polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Аз таҳқиқоти муваррихону бостоншиносон маълум аст, ки одамони ибтидоӣ дар муқобили табиати бераҳм ва пурасрор қарор доштанд ва ҳар лаҳза онҳоро хатари марг аз беморӣ, гуруснагӣ ва хунукӣ дунболагир буд.
Боварҳоро дар жанрҳои фолклорӣ ба монанди афсона, ривоят, дуо, шугун, афсун, таъбири хоб ва ғайра; дар ҷашнҳои арӯсӣ, хатнасур, Наврӯз, идҳои динӣ, маросимҳои мотам, тарзҳои фолгирӣ, умуман дар ҳамаи паҳлуҳои зиндагӣ дучор шудан мумкин аст.
Чунончи, дар ҷашни арӯсӣ домоду арӯсро дар атрофи оташ се бор гирд мегардонанд, ба онҳо дар таги чодар ширинӣ чашонида, оина нишон медиҳанд, ба навхонадорон то чил рӯз шабона танҳо гаштан мамнӯъ аст ва монанди инҳо.
Ҳар яке аз ин боварҳо решаҳои хеле қадимӣ дошта, мазмунҳои асотирӣ, таърихӣ, фалсафӣ, фарҳангӣ ва иҷтимоии афкори халқи тоҷикро ифода мекунанд.
бовару эътиқоди хурофотӣ ва донишҳои дигари суннатӣ дар натиҷаи пешрафти илму техника тадриҷан аз байн рафта,ҷойи онҳоро донишҳои ратсионалӣ ва техникӣ ишғол мекунанд.
Бовар , ақида, эътиқод — дар илмҳои инсонӣ ва ҷамъиятшиносӣ як шакли дониши системаноки мардум аст, ки мавҷудияти қувваҳо, падидаҳо, махлуқоти фавқуттабиӣ ва таъсири онҳоро ба инсонҳо ифода мекунад.
Ҳамлаи исломӣён дар асри дар натиҷаи шикасти салтанатҳои ҳиндуҳо ба тобеъ гардидании онҳо хотима ёфт ва аксари буддоён, хусусан дар Бангола , ба дини ислом гаравиданд.
Дар соли 1984, дар наитиҷаи амали терористии он, дар фурудгоҳи шаҳр дар натиҷаи таркиш 33 нафар кушта шуданд ва соли 1991 дар наздикии Мадрас, сарвазири пешини Ҳиндустон Раҷив Гандӣ кушта шуд.
Дар ғарби шаҳр кӯлҳои Ред Ҳиллз, Шолаварам ва Чембарамбаккам мавҷуданд, ки шаҳрро бо оби ошомиданӣ таъмин мекунанд, зеро оби зеризаминӣ шӯр аст.
Дар асри шонздаҳум, португалиҳое, ки ба Ҳиндустон омадаанд, дар ин ҷо бандари Сан-Томеро таъсис доданд, баъдтар қаламрав ба Голландия гузаштааст, ки дар Пуликата, дар шимоли Ченнаи муосир қалъаҳо сохтааст.
Дар ниҳоят, дар соли 1639, ширкати бритониёии Ост-Ҳиндӣ шаҳракеро наздик ба Мадраспатнамро таъсис дод ва соли дигар Форт Сент-Ҷорҷ сохта шуд, ки баъдтар маркази мустаҳкаме гардид, ки дар инҷо шаҳри мустамликавӣ рӯ ба афзоиш ниҳод.
Ченнаи яке аз калонтарин марказҳои саноатии кишвар пойтахти автомобилии Ҳиндустон ба ҳисоб меравад (зиёда аз 40% автомобилҳои Ҳиндустон дар Ченнаӣ истеҳсол карда мешаванд).
Дигар нуқтаи аҳолинишин, Ченнапатнам, то андозае ҷанубтар ҷойгир буд; баъдтар, вақте ки ҳар ду нуқтаҳои аҳолинишин якҷоя шуданд, бритониёиҳо номи Мадрасро афзалтар донистанд).
Соли 1996 ин шаҳр Ченнаи номида шуд, зеро Ҳизби миллатгарои ҳукмрони Ҳиндустон Бҳаратия Ҷаната бовар дошт, ки номи "Мадрас" аз забони португалӣ баромадаст .
Мувофиқи шартномаи баимзорасидаи инглисӣ-фаронсавӣ дар соли 1749 Мадрас ба Бритониё баргардонида шуд, ки пас аз он қалъа барои муҳофизати он аз Фаронса ва Султони Майсур мустаҳкам карда шуд.
Дар байни вазнабардорони ҷумҳурӣ 50 нафар Устоди варзиши ИҶШС, 18 нафар Устоди варзиши Ҷумҳурии Тоҷикистон ва 3 нафар Устоди дараҷаи байналмилалӣ мебошанд.
Филм мутобиқсозии романи ҳамноми Четан Бҳагат дар бораи ду донишҷӯи Донишкадаи Менеҷменти Ҳиндустон дар Аҳмадобод аст, ки бо мушкилоти муносибати волидайн рӯ ба рӯ шудаанд.
Мунаққидон фаъолияти ӯро ситоиш карданд, . чоп кард, ки Бҳатт "воқеан ба хислат даромадааст ва боварӣ мебахшад, ки ӯ хатмкардаи Донишкадаи идоракунии касбист." Хабарнигори Шубҳра Гупта илова кард, ки Бҳатт "сюрприз" шуд ва "ором, тару тоза ва табиӣ" буд.
Дар охири сол, Бҳатт ҳамчун Кавӣ Пратап Сингҳ, духтари панҷобӣ, ки бо марди бегона чанд рӯз пеш аз тӯи арӯсии худ робита оғоз мекунад, зоҳир шуд, филм бо номи " " ба намоиш баромад.
Аввалин нақши асосии Алия нақши Шаниа Сингҳанӣ дар филми Каран Ҷоҳар " " соли 2012 буд, ки дар он Сидҳарт Малҳотра ва Варун Дҳаван ҳунарнамоӣ намудаанд.
Моҳи декабри соли 2014, Бҳатт ба наворгирии филми ""-и Виктор Баҳла ҳамроҳ бо Шаҳид Капур шурӯъ кард, ки дар он ҳикояаш аз бехобӣ дар ҳикоя ранҷ мебарад.
Соли 2019 ӯ дар филми "" миёни ҳунарпешаҳои машҳури ҳинд Мадҳурӣ Диксит, Санҷай Датт, Сонакшӣ Синҳа, Варун Дҳаван, Адитя Рой Капур ҳунарнамоӣ намудааст.
Солҳои 1975—1993 ҳамчун муаллим, муаллими калон ва дотсенти кафедраи химия ва биологияи органикии Донишкадаи давлатии омӯзгории шаҳри Душанбе ба номи Т. Г. Шевченко фаъолият намудааст.
Ҳамчунон аз соли 2000 аъзои Шӯрои эътирофи мутақобилаи ҳуҷҷатҳои таҳсилот ва унвонҳои илмии Кумитаи ҳамгироии иқтисодии Аврупову Осиё , аъзои Шӯрои марказии маърифати экологии давлатҳои Осиёи Марказӣ ва аз соли 2005 раиси Шӯрои коршиносони фанни биологияи назди Вазорати маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон аст.
Муаллифи зиёда аз 100 корҳои илмӣ ва илмию методӣ аст, ки дар онҳо гурӯҳивазкунии термикии эфирҳои аллилфенилӣ ва дигар масъалаҳои химиявӣ баррасӣ шудаанд.
Аввали солҳои 80-уми асри ХХ дар татбиқи барномаи илмию техникии умумииттифоқии «Реактив» ширкат варзида, дар муддати чаҳор сол ба ҳосил кардани қариб 50 моддаи нави химиявӣ ноил мегардад, ки як қисмати онҳо ба мундариҷаи каталогҳои умумииттифоқии истеҳсоли реактивҳои химиявӣ дохил шуданд.
Бо «Медали нуқра»-и намоишгоҳи комёбиҳои хоҷагии халқи ИҶШС, нишони сарисинагии «Аълочии маорифи халқи Тоҷикистон» ва унвони фахрии «Корманди шоистаи Тоҷикистон» қадр карда шудааст.
Маркази маъмурию иқтисодӣ, фарҳангӣ ва илмии вилояти Ҷиззах, як нуқтаи васеи нақлиётӣ, ки марказ ва ғарби Ӯзбекистонро бо минтақаҳои шарқӣ мепайвандад.
Аз сабаби афзоиши умумии аҳолии кишвар шумораи сокинони шаҳр мунтазам меафзояд, инчунин шаҳр маркази маъмурии вилоят ба шумор меравад, ки он ҳам аҳолии минтақа ва ҳам меҳмонон аз минтақаҳои дигар мебошанд.
Ҷиззах, дар водии дарёи Санзар, дар шимолии кӯҳҳои Нуратау ҷанубтар аз дашти Мирзочул, 180 км ҷанубу-ғарби шаҳри Тошканд, 90 км шимолу-шарқи шаҳри Самарқанд ҷойгир аст.
Номҳои ноҳияҳои шаҳри Ҷиззах, аз қабили Қипчак, Қангли, Сарай, Раваллик ёдовар мешаванд, ки дар замонҳои қадим дар ин қаламрав гурӯҳҳои қабилаҳо зиндагӣ мекарданд, ки баъдан ба гурӯҳи этникии ӯзбек замина гузоштанд.
Ба ин савол чунин посух дод: «Бале, ман мусулмонам, аммо дар умри худ, ман динамро зиёд иваз намудаам! Ман насронӣ ҳам будам ва ба буддоия ҳам пайравӣ менамудам! Аммо дар охир ман дарк намудам, ки бо Ислом боқӣ мемонам».
Соли 1934 таҳти фишори ҳаракати озодихоҳӣ хукумати Ф. Рузвелт маҷбур шуд сипоҳиёни худро аз Ҳаитӣ барорад, вале назорати молиявӣ ва гумрукии Амрико дар мамлакат то соли 1947 боқӣ монд.
Мухолифин ҳукумати алтернативӣ ташкил карда, бо дастгирии як қатор созмонҳои иттифоқи касаба, ҷавонон, занон гурӯҳи мухолифини 184 намояндаи ҷомеаи шаҳрвандиро созмон дод.
Тадбирҳои номақбули андешидаи Аристид ва муҷозоти сахти иқтисодӣ, ки ҷомеаи ҷаҳонӣ то анҷом додани интихоботи пеш аз муҳлати параламентӣ нисбат ба Ҳаитӣ ба тасвиб расонд, вазъиятро боз ҳам мураккабтар карданд.
«Шӯрои фарзонагон», ки марти 2004 аз ҷумлаи ҳодимони маъруфи ҷамъиятӣ ташкил карда шуда, буд, дар бораи аз вазифаи сарвазирӣ ба истеъфо рафтани тарафдори Аристид — И. Нептюн ва роҳбари ҳукумат таъйин намудани Ж. Латортю қарор қабул кард.
Мамлакат худро бо хӯрокворӣ 44 % таъмин мекунад, 49 дарсади талабот ба маҳсулоти хӯроквориро аз ҳисоби воридот қонеъ мегардонад, 7 дарсади он дар шакли ёрӣ ворид мешавад.
Миқдори бориш вобаста ба шароити маҳалҳо ва ҷойгиршавии онҳо нисбат ба шамолҳои хушк фарқ мекунад: дар нишебиҳои шамолрас то 2500 мм, дар нишебиҳои шамолнорас ва пастиҳо — қариб 500 мм.
Хатарҳои табиии асосии Ҳаитӣ тундбодҳои тропикӣ, обхезиҳо, заминҷунбӣ, хушксолии даврӣ буда, норасоии оби ошомиданӣ, буридани ҷангалҳо , ки боиси бодлесии хок гардидааст, мушкилоти экологӣ мебошанд.
Ба он ширкати энергетикии Ҳаитӣ, ки соли 1971 ташкил карда шудааст, якчанд фабрикаи хурди истеҳсоли сизал, тамоку ва гӯгирд, нақлиёти ҳавоии дохилӣ тааллуқ доранд.
Аз соли 1970 таҳти назорати сармояи Амрикои Шимолӣ корхонаҳои нави саноати сабук пайдо шуданд, ки аз ашёи хоми воридотӣ барои содирот таҷҳизоти электронӣ, либос, бозичаҳо, молҳои варзишӣ истеҳсол мекарданд.
Дар садаи аз ҷониби амрикоиҳо истило шудани Ҳаитӣ боиси рушди бемислу монанди миллӣ ва маънавӣ гардид, ки дар таърихи солҳои 1920-30 ҳамчун ҳаракати Эҳёи фарҳанги гаитӣ дохил шуд.
Масъалаҳои асосии мактаби адабии эндиженӣ бо мавзӯи зангиён ва эҳёи осори африқоӣ, ҳифзи фарҳанги ба худ хосси Ҳаитӣ ва ғояҳои мубориза бар зидди ғасби маънавӣ ва сиёсии ИМА алоқаманд буд.
Навсозии ҳаёти ҷамъиятии Ҳаитӣ дар охири садаи — ибтидои садаи ба азнавбаҳодиҳии саҳми аврупоӣ ва африқоӣ дар инкишофи фарҳанги муосири бузург, ки обуранги африқоиро инъикос менамуд, мусоидат кард.
Дар шимол бо уқёнуси Атлантик, дар ҷануб бо баҳри Кариб, дар шарқ бо Республикаи Доминикан ҳамсарҳад аст, дар ғарб гулӯгоҳи Наветренний Ҳаитиро аз Куба ҷудо мекунад.
Дастаи мунтахаби футболи Ҳаитӣ соли 1973 дар чемпионати мамлактҳои Амрикои Марказӣ , 2007 дар мусобиқаҳои Ҷоми ҷазираҳои Кариб ғолиб омада, солҳои 1974 ва 2006 ба давраи ниҳоии бозии чемпионати ҷаҳон баромад.
Ин шаҳр 400 сол пеш аз ҷониби султони панҷуми мусалмонони сулолаи Қутбшоҳон, Муҳаммад Қули Қутбшоҳ, таъсис ёфтааст, шаҳр номи халифаи одил Алӣ ибни Абу Толиб ки бо лақаби Ҳайдар машҳур аст, гирифтааст.
Саноати сабук , хӯрокворӣ, шиша, коғаз, тамоку ва дорусозӣ, мошинсозӣ (асосан роҳи оҳан, инчунин дастгоҳҳо ва таҷҳизоти вазнини барқӣ) тараққӣ кардаанд.
Парвозҳо ба чунин шаҳрҳо мисли Бангалор, Ченнаи, Деҳлӣ, Аҳмадобод, Мумбай, Пуна, Дубай, Абу-Даби, Калкутта, Ҷайпур, Лакхнау, Кочи, Маскат, Сингапур, Банорас, Бангкок ва ғайраҳо анҷом дода мешаванд.
Таркиби мазҳабии шаҳр - 50% аҳолии шаҳрро мусулмонон, 44% - ҳиндуҳо, 2,4% - ҷайнияҳо, 2% - буддоиҳо, 1% - масеҳиён ташкил медиҳанд.
Ҳайдаробод — як шаҳрест дар Ҳиндустони Ҷанубӣ, маркази маъмури иёлати 29-и Ҳиндустон Телингоно аст ва инчунин аз 2 июни соли 2014 ҳадди аққал 10 сол пойтахти иёлоти Андра Прадеш боқӣ монадаст, ки як қисми он қаблан иёлати Телингоно буд .
Сулолаи Паҳлавӣ, ки қувваҳои онҳо ӣа он суи сарҳади Ҳиндукуш паҳн шуда буд, давлати Портро таъсис намуданд, ва дар нимаи аввали асри якуми милод қаламрави худро тавассути Панҷоб ва Пешовар бо номи Гандалф васеъ карданд.
Афзоиши радикализми исломӣ ва таҳаммулнопазирӣ нисбат ба беимонон дар Покистони муосир боиси аз байн рафтани ин гурӯҳҳо гардид, аммо бо вуҷуди погромҳои мунтазам ва ҳамлаҳои террористӣ дар минтақа як ҷомеаи хурди насронӣ ҳанӯз вуҷуд дорад.
Аз сабаби мавқеи ҷуғрофии хуби шаҳр, аз як тараф маркази буриши гардиши молу пули байни Покистон ва Ҳиндустон ва аз тарафи дигар Афғонистон ва кишварҳои пасошӯравии Осиёи Марказӣ мебошад.
Номи Пешавар аз забони эронӣ аст ва аз калимаи Пешовар дар лаҳҷаи шимолу шарқии забони пушту, калимае бо номи Шопури , подшоҳи Сосониён, ки шаҳрро ҳукмронӣ мекард ва ба империяи Кушон ҳамроҳ шуд, мутобиқ карда шудааст.
Пешовар шоҳиди ҳузури созмонҳо ва созмонҳои хайрхоҳонаи ҷаҳонӣ, аз ҷумла кишварҳои исломӣ ва ғайриисломӣ мебошад, ки дар ин шаҳр (баъд аз соли 1980 то 1989, ки артиши Шуравии пешин дар Афғонистон ҳузур дошта буд) ҳоло беш аз 700 созмони ғайридавлатӣ дар бахшҳои мухталиф, аз ҷумлаи таъсиси марокизи беҳдоштиву кумакрасонӣ дар он фаъолият мекарданд
Ду гурӯҳи асосии аҳолӣ аксарияти паштузабон ва ақаллияти ҳиндузабони пешаворӣ (ахолии кӯҳнаи шаҳрӣ, ки то миёнаҳои солҳои 1980 аксари сокинонро ташкил медод) мебошанд.
Қисмати навбунёди шаҳр, ки як қаламрави ҳарбӣ аст, хонаҳои бузурги замонавӣ ва кӯчаҳои тозаву озода дорад ки юештарт он хонаҳои нерӯҳои ҳавоии Покистон аст.
Пешовар (паштуӣ: ‎, ِ‎; санскр. ुुु или ंा — Пурушапура — «шаҳри Пуруш»; англ. ) — пойтахти музофоти шимолу ғарбии Покистон дар иёлати Хайбер-Пухтунхво воқеъ аст.
Якҷоя бо даста дар он мавсим, Эден дар нимфинали Лигаи Қаҳрамонҳо ба майдон баромад, аммо дастаи ӯ дар бозии дуввуми мусобиқот аз бошгоҳи Атлетико Мадрид бо ҳисоби 3-1 мағлуб шуд .
Дар охири мавсими 2013/14, Белгия беҳтарин бозигари системаи гол + гузашт шуд, 17 гол задааст ва 11 ёрро дар мавсим ба даст овард, ки инчунин ба ӯ имкон дод, ки тӯби беҳтаринро ба даст орад ва дар феҳристи ёварони беҳтарин ҷои 2-юмро аз даст диҳад ва аз даст дод.
"Азҳард дар моҳи июл ба клуб дохил мешавад, вақте ки ҳамаи бозингарон ба омӯзиши пешазинтихоботӣ бармегарданд", - гуфта шудааст дар як изҳорот дар сайти русизабони лондонҳо .
Дар канор бозӣ карда, вай имкон дорад, ки аз он убур кунад, баъд аз он вай метавонад тавассути хатти шарикӣ ба майдони ҷаримаҳо роҳ ёбад ва ё худаш ба марказ ҳаракат карда, ба ҳадафи рақиб зарба мезанад.
Ҳангоми сафари пешакии Челси Иёлоти Муттаҳида, сармураббии даста Ҷозе Моуринё гуфт, ки ба назари ӯ, Азар бо бозигарон ба монанди Лионел Месси ва Криштиану Роналду дар як сатҳ бозӣ мекунад.
Дар бахшҳои «Дар мавзӯъҳои ҳозиразамон», «Поэтикаи муқоисавӣ», «Адабиёти имрӯз», «Масъалаҳои назария», «Таърихи адабиёт», «Асри гузашта», «Метод ва усул», «Адабиёти хориҷӣ. Баҳсҳо», «Филология дар чеҳраҳо», «Бойгонии адабиёт», «Коргоҳи эҷодӣ», «Нашрҳои тоза, ахбор, ёддоштҳо», «Шарҳ ва тақриз» мақолаву пажӯҳиш, нақду баррасиҳо ва ғ.
Дар саҳифаҳои он масоиле, аз қабили вазъи илми адабиётшиносии шӯравӣ, асарҳои ба методи реализми сотсиалистӣ таълиф шуда, масоиле чун ҳизбият ва халқияти адабиёт, алалхусус назария ва амалияи адабиёти реализми сотсиалистӣ, муборизаи ғоявӣ дар ҷабҳаи адабиёт ва илми адабиётшиносӣ, равобит ва таъсири мутақобили адабиёти манотиқи мухталиф, рӯйдод ва тамоюлҳои адабиёти миллатҳои гуногуни шӯравӣ мавриди баррасӣ қарор гирифтанд.
Маҷалла акнун ба масоили ҳунар, равобити адабӣ, усули эҷодӣ ва таълиму тадриси адабиёт, нақди адабии асрҳои 20-21, чеҳраҳои намоёни илми сухансанҷӣ, асрори коргоҳи эҷодии аҳли адаб ва намунаҳо аз бойгонии адибону олимон, назарияпардозон ва нақду баррасии осори илмӣ бештар мутаваҷҷеҳ мешавад.
Илова бар ин, дар мақолаву таҳқиқоти И. С. Брагинский, З. Г. Османова, Г. Ломидзе ва адабиётшиносони русу миллатҳои дигар вазъи адабиёти гузаштаву имрӯзаи тоҷик мавриди баррасӣ қарор гирифта, дар бораи устод С. Айнӣ, Ҷ.
Дар саҳифаи 24 китоби «Алашт, зодгоҳи олаҳазрат Ризо Шоҳт Кабир» дар бораи сабаби олати пасванди «Паҳлавӣ» ба номи падарони Ризо Шоҳ Паҳлавӣ, бо ироа аз тасвири киштии маҳаллӣ дар Мазандаран шарҳ дода шудааст: Дар қадим касоннро паҳлавиён мегӯфтанд, ки шуҷоат ва рашодат доштанд ва дар киштӣ пирӯз мешуданд.
Поягузори ин сулола Ризо Шоҳ буд, ки писараш Муҳаммад Реза Паҳлавонӣ ӯро пас аз он, ки баъд аз ишғол кардани Эрон дар Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ, ронда шуд, иваз кард.
Аксари нақшаҳо барои сохтани инфрасохтори Эрон анҷом шуда буданд, табақаи миёнаи нав тараққӣ ёфт ва дар тӯли камтар аз ду даҳсола Эрон номаълумтарин қудрати иқтисодӣ ва низомӣ дар Шарқи Наздик шуд, аммо пешрафти иҷтимоӣ ва иқтисодии он мухолифонро шадидтар кард.
Ризохон Мирпанҷ бо нооримоҳои 3-юми исфанди 1299 ба қудрат расид ва вазири ҷанг шуд, ва Саъйид Зиё нахуствазир , се моҳ баъд Саъйид Зиё барканор шуд ва дар ҷояш Аҳмади Қивом нахуствазир шуд.
Тибқи китоби «Алашт, зодгоҳи алоҳазрат Ризо Шоҳи Кабир» аз ҷониби Вазорати фарҳанг ва санъати Паҳлавии , ки Ҳусанг Пуркарим нашр кардааст ва таҳти сарпарастии Маркази нашриёти таълимии нависандагон, ки дар Теҳрон ба муносибати санъат ва фарҳанг дар моҳи ноябр нашр шудааст; Аҷдодони Ризо Шоҳ пеш аз Мурод Алӣ Хони Султон:
Муҳаммад Ризо қудрати конститутсионии монархияро бо табаддулоти рӯзи 19 август муттаҳид кард, дар натиҷаи инқилоби Эрон сарнагун шуд ва охирин раҳбари монархия дар Эрон ҳисобида мешавад.
Падари Ризо Шоҳ Мурод Алӣ Хон Султон ном дошт, ки дар ҷанг дар Ҳирот ширкат дошт ва мувофиқи китоби «Алашт, зодгоҳи олаҳазрат Ризо Шоҳи Кабир» ӯ дар ин ҷанг ба худ далерӣ ва ҷасорат додааст.
Дар натиҷаи чунин ибтикору ҷустуҷӯҳои фидокорона соли 1970 очерки ҳуҷҷатии «Ӯ мурдан намехост», соли 1973 қиссаи мустанади ӯ «Сафар Амиршоев»-ро ба қалам овард, ки драмаи ҳамноми онро соли 1974 Театри давлатии ҷавонони Тоҷикистон ба номи Маҳмудҷон Воҳидов ба саҳна гузоштааст.
Дар ин бора менависад: “Ман ибтидо сарбозиро касб карда будам. Пас аз бисту шаш сол, дар синни 46-солагӣ мувофиқи талаби ҳукумати Тоҷикистон ва хоҳиши худам дар рутбаи майорӣ аз сафи Қувваҳои Мусаллаҳи ИҶШС ба истеъфо баромадам ва ҷангноманависиро пеша кардам”.
Пас аз марги Амир Файсал дар соли 1865 ва ба сари қудрат омадани Абдулоҳ ибни Файсал муборизаи байниҳамдигарӣ байни Абдуллоҳ ва Сауд сар зад, ки ба он қариб тамоми мақомоти давлатии Арабистони Шарқӣ, Имперотурии Усмонӣ ва Бритониёи Кабир ҷалб карда шуданд.
Абдуллоҳ аз волии Бағдод Мидҳот Пошо кумак талаб намуд, ки ҳамчун баҳонаи расмӣ барои ишғол намудани Имперотурии Усмонӣ Ал Ҳасаро хидмат мекунад, дар соли 1871.
Дар соли 1840 мисриён, бо эҳтимол бо нияти расонидани душвориҳо ба Имперотурии Усмонӣ, Ибни Туркиро аз асорати амир Файсал озод карданд, ки пас аз муборизаи шадид худро дар пойтахти аморат ҷой дод.
Дарки вазнинеро, ки мустақиман ба хазинаи Миср барои назорати мустақими Арабистони Марказӣ ва Шарқӣ меафтад, фармондеҳи қӯшунҳои мисрӣ Иброҳим Пошо дар соли 1819 ба хуруҷи артиши худ дар Ҳиҷоз оғоз кард.
Бо фармони Муҳаммад Алӣ, пеш аз Наҷд, Иброҳим пойтахти Арабистони Саудиро, охирин қалъаи саудиён, шаҳри Ад-Диръия аз рӯи замин нест кард, қалъаҳои низомиро дар Наҷд хароб кард, аъзои оилаи Саудиро ба асирӣ бурд, онҳоро ба Миср фиристод ва таъқиботи бераҳмона ба ҷонибдорон ва уламои Ваҳҳобиро овард.
Пас аз идоракунии кӯтоҳмуддати Арабистон забтшуда, фармондеҳи қувваҳои мисрӣ Хуршид Пошо ба сари аморат аъзои хонаи хонадони Саудӣ, амир Холид, ки ба мисриён содиқ будро, овард.
Дар натиҷа, сардори ташаккули нави давлат Туркӣ ибни Адаллоҳ ибни Муҳаммад ибни Сауд, намояндаи шуъбаи паҳлӯии саудиён буд; ар-Риёз пойтахташ ӯ шуд.
Дар солҳои 1880-ум, Рашидҳо, ки дар Ҷебел Шаммар ҳукмронӣ карданд, ба муборизаи қудрат дар Арабистон дахолат карданд, ки дар солҳои 1890-ум ҳокимони номуносиби Арабистони Марказӣ шуданд.
Тибқи сенария, тахмин мезаданд, ки зебоии рӯҳи қаҳрамони асосӣ аз зебоии зоҳирӣ муҳимтар аст, аммо бисёре аз мунаққидони синамо дар он вақт ин тасвирро аз ҳад эротикӣ медонистанд.
Санҷай низ бо чанд зарбаи сахт ба рӯи Зинат зад, ки баъд аз он ҳунарпеша аз чашми росташ сахт захмӣ шуд (чанд ҷарроҳӣ ҷароҳатро пурра ислоҳ карда натавонист ва нуқсон то ҳол намоён аст).
Баъдтар Вестминстер гуфта ҳудудҳои тадриҷан васеъ кардашудаи ноҳияи Вестминстер , ки ба он аз соли 1965 ҳудудҳои атрофи Сэнт-Мэрилибоун и Паддингтон замима карда шуда буданд дар назар дошта мешуданд.
Ҷойгузини таърихии Вестминстер ҷазираи Торни мебошад, ки дар он Ибодатгоҳи Вестминстер сохта шудааст, ва инҷо ҳоло ҳам, ҷои маросимҳои анъанавии ба тахтнишинии подшоҳони Бритониёи Кабир аст.
Қасри Вестминстер, пас аз он ки нормандҳо Англияро дар соли 1066 забт карданд, қароргоҳи подшоҳони Англия гардид ва баъдтар ҷои маҷлиси Парлумони Англия ва судҳои ба номи Вестминстер шуданд.
Воҳаҳои табиӣ, асосан, масоҳати хурд дошта, дар шароити биёбон дар атрофи чашмаҳо дар натиҷаи ба сатҳи замин наздик шудани обҳои зеризаминӣ ба вуҷуд омадаанд.
Баробари инкишофи илму техника, хусусан обёрии механикӣ, ҳудуди онҳо васеъ гардида, дар баъзе ҳолатҳо бисёр воҳаҳои хурд бо ҳам пайваст шуданд, мисли ноҳияҳои Конибодом ва Хуҷанд.
Дар натиҷаи он дар сатҳи воҳаҳо нисбат ба қаламрави обёринашаванда муҳити табиии хос ташаккул меёбад, ки барои аз худ намудани воҳа ва тамоюлу самтҳои хоҷагидорӣ мусоидат менамояд.
В. С. барои муттаҳид намудани сарзамини славянҳои шарқӣ кӯшиши зиёд намуда, зимни лашкаркашиҳои соли 981 заминҳои ғасбнамудаи полякҳоро баргардонд, соли 982 вятичҳо, соли 983 явтягҳо ва соли 984 радимичҳоро мағлуб сохта, онҳоро ба хироҷдиҳӣ водор кард.
В. С. сарзамини парокандаи славянҳои шарқиро муттаҳид намуда, барои ташаккули нахустин давлати мутамаркази Руси Киев заминаи мусоид фароҳам овард, ки дар аҳди ҳукмронии писараш Ярослав Мудрий ин давлат бағоят нашъунамо ёфт.
волюнтаризм субъективияти мақсадҳо ва озодии интихоби воситаҳоро пеша намуда, на ҳама вақт қонунҳои воқеии инкишофро ба ҳисоб мегирад, аз ин рӯ, ба авторитаризм ё тоталитаризм, инқилобчигии барзиёд ё анархизм оварда мерасонад.
Ба андешаи И. Кант, ҳарчанд ҳастии иродаи озодро аз ҷиҳати назарӣ на рад кардан мумкин аст ва на исбот, ақли амалӣ эътибори озодии иродаро тақозо менамояд, вагарна қонунҳои ахлоқию маънавӣ моҳияти худро аз даст медиҳанд.
Дар фалсафаи ӯ ирода ҳамчун равияи мустақил ташаккул ёфта, ба таври ирратсионалӣ ҳамчун нахустмабдаи нобино, ғайриоқил, бидуни мақсад амалкунандаи ҷаҳон таъбир гардид.
волюнтаризми сиёсӣ дар сиёсати амалии низомҳои сиёсии зиддимардумӣ ва сиёсати авантюристии доираҳои ҳукмрони баъзе кишварҳои ғайридемократӣ, дар фаъолияти ташкилотҳои фашистӣ, милитаристӣ, ҳаракатҳои ифротгароӣ зоҳир мегардад.
Дар шароити имрӯза заминаҳои ташаккул ва инкишофи волюнтаризм қариб дар тамоми кишварҳое, ки анъанаи қавии демократии идораи ҷомеа надоранд ва низоми сиёсию ҳуқуқии воқеиро ташаккул надодаанд, ба амал омада метавонад.
Шеъру достонҳояш дар маҷмӯаҳои «Нафаси субҳ» , «Шеърҳоям барои шумо» , «Қалбу ақл» , «Ситораи ман» , «Нидо» , «Лирика» , «Девони ҷавонӣ» , «Машъал» , «Ҷавонони имрӯз» , мунтахаботи дуҷилдии , «Тор дар айни авҷ наканад» , «Ҳақиқати талх хуб аст» ба табъ расидаанд, ки дар онҳо зиндагии ҳамзамононаш бо воқеияту самимияту маҳорати баланд тараннум шудааст.
Ҳамчун адабиётшинос ва мунаққид мақолаҳову суҳбатҳояш пиромуни масоили мубрами адабиёт, таҳлили эҷоди адибони ӯзбек дар китоби «Шуури шоиру шеър» дарҷ гардидаанд.
Ӯ осори бархе аз адибони номдори ҷаҳон — И. Гёте , Ф. Шиллер, Муҳаммад Иқбол, Улфат, С. Есенин, Р. Ҳамзатов, Л. Украинка, А. Блок ва дигаронро ба ӯзбекӣ баргардон кардааст.
Воҳидов Эркин Воҳидович (; 28 декабри 1936, ноҳияи Олтиариқ , вилояти Фарғона, ҶШС Ӯзбекистон, ИҶШС — 30 майи 2016, Тошканд, Ӯзбекистон) — , драмнавис, арбоби сиёсии ӯзбек, Шоири халқии Ӯзбекистон , Қаҳрамони Ӯзбекистон .
воҳидҳои фразеологии рехта ё устувор , ки аъзои онҳо бо ҳам пайванди ногусастанӣ дошта, маънои томи онҳо вобаста на ба маънои яке аз аҷзо, балки баргирифта аз маънои тамоми аҷзои таркиби ибора аст.
Воҳидҳои фразеологии рехта вобаста ба ҳиссаҳои нутқанд: а) воҳидҳои фразеологии исмӣ, ки дар онҳо исм ҷузъи асосӣ аст ; б) воҳидҳои фразеологии феълӣ бо ҷузъи аслии феъл «дил шикастан» – ранҷонидан; «мижа таҳ накардан» – нахобидан;
Пас аз марги ҳокими Самарқанд — Маҳмуд Мирзо Бобур дар мубориза барои барқарор намудани иқтидори пешини Темуриён ба забти Мовароуннаҳру Хуросон кӯшида, баъди аз тахти Самарқанд даст кашидани Бойсунқур Мирзо вориди ин шаҳр гардид, вале ҳокимияташ дар ин ҷо беш аз сад рӯз идома наёфт.
Бобур Самарқандро маҷбуран тарк намуда, сӯи Андиҷон раҳсипор шуд, вале дар Хуҷанд хабари тавассути Ҷаҳонгир забт шудани Андиҷонро шунида, ба муқобили ӯ ҷанг эълон кард.
Соли 1500 Бобур аз нав Самарқандро ба даст даровард, вале қабилаҳои ӯзбеки Дашти Қипчоқ бо сарварии Шайбонихон қисми зиёди Мовароуннаҳрро зери итоати худ дароварда, ба Самарқанд лашкар кашиданд.
Исмоили Сафавӣ лашкари дигаре бо сарварии Наҷми Сонӣ ба мадади Бобур фиристод, аммо дар набарди назди Ғиждувони Бухоро Убайдуллоҳхони Шайбонӣ пирӯз ва Бобур абадан аз Осиёи Миёна ронда шуд.
Ҷамна андаруни боғчаи Нурафшон ба хок супурданд, вале замони ҳукумати Шаҳобиддин Шоҳҷамол бақоёи ҷасадашро ба Кобул интиқол доданд ва оромгоҳаш ҳоло ҳам дар ин ҷо вуҷуд дорад.
Аз солҳои 20 садаи то охири умр диққати асосии Евгений Бертелс ба омӯзиш ва таҳлилу тадқиқи адабиёти халқҳои Эрон ва Осиёи Марказӣ, пеш аз ҳама, адабиёти форс-тоҷик равона гардида буд.
Нахустин фаъолияти илмии Евгений Бертелс аз омӯзиши осори Низомии Ганҷавӣ , намояндагони адабиёти тасаввуфӣ Аттор , Бобокӯҳии Шерозӣ , Шайх Наҷмуддини Кубро , Абдурраҳмони Ҷомӣ , Саноӣ , Абдуллоҳи Ансорӣ ва диг.
Баъд аз таъсиси ҶМШС Тоҷикистон дар замоне, ки душманони миллати тоҷик мавҷудияти ин халқро инкор мекарданд, аз байни тамоми шарқшиносони олам Евгений Бертелс якумин муҳаққиқе буд, ки бо ишора ба китоби «Намунаи адабиёти тоҷик»-и С. Айнӣ, мақолаҳои «Абдуллатифи Балхӣ — шоири тоҷики асри », «Мирзо Содиқи Муншии Ҷондорӣ — шоири тоҷик», «Давлатшоҳи Самарқандӣ» мавҷудияти адабиёти тоҷик ва намояндагони ҷудогонаи онро дар Мовароуннаҳр ва берун аз ҳудуди он тасдиқ кардааст.
Ӯ мақолаҳои «Адабиёти тоҷик», «Сад-риддин Айнӣ» ва инчунин мақолаҳои ҷудогонаро дар солҳои 30 садаи дар бораи адибон ва шоирони тоҷик барои нашри якуми «Энсиклопедияи Бузурги Шӯравӣ» ва ҳам барои «Энсиклопедияи Хурди Шӯравӣ» навиштааст.