polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Раёсат ва пойгоҳҳои обуҳавосанҷии ҷумҳурӣ аз вазъияти обу ҳавои маҳалҳо рӯзе 3 маротиба хабар дода, харитаи ҳарҳафтаинаи онро таҳия месозанд.
Ҳангоми кор ба ҳайси ноиби ректор оид ба корҳои молиявӣ ва маъмурию хоҷагидорӣ ба ҳайси якҷоякор дар факултети ҳуқуқшиносии Донишгоҳи славянии Русияву Тоҷикистон дар риштаи “Мақомоти ҳифзи ҳуқуқ” курси лексияҳо хонд.
аз ташаккулёбӣ ва ташкилдиҳии фаъолияти сохторҳои ҳифзи ҳуқуқи кишварамон иборат аст, мавсуф соли 2011 барои донишҷӯёни факултетҳои ҳуқуқшиносӣ китоби дарсиро бо номи “Мақомоти ҳифзи ҳуқуқи Ҷумҳурии Тоҷикистон” ба табъ расонд.
монография таҳти унвони “Нақши мақомоти ҳифзи ҳуқуқ дар таъмини татбиқсозии принсипҳои истеҳсолоти судӣ дар мурофиаи ҷиноӣ” ва зиёда аз 18 мақола дар самти мазкур навишта шудааст, ки онҳо дар маҷаллаҳои КОА Федератсияи Россия интишор ёфтаанд.
Об исторических предпосылках реформирования таджикской милиции в полицию //Материалы международной научно-практической конференции «Правовые системы Республики Таджикистан и стран СНГ: состояние и проблемы», посвященной научной деятельности заслуженного юриста Республики Таджикистан, выдающегося ученого, доктора юридических наук, профессора Ш.
Ленинро ба итмом расонда, фаъолияташ дар ҳамин ҷо ҷараён гирифтааст, вазифаҳои ассистент, муаллими калон, дотсенти кафедраи банақшагирии хоҷагии халқ , мудири ҳамин кафедра , мудири кафедраи иқтисоди миллӣ Донишгоҳи миллии Тоҷикистонро адо намудааст.
Доир ба танзими давлатии иқтисодиёт дар шароити бозор, банақшагирии стратегӣ, назарияи банақшагирии индикативӣ, бехатарии иқтисодӣ, муаммоҳои рақобатпазирӣ, ояндабинии иқтисодию иҷтимоӣ зиёда аз сад асару мақола навиштааст.
Онҳо риши ғӯлӣ, кандизи кӯтоҳ, миёнбанд, шалвори дароз, мӯкии соқкӯтоҳ доштанд; баъзан ба китфашон кандизи дарозу вазнини беостин меандохтанд, ба гӯшҳояшон гӯшвораҳои калону вазнин меовехтанд.
Баъд хамирро тунук ва чин-чин ҳам таҳ намуда, ба тасмачаҳо тақсим мекунанд, тасмачаҳоро болои ҳам гузошта, чоркунҷаҳои андозаашон 4х4 ё 5х5 см мебуранд.
Сипас ба дег шир андохта меҷӯшонанд, мувофиқи табъ намак илова менамоянд ва туппаҳои чоркунҷа буридашударо ба шири ҷӯшидаистода андохта, омехтакунон то пухтан 8–10 дақиқа меҷӯшонанд.
Барои хамир 3 истакон орди гандум, 1 дона тухми хом, 1 истакон об, ним қошуқча намак, барои қайла 500 г гӯшт, 50 г намак, 200 г пиёз, 2–3 дона помидор ё 1 қошуқ қайлаи помидор, 500 г картошка, 2 дона қаламфури булғорӣ, мувофиқи табъ намаку адвиёт лозим аст.
Махдуми Аъзам тахаллуси Ҳоҷа Ҷалолиддин Аҳмади Косонии Фарғонӣ аст, ки аз шайхони бузурги ҷараёни нақшбандия буда, дар ҳаёти маънавию сиёсӣ ва иҷтимоии замони худ таъсир ва нуфузи боризе доштааст.
Хоҷа Ҷалолиддин ва боз чанд фарзанди ӯ дар шаҳру деҳоти водии Фарғона муридону ихлосмандони зиёде доштааст ва ҳамаи онҳо дар дар пайравӣ аз ҷараёни нақшбандия муътақиди ӯ буданд.
Мавлоно Сайид Аҳмад Ҷалолиддин Хоҷаи Косонӣ дар аввалҳои қарни шонздаҳуми милодӣ баъди аз ҷониби ӯзбакҳо муҳосира шудани қалъаи Косон бо аҳли оила ва муридони худ ба Самарқанд кӯчид.
Тибқи ривоятҳои мардумӣ Ҳоҷа Ҷалолиддин аввалин дарахте, ки дар ин ҷо нишонд, даҳ ниҳоли бед буд, ки чун нишоне аз зодгоҳаш оварда буд, аз ин рӯ, ин мавзеъ бо номи Даҳбед машҳур гардид.
Хоҷа Ҷалолиддини Косонӣ Махдуми Аъзам дар Даҳбед масҷиду хонақоҳ ва мадрасае бино намуда, ҳам ба тоату ибодати сӯфиёна машғул мешуд ва ҳам шогирдон ва талабагони зиёдеро таълиму тарбия менамуд.
Шуҳрат ва эътибори ӯ дар байни мардум ва назди умарои дарбори Шайбониён то рафт меафзуд ва аз ҳамин ҷост, ки эшонро чун Махдуми Аъзами Даҳбедӣ мешиносанд ва машҳур мегардонанд.
Ялантӯш Баҳодур, ки баъди фавти Махдуми Аъзам бар маснади ҳокимияти Самарқанд нишаст, аз мухлисони содиқи Сайид Аҳмад Ҷалолиддин Хоҷаи Косонӣ буд ва ба фарзанди ин пири номвар Хоҷа Ҳошими Даҳбедӣ дасти иродат дод ва мурид гардид.
Бо гузашти солҳо дар атрофи мадфани Махдуми Аъзам қабристоне ба вуҷуд омад, ки он ҷо авлоди Хоҷагони Махдуми Аъзамӣ ё худ Хоҷагони Даҳбедӣ ва хонадони ҳукмронони Аштархониён мадфун гаштанд.
Семёнови Пажӯҳишгоҳи таърихи Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон китобе таҳти рақами 79 бо номи «Сӣ рисолаи Махдуми Аъзам» маҳфуз аст, ки асарҳои ӯро дар бар гирифтааст.
Дар ин бора академик Бобоҷон Ғафуров чунин маълумот додааст: «Зулму ситами тоқатшикан ва бераҳмонаи феодалӣ, ҷангҳои дохилӣ ва фақру гуруснагӣ норозигии оммаи халқро ниҳоятдараҷа зиёд кард. Ин буд, ки дар маҳаллаҳои гуногун дам ба дам шӯру ошӯбҳои халқӣ сар мезаданд. Дар замони Абдулфайзхон, ки ба қавли шоири ҳамзамони ӯ Сайидои Насафӣ, шӯриши калоне дар деҳаи Даҳбеди Самарқанд рӯй дод. Шиддат ва вусъати ин ҷунбиши халқӣ ба дараҷае буд, ки худи Абдулфайзхон бо лашкари зиёд омада, шӯришро фурӯ нишонд ва Даҳбедро оташ дода, ба хок яксон намуд»
Як зумра сокинони Хуҷанду Фарғона, гузари Даҳбедиёни Истаравшан, деҳаи Қаротоғи Ҳисор, як қисми рустоҳои Ромит, Файзобод, Обигарм, Қаротегин, Вахиё, Дарвоз, Ёхсуи Ховалинг, Дуоби Муъминобод, Даштиҷум, Сарихосору Балҷувон, Бадахшони Тоҷикистону Афғонистон, дараи Панҷшери Афғонистон аз авлоди Хоҷагони Даҳбедии Самарқанд ба шумор мераванд.
Дар натиҷа, чи тавре ки Бобур дар «Бобурнома», Мирхонд дар «Равзат-ус-сафо» ва Хондамир дар «Ҳабиб-ус-сияр» хабар додаанд, мардуми зиёд аз Самарқанду атрофи он ба Муғулистону Хуросон ва вилоятҳои кӯҳистони Бухорои Шарқӣ гурехта буданд.
Азбаски мардуми Панҷшери Афғонистон худро аз Даҳбеди Самарқанд медонанд, гумон меравад гурезаҳои даҳбедӣ дар ҳамин мавҷи аввал беш аз 500 сол пеш аз ин ба сарзамин ҳиҷрат карда бошанд.
Ҳатто имкон дорад, ки Ёрибекхон, ки дар соли 1657 милодӣ мири Бадахшон интихоб гардид, аз ҷумлаи ҳамин гурезагони мавҷи аввал бошад, зеро, чи тавре дар «Таърихи Бадахшон» зикр мегардад, аҷдоди ӯ «ба як-ду пушт ҳасби тақдири азалӣ» пештар аз Даҳбеди Самарқанд ба Яфтали Бадахшон кӯчида омада буданд.
Мавҷи дуюми муҳоҷирони даҳбедӣ, чи тавре ки зикр гардид, дар замони ҳукмронии Абдулазизхони Аштархонӣ ва Субҳонқулихон ба сӯйи Бадахшону Ҳиндустон равона шуд.
Ба ин мавҷи дувум хоҷаҳои самарқандӣ ҳам дохил буданд, чунки онҳо низ равонаи Ҳиндустон буданд, вале бинобар хоҳиши мир Ёрибекхони Даҳбедӣ онҳо бо хирқаи муборак дар Ҷузгуни Бадахшон монданд ва ин шаҳр бо шарофати хирқаи мубораки ҳазрати Муҳаммад номи Файзободро гирифт.
Сипас аз тарафи амири Афғонистон ба хоҷагони Даҳбеди Самарқанд дараи хушманзари Панҷшер ҳадя гардид ва қисми зиёди авлоди Махдуми Аъзам сокини ин минтақа гардиданд, ки аз байни онҳо дар қарни бисти милодӣ сипаҳсолори машҳур, Қаҳрамони миллии Афғонистон Аҳмадшоҳи Масъуд мулаққаб ба "Шери Панҷшер” зуҳур намуд ва бо корномаи худ вирди забони ҳамагон гардид.
Аҷдоди Аҳмадшоҳи Масъуд пас аз ҳиҷрат аз Самарқанд як муддат дар минтақаи кӯҳистони Хатлон зиндагӣ карда, сипас ба дараи Панҷшер кӯч баста, сокин шуданд.
Тақрибан 20 ҳазор хонавор -и онҳоро амири якуми сулолаи Манғития Муҳаммадраҳимбий баъди гирифтани Деҳнаву Ҳисор боз ба Миёнколу ватанҳои аслиашон кӯчонид, вале онҳое, ки ба Хатлону Бадахшон муҳоҷират карда буданд, дар ин ҷойҳо монданд.
Қайд кардан ба маврид аст, ки даҳбедиён бо шуҷоату далерӣ, илму фарҳангдӯстӣ, росткорию адолатпарварӣ дар ҳаёти сиёсию фарҳангии аморати Бухорову Фарғона, Кошғару Афғонистон, Ҳинду Эрон нақши бориз гузоштаанд.
Аз ин ҷост, ки сулолаи Хоҷагони Даҳбедии Самарқанд чун дудмони маорифпарвар, пешвои мазҳаби ҳанафии дини мубини ислом, тариқати нақшбандияи тасаввуф дар саросари диёри Мовароуннаҳру Хуросон маъруфият ва шуҳрат пайдо мекунад.
Шаҳраки Даҳбед — дар дувоздаҳкилометрии шимолу ғарби наздики Самарқанд воқеъ гардидааст ва бо номи Махдуми Аъзам ва Хоҷагони Махдуми Аъзамӣ, ки онҳоро Хоҷагони Даҳбедӣ низ мегӯянд, иртибот дорад.
Урфии Шерозӣ Падари Урфи яъне Хоҷа Зайниддин Алӣ пешвоӣ ҳумаи шаҳри Шероз ва ё доруғаи он шаҳр буда Ҷамолуддин дар соли 963 дар он шаҳр ба дунё омад ва ҳамон ҷо ба касби адаб ва баъзе муқаддамоти улуми пардохт ва ба қадри васеъ аз мусиқӣ адвор вақф ёфт ва дар хатти насх маҳорат ба даст овард ва ба шеър таваҷҷуҳ кард ва оғози маҷолисат бо шоирон намуд ва ҳамаи ин ҳолҳо дар ҳадосати син барояш фароҳам омад ва аз ҳамон авон низ ба сурудани ашъори худ пардохт ва тахаллуси -ро аз ҳамон замон ихтиёр намуд.
Навиштаанд чун соли умраш ба бист расид облаи саршоре баровард, ба наҳве, ки баъд аз он тағйире дар чеҳраи ӯ ба ҳам расид ва ин ҳамон балое аст, ки Тарҳии Шерозӣ дӯст ва ҳам маҳфили Урфӣ онро номида ва Холуӣ Урфӣ сабаби берун рафтани Урфирро аз Шероз ҳамин зиштии орази вай дониста ва гуфта аст, ки ӯ сахт аз ин амр озурдахотир буд ва аз ғуруре, ки дар сар дошт аз Ватан хориҷ шуд ва ба Ҳиндустон рӯй ниҳод.
Урфӣ то соли 989 яъне то бисту шаш солагиро дар зодгоҳи хеш гузаронид ва дар ин фосила дар шоири саромада ва дар шаҳру диёри худ шуҳрате ба ҳам расонда ва бо шоирон маровада ёфта буд.
Яке аз маҳфилҳои адабии Шероз, ки Урфӣ дар он ҳузур меёфт, дукони тарроҳии Мир Маҳмуд Тарҳии Шерозӣ буд, ки маҳалли иҷтимои шуарои он замон аз қабили Ғайрати Шерозӣ, Орифи Лоҳиҷӣ, Қайдии Шерозӣ ва дигарон.
Урфӣ хоҳ бар асари озурдагӣ аз обилаи рӯй ва хоҳ дар ҷустуҷӯӣ ному нон, аз Шероз берун рафт ва қасди диёри ҳинд кард ва аз роҳи бандари ҷурун дар соли 990 ҳ ба Дакан расид ва онҷо ба фатҳпур Сигарӣ, мақри Ҷалолиддин Акбар подшоҳ рафт ва чун шоҳ дар пойтахт ба сар намебурд, Урфӣ ногузир бар Файзӣ Маликушшуарои Ҷалолуддин Акбар ворид шуд ва он шоири бузург ӯро ба гармӣ пазируфт ва ин ду чандгоҳе бо якдигар мусоҳибат доштанд то онки Файзи ӯро бо ҳаким Масеҳуддин Абулфатҳи Гелонӣ ошно кард ва Урфӣ ӯро дар қасидае студ вап аз он пас то поёни ҳаёт он марди донишманд ва адабдӯст яъне то соли 997 аз ситоиши ӯ даст боз надошт.
Ҳаким Абулфатҳ ҳам ба навбаи худ ӯро бо Мирзо Абдураҳимхон Хонон сипаҳсолори адабпарвар Ҷалолуддин Акбар ошно намуд ва бар он дошт то қасидае дар ситоиши ӯ бисароид.
Пайдост, ки ҳадосати синни Урфӣ чун бо фасоҳату забоноварӣ ва донишу сухангустарии ӯ ҳамроҳ шуд ҳам мояи рашки ину он гашт ва ҳам муҷиби ғурур ва худбинии шоир, вагарна аз миёни муосирони ӯ ҳастанд касоне, ки вайро ба таҳзиби ахлоқ ва неку табиати сутуда бошанд.
Урфӣ ба шеваи устодон муқаддам аз истилоҳҳо ё фарниҳодҳои илмиаш боис шуд, ки шарҳҳое ба қасидаҳои вай навишта шавад монанди шарҳе, ки Мирзоҷони Номӣ ба исми “Мифтоҳ-ул-нукот” ба соли 1073 навишт.
ба сабаби тавонои дар овардани сухани равон ва холӣ аз такаллуф ва дар ҳамон ҳол мунтахаб ва устувор ҳамроҳ бо нозук хаёлиҳо ва мазмунёбиҳое, ки баъд аз ӯ мояи кори бисёре аз шоирони асотид гардид.
Куллиёти Урфӣ чанд бор дар ҳинд ва як бор дар Теҳрон шомил: рисолаи нафсия, қасоид, тарҷеъбанд, таркиббанд, ғазалиёт, рубоиёт, соқинома ва маснавиёт чоп шуд.
Истилоҳи агностисизмро табиатшиноси англис Т. Гексли соли 1869 ҷорӣ намуда бошад ҳам, ифодаи мавқеи агностисизмро дар фалсафаи антиқа, масалан, дар таълимоти Протагор, софистон ва шаккокияиантиқӣ метавон пайдо кард.
Дар фалсафаи асрҳои миёнаи Шарқи Наздик ва Миёна агностисизм хусусан дар таълимоти баъзе пайравони калом, аз ҷумла Муҳаммади Ғазолӣ равшан ба назар расида, дар шакли масъалаи муносибати байни ақлу эътиқод ва хираду имон зоҳир мегашт.
Дар фалсафаи асрҳои миёнаи исломӣ ин равия ба номи лоадрия машҳур буд ва тарафдорони он муътақид буданд, ки ҳукми қатъӣ барои имкони ҳосил кардани илм ва ё ғайриимкон будани онро наметавон собит кард.
Ба ақидаи ӯ тамоми маърифат танҳо бо таҷриба сарукор дошта, аз ҳудуди он қатъан баромада наметавонад, бинобар ин қудрати дар бораи муносибати байни таҷриба ва воқеият ҳукм ронданро надорад.
Иммануил Кант тафриқаи қатъии «чизи ба худ» ва «чизи барои мо»-ро асоси таълимоти маърифати назарии худ қарор дод, яъне ба мавқеи агностисизм гузашт ва тафриқаи мазкурро ҳамчун мабдаи таҳлили фаъолии дохили тафаккур истифода бурд.
Ӯ нишон дод, ки мутобиқати байни олами объективӣ ва системаи донишро бо роҳи сирф мантиқӣ муқаррар кардан, табиати маърифатро бидуни таҳлили махсуси имкониятҳои маърифатии субъект ошкор намудан ғайриимкон аст.
Аз ин рӯ, Кант мавҷудияти ҳади қатъии байни маърифат ва воқеиятро исрор намуда бошад ҳам, нишон дода натавонист, ки чӣ гуна маърифат қудрати инсониятро дар азхудкунии табиат афзун мегардонад.
Ҳоло яке аз зуҳуроти хоси агностисизм мавқеи гносеологии конвенсионализм аст, ки мувофиқи он муносибати байни факт ва гуфтори мансуби он сирф шартист, чунки ҳамон як фактро дар гуфторҳои мухталиф метавон тавсиф кард.
Шакли дигари хоси агностисизми неопозитивизм даст кашидан аз ҳар гуна ҳалли масъалаи муносибати маърифат ба воқеият аст, ки мувофиқи он масъалаи мазкур аз ҷумлаи масъалаҳои «метафизикӣ» буда, ҳалли «қатъӣ»-ро талаб намекунад.
Материализми диалектикӣ масъалаи табиати фаъоли маърифатро инкишоф ва нишон додааст, ки муқаррар кардани фаъолии тафаккур аз нуқтаи назари муроқибавӣ ғайри имкон буда, барои ин бояд худи тафаккурро ҳамчун лаҳзаи фаъолияти томи ашёиву ҳиссии инсон баррасӣ намуд.
Агар амалияи ҷамъиятии таърихӣ ба инсон имконият диҳад, ки ӯ бар табиат беш аз пеш зиёдтар ҳукм ронад, муносибатҳои ҷамъиятиро такмил диҳад, усулу воситаҳои фаъолияти фикриро инкишоф диҳад, пас ин чунин маъно дорад, ки маърифат ба инъикоси воқеият боз ҳам наздиктар мешавад.
Агностисизм — таълимоти фалсафиест, ки имконияти донисташавии қонуниятҳои табиату ҷамъиятро маҳдуд карда, дастнорасии Ҳақиқати мутлақро барои хиради инсон собит карданӣ мешавад, эътимодро ба нерӯи ақли инсон кам мекунад.
Таваллудаш соли 989-и ҳиҷрӣ дар Омул иттифоқ афтодааст ва ҳамон ҷо ба таҳсили донишу адаб пардохта, дар айёми ҷавонӣ ба шеъргӯӣ оғоз мекунад.
Девони Толиби Омулиро тазкиранависон аз 9 ҳазор то 15 ҳазор байт нишон додаанд, вале нусхаи чопии он , ки бо кӯшиши Тоҳирӣ Шаҳоб ба табъ расида, шомили 22968 байт аст.
Гумон намеравад Кисоӣ тавониста бошад ҷойи камобеш намоён дар дарбори Сомониён ба даст оварда бошад, зеро пеш аз солҳои 70 садаи даҳуми милодӣ яъне дар солҳое, ки тахти Сомониён рӯ ба фурӯ рехтан буд, ӯ наметавонист пешрафте карда бошад.
Ў мехоҳад бо пурсиши худ нишон диҳад, ки харидори гул ба шукӯҳи девонавор хӯ гирифта ва ҳатто дар сараш намегунҷад, ки инсон битавонад ба чизе ҳам ниёзманд бошад.
Аз он ҷо, ки Кисоӣ дар солҳои хурӯшони сарнагунии Сомониён, тохту този Қарахониён ва фароз рафтани Ғазнавиён мезист, метавон андешид, ки солҳои пирии ӯ набояд чандон ором буда бошад.
Аз ашъори мавҷудаи Кисоӣ ба хубӣ метавон дарёфт, ки ӯ аз устодони мусаллами аҳди худ буда ва дар абдои мазомин ва баёни маъонӣ ва тавсифот ва эроду ташбеҳоти латиф табии маҳорату қудрате доштааст.
Кисоӣ дар ваъзу ҳикмат ҳам нахустин шоирест, ки тавонист ба марҳилаи муҳими аз пешрафт ноил гардад ва дар ҳақиқат ин навъ аз ашъорро дар охири қарни даҳҳум ба камол расонид ва муқаддимаи зуҳури шоироне аз қабили Носири Хисрави Қубодиёни гардид.
Асосан дар дашту марғзор, арчаву тӯсзор ва настаранзори мавзеъҳои баландкӯҳ (ҷануб ва шарқи Тоҷикистон, қаторкӯҳҳои Зарафшон, Туркистон ва Ҳисору Дарвоз; 2400-3600 м баландтар аз сатҳи баҳр) месабзад.
Дар мавзеъҳои баландкӯҳ, санглох ва марғзори субалпӣ (Помири Ғарбӣ, Тоҷикистони Шарқӣ, Ҳи­со­ру Дарвоз; 3200-4400 м баландтар аз сатҳи баҳр) месабзад.
Барнома маҷмӯи маълумотҳо ва амрҳое мебошад, ки барои кор кардани ҳисобмошинҳои электронӣ ва дигар таҷҳизоти компютерӣ бо мақсади ба даст овардани натиҷаи дилҳоҳ, аз ҷумла маводди омодасозӣ, ки дар рафти таҳияи барнома барои компютер ба даст оварда шудаасту барои ҳосил кардани садо ва тасвирот имкон медиҳад, таъйин шудааст.
Аксар истифодабарандагони компютерҳо барномаҳоеро истифода мебаранд, ки барои иҷроиши масъалаҳои мушаххаси амалӣ, ба монанди тайёр кардан ва ба қолаб даровардани мавод, ҳисобу китоби математикӣ, таҳияи тасвирот ва ғайра лозим аст.
Системаи таъминоти барномавӣ, ки қисми таркибии онро системаи амалиётӣ ташкил медиҳад, унсурҳои системаи ҳисобкунӣ ва ташаккули муҳитро барои амал кардани барномаҳои амалӣ идора мекунад.
Фаридуни Муширӣ аз сӯи бо шикастани қолабҳо ва фоили арӯзӣ ва кӯтоҳу дароз кардани мираъҳо ва баҳрагирӣ аз қофия дар пайкара ё фуруми шеър ва аз сӯе бо нигариши тоза ба ҳастӣ, инсон ва дигар падидаҳои ҷаҳон дар паём ё муҳтавои шеър ба ҷойгоҳе баланд дар шеъри муосир даст ёфт ва ба қавли пажӯҳишгари шветсарӣ Гулпака, «Муширӣ ҳамонанди чанд тан аз шоирони ангуштшумори Эрон рисолате воло дорадж, ки шукронаи бархурдорӣ аз беҳинаи донистагиҳояш ва имон ба жарфандешӣ дар оростагиҳои сухан, шикофи сохтагӣ ва пӯшолӣ миёни куҳнаву нав ва суннатгароён ва навпардозонро аз миён бархоҳад гирифт».
Муширӣ аз нахустин пайравони шеъру шеваи Фаридуни Таваллулӣ аст, ки бо маҷмӯаҳои «Ноёфта», «Ташнаи тӯфон», «Гуноҳи дарё» ба арсаи тағаззулоти романтик ҷадам гузошт.
Фурм ва муҳтавои осори ӯ дар ин марҳила чандон пурбор ва дилангез набуд, аммо дар осори баъдӣ монанди «Абру кӯча», «Баҳорро бовар кун» шеъри ӯ аз сатҳ ба умқ рафт ва аз назари забону баён ва эстетики шеърӣ пеш рафт ва баъдҳо мутаассир аз авзоъ ва аҳволи сиёсӣ ва иҷтимоии аср, шеъраш то ҳадде рангу бӯи шеърии мутаариз ва ҷомеагаро шуд, ки ин амр баёнгари таолӣ ва такомули нисбии биниши шоиронаи ӯ буд.
Дар ниҳоят метавон гуфт: ишқ, ситоиши зебоӣ, меҳрварзӣ ва инсондӯстӣ аслитарин хутути муҳтавоии шеъри Муширӣ ба шумор меоянд, ки ҳамвора дар пӯшишу парниёни зеҳну забон ва ҳиссу ҳоли романтики ӯ таҷаллӣ доштаанд.
Аз барҷастатарин вижагиҳои шеъри Муширӣ забони нарм ва латифу содаи ӯст, ки ҳампайванд бо тасовире шаффофу дилпазир ва муҳтавои ҷаззобу отифӣ ва зебоишиносӣ навқудамоии ӯро падидор месозанд.
«Ноёфтаҳо», «Гуноҳи дарё», «абру кӯча», «Баҳорро бовар кун», «Парвоз бо хуршед», «Аз хомӯшӣ», «Марвориди меҳр», «Оҳи борон», «Девони ашъор», «Гузинаи ашъор», «Аз диёри оштӣ», «Лаҳзаҳо ва эҳсосот», «Овози он паррандаи ғамгин», То субҳи тобноки аҳуроӣ".
Дар мавриди шеъри Муширӣ бояд гуфт, ки шеъри Муширӣ рангу бӯи тағаззул джорад в мазомини латифи ошиқонаҳои ӯ дар қолаби забонии сода ва баёне нарму оҳангин мӯҷиби гароиши густардаи наслҳои ҷавон ба осори вай дар тайи солиёни бисёр буда ва ҳаст.
Атоми пиримидинӣ асоси баъзе моддаҳои муҳими рустанигӣ, аз ҷумла ҳосилаҳои пурин, кислотаҳои пешоб, маҳсули таҷзияи кислотаҳои нуклеинат ва ғайраро ташкил медиҳад.
Табибони халқӣ ҷӯшоби реша ва решапояи алайунро барои муолиҷаи иллати узвҳои ҳозима, сили устухон, пайвандак, зардпарвин, обхӯра, бавосир, қабзияти роҳи нафас ва чун омили иштиҳоовар, рафъсозандаи халаву боди рӯда, пешоброн, талхарон, киҷҷарон ва балғамовар тавсия медиҳанд.
Сардори кони ангишти Шӯроб , комиссари халқии саноати маҳаллии Тоҷикистон, мудири Шуъбаи саноати КМ ҲК Тоҷикистон, комиссари халқии Тоҷикистон оид ба ғаллакорӣ , раиси Шӯрои Комиссарони Халқи ҶШС Тоҷикистон .
Дар анҷуманҳои 3-6 КМ ҲК Тоҷикистон узви КМ ва Бюрои КМ ҲК , ҳамчунин вакили Шӯрои Олии ИҶШС ва Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон интихоб гардидааст.
Мамадалӣ Курбонович Қурбонов (январи 1905, қишлоқи Учкурғон, уезди Уш, вилояти Фарғона, Империяи Русия — 14 майи соли 1976, Уш, ҶШС Қирғизистон, ИҶШС) — ходими ҳизбӣ ва давлатии шӯравӣ, раиси ШКХ — Шӯрои Вазирони ҶШС Тоҷикистон .
Солҳои 1952-1967 ӯ дар колхози ба номи "Москва" раисиро ба уҳда гирифта хоҷагиро ба колхози пешқадами пахтакорӣ дар Тоҷикистон табдил додааст, ки даромади солонаи он зиёда аз 20 миллион рубли советиро ташкил мекард.
Дар солҳои раисии Ӯрунхоҷаев дар колхоз боз 18 нафар шахсон барои кордонию хоҷагидории намунавӣ бо унвони фахрии Қаҳрамонҳои меҳнати сотсиалистӣ мукофотонида шуда меҳнат мекарданд.
Саидхоҷа Ӯрунхоҷаев — ҳоҷагидори кордон, раиси колхози "Москва" , ду карат Қаҳрамони меҳнати сотсиалистӣ, вакили анҷуманҳои Совети Олии ҶШС Тоҷикистон ва ИҶШС.
Саидхоҷа Ӯрунхоҷаев 14 сентябри соли 1967 дар зодгоҳаш деҳаи Шайхбурҳони Ноҳияи Бобоҷон Ғафуров оламро падруд гуфтааст ва назди шафати Қасри Арбоб ба хок супорида шудааст.
Пас аз хатми донишгоҳ ба «ТелевизиониТоҷикистон» ба кор даромада як қатор барномаҳои ӯ бо номи «Навои бомдод» «Фурӯғи меҳр», «Таронаи Ватан», ҳамчунин муҷрии барномаҳои субҳона тавассути телевизион пахш шуданд.
Нурмуҳаммад Шамс (Шамсов Нурмуҳаммад Нуриддинович; тав. 20 феврали 1983, Мортеппа, , ҶШС Тоҷикистон, ИҶШС) — рӯзноманигор, ровии барномаҳои телевизионӣ, аккос ва тарроҳи китоб.
Таҳти назорат ва дасткориҳои бевоситаи ӯ ороиши муқова, астару тасовири дохили китобҳои «Энсиклопедияи миллии тоҷик», ҷилди 3 ва ҷилди 4, «Донишномаи фарҳанги мардуми тоҷик», ҷилди 1 ва 2, ҳудуди 10 китоб ба чоп расидаанд.
Ки маркази фаъолиятҳои миллиюн ва озодихоҳони Эрон буд , шуд ва нахустин осори худ “Наврӯзнома” ва “Операи растохези шаҳриёрони Эрон”-ро халқ кард ва дар бозгашт ба Эрон, ба сафи пайравони ҳизби сотсиалистӣ папйваст ва бо интишори рӯзномаи “Қарни бистум” муборизоти сиёсии худро густариш дод ва хусусан алайҳи қарордоди истеъмории 1919, ки байни Эрон ва Ингилистон дар замони нахуствазирии Вусуқуддавлат баста шуда буд, ба по хост ва баъдҳо алайҳи Ризохон мухолифат намуд.
Ки вай дар ашъори сиёсӣ ва иҷтимоии худ бо баёне тунду асабонӣ бо ҷаҳлу хурофот, фақру фасод, ақибмондагӣ ва тирарӯзиҳо метозад ва ба ҳимояи маҳрумон ва ситамдидагон бармехезад.
Ҳарчанд ки дар ин ашъор ҳамвора ҷомеагароии сатҳӣ бар ҷаҳонбинии амиқ ва шуури инқилобӣ бар шуури ҳунарӣ ғолиб аст, Ишқӣ монанди дигар сарояндагони мардумгарои Машрутият мисли Орифи Қазвинӣ, Сайидашрафуддини Гелонӣ ва дигарон шеърро васила ва абзоре барои мубориза ва ситез бо истибдод ба кор мебурд ва чандон дар қайду банди зебоишиносонаи шеър ва сохтори ҳунарӣ ва эстетикии он набуд ва ин амр реша дар авзоъ ва аҳволи иҷтимоию сиёсӣ дошт ва дар ҳақиқат як зарурати таърихӣ буд ва паёму маъноро бар сохтор ва инсиҷому истеҳкоми шеър муқаддам мешуморид.
Бо ин ҳол, гузашта аз ғазалиёт, ҳаҷвиёт ва ҳазлиёт бархе талошҳои таҷаддудталабонаи ӯ назири қитъаоти “Кафани сиёҳ”, “Эҳтиёҷ” ва бавежа “Се тоблуи Марям”, ки Ишқӣ онро “Дебочаи инқилоби адабии Эрон” меномад, қобили тааммул аст.
Ин осор, ки ҳосили талоши Ишқӣ дар офариниши шеавъи шеъри намоишӣ бо баёни реалистӣ аст ва баъзан мутассир аз навҷӯиҳои Тақии Рафъат ва Ҷаъфари Хоманӣ, нишонгари истеъдоди билқувваи ӯ дар суннатшиканӣ ва навҷӯист ва аз нахустин шуароест, ки роҳу равиш ва сабки Ниморо пазируфт ва таҳти таъсири сабки нимоӣ ва мазомини он буд, ки шеъри “Се тоблуи Марям” натиҷа ва ҳосили пайравӣ аз Нимост.
Ашъори ӯ ҳам аз назорати қолиб ва наҳваи тавсиф, тасвирпардозӣ ва ҳам аз назари маънӣ нав ва тоза менамояд ва ҳамчунин вай барои аввалин бор дар таърихи адабиёти Эрон шеваи тозаеро дар шеър ироа дод ва шеъри арӯзиро бо сабки аврупоӣ даромехт.
Аслиддин Қамарзода 28 июни соли 1940 дар деҳаи Шалғамони ҷамоати деҳоти ҷамоати деҳоти Даштаки Болои ноҳияи Самарқанди вилояти Самарқанд ба ҷаҳон омадааст.
Фаъолияти илмӣ-омӯзгориро соли 1961 дар кафедраи забон ва адабиёти тоҷики Донишгоҳи давлатии Самарқанд ба номи А. Навоӣ оғоз намуда, аз зинаи лаборантӣ то мақоми профессорӣ расидааст.
Як қатор ҳикояву қиссаҳои ӯ , ки дар матбуоти даврӣ ва маҷмӯаҳои дастҷамъӣ чоп шудаанд, дар мавзӯъҳои ахлоқи ҳамидаи инсонӣ навишта шудаанд.
Минбаъда бештар ба корҳои илмӣ-омӯзгорӣ машғул гардида соли 1966 вориди аспирантура шудааст ва соли 1970 дар мавзӯи «жанри қиссаи тарҷумаиҳолӣ дар адабиёти халқҳои Осиёи Миёна ва Қазоқистон» рисолаи номзадӣ ҳимоя кардааст.
Бо саъю эҳтимоми бевоситаи ӯ дар Самарқанд чандин анҷумани адабию илмӣ бо ширкати адибону олимони маъруфи тоҷик баргузор гардида, худи ӯ дар бисёр анҷуманҳо доир ба ҷанбаҳои гуногуни адабиёти тоҷик маърӯза хондааст.
Нахустин маҷмӯаҳои шеърии Салим Кенҷа, Акбар Пирӯзӣ, Ҳамроқули Даврон, маҷмӯаи дастҷамъии «Гулдастаи Самарқанд» бо саъю кӯшиши ӯ ба дасти чоп расидаанд.
Соли 1987 дар заминаи маҳфили адабии «Чашмасор», ки таҳти роҳбарии ӯ дар Донишгоҳи давлатии Самарқанд ба номи А. Навоӣ фаъолият дошт, дар назди шуъбаи Самарқанди Иттифоқи нависандагони Ӯзбекистон маҳфили адабии «Сайқал»-ро созмон додааст, ки то ҳол фаъолият дорад.
Сонитар дар заминаи ҳамин маҳфил Иттиҳодияи иҷтимоӣ-фарҳангии тоҷикон «Самарқанд» бунёд гардида, Аслиддин Қамарзода ҳамчун раиси он барои рушду камоли фарҳанги тоҷикони шаҳри Самарқанд корҳои назаррасеро ба сомон расондааст.
Аслиддин Қамарзода ҳамчун раиси Шӯрои илмӣ-методии таълими забон ва адабиёти тоҷики Маркази таълими Ҷумҳурии Ӯзбекистон бо маслиҳату корҳои амалии худ барои рушду камоли таълим саъю талош меварзад.
Муаллифи китобҳои дарсии «Адабиёт» , «Адабиёти ӯзбек» ва «Адабиёти ҷаҳон» (барои гурӯҳҳои тоҷикии факултаҳои филологияи мактабҳои олии Ӯзбекистон) мебошад.
Китоби олими Австралия Билл Нюмен «Даҳ роҳи муъҷизавии нойил гардидан ба муваффақият , қиссаи ёддоштии Расул Ҳодизода «Самарқанднома» -ро ба ӯзбекӣ, қиссаи нависандаи ӯзбек Ӯткур Азимов «Чароғи ақл»-ро ба тоҷикӣ тарҷума ва чоп кардааст.
Дар давоми бештар аз 50 соли фаъолияти илмиву эҷодӣ ва омӯзгорӣ наздик ба 600 мақола, зиёда аз 50 рисолаи илмӣ, китоби дарсӣ, осори бадеӣ, тазкира ва баёз интишор додааст.