polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Бовар ба ҷазои аъмол дар охират ва эътиқод ба абадияти аҳли шақо дар дӯзах ҳарчанд дар таълимоти қуръо­нӣ ба таври мушаххас ва ба дур аз ҳар гуна афкори хурофие баён гардида ва имон ба он аз рукнҳои ақида ба шумор ра­вад ҳам, вале қабули фалсафаи он ба ҳайси фароянди эъти­қо­дӣ ба фарҳанги исломӣ маҳдуд намебошад, балки он дар зим­ни тамоми консепсияҳои динӣ ва таълимоти осмонӣ ва ҳатто дар маҷмӯаэътиқодоти таҳрифгаштаи тамаддунҳои бос­тонӣ муҳимтарин асли ақидатӣ ба шумор меравад.
Бар асоси таълимоти ойини зардушт дӯзах ҷое аст дар ҷаҳони дигар, ки гунаҳкорон дар он ҷо ҷазои корҳои худро мебинанд ва он ҷое аст сахт амиқ ба сони чоҳи бисёр торик, ки сармову гармо ва тааффун дар он ҳукмфармост.
Ҷонварони ваҳш, ки хурдтарини онҳо ба андозаи кӯҳанд, ба азоби онҳо машғуланд, ташнагиву гуруснагӣ, ба сар нагун овехтан, мехи чӯбин бар чашмҳо кӯбидан ва забон буридан аз анвои шиканҷаҳои дӯзахи зардуштӣ аст.
Ҳар кадоме аз табақоти дӯзах даромадгоҳи хоссе ва дар умум 19 фариштаи қавӣ ва дуруштпайкар бар он назорат мебаранд ва ба нигаҳбонон ва хазонадорони дӯзах фариштае бо номи Молик роҳбарӣ мекунад.
Аммо ба нивиштаи Фарҳанги Деҳхудо, дар бовари эрониёни бостон ва зартуштиён ҷоест дар ҷаҳони дигар, ки дар онҷо гуноҳкорон ҷазои корҳои бади худ бинанд, ва он маҳаллест сахт амиқ, ҳамчун чоҳе бисёр торику сарди дорои дама ва мутаъаффин ва ҷонварони мӯзӣ , ки кӯчактарини онҳо ба баландии кӯҳ аст, ба танбеҳи равони бадкорон машғуланд.
Ашъораш дар китобҳои «Меҳрбон», «Тоҷикистон беҳтар аз ҷон», «Нурборон», «Дилнигора», «Нурполо» ва маҷмӯаҳои дастаҷамъӣ ба чоп расида, иддае аз онҳо ба забонҳои русӣ, ӯзбакӣ, укроинӣ, эстунӣ, олмонӣ тарҷума ва нашр шудаанд.
Чандин баёзи манзуму мансур ва фолклорӣ таҳия ва тавзеҳ намудааст, ки ба забонҳои гуногун дар Киев, Минск, Таллин, Тошканд, Тифлис, Ханой, Прага, София ва дигар шаҳрҳои ҷаҳон чоп шудаанд.
Тадқиқоти илмӣ дар китоби "Фалсафаи Ибни Сино дар «Ишорат ва танбеҳот», мақолоти зиёдаш ба забонҳои русӣ ва тоҷикӣ дар Душанбе, Маскав, Тошканд ва Алмаато ба табъ расидаанд.
Феълан дар Китобхонаи миллии Тоҷикистон ба ҳайси сардори «Маркази тоҷикшиносӣ» фаъолият дошта, дар болобурди савияи маърифату хештаншиносӣ камолоти ҷаҳонбинии вижаи миллӣ, таҳия ва нашри силсилаи «Тоҷнома», ки саҳми миллатамонро дар масири тамаддуни ҷаҳонӣ бо нашри манбаъҳои бостонӣ ва осори фарҳангии дараҷаи аввал собит месозад, ҳиссаи сазовор мегузорад.
Баъди хатми донишгоҳ дар бахши таърихи фалсафаи Шуъбаи фалсафаи Академияи илмҳои Тоҷикистон ба кор пардохта, соли 1981 дар Алмаато дар мавзӯи "Фалсафаи Ибни Сино дар «Ишорот ва танбеҳот» рисолаи номзадӣ ҳимоя кардааст.
Чакидаҳои хомааш дар маҷмӯаҳои дастҷамъии «Баҳори Ҳисор», «Падида», «Дурдонаҳои Алмосӣ», «Насими субҳ», «Паёми истеъдод», «Насими Ҳисор», «Таронаҳои водии зарнисор», «Тазкираи адабиёти тоҷик дар садаи бист» чоп шудаанд.
Асарҳои алоҳидааш таҳти унвони «Анвори ҳикмат» , «Раҳнаварде дар биёбон» , «Офаридгор ва Инсон» , «Накҳати хаёл» , «Масали зиндагӣ» , «Девонаи ватандӯст» , «Ҷиҳод» , «Таърихи мухтасари Ҳисор» , таърихномаҳои «Ҳисори Шодмон» , «Некном» , «Аз Сабо то Шаҳринав» , «Хираднома» ва ғ.
«Панднома»-и шоири классики қазоқ Абай, маҷмӯаи ҳикояҳои нависандаи турк Бекир Юлдуз ва қиссаи нависандаи туркман Қаюм Тангриқулиев «Ду сафедор»-ро аз русӣ ба тоҷикӣ гардондааст.
Абӯбакр Зубайдов баъди хатми мактаби таҳсилоти ҳамагонӣ таҳсилро дар шуъбаи суруд ва мусиқии факултаи корҳои маданию фароғатии Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзода идома дода, онро бо дипломи имтиёзнок хатм намудааст.
Дар Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзода ба ҳайси омӯзгор , омӯзгори калон , мудири кафедраи созҳои мусиқӣ , мудири кафедраи «Тарбияи мусиқӣ» , мудири кафедраи созҳои мусиқӣ , декани факултаи мусиқӣ-омӯзгорӣ , дотсент хидмат намуда, зимни ин дар тарғибу иҷрои осори мусиқии мардумӣ, махсусан мақомӣ корҳои ҳунарӣ анҷом додааст.
Абӯбакр Зубайдов шоха, гӯшаҳои мусиқии устодона «Кӯчабоғи ду», «Талқини Бухоро», «Қашқарчаи талқини Бухоро», «Уфари Талқини Бухоро» ва сурудҳои зиёдро бо сабки хосаиҷро намуда, дар хазинаи тилоии радио ва телевизиони ҷумҳурӣ сабт намудааст.
Абӯбакр Зубайдов инчунин дар тарбияи насли иҷрогарони ҷавони мусиқии мардумию устодона саҳми хоса гузошта, шогирдонаш имрӯз дар дастаҳои ҳунарии Тоҷикистону Ӯзбекистон ҳунарварӣ менамоянд.
Ба қалами Ҳоҷӣ Содиқ асари ёддоштҳои «Қадамҳои нахустин» ва романҳои «Гардиш» , «Камолот», «Чоҳкан зери чоҳ» , «Каждуми зери бурё» , «Тӯй болои тӯй» тааллуқ доранд.
Масалан, яке аз пйесаҳои хаҷвиявии эшон «Эҷодкор», ки дар он каҳрамонони асосиро Убайдулло Раҷабов ва Раҷабгул Қосимова бозидаанд, то ҳол дар телевизионҳои ҷумҳуриявӣ ва маҳаллӣ бинобар замонавӣ буданашон намоиш дода мешаванд.
Пйесаи «Интихоби домод» бошад, ки роли асосиро ҳунарпешаи бомаҳорат ва хеле дар байни мардум маъмулу маҳбуб Бурҳон Раҷабов бозидааст, ҳамеша дар театри ба номи Лохутӣ бо аншлаг мегузашт.
Аз ҷумла ӯ асари нависандаи ӯзбек Саид Ахмад «Исёни арӯсон» ва «Исёни арӯсон 2»-ро ба забони тоҷикӣ тарҷума кардааст ва ба қавли худи Саид Аҳмад тарҷумаи асарҳо аз аслиаш хеле беҳтар баромадаанд.
«Исёни арӯсон» дар дили тамошобинон хуб ҷой гирифта, дар театри мусиқию мазҳакавии ба номи К.Ҳуҷандӣ солҳои сол дар репертуари театр яке аз спекталҳои асосӣ маҳсуб меёфт ва дар байни омма хеле маъмул гаштааст.
Бо ордени Ҷанги Бузурги Ватанӣ , чор ордени «Нишони фахрӣ», медалҳо ва Ифтихорномаи Президиуми Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон ва ҷун рӯзноманигори мумтоз бо мукофоти ба номи Лохутӣ соли 1980 сарфароз гардидааст.
Ҳамзамон, ҳангоми росткунии дасту пой ва ё моил кардани сар ба қафаси сина дар ҳолати дарозкашӣ, ҳиссиёти дард дар тахтапушт пайдо шуда, тарангшавии мушакҳои паси гардан зоҳир мешавад.
Бемории сили сутунмуҳра, устухон ва пайвандон: инкишофи маҳдудшавии ҳаракат, шикасти ғайритабиӣ, ноустуворӣ, инчунин, эҳсос намудани дард дар ҷузъҳои осебёфтаи бадан.
Бемории сили узви ҳозима: бо чунин нишонаҳо зоҳир мешавад, ба мисли: такрорёбии қабзи меъда ва исҳол , дамиши шикам, дарди шикам, хун дар наҷосат, баландшавии дуру дарози ҳарорати бадан.
Бемории сили пӯст: дар намуди ҷисмҳои сахт ва гиреҳҳо зери пӯсти бадан, ки бо мурури вақт калонтар шуда, бо даридани пӯст аз худ як нав маҳлули фаллашакли сафедрангро ҷудо мекунанд, зоҳир мегардад.
Ба нишонаҳое, ки ҳангоми осебёбии гурдаҳо мушоҳида мешаванд, инҳо тааллуқ доранд: эҳсоси дарди камар ва тахтапушт, хун дар пешоб, инчунин баландшавии ҳарорати бадан.
Бемории сил (туберкулез аз калимаи лотинӣ «лӯндача» ва ё «арзана» гирифта шудааст) — бемории дар ҷаҳон хеле паҳнгардидаи бактериявии инсон ва ҳайвонот, ки барангезандаи он микобактерияи сил мебошад.
Аммо ба шахсоне, ки системаи масунияташон заиф аст, мисли беморони ВНМО, нокифоягии ғизо, диабет ва ё тамокукашӣ, хавфи басе зиёди дучоршавӣ ба ин беморӣ таҳдид мекунад.
Ин усулҳо имконият медиҳанд, ки тағйиротҳои «шубҳанок» дар шушҳо ва гиреҳҳои дохилии қафаси синаро муайян кунанд, инчунин ба сатҳи паҳншавии беморӣ ва шакли осебёбии шушҳо баҳо дода шавад.
Дар як қисми аҳолӣ ҳангоми шакли фаъоли Бемории сил нишонаҳо метавонанд дар тӯли якчанд моҳ мӯътадил бошанд, ки ин ҳолат боиси ба таъхир гузоштани муроҷиат ҷиҳати ёрии тиббӣ ва интиқоли бактерияҳо ба шахсони дигар мегардад.
Нигоштаҳояш дар рӯзномаҳои «Паёми Истаравшан», «Ҷумҳурият», «Садои мардум», «Омӯзгор», «Адабиёт ва санъат», «Чархи гардун», «Минбари халқ», маҷаллаҳои «Занони Тоҷикистон» , «Истиқбол» ва «Хуҷанд» ба табъ расидаанд.
Ба истиқболи ҷашнҳои таърихии кишвар бо маблағгузории Ҷаноби Олӣ, Президенти кишвар Эмомалӣ Раҳмон маҷмӯаи сеюми Раъно таҳти унвони «Валодати эҳсос» дар нашриёти «Адиб» аз чоп баромад.
Бо кӯшиш ва ташаббуси ӯ бо маблағгузории дӯстони форсизабони Урупо, Раиси анҷумани «Рӯдакӣ» доктор Масъуд Миршохӣ, Обтин Сосонфар ва Меҳрафзун Сосонфар дар шаҳри Истаравшан Фарҳангсарои ориёи бунёд гардид.
Баъдан, то соли 2000, дар ноҳияи Зафаробод, дар вазифаи мудири шуъбаи Ҳукумати ноҳия фаъолият бурда, аз сентябри 2000 то октябри 2003 котиби матбуоти раиси шаҳри Истаравшан ва сарвари Студияи телевизиони «Курушкада» будааст.
Муаллифи китобҳои «Замини Акбар» , «Юбилейный Истаравшан глазами Вароруда» , «Роҳи муқаддас» , «Некӯниҳод» , «Баракати Истиқлол» , «Афғонистон: оташ дар хонаи ҳамсоя» Хуҷанд, 2009), «Чашмаи хирад» мебошад.
Аз ҷумла, ба эътибор гирифтани дараҷаи фаҳми оммаи мардум ва дар мавъиза истифода набурдани суханоне, ки барояшон номафҳум буда, ақлашон қабул надорад, бими он вуҷуд дорад, ки ҳангоми аз ҷониби онҳо нақл ё таъбир кардан сухани воиз таҳриф мегардад ё баръакси муроди аслӣ фаҳмида мешавад.
Воиз бояд фасеҳ бошад, ба таври мӯҷазу фишурда ва ошкоро сухан гӯяд, вақти муайян ва фосиларо дар байни мавъизаҳо риоя намояд, мункареро, ки наҳй мекунад ва чигунагии панд додани муртакиби онро бидонад, аз ҳоли мавъуз огоҳӣ дошта бошад, ки онро аз рӯйи ҷаҳлу нодонӣ ва ё дониста анҷом додааст, латифу бомурувват бошад, ба шафқат ва лутф, бе дағаливу ғазаб, балки бо назари раҳмкунанда бар вай бингарад.
Чун Мусои пайғамбар амри сухани нарм гуфтан ба Фиръавн карда шуд , пас дигарон сазовортаранд бар ин, ки дар хитобу амри маъруфу каломашон ба ин фармудаи илоҳӣ иқтидо намоянд ва бо мардум ба нармӣ сухан гӯянд.
Аз одоби шунавандагони ваъз гӯш додан ба воиз ва бо ҳам сухан нагуфтану шухиву бозӣ накардан аснои мавъиза, дар рӯбарӯи воиз қарор гирифтан, бисёр суол накардан аз ӯ, балки агар тафсилоти масъалаеро донистан хоҳад, дар хилват ва алоҳидагӣ пурсидан арзёбӣ гардидааст.
дар шаҳрҳои бузурги исломӣ, хусусан дар Куфа ва Басра, зоҳидону обидон дар масҷидҳои ҷомеъ ба ваъз мепардохтанд, ки Ҷоҳиз номи иддае аз онҳоро дар «ал-Баён ва-т-табйин» овардааст.
Ба маҷлисҳои ваъзи ӯ аҳли зимма ҳам ҳозир мешуданд ва дар натиҷа баъзеи онҳо ба ислом мегаравиданд, шахсони бадрафтору зишткирдор афъолу аъмоли ношоистаи худро тарк карда, ҳидоят меёфтанд.
Тибқи қонунгузорӣ ба фаъолияти таблиғотии оммавии динӣ, аз ҷумла мавъиза, танҳо иттиҳодияҳои диние ҳуқуқ доранд, ки ба таври расмӣ дар мақомоти ваколатдори давлат ба дин ба қайд гирифта шудаанд; фаъолияти таблиғотии иттиҳодияҳои динӣ дар муассисаҳои давлатии томактабиву мактабӣ, дар манзилу хонаҳои шаҳрвандон манъ аст (Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи озодии виҷдон ва иттиҳодияҳои динӣ», моддаи 4, қисми 10 ва моддаи 23, қисми 3).
Мавъизаҳои Пири Мунзавӣ дар эҷоди ҷанги аввали салибӣ ва мавъизаҳои қиддис Бернар, ки ӯро аз бузургтарин воизони асрҳои миёна медонанд, дар барангехтани ҷанги дуввуми салибӣ асари умда дошт.
Ваъз , мавъиза — баёни аҳкоми шаръӣ ва тарғиби мардум бо суханони дилнармкунанда ба аъмоли нек ва наҳйи онҳо аз аъмоли зишту ношоиста; василаи таблиғи дин, таҳкими имони диндорон, боздоштани онҳо аз анҷом додани корҳои аз ҷониби шариат манъшуда ва ҳидоят ба хайрхоҳиву некукорӣ, воситаи муҳимми тарбияи ахлоқии ҷомеаи динӣ.
Ҳоҷӣ Неъматуллоҳи Муҳтарам дар «Тазкират-уш шуаро» Ҷавҳариро «қувваи аҳли камол, мазҳари файзи лоязол, хирадсиришт, донишманд, олифитрат, баландистеъдод», номида, «ба Бухорои Шариф омада, таҳсили улуми диния ва такмили матолиби яқиния намуда, аз мобадаи фуюзи ҷуҳур захираҳо андуда» ба ватани аслиаш баргаштанашро қайд кардааст.
Бедилро тақлид карда ва ба ғазалҳои ӯ мухаммас бастани Ҷавҳарӣ аз як тараф аз муҳаббати саршор нисбат ба шеъри ӯ сар зада бошад, аз тарафи дигар ин як навъ озмоиши табъ ва боварӣ ҳосил кардан ба қудрати шеърофарии худ мебошад.
Як сабаби дар тақлиди Бедил ба комёбӣ ноил гардидани Ҷавҳарӣ дар он аст, ки ӯ эҷодиёти ин шоири бузургро ба таври амиқ омӯхта таҳқиқ намудааст, дар роҳи дарки маъниҳои сарбастаи ашъори ӯ ҷидду ҷаҳди зиёде ба кор бурдааст.
Профессор Расул Ҳоҷизода дар китоби худ «Адабиёти тоҷик дар нимаи дуввуми асри нуздаҳ» дар бораи таъсири эъҷодии Бедил ба адабиёти тоҷик сухан ронда, навиштааст: «Дар нимаи дуввуми асри 18 ва нимаи аввали асри 19 дар адабиёти тоҷик аз шоирони Ҳинд таъсири эҷодии Бедил ниҳоят зиёд шуд ва аксарияти шоирони ин давр бештар ба услуби эҷодии ин шоир пайравӣ мекарданд.Таъсири эҷодиёти Бедил дар нимаи дуввуми асри 19 ҳамчунон барқарор буд».
Ҳамчунин адибони маъруф Ҳашмати Бухороӣ, Тамҳиди Самарқандӣ, Боқии Раштонӣ, Абдуллохоҷаи Таҳсини Бухороӣ, Мавлоно Йӯлдоши Қӯқандӣ, Фикрии Самарқандӣ ва як қатор шоирони ҳамон давр ба эҷодиёти Ҷавҳарӣ баҳои баланд додаанд.
Устод Айнӣ дар бораи Ҷавҳарӣ дар «Намунаи адабиёти тоҷик» навиштааст: «Аз шеърҳои Ҷавҳарӣ сар-сарӣ гузаштан дуруст нест. Мумиилайҳ шеърро бағоят устодона менигорад. Зотан Ҷавҳарӣ аз устодони адаби ин давр аст».
Фаъолияти меҳнатиро дар рӯзномаи «Навобод»-и ноҳияи Данғара оғоз намуда, дар мактаби миёнаи 4 ноҳияи Совет , газетаи «Барои Коммунизм» , радиои маҳаллии Комиҷроияи Шӯрои депутатҳои меҳнаткашони ноҳияи Совет рӯзномаи «Барои коммунизм»-и ноҳияи Совет , Кумитаи иттифоқҳои касабаи совхози «50-солагии Тоҷикистон»-и ноҳияи Совет адои хидмат кардааст.
Пайваста машғули эҷоди бадеӣ буда, офаридаҳояш дар авроқи китобҳои таърихӣ-публитсистӣ ва бадеии «Дар соҳили Сурхоб» , «Ворисони Оли Сомон, аз Хатлонем» , «Сипеҳри ҳафтод» , «Ангораҳои таърихи тоҷик ва даҳ соли ду аср» , «Дар дилу дидаи мардум» , «Сипари гунбади сипеҳр» , «Сафою санои Шариф-қаҳрамон» , «Ориён — рӯшангари Шарқ» , «Ҳабиби Худо» , «Қомусномаи Айн» , «Фаррухбол- иҷлосияи тақдирсози тоҷикон» , «Шамими модар» , «Ман аз Ҷарибкӯлам» ва ғ.
Ҳоҷӣ Айниддин Гадозода (Айниддин Қурбонов; 19 июли 1946, деҳаи Ҳасанбегӣ, ноҳияи Совет — 23 июни 2022, Тоҷикистон) — , нависанда, узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон , узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон
Ин тарҳ норасоии неруи барқро коҳиш дода, дар ташаккули бозори энергетикӣ, ба роҳ мондани ҳамкориҳои тиҷоратии кишварҳои шарик, таъсиси ҷойҳои нави корӣ бо дарназардошти як қатор манфиатҳои иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва экологӣ ҳиссагузор хоҳад буд.
Татбиқи лоиҳаи -1000 аз гомҳои нахустинест дар раванди амалӣ намудани маҷмуи тадбирҳо ва мувофиқаҳои муштарак бо мақсади таҳкими робитаҳои коммуникатсионӣ ва инфрасохторӣ миёни кишварҳои минтақаҳои Осиёи Марказӣ ва Осиёи Ҷанубӣ, ки минбаъд барои рушду шукуфоӣ ва саодату осудагии мардумони он мусоидат намуда, барои иқдомҳои минбаъда дар ин самт замина хоҳад гузошт.
Ин тарҳ барои Тоҷикистон ва Қирғизистон дар бобати содироти нерӯи барқи изофагӣ дар фасли тобистон ва ба даст овардани даромади воқеӣ имконияти мусоид фароҳам оварда, барои қонеъ намудани талаботи аҳолӣ ва иқтисодиёти Афғонистон ва Покистон бо нерӯи барқи аз ҷиҳати экологӣ тоза хидмат хоҳад кард.
1000 — аввалин тарҳи муштараки байниминтақавии Осиёи Марказӣ ва Осиёи Ҷанубӣ буда, пайвасти шабакаҳои барқи Ҷумҳурии Тоҷикистон, Ҷумҳурии Қирғизистон, Ҷумҳурии Исломии Афғонистон ва Ҷумҳурии Исломии Покистонро дар бар мегирад.
Дар назар аст, ки фурушандагони нерӯи барқ - Тоҷикистон ва Қирғизистон дар моҳҳои май - сентябр то 5 миллиард киловат соат, аз ҷумла 3 миллиард киловатт соат Тоҷикистон ба харидорон - Афғонистон ва Покистон таҳвил хоҳад кард.
Ӯ соли 1978 пас аз бо дипломи аъло хатм намудани факултети филологияи тоҷики Университети Давлатии Тоҷикистон фаъолияти кориашро аз лаборанти калони кабинети Ҷомии донишгоҳи мазкур оғоз кард.
Моҳи феврали соли 1992 рисолаи номзадиро дар мавзӯи «Камоли Хуҷандӣ ва хусусиятҳои асосии ғоявию бадеии ғазалиёти ӯ» дифоъ намуд ва сазовори дараҷаи илмии номзади илми филология гашт.
ноябри 2007 дар мавзӯи «Фахруддини Ироқӣ ва мақоми ӯ дар таърихи адабиёти форсу тоҷик» рисолаи докторӣ дифоъ намуд ва аз соли 2010 сазовори унвони профессор гардид.
Мақолаҳои илмӣ-тадқиқотӣ ва мақолаҳои илмӣ-оммавии ӯ дар дохил ва хориҷи кишвар ба забонҳои тоҷикӣ, форсӣ, дарӣ, русӣ ва инглисӣ ба табъ расидаанд.
Ба воситаи Ҷамъияти «Дониш» дар байни аҳли кории шаҳру навоҳии Тоҷикистон мунтазам суханронӣ намуда, сиёсати имрӯзаи давлату ҳукумати моро тарғибу ташвиқ мекунад.
Баъди итмоми мактаб-интернати 1 ва мактаби миёнаи 4 ба номи Абдураҳмони Ҷомӣ бахши журналистикаи факултаи филологияи тоҷики Донишоҳи давлатии Тоҷикистонро хатм кардааст.
Аввалан, ёздаҳ сол дар Иттиҳодияи истеҳсолии матоъҳои пахтагини Душанбе , сипас дар Кумитаи назорати халқии Тоҷикистон , ҳафтавори «Наврӯзи Ватан», ва рӯзномаи «Нидои ранҷбар» фаъолият бурдааст.
Солҳои 1995-1997 корманди масъули котиботи Сардори давлат, аз моҳи майи соли 1997 муовини директори Маҷмааи табъу нашри «Шарқи Озод»-и Дастгоҳи иҷроияи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аст.
Раиси комиссияи Ҷоизаи Иттифоқи журналистони Тоҷикистон ба номи Абулқосим Лоҳутӣ (2006-2011, аз соли 2012 раиси Ассотсиатсияи публитсистони Тоҷикистон , Раиси озмуни «Роҳи бехатар» , узви ҳакамоти озмуни ноширони ватанӣ дар Намоишгоҳи 2-вуми байналмилалии китоби Душанбе будааст.
Офаридаҳояш дар авроқи кутуби «Кохи ҳунар» , «Гурд» , «Омад» , ««Таҳамтан» , «Асил» , «Данғара» , «Давлатманд» , «Тораҳои хаёл» , «Валӣ» , «Сипос» , «Мурод» , «Ваҳдатовар» чоп шудаанд.
Фаъолияти кориашро ҳамчун коргари савхози «Ховалинг»-и ноҳияи Восеъ шурӯъ карда , солҳои 1969—1971 дар саффи Қувваҳои Мусаллаҳи Иттиҳоди Шӯравӣ адои хидмати ҳарбӣ кардааст.
Фаъолияти хидматиро аз муфаттишӣ сар карда, то соли 1994 дар вазифаҳои сармуфаттиш оид ба корҳои махсус, сардори шуъбаи тафтишот, сардори раёсати тафтишот ифои вазифа кардааст.
Сайиданвар Камолов (Камолов Сайиданвар Қосимович; тав. 16 сентябри 1950, деҳаи Мунки , вилояти Кӯлоб, ҶШС Тоҷикистон, ИҶШС — 14 майи 2020, Душанбе, Тоҷикистон) — ходими низомӣ ва давлатии тоҷик, Вазири амнияти Ҷумҳурии Тоҷикистон , генерал-лейтенант .
Муаллифи китобҳои «Дар ҳифзи марзу буми кишвар», «Граница», «Сангар», «Противостояние», «Тайна Пещеры Дракона», «Бозгашт», «Ситораи умед» ва «Гиреҳ дар гулӯ» мебошад.
Аз рӯйи нутқи дини ислом, аз лаҳзае ки шаҳодат талаффуз мешавад , инсон муслим ба ҳисоб меравад ва бояд боқимонда қоидаҳои шариат ва суннатро риоя кунад, лоақал онҳоеро, ки медонад.
Дар вақти қабули дини ислом аз ҷониби насрониён, дар баъзе масҷидҳои Аврупо тавсия дода мешавад, ки бар замми шаҳодати расмӣ, шаҳодати иловагӣ нисбати пайёмбарии Исо алайҳи салом ҳам дода шавад.
Маҷмӯаҳои М. Ҳошимзода «Ҳамроз», «Ганҷина», «Ғазалпайванд», «Ту барои ман ба дунё омадӣ», «Чархи гардон», «Ишқи сархӯр», «Меҳрубонам шав», «Гирдоби хаёл», «Хонадомод», «Худафрӯзӣ» дар солҳои гуногун нашр гаштаанд.
Горкий гирифта, факултаи таъриху филологияи Донишкадаи давлатии педагогии Ленинободро соли 1969 бо муваффақият хатм намуд ва ба ҳайси омӯзгори фанни забон ва адабиёти тоҷик дар мактаби ба номи О.Лутфӣ дар шаҳри Истаравшан ба фаъолият оғоз кард.
Дар асоси қарори Раиси шаҳри Истаравшан аз 23 сентябри соли 2002, Мирзомурод Ҳошимзода барои маҷмӯаҳои «Чархи гардон», «Ғазалпайванд» ва «Ту барои ман ба дунё омадӣ» ба унвони барандаи ҷоизаи Ҳукумати шаҳри Истаравшан ба номи Зуфархон Ҷавҳарӣ сарфароз гардонида шуд.
Барои саҳми шоиста дар рушди адабиёти муосири тоҷик, фарҳанг ва матбуот, баланд бардоштани маънавиёти мардум, аз 21 ноябри соли 2006 сазовори унвони “Шаҳрванди фахрии Истаравшан” гаштааст.
Узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон, узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон, Аълочии матбуоти Тоҷикистон, Аълочии фарҳанги Тоҷикистон, Барандаи ҷоизаи адабии ба номи Зуфархон Ҷавҳарӣ, шаҳрванди фахрии шаҳри Истаравшан.
Ба эҷоди шеър аз солҳои ҳафтодум шуғл варзида, аввалин чакидаҳои қалами ӯ дар рӯзномаҳои «Паёми Истаравшан», «Ҳақиқати Ленинобод», «Овози тоҷик», «Ҷумҳурият», «Садои мардум», «Ҷавонони Тоҷикистон», маҷаллаҳои «Машъал», «Хорпуштак», «Фирӯза», «Фарҳанг» чоп гардидааст.
Намунаи шеърҳои М. Ҳошимзода дар маҷмӯаҳои дастаҷамъии «Навсафар» , «Сурудҳои Наимҷон Маҳкам» , «Аҳрорнома» , «Гулафшон», «Дастагул» ва ғайраҳо дохил гардидаанд.
Онҳо фақат пас аз оғози парвандаи ҷиноятӣ ва фақат аз тарафи шахсони мансабдор ва мақомоти барои гузаронидани онҳо вақолатдор - муфаттиш, мақомоти таҳқиқ, таҳқиқбаранда, прокурор гузаронида мешаванд.
Ҳаракатҳои тафтишотӣ — гурӯҳи ҳаракатҳои мурофиавие, ки баҳри ошкор ва ҷамъ намудан, санҷидан, баҳо додани далелҳо, мустаҳкам намудани онҳо равона шудаанд ва тартиби гузаронидани онҳоро қонунгузории мурофиаи ҷиноятй муқаррар намудааст.
Таъиноти аксарияти ҳаракатҳои тафтишотӣ аз гирифтани далелҳои нав иборат аст, вале бархе аз ҳаракатҳои тафтишотӣ барои санҷидани далелҳои пеш ба даст овардашуда гузаронида мешавад.
Машшоия қадим будани оламро дар асоси қадимияти модда исбот мекарданд, аммо мутакаллимон, ки ба офариниши олам иқрор буданд, таълимоти моддаю суратро написандида, атомизми идеалистии пифагорро маъқул донистанд.
Дар марҳилаи дуюм калом-и ашъарӣ ва мотридӣ ба вуҷуд омад, ки ҳар ду ҳам каломи суннӣ буда, ба он дар ибтидои асри 10 Абулҳасан Алӣ ибни Исмоили Ашъарӣ ва Абумансур Муҳаммад ибни Маҳмуди Мотридӣ асос гузоштанд.
Мутакаллимон «ақоиди аҳли суннатро аз рахнаву дастандозии аҳли бидъат ҳифз намуда» , мекӯшиданд, ки «бидъатҳо аз миён биравад ва анвои шакку шубҳаҳо аз ин ақоид зоил гардад» .
«Пайдоиши илми каломи исломӣ натиҷаи талоше буд барои дифоъ аз усули ақоиди исломӣ дар баробари ҳамлаҳои пайравони адёни дигар ва билхосса масеҳиён, ки бо ҳарбаи мантиқи юнонӣ худро мусаллаҳ карда буданд» (Сайид Ҳусайн Наср. Илм ва тамаддун дар ислом. Теҳрон, 1972, саҳ. 334).
аз он ҷиҳат, ки бо фалсафа муқобила кардаанд ва эшон фанне аз фунуни илми хеш мантиқ ном карданд ва мантиқу калом ду лафзи мутақорибанд дар маънӣ, эшон ин илмро калом ном карданд» .
Калом дар марҳилаи сеюми инкишофи худ бо фалсафа омехта, ғайр аз муҳокимаи масъалаҳои ихтисосӣ ба ҳалли мушкилоти онтологию гносеологӣ машғул шуд ва рақиби фалсафа гардид.
Ин корро Муҳаммади Ғазолӣ сар кард ва баъд Шаҳристонӣ, Фаридуддини Балхӣ, Фахруддини Розӣ, Иззуддини Иҷӣ, Тафтозонӣ равияи ӯро давом доданд.
Дар натиҷаи мунтазам ба фалсафаи машоия фишор овардани калом вай истиқлоли худро тадриҷан гум карда, оқибат дар асрҳои 13-16 қариб тамоман аз миён рафт ва калом ҳамчун фалсафаи ҳақиқии ислом шинохта шуд.
Ба таври умумӣ дар ибтидои бисту нуҳ сураи Қуръон — бисту шаш сураи маккӣ ва се сураи маданӣ — чаҳордаҳ ҳарф аз бисту ҳашт ҳарфи алифбои арабӣ омадаанд.
Дар фасли аввал бештар масоили сохт, тартиби 12-мақом , 24-шуъбаҳо, иртиботи ин таркибот, ҷанбаҳои бадеию зебоишиносии онҳо дар ҳамоҳангӣ ба мавқеи ҷойгиршавиашон тафсир шуда-анд.
Зарб, усул аз ҷузъиёти муҳиму таркиботи мақомҳо буда, дар фасли чаҳорум сухан дар бораи зарб , усулҳои маъмул, ки дар амалияи мусиқӣ бештар мавриди истифодаанд, тавзеҳ шуда:
масалан, додани мошин барои содир намудани дуздии молу мулк бо миқдори калон) ё рафъи монеаҳо барои содир намудани ҷиноят аз тарафи иҷрокунанда (масалан, дари анборро кушода гузоштан бо мақсади д ар оянда тасарруф намудани молу мулк).
ёрдамчии ақлӣ дохил мешавад: додани маслихату дастур, маълумот, инчунин шахсе, ки пинҳон кардани ҷиноят, осори ҷиноят ё ашёи бо роҳи ҷиноят ба даст омадаро пешакӣ ваъда додааст, ҳамчунин шахсе, ки дар хусуси соҳиб шудан ё ба соҳибияти каси дигар додани чунин ашёро пешакӣ ваъда додааст.
Агар кирдори ёрдамчй бо сабабҳои аз он новобаста барор нагирад, он гоҳ барои тайёрӣ ба ҷиноятй дахлдор ба ҷавобгарӣ кашида мешавад ё ин ки иҷрокунанда бо сабабҳои аз ӯ новобаста
олоти ҷиноят ё рафъи монеаҳо ба содир намудани ҷиноят мусоидат кардаанд, инчунин шахсе, ки пинҳон кардани ҷинояткор, олоти содир намудани ҷиноят, осори ҷиноят ё ашёи бо роҳи ҷиноят ба даст омадаро пешакӣ ваъда додааст, ҳамчунин шахсе, ки дар хусуси соҳиб шудан ё ба соҳибияти каси дигар додани чунин ашёро пешакӣ ваъда додааст .
Халалдор гаштани назми дил дар ҳолате ба вуқӯъ мепайвандад, ки импулсҳои электрикии оғозгари кашидашавии дил нодуруст фаъолият карда, таппиши дилро ё бениҳоят тез ё оҳиста, ё номунтазам ва беназм мегардонанд.
Баъдан ин импулс ба уқдаи атрио-вентрикулярӣ (ки дар маркази дил, дар ҷои гузаштани даҳлезчаҳо ба меъдачаҳо воқеъ гардидааст) гузашта, баъди убури он ба меъдачаҳо мегузарад.
Дар варзишгарон дар ҳолати оромӣ, суръати набз одатан камтар аз 60 зарбаро дар як дақиқа ташкил мекунад, чун дили ин гуна ашхос аз нерӯи зиёди мушакӣ бархӯрдор аст ва дар як кашишхӯрӣ ҳаҷми зиёди хунро ба бадан равона мекунад.
Дар бештари маврид сабабҳои аритмия бемориҳои гуногуни дил, фишори баланди артериалӣ, диабети қанд, сигоркашӣ, аз ҳад зиёд истеъмол намудани нӯшокиҳои спиртӣ ва кофеин, ифрот дар истеъмоли доруҳои гуногун ва стресс ба шумор мераванд.
Артерияҳо хунро аз дил ба бофтаҳо мебаранд; онҳо чун шохаи дарахт паҳн шуда, билохир ба артериолаҳо табдил меёбанд, ки дар навбати худ ба рагҳои бориктарин — мӯйрагҳо тақсим мешаванд.
Сабаби бемориҳои силсилаи дилу рагҳо ҳамчунин иллати модарзоди рушд, зарбу лат, илтиҳоб, заҳролудӣ, ихтилоли механизмҳое, ки фаъолияти рагҳо -ро танзим мекунанд, тағйироти патологии мубодилаи моддаҳо ва баъзе сабабҳои дигар, ки феълан пурра ошкор нашудаанд, мебошанд.