қубодиён, вилояти Хатлони Ҷумҳурии Тоҷикистон, дар оилаи деҳқон таваллуд шудааст.
эҷодкорӣ ва қувваи тасаввури баланде доранд ва аз ин тариқ барои ҳар масъала роҳи ҳал пайдо мекунанд; ҳа­во­дис ва таҷрибаҳоро ба равишҳои ғайримаъмул шарҳ ме­диҳанд;
Кӯдакони нобиға дар баробари доштани истеъдоди барҷаста ба амалкардҳои олӣ қо­дир ҳастанд ва дар риштаҳои математика, физика, му­си­қӣ, шоҳмот ва ғайра маҳорати фавқулода нишон медиҳанд.
Кӯдакони нобиға ба устодони кордидаву мутахассис эҳтиёҷ доранд, то ки роҳҳои пуршитоби рушди зеҳнӣ, отифӣ ва иҷти­моии ононро бифаҳманд ва битавонанд ба ниёзҳои ғайри­маъ­мулии онҳо посухи муносибе диҳанд.
Бузургтарин масъала барои кӯдакони нобиға, бахусус дар солҳои нахусти мактабхонӣ ин аст, ки онҳо нисбат ба синнашон бештар медонанд ва ҳамин амр сабаби аз ҷониби ҳам­со­ло­ни худ таҳти фишор қарор гирифтани онҳо мегардад.
«Таджикистан на пороге тысячелетий: реализация национальных интересов на международной арене» («Тоҷикистон дар остонаи ҳазорсолаҳо: Татбиқи амалии манфиатҳои миллӣ дар арсаи байналмилалӣ»); «Внешняя политика Республики Таджикистан на современном этапе» ;
«Авасто» баъди ба истиқлоли давлатӣ расидани Ҷумҳурии Тоҷикистон вазифаи пуриқтидортарин нашриёти Иттиҳоди Шӯравӣ «Политиздат»-ро иҷро мекунад ва дар инъикоси мукаммал ва воқеии ҳаёти сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии Ҷумҳурии Тоҷикистон соҳибистиқлол собитқадам буда, аз пайи таблиғи сиёсати дохилӣ ва хориҷии Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад.
Нашриёти «Авасто» — дар миқёси Ҷумҳурии Тоҷикистон нахустин нашриёти хусусист, ки моҳи июли соли 1992 дар шаҳри Истаравшани вилояти Суғд аз ҷониби шаҳрванд Ориёфар Толиб Сангинзода таъсис гардидааст.
Дар ин давра бузургтарин осори адабии туркизабон дар Осиёи Миёна пайдо шуд: «Дониши пурарзиш» -и Юсуф Баласагунӣ, «Девон» -и Аҳмад Ясавӣ, «Тӯҳфаҳои Ҳақ» -и Аҳмад Ягнакӣ.
Дар ҳуҷҷатҳои ҳуқуқии амир Насруллоҳ бо забони ӯзбакӣ навиштаҷот мавҷуд буд: Абул Музаффар ва-л-мансур Амир Насруллоҳ баҳодур султон сузумиз .
Тон-ябгу-ҳоқон ислоҳоти маъмуриро анҷом дод ва намояндагони худ - тудунҳоро - дар вилоятҳо, аз ҷумла дар Суғд, барои нигоҳубин ва назорати ҷамъоварии хироҷҳо таъйин кард.
Фурудгоҳ ва истгоҳи роҳи оҳани Китоб мавҷуд аст, ки дар соли 1959 ҳамчун воҳиди мустақили ноҳияи Шаҳрисабзро қатъ гардид ва ба шаҳри Шаҳрисабз дохил шудааст.
Ҷанговарони бодиянишини ӯзбек дар хидмати Темур буданд, масалан, маъхазҳо дар бораи ҷанговарони ӯзбек дар соли 1366 дар Қаршӣ ва инчунин дар байни бекҳо , ки дар хидмати Темур буданд, хабар медиҳанд.
Дар вақти ҳуҷуми арабҳо, водии Қашқадарё ва алахусус Кеш маркази ҳаракати озодихоҳии зиддиарабӣ ва зиддиисломӣ бо роҳбарии Муқанна буд, ки дар таърих бо номи "Шӯриши сафедҷомагон" маъруф аст.
Соли 1336, дар деҳаи Хоҷа-Илғори канори Шаҳрисабз, Амир Темур таваллуд шудааст, ки баъдтар яке аз бузургтарин ва пурқудраттарин империяҳои замони худро, ки аз Анатулии Шарқӣ то шарқи Ҳиндустон тул кашидааст, ба вуҷуд овард.
Қабилаи қадимаи туркҳо халаҷӣҳо буданд, ки дар аввали асрҳои миёна дар ТахористонТахористон - қаламравҳои муосири ҷануби Ӯзбекистон, Тоҷикистон ва шимоли Афғонистон зиндагӣ мекарданд .
20 август — Шаби 19 август соати 21:05 ба вақти маҳаллии Бразилия дар Варзишгоҳи олимпии шаҳри Рио-де-Жанейрои Бразилия мусобиқоти ниҳоӣ шурӯъ шуд ва варзишгари Тоҷикистон Дилшод Назаров гурзро ба масофаи 78,68 метр ҳаво дод ва аз ҳама рақибонаш пеш гузашт ва сазовори унвони чемпиони бозиҳои олимпӣ ва медали тилои Бозиҳои олимпӣ гардид.
24 август — Имрӯз Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон бо аҳли зиё, намояндагони соҳаҳои гуногуни ҳаёти ҷомеа ва ҷавонони фаъолу ташаббускор дар ноҳияи Ёвон дар вазъияти мутантан роҳи оҳани Душанбе-Қурғонтеппа-Кӯлобро расман мавриди баҳрабардорӣ қарор доданд.
Ин амал бо пешниҳоди қарори суди яке аз ноҳияҳои вилояти Астрахани Русия барои дар ВП русӣ нашр намудани мақолаи "Чарас" ки таркибаш аз ингредиенти нашъаовар иборат аст, амалӣ гашта буд.
25 август — Дар хиёбони марказии шаҳри Душанбе вақти бегоҳӣ машқҳои роҳпаймоии ҳайати ҷузъу томҳои вазоратҳои қудратии ҷумҳурӣ барои гузаронидани паради ҳарбӣ ба муносибати таҷлили 25-солагии Истиқлоли давлатии Тоҷикистон 9 сентябр - сар шуд.
Умуман, дар паради пешистода тахминан 50 ҳазор нафар хизматчиёни идораҳо ва донишҷуён ҷалб карда шудаанд, ки аз моҳи июл то ҳоло дар стадионҳои пойтахт машқ карда истодаанд.
26 август — Бо Фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 22 августи соли 2016 Дилшод Назаров барои саҳми намоён дар рушди варзиш ва дастоварди бузурги варзишӣ дар Бозиҳои ХХХ – тобистонаи олимпии Рио-де-Жанейро -2016 бо мукофоти давлатӣ Ордени Шараф дараҷаи сарфароз гардонида шуд.
Ҳамчунин дар ин рӯз Эмомалӣ Раҳмон ба Дилшод Назаров 300 000 сомонӣ тақдим намуд, ки бо Амри Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 24-уми августи соли 2016 аз ҳисоби Фонди захиравии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ҷудо гардидааст.
29 август — Дар Қасри миллат Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон ба истиқболи 25 - умин солгарди Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон гурӯҳи калони кормандони касбу кори гуногунро, ки дар фаъолияти худ ба дастовардҳои намоён ноил гардидаанд, бо мукофотҳои давлатӣ, рутбаҳои баланди низомию махсус ва ҷоизаҳои давлатӣ сарфароз гардонид.
Баъди марги Нодиршоҳи Афшор пешвоёни қабилаи абдолӣ дар мазори Шери Сурхи Қандаҳор ҷирга ороста, аз миёни як идда довталабони тоҷу тахт Аҳмадшоҳи Дуррониро баргузиданд.
Аҳмадшоҳи Дурронӣ баробари муттаҳид намудани қабилаҳои парокандаи афғон Калот, Ғазнӣ, Кобул, Пешоварро тобеъ намуд, соли 1750 Балуҷистон, 1753 Кашмиру Панҷоб, 1755 Хуросонро зери итоати худ даровард, дар шимоли Балх, Қундуз, Маймана, Шибурғону Бадахшонро забт кард, ки қаблан мулкҳои Аморати Бухоро маҳсуб мешуданд.
Аҳмадшоҳи Дурронӣ давлати азиме бо масоҳати 2 млн км мураббаъ барпо намуд, ки ғайр аз афғонҳо инчунин тоҷикон, ҳазораҳо, балуҷҳо, ӯзбекҳо ва дигар халқу қабилаҳоро фаро меги­рифт, миёни онҳо дуррониҳо соҳиби нуфузу имтиёзи хос буданд.
Пойтахти аввалаи Аҳмадшоҳи Дурронӣ – Қандаҳор ободу зебо гардида, дар ин ҷо иморати бисёр сохта шуд, ки намунаи онҳо мақбараи Аҳмадшоҳи Дурронӣ мазори «Хиркоми муборак» ҳоло ҳам побарҷост.
Зарубин соли 1924 дар як мақолаи худ беш аз сӣ калимаи аз ин забон гирдовардаи худро дарҷ намуда, зикр кардааст, ки дар водии Ванҷ, ки имрӯз яке аз лаҳҷаҳои кӯҳистонии тоҷикӣ ривоҷ дорад, мардум изҳор доштаанд, ки ниёконашон ба забони дигаре такаллум мекардаанд.
Ӯ ҳамчунин таъкид доштааст, ки дар соли 1915 дар ин ҷо ҳанӯз пирамардоне мезистанд, ки забони волидонашонро фаромӯш накарда буданд ва чанд калимаеро аз ин забон, ки дар хотир доштанд, ба ӯ гуфтаанд.
Снесарев, ки худ забоншиноси касбӣ набуд, зикр кардааст, ки «дар водии Язгулом ва дар қисмати болооби Ванҷ мардум ба яке аз лаҳҷаҳои забони шуғнонӣ такаллум мекунанд».
Бо иттико ба маводи луғавии бозмондаи забони ванҷии куҳан ва ҳамчунин бо таваҷҷуҳ ба мавқеи ҷуғрофии водии Ванҷ метавон ҳадс зад, ки он забоне наздик ба забони язгуломӣ будааст ва зоҳиран тавофути сохтории он аз забонҳои гурӯҳи шуғнӣ-рӯшонӣ аз ҳадди тафовутҳои сохтории забони язгуломӣ аз забонҳои машмули ин гурӯҳ бештар набудааст.
Мавзӯи тақсиму баррасии торҳо, усули ҳосил намудани нағмаҳои мусиқӣ аз дастонҳо буда, муаллиф тартиби воқеъшавии тору пардаҳоро дар мисоли таркиботи торию пардавии сози уд таҳқиқ намуда, нақшаи онро овардааст.
Ин усули таҳлилии Урмавӣ дар «Китобу-л-адвор» идомаи мантиқию таърихии пешиниён буда, дар бисёр ҳолот вобаста ба таҳаввулоти ҳунарӣ ба натоиҷи нав дастёб шудааст.
Дар фасли саввум Урмавӣ, баёни идомаи тавсифи нағмаҳо буда, ин ҷо фосилаҳо ва ду навъи он мулоиму мунофарат , усули эҷоди онҳо таҳқиқ шуда, тафсири муалли-фи «Китобу-л-адвор» фаннию мушаххас аст.
«Китобу-л-адвор» («Китоб-ал-адвор фи маърифатин нағам ва ал-адвор», «Китоб-ал-ад-вор-фи-л-мусиқӣ», «Ал-адвор», «Адвор»), соли таълифаш 1252, Бағдод, арабизабон, асари машҳури Сафиуддин Абӯлмӯъмини Урмавӣ , аз муҳимтарин таълифоти назарии му-сиқии а. 13 дар таърихи тамаддуни мардумони Шарқи Миёна, Наздик аст.
«Китобу-л-адвор» аз муқаддима, 15-фасл ва хотима таркиб ёфта, дар муқаддима мақсади таълифи он баҳра бардоштани аҳли ҳунар аз таркиботи ил-мию амалии мусиқӣ буда, инчунин асарро Сафиуддин Абӯлмӯъмини Урмавӣ бо маслиҳати Насируддини Тӯсӣ нигоштааст.
Аз ин рӯ, агар дар матни китоб тағйирҳое рух диҳад ва матолиби ҷадид бар он афзуда ва ё коста шавад, барои мушаххас кардани он чоп иборатҳои «вироиши дуюм», «вироиши сеюм». ба кор меравад.
Виростор, аз ин самт, бояд аз нигоҳи хонандагон китобро вироиш кунад; ҷумлаҳои сангинро сабук кунад ва бибинад, ки оё хонанда оё метавонад ба роҳатӣ онҳоро бифаҳмад ё на.
Агар дар ин масир муваффақ шуда бошад ва матни мавриди назар аз диди нигоришӣ чунон тағйир ёфта бошад, ки хонандаи огоҳ ҳар матлаб аз онро бо як бор хондан бифаҳмад ва маҷбур набошад, баъд аз хондаи ҳар матлаб ба ибтидои он баргард, виростории хубе иҷро шудааст.
«Оростан» ба маънии «ороиш кардан, ороиш додан» аз ҳамин реша бо афзудани пешванди «*-» сохта шуда , «перостан» ба маънии «костану кам кардан барои хубиву зебоӣ» бо афзудани пешванди «*-» ва «виростан» бо афзудани пешванди феълии «*-» .
Ин «*-» сифати мафъулӣ аз моддаи замони гузаштаи «*-» аст, ки бо гузашти замон «» гашта ва он вожаҳо низ «», «» ва «» гаштаанд ва «ороя», «пероя» ва «вироста» аз онҳо боз мондаанд.
Ба вироиши фаннӣ дурустнависии вожаҳо, риояти якмаромии расмулхат дар матн, аломат­гузорӣ, тан­зи­ми ҷадвалҳо , нақшаҳо , пайнавишт ё замима, бахш­бандӣ ва фасл­бан­дии китоб, ихтисораҳо, ададнависӣ ва формула­на­висӣ, сар­саф­ҳа ва зерсафҳа, танзими феҳристи матолиб, танзими феҳристи маъхаз ё китобнома ва муто­биқати он бо дохили матн ва амсоли ин дохил мешавад.
Вироиши забонӣ ё адабӣ шомили истифода аз вожаву ибо­ратҳои муносиб, танзими истилоҳот, ислоҳи ҷумлаҳо тиб­қи меъёрҳои дастури забон, таваҷҷуҳ ба расоӣ ва шевоии ҷум­ла­ҳо, рафъи носозгориҳои маъноиву мантиқии ҷу­м­ла­ҳо, таваҷҷуҳ ба асосу замони феълҳо, истифода аз ҷумла­ҳои кӯтоҳ, барчидани ҳар ҳашв ва ғайра аст.
Усули вироиш аз перостани навишта аз норасоиҳову хатоҳои илмӣ ё забонӣ ва танзими мабоҳиси он бар пояи мантиқи қавӣ ва ислоҳи хатоҳои вожагонию дастурӣ бар асоси меъёрҳои забон ва дар ташхиси дуруст аз нодуруст иборат аст, ба тавре ки навишта пас аз вироиш ҳич гуна хатои илмӣ ё забонӣ ва ҳич гуна беназмиву ошуфтагиву норасоӣ надошта бошад ва ҳич нуктае, ки хилофи меъёрҳои пазируфташудаи он забон аст, дар он мушоҳада нашавад.
Дар ин кор, яъне як навишта аз ҷиҳатҳои гуногун тавассути виростор бозбинӣ мешавад ва ин бозбинии он вироиш ном дорад, ки ба анҷоми он матн эҳёи дубора ёфта, ба он тозагӣ дода мешавад.
Вироиш, виростан (аз паҳлавии «виростан» – пешванди ба маънои дур аз ҳам ва ҷудо; ва – назму тартиб, яъне «перостан» ва «оростан»; арабии он – «таҳрир») — як матни навишториро аз лиҳози расмулхат, иншо, муҳтаво, забон, диққат, назм, оростагӣ, риъояти аломатҳои нигоришӣ, риъояти нуктаҳои дастурӣ ва имлоиву нигоришӣ, бозбинӣ, баррасӣ ва барои интишор омода кардан.
Дар вироиш усулан риъояи чунин принсипҳо ҳатмист: тасҳеҳи саҳву иштибоҳот, ки аз муаллифи матн сар задааст; ба таври возеҳу дақиқ тасвият кардани матн; санҷидани рақамҳову далелҳои маводд ва поккории дастхатт аз ғалатҳо; бартараф кардани ҳар гуна носуфтагиву муғлақии забони мантиқи навиштор; матни аслро ба таври фаннӣ такмил кардан.
Табиати мамнӯъгоҳ аз мавзеъҳои зебои сабзпуш иборат буда, дар байни ду шохоби пуртуғёни дарёи Кофарниҳон - Сорбою Сардаи Миёна ва пасту баландиҳо чой гирифтааст.
Олами гуногуни набототу ҳайвонот, ҷамоаҳо, популятсияҳо ва намудҳои нодиру камёфт, инчунин дар ҳолати муътадил қарор доштани мавзеъҳои ҷангалзор, чаманзори зебо ва намудҳои нодири растанй ва ҳайвонҳо ба ҳусни мамнӯъгоҳ ҳусн зам мекунанд.
гулмоҳию лаккамоҳй, моҳии белбинй, дар тахтасангҳою хокрезаҳо, сангрезаҳою хокҳои мулоиму рангоранг микдори зиёди сусмор, агамаи куҳй, сангпушту хорпушт, морҳои афъй, печон, кобра ва гурза, камчинмор зиндагй мекунанд.
Мамнӯъгоҳи «Ромит» чун мамнуъгоҳи куҳии ҷангалдор намудҳои зиёди паррандагон, аз ҷумла, булбул, саъба, момочурғотак, соч, мусича, тазарв, гунҷишки хонагй, кабк, кабки дарй, кабутар ва намудҳои зоғҳоро ба оғуши худ гирифтааст.
Ҷамоаҳои зиёди дарахтй, буттагй, ки дар дигар каламрави ҷумҳурӣ кам дучор мешаванд ё тамоман вуҷуд надоранд дар мамнӯъгоҳи «Ромит» муътадил сабзиш дошта, ба онҳо челонзор, фарқзор, ангатзор, беду булутзор ва албатта бодомзору чормағззор мансубанд.
Дар сатҳи муътадил дар куху кухпорахо намудҳои зиёди рустаниҳои гизой, аз ҷумла торон, чукрӣ, сунбул, зира, чойкаҳак, савсан, холмон, намудҳои гуногуни пиёз ва ғайра месабзанд.
Масоҳати калони мамнӯъгоҳро то баландии 2800 м дарёву адирҳо, ҷамоаҳои туту гелос, себу биҳй, зардолую олуи ёбоӣ ишгол карда, инчунин рустаниҳои доруворй, аз ҷумла, пудина, кифгули калон, тугмагул, зардкаҳак, сапали шутур, мураккабгул, ишим, камол низ кам нестанд.
Низоми интихоботи мажоритарии аксарияти мутлақ - тарзи муайянкунии натиҷаи овоздиҳӣ, ки дар он барои гирифтани ваколатнома аксарияти мутлақи овозҳо, яъне миқдоре, ки ақаллан як овоз аз шумораи умумии интихобкунандагон дар ҳавзаи мазкур зиёд бошад .
Бартарии ин низом ғайр аз осонии баҳисобгирии натиҷаи овоздиҳӣ боз дар он аст, ки номзади интихобшуда ё рӯйхати номзадҳо аксарияти мутлақи интихобкунандагонро намояндагӣ мекунанд.
Овози интихобкунандагони ба номзадҳои «Б», «В» ва «Г» дода ва муқобили номзади «А» овоз дода, дар маҷмӯъ 24 998 яъне ҳамагӣ 4 овоз кам аз «А», аз ҳамин ҳавза беэътибор монда, гум мешавад.
Яке аз роҳҳои такмили ин низом ҷорӣ кардани овоздиҳии такрорӣ аст, ки барои иштирок дар он ба ду номзад ё ду рӯйхати дар даври аввал аз ҳама зиёд овозгирифта иҷозат дода мешавад, ё ки дар ин даври интихобот қоидаи низоми дигари интихобот ба кор бурда мешавад.
Дар рафти омодагӣ ба Бозиҳои Осиёи Мар­казӣ пой­га­ҷойи ҳашт­хаттаи варзишгоҳ ва ҷойи ҷаҳидану партоби диску найзаву гурз бо резини сурхранг — эластур пӯшо­ни­да шуд.
Ҳам­чу­нин дар варзишгоҳ Мак­таби ҷумҳуриявии маҳорати олии варзишӣ оид ба футбол; Мактаби ҷум­ҳу­риявии ма­ҳо­рати олии варзишӣ оид ба варзиши сабук; Мактаби ҷум­­ҳурия­вии ма­ҳорати олии варзишӣ оид ба намудҳои зимистона; Мактаби ҷум­ҳурия­вии маҳорати олии вар­зи­шӣ оид ба риштаҳои ама­лӣ; Мактаби варзишии кӯдакону наврасони шаҳр оид ба варзиши сабук, Клу­би футболи «Истиқлол» ва Федератсияи футболи шаҳри Душанбе бозиҳои вар­зи­шӣ ва машқу тамрин мекунанд.
Дар ҳудуди Варзишгоҳи марказии Тоҷикистон инчунин ҳавзи шиноварии ҷумҳуриявӣ , Қасри теннис , ҳуҷраҳои алоҳидаи хидматрасон, толори «Зӯрхона» , меҳмонхонаи «Варзиш» , толори тӯби дастӣ барои 2000 ҷойи нишаст, қасри солимгардонии «Тоҷварз» иборат аз 2 майдони кушоди теннисбозӣ ва 4 толори обутобдиҳии бадан, 4 майдони кушоди теннисбозӣ , маъмуриятҳои мактабҳои варзишии кӯдакону ҷавонон оид ба теннис, футбол, куштӣ, варзиши сабук, шиноварӣ, намудҳои зимистонии варзиш ҷойгир шудаанд.
Муҳимаш он, ки муаллиф дар ҷараёни тафсири таркиботи назарии мусиқӣ назари мусиқидонони ҳиндиро дар иртибот ба шарҳи мусиқӣ оварда ва дар заминаи он ба тафсири мушаххас дастёб шуда, ин усули шарҳи мураккаботи созу овозро дар боби аввал идома, моҳияти илмии маҷмӯи мусиқии устодонаи ҳиндӣ на фақат дар зимни тавсифи маъмул, инчунин барои эътимодмандии усули таҳлилиаш муаллифи «Канзу-л-мусиқӣ» аз порчаҳои назмию насрии мусиқидон рисолаҳои доир ба «Дувоздаҳмақом» таҳлилу баррасии таркиботи ин шохаи муҳими созию овозии мусиқии ҳиндӣ буда, , ихтирооти мусиқии Амир Хусрав, Наяк Гупол ва дигарон дар иртибот ба дарку усули эҷоду иҷрои рогниҳо қаламдод шудаанд.
Канзу-л-мусиқӣ, нусхаи қаламии Девони Ҳинд, 2257; Шуур А. Мероси мусиқии ҳиндӣ ба забони дарӣ, Торонто, 2004; Аъзамӣ, Доктор Шаъиб, Форсӣ адаб бе аҳд салотин Туғлуқ, Лакҳнав, 1985; . , .1, , 1903; Ансорӣ, Доктор Нурулҳасан, Форсӣ адаб бе аҳд Аврангзеб, Деҳлӣ, 1969; Эн-циклопедияи адабиёт ва санъати тоҷик, ҷ.1, Душ.
«Канзу-л-мусиқӣ» аз муқаддима ва се боб таркиб ёфта, дар дебоча тавсиф мусиқӣ бо такяи тавзеҳи манобеи хаттии мусиқии то замони муаллиф, бо баъзе натиҷагириҳои тоза корбаст шудааст.
«Канзу-л-мусиқӣ» — настаълиқи хоно, ба забони форсӣ-тоҷикӣ, муаллифаш номаълум, дар замони Муҳаммадшоҳ ) нигошта шуда, ба номи Муъзизхон эҳдо гардидааст.
Пас аз инқилоби Бухоро дар соли 1920 ва таъсиси Ҷумҳурии Мухтори Шӯравии Сотсиалистии Тоҷикистон Қубодиён бахше аз вилояти Қурғонтеппа гардид ки то соли 1929 вуҷуд дошт.
Дар шимол бо ноҳияи Рӯдакӣ, дар шарқ — бо ноҳияи Дӯстӣ, дар ғарб — бо ноҳияи Шаҳритӯс аз ноҳияҳои вилояти Хатлон ва дар ҷануб — бо ноҳияи Қалъаи Зол аз ноҳияҳои Вилояти Қундузи Афғонистон ҳаммарз аст.
Маркази ин ноҳия шаҳраки Қубодиён аст, ки дар канори рӯди Кофурниҳон, шохоби рости рӯди Панҷ, 94 км ҷанубу ғарбтар аз Бохтар ва 2 км дуртар аз истгоҳи роҳи оҳан ҷой дорад.
Ин ноҳия 27 октябри соли 1939 дар бахше аз вилояти Сталинобод дар Ҷумҳурии Шӯравии Сосиалистии Тоҷикистон таъсис ёфта ва дар солҳои 1930—1970 ба ёди Анастас Микоян, яке аз раҳбарони шӯравӣ, ноҳияи Микоянобод номида мешуд.
Гурӯҳи забонҳои шуғнонӣ –рушонӣ асосан дар соҳили дарёи Панҷ дар қаламрави Тоҷикистон ва Афғонистон густариш ёфтааст ва забонҳои ин гурӯҳ ба ҳамдигар қаробату шабоҳати зиёд доранд.
Ин ибораи англисӣ бештар мувозӣ кардан ва баробарии салоҳияти мақомоти давлатиро дар назар дорад, ки дар он яке аз онҳо қобил аст, ки амали шитобкоронаи беасоси дигареро пешгирӣ намояд.
Суди конститутсионӣ ваколатдор аст, ки конститутсионӣ будани ҳар як қонунро тафтиш намояд, вале ин салоҳиятро беҳудуд истифода карда наметавонад, чунки ин корро фақат бо муроҷиати шахсону мақомоти конститутсия ваколатдоркарда оғоз карда метавонад.
Парлумон метавонад ба Ҳукумат изҳори нобоварӣ намояд, ки ба истеъфои он сабаб мегардад, вале Ҳукумат низ дар навбати худ бо дастгирии сарвари давлат метавонад парлумонро пароканда намояд.
Ҳуқуқи конститутсионӣ ба низоми боздорӣ ва мутақобила дар муносибати шохаи ҳокимияти қонунгузорӣ ва иҷроия, равшантар гӯем ба муносибати Ҳукумат - парлумон ва Президент - Хукумат эътибори махсус медиҳад.
Конститутсияи ҶТ с.1994 таҷзияи ҳокимияти давлатиро яке аз асосҳои сохтори давлатӣ эълон намуда, онро бо чанд чораҳои боздорию мутақобилаи дар боло нишондодашуда возеҳ намуд (ниг. ба Боздорӣ, Изҳори боварӣ, Низоми дупалатагӣ, Парокандагии парлумон).
Директори Агентии назорати давлатии молиявӣ ва мубориза бо коррупсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон , президенти Федератсияи футболи Тоҷикистон, яке аз муассисон ва молики дастаи футболи «Истиқлол»-и Душанбе.
Маълумоташ олӣ буда, соли 2008 Донишгоҳи давлатии миллии Тоҷикистонро бо ихтисоси иқтисодиёти ҷаҳон, соли 2011 Академияи хидмати давлатии назди Президенти Федератсияи Русияро бо ихтисоси идоракунии давлатӣ ва соли 2014 Академияи Вазорати корҳои дохилии Ҷумҳурии Тоҷикистонро бо ихтисоси ҳуқуқшинос хатм кардааст.
Фаъолияти кориашро соли 2006 ба ҳайси сармутахассиси шуъбаи ҳамкорӣ бо созмони умумии савдои Вазорати рушди иқтисод ва савдои Ҷумҳурии Тоҷикистон оғоз намуда, солҳои 2009—2011 дар вазифаи сардори Раёсати дастгирии соҳибкории Кумитаи давлатии сармоягузорӣ ва идораи амволи давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон кор кардааст.