polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Мақолаҳои Евгений Бертелс «Дар бораи забони адабии тоҷик» , «Вазъияти омӯзиши таърихи адабиёти тоҷик» , «Тадқиқоти лингвистӣ дар Базаи тоҷикистонии АИ ИҶШС» , «Роҳҳои офариниши луғатҳои тоҷикӣ» , «Забоншиносон дар ҷумҳурии ҳафтуми Иттифоқӣ» , «Классикони марксизм-ленинизмро ба забонҳои шарқӣ тарҷума мекунем» , «Дастнависҳои асарҳои Аҳмади Калла» , «Адабиёти халқҳои Осиёи Миёна аз замонҳои қадим то асри » , «Эҷодиёти Амир Хусрав ва моҳияти он барои адабиёти халқҳои Осиёи Миёна» , «Форсӣ-дарӣ-тоҷикӣ» , «Намунаи насри бадеии тоҷикии асри » , «Ҷашни Сада дар назми форс-тоҷик» , муқаддима ба китоби С. Айнӣ «Мирзо Абдулқодир Бедил» , тақриз ба китоби Г. И. Козлов «Тафовут байни забонҳои тоҷикӣ ва форсӣ» ва рисолаҳои «Очерки таърихи адабиёти форсӣ» , «Ҷомӣ» , «Абулқосим Фирдавсӣ ва эҷодиёти ӯ» ва ғ.
тақриз ва ахбору хулосаҳои ҷудогона дар бораи даҳҳо адибон, шоирон ва олимони гузаштаи форс-тоҷик, аз қабили Саъдӣ, Носири Хусрав, Абуалӣ ибни Сино ва диг.
Фаъолияти илмии Евгений Бертелс доир ба адабиёти форс-тоҷик ва адабиёти тоҷик доманадор буда, он ҳам доираи дуру дарози таърихиву адабиро аз Авесто то ба нимаи аввали садаи дар бар мегирад, ҳам ба тамоми ҳавзаҳои ин адабиёт аз Мовароуннаҳру Хуросон сар карда то Қафқозу Ироқи Аҷам ва Ҳиндустон дахл менамояд.
Евгений Бертелс дар байни эроншиносони олам ҳамчун асосгузори матншиносии адабиёти классикии форс-тоҷик дар эроншиносии рус эътироф гардидааст , «Дастурнома»-и Низории Қуҳистонӣ , «Искандарома»-и Низомии Ганҷавӣ ва роҳбарӣ ба таҳияи матни интиқодии «Шоҳнома»-и Фирдавсӣ ва ғайра).
Евге́ний Эдуа́рдович Берте́лс декабри 1890, Санкт-Петербург — 7 октябри 1957, Маскав) — шарқшиноси рус, доктори илмҳои филология , профессор , узви вобастаи АИ ИҶШС , Ходими хизматнишондодаи илми ҶШС Ӯзбекистон ва ҶШС Тоҷикистон , узви вобастаи Фарҳангистони улуми Эрон , узви фахрии АИ ҶШС Туркманистон , узви вобастаи Академияи улум дар Димишқ , узви фахрии АИ ҶШС Ӯзбекистон .
Ҳангоми фаъолияти кориаш дар Институти забонҳои муосири Шарқ, Донишгоҳи давлатии Ленинград даҳҳо шарқшиносони тоҷик, ӯзбек, туркман, озарбойҷонӣ, гурҷӣ ва дигаронро ба воя расондааст, ки онҳо олимони маъруфи соҳаи илмҳои филология шуданд.
Бо ташаббуси Евгений Бертелс ҳангоми кораш дар Базаи тоҷикистонии АИ ИҶШС ҷавонони тоҷик А. Мирзоев, М. Фозилов, Д. Тоҷиев, А. Эшонҷонов ва диг.
Ӯ «Гулистон»-и Саъдӣ , «Булбулнома»-и Фаридуддини Аттор , «Ҳафт пайкар»-и Низомӣ , «Сафарнома»-и Носири Хусрав , «Қобуснома»-и Унсурулмаолии Кайковус , «Синдбоднома»-и Заҳирии Самарқандӣ ва ғ-ро аз забони асл ба русӣ тарҷума кардааст.
Евгений Бертелс дар ҷашнҳои ҳазораи Фирдавсӣ ва Абуалӣ ибни Сино дар Теҳрон, Конгресси 3-юми байналмилалӣ доир ба санъат ва бостоншиносии Эрон дар Маскав ва Ленинград , Конгресси 23-юми байналмилалии шарқшиносон дар Кембриҷ иштирок намудааст.
Евгений Бертелс забоншинос низ буд («Грамматикаи забони форсӣ», 1926; «Сохти забони пашту», 1936; «Лаҳҷаи қандаҳории забони пашту», 1935; «Ахбори кӯтоҳ дар хусуси забони афғонӣ, фонетика ва алифбои он», 1950 ва ғайра).
Соли 1998 дар мавзӯи «Дузабонӣ ҳамчун муҳимтарин шакли равобити адабиёти тоҷику ӯзбек» таҳти раҳбарии доктори илмҳои филологӣ, профессор Атахон Сайфуллоев дар Шӯрои дифои назди ДДХ ба номи академик Бобоҷон Ғафуров рисола барои дарёфти дараҷаи илмии номзади илмҳои филологӣ ҳимоя кардааст.
Самтҳои аслии тадқиқоти мавсуфро насри бадеъ, ба хусус, жанри романи таърихӣ дар давраи истиқлоли миллии Тоҷикистон, муҳимтарин проблемаҳои таҳаввули насру назми замони муосир ва таъйини рӯзгор, осор ва вижагиҳои нависандагони замони истиқлол дар бар мегирад.
Иштироккунандаи конфаронсҳои байналмилалии «Мақоми Абӯмаҳмуди Хуҷандӣ дар рушди илмҳои дақиқ» бахшида ба Соли маориф ва фарҳанги техникӣ ; дар конфаронси байналмилалии илмӣ- методии «Русский язык как иностранный в современной образовательной и геополитической парадигме» бахшида ба 300- солагии тавлиди М.В.
Ломоносов, , конфаронси Донишгоҳи давлатии ба номи Навойии Тошкент , дар конфаронси байналмилалии илмӣ-методии «Русский язык и культура современной образовательной и геополитической парадигме» ва дар конфаронси илмӣ—назариявии байналмилалӣ зери унвони “Нақш ва аҳамияти осори Абубакр Муҳаммад Закариёи Розӣ дар тамаддуни олами асримиёнагӣ ва муосир” мебошад.
Ўлмасова Замирахон Ҳабибуллоевна 5 феврали соли 1972 дар деҳаи Рӯмон, алҳол ҷамоати Ҳайдар Усмони ноҳияи Ғафуров дар оилаи зиёӣ таваллуд шудааст.
Аз соли 1993 ба сифати муаллимаи кафедраи забонҳои филиали дар Хуҷанд будаи Донишгоҳи давлатии тиббии Тоҷикистон ба номи Абӯалӣ ибни Сино фаъолияти кориашро оғоз кард.
Аз соли 1993 то имрӯз дар Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон афуров ба сифати муаллим, сармуаллим, дотсенти кафедраи адабиёти муосири тоҷик ба корҳои илмӣ-тадқиқӣ машғул мебошад.
Замирахон Ӯлмасова (Ӯлмасова Замирахон Ҳабибуллоевна; 29 майи 1951, , вилояти Суғд) — адабиётшинос ва мунаққид, номзади илмҳои филологӣ , доктори илмҳои филологӣ , дотсент , Аълочии маориф ва илми Тоҷикистон
Вобаста ба фосила, давраи пайдоиш, сохти геологӣ, релйефи маҳал, иқлим ва дигар унсурҳои табиӣ, ки ба иқлим вобаста аст, водиҳо танг, амиқи қаърашон танг, - шакл, умқашон тахту ҳамвор ва новашакл мешаванд.
Аз ҷиҳати самти хобиши қабати ҷинсҳои таҳнишаст водиҳои барқад бо таркиб ва тарзи хобиши қабатҳо аз дигар водиҳо тафовут доранд ва кӯндаланг – водӣ рафти хобиши ҷинсҳоро миёнбур кардааст ва уреб мешаванд.
Дар зери баҳрҳо ва уқёнусҳо дар қатори он водиҳое, ки дар натиҷаи ҳаракати қишри зери уқёнус ташаккул ёфтаанд, водиҳое ҳастанд, ки дар натиҷаи фурӯравии поёноби водии дарёҳо ва бардошташавии сатҳи оби баҳрҳо, обшавии пиряхҳои қитъавии давраи яхбандӣ, дамидани оби уқёнуси Олам ё фурӯравии қитъаҳои ҷудогонаи хушкӣ зери об мондаанд.
Водӣ дар оғоз аз селобаҳои мавсимӣ ҳамчун ҷар ва сойҳо пайдо шуда, то ба ҳавзае расидан ба худ чандин водии дигарро ҳамроҳ мекунад ва тадриҷан васеъ мешавад.
Сипас ҷӯякҳои оби бориши атмосферӣ бо ҳам як шуда, ҷараёни пайдарпайро ҳосил намуда, охурчаҳоро мешӯяд, ки дар натиҷа шусташавии сатҳӣ ба шусташавии ҷарҳосилкунанда табдил меёбад.
Пайдоиши ҷарӣ шароити хосро талаб менамояд, ки муҳимтаринашон инҳоянд; мавҷудияти нишебиҳои ростфуромада; мавҷудияти ҷинсҳои ковоки осоншусташаванда; иқлиме, ки дар вақташ ҷоришавии обро таъмин менамояд; мавҷуд набудани сабзиши зичи наботот.
Дар асарҳояш — «Сармояи инсонӣ — таҳқиқоти назариявӣ ва эмпирикӣ» ва рисола дар бораи хонавода назарияи интихоби оқилонаи иқтисодиро пешниҳод намуд, ки он бар манофеи шахсии фард асос ёфтааст ва қисмати бештари фаъолияти инсонро, ҳатто комилан ғайрииқтисодӣ, ба монанди бунёди оила муайян менамояд.
Барои вусъати соҳаи таҳлили микроиқтисодӣ дар як силсила ҷанбаҳои рафтори инсонӣ ва ҳамкорӣ, аз ҷумла ғайрибозорӣ Беккер с. 1992 сазовори Мукофоти нобелӣ гаштааст.
Гэ́ри Стэнлӣ Бе́ккер (; 2 декабри 1930, Поттсвилл, иёлати Пенсилвания — 3 майи 2014, Чикаго) — иқтисоддони амрикоӣ, Президенти Ассотсиатсияи иқтисодии Амрико , Президенти Созмони иқтисодиёти меҳнат .
Ибтидои солҳои 90-ум ҷамъияти мусулмонони Маркази фарҳанги тоҷикон ва ӯзбекони шаҳри Абаканро таъсис дода, ҳар сол дар он идҳои Наврӯз, Рамазон ва Қурбон, дар шаҳри Красноярск иди «Сайри лола»-ро мегузаронад.
Дар он ҳофизони Тоҷикистон Баҳодур Неъматов, Ҳасани Ҳайдар, Мардон Мавлонови самарқандӣ дар ҷашни Наврӯзии умумиҷаҳонӣ ҳунарнамоӣ кардаанд.
Ҷунайдулло Насруллоев (Тав. 04.06.1949, гуз. Масҷиди Қунғуроқдори деҳшӯрои Хаймари н. Самарқанд) — технологи саноати хӯрокворӣ, ходими ҷамъиятӣ, соҳибкор, метсенат.
Эътирофшудаи дипломатӣ аз ҷониби Покистон, Арабистони Саудӣ, Имороти Муттаҳидаи Арабӣ, , Туркманистон ва давлати эътирофнашудаи Ҷумҳурии Чеченистони Ичқерия, дар ҳоле, ки қисми зиёди ҷомеаи ҷаҳонӣ президент Бурҳонуддин Раббонро, намояндаи Эътилофи Шимолӣ меҳисобид.
Низоми Толибон дар ҳамкорӣ бо гурӯҳи террористии Ал-Қоида, ки аъзояшон дар қаламрави кишвар пинҳон буданд, айбдор карда шуд, ки сабаб барои барҳами он дар соли 2001 дар натиҷаи дахолати ҳарбии ИМА ва иттифоқчиёни он шуд.
Дар асоси таҷҳизоти кӯчонидашуда корхонаҳои « Чириқселмаш», «Ӯзбекхиммаш», Заводи трансформаторбарорӣ, заводи металлҳои тобовар ва гармидиҳӣ "УзКТЖММ" сохта шуданд.
Аз объектҳои соҳаи мудофиа дар шаҳр Заводи механикии таъмири авиатсионии Чирчиқ низ ҳаст, ки бо таъмир ва барқарорсозии чархболҳои низомии Ми-8 ва Ми-9 машғул аст.
Таърихи шаҳри Чирчиқ аз 28 апрели соли 1932, вақте ки Шӯрои меҳнат ва мудофиаи ИҶШС бо қарори худ ба сохтмони комбинати кимиё ва силсилаи НБО-ҳои Чирчиқ-Бозсуи асос гузошт, сар шудааст.
Ин филм хело муваффақ шуда даромади хуб ба даст овардааст ва дар маросими ҷоизасупории Аюшман бо ҷоизаҳои "Беҳтарин дебюти мардона" ва "Беҳтарин сарояндаи пасикадрӣ" қадрдонӣ шудааст.
Ҳарду филм ва аз ҷиҳати буҷавӣ номуваффақ шуданд аммо соли 2015 нақши Шивкар Бапуҷиро дар филми нақши асосиро бо Митҳун Чакрабортӣ ва Паллавӣ Шарда бозидааст.
Аз январи 1918 раиси Комиссияи фавқулода оид ба муҳофизати Петроград, аз марти 1918 фармондеҳи дастаи 1-уми сотсиалистии Луганск, аз апрели 1918 фармондеҳи Артиши 5-уми Украина буд.
Моҳҳои октябр — декабри 1918 фармондеҳи Артиши 10-ум ва аз январи 1919 комиссари халқии корҳои дохилии Украина, июн — июли 1919 фармондеҳи Артиши 14-ум ва ҷабҳаи дохилии Украина дар мубориза зидди дастаҳои миллатгаро.
Солҳои 1921—1924 узви бюрои Ҷанубу Шарқии Кумитаи Марказии Ҳизби Коммунистии Русия КМ РКП ва фармондеҳи неруҳои округи ҳарбии Қафқози Шимолӣ, 1924-25 фармондеҳи неруҳои Округи ҳарбии Маскав ва узви Шӯрои инқилобии ҳарбии Иттиҳоди Шӯравӣ, аз 6 ноябри 1925 то 20 июни 1934 комиссари халқӣ оид ба корҳои ҳарбӣ ва баҳрии Иттиҳоди Шӯравӣ ва раиси Шӯрои инқилобии ҳарбии Иттиҳоди Шӯравӣ, 1934—1940 комиссари халқии мудофиаи ИҶШС буд.
Дар мубориза бо иттиҳоди тротскийчиёну зиновевчиён ва мухолифони рост ҳамеша мавқеи Сталинро тарафдорӣ намуда, ҳамчун ҷонибдори сиёсати саноатикунонии хоҷагии халқ ва коллективикунонӣ амал менамуд.
Дар солҳои ҶБВ узви Кумитаи давлатии мудофиа, сарфармондеҳи қувваҳои самти Шимолу Ғарб , фармондеҳи Ҷабҳаи Ленинград , намояндаи Ставка оид ба ташкили сипоҳ , намояндаи Ставкаи Сарфармондеҳи олӣ дар Ҷабҳаи Волховск , сарфармондеҳи ҳаракати партизанӣ , раиси Комиссияи сулҳи муваққатӣ буд.
Климент Ефре́мович Вороши́лов ҳамчунин Клим Ворошилов — ходими давлатӣ, ҳизбӣ ва ҳарбӣ, Маршали Иттиҳоди Шӯравӣ , ду карат Қаҳрамони Иттиҳоди Шӯравӣ , Қаҳрамони Меҳнати Сотсиалистӣ .
Теппаи Мардобод : теппа ба асрҳои 2 - 3-уми пеш аз милод тааллуқ дорад ва дар шаҳри Қараҷи Мардобод ҷойгир аст ва ин кор 2 январи соли 2008 ҳамчун яке аз ёдгориҳои миллии Эрон сабт шудааст.
Моҳдашт бо вуҷуди иқлими гуворо тӯли солҳои дароз яке аз марказҳои маъмурии давлати Паҳлавӣ қарор дошт, ва ҳоло яке аз марказҳои кишоварзии устони Албурз бо 2 гектар замини кишоварзӣ мебошад.
Маҳдашт дорои ду табобатгоҳ ва 24 беморхона ва таваллудхонаи доктор Алӣ Шариатӣ, 2 дорухона , 2 истгоҳи сӯзишворӣ ва 2 насоси дизелӣ, 2 истгоҳи гази табиӣ, китобхона, ҳавзи шиноварӣ ва 2 толори варзишӣ мебошад.
Бодибилдинг яке аз намудҳои маъмултарини варзиши ҷавонон ба ҳисоб меравад, ки онро бархе аз расонаҳои пешрафтаи ҷаҳон ба баъзе расонаҳои пешрафтаи варзиш заминаи қудрат номиданд.
Арора нахустин бор дар филми "« »" ҳунарнамоӣ карда, ки дар соли 2002 дар Болливуд сохта шуда ва дар он ҳамроҳ бо Фардин Хон бозӣ кард, вале ин филм даромади хуб ба даст наовард.
Дар ҳамон сол, вай дар филмҳои «» ва «: » нақш бозидааст, ки дар ин филмҳо инчунин нақшҳои марказиро Офтоб Шивдасонӣ ва Селина Ҷейтлӣ бозӣ кардаанд.
Барои корҳои пурмаҳсули худ бо нишонҳои «Аълочии маорифи халқи Тоҷикистон» , «Муаллими хизматнишондодаи мактаби ҶШС Тоҷикистон» , медали «Барои меҳнати шоён» ва ифтихорномаҳои Вазорати маорифи ҶШС Тоҷикистон сарфароз карда шудааст.
Аз ҷиҳати кимиёӣ вулканизатсия раванди ба ҳам пайваст шудани молекулаҳои дарозу чандири каучуки нарм мебошад, ки дар натиҷа тӯри сеченакии фазоии дорои бандҳои кӯндаланги аз ҳам дур ҳосил мешавандВулканизатсия аз таъсири сулфур , баъзе пайвастҳои органикӣ ё афканишоти ионзо ба амал меояд.
Дар натиҷаи вулканизатсия устуворӣ, сахтӣ, чандирӣ , ба хунукӣ ва гармӣ тобоварии маҳсулот баланду дараҷаи варамкунӣ ва ҳалшавиаш дар ҳалкунандаҳои органикӣ паст мешавад.
Ба таркиби омезаҳои вулканизатсия ба ғайр аз каучук ва моддаҳои вулканизатсияшаванда инчунин тезкунандаҳо , фаъолкунандаҳо , пуркунандаҳо (карбони техникӣ, бӯр, каолин, кислотаи силикати полидисперсӣ ва ғайра), моддаҳои аз куҳнашавӣ нигоҳдоранда , нармкунандаҳо , сусткунандаҳои раванди зервулканизатсия ва ғ.
агар бо каучук камтар аз 5 % сулфур пайваст гардад , ба ном резини нарм ҳосил мешавад, ки аз он камераҳои мошин, рӯйпӯшҳои чарх, тӯбҳо, найчаҳои резинӣ, пойафзори резинӣ ва ғ.
Дар ин ҷо пастиҳои назди Онега, Мологаву Шексна, ҳамвориҳои Андога, Белозёрск ва Кириллов, баландиҳои Андов, Вепсҳо, Вологда, Галич, Верхневажский ҷой гирифтаанд.
Аз Вологда роҳҳои оҳан ба самтҳои ҷануб , ғарб , шимол (Архангелск, Мурманск, Двинаи Шимолӣ, Котлас, Сиктивкар, Воркута, Сосногорск) ва шарқ , шоҳроҳи автомобилии федералии Маскав — Ярославл — Вологда — Архангелск мегузаранд.
Дар шимол бо вилояти Архангелск, дар шарқ бо вилояти Киров, дар ҷануб бо вилоятҳои Кострома ва Ярославл, дар ҷанубу ғарб бо вилоятҳои Твер ва Новгород, дар ғарб бо вилояти Ленинград, дар шимолу ғарб бо Ҷумҳурии Карелия ҳамсарҳад аст.
Ҳангоми набудани меросгирони навбати якум ҳуқуқи вориси қонуниро дар навбати дуввум бо ҳиссаи баробар бародару хоҳарони меросгузор ва бобову бибӣ ҳам аз тарафи модар ва ҳам аз тарафи падар мегиранд.
Наберагони меросгузор ва наслҳои онҳо дар навбати аввал, фарзандони бародару хоҳарони меросгузор дар навбати дуввум, духтару писарони амма, хола, тағо ва амаки меросгузор дар навбати севвум бо ҳуқуқи пешниҳод мерос гирифта метавонанд .
Ҳиссаи вориси қонуние, ки то бархурдорӣ аз мерос ва ё дар як вақт бо меросгузор вафот кардааст, бо ҳуқуқи пешниҳод ба наслҳои ӯ мегузарад ва дар ҳолатҳои пешбиникардаи қонун байни онҳо баробар тақсим карда мешавад.
Наслҳои ворисе, ки то кушода шудани мерос ва ё дар як вақт бо меросгузор вафот кардааст, ҳамчунин ворисони ношоиста ҳуқуқи гирифтани меросро надоранд ва бо ҳуқуқи пешниҳод мерос гирифта наметавонанд.
Ворисони дараҷаи аввалро онҳое ташкил медиҳанд, ки саҳмашон дар Қуръон муайян гардида, асҳобу-л-фуруз номида мешаванд ва бо дар назар доштани ҳолатҳои гуногун дар дувоздаҳ маврид мерос мебаранд.
Агар ворисони шахси фавтида ду духтар бошанд, ба ҳар кадомашон аз се як ҳиссаи он мерасад, ки дар маҷмӯъ аз се ду ҳиссаро ташкил медиҳанд ва агар бештар аз ду нафар бошанд, ҳаққи умумии ҳамаашон низ аз се ду ҳисса аст, ки онро дар байнашон ба таври яксон тақсим менамоянд.
Дар сурате, ки ғайр аз духтарон умуман, ҳеч гуна вориси дигаре надошта бошад, боқимондаи мол – як ҳисса ва ё нисфи он бар асоси қоидаи «рад» боз ба ҳамон духтарон баргардонида мешавад.
Агар падару модар вориси ӯ бошанд ва аз вай фарзанд боқӣ монда бошад, ҳар кадоми онҳо аз шаш як ҳиссаи моли гузоштаи ӯро мерос мебаранд ва чаҳор ҳиссаи дигари он ба фарзанд ва ворисони дигараш мерасад, хоҳ як фарзанд боқӣ монда бошад, хоҳ бештар; чи писар бошад, чи духтар.
Тартиби меросбарии гурӯҳи сеюми ворисон – зану шавҳар: Шавҳар ду ҳолати меросбарӣ дорад, дар яке нисф ва дар дигаре аз чаҳор як ҳиссаи моли таракаи ҳамсари фавтидаашро ҳақбар мешавад.
Агар зани фавтида фарзанд надошта бошад, шавҳараш нисфи он молеро, ки зан пас аз худ бар ҷой гузоштааст, мерос мебарад, вале агар аз худ фарзанд бар ҷой гузошта бошад, шавҳар чаҳоряки он молро мерос мебарад.
Дар ин ҷо он фарзанд як нафар бошад ё бештар, писар бошад ё духтар, аз ҳамон шавҳараш бошад ва ё аз шавҳари қаблиаш – фарқ намекунад, онҳо дар тамоми ҳолатҳо саҳми шавҳарро аз нисф ба чаҳоряк мерасонанд .
Ворисони қонунии ҳар як навбат дар ҳолати набудани ворисони навбати пешина, барканор намудани онҳо аз мерос, аз тарафи онҳо қабул нагардидани мерос ё даст кашидан аз он ба мерос ҳуқуқ доранд.
Ба ворисони қонунӣ ҳамчунин шахсони ғайри қобили коре дохил мешаванд, ки дар муҳлати на камтар аз як соли то фавти меросгузор таҳти таъминоти ӯ қарор дошта, ҳамроҳи ӯ зиндагӣ мекарданд.
Кӯдакони ба балоғат нарасида ва ғайриқобили кори васиятгар, падару модар , ҳамсари ғайриқобили кор, сарфи назар аз мазмуни васиятнома, на камтар аз се ду ҳиссае, ки ба ҳар яки онҳо ҳангоми мероси қонунӣ тааллуқ дошт, мерос мегиранд.
Ворис — дар ҳуқуқи гражданӣ шаҳрвандони дар лаҳзаи кушодани мерос зинда, кӯдакони ҳангоми зинда будани меросгузор дар батни модар ва баъди кушодани мерос зинда таваллудшуда дониста мешаванд.
Дар соли 1908 қаламрави муосири Канберра ҳамчун пойтахти ояндаи Иттиҳоди Австралия интихоб карда шуд, ки дар байни ду шаҳри калонтарини кишвар, ки ба ин мақом, Сидней ва Мелбурн рақобат мекарданд, ба созиш овард.
Пас аз як озмуни байналмилалӣ барои тарҳи беҳтарин, таҳкурсии сохтмони оянда, ки соли 1913 оғоз ёфт, нақшаи меъморони Чикаго Уолтер Берли Гриффин ва Мэрион Маҳони Гриффин гирифта шуд.
Тарҳи Канберра ба консепсияи шаҳр-боғ асос ёфтааст, ки минтақаҳои васеи растаниҳои табииро ифода мекунад ва аз ин рӯ австралиягиҳо пойтахтро «пойтахти бутта» меномиданд.
Бо вуҷуди он ки Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ ва Депрессияи Бузург ба пешрафт ва рушди шаҳр монеъ шуданд, пас аз Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ Канберра ба як шаҳри шукуфон табдил ёфт.
Канберра бо ҷангалҳо иҳота шудааст, ки омехтаи саваннаҳои эвкалиптӣ, марғзорҳо, минтақаҳои ҷангал, ботлоқҳо ва ҷангалҳои эвкалипти хушк мебошанд.
Калимаи "Канберра" аз номи лаҳҷаи Бумиёни Австралия қабилаи маҳаллии Нгабрӣ, ки ба гурӯҳи оилаи Нгуннавал тааллуқ дорад, аз калимаи «» омадааст, ки онро аз забони қадимии Нгуннавал ҳамчун "ҷои мулоқот" тарҷума кардан мумкин аст.
" Корробори" ё ҷамъомади тантанавӣ дар байни аборигенҳои австралиягӣ, ки ҳангоми муҳоҷирати мавсимии қабилаи Нгуннавал сурат гирифтааст ва дар он ҷо шапалакҳои навъҳои , ки роҳи муҳоҷираташ ҳар баҳор аз ин минтақа мегузарад, вобаста аст.
Ин давра бо исёни сарлашкари халдиҳо бо номи Набопаласар шурӯъ мешавад, ки ӯ дар иттиҳоди Модҳо с. 609 то м. ошуриҳоро шикаст дода, бо муттаҳидини худ мероси ошуриҳо ва ҳукумат дар Осиёро тақсим мекунад.
Ӯ ҳукумати худро бар асоси ҷангҳо дар ҳудуди соҳилҳои шарқии Баҳри Миёназамин ва дар Арабистон мустаҳкам ва парастиши худоёни оромии Синоро таъйид намуда, ибодатгоҳҳо ва шаҳрҳои зиёд, аз ҷумла Ҳеррон, Ур ва ғ-ро, бозсозӣ кард.
«Маҷмӯи қонунҳо» бо хатти мехӣ дар 286 модда таҳия шудааст, ки он дар илми ҳуқуқшиносӣ бо номи қонунҳои Хаммурапи машҳур ва ба мисли «Шариати Мусо» ранги қудсӣ дошт.
Дар умури кишоварзӣ аз олоти кории нав истифода шуд, дар меъморӣ низ тозагиҳо ба вуҷуд омад, ибодатгоҳу маъбадҳо ва шаҳрҳо имтиёз пайдо карданд, дар ҷангҳо аз аспҳо ва хачирҳо истифода мешуданд.
Ба қавли Муҳаммади Порсо, сарҳалқаи нақшбандия дар зикр «боздоштани нафас ва риояи ададро лозим намешумурд, аммо риояи вуқуфи қалбиро муҳимтар медошт ва лозим мешуморид» .
Баҳоуддини Нақшбанд гуфтааст: «Риояти вуқуфи қалбӣ муҳим аст, дар ҳама аҳвол — дар хӯрдану гуфтану рафтану фурӯхтану харидану таҳорат сохтану намоз гузордану Қуръон хондану китобат кардану дарс гуфтану ваъзу насиҳат — бояд ки як чашм задан ғофил набошад, то мақсуд ҳосил ояд»; «ҳузуре ва завқе, ки дар зикри баланд ва самоъ ҳосил мешавад, давом надорад; мудовамат ба вуқуфи қалбӣ ба ҷазаба мекашад ва ба ҷазаба кор тамом мешавад».
Ба қавли Яъқуби Чархӣ , солик «чун ба вуқуфи қалбӣ мулозамат намояд, хулосаи он чӣ дар зикр аст, ҳосил шавад ва чашми басират кушода гардад ва боргоҳи дил аз хори ағёр холӣ шавад. Ва зокир дар баҳри фано маҳв шавад ва ба шарафи мазкурӣ ба муқтазои „Фазкурунӣ азкурукум“ мушарраф шавад ва ба ҳукми ваъдаи „Намегунҷонад Маро замини Ман ва осмони Ман, валокин мегунҷонад Маро дили бандаи муъмини Ман“ ҷамоли султони иллаллоҳ таҷаллӣ кунад ва дигар солик аз исм ба мусаммо машғул шавад».
Тибқи таълимоти нақшбандия дар зикр бисёр гуфтан шарт набуда, ҳар он чӣ солик мегӯяд, бояд аз сари огоҳӣ ва ҳузур бошад, танҳо дар ҳамин ҳолат фоидаи зикр бештар мешавад.
Ба қавли Яъқуби Чархӣ , «Хоҷа Баҳоуддин зикри хуфяро „вуқуфи ададӣ“ гуфтандӣ; ба сабаби мулозимат ва мудовамат бар вуқуфи ададӣ дил зуд зокир мешавад… ва дил чун зикр шавад ва аломоти он зуҳур кунад, баъд аз он ба вуқуфи қалбӣ машғул бояд буд».
Баҳоуддини Нақшбанд ҳангоми ба муридӣ қабул кардани Яъқуби Чархӣ ӯро ба вуқуфи ададӣ машғул гардонид ва фармуд: «Аввали илми ладуннӣ ин сабақ аст, ки ба хоҷа Абдулхолиқ расидааст».
Хоҷа Аҳрори Валӣ гуфтааст: «Вуқуфи қалбӣ иборат аз огоҳӣ ва ҳозир будани дил аст ба Ҷаноби Ҳақ Субҳонаҳу ба он ваҷҳ, ки дилро ҳеч боисте ғайр аз Ҳақ Субҳонаҳу набошад».
Яъне, зокир ба ҳангоми зикр мутаваҷҷеҳ бошад ба қалби санавбарӣ, ки «ҳақиқати ҷомеа ва мақарри латифаи қалб аст ва нагзорад, ки қалб аз зикр ғофил гардад ва онро гӯё ба зикр гардонад» .
Ӯ бояд «банди воқифи аҳволи худ бошад, ки дар ҳар замоне сифоту ҳоли ӯ чист, мӯҷиби шукр аст ё мӯҷиби узр» ва «бинои кори соликро дар вуқуфи замонӣ бар соат ниҳодаанд, ки дарёбандаи нафас шавад, ки бар ҳузур мегузарад ё ба ғафлат» .
Вуқуф — дар тасаввуф, вуқуфи ададӣ, вуқуфи замонӣ, вуқуфи қалбӣ се асл аз усули ёздаҳгона мебошанд, ки асос ва бинои тариқаи нақшбандияро ташкил медиҳанд.
Баъд ӯ дар муқобили Аҷай Девган дар комедияи ошиқонаи Анис Базмӣ, нақшофарӣ намудааст аммо филм аз рӯи филми амрикоии Франсис Кис, ки соли 1995 пахш шудааст, ба навор гирифта шудааст.
Дар ин филм, ӯ нақши комикси Санҷана, як зани заиферо, ки аз Париж ба Ҳиндустон барои ҷустуҷӯи номзади худ сафар мекунад, мебозад, аммо ба марди дигаре, ки Шекҳар ошиқ мешавад.
Таҳлил аз қайд кард, "Каҷол, чун маъмулӣ, дар нақши худ Санҷана олиҷаноб аст. Ӯ тамошобинро дар давоми тамоми филми дувунимсоата ба гиря меорад, механдонад, хашмгин мекунад ва табассум мекунонад. Филм ҳамчун як "супер-хит" аз ҷиҳати даромад ҷои намоёнро гирифт ва дар он сол Каҷол дуюм ҷоизаи беҳтарин ҳунарпешаро дар бурд намуд.
Филми сеюм ва ниҳоии Каҷол дар соли 1999 драмаи ошиқона ва аз ҷиҳати даромад ноком мондааст, мебошад, ки бо Ҷекӣ Шрофф, Атул Агниҳотрӣ ва Айеша Ҷҳулка ҳунарнамоӣ намудааст.
Иҷрои ӯ хело хуб қабул карда шуда, якчанд ҷоизаҳоро, аз ҷумла ҷоизаи сеюми ва ҷоизаи дуввуми барои беҳтарин нақши беҳтарин ҳунарпешаро ба даст овардааст.
Ҳангоме ки корбарони васоити ахбори омма дар бораи набудани мувофиқати байни волидони Аҷай ва ӯ изҳори пурсиданд, Каҷол фаҳмонд, ки онҳо «мисли волидайнам ҳастанд» ва ӯро ташвиқ карданд, ки дар филмҳо идома диҳад.
Ин овозаҳоро рад карда, Каҷол изҳор кард, "Ман ба ин овозаҳо бовар намекунам, зеро ман роҳи ин соҳаро медонам. Шахс бе эътимод издивоҷро давом дода наметавонед. Ростӣ, ман барои чунин овозаҳо парвое надорам."
низ як муваффақияти бузург барои Каҷол буд; он даҳ ҷоизаи ба даст овард ва иҷрои Каҷол ҳамчун Симран Сингҳ, як ҷавони ҳиндуӣ аз Лондон, ки бо ҳамроҳии Шоҳруххон нақш меофарад, меафтад, ба ӯ ҷоизаи аввали барои беҳтарин ҳунарпешаро дод.
Амакҳои ӯ Ҷой Мукҳерҷӣ ва Деб Мукҳерҷӣ продюсер мебошанд, инчунин бобоҳояш Сашадҳар Мукҳерҷӣ ва Кумарсен Самарт коргардон буданд.
Холабачаҳо ва духтархолаҳои Каҷол Ранӣ Мукҳерҷӣ, Шарбанӣ Мукҳерҷӣ ва Моҳниш Беҳл низ ҳунармандони Болливуд ҳастанд; писараммаи дигари ӯ — Аян Мукҳерҷӣ коргардон мебошад.
Каҷол аввалин баромади худро дар синни ҳабдаҳсолагӣ дар драмаи ошиқонаи дар соли 1992 ҳамроҳи ҳунарпешаи нав Камол Садана ва модараш Тануҷа, ки нақши модарашро мебозад, иҷро кардааст.
Вақте ки ӯ ҷавон буд, волидонаш аз ҳам ҷудо шуданд; аммо ба гуфтаи Тануҷа, ҷудошавии онҳо ба Каҷол таъсир накардааст, зеро мегӯяд «мо ҳеч гоҳ дар назди ӯ ҷанҷол накардаем».
Баъдтар вай дар якҷоягӣ бо Карина Капур ва Арҷун Рампал дар драмаи оилавии миёнаҳаҷми Сидҳартҳ Малҳотра "Мо оила ҳастем" , ки дар асоси драмаи амрикоӣ сохта шудааст, ҳунарнамоӣ намудааст.
Ӯ дар баробари холааш Нутан, ки шашкарата гирандаи мукофоти буд, Каҷол низ панҷ маротиба бо ин ҷоиза барои беҳтарин нақши занона қадрдонӣ шудааст ва соли 2011 аз тарафи ҳукумати Ҳиндустон ӯ бо ордени Падма Шрӣ сарфароз гардонида шуд.
Бо ин мақсад аз намакҳои калий ё намакҳои натрийи кислотаҳои олии чарбӣ , намакҳои сулфокислотаҳову сулфоэфирҳои турш, туршиҳои чарби сулфуронида, эфирҳои полиэтилении кислотаҳо, спиртҳо, алкилфенолҳо ва алкилнафтолҳо, ҳосилаҳои полиоксиэтилении аминҳои алифатӣ, амидҳо, меркаптанҳо ва ғ.
Истеҳсоли саноатии воситаҳои гозурӣ-и сунъӣ солҳои 30 садаи дар Олмон ба роҳ монда шуд; солҳои 50 садаи истеҳсоли онҳо дар дигар давлатҳои мутараққӣ низ ривоҷ ёфт.
Соли 2006 бо иштироки ӯ чор филм бароварда шуд: « » , « . 9211» , « » (бо Амитабҳ Баччан, Шоҳруххон, Притӣ Зинта, Абҳишек Баччан, Ранӣ Мукҳерҷӣ, Киррон Кҳер) ва «» (бо Амитабҳ Баччан, Ҳема Малинӣ, Салмонхон, Ранӣ Мукҳерҷӣ, Ом Пурӣ, Шарат Саксена, Амон Верма), ки дутояш муваффақ гардиданд.