polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
тБарандаи Ҷоми ҷаҳонии «футбол барои дӯстӣ» дар соли 2018 командаи «Шимпанзе» буд, ки дар он футболбозони ҷавон аз Доминика, Санкт-Китс ва Невис, Малави, Колумбия, Бенин ва Ҷумҳурии Демократии Конго ширкат карданд.
Воқеъаҳои Форумро зиёда аз 200 рӯзноманигорон аз ВАО-и пешбари ҷаҳон, ҳамчунин Маркази байналхалқии матбуотии бачагон, ки ба он рӯзноманигорони ҷавон аз кишвар-иштирокчиёни барнома шомил буданд, шарҳ доданд.
Иштирокчиёни «Футбол барои дӯстӣ» фаъолияти клубро аз рӯи дастрасии бачагон бо талаботҳои махсус, ҳамчунин аз рӯи ташаббус дар соҳаи табобати бачагон дар кишварҳои гуногун ва ёрӣ ба муҳтоҷонро қайд карданд.
Баъди ба итмом расидани мавсими панҷуми «Футбол барои дӯстӣ» дар соли 2017, Ананья китоби “ . ”дар бораи таҷрибаи худ дар бораи иштирок ба ҳайси рӯзноманигори ҷавон навиштааст.
Натиҷаи форум мактуби кушоде гашт, ки дар он бачагон ҳашт арзишҳои барномаро ба шакл дароварданд: дӯстӣ, баробарӣ, адолат, солимӣ, сулҳ, содиқӣ, ғалаба ва оинҳо.
Дар моҳи сентябри соли 2013 Йозеф Блаттер дар рафти вохӯрӣ бо Владимир Путин ва Виталий Мутко гирифта шудани мактубро тасдиқ намуд ва эълон кард, ки барои дастгирии «Футбол барои дӯстӣ» омода аст.
Дар вақти форум бачагон бо ҳамсолони худ аз кишварҳои дигар, футболбозони машҳур муошират доштад, ҳамчунин ба финали Лигаи қаҳрамонони УЕФА 2012/2013-ро дар варзишгоҳи «Уэмбли» ташриф оварданд.
Воқеаҳои асосии барнома дар соли 2018 : «Эстафетаи дӯстӣ» (аз 16 феврал то 25 апрел дар ҳамаи кишварҳо ва минтақаҳо – иштирокчиёни барнома баргузор мегардад), «Рӯзи байналхалқии футбол ва дӯстӣ» , «Бошишгоҳи байналхалқии дӯстӣ», Чемпионати ҷаҳон оид ба «Футбол барои Дӯстӣ» ва Форуми байналхалқии бачагон «Футбол барои дӯстӣ» .
Воқеаҳои асосии барнома дар соли 2018.: «Эстафетаи дӯстӣ» (аз 16 феврал то 25 апрел дар ҳамаи кишварҳо ва минтақаҳо – иштирокчиёни барнома баргузор мегардад), «Рӯзи байналхалқии футбол ва дӯстӣ» , «Бошишгоҳи байналхалқии дӯстӣ», Чемпионати ҷаҳон оид ба «Футбол барои Дӯстӣ» ва Форуми байналхалқии бачагон «Футбол барои дӯстӣ».
Воқеаъҳои фасли сеюми барномаи «Футбол барои дӯстӣ»-ро тақрибан 200 рӯзноманигорони нашрияҳои ҷаҳонӣ, ҳамчунин 24 хабарнигорони ҷавон аз Аврупо ва Осиё, ки ба Маркази байналхалқии бачагонаи матбуот дохил буданд, пахш карданд.
Ба мавсими чоруми барномаи байналхалқии иҷтимоии бачагон «Футбол барои дӯстӣ» дар чаҳорчӯбаи конфронси матбуоти онлайнии , ки 24 марти соли 2016 дар Мюнхен бо иштироки сафари глобалии барнома Франтс Беккенбауэр баргузор гардид, оғоз бахшида шуд.
Ба барномаи байналхалқии иҷтимоии бачагон «Футбол барои дӯстӣ» дар чаҳорчӯбаи конфронси матбуоти онлайнии , ки 24 марти соли 2016 дар Мюнхен бо иштироки сафари глобалии барнома Франтс Беккенбауэр баргузор гардид, оғоз бахшида шуд.
Дар фасли чорум ба он 8 дастаҳои нави наврасон аз Озарбойҷон, Алҷазоир, Арманистон, Аргентина, Бразилия, Вйетнама, Қирғизистон, ҳамчунин аз Сурия ҳамроҳ гардиданд, чунин тариқа шумораи умумии кишварон-иштирокчиён ба 32 расид.
Оғози расмии барномаи соли 2018-ро Қуръакашии расмии «Футбола барои дӯстӣ» дар пахши мустақим бахшид, ки аз рӯи натиҷаҳои он 32 дастаҳои байналхалқии футбол – «Мунтахабои дӯстӣ» ташаккул дода шуданд.
Қисми нави барномаи «Футбол барои дӯстӣ» миссияи экологӣ гардид – дар соли 2018 «Мунтахабҳои Дӯстӣ»-и футболи байналхалқӣ ба шарафи ҳайвоноти камёфт ва нобудшудаистода номгузорӣ карда шуданд:
«Ҳеҷ маъбуде ба ҷуз Худованди ҳалиму карим вуҷуд надорад, пок аст Худованд, ки соҳиби Арши бузург аст ва ҳамду ситоиш ҳама барои Худо, Парвардигори ҷаҳониён аст. Худоё! Мӯҷиботи раҳмат, ҳатмиёти мағфират, баҳрамандӣ аз ҳар некӣ ва саломатӣ аз ҳар гуноҳеро аз Ту хоҳонам.Ҳеҷ гуноҳеро аз ман нагузор, магар ин ки мавриди мағфирати хеш қарор деҳ ва ҳеч сахтӣ ва андӯҳеро фурӯ нагузор, магар онро бартараф гардон ва ҳеч ниёз ва ҳоҷатеро, ки ризои Ту дар он бошад, боқӣ нагузор, магар онро бароварда соз, эй аз ҳама раҳмкунандатарин!».
Он гоҳ ба вай амр кард, ки вузӯ гирад ва вузӯашро неку кунад ва бо ин дуъо дуъо кунад: «Аллоҳумма, иннӣ асъалука ва атаваҷҷаҳу илайка бинабиййика Муҳаммадин, набиййи-р-раҳмати, иннӣ таваҷҷаҳту бика ило Раббӣ фӣ ҳоҷатӣ ҳозиҳи литуқзо лӣ. Аллоҳумма, фашаффиъҳу фийя».
«Худоё, аз Ту масъалат дорам ва бо паёмбарат Муҳаммад, ки паёмбари раҳмат аст, ба Ту рӯй меоварам. Эй Муҳаммад, ман дар ин ҳоҷатам бо ту ба сӯи Парвардгорам рӯй овардам, то бароям бароварда шавад! Худоё, пас ӯро дар ман шафеъ гардон!»".
«Ло илоҳа иллаллоҳу-л-ҳалиму-л-карим, субҳоналлоҳи рабби-л-ъарши-л-ъазим, ва-л-ҳамду лиллоҳи рабби-л-ъоламин. Ас-алука мӯҷиботи раҳматика ва ъазоима мағфиратика ва-л-ғанимата мин кулли биррин ва-с-саломата мин кулли исмин. Ло тадаъ лӣ занбан илло ғафартаҳу ва ло ҳамман илло фарраҷтаҳу ва ло ҳоҷатан ҳия лака ризан илло қазайтаҳо, ё арҳама-р-роҳимин».
Намози ҳоҷат — намозе аст, ки мусулмонон ҳангоми ба ягон мушкиле дар зиндагӣ, сахтиҳои рӯзгор ва ниёзҳои динӣ ва дунявӣ рӯ ба рӯ гарданд ва ё дар ҳолати ногуворе қарор гиранд, ду ракъат намоз ба нияти рафъи ҳоҷат ва ҳалли мушкилоти худ мегузоранд.
Ленин-ро хатм карда, ҳамон сол бо қарори комиссияи тақсимоти Вазорати маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон фаъолияти худро оғоз мекунад.
Дар натиҷаи хурд будани амплитудаи лаппиш вобаста ба зичӣ, фишор, ҳарорати ва дигар бузургиҳои муҳит мавҷҳои акустикӣ суст фурӯ буда мешаванд ва суръати мавҷ аз басомад кам вобаста аст .
Масалан, дар баҳр, ки муҳити ғайриякҷинса аст, мавҷҳои рӯшноӣ мешикананд, инъикос меёбанд ва фурӯ бурда мешаванд, ки ин дар масофаҳои калон аниқ кардани мавқеи киштиҳоро душвор мегардонад.
Электроакустика ба таҳқиқи масъалаҳои табдили энергияи садо ба энергияи электрикӣ (табдили мавҷҳои акустикӣ ба мавчҳои электромагнитӣ ва радиомавҷҳо) ва баръакс, энергияи электрикии садо, сабти садо, акустикаи бино ва техникаи ултрасадо машғул аст.
Акустикаи муосир ба акустикаи умумӣ, акустикаи молекулавӣ, акустикаи физиологӣ, акустикаи мусиқӣ, электроакустика, гидроакустика, акустикаи атмосфера, акустикаи ҳарбӣ, акустикаи меъморӣ ва бинокорӣ ҷудо мешавад.
Аку́стика — шунавоӣ) — фасли физика, ки ҳодисаҳои пайдоиш, паҳншавӣ, фурӯбарӣ ва инъикоси садоро дар газ, моеъ ва ҷисмҳои сахт, инчунин алоқамандии онҳоро бо ҳодисаҳои дигари физикӣ меомӯзад.
Вазифаҳои сармуаллим ва дотсенти кафедраи забони тоҷикӣ , муовини декани бахши ғоибона , ходими калони илмии «Маркази пажӯҳиши тамаддуни давраи Сомониён»-и донишгоҳ , мудири кафедраи таърихи забони тоҷикӣ иҷро кардааст.
Қариб ҳазор пажӯҳиши илмӣ, илмӣ-оммавӣ, методӣ, энсиклопедӣ роҷеъ ба вожашиносию овошиносии таърихӣ, услубшиносӣ, типологияи муқоисавии забонҳо, этимология, топонима ва ғайра ба хидмат оварда, дар таълифи вожаномаҳои тарҷумавӣ ҳисса гузоштааст.
Дар нахустин дафтари шеъри худ — «Нахустин нағмаҳо» Соя бештар аз Ҳофиз таъсир пазируфтааст, аммо дар дафтари баъдии худ — «Сароб» тақрибан ба навъе ба истиқлол расидааст ва ин китоб аз ҳайси қолабҳои шеърӣ ва аз ҳам аз диди навоварию баёни дарёфтҳо ва таҷоруби шахсӣ ва завқӣ чашмгир аст ва дар осори баъдии Соя зулоли шеъраш гуворотар мегардад ва «ман» — и фардии ӯ табдил ба «Ман»-и ҷамъи мешавад ва ашъораш бозтоби орзуҳо ва таманниёти ҷомеа мегардад ва шеъру забону дардҳову ормонҳояш ба мардум наздику наздиктар мешавад.
Ғазалҳои Сояро метавон ҳадди восит байни ғазали суннатӣ ва ғазали нави муосир ба шумор овард ҳам аз ҳайси бофти калом ва ҳам аз ҷиҳати гароиш ба муҳтавои иҷтимоию сиёсӣ.
Ба таври куллӣ метавон гуфт: Соя шоире маъногаро ва мутаҳҳид аст ва шеъраш зимни бархурдорӣ аз зебоиҳои каломӣ ва балоғӣ, ки бисёр маҳсус ва малмусанд ва аз ибҳому иҳом ба дуранд, иртиботе содаву самимӣ бо хонанда барқарор мекунад ва аз ҳаёҳу ва ҷанҷолу шиорҳои рӯзмарра ва таккрорӣ ба дур аст ва ба қавли худаш:
Вай дар паноҳи баҳрагириҳои баҷо ва баҳинҷори ғазал сабки ироқӣ, а ҷойе, ки бар боварҳои хештан басе устувор ва пойдор монда ва ба худ муттакист, сурудаҳояшро бархурдор аз волоӣ ва шоистагиҳои вижа сохта, ки дар ин паҳно шеъри ӯро мумтозу барҷаста намуда ва ӯро дар канори ғазалсароёни бузурги муосир ҳамчун Шаҳриёр, Имоди Хуросонӣ ва Симини Беҳбаҳонӣ менишонад.
Соя аз маъдуди шоироне аст, ки ба чанд шаҳри шӯравӣ, аз ҷумла Ереван, Маскав, Ленинград, Тошканд, Самарқанд ва Бухорову Киев сафар кардааст ва шеъри «Ман ба боғи гули сурх» ҳосили ин сафар аст.
Ҳушанг Ибтиҳоҷ дар соли 1928 дар шаҳристони Рашт чашм ба ҷаҳон кушод ва пас аз он, ки таҳсилоти худро дар он шаҳр ба поён расонид, ҳамроҳи хонаводааш роҳии Теҳрон шуд.
Аз ин рӯ, дар байни барномаи ҳизбҳо, хусусан дар қисми иҷтимоӣ-иқтисодӣ бештар вақт тафовути ҷиддӣ намемонад ва дар интихобот нақши хусусиятҳои шахсӣ, анъанаҳо дар байни интихобкунандагони ҳизбӣ бартарӣ дорад.
Дар низоми дуҳизбӣ дар ҳаёти сиёсӣ ҳизбҳои дигар низ иштирок менамоянд, вале таносуби қувваҳои ҳизбӣ ва низоми интихоботии мавҷуда барои ба ҳокимият омадани онҳо монеъ мегардад.
Низоми дуҳизбӣ вазъи нисбатан устувори ҳукуматро бо роҳи такя ба аксарияти парлумонӣ таъмин мекунад, ки бо ҳамин самаранокӣ ва пойдории ҳокимияти иҷроия ба даст оварда мешавад.
Чунки ҳизбҳои аз ҳама калон барои нигоҳ доштани имтиёзи худ дар ҳокимият ба кӯшишҳои барпо кардани ҳизби сеюми сиёсӣ, ки барои ҳарифӣ ба ҳокимият лаёқат дорад, ҳушёрона назорат мебаранд ва бо ҳар роҳ ба афзоиши таъсиру нуфузи он дар байни интихобкунандагон монеъ мегарданд.
Вале чунин амал дар давлатҳои демократӣ шакли дағали зӯриро намегирад, балки бо роҳи расонидани таъсири ғоявӣ ба интихобкунандагон афзоиши таъсири ҳизби сеюми сиёсӣ таъмин мешавад.
Дар ҳолатҳое, ки қувваи ҳар ду ҳизбҳои сиёсии калон тақрибан баробар аст, мавчудияти ҳизби сиёсии сеюм ҳатто зарур аст, чунки ҳеч яке аз онҳо бе иттифоқ бо ҳизби сеюм бартарии худро нигоҳ дошта наметавонанд.
Дар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико дар шароити ҷумҳурии президентӣ зиёда аз сад сол инҷониб ҳокимияти давлатиро Ҳизби ҷумҳуриҳо ва Ҳизби демократӣ ба ҳам мебинанд, аммо азбаски Президент ва Конгресс дар интихоботи умумӣ интихоб мешаванд, ҳизбияти Президент ва мақомоти намояндагӣ фарқ мекунад, ки дар байни ҳокимияти иҷроия ва қонунгузор ихтилоф ба вуҷуд меорад.
Дар Англия низоми дуҳизбӣ аз Ҳизби консервативӣ ва Ҳизби лейбористӣ иборат буда, яке аз онҳо воқеан дар парлумон ҳамеша аксариятро соҳиб мешавад ва ҳуқуқи ташкили ҳукуматро пайдо мекунад.
Дар ин ҳолат ба «ҳукумати улёҳазрат» «мухолифини улёҳазрат» муқобил меистад, ки низоми ҳокимияти демократӣ ва самаранокро таъмин намуда, ҳокимияти давлатиро аз хатар эмин нигоҳ медорад .
Низоми якҳизбӣ нақши намоёни ҳизби ягонаро Дар ҷомеа ва давлат муайян мекунад, вале ин ҳолат на ҳамеша қонунӣ гардонда мешавад, чунки он аз ҳар гуна қонун боло буда, ҳадди он муайян аст.
Мансабҳои роҳбарӣ дар парлумон ҳамеша ба номенклатураи ҳизбӣ тааллуқ дошта, мансабҳои сарвар ва аъзои намоёни ҳукуматро ходимони намоёни ҳизбӣ ишғол мекунанд.
Дар собиқ мамлакатҳои сотсиалистӣ ҳамин гуна бисёрҳизбии қалбакӣ дар Полша, Булғория, Чехословакия, Ҷумҳурии Демократии Олмон мавҷуд буданд, ҳоло бошад, дар Хитой ва Ветнам вучуд доранд, вале онҳо дар низоми сиёсӣ ҳеч гуна нақши фаъол надоштанд ва мавқеи роҳбарикунандаи ҳизби ҳукмронро бечунучаро эътироф мекарданд.
Низоми яккаҳизбӣ дар давлати шӯравӣ намунавӣ буд ва Конститутсияи с.1977 ба тариқи ҳуқуқӣ усули нақши роҳбару роҳнамоии Ҳизби коммунистиро дар ҳаёти ҷомеа ва давлат муқаррар кард .
Низоми яккаҳизбӣ дар гузашта яке аз хислатҳои муайянкунандаи давлатҳои фашистӣ буд , агарчи дар ин ҷо ҳам гоҳ-гоҳ мазҳакаи бисёрҳизбӣ баргузор мешуд.
Исмоил Гаспринский дар замони Инқилоби солҳои 1905–07-и Русия дар кори Анҷуманҳои 1–3 Умумируссии мусулмонон ширкат дошта, яке аз муасисон ва узви КМ нахустин ҳизби мусалмонони Русия «Иттифоқу-л-муслимин» буд.
Ӯ назарияи «тавофуқномаи Русияву Шарқ»-ро манзур намуд, ки роҳандозӣ ва рушди муносиботи дӯстонаи Русияро бо Эрон, Туркия ва дигар кишварҳои мусалмон пешбинӣ мекард.
Пас аз бозгашт таассуроташро дар чанд мақола мунташир кард (дар нашрияи «Тарҷумон» зери унвонҳои «Бухоро ва Боғчасарой», «Муҳоҷирони рус қирғизҳоро аз заминҳои беҳтарин берун меронанд», «Роҳи Темури шуҷоъ», «Дар Бухоро чӣ дидам», «Номае аз Туркистон», «Духтарони Туркистон. Онҳо дар чӣ вазъе қарор доранд?», «Зилзилаи шадид дар Андиҷон» ва ғайра).
Таҳти таъсири мутафаккирону ислоҳотталабони исломӣ – ҳамчун муаррихи тотор Шаҳобуддини Марҷонӣ мутафаккири барҷастаи олами ислом Ҷалолуддини Асадободӣ ва дигарон, қарор гирифт.
Пас аз бозгашт ба Русия бо равшанфикрони минтақаҳои Поволже, Қафқоз ва Туркистон робита пайдо кард; ҷонибдори эҳёи фарҳангию миллии ҷаҳони ислом ва раҳоӣ бахшидани он аз «султаи Ғарб» буд.
ӯ 10 апрели 1883 нахустин рӯзномаи туркию славянии «Перводчикъ-Тарҷумон»-ро ба нашр расонд, ки дар тӯли 35 сол ғояҳои ҷадидизми туркиро дар Қрим, Самарқанду Бухоро, Тошканду Хива, Эрону Миср, Туркияву Булғория интишор мекард.
Исмоил Гаспринский инчунин солҳои 1883–1914 маҷаллаҳои «Олами насвон» , «Тарбия», «Олами сибён» , маҷаллаи ҳаҷвии «Ҳо-ҳо-ҳо», рӯзномаи «Миллат» -ро ба забони туркӣ ва рӯзномаи «Ал-Наҳда» -ро бо забони арабӣ дар Миср мунташир мекард, ки дар кишварҳои мусулмонии Шарқ, аз ҷумла дар Осиёи Миёна, ҳаводорони зиёд доштанд.
Дар соли 1884 Исмоил Гаспаринский бо роҳандозии усули савтии омӯзиши забони арабию таълими улуми дақиқ ва табиӣ дар мадрасаи Боғчасарой ба ислоҳоти маорифи исломӣ дар Русия оғоз кард.
Асоси роман-эпопеяи «Муло Аббос»-ро асарҳои «Номаҳои Фарангистон», «Мусалмонони дору-р-роҳат», «Номаҳои Африқо», «Мусулмонӣ дар Русия», «Кишвари занон» ташкил дода, як хати сужет ва қаҳрамонони асосӣ доранд.
Гаспринский бо нишонҳои «Ордени тилоии Тулӯъи Ситора» -и Аморати Бухоро, «Маҷидия» , «Шер ва Хуршед» -и Эрон ва медали биринҷии Ҷамъияти техникии Санкт-Петербурги Русия сарфароз гардида буд.
Дар Боғчасарой ва шаҳри Симферопол муҷассамаҳои Гаспринский барпобуда, дар шаҳрҳои Қазон, Симферопол, Боғчасарой, Евпатория кӯчаву хиёбонҳо ва муассисаҳои фарҳангӣ номи ӯро доранд.
Исмоил Гаспринский —яке аз равшанфикрони тотори Қрим, ходими сиёсӣ, маорифпарвар, рӯзноманигор, адиб ва ношир, яке аз поягузорони ҷараёнҳои ҷадидия ва пантуркизм дар императории Русия.
Ин масъаларо гаштаю баргашта, Роҳбари давлати тоҷикон, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ- Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар суханрониҳои худ таъкид менамояд.
Месазад, ки нуктаеро аз Паёми Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистонро дар ин бахш ёдовар шавем, ки иброз намуда буданд: «Вазифаи имониву муқаддаси ҳар як фарди бонангу номуси миллат-аз шаҳрванди оддӣ то корманди баландпояи мақомоти давлатӣ таблиғи бедории миллӣ, зиракию хушёрии сиёсӣ, хисси баланди ифтихори ватандориву ватандӯстӣ, густариши ғояҳои худогоҳиву худшиносии миллӣ ва муҳимтар аз ҳама, таҳкими Ваҳдати миллӣ мебошад».
Кӯшиши одамон барои инкишоф додани ҳаёти иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии ватани худ, ҳифзи он аз истилогарони хориҷӣ нишонаи барҷастаи ватандӯстӣ аст.
Ифтихор намудан аз дастовардҳо ва фар­ҳан­ги ватани худ, бо хоҳиши худ маҳфуз нигоҳ доштани хислат ва хусусиятҳои фарҳангии он, ҳимояи манфиат­ҳои Ватан ва халқи худ сифатҳои беҳтарини ватандӯстӣ мебошанд.
Пешвои миллат барои инкишофу таҳкими бахши тарбияи ватандӯстии ҷавонон иқдомҳои наҷибу мушаххас намуда, ба воситаи мақомоти давлатӣ ва ниҳодҳои ҷомеаи шаҳрвандӣ онҳоро дар амал пиёда месозанд.
Барномаи давлатии тарбияи ватандӯстии ҷавонон маҳз бо ибтикори Сарвари давлат таҳия ва қабул гардид ва дар тамоми самтҳои асосии тарбияи ҳарбӣ-ватандӯстии ҷавононро фаро гирифтааст.
Ташаббуси Сарвари давлат дар хусуси ба иттиҳодияҳои ҷамъиятии ҷавонон ҷудо намудани лоиҳаҳои махсуси грантӣ дар бахши тарбияи ватанпарастии ҷавонон боз як иқдоми неке гардид, ки ин масъаларо ба сатҳи хеле баланд бардошт.
Ватандӯстӣ, меҳандӯстӣ — принсипи ахлоқию сиёсӣ ва ҳисси иҷтимоӣ, мазмуни аслиаш меҳру муҳаб­бат ва садоқат ба Ватан ва омода будани инсон ба боло гузоштани манфиатҳои ӯ аз манфиатҳои шахсии худ мебошад.
Аз ин лиҳоз моро, махсусан ҷавонони бонангу номуси Ватанро зарур аст, ки пеш аз ҳама ба қадру эҳтироми дастоварди бебаҳои таърихии худ расида, Истиқлолияти давлатӣ ва Ваҳдати миллиро чун гавҳараки чашм ҳифз намоем.
Тариқи хондани намози тасбеҳ ин аст: Чаҳор ракаат ё ду ракъати ду маротиба намоз хонда дар ҳар як ракъат 75 бор "Субҳоналлоҳ, валҳамду лиллоҳ ва ла илаҳа иллаллоҳ, валлоҳу акбар" гуяд, ки ҷамъи 4 ракаъот 300 бор мешавад.
Пас Аллоҳу акбар гуфта ба саҷда равад ва дар саҷда боз 10 бор онро гуяд, Аллоху акбар гуфта аз сачда сар бардошта байни харду сачда боз 10 бор гуяд, боз Аллоху акбар гуфта ба сачдаи дуввум рафта, боз 10 бор гуяд.
Икрима аз Абдуллоҳ ибни Аббос ривоят кардааст: ки Расулуллоҳ ба Аббос ибни Абдулмуталлиб фармуданд:"Эй Аббос- эй аммуи ман 10 хислатро бароят эхсон мекунам, агар онро иҷро намуди Худованди таъоло 10 намуд гунохоятро меомурзад:
Намази тасбех ё тасобеҳ —намозе аст, ки вақте банда амали хилоф ва маъсияте содир намояд, барои талаби омурзиш аз Парвардгор ва ҷалби лутфу раҳмати Ӯ чор ё ду ракъат намоз бигузорад.
Ҳашт номаи дигар аз Абдулҳамиди Котиб расидааст, ки дар мавзӯъҳои наҳйи шатранҷ, дар васфи бародарӣ, оид ба шикор, оид ба хонаводаи хеш, зикри фатҳ, дар таваллуди фарзанд, дар бурузи як фитна ва оид ба яке аз ёғиёни ҳукумат навишта шудаанд.
Абдулҳами́ди Коти́б Абуғолиб Абдулҳамид ибни Яҳё ибни Саъд — нахустин нависандаи эронитабор дар замони Уммавиён, донишманди улуми исломӣ ва устоди шеъри араб, аз котибон ва мулозимони халифаи уммавӣ Марвон ибни Муҳаммад.
Солҳои 2005–2007 ҳамчун тарҷумон дар Институти илмӣ-тадқиқотии сейсмология ва сохтмони ба заминҷунбӣ тобовари Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолият кардааст.
Аз соли 2007 муаллими калони кафедраи услубшиносӣ ва назарияи тарҷумаи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи С. Айнӣ ва ҳамзамон аз соли 2009 мудири кафедраи номбурда буд.
Особенности перевода английских пассивных конструкции // Вестник Педуниверситета, Д., 2005, 6; Истисноҳо дар раванди тарҷумаи артикли забони англисӣ // Паёми донишгоҳи омӯзгорӣ, Д., 2008, 2.
Инсон, ки дар вуҷудаш отифаи илоҳиро ба унвони нафс дорад, бояд ҳақиқатро дарк кунад, зеро ҳақиқат воҳид аст ва огоҳӣ аз ин воҳиди ҳақиқӣ, ба фикри Абдулкарими Гелонӣ ба инсон ногаҳон зоҳир намешавад.
шуҳуди асмоъ – вақте ориф, яке аз исмҳои илоҳиро ба таври завқӣ кашф кард, ҳастии ӯ яксара таҳти султаи илоҳӣ қарор мегирад ва вуҷуди моддии ӯ нопадид мегардад.
шуҳуди сифат – дар ин марҳила ба воситаи дарки сифоти илоҳӣ нафсу вуҷуди ориф фонӣ мешавад, рӯҳи махлуқии инсон аз байн меравад ва ҷои онро вуҷуди худо дар қалбаш пур мекунад, суфӣ воҳидро дар касир мебинад ва худ ба унвони воҳид амал мекунад;
дар охирин марҳила аз шуҳуд, ки Ҷилӣ онро ишроқи сифоти илоҳӣ меномад, қалби ориф ба нуре мунаввар хоҳад шуд, ки дар он тамоми аъёни оламро дар гӯшаи калби худ ҷой медиҳад.
Аз ин нуқтаи назар, Абдулкарими Гелонӣ раҳмонияти илоҳиро аз таҷаллии зот ба асмову сифоте иборат медонад, ки онҳо хоси холиқанд ба мисли аҳадият, воҳидият, самадият ва ғайра .
Дар мартабаи илоҳият ҳақиқати мутлақ ба сифоте таҷаллӣ хоҳад кард, ки шомили ҳам сифоти холиқ ва ҳам сифоти махлуқ мебошад, ба мисли ҳаёт, илм, қудрат, ирода, калом, самъ, баср, ки ҳаққу халқ ҳар ду ин сифатҳоро доро мебошанд.
Ҳамин масъаларо Абдулкарими Гелонӣ ба ибораи дигар, дар «Инсони комил» равшантар баён карда, аз ҷумла мегӯяд, ки Худо ҳаюлои олам аст, яъне Худо монанди обест, ки ҳақиқати ях аст ва ҷаҳон монанди ях аст, ки чизе ба ҷуз об нест .
Абдулкарими Гелонӣ муътақид аст, ки вуҷуди мутлақ яке беш нест ва ҳамаи касрати олам ваҳмӣ ва падидорист, зеро ҳақ ба унвони вуҷуди мутлақ худро дар ойина падидор мекунад ва иртиботу муносибати ҳаққу халқро барқарор месозад.
Албатта, ин мухтасари таълимоти Абдулкарими Гелонӣ дар бораи инсони комил аст, ки дар китобаш ба он обу ранги бадеию ирфонӣ бахшида, ба мисолу муқоисаҳои матолиби ҷолиби зинаҳои нузулию суудӣ онро устокорона ба қалам додааст ва иртиботи ногусастании ҳақу холиқ ва худову инсонро шарҳу тафсир намудааст.
Ба тариқи боз ҳам содатар касрату тақсимпазирӣ дар ҷаҳони моддӣ таҷаллии зоти илоҳӣ ҳастанд, айнан мисли он ки сифот дар таҳлили ниҳоӣ бо зот яке мебошанд.
Ӯ мегӯяд: «Тафаккур ҳаёт ва рӯҳи олам аст…вуҷуд чизе нест, магар андеша, андеша реша ва маншаи ҳастӣ аст ва зотест, ки худо дар он яксара мутаҷаллӣ мешавад» .
Дастаеро дар муқобили душман қарор медиҳад ва бо дастаи дуюм ракъати аввали намозро адо менамояд ва ҳамин ки сарашро аз саҷдаи дуюм баланд кард, ин дастаи намозгузорон мераванд ва дар муқобили душман қарор мегиранд ва дастаи аввал омада, ба имом иқтидо мекунанд ва имом ракъати дуюмро бо онҳо хонда, салом медиҳад.
Ҳатто агар мусалмонон дар майдони ҷанг ва дар ҳолати рӯёрӯӣ ва задухӯрд бо душманон қарор дошта бошанд ҳам, бояд намозро ба ҳар сурате ки имкон дорад, баргузор намоянд.
Октавиа́н А́вгуст ( , ҳангоми таваллуд — Гай Окта́вий Фури́н, ; 23 сентябри соли 63 то милод, Рим — 19 августи соли 14 то милод, Нола) — ходими сиёсии римиқадимӣ, асосгузори империяи Рим.
13 маротиба дар мансаби консул (соли 43 то милод, соли 33 то милод, ҳар сол аз 31 то 23 то милод, 5 то милод, 2 то милод) буд, аз соли 12 то милод — понтифик максимус, аз 23 то милод салоҳияти минбарро дошт, дар соли 2 то милод унвонии фахрии «падари ватан» -ро гирифт.
Пас аз ғалаба бар флоти баҳрии Антоний ва забти Миср ҳокими мутлақи давлати Рим шуд, вале идораҳои сохти республикавиро шаклан нигоҳ дошт ва диктатураи ҳарбӣ ҷорӣ намуд, ки он василаи пахш кардани муқобилияти ғуломон ва дигар табақаҳои мазлуми халқ буд.
Бо услуби барроко қасру кӯшкҳои бузургу муҳташам, ибодатхонаҳо, кӯчаву гулгашту хиёбонҳо ва ансамблҳои майдону боғҳо сохта мешуданд, ки бо меъмории мураккабсохту бузургандоза ва шаҳомати худ фарқ мекарданд.
Ин услуб бештар дар сохтмони маъбадҳо барои ифодаи иқтидору салобати онҳо (масалан Ибодатхонаҳои Сант Андреал Квариам ва ибодатхонаҳои ҳазрати Пётр, меъмор Л. Бернини, шаҳри Рим) истифода мешуд.
Дохили иморатҳои муҳташами бо услуби меъмории барроко биноёфта бо расмҳои калони зебо, ҳайкалҳои назаррабо, сутунҳои кандакорӣ, оинаҳои мухталифшаклу навиштаҷоти хушрангу дилоро ва нақшу нигорҳои рангоранги назарфиреб оро дода мешуданд.
Мувофиқи ин назария алфа-зарраи энергияи пуррааш назар ба баландии садди потенсиалии қувваҳои ядроии ҷозибавӣ ва қувваҳои теладиҳандаи кулонӣ хурдтар, дар натиҷаи эффекти нақбӣ аз ҳамин садд заҳида мегузаранд.
Дарозии дави алфа-зарра дар ҳаво тақрибан ба 260 3м баробар (ин ҷо / – нисбати суръати ибтидоии алфа-зарра бар суръати вакуумии рӯшноӣ мебошад) ва дар муҳитҳои сахт ~ 10-5 м аст.
Аккордеон аз солҳои 60 то 90 садаи дар Тоҷикистон қариб дар ҳамаи ансамблу оркестр ва дастаҳои ҳунарӣ ба тарзи васеъ истифода мешуд; 2) номи гармоникаи хроматикии клавиатураи тарафи росташ ба фортепиано монандро гӯянд.
Қатори 1 аз басҳои фаръӣ, 2 — аз басҳои асосӣ, 3 — аз сеовозаи мажорӣ, 4 — аз сеовозаи минорӣ, 5 — аз септаккорди доминантӣ ва 6 — аз септаккордҳои хурд иборатанд.
Ин аккордеонҳо 2 — 5 гурӯҳ забонакҳо барои клавиатураи дасти рост ва 4 — 5 гурӯҳ барои дасти чап доранд, ки ба тавассути тугмаҳои регистр ба кор дароварда мешаванд ва ин барои гуногунранг овоз додани тембри садо кумак мерасонад.
Аккордеон асосан аз 3 қисм иборат аст: а) клавиатураи тарафи чап, ки овозҳои аккордии тайёр доранд; б) клавиатураи тарафи рост, ки аз забонпардаҳо ва тугмаҳои регистр иборат аст; в) дамгоҳ, ки аз чарми табиӣ ё сунъӣ тайёр карда шуда, ду қисми авваларо бо ҳам мепайвандад ва онҳоро бо ҳаво таъмин мекунад.
Аккордеон солҳои 30 асри 19 дар Австрия, Франсия, Германия, Белгия ва солҳои 50 асри 19 дар Италия, дар даҳсолаҳои охири асри 19 дар Англия, ШМА ва мамолики дигар паҳн гардидааст.
ӯ дар асоси маъхазҳои қадимӣ ба чунин хулоса меояд, ки шатранҷ аз ихтирои ҳиндуён набуда, балки онро дар садаи ба Ҳиндустон аз Эрон бурда, тағйир медиҳанд ва дар он ҷо шатранҷи ҳиндӣ ба вуҷуд меояд, ки бо шашхол бозӣ карда мешудааст.
Нусхаи қадимии ин асар соли 1313 ҳазор дар Бухоро рӯнавис шудааст, ки он ҳоло дар Ганҷинаи дастнависҳои шарқии Институти шарқшиносии АИ Ҷумҳурии Ӯзбекистон маҳфуз аст.
Абулфатҳи Сиҷзӣ дар аввали китоб ақидаҳои фалсафию иҷтимоии худро баён намуда, дар хусуси фазилатҳое, ки шатранҷ дар асоси онҳо бино ёфтааст, ҳикматҳое, ки дар ин бозии зебо ниҳон аст, дар бораи одоби бозӣ ва ғайра мухтасар маълумот медиҳад.
Абулфатҳи Сиҷзӣ аз шарҳи ҳоли худ хабар дода, мегӯяд: «Ман, ки Абулфатҳи Сиҷзиам, дар шатранҷ дасти тамом доштам ва аз он вақт, ки 15-сола будам, то кунун дар муддати 50 сол дар Хуросон, Ироқ, Ғазнин ва Ҳиндустон бигаштам ва ҳеч кас надидам, ки дар ин санъат беҳ аз ман донист ё бо ман баробарӣ тавонист».