polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Муҳандиси фаввораҳо ҳамаи қитъаоти омода ва сохташударо аз ҳамин дари пинҳонӣ берун оварда, дар вагони қатори боркаш бор карда, муҳр зад ва ба нишонии колхози «Маскав»-и ноҳияи Ленинобод фиристод ва ду барқия -яке ба номи Ҳ.
А. Юлдошев ва дигаре ба номи Раиси колхози «Маскав» Саидхоҷа Ӯрунхоҷаев фиристода, асли қазияро ба онҳо хабар дод ва хоҳиш кард, ки бори фиристодаро сари вақт бигиранд ва дар масъалаи аз ҷавобгарии қонунӣ раҳонидани ӯ кӯшиш кунанд.
Ҳамсараш — Софья Саъдинисо Ҳафизовна Ҳакимова дар докторантураи Фарҳангистони улуми тиббии Иттиҳоди Шӯравӣ дар остонаи дифои рисолаи илмӣ буд ва 2.06.1957 дар зоишгоҳи 4 Маскав духтарчаи дӯстрӯе дунё овард, ки номашро «Дилбар» гузоштанд.
Тамомии тарсу ҳарос ва нигарониҳо аз рӯзи оянда, ки он сол Ҳикмат Абдуллоевич Юлдошев ва ҳамсараш дар фикру зикр доштанд, ба ин духтарча ҳамчун мерос-хулқу хӯи ирсӣ боқӣ монд ва сарнавишти падару модар андаке бо ранги дигар, вале ба ҳамон мазмун, дар симои ӯ таҷассум гардид…
Аз рӯи лоиҳаи ӯ дар бисёр ноҳияҳои ҷумҳури бинои мактабҳо, хонаҳои истиқоматии 4-қабатаи майдони ба номи 800 -солагии «Маскав»-и шафати ТДАОБТ, бинои Техн.
Ҳикмат Абдуллоевич Юлдошев (20 декабри соли 1913, м. Сиёб, Самарқанд — соли 1983, Душанбе) — меъмор, академики Академияи илмҳои ҶШС Тоҷикистон, , узви вобастаи Академияи илмҳои ҶШС Тоҷикистон, узви Президиуми Академияи илмҳои ҶШС Тоҷикистон, Раиси Комитаи ҳифзи ёдгориҳои таърихии Тоҷикистон , Раиси Иттифоки меъморони Тоҷикистон , Раиси Шӯрои меъморони Тоҷикистон , узви Комитаи ҷумхуриявии муҳофизати сулҳ .
Солҳои 1995—1997 ба ҳайси ассистенти кафедраи иқтисоди корхонаҳо ва соҳибкории Донишгоҳи миллии Тоҷикистон, соли 2006—2009 декани факултети таҳсили ғоибона ва мудири кафедраи «Менеҷменти инноватсионӣ»-и Донишкадаи молия ва иқтисоди Тоҷикистон кор кардааст.
Солҳои 2006—2009 раиси Шӯрои олимону муҳаққиқони ҷавони Тоҷикистон, узви Шӯрои диссертатсионии ҳимояи рисолаҳои номзадӣ ва доктории назди Донишгоҳи миллии Тоҷикистон мебошад.
Дар аспирантураи Донишгоҳи давлатии Маскав , Донишгоҳи байналмилалии бонкии Санкт-Петербург аз рӯйи ихтисоси «Идоракунии зиддибӯҳронии корхонаҳо» ва докторантураи Донишгоҳи давлатии иқтисод, омор ва информатикаи Москва , таҳсил намудааст.
Таълифоти илмиаш 4 монография, беш аз 160 мақолаҳои илмӣ ва 15 китобу дастурҳои таълимӣ адад буда, дар конфронсҳои байналмилалии илмӣ дар шаҳри Москва, Санкт-Петербург, Минск, Красноярск, Қазон, Воронеж, Волгоград, Рязан, Грозный, Тараз ширкат варзидааст.
Машраб Файзулло (Файзуллоев Машраб Қурбоналиевич; тав. 4 декабри 1973, Балҷувон, вилояти Кӯлоб, ҶШС Тоҷикистон) — иқтисоддон, доктори илмҳои иқтисод , профессор .
Соли 1999 бо Қарори Ҳукумати Чумҳурии Тоҷикистон аз 4-уми июни соли 1999 бо пешниҳоди Институти астрофизикаи АМИТ ва дастгирии бевоситаи садорати факултети физика, раёсати ДМТ вкафедраи астрономия ба фаъолият оғоз намуд, ки нахустин мудири он П.Б.
Баъдтар, соли 1965 дар заминаи кафедраи физикаи ҷисмҳои сахт Лабораторияи проблемавии физикаи мустаҳкамии полимерҳо таъсис ёфта, имрӯз номи Шуъбаи илмию тадқиқотии физикаи муҳитҳои конденсиро касб кардааст.
ШИТ ФМК дар якҷоягӣ бо КФҶС яке аз марказҳои пурқуввати илмӣ ва таълимии омӯзиши сохтор, хосиятҳои физикаи ҷисмҳои сахт ва полимерҳо дар ҷумҳурӣ ва Осиёи Марказӣ ба шумор мерафтанд ва мераванд.
Соли таҳсили 1994-1995 дар заминаи кафедраи атому ҳаста тахассуси ҷадид - метеорология таъсис ёфт ва дар заминаи ин тахассус соли 1998 кафедраи метеорология бунёд ёфта, сарварии онро узви вобастаи АИ ҶТ Ф.
Соли 1965 кафедраи физикаи амалӣ ба кафедраи физикаи ҷисмҳои сахт табдили ном карда, пас аз 20 сол, яъне соли 1985 он ба худ номи кафедраи физика ва механикаи полимерҳоро гирифт.
Соли 1961 дар заминаи кафедраи физикаи умумӣ кафедраи оптика ва спектроскопия бунёд гардида, то имрӯз дар ҷумҳурӣ ягона кафедрае мебошад, ки дар ин самт мутахассисони ояндаи соҳибмаълумотро омода мекунад.
Солҳои 1955-59 аспиранти АИ ҶШС Тоҷикистон, 1959-64 аввал корманди илмӣ ва сипас мудири Сектори таърихи фалсафаи Шуъбаи фалсафаи АИ ҶШС Тоҷикистон буд.
Ашӯров ба Шуъбаи фалсафа таҳқиқи равандҳои гуногуни таърихи фалсафа, фалсафаи иҷтимоӣ, фалсафаи табиатшиносӣ ва таҳқиқоти ҷомеашиносӣ дар савияи баланди илмӣ доир гардида, нашри осори мутафаккирони форс-тоҷик — Ибни Сино, Носири Хусрав, Аҳмади Дониш ривоҷ ёфт.
Ашӯров дар таҳлилу баррасии таърихи фалсафа ва афкори иҷтимоию сиёсии форс-тоҷик таҳқиқоти илмӣ анҷом дода, бештар аз 200 мақолаи илмӣ ва рисолаҳои «Ақидаҳои фалсафии Носири Хусрав» ва «Фалсафаи аҳди Сомониён»-ро таълиф карда, ба нашр расондааст.
Шарқи мусалмонӣ, бахусус мардуми Осиёи Марказӣ аз аҳди бостону миёна, то асри гузашта, ки чанде пеш паси сар гашта, барои бархе аз худ танҳо ёдҳои хуш гузошта, барои баъзеҳо хотироти мағшуш монда, бо доштани корвонсаро, меҳмонҳонаҳо, қаҳвахонаву чойхонаҳо ва дар садаи бист ба ин рукнҳои қадима тарабхонаҳо илова гашт ва вуруд ба зиндагии мардуми бумӣ намуд.
Ҳатто ин макон дар деҳот замони шӯроҳо ва давлатдории онҳо ҷои масҷидҳоро гирифт ва дар ҳамин радиф «чойхонаҳои сурх» пайдо гашт, ки ба ғайр аз суҳбату чойнӯшӣ мӯйсафедон ва аҳли тавоф дар ин ҷо намоз низ мегузоштанд.
Ҳамзамон, чойхона ба ҷуз он ки як рукни миллати тоҷик буд ва ҳаст, дар шаҳрҳои куҳан то ҳанӯз мавқеи худро аз даст надода, ҷои нишаст ва суҳбат ба ҳисоб меравад.
Ҷое, ки дар он ҷо тамаддун поя гузошта мешавад ва ин ҷо на минбарҳои баланд аст, балки ҳамин гуна ҷойҳои одӣ аст, ки тамаддунзо аст ва он тамаддун дар асоси тамаддуни бостон ба вуҷуд омада, бо чойхона барин ҷойҳои умум решапайванд мегардад.
Аз ин рӯ, чойхона ва мавқеи онро эмиссарҳои рус хеле хуб омӯхта, аввалин коре, ки пас аз инқилоби октябр намуданд, ин ташкили «чойхонаҳои сурх» дар шаҳру шаҳристон ва деҳу деҳкадаҳо буд, ки «ҳосил»-и хуб низ барои онон ва тарафдоронашон дод.
Дар ҳамин радиф дар Душанбе, Хуҷанд, Истаравшан, Ҳисор, Исфара, Конибодом, Панҷакент чойхонаҳое амал менамоянд (Чойхонаи Исфара дар Кӯлоб, Чойхонаи Мавҷ дар Конибодом, Чойхонаи Сино дар Исфара, Чойхонаи Ориён дар Исфара, Чойхонаи Ором дар Исфара), ки шуморо танҳо аз асбоби зарурӣ, мисли: таҳдегӣ, дег, табақ, коса, ҳезум таъмин менамоянд ва шумо танҳо пули ин асбобҳо ва ҷои шиштро пардохт менамоед ва дар чунин чойхонаҳо бо дӯстатон ё дӯстонатон нишаста, худ хӯрок омода менамоед ва аз суҳбати якдигар баҳра мебардоред.
Мақсад аз будани ин гуна ҷой танҳо чойнӯшӣ нест, ин корро дар хона низ кардан мумкин аст, лекин дар хона он фароғате, ки дар чойхона менамоед, ёфта наметавонед ва он гапу сухане, ки бо ёру дӯст дар ин гуна маҳфилҳо мегӯед, гуфта наметавонед.
Дар чойхона ҳар кас дар кати худ менишинад ва ҳамон туре суҳбат менамояд, ки кати ҳамсоя аз суҳбати онон хабар наёбад ва ҳатто ҳангоми хандидан эътидолро нигоҳ медоранд.
Аз овони мактабхонӣ ба шеъргӯйӣ пардохта, муаллифи китобҳои шеърии «Паймон» , «Шукрона» , «Нури Октябр» , «Сомон» , «Даргоҳи Офтоб» , «Дунёи ҷавонӣ» , «Эҳсон» , «Лоиқ намеояд дигар» , «Мадина» , «Чакомаи Душанбе» , «Сояи миҷгон» , «Ҳилолӣ» , «Хатлон» , «Меҳвари ишқ» , «Соҳати дил» , «Тӯфон» , "Хаймаи Хайём , «Саддом Ҳусейн» , «Шоҳин» , «Сарир», , «Девон» , «Шоҳин» ва ғ.
Силсилаи очеркҳояш дар матбуоти даврӣ ва маҷмӯаҳои «Аз пайроҳа то шоҳроҳ» , «Боғҳои шаҳдрез» , «Теғи одамкуш» , «Мазҳари Хуршед» ба табъ расидаанд.
Дар соҳаи драматургия низ қувва озмуда, соли 1973 намоишномаи «Мӯниса»-ро навиштааст, ки аз ҳаёти кӯдакони ятимхонаи Балҷувон ҳикоят мекунад ва дар Театри драмавии вилояти Хатлон ба саҳна гузошта шудааст.
Ҳамчунин, ба тарҷумаи бадеӣ сарукор дошта, навиштаҷоти А. Белевич «Дарду ғами Хатин», китоби шеърҳои С. Мавлонов «Арчаи сурх», шеърҳои алоҳидаи Махдумқулӣ, С. Капутикян, шоираҳои ӯзбек Зулфия ва Гулчеҳра, ҳикояҳо дар бораи Сухэ-Батор ва шеърҳои алоҳидаи шоирони ҷумҳуриҳои собиқи шӯравиро ба тоҷикӣ гардондааст.
Ёдҳо, орзуҳо, ормонҳо ва билохира дилбастагӣ ба адабиёт Ҳадисаро соли 1958 ба факултаи филологияи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон оварду соли 1963 онро бо сари баланд ба итмом расонид.
Аз соли 1967 то соли 1969 дар рӯзномаи «Пионери Тоҷикистон», аз соли 1969 то 1973 дар Кумитаи давлатии назди Совети Вазирони Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба табъу нашр, полиграфия ва савдои китоб фаъолият доштааст.
Дорандаи нишони фахрии «Аълочии матбуоти Тоҷикистон», «Аълочии фарҳанги Тоҷикистон», «Аълочии маорифи Тоҷикистон» ва Нишони «Сухан»-и Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон.
Аз соли 1991 инҷониб бо масъалаҳои омӯзиши таркиби химиявии рустаниҳои эфиру равғандори Тоҷикистон (хусусан анҷибар – «шамъдонаи гулобӣ» ва навъҳои гуногуни пудинаву райҳон) ва таҷзияи ҷузъҳои муаттари онҳо машғул аст.
Муаллифи зиёда аз 100 мақолаи илмӣ ва илмии оммавӣ, дастури методӣ, курси лексия аз химияи органикӣ, аз ҷумла «Комплексҳои рений бо сулфидҳои сиклӣ – катализатарҳои раванди барқароркунӣ ва изомеризатсияи олефинҳо» , 4, 1988, Москва], «Таркиб ва сохти тиасиклонҳои нафти депрессияи Тоҷикистон» (Маҷ.
«Химия ва технологияи сӯзишворӣ ва равғанҳо» , «Компонентҳои ғайрикарбогидридии нафти Тоҷикистон ва роҳҳои истифодаи он» , «Таркиби химиявии равғани шамъдонаи гулобӣ» , «Проблемаҳои тадқиқоти рустаниҳои эфиру равғандори Тоҷикистон» ва ғ.
Ҷӯрабой Раҷабов яке аз он китобдоронест, ки дар шуъбаи китобдории Омӯзишгоҳи ҷумҳуриявии маданию маърифатӣ ва факултаи китобдории Донишкадаи давлатии маданияти Москва таҳсил намуда, беш аз 40 соли ҳаёти бобаракати хешро барҳри рушду нумӯи соҳаи китобдорӣ сарф намудааст.
Кор дар ин Китобхонаи калонтарин ва шиносоӣ бо мутахассисони варзидаи соҳа Ҷӯрабой Раҷабовро водор месозад, ки ба омӯзиши на танҳо масоили амалӣ, балки ба таҳқиқу пажӯҳиши назарияи соҳа низ камари ҳиммат бандад.
Аз ин рӯ, Ҷӯрабой Раҷабов идома додани таҳсили ғоибонаро зарур шуморида, соли 1973 ба шуъбаи ғоибонаи факултаи китобдории Донишкадаи давлатии маданияти Москав дохил мешавад.
Барои беҳтару ҷоннок намудани фаъолияти китобхонаҳои оммавӣ, омӯзиш ва тарғиби таҷрибаи муфиду пешқадами китобхонаҳо, нишонрас ва натиҷабахшии чорабиниҳои доиршаванда, ҷорӣ намудани усулу равишҳои самарабахши хадамоти китобдорӣ дар байни аҳолӣӯ Барои китобдӯстон ва ташкили китобхонаҳои шахси Ҷӯрабой Раҷабов китоберо таҳти унвони «Китобхонаи шахси чӣ гуна бошад» интишор намуд, ки дар он барои созмондиҳии китобхонаҳои шахсӣ ва мавриди истифода қарор додани захираи китобии онҳо маслиҳатҳои муфид дода шудааст.
Ӯ ҳини кор ба хайси мудири шуъбаи илмӣ-методӣ на танҳо дар таҳияю вироиши дастурҳои методӣ саҳм гузоштааст, балки боз ба омӯзишу тарғиби таҷрибаи муфиду пешқадами китобхонаҳои ҷумхурӣ кӯшиш ба харҷ додааст.
Тавассути мақолаҳои «Ҷамъиятчиёни китобхонаи пешқадам» , «Сафи китобдӯстон меафзояд» , «Вазифаи фахрии китобдорон» , «Мададгор» , «Ғамхорӣ» , «Машъалафрӯзони маърифатгоҳ» ва амсоли инҳо ӯ вазъи хадамоти китобхонавии аҳолиро баррасӣ намуда, нақши китобхонаҳоро дар тарғиби адабиёти пурмазмуну баландғоя мавриди таҳлил қарор додааст.
Ӯ аз соли 1996 бо кормандони шуъбаи библиографияи миллии Китобхонаи миллӣ ба омоданамоии ахбори «Тақвими ҷашн ва санаҳои муҳими Ҷумҳурии Тоҷикистон» пардохта, баъдан барои таҳияи дастури умумибиблиографии «Тақвими ҷашн ва санаҳои муҳими Ҷумҳурии Тоҷикистон» ҳамчун мураттиб ва муҳаррир бевосита саҳм гирифтааст.
Доир ба осори илмӣ, илмию методӣ ва библиографии олимон ва мутахассисони риштаи китобдорӣ дастурҳои шарҳиҳолию библиографии «Ҷӯраев Ислом Акрамович» , «Тарғиботчии китобхонаҳои бачагона» , «Василий Георгиевич Белан» , «Юнусов Абдуллоҷон» -ро мураттаб ва ба табъ расонидааст.
Китобномаҳои таҳиякардаи ӯ «Ҷамъияти дӯстодорони китоб ва китобхонаҳои шахсии Тоҷикистон дар матбуот» , «Таърихи варзиши Тоҷикистон» , «Давраи тилоии тоҷикон» дар пажухишу интихоби адабиёти зарурӣҳамчун роҳнамо кумак мерасонад.
Натиҷаи дастовардҳои илмии Ҷӯрабой Раҷабов тавассути мақолаҳои проблемавии «Китобхонаи ба номи Фирдавсӣҳамчун маркази методӣ» , «Оиди муаммоҳои роҳбарии методии кори китобдорӣ дар Тоҷикистон» , «Китоб ва хонанда» , «Нақши Китобхонаи миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба номи А. Фирдавсӣ дар пажӯҳишу тадқиқи илми китобдории тоҷик» арзёбӣ шудаанд.
Ӯ барои омӯзиши истифодаи самараноки захираи китобии китобхонаҳои Тоҷикистон ва дар ин робита барои муайян намудани аҳамият ва нақши дастурҳои методию библиографӣ дар тарғиби адабиёт, роҳбарии хониш ва ташкилу гузаронидани чорабиниҳои оммавӣ пурсишномаҳо таҳия намуда, фикру мулоҳизаҳои хонандагону китобдоронро мавриди таҳқиққарор додааст.
Ӯ дар қатори пажӯҳишу тадқиқ ва тарбияи кадрҳои китобдорӣ низ саҳм гирифта, ҳамчун омӯзгори калони факултаи китобдории Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзода ба донишҷӯён солҳои зиёде дарс додааст.
Ҷӯрабой Раҷабов дар фаъолияти кории худ дар шуъбаи илмию методии Китобхона ба кормандони 830 китобхонаҳои ҷумҳурӣ маслиҳатҳои методию амалӣ расонида, ба ин васила баҳри баланд бардоштани самаранокии кору дониши онҳо саҳми босазое гузоштааст.
Ӯ, инчунин, ба китобдорону мутахассисони соҳаи китобдорӣ 164 маслиҳатҳои шифоҳию хаттӣ дода, роҳбарии таҷрибаи истеҳсолии 243 донишҷӯёни риштаи китобдориро ба зимма дошт.
Ҷӯрабой Раҷабов дар 26 конфронсҳои илмию амалии байналмилалӣ, ҷумҳуриявӣ ва семинар — машваратҳои кормандони китобхонаҳо фаъолона ширкат варзида, нисбати беҳбуди фаъолияти кори китобхонахо гузоришҳои ҷолиб баён намудааст.
«Фурӯғи маърифат» (Тавсияҳо барои китобдорони китобхонаҳои бачагонаи ноҳиявию шаҳрӣ ва вилоятӣ барои созмондиҳии ҳафтаи китоби кӯдакон ва наврасон дар Ҷумҳурии Тоҷикистон, 2007),
«Чор фасли соли кишвари соҳибистиқлоли ман — Тоҷикистон» (Баъзе андешаю мулоҳизот перомуни баргузории чорабиниҳо бо кӯдакону наврасон дар китобхонаҳо, 2007, ҳаммуаллиф Қурбон Авғонов),
«Китобхонаи давлатии бачагонаи ҷумҳуриявии ба номи Мирсаид Миршакар» (Маводи роҳбарикунанда барои истифодаи хидматӣ, 2009, ҳаммуаллиф-таҳиягар Қурбон Авғонов),
Раҷабов ҳамчунин дар омӯзиш ва тахқиқи масоили муҳим — хадамоти китобдорӣ ба аҳолии хурдсоли ҷумҳурӣ, вазъи фаъолияти китобхонаҳои бачагонаю мактабӣ ва натиҷаи самарабахшии чорабиниҳои доиркардаи ин китобхонаҳо таваҷҷуҳи хоса зоҳир намуда, тавассути мақолаҳои «Маърифатгоҳи кӯдакон» , «Китобхона ва тарбияи ҷавонон» , «Ба хонандагони хурдсол дар бораи устод» , «Ба бачагон дар бораи шоир А. Лоҳутӣ» мулоҳизаҳои ҷолиб баён кардааст.
Ӯ барои ҳамаҷониба тарғиб намудани осори адибон Шодон Ҳаниф, Ҷамолиддин Тошматов, Лоиқ Шералӣ, Алӣ Бобоҷон ва Убайд Раҷаб дастурҳои «Ҳамқадами замон», «Ҷамолиддин Тошматов», «Вориси Хайём», «Тарғиби Алӣ Бобоҷон дар китобхонаҳо» ва «Шоир, китобхона ва кӯдакон»-ро барои китобдорон таҳия намудааст.
Имрӯз ӯ сардори шуъбаи илмӣ ва тадқиқотии Китобхонаи миллии Тоҷикистонро ба уҳда дорад ва ҳамроҳи мутахассисони шуъбааш кӯшиш ба харҷ дода истодааст, ки тадқиқи масоили мубрами соҳаи китобдориро мавриди омӯзишу тарғиб қарор диҳад.
Ҳоло кормандони шуъба ба таҳқиқи масъалаҳои «Вазъи воридоти нусхаҳои ҳатмӣ ба китобхонаи миллии Тоҷикистон», «Чеҳраҳои мутолиотии донишҷӯёни мактабҳои олии Ҷумҳурии Тоҷикистон» ва «Китобхонаҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон дар даврони соҳибистиқлолии кишвар» камар бастаанд ва дар ин ҷода кор карда истодаанд.
Бо кӯшиши ӯ дар ин даргоҳ як силсила дастурҳои соҳавӣ, ба монанди «Тақвими ҷашн ва санаҳои муҳими Ҷумҳурии Тоҷикистон» , «Танзими анъана ва ҷашну маросимҳо дар Ҷумҳурии Тоҷикистон» , «Осорномаи профессор Худойназар Асозода» , «Тақвими арбобони барҷастаи фарҳанг ва санъати Ҷумҳурии Тоҷикистон» (Солҳои 2011—2012, 2013—2014, 2015, бо Пажӯҳишгоҳи илмӣ-тадқиқотии фарҳанг ва иттилооти Ҷумҳурии Тоҷикистон, бо Қурбоналӣ Бӯриев ва диг.), «Душанбе — шаҳри сулҳу дӯстӣ» манзури хонандагону мутахассисони соҳаи китобдорӣгардонида шудаанд.
Имрӯз Ҷӯрабой Раҷабов дар ҳамкорӣ бо мутахассисони варзида лоиҳаи «Рушди Китобхонаи миллии Тоҷикистон барои солҳои 2015—2020» омода намуда, «Консепсияи китобшиносии таърихи халқи тоҷик»-ро таҳия карда истодааст ва ин ҳуҷҷатҳо барои равнақи минбаъдаи фаъолияти на фақат Китобхонаи миллии Тоҷикистон, балки соҳаи китобдории кишварамон мусоидат менамоянд.
Ҷӯрабой Раҷабов беш аз 30 номгӯи ангораҳои таълимию омӯзишии адиб Абулвайси Азиз, ба монанди «Ваҳдат» , «Нуроби Ваҳдат» , «Чорахтар» (Рубоӣ ва дубайтиҳо ба ёди солгарду ҷашнҳои Барқобҳои Вахш, 2011), «Зартоӣ Авасто» , «Эҳёи Наврӯз» , «Наврӯзи гулҳо» (Ба истиқболи пазируфтани Наврӯз ҳамчун Иди байналмилалӣ, 2011), «Ровии сулҳу дӯстӣ: Мирзо Турсунзода» , «Ҷанг ва сулҳ» (Дар асоси баъзе достонҳои «Шоҳнома»-и Абулқосим Фирдавсӣ ва нигоришоти Сотим Улуғзода оид ба достонҳои «Шоҳнома» ва чанде дигареро дар ҳамкорӣ бо А. Олимов таҳрир ва ба талабагони мактабҳои миёнаю донишпажӯёни донишкадаҳои олии кишвар пешкаш намудааст.
Дар ҳамкорӣ бо ин адиби пуркор ӯ ангораҳои «Ҳикмати Самарқанд» ва «Ангораҳои ҷашнӣ» (Бахшида ба пешвози 600 — солагии Абдураҳмони Ҷомӣ ва 700 — солагии Мир Сайид Алии Ҳамадонӣ ва таъсиси ҷашнҳои 3000 — солагии Ҳисори Шодмон, 90 — солагии шаҳри Душанбе ва Иди Замин)-ро низ офаридааст.
Ҷӯрабой Раҷабов дар муддати зиёда аз чил соли фаъолияти кориаш 50 асару дастурҳои методию библиографӣ офарида, 110 мақолаҳо барои таҷрибаи кори китобдорону китобхонаҳо ва тақризу тавсияномаҳо дар матбуот чоп намудааст.
Ӯ дар таҳриру тарҷумаи 100 асарҳо, китобу дастурҳои соҳавӣ низ саҳм гирифтааст, ки то кунун онҳоро китобдорону мутахассисони соҳаи китобдорӣ самаранок истифода мебаранд, аз ҷумла:
Ҷӯрабой Раҷабов — китобшинос, узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон ва Ассамблеяи китобхонаҳои Авруосиё, Сардори шуъбаи илмӣ-тадқиқотии Китобхонаи миллии Тоҷикистон Китобхонаи миллии Тоҷикистон.
Вакили Маҷлиси намояндагон наметавонад вакили дигар мақомоти намояндагӣ бошад, вазифаи дигареро иҷро кунад, фаъолияти соҳибкорӣ намояд, ба истиснои фаъолияти илмиву эҷодӣ.
Вакили Маҷлиси намояндагон ҳуқуқи дахлнопазирӣ дорад, ӯро ҳабс кардан, дастгир кардан, маҷбуран овардан, кофтуков кардан мумкин нест, ба истиснои дастгир шуданаш дар ҷои содири ҷиноят.
Ваколати вакили Маҷлиси намояндагон ҳангоми истеъфо, ғайри қобили амал эътироф шудани он аз ҷониби суд, ба қувваи қонунӣ даромадани ҳукми айбдоркунии суд, қатъи шаҳрвандӣ, тарки доимии ҷумҳурӣ, парокандашавии Маҷлиси намояндагон ва вафоти он қатъ мегардад.
Дар интихоботи парлумонии рӯзи 28 феврали соли 2010 намояндагони панҷ ҳизби сиёсии Тоҷикистон вориди Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон шуданд.
Дар ин интихобот аз Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон - 44 намоянда, Ҳизби наҳзати исломии Тоҷикистон – 2 намоянда, Ҳизби коммунистии Тоҷикистон – 2 намоянда, Ҳизби ислоҳоти иқтисодии Тоҷикистон – 2 намоянда ва Ҳизби аграрии Тоҷикистон – 2 намоянда соҳиби курсиҳои Маҷлиси намояндагон шуданд.
Дар таърихи 28 феврали соли 2010 дар асоси меъёрҳои бисёрҳизбӣ ва бисёрномзадӣ интихоботи вакилони Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати чорум баргузор гардид, ки аз миёни номзадҳои сершумор 63 нафари онҳо ба мақоми вакилии Маҷлиси намояндагон сазовор шуданд.
Мутобиқи Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон доимоамалкунанда ва касбӣ ва вакилони он дар давоми 5 сол бо Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон қонунгузорӣ машгуланд.
Доираи фаъолияти илмии Ф. Азизӣ хеле васеъ буда, таърих ва назарияи Шашмақому Фалак, системаҳои таълимоти мусиқӣ, рисолаҳои мусиқӣ, равобити мусиқии ҳинду тоҷик , банотагирии мусиқии суннатӣ, эҷодиёти композиторон, мақолаҳои энсиклопедиро фаро мегирад.
Зимни фаъолияти омӯзгорӣ дастури таълимии «Асосҳои назарияи мусиқӣ» , барномаҳои таълимӣ доир ба «Асосҳои мақом» ва «Солфеҷиои этнографӣ» таълиф намуда, таҳти роҳбарии илми ӯ даҳҳо корҳои дипломӣ ва рисолаи номзадӣ анҷом ёфтаанд.
Ф. Азизӣ ба этнография рағбати зиёд зоҳир намуда, таҳти роҳбарии ӯ қариб 20 экспедитсия , ки сар то сари манотиқи Тоҷикистон: вилояти Суғд, ; вилояти Хатлон (Балҷувон, Восеъ, Данғара, Кӯлоб, Сари Хосор, Ҳамадонӣ, Шӯрообод), вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон (Бартанг, Барсем, Бидухт, Роштқалъа, Рӯшон, Сипонҷ, Хоруғ, Ванҷ, Дарвоз, Мурғоб)-ро дар бар гирифтаанд, сурат гирифтаанд.
Дар натиҷаи ин фаъолият нахустин маҷмӯаи мақолаҳо бахшида ба хадамоти ин арбоби барҷаста бо номи «Шиҳоби мусиқӣ» ва рисолаи мусиқии Фазлиддин Шаҳобов «Баёзи Шашмақом» бо шарҳу эзоҳоти илмии Ф. Азизӣ соли 2007, яъне баъд аз 34 соли даргузашти муаллиф, рӯи чопро дид.
Бо саъю кӯшиши мусиқишинос Ф. Азизӣ ба муносибати 100-солагии Ф. Шаҳобов, соли 2011, сеҷилдаи Ф. Шаҳобов зери унвони «Осор ва пажӯҳиш» аз чоп баромад.
Фароғат Азизӣ соли 1981 факултаи таърихӣ-назариявии Консерваторияи давлатии шаҳри Тошканд ба номи Мухтор Ашрафиро бо тахассуси мусиқишиносӣ ба итмом расонда, дар мавзӯи «Робитаҳои таърихии суннатҳои мусиқии ҳинду тоҷик» таҳти роҳбарии профессор Кароматов Ф.М.
Соли 2003 дар шаш Донишгоҳи ИМА, соли 2004 дар мактабҳои суннатию классикии Ҳиндустон доир ба этнографияи мусиқӣ ва методикаҳои суннатӣ таҳқиқоти илмӣ анҷом дода коромӯзӣ ҳам кардааст.
Глинка ба ҳайси докторант таҳсил намуда, пас аз хатми он с. 2009 дар ҳамон муассиса кори доктории худро роҷеъ ба «Мақом ва Фалак ҳамчун падидаҳои касбии эҷодиёти мусиқии суннатии тоҷикон» бомуваффақият дифоъ намудааст.
Фаъолияти кории Ф. Азизӣ дар Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзода ба ҳайси омӯзгор – мудири кафедраи мусиқии Шарқ оғоз гардида, солҳои 1987 то 1997 дар кафедраи таърих ва назарияи мусиқии Шарқ ифои вазифа намудааст.
Фаъолияти минбаъдаи Фароғат Азизӣ дар вазифаи ходими калони илмии Академияи илмҳои Тоҷикистон идома ёфта, бо таъсис гардидани Консерваторияи миллии Тоҷикистон ӯ ҳамоно ба мақоми ноиби ректор оид ба корҳои илмӣ ва робитаҳои байналмилалии он пазируфта шуд.
Аз моҳи феврали соли 2006 то декабри соли 2013 Фароғат Азизӣ вазифаи муовини Вазири фарҳанги Тоҷикистонро ба дӯш дошта, ҳамзамон профессори кафедраи таърих ва назарияи мусиқии Консерваторияи миллии Тоҷикистон ба номи Т. Сатторов буд.
Ф. Азизӣ муаллифи бисёр лоиҳаҳое аст, ки дорои аҳамияти муҳими давлатианд; аз қабили «Шашмақом – шоҳасари мусиқии классикии ҷаҳонӣ» , «Бойгонии савтии Тоҷикистон: Фонди фолклории ба номи Р. Амонов. Тармими техникӣ ва фарҳангӣ» , «Дарсҳои маҳоратии Фалак дар Консерваторияи миллии Тоҷикистон» , «Клавирҳои операҳои тоҷик» , «Нахустфестивали наътхонӣ дар Тоҷикистон» , «Фалак – суннатҳои иҷроии он» , «Фалак: масъалаҳои таърихӣ ва назариявӣ» , , «Шашмақом: таърих, назария ва таълимоти муосир» ва ғайраҳо, ки аз ҷониби Ҳукумати Тоҷикистон пуштибонӣ ёфтаанд.
яке аз муаллифони лоиҳаи Барномаҳои давлатии доир ба тарбияи мутахассисон дар соҳаи фарҳанг ва санъат , рушди фарҳанг , рушди ҳунарҳои бадеӣ ва рушди мусиқии касбӣ мебошад.
Ф. Азизӣ бо маърӯзаҳои илмиву лоиҳаҳои эҷодӣ ба Шотландия , Венгрия , ИМА , Ҳиндустон , Эрон , Франсия , Ҳолланд ва Белгия , Кореяи Ҷанубӣ ва як қатор мамолики муштаракул манофеъ сафар кардааст.
Фароғат Абдуқаҳҳорзода Азизӣ – мусиқишинос, доктори илмҳои санъатшиносӣ , доктори Академияи илмии байналмилалии , дорандаи Ҷоизаи Академияи илмии байналмилалии , Ҷоизаи байналмилалии О , Арбоби ҳунари Тоҷикистон .
Маликин дар ҷараёни таҳлилу таснифи таърихи коғаз ба пайдоиши хатти пиктографӣ дахолат карда, андешаҳои худро ин тавр шарҳ додааст: «Дар яке аз минтақаҳои ИМА ғоре воқест. Дар танаи вай нақшҳои аҷибе сабт гардидаанд. Нақшҳо ба юриши ҳиндуёни амрикоӣ мансубанд. Солноманавис манзараро фаҳмо ва дилкаш тасвир кардааст. Ӯ дар тасвири амалиёти ҳиндуён панҷ заврақ – ҳолати ҳаракат, болои заврақҳо аломати панҷоҳу як хатчаи алифмонанд – яъне шумораи рӯз, тӯл кашидани ҳарбу зарб, нақши уқоб – хосияти ҷасурӣ ва ниҳоят нақши сангпушт – барори юриши ҳиндуёнро ифода кардааст».
Намунаҳои ин хат дар Амрико, Арабистон, Чин, Австралия, Исландия, Скандинавия, Сибир, Арманистон, Осиёи Марказӣ, аз ҷумла тасвирҳои рӯи сангҳо, саҳроҳои Саймолитоши Фарғона, соҳилҳои Зарафшон, Бадахшони Тоҷикистон ёфт шудаанд ва бархе аз ин сангнавиштҳо ба замонҳои скифу қарматҳо хос мебошанд.
Бо ин мақсад бояд 1 чумча барги кӯфтаи Буғумак-ро дар як истакон оби ҷӯш андохта, 4 соат нигоҳ дошт; онро полида, тӯли 3 ҳафта рӯзе 2 маротиба баъди хӯрок нимистаконӣ истеъмол кардан лозим аст.
Дар таҳқиқу баррасии масъалаҳои адабиёти арабизабони халқҳои эрони, равобити Арабу Аҷам ва таъриху фарҳанги аҳди Сомониён беш аз 100 мақола ва шаш рисолаи илмӣ таълиф кардааст, ки қисме аз онҳо дар Русия, Эрон ва кишварҳои дигар ба чоп расидаанд.
Ӯ дар рисолаҳои хеш ва силсилаи мақолаҳояш офаридаҳои адибону шоирони арабизабони эронинажоди карнҳои нахусти исломро мавриди баррасӣ қарор дода, як қисми таркибии адабиёти форсу тоҷик будани онро ба субут расонидааст.
Барои китоби «Сомониён дар оинаи таърих» соҳиби Ҷоизаи адабии ба номи Камоли Хуҷандӣ ва китоби «Насри арабизабони адабиёти форсу тоҷик дар асрҳои —» соҳиби Ҷоизаи ба номи Аълохон Афсахзод гардидааст.