polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ба пиндори ӯ, шеъри беҳтарин ҳамонест, ки аз воқеият сарчашма мегирад: «Ҷаҳон бузургу пурсарват аст, ҳаёт низ басо рангоранг аст ва барои офаридани шеър дар он ваҷҳи муносиб басанда мебошад. Вале ҳама гуна шеър бояд ба муносибат -е гуфта шавад, яъне, ҷавҳару маводди онро воқеият ташкил диҳад. Воқеот барои он шакли оммавию шеърӣ мегиранд, ки шоир онҳоро ташхис медиҳад. Ҳамаи шеърҳои ман ба муносибате гуфта шуда, аз воқеият ибтидо мегиранд, аз ин рӯ дорои замина мебошанд; ман ҳаргиз шеъри хаёлию бофта намегӯям».
Мероси бузурги Гёте, ба ғайр аз таълифоти адабӣ, осори марбут ба улуми табиатшиносиро дар бар мегиранд; асарҳои ӯ оид ба морфологияи ҳайвоноту рустаниҳо , минералогия, акустика ва оптика аҳаммияти худро гум накардаанд.
Ҳамчунин, дар ин миён, маълумоти азим дар заминаи донишҳои гуногун — пизишкӣ, гиёҳшиносӣ, маъдан, зисту сохторшиносӣ, инчунин фалсафа, хоса, назарияи ваҳдати вуҷуди Спинозаро гирд оварда буд, ки вайро ҳамчун донишманди ҷомеашинос низ муаррифӣ намуд.
Гёте чун нобиғаи илму адаб пиромуни ҷабҳаҳои мухталифи рӯзгори инсону донистаниҳои олами атрофи он осори зиёди реалистӣ, романтикӣ, классикию рамзие дар камоли беназири нависандагӣ таълиф намуд, ки ба иттифоқи назари муҳаққиқон, аз ҷумлаи падидаҳои нодири адабиёти ҷаҳонӣ ва ганҷинаи арзишҳои бадеии инсониятанд.
Мазҳари «асри тилоӣ»-и ҳикмату адаби олмонӣ, яке аз мардони бузурги фарҳангии асри ва Аврупо (дар қатори Шекспир дар Англия, Ҳугу дар Фаронса ва Донте дар Итолиё ҳамчун чаҳор рукни адабиёти Аврупо шинохта мешавад) ва яке аз афроди барҷастаи адабиёти ҷаҳон.
Бо вуҷуди ин, ба гуфтаи мушоҳидаи Ал-Мукаддасӣ, "кӯчаҳо ифлос, хонҳо бетартиб, ҳаммомҳо нопок, дӯконҳо бад ва деворҳо каҷукилеб Дар бозор сабзавоти камшумор барои хӯрок ва ҳезум буд, даромади ночиз ва нархҳо баланд буданд "
Таҳти нахустин ҳокимони араб Марв шаҳри асосии Хуросон буд ва Нишопур пас аз интиқол ёфтани пойтахт аз ҷониби Абдуллоҳ ибни Тоҳир аҳамият пайдо кард ва он то ҳуҷуми муғулҳо мақомашро нигоҳ дошта буд.
Падар — рассом, академики Фарҳангистоин ҳунари Санкт-Петербург Леонид Осипович Пастернак ва модар — пиёнунавоз Розалия Исидоровна Пастернак , дар соли 1889, як сол қабл аз таваллуди писарашон аз Одесса ба Маскав нкӯч бастанд.
Соли 1955 румони «Доктор Живаго»-ро ба поён расонд, ки се сол баъдаш Ҷоизаи Нобели адабиётро ба даст овард ва пас аз он тавассути ҳукумати шӯравӣ ва теъдоде аз ҳамкоронаш мавриди озору азият ва таъқиб қарор гирифт ва дар натиҷа маҷбур ба чашмпӯшӣ аз ҷоиза шуд.
пешакӣ, дар замони осоишта, ба нақша гирифтан ва гузаронидани чорабиниҳои мудофиаи гражданӣ оид ба омода сохтани аҳолӣ ва қаламрави Тоҷикистон баҳри ҳимоя ҳангоми сар задани амалиётҳои ҷангӣ ва баланд бардоштани устувории фаъолияти соҳаҳои иқтисодиёт дар замони ҷанг;
таъсис додан ва дар ҳолати омодагии доимӣ нигоҳ доштани мақомотҳои идора, қувва ва воситаҳои мудофиаи гражданӣ, системаи идора, алоқа ва огаҳкунӣ, барои иҷрои вазифаҳо дар замони ҷанг;
ташкил, омода сохтан ва дар ҳолати омодагии доимӣ нигоҳ доштани қисмҳои ҳарбӣ ва ҷузъу томҳои зудамали қушунҳои мудофиаи гражданӣ, сохторҳои наҷотдиҳӣ ва нерӯҳои ғайриҳарбии мудофиаи гражданӣ баҳри иҷрои вазифаҳо оид ба ҳифзи аҳолӣ, иқтисодиёт ва ҳудуди Тоҷикистон дар замони ҷанг;
анҷом додани назорати давлатӣ ба риоя намудани талаботҳои муҳандисӣ-техникии мудофиаи гражданӣ ҳангоми таҳияи лоиҳаҳои сохтмони иншоотҳо, биноҳои маъмурӣ, истиқоматӣ ва ба истифода додани онҳо;
ҷойгиронӣ ва эвакуатсияи аҳолӣ аз шаҳрҳои ба гурӯҳи мудофиаии гражданӣ мансубдонисташуда ва дигар маҳалҳои аҳолинишини дорои иншоотҳои махсусан муҳим, инчунин аз минтақаҳои таҳти таҳдиди зериобмонӣ қарордошта ва ноҳияҳои наздисарҳадӣ ба маҳалҳои бехатар;
таъминоти аввалиндараҷаи аҳолии дар натиҷаи амалиётҳои ҷангӣ зарардида, аз он ҷумла бр хидматрасонии тиббӣ, таъминот бо ҷои зист ва дидани чораҳои дигари зарурӣ;
таҳия ва амалӣ намудани чораҳо баҳри нигоҳ доштани иншоотҳое, ки барои фаъолияти устувори иқтисодиёт ва зисту зиндагонии аҳолӣ, ки дар ҳолати ҷангӣ заруранд;
Мудофиаи гражданӣ — маҷмӯи чорабиниҳои умумидавлатии мудофиавӣ ва муҳофизатие мебошад, ки баҳри ҳимояи аҳолӣ, иқтисодиёт ва қаламрави Тоҷикистон то оғоз ва ҳангоми сар задани амалиётҳои ҷангӣ равона шудаанд.
Таркиби минералии гилҳои обрӯфт ба таркиби ҷинсҳои кӯҳии минтақаи фарсоиш, таркиби ҷинсҳои кӯҳии сари роҳи ҷараёни об ва шакли фарсоиш вобаста мебошад.
Гилҳои сурхи таҳнишинҳои қаърии қисмҳои жарфи уқёнусӣ буда, аз масолеҳи маҳинпароканиши терригенӣ ва масолеҳи гилии фарсоиши хокистари вулканӣ ва пемза иборатанд.
Дар таркиби Г-ҳои сурх ҳамчунин конкретсияҳои оҳану манган, миқдори ками масолеҳи биогенӣ (радиолярияҳо, диатомияҳо, фораминифераҳо, устухону дандонҳои нектонҳо), масолеҳи маҳиндонаи аз хушкӣ овардашуда ва чанги вулканӣ дучор меоянд.
Гилҳои наздисоҳилӣ, ки дар таркиби худ миқдори назарраси донаҳои терригении аз соҳил овардашуда доранд, дар натиҷаи таҳшиншавии механикӣ ё пас аз бо таъсири оби баҳр каогулятсияшавии маҳлулҳои коллоидии аз хушкӣ омада ба вуҷуд меоянд.
Аз нигоҳи минералогӣ вобаста ба он ки кадом минерал дар таркиби гил бартарӣ дорад, ба гил ном мегузоранд: каолинитӣ, монтмориллонитӣ, бейделлитӣ, ҳидромикоӣ, глауконитӣ.
Омилҳои асосии гилофарин равандҳои фарсоиши ҷинсҳои кӯҳӣ ва минералҳо мебошанд, ки ба тавлиди масолеҳи асосии гилсоз — оксиди алюминий ва оксиди силитсий сабаб мегарданд.
Гилҳоро вобаста ба таркибу хосияташон дар бисёр соҳаҳои саноат ва зиндагӣ — сохтмон, кишоварзӣ, хӯрокворӣ, худравсозӣ, электротехника, тиб, истеҳсоли семент, сафол, коғаз, машрубот, собунпазӣ истифода менамоянд.
Ҷараёни тундутези воқеаҳои инқилобии солҳои 1905—1911 дар тафаккур ва тасаввуроти Абулқосим Лоҳутӣ тағйироти муҳим ворид оварда, дар мазмуну муҳтавои ғоявии шеърҳои ӯ нақши вофир гузоштаанд.
Аз ҷумла, дар шеъри «Фарёди миллат», ки мазмуну пафоси баланди ватандӯстона дорад, Эронро миллати воҳиду ягона ҳисобидааст; дар шеъри «Ай ранҷбар», дар баробари нишон додани зиддиятҳои дохилии мамлакат, муборизаи порлумониро воситаи асосии муҳофизати ҳуқуқи мардум шумурдааст.
Аммо дар ғазали «Ё ҳар ду» наҷоти халқро дар муборизаи мусаллаҳонаи он дида, дар шеъри «Маънии одам» талқин кардааст, ки танҳо ранҷбару меҳнаткаш сазовори номи баланди одаманд.
Шеърҳое, ки дар солҳои қувват гирифтани нирӯҳои иртиҷоъӣ дар Эрон ва муҳоҷирати шоир навишта шудаанд, ҳам ошкоро -ву ҳам рамзу кинояпеч , мардумро ба ҳуррияту инқилоб ва муборизаи зидди мустамликадорон даъват кардааст.
Дар баъзе шеърҳои онвақтаи ӯ, аз қабили «Бозгашт ба ватан» , дар баробари хеле барҷаста ифода ёфтани ғояҳои ватандӯстӣ, оҳанги маъюсӣ ва афтодарӯҳии шоир эҳсос мешавад.
Аммо, дар натиҷаи дубора сар бардоштани қувваҳои инқилобӣ ва хусусан, бо таъсири воқеаҳои инқилобии Русия, марому идеалҳои шоир дар роҳи озодии синфи ранҷбару деҳқон торафт равшантар мегарданд, ки дар шеърҳои «Яке Руму яке Эрон парастад» , «Бо ин ки дар шариъати хубон ҳиҷоб нест» ва «Қасри Доро» то андозае инъикос ёфтаанд.
Дар шеърҳои «Дос ар кашад…» ва «Деҳқон хуроку фаъла ҷаҳонро бино кунад» ва «Гар нест ду дасти номвар маро» мардуми муборизро ба ваҳдату низом даъват намуда, иттифоқи коргару деҳқонро шарти асосии аз панҷаи зулму асорат раҳойӣ ёфтани оммаи заҳматкаш донистааст.
Хулоса, вақте ки Лоҳутӣ ба мамлакати сотсиалистӣ қадам гузошта, эҷодиёти худро бо «Калимаи шаҳодати ранҷбарӣ» ба ҳаёту адабиёти шӯравӣ алоқаманд намуд, аллакай соҳиби афкори муайяни иҷтимоӣ ва устоди каломи бадеъ будааст.
Шеърҳои «Калимаи шаҳодати ранҷбарӣ» , «Инқилоби Сурх» ва қасидаи «Кремл» ҳанӯз то ба Тоҷикистон омадани Лоҳутӣ дар байни хонандагони тоҷик иштиҳор ёфта, мухлисони бисёре пайдо кардаанд.
Пас аз он дар мавзӯъҳои гуногуни ҳаёти ҷумҳурии ҷавони Тоҷикистон шеъру сурудҳои бисёре навиштааст, ки аҳаммийяти калони таблиғотӣ дошта, ҳам аз ҷиҳати шаклу ҳам аз лиҳози мазмун тоза ва намунаи ибрати ҳамагон будаанд.
Устод Айнӣ дар шахси ӯ бузургтарин шоир ва дӯсти ҳамсафару ҳамақида пайдо карда, ҳар ду паҳлӯ ба паҳлӯ истода адабиёти навини моро барпо карданд ва ӯ барҳақ асосгузори шеъри инқилобии тоҷикӣ шинохта шудааст.
Дар давоми солҳои сиюм устод Лоҳутӣ муҳимтарин асарҳояшро, аз қабили достонҳои «Мо зафар хоҳем кард» , «Зӯри СССР» , «Сафари Фарангистон» , «Ду нишон» ва ғ.
Азбаски дар офаридани шеърҳои тамсилӣ таҷрибаи кофӣ пайдо карда буд, монанди «Се қатра», «Одами оҳанпо», «Шамшери фотеҳ», «Кӯҳ ва Оина», «Ба Ҳофизи нобино» ва «Посбони Ватан» чанд манзума офарида, дар ин қолаб ҳам имконпазир будани тасвири воқеъияти зиндагиро дигарбора нишон додааст.
Тараннуми муваффақиятҳои пайдарҳами мамлакати сотсиалистӣ , ситоиши дӯстии халқҳо ва интернатсионализми пролетарӣ («Ҷашни понздаҳсолагӣ», «Ба Ӯзбекистон», «Ҷавоб ба васиятномаи Шевченко», «Ҳадя ба халқи муборизи Испониё») аз мавзӯъҳои асосии эҷодиёти ӯ дар ин давра ба шумор мераванд.
Дар солҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ тавассути ашъори ноби зиддиҷангияш худ халқи шӯравиро ба муборизаи зидди истилогарони фашистӣ даъват намуда («Ай халқи золимкуш, қиём!», «Дарандагонро бизанем!», «Мӯру Офтоб», «Хонаи Тарас озод хоҳад шуд!»), ба пирӯзии мардуми шӯравӣ бовари қатъӣ доштааст.
Дар ҳамон айём тавассути қиссахонҳое, ки дар растаю бозорҳо «Шоҳнома»-хонӣ мекарданд, бо намунаҳои осори безаволи Фирдавсӣ шиносо гардида, таъсири каломи мавзун ва суханҳои латифу ҳакимонаро эҳсос кардааст.
Падараш, ки табъи баланди шоирӣ дошта, бо тахаллуси «Илҳомӣ» шуҳрат ёфтааст, гоҳо шеърҳои сӯфиёнаи худу гоҳи дигар ғазалҳои Саъдию Ҳофизро барояш мехондааст.
Баъдтар созмони маҳаллии ҷамъиятии «Одамийят», ки барои бештар ба сафи худ ҷалб кардани ҷавонони қобилу умедбахш ҷаҳд мекардааст, аз истеъдоди ин ҷавони ҳафдаҳсола пай бурда, бо харҷи худ ӯро барои таҳсил ба Теҳрон фиристодааст.
Моҳи декабри соли 1917, вақте ки Ҳукумати Шӯравӣ аскарони русро аз Эрон баровардаву империалистони инглис кишварашро тасарруф намуданд, Лоҳутӣ дубора тарки ватан гуфта, ба Истамбул рафтаву муддате дар макотиби форсӣ муаллимӣ кардааст ва силсилае ғазалиёти беназир офаридааст, ки дар маҷмӯаҳои «Лаъолӣ», «Эроннома», «Наврӯзнома» ва ғ.
Дар муҳоҷират хеле сахтиҳоро ба сар бурда, ҳамроҳи ҳамсангарони содиқаш «Ҷамъияти ҷавонони Эрон» ва маҷаллаи «Порс»-ро таъсис додааст ва, ниҳоят, дучори таъқиби шадиде гардидааст.
Аз ҷумла, дар шаҳри Гелони вилояти Рашт ба шӯриши мусаллаҳи зидди подшоҳ ҳамроҳ шуда, дар роҳи ғалабаи он фидокорона хидмат кардааст ва ба гирифтани нишони Сатторхон, ки яке аз роҳбарони ҳаракати озодихоҳии миллии Эрон буд, мушарраф гардидааст.
Пас аз шикасти балвои солҳои 1905—1911 қувваҳои иртиҷоъӣ ба таъқиби инқилобиюн шурӯъ намудаанд ва Лоҳутӣ, ки ба қатл маҳкум шуда буд, ба Бағдод муҳоҷират карда, то апрели соли 1915 дар он ҷо рахти иқомат густардааст.
Ватанпарварӣ ва дӯстии халқҳои шӯравӣ ғояи асосии эҷодиёти ӯ гардида, достонҳои «Мардистон» ва «Ғалабаи Таня», манзумаҳои тамсилии «Паҳлавон Оштӣ» ва «Ҳамсафарон» аз беҳтарин асарҳои даврони ҷанги адабиёти тоҷику шӯравӣ ба ҳисоб мераванд.
Боз ба ватан баргашта, рӯзномаи «Бесутун»-ро таъсис додааст ва дигарбора дар ҷунбишҳои озодихоҳонаи синфӣ ва муборизаҳои инқилобӣ ширкат варзида, мафкураву ҷаҳонбинии ӯ вусъати бештар ёфтаанд.
Дар аввалҳои соли 1917 нахустин бор бо болшевикони рус, ки дар сафи қӯшунҳои ишғолӣ хидмат мекарданд, ошно шуда, ба воситаи онҳо доир ба воқеаҳои инқилобии Русия муфассал иттилоъ ёфтааст.
Муддате мудири шуъбаи ташвиқу тарғиби Шӯрои ташкилии Кумитаи ҳизбии вилоятӣ ва ҷонишини Комиссари халқии маориф буда, дар таъсиси Нашриёти давлатии ҷумҳурӣ бевосита ширкат кардааст.
Дар давраи пас аз ҷанг ғояҳои ватанпарварӣ, дӯстии халқҳо, тараннуми комёбиҳои Ватан ва тарғиби сулҳу амният дар эҷодиёти ӯ мавқеи намоён ишғол кардаанд, ки «Суруди сулҳхоҳон», «Санади сулҳро имзо мекунем», «Сухани мардумони одӣ», «Митинги сулҳхоҳон» ва ғ.
Таҷрибаи зиёди зиндагӣ ва истеъдоди адабию андешамандӣ имконияташ додаанд, ки баъзе маҳдудиятҳои ғоявӣ ва эҷодии худро муттасил бартараф карда, эҷодиёташро мутобиқи шароити наву воқеиятҳои ҷамоати сотсиалистӣ пеш барад ва яке аз пешқадамтарин шоирони шӯравӣ гардад.
Вале мактабхонӣ дер давом накарда, ҷунбишу ошӯбҳое, ки бо таъсири инқилоби якуми рус ба вуқӯъ пайвастанд, ӯро ҷониби худ кашидаанд ва чун сарбози инқилоб силоҳ ба даст гирифта, дар муборизаҳои озодихоҳии миллӣ ва зиддиистибдодии ҳамватанони худ иштирок намудааст.
Абулқосим Аҳмадзода Лоҳутӣ — и инқилобии эронӣ аст, ки пас аз муҳоҷират ба Иттиҳоди Шӯравӣ яке аз шоирон ва фаъолони сиёсии Тоҷикистон шуд.
Морхӯри шохпаҳн, гунае, ки 2 зергунаро дар бар мегирад: ё Морхӯри астурӣ ки дар шимоли Покистон ва ё Морхӯри кашмирӣ, ки дар шимолу шарқи Афғонистон, шимоли Покистон ва шимоли Ҳиндустон ба сар мебаранд;
ё Морхӯри тоҷикӣ ё ки Морхӯри бухороӣ, ки дар шарқи Туркманистон ва ҷанубу шарқи Узбакистон, сарзамини миёни рӯдҳои Панҷ ва Вахш дар ҷанубу ғарби Тоҷикистон ва шимолу шарқи Афғонистон ба сар мебарад ва зергунаи ё Морхӯри туркманӣ-ро дар бар мегирад, ки дар риштакӯҳи Кӯҳитанг зиндагӣ мекунад;
ё Морхӯри ростшох, ки низ 2 зергунаро дар бар мегирад: ё Морхӯри кобулӣ, ки дар шарқи Афғонистон , марказ ва ғарби Покистон ва ё Морхӯри кӯҳҳои Сулаймон, ки дар марказ ва ғарбии Покистон ба сар мебаранд.
Морхӯр, ки номи ин ҷонвар дар забонҳои форсӣ, урду, пашту, панҷобӣ ва кашмирӣ аст, бархоста аз боварест, ки гӯё ин ҷонвар морҳоро кушта ва онҳоро мехӯрад.
«БАҲМАННОМ», достони ҳамосиест аз шумори асарҳои дар тақлид аз «Шоҳнома»-и Фирдавсӣ нигошташуда дар баҳри мутақориби мусаммани маҳзуф мутааллиқ ба қалами Ҳаким Эроншоҳ ибни Абулхайр, ки тақр.
Ба истеҳсолоти ғайримоддӣ соҳаҳои илм, санъат, маданият, маориф, тандурустӣ ва ғайра дохил мешаванд, бинобар ҳамин, онро соҳаи истеҳсоли хидматҳо низ меноманд.
Соҳаи истеҳсолӣ маҷмӯи соҳаҳои тавлидкунандаи маҳсулоти ҷамъиятӣ буда, ба он асосан саноат, хоҷагии қишлоқу савдо, нақлиёт ва дигар соҳаҳои тавлидкунандаи мол дохил мешаванд.
Ин мафҳумро бори аввал олими амрикоӣ Василий Леонтев ҳамчун низоми худтанзимшаванда, ки аз фаъолиятҳои гуногуни ба ҳамдигар алоқаманд таркиб ёфтааст, истифода карда буд.
Асоси иқтисоди миллиро корхонаҳо, фирмаҳо, ташкилотҳо, хоҷагиҳои хонагӣ ва дигар субъектҳои хоҷагидорӣ ташкил медиҳанд, ки онҳо дар низоми тақсимоти ҷамъиятии меҳнат вазифаҳои гуногунро иҷро мекунанд.
Одатан консерт аз 3 қисм иборат аст: қисми 1-ум тезу шӯх, ки аксаран тобиши драматикӣ мегирад, дар шакли сонатаи ; аксар вақт бо ду сарахбор : мавзӯъ бори аввал дар оркестр мегузарад, дувумбора дар партияи якканавоз; 2-юм – лирикӣ, суст; 3-юм – хотима, бисёр тез, шӯх, дар шакли рондо.
Сипас композиторони машҳури рус – П. Чайковский, С. Рахманинов ва композиторони шӯравӣ С. Прокофев, А. Хачатурян, Д. Кабалевский, Д. Шостакович, Р. Глиэр ва дигарон дар ривоҷи жанри мазкур саҳми арзанда гузоштаанд.
Композиторони тоҷик дар жанри бисёр маъмули Консерт асарҳои зиёде офаридаанд, ки Консерт барои скрипка ва Консерт барои виолончел бо ҷӯршавии оркестри симфонии Д. Дӯстмуҳаммадов, 3 Консерти А. Латифзода – барои фортепиано , барои алт , барои скрипка бо оркестри симфонӣ, 3 Консерти Б.
Пиговат – барои саксафон , барои фортепиано , барои скрипка бо оркестри симфонӣ, 3 Консерт барои фортепиано бо оркестри симфонӣ ва Консерт барои скрипка бо оркестри камеравии Т. Шаҳидӣ, К. барои фа-гот ва оркестри камеравии оркестри камеравии А. Одинаев ва ғ.
Ҳамчунин композиторони тоҷик Консерт барои созҳои халқии тоҷикӣ эҷод намудаанд, ки 2 консерт барои рубоб ва оркестри созҳои халқии тоҷикии , Консерт барои рубоб бо оркестри симфонии Д. Дусмуҳаммадов , Консерт барои ғижак ва оркестри созҳои халқии А. Мусоев , Консерт барои дутори бас ва оркестри камеравии Т. Сатторов ва Консерт барои оркестри созҳои халқии С. Ҳамроев, Консерт барои дутор ва фортепианои Қ.
Истифодаи талаботи стандартии симметрия, ортогоналӣ будан ва меъёрбандӣ нисбат ба глюонҳо имкон медиҳад, ки се навъи глюони ранги пинҳонӣ доштае, ки намерасанд, ҳосил карда шаванд.
Ин гуна таркиби хаттии ранг-зиддиранги аз ранг маҳрум нақши глюони рангинро, ки таъсири мутақобили зӯрро воқеӣ мегардонад ва рангро аз як кварк ба дигараш интиқол медиҳад, бозида наметавонад.
Бензинро асосан дар натиҷаи тақтир ва коркарди нефт, гоҳо ҳангоми коркарди ангишт ва варақсанги сӯзанда, инчунин аз газҳои табиӣ ва якҷоя бо нафт ҳосил мекунанд.
Омехтаҳои бензинии нафт ҳамчунин ба сифати ҳал­кунандаҳо дар истеҳсолоти сирешҳои резинӣ, локу ранг, чарми сунъӣ, тоза кардани равғани рустанӣ ва ғайра кор фармуда мешаванд.
Зимни қасидаҳои мадҳӣ, инчунин дар қасидаҳои алоҳида манзараҳои табиатро зебо ва дилпазир тасвир намуда, бо суханони зебою дилнишин фасли зебои сол — Баҳор ва Наврӯзро васф кардааст.
Дар маҷмӯъ Абдулвосеи Ҷабалӣ пайрави сабки хуросонист, вале ба сабаби нуфуз пайдо кардани сабки ироқӣ эҷодиёти Абдулвосеи Ҷабалӣ аз таъсири ин сабк берун намондааст.
Дар сабки эҷод, мазмуну мундариҷаи шеър ва тарзи баён Абдулвосеи Ҷабалӣ дар силки шоирон — Муиззӣ, Адиб Собири Тирмизӣ, Футӯҳӣ ва дигар қарор дорад.
Бино ба маълумоти тазкиранигор Муҳаммади Авфӣ Абдулвосеи Ҷабалӣ «бар назми тозӣ қодир буд ва дар шеъри порсӣ моҳир. Ҳамаи фузало бар тақаддуми ӯ якзабон буданд, аммо ӯ дар назм дузабон буд».
Тавре ки аз маҷмӯаҳои «Сетори шикаста», «Ҷойи пойи озодӣ» ва «Чилчароғ» ба назар мерасад, дар марҳалаи аввали эҷодиёти шоира мавзӯи беадолатиҳои иҷтимоӣ ва рӯзгори тираву тори мардуми заҳматкаши кишвараш дар шеъраш ҷойгоҳи намоён дорад.
Аммо дар солҳои 60 садаи батадриҷ масоили фалсафию ирфонӣ, мақоми инсон дар Олами кабир, инсон ва Худо, ҷаҳони маънавию ботинии шахсӣ ва амсоли онҳо меҳвари асосии шеъри Симин Беҳбаҳонӣ қарор мегиранд ва ин ҳамаро ӯ дар ғазал баён мекунад.
Дар маҷмӯаҳои «Ҷойи пойи озодӣ» , «Чилчароғ» , «Мармар» , «Растохез» , «Хатте зи суръату оташ» , «Дашти Аржанг» , «Як даричаи озодӣ» , «Яъне масалан, ин ки…» ва монанди онҳо таҳаввули тадриҷии маҳорати шоирии Симин Беҳбаҳонӣ ҳамчун як шоираи тавонои нимаи дувуми садаи ва даҳаи аввали садаи -и Эрон ва ҳамаи форсизабонони ҷаҳон ҳувайдо мегардад.
Симин Беҳбаҳонӣ илова бар ин ки ба назму насри куҳани форсӣ тасаллут дорад, бо адабиёти Ғарб, махсусан Фаронса, хуб ошност; аз ашъори шоирони ин сарзамин намунаҳое низ ба форсӣ тарҷума кардааст.
Шаҳр дар мавзеи ба ҳам омадани ду рӯд Колаву Тулома воқеъ шудааст,дар пеши резишгоҳашон ба Халиҷи Колаи Баҳри Барентс,аз маркази шаҳри Мурманск дувоздаҳ километр дӯр.
Ҷомаҳои серпахтаю кампахтаи абраю астардор, ки дар лаби доман, сар остинаш зеҳ мешинонданд, инчунин чакмани моҳутӣ, пашмин ва пӯстин либоси зимистона ҳисоб меёфтанд.
Бозёфтҳои бостоншинохтӣ, суратҳои рӯи деворҳо ва тасвироти рӯи санг шаҳодат медиҳанд, ки аҷдодони тоҷикон аз давраи ташаккули таърихиашон дорои намудҳои гуногуни каллапӯшу кулоҳ ва предметҳои ороишу зебу зинати миллӣ будаанд.
Тадқиқоти бозёфтҳо, хусусан материалҳои садаи ва аввали садаи гувоҳӣ медиҳанд, ки либоси тоҷикони қисми шимол ва ҷануби Тоҷикистони ҳозира аз якдигар андаке фарқ дошт.
500 навъи харбузаи Осиёи Миёнаро аз рӯи мӯҳлати пухтанашон шартан ба навъҳои пешпазак, миёнсолӣ ва дерпазак ҷудо кардан мумкин аст: пешпазак миёнаҳои моҳи май мепазад) — зарҳандалак, ҳандалаки кӯкча, ҳандалаки бешак, зомуча, гулсар, ҳандалаки бухорӣ, даҳбедӣ, давлатбоӣ; миёнсолӣ —авезонӣ, алогургак, алоча, амирӣ, асадӣ, баргинозӣ, баргӣ, бешакширин, беҳзодӣ, бӯйшоқӣ, бӯрикалла, гургак, даҳбедӣ, дониёрӣ, зарметанӣ, лабиобӣ, лалмии зардтур, лақайӣ, камолӣ, кӯли хуштарин, муллосафоӣ, обинабот, парсилдоғ, тошлоқӣ, чокарӣ, шакарахалак, шакарпора, шерозӣ, ширинпӯчоқ, ҳасанӣ, қанднабот, ҷӯрақанд ва ғайра; дерпазак — алопӯчоқ, андархамӣ, арконӣ, гулобӣ, нонгӯшт, саритокӣ, сиёҳпӯчоқ, токӣ, тиркашӣ, умрбоқӣ, шаббозӣ ва ғайра.
Ҳосили навъҳои харбузаи Осиёи Миёна сершираю сервитамин буда, аа 4,4 то 21 фоиз қанд, 7—9 фоиз ангиштобҳо, то 1 фоиз моддаҳои нитрогендор, то 2 фоиз равған, оҳар , сафеда ва то 30 мг фоиз витамини С дорад.
Палакаш дароз, баргаш калони яклухт ё панҷашакл, гулаш ҷудоҷинса, баъзан дуҷинса , ҳосилаш сертухми гуногуншакл (дарозиаш. аз 4 см то 2 м, вазнаш вобаста ба навъ аз 200 г то 16 кг).
Боре модараш Сандраи хурдсолро ҳамроҳаш барои иҷрои нақши дуюмдараҷае дар саҳнаи Операи Залсбург мебарад, вале Сандра нақшро натанҳо хуб бозӣ намекунад, балки дуруст суруда низ наметавонад ва бо ҳамин масъалаи мусиқанавоз шудани ӯ ҳал мегардад.
Филмҳо хеле машҳур гардиданд, вале баъд аз ин давраи нокомиҳо дар ҳаёти ҳунарпеша сар шуд: филмҳои "Дар муҳаббат ва дар ҷанг" / , 1996/, " , 1996" ва "Суръат 2" / 2: , 1997/ писанди тамошобинон нагардиданд.
Сандра Баллок солҳои 1993-2010 бо ҳунарпешаҳои синамои Ҳолливуд ИМА — Силвестр Сталлоне, Киану Ривз,Уэсли Снайпс ва Хю Грант дар филмҳои гуногун ҳунарнамоӣ намуда, шуҳрат ёфтааст.
Дар ибтидо, пайдоиши беморӣ ҳамчун як мавҷудоти зиндаи беруна ва комилан душманона барои инсон ба ҳисоб мерафт, ки гӯё ба бадани ӯ ворид шуда, қобилияти ба вуҷуд овардани ҳолати дарднокро дорад.
Ҳамин тариқ, нотавонии мутлақи шахси он давр дар назди қувваҳои табиат, дар якҷоягӣ бо надонистани моҳият ва қонунҳои ҷаҳони атроф, ба пайдоиши ғояҳои бардурӯғ дар бораи мавҷудияти арвоҳи шарир, ки қодиранд ба бадани инсон дохил шаванд, инчунин боиси таҳия ва истифодаи як қатор воситаҳо ва усулҳои ҷодугарии табобат гардид , ки дар асл ибтидои психотерапия буданд.
Ғайр аз ин, ёдгориҳои хаттии Шарқи Қадим (папирусҳои тиббии Мисри қадим; қонунҳои Ҳаммурапӣ; қонунҳои Ману ва Аюрведа дар Ҳиндустон ва ғайра) шаҳодат медиҳанд, ки дар давлатҳои қадим шароити фаъолияти табибон то андозаи пардохтҳо барои табобат ва муқаррар кардани дараҷаҳои гуногуни масъулият барои татбиқ тавассути воситаҳои қонунгузорӣ ба танзим дароварда мешуданд.
Ҳамин тариқ, дар ҷаҳони қадим табибон ва коҳинон дар якҷоягӣ бо шаклҳои асроромез, ҷодугарии табобат аз усулҳои оқилонаи табобат ва табобатҳои тибби анъанавӣ истифода мебурданд.
Арабҳо дар шароите буданд, ки гӯё барои рушди тиб мусоид буданд, зеро дини ислом ҷустуҷӯи табобати бемориҳоро ташвиқ мекунад ва касонеро, ки табобат мекунанд, ситоиш мекунад.
Рамзи Чаҳорум тиббӣ — косаи бо мори печондашуда, дар атрофи он аст, ки бо Абӯали Ибни Сино алоқамандӣ дорад, чунки Абӯалӣ Ибни Сино дар табобат заҳри морро истифода мебурд.
Соли 1773 дар Львов Коллеҷи тиббӣ кушода шуд, ки он соли 1784 бо факултаи тиббии Донишгоҳи Львов якҷоя шуд, соли 1787 Мактаби тиббӣ-ҷарроҳии Елизаветград кушода шуд.
Яке аз сарчашмаҳои асосие, ки донишҷӯёни мактабҳои тиббиро ба кор ҷалб мекарданд, Академияи Киев буд, ки дар охири асри 18 онҳо ба таълими тиб шурӯъ карданд (соли 1802 синфи тиббӣ кушода шуд - А.Ф. Масловский аввалин муаллими он шуд).
Салибҳои салибӣ, ки бо муҳоҷирати аҳолӣ ҳамроҳӣ мекарданд, ба пайдоиши эпидемияҳои харобиовар мусоидат карданд ва боиси дар Аврупо карантин эълон шудани онҳо гардиданд.
Тиб дар давлатҳои пешрафтаи қадим ба муваффақиятҳои назаррас ноил гаштааст: ҳуҷҷатҳои таърихӣ мавҷуданд, ки ба мо шаҳодати ҳамзамонон-шоҳидон ва асарҳои табиби қадимаи юнонӣ Гиппократ, табиатшиноси Рум Клавдий Гален, табибони Искандария Герофилус ва Эразистратро оварданд.
Дар соҳаи тибби амалӣ муҳимтарин рӯйдодҳои асри 16 аз ҷониби табиби итолиёӣ Г.Фракасторо таълими доктринаи бемориҳои сироятӣ ва таҳияи аввалин асосҳои илмии ҷарроҳӣ аз ҷониби табиби фаронсавӣ А.Паре буданд.
Усулҳои нави мураббӣ на ба ҳама маъқул омаданд, вале дар давоми як муддати кӯтоҳ ӯ як дастаи пуқувватеро ташкил кард ва дар амал собит намуд, ки тими миллии Олмон чӣ гуна моҳирона бозӣ карда метавонад.
Кӯҳҳои Фон дар ҳамсарҳадӣ бо қаторкӯҳҳои Ҳисор ҷойгир мебошанд, ки сарҳади онҳоро Нова ва дарёҳои Пасрӯд, Фондарё, Саратоғ ва сойҳои Уреғ, Вору, Арчамайдон ҷудо менамоянд ва онҳо ба кӯли Искандар мерезанд.
Тадқиқотҳои геологӣ ва зилзилагӣ нишон медиҳанд, ки ин кӯл дар замонҳои хеле қадим, дар натиҷаи афтидани кӯҳ ва сари роҳи дарёчаҳои Ҳазормеш, Саритоғ, Сарима ва Моронро банд кардан ба вуҷуд омадааст.
Ин дарё дар масофаи зиёда аз 1 км дуртар аз кӯл, аз болои кӯҳи афтида ҷорӣ шуда, ба ҷараёни қадими худ меафтад ва яке аз шаршараҳои зебои дунёро ба вуҷуд меоварад.
Искандаркӯл аз шаҳри Душанбе дар масофаи 120 км, аз шаҳри Хуҷанд дар масофаи 240 км ва аз шоҳроҳи Душанбе-Хуҷанд дар масофаи 22 км ҷойгир шудааст.
Муаллифи «Ҳудуду-л-олам» менависад, ки дар «Бутамони миёна ноҳияест машҳур бо номи Барғар, яъне Паргар ва дарёҷой андар вай аст ва рӯди Бухоро аз ин дарёҷой ҷорӣ мешавад».
Инчунин дар «Ҳудуд ал — Олам» гуфта мешавад, ки ба дарёҷой 4 рӯди хурд дарафтанд ва аз он рӯде берун ояд, ки аз замини Барғар даргузарад, ба Бунҷакату Самарқанд омада ба Бухоро равад»/