polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Муаллим, муаллими калон ва мудири кафедраи такомули нутқи шифоҳӣ ва хаттии Донишкадаи давлатии омӯзгории шаҳри Кӯлоб , Мудири кафедраи курси амалии забони русии Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ.
Р. Салимов солҳои 2008 -2010 дар доираи ҳамкориҳои Донишгоҳи славянии Русияву Тоҷикистон ва Донишгоҳи давлатии лингвистии Москва ба ҳайси муаллими забони тоҷикӣ дар факултети тарҷумони донишгоҳи номбурда фаъолият бурда дар таълифи маводҳои таълимӣ – методӣ Барои Донишгоҳи Созмони Ҳамкории Шанхай бо ҳамроиҳии олимони Қазоқистон, Қирғизистон, Ӯзбекистон, Русия, Чин иштирок кардааст.
Масалан, мувофиқи Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи афв» аз 29 августи 2001 ба муносибати даҳумин солгарди Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон аз ҷазои маҳрум сохтан аз озодӣ сарфи назар аз муҳлати ҷазои таъйиншуда, инчунин ба ҷазоҳои бо маҳрум сохтан аз озодӣ новобаста чан­дин ҳазор маҳкумшуда озод карда шуд .
Мувофиқи банди 27 моддаи 69 Конститутсия -и ҶТ Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳуқуқи ҳалли бахшиши ҷазоро дорад, ки он хислати фардӣ дошта, нисбат ба шахси муайян татбиқ мегардад.
Тибқи моддаи 59 Конститутсия -и ҶТ лоиҳаи қонун дар бораи авфи умумӣ аз тарафи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ба Маҷлиси намояндагон пешниҳод карда мешавад.
Ма­қомоти дахлдор бояд дар вақти эълон намудани авфи умумӣ нисбат ба шахсони алоҳида санадҳои зеринро қабул кунанд: қарор ва таъйинот оид ба қатъи парвандаи ҷиноя­тӣ, инчунин қатъ намудани ҳукми айбдоркунӣ вобаста ба озод намудани гунаҳкор аз ҷавобгарии ҷи­ноятӣ, таъйиноти суди зинаи дуюм оид ба қатъи парвандаи ҷиноятӣ, қарори мақомоте, ки маҳкумшуда дар он ҷо ҷазо­ро адо мекунад, оид ба озод намудан аз адои ҷазо ва ғайра
Мувофиқи банди 2 моддаи 82 Кодекси Ҷиноятии Ҷумҳурии Тоҷикистон бо санади авф шахси ҷиноятсодирнамуда метавонад аз ҷавобгарии ҷиноятӣ озод карда шавад ва шахси барои ҷиноят маҳкумшуда ҳам аз адои ҷазои асосӣ ва ҳам аз адои ҷазои иловагӣ тамоман ё қисман халос гардад, ё қисми ҷазои адонакардаи ӯ ихтисор шуда, ё ба ҷазои сабуктар иваз, ё доғи судияш бардошта шавад.
Авф — бахшидан, аз гуноҳи касе гузаштан), — дар ҳуқуқ тамоман ё қисман аз ҷазо озод намудани шахсоне, ки ҷиноят содир кардаанд, кам кардани муҳлати ҷазо ё ба ҷазои нисбатан сабук иваз кардани ҷазои муқарраркардаи суд, инчунин бардоштани доғи судӣ аз касоне, ки пеш маҳкум шуда, муҳлати ҷазоро адо кардаанд.
Тибқи қонун авф нисбат ба шахсоне, ки ҷинояти вазнин ва махсусан вазнин содир кардаанд, якчанд бор бо маҳрум сохтан аз озодӣ маҳкум шудаанд ва ҳангоми адои ҷазо тартиботи дохилии муассисаи иҷрои ҷазоро даға­лона вайрон кардаанд, татбиқ намегардад.
Тоҷикистон: саҳифаҳои таърихи кишвари куҳан (солнома, шахсиятҳои таърихӣ, давлатҳо, номгузориҳои таърихӣ-ҷуғрофӣ, ёдгориҳои бостонӣ, харитаҳо).
Солҳои 1996—2002 дар Донишгоҳи давлатии тиббии Тоҷикистон ба номи Абӯалӣ Ибни Сино аввал муаллими калон ва баъдтар дотсенти кафедраи таъриху фарҳанги халқи тоҷик шуда кор мекард.
Шуҳрат Саъдиев (Саъдиев Шуҳрат Самарович; 8 ноябри соли 1954; Душанбе; ҶШС Тоҷикистон, ИҶШС) — муаррихи шӯравӣ ва тоҷик, номзади илмҳои таърих, дотсент.
Пас аз хатми факултети забон ва адабиёти руси Донишкадаи давлатии педагогии Душанбе ба сифати омӯзгор дар мактаби таҳсилоти миёнаи умумии 6-и ноҳияи Фархор ба фаъолият шурӯъ намуда, баъдан то ба вазифаҳои масъули муовини вазири маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон расидааст.
тадқиқотҳои зиёде ба сомон расонида фишурдаи маърӯзаҳо ва мақолаҳои илмиаш дар маҷмуаҳои илмӣ ва илмию методӣ дар ҷумҳурӣ ва Русия ба табъ расидаанд.
Абдуҷаббор Сатторов (23 майи 1946, Данғара, вилояти Кӯлоб, ҶШС Тоҷикистон — 2 майи 2013, Душанбе, Тоҷикистон) — таърихшинос, номзади илмҳои таърих , Корманди шоистаи Тоҷикистон , Узви пайвастаи Академияи илмҳои иҷтимоиву педагогии Федератсияи Русия .
Хусусияти асосии бошишгоҳҳои Маданияти Ҳисор ғафсии қабати археологӣ аст, ки то ба 2,5 м мерасад, оташдонҳо нимдоираанд ва деворҳои онҳо аз сангҳои хурду калон сохта шудаанд.
Иттифоқи қабилаҳоеро, ки Маданияти Ҳисорро офаридаанд, иттиҳоди этникӣ ҳисобидан мумкин аст, зеро аз ёдгориҳои Ҷайтун ва маданияти Калтаманор ба андозае фарқ дорад.
Дар замони Истиқлоли Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки чоряк аср аз он сипарӣ шуд, боз сурудҳо дар васфи Ватан, Истиқлолият, Парчами миллӣ, Ваҳдат, Артиши миллӣ ва ҳ.
сурудҳои маросими тӯйи арӯсӣ «Шаҳ муборак», «Сартарошон», «Саршӯён», «Арӯсбаророн», «Ёр-ёр», «Туёна», ҳамчунин «Сад доғ», «Духтари ҳиротӣ», «Зарагул», «Усмаш намехом», «Сабзак», «Шоҳдухтар», «Акрамҷон», «Суманак», «Аз Қаратоғ омадем» имрӯз ҳам маълуманд, суруда мешаванд.
Аз рӯи мазмуну мундариҷа бошад, онҳо иҷтимоӣ, лирикӣ, инқилобӣ, сиёсӣ ва гимнӣ буда, аз ҷиҳати сохт: яковоза ва бисёровоза, яккасароӣ ва хорсароӣ.
Вале дар Европа, дар а. С.-и композиторӣ , яке аз жанрҳои пешоҳанг гардид (Ф. Шуберт, Р. Шуман, И. Брамс, Г. Берлиоз, Ш. Гуно, А. Алябев, М. Глинка ва ғайра).
Баъди панҷ соли кор дар комбинати мазкур, соли 1976, донишҷӯи факултаи филологияи Институти давлатии педагогии Ленинобод шудааст ва таҳсил дар донишгоҳи олӣ ба фаъолияти эҷодии ӯ таъсири мусбат расондааст.
Солҳои донишҷӯӣ дар курс-конфаронсҳои ҷумҳуриявии адибони ҷавон ширкат варзида, аз маслиҳату машварати устод Лоиқ Шералӣ, Бозор Собир, Сайидалӣ Маъмур, Камол Насрулло, Фарзона ва диг.
Барои офаридани панҷ филми мустанад дар бораи ҳаёт ва маҳсули эҷоди Аминҷон Шукӯҳӣ, Боймуҳаммад Ниёзӣ, Муҳиддин Аминзода ва Озод Аминзода сазовори Ҷоизаи ба номи Камоли Хуҷандӣ гардидааст.
Очеркномаҳои ӯ «Диловарони Ёва» ва «Ӯ аввалин буд» аз қаҳрамонию шуҷоати зодагони деҳаи Ёва дар солҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ ва маҳсули кору ҷустуҷӯҳои пурсамари олими зардолушинос Аҳмадҷон Пӯлодов нақл мекунанд.
Қонунгузории амалкунанда муқаррар кардааст, ки суд адолати судиро таввасути баррасии парвандаҳои гражданӣ, ҷиноятӣ, иқтисодӣ ва маъмурӣ дар ҷаласаҳои судӣ амалӣ мегардонад.
Аз ин хотир, адолати судӣ дар маънои аслиаш аз ҷониби суд татбиқ намудани меъёрҳои ҳуқуқӣ нисбат ба баҳсҳо ва масъалаҳои дигари ҳуқуқӣ аз рӯи парвандаҳои конститутсионӣ, гражданӣ, ҷиноятӣ, хоҷагӣ ва маъмурӣ дар мачлисҳои судӣ мебошад.
Соли 1993 бо таъсиси додани шӯрои доктории яккаратина дар заминаи шӯрои махсусгардонидашудаи ҳимояи рисолаҳои номзадии соҳаи педагогикаи умумии назди Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ рисолаи худро бо номи «Асосҳои илмию методии таълими синтаксиси забони тоҷикӣ дар мактаби миёна» ҳимоя намуда, ба унвони дараҷаи илмии доктори илмҳои педагогӣ комёб мешавад.
Соли 1995 шӯрои олимони Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ доктори илмҳои педагогӣ С. Шербоевро ба вазифаи мудири кафедраи методикаи таълими забон ва адабиёти тоҷик таъйин намуд, ки ин вазифа 17 сол ба уҳдаи ӯ буд Хизматҳои дар ҷодаи таълиму тарбияи донишҷӯён ва дар инкишофи илми методикаи таълими забони тоҷикӣ ба субут расонидаи С. Шербоев ба назар гирифта шӯрои олимони Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ ӯро соли 2000 ба унвони илмии профессори кафедраи методикаи таълими забон ва адабиёти тоҷик пешниҳод намуд, ин амал аз 28.03.2001 бо қарори Вазорати маорифи Федератсияи Россия ба ҳукми қонун дароварда шудааст.
Ин аст, ки аз 30 марти соли 2004 тамоми хидматҳои профессор С. Шербоевро ба инобат гирифта, дар Академияи таҳсилоти Тоҷикистон аз тариқи озмун ва райъдиҳии пинҳонӣ ӯро ба ҳайси узви вобастаи Академияи таҳсилоти Тоҷикистон интихоб менамоянд.
Тайи солҳои 1967—1980 дар ноҳияи Рӯдакӣ ва дар шаҳри Душанбе дар вазифаи муаллими забон ва адабиёт, ҷонишини директор оид ба таълим ва дар Донишкадаи такмили ихтисоси муаллимони шаҳри Душанбе ба ҳайси мудири кабинети забон ва адабиёти тоҷик фаъолият варзида, ҳамчунин, дар ин давра, солҳои 1971—1974, дар аспирантураи ғоибонаи назди ДДонишкадаи давлатии педагогии Тоҷикистон ба номи Т. Г. Шевченко аз рӯи ихтисоси забоншиносии тоҷик таҳсил намудааст.
Ӯ 16 майи соли 1985 таҳти роҳбарии профессор М. Исматуллоев рисолаи илмиашро дар мавзӯи «Хабарҳои феълӣ дар забони адабии ҳозираи тоҷик» бомуваффақият дифоъ намуда, ба гирифтани дараҷаи илмии номзади илмҳои филологӣ ноил гардид.
Нахустин китоби дарсии «Методикаи таълими забони тоҷикӣ» аз тарафи мутахассисони соҳа хуб пазируфта шуд, то ҳол доир ба он 8 тақризи мусбат — мақола дар матбуоти даврӣ ба чоп расид.
Саидов тайи солҳои 2009—2010 ба таълифи нахустин китоби дарсии «Практикуми забони тоҷикӣ» машғул шуда, ниҳоят, онро ба ҳайси китоби дарсии донишҷӯёни мактабҳои олӣ нашр намудаанд.
Аз ду рӯйдоди бузурги ҳамосаӣ дар рӯзгори қадими Ҳинд яке лашкаркашии Рама ба Сейлон барои баргардондани ҳамсараш Сита ва дигаре достони рақобати ду гурӯҳ аз хонадони шоҳӣ – Пандвон ва Курвон барои ба даст овардани қудрат мебошад.
Аз ҳамаи таҷассумҳои Вишну ба сурати дигар худоён – Арҷуна, Нараяна, Васудева, Санкаршона таҷассуми ӯро дар қолаби Кришна писандидатар ва мақсади аслии онро куштани деве бо номи Капса медонанд.
Кришна, ки дар пайкари Вишну даромадааст, чунин мегӯяд: «Тарки олам ва пардохтан ба амал ҳар ду ба наҷоти ғоӣ боис мешавад, аммо пардохтан ба аъмоле, ки бар уҳдаи ҳар кас аст, аз ин ду писандидатар мебошад».
Вишну дар ибтидои ҳазораи якуми мелод дар шакли худои чаҳордаста ва дар дастонаш қурс , садаф, гурз ва нилуфар, дар гарданаш санги қиматбаҳо , дар сари синааш гесӯ тасвир шудааст.
Аксарият дар ҳуқуқи конститутсионӣ — шумораи иштирокчиёни ҷараёни қабули қарори дастаҷамъӣ, ки мувофиқ омадани мавқеъ ва мазмуни қарори қабулшударо дар ниҳоят муайян мекунад.
Дар ҳуқуқи конститутсионӣ қоидаест, ки «қарорро аксарият қабул мекунад» ва хусусан дар интихоботи парлумонӣ ва президентӣ, раъйпурсӣ, фаъолияти мақомоти қонунгузорӣ, намояндагӣ, қарори мақомоти судӣ, ки дар маҷлисҳои умумӣ қабул мешаванд ва ғ.
Аҳамияти аксариятро барои қабули қарорҳо ба эътибор гирифта, ҳуқуки конститутсионӣ равшан муайян мекунад, ки дар ҳар як ҳолат аксарият бояд чӣ гуна бошад - нисбӣ, том ё мутлақ ва тартиби муайян кардани чунин аксарият чӣ хел аст.
ки аз шумораи якчанд номзадҳо каси интихобшуда ё ки аз шумораи чандин қарори пешниҳодшуда фақат ҳамон қарор қабулшуда ба ҳисоб меравад, ки нисбат ба дигарон зиёд овоз гирифта бошад.
Ин усул дар интихоботи низоми мажоритарии аксарияти нисбӣ, дар баъзе мамлакатхо дар раъйпурсӣ ва дар вакти овоздиҳӣ оид ба лоиҳаи қонун дар парлумон ба кор бурда мешавад.
Лоиҳаи Конститутсияи ҶТсоли 1994, ки ба раъйпурсӣ пешниҳод шуда буд, бояд бо овози аксарияти томи дар раъйпурсӣ иштирокдошта қабул мешуд, чунин аксарият дар маҷмӯъ таъмин гардида буд.
Барои қоидаи аксарияти нисбӣ ё томро истифода кардан дар бисёр ҳолатҳо адади муайяни иштирокчиён - кворум зарур аст, ки фақат дар ҳолати ҳузур доштани онҳо ба қабули қарор шурӯъ кардан мумкин аст.
Аксарияти мутлақ одатан барои бартараф кардани эроди Президент нисбат ба қонун ё қисме аз он, дар ҳолати ҷонибдорӣ наёфтани қонуни аз тарафи палатаи поёнӣ қабулшуда аз ҷониби палатаи болоӣ ба кор бурда мешавад.
Дар ҶТ қонунҳои конститутсионӣ бо тарафдории на камтар аз се ду ҳиссаи шумораи умумии вакилони Маҷлиси намояндагон қабул мегарданд ва Маҷлиси миллӣ бо тарафдории на камтар аз се ду ҳиссаи аъзои худ ҷонибдорӣ мекунад.
Ҳангоми баррасии қонуни аз тарафи Президенти ҶТ баргардондашуда, ки онро пештар Маҷлиси намояндагон бо аз се ду ҳиссаи овозҳо қабул намуда буд, Маҷлиси миллӣ ва Маҷлиси намояндагон онро такроран бо аксарияти на камтар аз се ду ҳиссаи овозҳо тарафдорӣ мекунад.
Ҳуқуқи конститутсионӣ зери ибораи «аксарияти парлумонӣ» самтҳои дигари дар фаъолияти парпумон ба кор бурдани аксариятро дар назар дорад, масалан, ҳуқуқи ҳизби сиёсии дар интихобот ба аксарияти овозҳо ноилгашта ба ташкили ҳукумат ва ғайра.
Ба ақидаи Муҳаммад Ҳусайни Шерозӣ, бодиринг ҷисмро тоза ва сард мекунад, барои меъдаи гарм ва илтиҳоби масона муфид аст, шикамро нарм месозад, пешоб ва санги гурдаю масонаро меронад.
Модарони ширхорадор низ бояд ҳангоми истеъмоли бодиринг эҳтиёт бошанд, зеро бисёр моддаҳои таркиби он ба шири сина мегузаранд ва имкон дорад, ки кӯдакро дарунрав кунанд.
“Ҳоло ҳам, - қайд карда буд Ф. Энгелс, - дар аксарияти мамлакатҳои аврупоӣ хурофоти халқӣ дар бораи он ки оташи муъҷизаовар. фақат ба воситаи соиш афрӯхта мешавад, вуҷуд дорад”
Дар «Авесто» оташро панҷ гуна мешуморанд, ному чибуди онҳо дар “Ясно”, инчунин дар "Бундаҳишн” гӯфта шудааст. Ҳар як гунаи оташ перомуни равшани корбарии худро дорад. Гирем, оташи "берези-саваҳ" - дар оташкадаҳо асту дар рӯзгори вижа ба кор меравад; воҳуфрийона - оташест, ки дар тани мардуму ҷонварон аст; урвазншта - оташест, ки дар рустаниҳо ниҳон аст; вазншта - оташи абр асту вопасинаш спаништ аст, ки дар Гарудмон дар пеши Аҳуро Маздо медурахшад.
Донишманди машҳури инглис Ҷеймс Ҷорҷ Фрэзер дар бахшҳои ҷудогонаи яке аз китобҳои машҳури худ таҳти унвони «Шохаи тилоӣ» ба таври муфассал дар бораи эҳтироми мардум ба Оташ ва ҷашни оташ дар кишварҳои аврупоӣ ва дигар мамлакатҳо сухан мегӯяд.
Дар Бухоро бо қувваҳои зиддишӯравии Осиёи Миёна ва мамолики хориҷ забон як карда, бо мақсади таъсис додани империяи «Туркияи Бузурги Султонӣ», «Турони бузург» ва «Давлати ягонаи турк» қотеъона талош намуд.
Баъди муҳосираи Душанбе 22 марти 1922 амири собиқи Бухоро Олимхон Анварпошшоро сарфармондеҳи нерӯҳои аксулинқилобӣ таъйин намуд, ки сабаби норозигии сардори босмачиёни маҳаллӣ Иброҳимбеки лақай гардид.
Ӯ мехост бо ин роҳ қувваҳои зиддишӯравии хориҷӣ ва дастаҳои босмачиёни дохилиро муттаҳид намуда, ба мақсади ниҳоии худ ноил гардад, вале Артиши Сурх бо ёрии меҳнаткашони маҳаллӣ нақшаҳои Анварпошшоро барбод доданд.
Исмоил Анвар, маъруф ба Анварпошшо ё Анварбой — сиёсатмадор ва низомии турк, генерал, яке аз сарварони ҳизби «Иттиҳод ва тараққӣ»-и ҷавонтуркон, иштирокчии Инқилоби соли 1908 ва табаддулоти давлатии апрели 1913-и ҷавонтуркон дар Туркия.
Дар Юнони қадим, Итолиё бошаҳои ионӣ, дорӣ ва коринфӣ роиҷ буданд, дар Ҳиндустон бошаҳо дар сурати Шер ва нилуфар, дар Мисри қадим ба шакли нилуфар оро меёфтанд.
Ҷӯи Раззоқ, ки дар гузашта аз назди Қалъа ҷорӣ мешуд, аз нав эҳё гардида, бо сангҳои аз дарёи Вахш оварда оро дода шуда, шилдирроси оби ҷӯйбор ва бозии оби фаввораҳо чун мусиқии форам ва гӯшнавоз ба кас ҳаловат мебахшад.
Хиёбони байни Қалъаи Хуҷанд ва дарёи Сир тӯл мекашад, ки сутунҳои баланди чун қандил ороёфтаи барқ ва нахлҳою сарвҳои чун қомати зебосанамҳо бовиқор ба он ҳусни беҳамто бахшида, то мақбараи намодии Камоли Хучандӣ мебаранд.
Дар хонаи Камол чор хуми калон ҳаст, ки дар яке гандум, дар дигараш шолӣ, дар севумӣ равған ва дар ҷаҳорумин об гузошта мешавад, ки ин ба зарурати захира кардани озуқаворӣ ишорат мекунад ва ин анъанаи аз рӯзгори бостон то имрӯз расидаи мардуми соҳибтамаддуни тоҷик аст.
Боғи фарҳангӣ-фароғатии ба номи Камоли Хуҷандӣ дар рӯ ба рӯи Театри мазҳака ва мусиқии Камоли Хуҷандӣ ва Осорхонаи таърихии вилояти Суғд бунёд гардидааст.
Дар оромгоҳи рамзии Камоли Хуҷандӣ, ки бо гузашти садсолаҳо пас аз дунёро дар ғарибиҳо падрӯд гуфтани ин шоиру орифи ғазалсаро дар зодгоҳаш бунёд ёфтааст, аз ҷониби пешвои миллат мушти хоке рехта шуд, ки аз марқади воқеии ӯ аз шаҳри Табрези Эрон оварда шудааст.
Вурудгоҳ — дарвозаи даромадгоҳи боғро дар рӯ ба рӯи Театри давлатии мазҳакаи мусиқии ба номи Камоли Хуҷандӣ, аз паҳлӯи Осорхонаи таърихии вилояти Суғд оғоз намудаанд, ки хеле барҳаво буда, чун идомаи Осорхона ва девори қалъа қомат афрохтааст.
Дар тарафи рости дарвозаи боғи Камоли Хуҷандӣ пештар меҳвари сангине сохта шуда буду акнун дар он ҷо гирифтааст, ки асосаш аз мармари сиёҳи чаҳоркунҷа иборат буда, аз нуҳ қисмат иборат аст ва ба нуҳ самт ишорат мекунад, ки аз мармари сафед аст.
Дар ҳудуди боғ пайкараи навбунёди Камоли Хуҷандӣ бардошта шудааст, ки аз 6 тонна метали биринҷӣ сохта шуда ва атрофаш бо сангҳои хорои маҳаллӣ оро дода шудааст.
Дар сохтмони хонаи асримиёнагии Камоли Хуҷандӣ се гурӯҳ устоҳои ватанӣ, аз ҷумла кандакорони болои чӯбу гач, наққошону рассомон, бурёбофон ва дигар ҳунармандон давоми як сол кор кардаанд.
Боғи навсозишудаи фарҳангӣ-фароғатии ба номи Камоли Хуҷандӣ бо пайкараи ӯ, мақбара ва хонаю чорбоғи рамзии ин шоири ширинкаломи тоҷик, ки оромгоҳи воқеияш дар шаҳри Табрези Ҷумҳурии Исломии Эрон қарор дорад, дар шаҳри Хуҷанд 21 марти соли 2015 ифтитоҳ ёфт.
Барои ҳар як рӯзадор суннат (он корҳое, ки гуфтаанд, ё кардаанд ё рӯзагир додан расули Акрам Муҳаммади Мустафо салолоҳу алайҳи ва ссалам) ин аст, ки пеш аз субҳ дамидан чизе бихӯрад ва баъд аз хӯрдан ба зикри Худо ва ё Қуръонхонӣ машғул шавад.
Одатан бояд кӯшиш намояд, ки дар рӯзҳои рамазон Қуръон зиёдтар бихонад ва рӯзҳоро фақат бо беҳудагардӣ бо хоби зиёд нагузаронад ва дар вақти рӯзаро кушадан яъне баъди фурӯ рафтани офтоб чи дархосте, ки дорад аз Худо ба дуъо талаб намояд ва баъд бо дуъои махсус рӯзаашро бо мева ё бо об ё бо намак кушода каме бихӯрад то меъдааш ором гирифтан, баъд ба намози шомро адо кардан машғул гардад.
Ва аз ҷумла суннат аст, ки дар шабҳои рамазон баъд аз намози хуфтан намози таробеҳ хонда шавад ва ин намозест, ки иборат аз 20-ракаат буда ва чаҳор ракаати хонда мешавад ва баъд аз ҳар чаҳор ракааат ба миқдори ин чаҳор ракаат нишастан низ аз рӯи адаб аст.
Чун, ки расули Худо се рӯзи рамазонро чунин намоз хондан ва аз тарси он, ки ба умматон воҷиб яъне зарур гардад, ки ба сабаби нахондани гунаҳгор шаванд дигар дар масҷид нахондан, ва баъд аз Дунё дар гузаштани паёмбари гиромӣ ин намозро ҳар шаби рамазон дар масҷид мехондагӣ шуданд ва мо низ ҳар шаби рамазон намози таробеҳ мехонем ва онҳое, ки имконият доранд, ҳамаи Қуръонро дар даруни намози таробеҳ хатме кунанд зеро савобаҳои зиёде дорад.
Ва аз баракатҳои рамазон ин аст, ки Худованд дар шаби 27-уми рамазон ки "шаби қадр" ном дорад Қуръонро ба мо фиристодааст ва ҳар касе шаби қадро ба намозу зикри Худо бедор гузаронад савоби ҳазор моҳи тоату ибодатро ноил мешавад.
Инчунин дар рамазон пеш аз он, ки тамом шавад ва намози иди рамазон хонда шавад барои ҳар шахсе, ки камбағал набошад воҷиб яъне зарур аст, ки миқдори 1,6 кг гандум аз сари ҳар як шахс ё пули он гандумро аз ҷониби худаш ва аз ҷониби зану фарзандонаш ба камбағалону бенавоёну мӯҳтоҷон садақа кунад
Ва аввалан бояд қабули қайд аст, ки ҳар мусулмон рӯзаро ҳамчун ибодат яъне хос барои бандагӣ кардани Худованд ба ҷой оварад, на ба хотири он,ки саломатиаш хуб шавад ва ё ин ки шуғли дӯстдоштааш бошад зеро ин ки мо мусулмонҳо фармудаҳои Худовандро бояд ба ҷо оварем, хоҳ дар он фоидаро бубинем хоҳ набинем ба мо зарур аст, ки иҷро созем, чун, ки аҳли мо бандагон аз бисёр чизҳои, ки фармудаи Худованд аст, ки моро халқ кардааст кӯтоҳи мекунанд ва ба ҳикмати асоси он расида наметавонанд.
Ва аммо заноне, ки ҳомиладоранд ва ё кӯдаки ширмехӯрдагӣ дошта бошанд агар ба худашон ва ё ба кӯдакашон хавфи зарарро ҳис кунанд ба инҳо ҳам рӯзаро хӯрдан иҷозат мебошад.
Дар бораи вақти Рӯза ҳаминро гуфтани ҳастем, ки рӯзаро дар моҳи рамазон, ки яке аз 12-моҳи солшумории ҳиҷрӣ қамарӣ мебошад ва мо ки медонем солшумории ҳиҷри қамарӣ аз 354 рӯзу 11 соат иборат буда аз солшумории ҳиҷрии шамсӣ 10 рӯзу 21 соат кӯтоҳтар аст, ва саду се соли қамарӣ ба сад соли шамсӣ рост меояд.
Рӯза ногирифтан иҷозат аст барои бемороне, ки духтурони ҳақиқӣ тавсият додаанд, ки Рӯза гирифтан ба саломатии эшон зарар мерасонанд ва инчунин барои аз ақл бегонагон ва мусофирон ва заноне, ки хуни ҳаиз дидаанд ва ё хуни баёд аз таваллуди кӯдак "нифос" дидаанд, ба инҳо Рӯза гирифтан тамоман иҷозат нест.
Рӯза дар забони арабӣ ба калимаи "савм" омадааст ва савм дар луғат ба маънои боз истоданан аст аз тамоми корҳои ношоиста бинобар ҳамин ҳар як рӯзадоро зарур аст, ки худро аз тамоми корҳое, ки дар дини ислом манъ карда шудааст ё нохуш пиндошта шудааст боз истод.
Капитан Васильев, ки ба ин кишвар ташриф овардааст, низ навиштааст, ки тамоми майдони Қаротегин тақрибан 9,800 метри мураббаъ аст, дар водии Сурхоб ва ҳавзаҳои он аз тақрибан 2000 метри мураббаъаш ҷойгир аст, ки 1/5 аз тамоми масоҳати бекигарӣ аст ва боқимонда майдон, яъне 4/5, онро кӯҳҳо ишғол мекунанд .
Ба ҳудуди ҷамоат 11 деҳа дохил мешавад: Дурбат, Турдибобо, Ҷавонон, Манзар, Хоҷасидиқ, Ниёгон , Турдиқишлоқ, Дӯстӣ, Ангурзор ва Тиргарон.
Ҷамоат аз ҷануб бо Ҷамоати Ҳисор ва ҷанубу шарқ Шарора, аз шарқ бо Ҷамоати Деҳқонобод ва Ҷамоати Алмосӣ, ғарбу ҷануб бо ноҳияи Рӯдакӣ ҳамсарҳад мебошад.
Номгӯи молу мулки якҷояи зану шавҳар, ки дар Кодекси оилаи Ҷумҳурии Тоҷикистон пешбинӣ шудааст, махдуд нест, чунки ба он намудҳои дигари молу мулк низ дохил шуданаш мумкин аст, ки қонунгузории ҷорӣ пешбинӣ кардааст.
Дар мавриди набудани никоҳи расмӣ ва мавҷудияти муносибатҳои никоҳи воқен, яъне зиндагии якҷояи марду зан новобаста аз тӯлонӣ будани он асоси ҳуқуқиро роҷеъ ба молу мулки муштарак ташкил намедиҳад.
Молу мулки якҷояи зану шавҳар аз маблағҳои пулӣ, амволи манқул - автомашинаҳои тамғаҳои гуногун, дигар воситаҳои нақлиёт, амволи ғайриманқул - хонаҳои истиқоматӣ, иморатҳо, мебели хона ва монанди онҳо, қоғазҳои қиматнок, вомбаргҳо , барот , чек, сертификати бонкӣ, коносамент ва ғайра, саҳмияҳо – саҳмияҳои одӣ ва имтиёзнок, пай ва ғайра иборат аст.
Минбаъд дар ҷараёни никоҳ молу мулки якҷоя бадастовардашуда, ки қонунгузории ҷумҳурӣ пешбинӣ намудааст, амволи муштараки зану шавҳар ба шумор меравад ва амволе, ки зану шавҳар дар давраи ҳамзистӣ ҷамъ овардаанд, моликияти умумии онҳо ҳисобида мешавад .
Кодекси оилаи Ҷумҳурии Тоҷикистон, ғайр аз ин муайян намудани низоми ҳуқуқии молу мулки якҷояи зану шавҳар, инчунин муносибатҳои ба моликияти ҳар кадоме аз зану шавҳар алоқаманд, вазъи ҳуқуқии молу
Кодекси оилаи Ҷумҳурии Тоҷикистон ба сарчашмаҳои молумулкии ҳамсарон: аз фаъолияти меҳнатӣ - музди меҳнат, аз фаъолияти соҳибкорӣ, интеллектуалӣ - даромад, инчунин ёрдампулиҳо ва дигар пардохтҳои пулиро дохил намудааст.
Мутахассиси ҷавонро дар мамлакат эҳтиром мекарданд: вай бо роҳбарии устодаш Владимир Иванович Цулай як томи олимони ҷавонро ба воя расонд, ки онҳо навъҳои беҳтарини лиму — Мейер, Вилла Франка ва Лунария, афлесун — Гамлин, Сухуми ва Неаполитан, грейпфрут Юбилейный, мандарин Клементин дар тамоми Тоҷикистон парвариш ва паҳн карданд.
Дар соли 1973 асосан бо ҷидду ҷаҳди олимони Стансияи минтақавии таҷрибавии Вахш дар РСС Точикистон ҳосили рекордии лиму — 6 миллион дона меваи ин лимуи нодири тоҷикон руёнда шуд.
Убайдулло Эшонқулов соли 1959 ба аспирантураи Институти илмӣ-тадқиқотии кишоварзии Тоҷикистон дохил шуда, баъдан барои дарёфти унвони илмии номзади илмҳои кишоварзӣ «Траншейная культура апельсина на Юге Таджикистана» рисолаи илмӣ омода кардааст.
Дар хароба боқимондаҳои биноҳои маъмурию манзилӣ ва бозёфтҳои ашёи давраи Ҳахоманишиён, суғду эллинӣ, кушонӣ, ҳайтолиён ва туркҳо ҳафр шудаанд.
Ҳоло омӯзиши бостоншиносии Афросиёбро ҳайати экспедитсияи Институти бостоншиносии АИ Ҷумҳурии Ӯзбекистон ва Фаронса давом медиҳанд, ки дар он олимони ӯзбек Я.
Осори шаҳри атиқа дар мавзеъҳои гуногуни Афросиёб мушоҳида гардидааст ва онро ба Мароқанди муаллифони юнонӣ, ки дар тасвири лаҳзаи муборизаи шиддатноки суғдиён бо Искандари Мақдунӣ борҳо ёдоварӣ намудаанд, айният медиҳанд.
Дар Афросиёб вайронаи хонаҳои истиқоматӣ ёфт шуданд, ки дар дохилашон зарфҳои нафиси кулолӣ — соғарҳои поядор, ҷому гулдон, коса ва хумҳои азимҷусса ба даст омаданд.
Аз бозёфтҳо пайконҳои оҳанин, ғӯлаҳои сангин, зарфҳои сафолии сурхчатоб, лавозими мукотибот, ки аз устухонанд, порчаи зарфи хатдор , ангуштаринмуҳр ва амсоли инҳоро метавон ном бурд.
Мувофиқи маълумоти маъхазҳо дар асри шаҳр хеле ободу хуррам ва серодам буд, хиёбонҳои шаҳр бо муҷассамаҳои кандакорӣ оро ёфта, ҳавзҳои сершумори он дар гармо ҳаловат мебахшиданд.
Лашкари муғул аввал ҷӯйи Арзизро вайрон карда, аҳолии шаҳрро бе об гузоштанд ва пасон шаҳрро ишғол намуда, девори муҳофизатӣ ва дарвозаҳояшро ба хок яксон карда, шаҳрро оташ заданд.
Манзараи ташрифоти тантанавӣ, қабули сафирон аз тарафи ихшид Ваҳуман, лаҳзаи шикор ва инъикоси офатҳои табиӣ аз намунаҳои беҳтарини расмҳои рӯйи девори қаср буда, аз маҳорати баланди санъати сабки суғдии наққошӣ гувоҳӣ медиҳанд.
Ҳангоми шарҳу тафсири амр унсурҳои исломӣ бо таълимоти Юнони Қадим омехта шудаанд, вале азбаски муродифи юнонии он маълум нест, бо эҳтимоли қавӣ метавон гуфт, ки ақидаҳои гуногун оид ба фармоиши Илоҳӣ аввал дар олами Ислом ба миён омада бошанд.
Дар «Равзат-ут-таслим» ё «Тасаввурот»-и Насируддини Тусӣ амри илоҳӣ дар аввалин силсилаи маротиби равонӣ ҷой дорад, ки баъди он нафс, ваҳм ва эҳсосот меоянд.
Аз рӯи баъзе ақидаҳо дар Қуръон амр гоҳо ба халқ муқобил аст, яъне амр офаридани ҷавҳарҳои рӯҳӣ ё худи ин ҷавҳарҳо буда, халқ маънои офаридани ҷавҳарҳои моддӣ ё худи ин ҷавҳарҳоро дорад.
Дар ҳуқуқи асосии муосир амр санади ҳуқуқии мақомоти ҳокимияти иҷроия, ки дар доираи салоҳияти мақомоти мазкур содиршуда, барои шахсони дар амр муайяншуда эътибори ҳатмӣ дорад, эътироф шудааст.