polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Соли дигар, ӯ аввалин бор дар ҳамчун қаҳрамони асосии дар "Аврора" баромад карда, дар баробари Соро Малдонадо, Хорхе Луис Пила, Ванесса Позе ва дигарон нақши Мартин Лобосро бозӣ кард.
Соли 2006, ӯ ҳамчун Лучано дар операи собунии баромад кард, сипас дар дар нақши Рафаэли ҷавони нобино кор кард ва соли 2007 аввалин нақши асосии худро дар бозӣ карда, бо Эллисон Лосс ҷуфт буданд.
Соли 2015 ӯ дар операи собунии " ?", версияи нақш бозидааст, ки дар он дугоникҳо Леонардо Фуэнтемайор ва Педро Пересро дар якҷоягӣ бо Данна Паола ва Кимберлӣ Дос Рамос мебозанд.
барномаҳои фарҳангии Телевизионип тоҷик , ҳамзамон омӯзгори фанни фарҳангшиносии ДСРТ ва Коллеҷи ҷумҳуриявии рассомии ба номи М. Олимов , директори ташкилоти ҷамъиятии Маркази рассомии минётураи «Мино» – Клуб ЮНЕСКО .
Иштирокчии Рӯзҳои фарҳанги Тоҷикистон, озмун-фестивалҳои кӯдакон, бисёр намоишу лоиҳаҳо, семинару тренингҳои ватанӣ ва байналмилалӣ дар Алмаато, Москва, Париж, Минск, Деҳлӣ, Остона, Тошканд, Вашингтон, Исфаҳон, Бишкек, Будапешт, Бухоро ва ғ.
Худ низ асарҳояшро солҳои гуногун дар кишвар ва хориҷа ба намоиш гузоштааст, чунончӣ, дар шаҳри Йоэнсууи Финляндия , соли 2004 дар сафорати Тоҷикистон дар Туркия, дар маърази тамошо гузоштааст.
Асарҳои зерин бо мӯқалами эшон машҳур гаштаанд: «Натюрморт» , «Посдори оташ» , «Ёди он рӯзҳо…» , «Накҳати рангҳо» , «Духтари кулол» , «Мумтоз ва лола» , «Модар-замин» , «Орзу» , «Лола» , «Гули анор» , «Нилуфар» ва ҳ.
бо мамлакатҳои хориҷии Тоҷикистон, Дипломи ғолиби аввалин озмуни байналмилалии тел. «Барномаҳои беҳтарини Иттиҳод»-и Шабакаи барномаҳои тел. Россия «Мир», Ифтихорномаи Ҳук.
Узви Конфедератсияи байналмилалии рассомони Тоҷикистон , котиби Раёсати ИР Тоҷикистон , узви Раёсати Ҷамъияти дӯстии Тоҷикистон ва Туркия , узви Конфедератсияи байналмилалии иттиҳоди журналистон , узви пайвастаи Академияи мусаввирии Тоҷикистон .
Дар асари «Ҳақиқат ва метод» ба таълимоти Дилтей, Гуссерл ва Ҳейдеггер такя намуда, андешаи герменевтикаро нафақат ҳамчун усули илмҳои гуманитарӣ, балки чун ҳастишиноси -и махсус инкишоф додааст.
Дар соли 1807, қӯшунҳои рус таҳти фармондеҳи генерал Несветаев, ки туркҳоро пайравӣ намуда, ба Карс рафта, ҳамла сар карданд, аммо ба зудӣ фармони катъии граф Гудович гирифта шуд, « агар ба таслим боварӣ надошта бошем, ба тавре ки дар сурати тасмими ҷиддӣ, ҳуҷум чӣ мешавад, ба талафоти калон дар одамон надиҳем».
Дар соли 1206, дар якҷоягӣ бо қисми Арманистони Шимолӣ, шаҳр аз ҷониби қувваҳои Арманистон-Гурҷистон озод карда шуд ва ба қисми авлоди Закариян ба дохили салтанати Гурҷистон ворид шуд.
Моҳи ноябри соли 1877 дар натиҷаи ҳамлаи босуръат артиши Русия Карсро гирифт ва дар асоси шартномаи сулҳи Сан-Стефано дар соли 1878, шаҳр ба тобеъияти Русия гузашт.
Дар соли 1855, дар Ҷанги Қрим, гарнизони шаҳри Туркия таҳти фармондеҳии Исмоил Пошо ҳамлаҳои нирӯҳои русро бармегардонид, аммо пас аз муҳосираи панҷмоҳа бо сабаби гуруснагӣ таслим шуд.
Қалъаи Эрзурум, Ашкале, Ҷинис, Пиртин, Хинис, Топраккалъа, Калеҷик, Испир, Олту, Авник, Бардиз , Тортум, Агҷа, Азорт, Унгузел, Ҳасанқалъа ва Ван
Оромгоҳҳо: Амир Салтук , Каринлик, Гумушлу, Ҷидҷиме Султон Робия Хотун, Меҳдии Аббос Евран, Сейлемез Она, Сейлемез Бобо Мисризинун, Варруз Хотун, Гулпари Хотун
Дар байни ҷойҳои таърихӣ ва марказҳои дилхушию фароғати кӯли бо соҳилҳои нишеб ва шаршарае ҳаст, як пули 220-метраи , ки дар дарёи Аракс салҷуқиён дар асри бунёд кардаанд ва Қалъаҳои Пасинлер ва Олту воқеъанд.
Сарвати ҳаёвоноти ваҳшии Зиғар хеле калон буда пуштаҳояш маҳалли сукунати ҳайвоноти нодир чун «бабри барфӣ» ва нахчири «Морхур» мебошанд, ки дар китоби сурх сабт гардидаанд.
Зиғар зодгоҳи шуарои маъруфи доираи адабии Дарвоз чун Ҳабои Дарвозӣ, Муллоакрами Дарвозӣ ва Сибғатуллоҳи Дарвозӣ мебошад, ки девону осори назмияшон то ба имрӯз маҳфуз аст.
Аз Зиғар чор нафар дар Ҷанги Ҷаҳонии дуюм иштирок намуданд, ки ду нафарашон: Саидраҳматов Файз ва Ҷобиров Сано баргашта ду иштирокчии дигар: Наскаков Эмомалӣ ва Ҳусайнов Ҷонгулхон барнагаштанд.
Аз ҳамин деҳ Умаров Маъруф дар ҷангҳои озодсозии Венгря дар соли 1956 ва Ҳусейнов Нодирхон дар ҷангҳои Куба дар сафи артиши Шӯравӣ иштирок кардаанд.
аксарияти мутлақи мардони Зиғар ва шумори андаки занҳо хатмкардагони донишгоҳҳои олии Тоҷикистону берун аз он дар тахасуссҳои физика, математика, тиб, ҳандаса, забонҳои хориҷӣ , журналистика ва диншиносӣ мебошанд.
Муаллими мактаб дар ҷамоаи Қалъаи Сурхи ноҳияи Рашти водии Қаротегин , корманди шуъбаи шарқшиносӣ ва мероси хаттии АИ Тоҷикистон , аспиранти Институти шарқшиносии АИ ИҶШС , тарҷумони идораи сохтмони Сепули вилояти Ҷалолободи Афғонистон , омӯзгори Мактаби ҳизби коммунисти Тоҷикистон , муовини директори , дипломат-мушовири КМ ҲКИШ дар назди КМ ҶХД Афғонистон , и. в. директори Институти шарқшиносии АИ Тоҷикистон , шореҳи рӯйдодҳои байналмилалии Телевизиони Тоҷикистон .
Муаллифи китобу мақолаи илмӣ ва илмии оммавӣ, ки аксари онҳо дар Тоҷикистон ва хориҷи он — Москваю Ленинград, Тошканду Теҳрон, Кобулу Прага ва кишварҳои дигар ба табъ расидаанд.
Узви Президиуми Академияи илмҳои Тоҷикистон, узви Президиуми комиссияи муштараки муаррихони ИҶШС ва Академияи Илмҳои Тоҷикистон, узви Президиуми Ассотсияи шарқшиносони Иттиҳоди Шӯравӣ.
Таъсиси Бейлики туркии Карас тақрибан соли 1297 ва рахнашавии он ба гулӯгоҳи Дарданелес Византияи Пергамро аз алоқаи заминӣ бо Пруссия, Никея, Никомедия ва Константинопол қатъ кард.
Воқеан, аз ин лаҳза сокинони боқимонда дар Юнон дар шароити гуруснагӣ ва ғайрисанитарӣ зиндагӣ мекунанд, зеро туркҳои нажодӣ худи шаҳрро муҳосира карданд ва ҳама заминҳои кишоварзӣ дар наздикии он нобуд карда шуданд.
Аммо ҳатто дар соли 1337, ба гуфтаи Ибн-Натутта, шаҳр ҳанӯз ҳам хароб буд ва танҳо қалъа дар болои теппааш бо сабаби аҳамияти стратегӣ аз ҷониби туркҳо дар ҳолати корӣ нигоҳ дошта мешуд .
Шумораи фавти кӯдакони навзод бо сабаби сироятёбӣ дар байни юнониҳои боқимонда кам шуд, аммо дар байни наврасони юнонӣ, ки ҳоло туркҳо ҳамчун ғулом фаъолона истифода мекарданд, зиёд шуд .
Аз байни ҳамаи кӯчаҳо, кӯчаи Барбаросс серодамтарин ҳисобида мешавад, зеро он дорои офисҳои гуногун, бонкҳо, қароргоҳи ҳукумати шаҳрӣ , тарабхонаҳо, мағозаҳо ва биноҳои боҳашамат мебошад.
Кӯчаи дуюм, ки қад-қади соҳили баҳр мегузарад, тақрибан 100 метр аз хати аввал ҷойгир буда, аз паҳлӯи он воқеъ мебошад, - кӯчаи Барбаросс, ки хати дуюм ном дорад.
Никомедиа, ки дар даврони салҷуқӣ ба номи Изникмид табдил ёфт, дар давраи ҳукмронии Боязиди ба номи Измид (бояд қайд кард, ки Никомедиа ва Измит - ин худи ҳамон калима, аммо аз давраҳои гуногуни таърихӣ гирифта шудааст, ва ду номи гуногун нестанд, яъне номивазкунӣ нашудаанд).
Измит дар байни 40 ва 41 паҳлӯҳои шимолӣ ва аз 29 ва 31 дарозии шарқӣ дар соҳили баҳри Измит баҳри Мармара ҷойгир аст ва дар шимол обҳои Баҳри Сиёҳ шуста мешавад.
Дар Ҷумҳурии Халқии Хитой аксар вақт ҳамчун рақиби асосии мақоми абарқудрат, аз ҷумла дар ҷанбаи иқтисодӣ, зикр карда мешавад, агар ин ҳоло ҳам набошад .
Кореяи Ҷанубӣ, Ҳонконг ва Тайван бо номгузории "палангҳои Осиё" номбар мешаванд, ва кишварҳое мебошанд, ки аз солҳои 60-ум то бӯҳрони молиявии Осиё суръати баланди рушди иқтисодиро нишон додаанд.
Маҳсулоти асосии кишоварзии Осиё биринҷ, чой, ҷут, каучуки табиӣ, пахта, шакар, чормағз, рапс, соя, копра, меваҳои тропикӣ ва субтропикӣ, ҳанут ва ғайра мебошанд.
Аз ҷиҳати физикӣ ва ҷуғрофӣ Муғулистон, шимолу ғарби Чин (Синдзян, Тибет, Муғулистони дохилӣ, Синхай, ғарби Сичуан ва Гансуи шимолӣ) ба Осиёи Марказӣ тааллуқ доранд.
Феҳристи шаҳрҳои бузургтарин дар Амрикои Ҷанубӣ шаҳрҳоеро дарбар мегирад, ки шумораи аҳолиашон беш аз 500,000 нафар дар ҳудуди шаҳр, тибқи маълумоти охирин аст.
Зимнан, Озода Нурсаидова, ки дар авоили солҳои 2000-ум дар Ӯзбекистон маҳбубияти бесобиқа пайдо карда буд, барои бисёре аз овозхонҳои шинохта монеи пешравӣ арзёбӣ мешуд.
“Ба Сурхондарё рафтам. Мо бояд консерт медодем. Мо баромад кардем, ба мо маблағ надоданд. Консерти дуюм дар Шурчӣ дар буд. Ташкилкунандагон ба мо ваъда доданд, ки якбора маблағи ду консертро медиҳанд. Мо ба консерти дуюм рафтем. Маро дар қаҳвахонае, ки дар наздикии варзишгоҳ воқеъ буд, гузоштанд. Навозандагони ман дар стадион буданд ва ба ҳунарнамоӣ омодагӣ медиданд. Вақти баромад кардан расид, аммо маро аз қаҳвахона касе набурд. Издиҳом ба намоиш гузоштанд. Соли 2003 буд. Вақте ба Тошканд баргаштам, фаҳмидам, ки ба далели ин консерт маро манъ кардаанд.” - гуфт Саидзода.
Ба саволе, ки чаро насабатон Нурсаидоваро ба насаби Саидзода иваз кардед, ӯ ҷавоб дод: “Дар шиносномаи аслӣ насабам Нурсаидова аст, аз хурдӣ номи бобоямро мегирифтам, барои ҳамин ба Саидзода иваз кардам".
Таронаҳои ӯ аз қабили «Қанийди», «Эслама мени», «Сокини Ишқ», «Соғинди дил», «Аждодлар», «Кечиринг она», «Лейли», «Сен бўлмасанг бошқаси», «Ламбо», «Ҳаяти» хит мебошанд.
Аммо, Юлдуз Усмонова дар мусоҳибаи худ аз мушкилоти назорати давлатӣ дар Узбекистон ёдовар шуда, қайд кард, ки ҳукумати Ӯзбекистон ба ӯ дар иҷрои консертҳо дар Туркманистон монеъ мешавад, ки мақомоти Ӯзбекистон дар робита бо масъалаҳои марзӣ муносибатҳои мушкил дошт.
Саодат бо духтар ба омӯзиши ҷиддӣ шурӯъ кард: вай хатогиҳои иҷрои ӯро ислоҳ кард, бо маслиҳат кумак кард Ба шарофати муаллимонаш, ки чунин тайёрии хуб доданд, Юлдуз тавонист ба Консерваторияи давлатии шаҳри Тошканд дохил шавад.
Бори дигар моҳи апрели соли 2019 ба Тоҷикистон ташриф оварда рӯзҳои 26,27 ва 28-уми апрел дар се шаҳр Душанбе, Хуҷанд ва Бохтар барномаҳои бузурги консертии худро барпо намуд, ки сурудеро бо овозхони тоҷик Шабнами Сурайё суруд.
Соли 1997 дар Шӯрои диссертатсионии назди Институти забон ва адабиёти ба номи Рӯдакии Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон рисолаи номзадии худро дар мавзӯъи «Становление и развитие таджикской физической терминологии» дифоъ намуда, соҳиби дараҷаи илмии номзади илмҳои филологӣ ва соли 2017 дар Шӯрои диссертатсионии назди ҳамин институт рисолаи докториро дар мавзӯъи «Таджикская научно-техническая терминология: теоретический и прикладной аспекты» («Истилоҳоти илмию техникии тоҷикӣ: ҷиҳатҳои назариявӣ ва амалӣ») дифоъ намуда, соҳиби дараҷаи илмии доктори илмҳои филологӣ гардидааст.
Дар таҳқиқоти илмии Нуров Пирмаҳмад Гулович бори нахуст дар илми забоншиносии тоҷикӣ таърихи ташаккулу такомули забони илмии тоҷикӣ, мушкилоту душвориҳои мавҷуда дар эҷод ва рушди минбаъдаи он, ҳамчунин масъалаҳои назариявию амалии истилоҳоти илмии техникии тоҷикӣ мавриди таҳқиқу таҳлил қарор гирифта, роҳҳои татбиқи забони тоҷикӣ дар соҳаи илмҳои дақиқ, табиатшиносӣ ва техникӣ, қоидаҳои сохтани муодил -ҳои тоҷикии истилоҳоти илмии техникии русӣ, қоидаҳои мураттабу якгунсозӣ ва ситандартсозии истилоҳоти илмии техникӣ дар забони тоҷикӣ, қоидаву меъёрҳои иктибоси истилоҳоти байналмилалии илмии техникӣ ва қоидаҳои интихобу ҷобаҷогузории истилоҳҳои илмии техникӣ дар луғатномаҳои истилоҳот муайян карда шудаанд.
Аз рӯйи натиҷаҳои илмии бадастомада шаш асари илмӣ, панҷ фарҳанги русӣ-тоҷикии истилоҳотӣ оид ба илмҳои дақиқ ва техникӣ ва бештар аз 150 мақолаҳои илмӣ ва илмии оммавӣ оид ба масъалаҳои истилоҳоти илмии техникии тоҷикӣ ва забони илмии тоҷиқӣ ба нашр расонидааст.
Ҳамчунин бо мақсади рушди соҳаи маориф чаҳор китоби таълимиро барои донишҷӯёни муассисаҳои таҳсилоти касбии ҷумҳурӣ аз русӣ ба тоҷикӣ тарҷума намудааст.
Натиҷаҳои таҳқиқоти илмии Нуров Пирмаҳмад Гулович дар омӯзишу таҳқиқи минбаъдаи забони илмии техникии тоҷикӣ, ба вуҷуд овардани назарияи истилоҳоти илмии техникии тоҷикӣ, ҳамчунин хондани лексияҳо ба донишҷӯёни муассисаҳои таҳсилоти олии ҷумҳурӣ оид ба «Таърихи ташаккул ва такомули истилоҳоти илмии техникии тоҷикӣ», «Забони адабиёти илмии техникии тоҷикӣ ва хусусиятҳои луғавии он», «Назарияи истилоҳоти илмии техникӣ», «Қоидаҳои сохтани истилоҳоти илмии техникӣ дар забони тоҷикӣ», ҳамчунин таҳия ва тарҷумаи китобҳои дарсӣ оид ба асосҳои илмҳои дақиқ, табиатшиносӣ ва техникӣ аҳамияти махсусро соҳибанд.
Тайи солҳои 1986-1995 дар факултети физикаи Донишгоҳи Давлатии Тоҷикистон ба сифати озмоишгар, сарозмоишгар, сармуҳандис, мудири Озмоишгоҳи физикаи атом ва ҳаста ва асистенти Кафедраи физикаи ҳаста фаъолият намудааст.
Пирмаҳмад Нуров (Нуров Пирмаҳмад Гулович; 16 майи 1964, ноҳияи Айнӣ, деҳаи Шаватки Боло) — истилоҳшинос, доктори илмҳои филологӣ, Аълочии маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон, дорандаи Ҷоизаи Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон ба номи М.С.
Пахшкунанда овозаҳоеро, ки гӯё аз силсилафилм рафтани ҳунарпеша бар асари рафтори ғайрикасбии ӯ будааст, рад кард ва изҳор дошт, ки ҳамкорӣ бо Малдонадоро идома медиҳад.
Ҳатто дар кӯдакӣ, Малдонадо тасмим гирифт, ки актриса шавад, волидонаш хоҳиши ӯро дастгирӣ карданд ва Сороро ба дарсҳои балет, фортепиано ва овозхонӣ номнавис карданд.
Аз рӯи қалъаҳои просениум, дар асрҳои - театр на танҳо барои ҷашнвораҳои театрӣ, балки дар набардҳои гладиаторӣ ва таъқиботи ҳайвонот ва баъдтар ҳамчун конҳои шаҳрӣ истифода мешуд.
Сиде - ҳоло як осишгоҳои маъруфи сайёҳӣ - дар наздикии деҳаи Селимиё, дар 75 км шарқи Анталия ва 15 км ғарби Манавгат дар вилояти Анталиёи Туркия ҷойгир аст.
Соли 1955 яке аз пешвоёни ҳаракати озодихоҳӣ Л. Ф. С. Бёрнхем, ки аз ҲХТ баромада буд, ҳизби Конгресси мардумии миллӣ -ро ташкил кард, ки бар хилофи ҲХТ, такягоҳаш ҷамоати ҳиндувони Гайана буд ва асосан ба ҷамоати африқоиёни Гайана такя мекард.
Дар интихоботҳои солҳои 1957 ва 1961, ки аз рӯйи низоми мажоритарӣ гузаронида шуданд, ҲХТ ғалаба кард ва пешвои он Ч. Ҷаган солҳои 1957-64 нахустин сарвазири Гайана и Британӣ шуд.
Дар интихоботи соли 1964, ки аз рӯйи меъёри намояндагии баробар баргузор шуд, КММ дар иттиҳод бо Ҳизби қувваи муттаҳидаи соли 1960 таъсисёфта аксарияти овозҳоро гирифт ва Бёрнхем сарвазир шуд.
Аз сабаби буҳрони шадиду бардавоми иқтисодӣ вай дар анҷумани КММ соли 1987 барномаи эҳёи иқтисодиро пешниҳод намуд, ки дар он аз низоми идеологияи муътақиди сотсиалистӣ даст кашида, зарурати танзими соҳибкории хусусӣ, бунёди ҷамъияти сиёсии кушодаро эътироф кард.
Дар интихоботи соли 1992 ҲХТ, ки идеологияи сотсиалистиро ҷонибдорӣ мекард, ғолиб омад, вале дар шароити нав барои ташкили иқтисодиёти омехтаи сесектора, зидди милликунонии оянда, барои истифодаи унсурҳои бозории танзим амал кард.
Ин, аз ҷумла, дар ташкили як қатор комиссияҳои дорои хусусияти ҳуқуқмуҳофизаткунӣ ифода ёфт, комиссия оид ба ислоҳоти конститутсия мақоми ташкилоти доимамалкунандаро соҳиб шуд.
То замони мустамликадории аврупоӣ дар ҳудуди Гайана қабилаҳои ҳиндуён, аҷдоди қабилаҳои ҳозираи уаррау, уайка, гуахарибо зиндагӣ мекарданд, ки ба шикору моҳидорӣ машғул буданд.
Соли 1796 ҳокимони воқеӣ англисҳо шуданд, вале душмании байни Ҳолландия ва Британияи Кабир то соли 1884, вақте ки конгресси Вена салтанати мустамликаҳои Эссекибо, Демерара ва Бербисро расман ба англисҳо дод, давом кард.
Зарурати беҳсозии вазъи молиявӣ ҳукумати Британияро водор намуд дар Гвианаи Бритониёӣ соли 1928 Шӯрои қонунгузорро ташкил кунад, ки як қисми онро аҳолӣ интихоб мекард.
Соли 1938 баъди исён дар мустамликаҳои британӣ дар Вест-Индия комиссияи шоҳӣ бо сардории лорд Мойн пешниҳод намуд, ки ба ҳокимиятҳои маҳаллӣ ваколати бештар дода шавад.
Солҳои 90 садаи барои баланд бардоштани самараи сохтори хоҷагӣ кӯшишҳои зиёд ба харҷ дода шуданд, ки боиси афзоиши суръати рушди иқтисодӣ гардид (ҷойи дуввум дар Амрикои Лотинӣ, баъди Чили дар ин давра, ҷойи дуввум аз ҷиҳати рушди суръати ММД ба ҳар сари аҳолӣ).
Коркарди ашёи хоми кишоварзӣ, истеҳсоли қанд, ром, мебел, молҳои истеъмолии ниёзи аввалия, маҳсулоти хӯрокворӣ ва доруворӣ барои истеъмоли дохилӣ роҳандозӣ шудаанд.
Қисми боқимондаи Гайана дар ҳудудҳои паҳнкӯҳи Гвиана, ки аз ҷинсҳои кристаллӣ — бештар гранитҳо ва гнейсҳои сахти бодлесида таркиб ёфтааст, ҷойгир аст.
Аз нисф зиёди сокинони мамлакатро авлоди муҳоҷирон аз Ҳиндустон, 36%-ро африқоиҳо, 7%-ро ҳиндуёни Амрико, 7%-ро аврупоиҳо ташкил медиҳанд, хитойиҳо, дурагаҳо ва дигар халқиятҳо низ ҳастанд.
Қариб 50 дарсади Гайана гиҳо масеҳӣ , 35 % пайрави ҳиндуия, 8 % мусулмонанд, 7 % баҳоӣ мебошанд, ки дар Гайана бузургтарин дар ҷаҳон ҷамоатро ташкил мекунанд.
Зичии миёнаи аҳолӣ ‒ камтар аз 4 нафар дар 1 км² (қад-қади соҳили Атлантик — зиёда аз 115 нафар дар 1 км², қариб 90 дарсади аҳолӣ дар ин ҷо сокин аст).
Гайана узви СММ, Созмони умумиҷаҳонии савдо, Ҳаракати ҳамроҳнашавӣ, «Гурӯҳи 77», Созмони давлатҳои Амрико, Низом -и иқтисодии Амрикои Лотинӣ, Иттиҳоди миллатҳои Амрикои Ҷанубӣ, Аҳдномаи Амазонка, Ассотсиатсияи давлатии Кариб мебошад.
Гайа́на бо номи расмии Ҷумҳурии Таъовунии Гайана ), то соли 1966 Гвианаи Бритониёӣ — давлат дар қисми шимолу шарқии Амрикои Ҷанубӣ, дар соҳили уқёнуси Атлантик.
Дар шарқ бо Суринам, дар ҷанубу ғарб ва ҷануб бо Горазимея, дар ғарб ва шимолу ғарб бо Венесуэла ҳамсарҳад буда, дар шимол онро уқёнуси Атлантик иҳота кардааст.
Дар Гайана инчунин Иттиҳоди меҳнаткашон , Ҳизби амалиёти Гайана , Қувваи муттаҳида (ҳизби консервативӣ, таъсисаш соли 1960, барои модели либералии нави иқтисодиёт талош мекунад), ҳизби «Адолат барои ҳама», Ҳизби демократӣ, Иттиҳоди ҷабҳаи миллӣ ва ғ.
Хатари табиии асосии Гайана обхезиҳои ногаҳонӣ, бахусус дар давраи боронгарӣ буда, олудашавии об аз партовҳои маишӣ, кишоварзӣ ва саноатӣ, буридани ҷангалҳо мушкилоти экологӣ мебошанд
Шаҳр дар соҳили баҳри Эгей, дар 90 км ҷанубтар аз шаҳри сеюми калонтарин шаҳри Туркия, Измир ва 71 км аз шаҳри Айдин, маркази маъмурии вилоят ҷойгир аст.
Шаҳри Кушодосӣ маркази маъмурии ноҳияи ҳамҷавор буда, бо ду минтақаи вилояти Айдин : Герменҷик, Соке ва ноҳияи Салҷуқи вилояти Измир ҳамсарҳад аст.
Дар ин минтақа якчанд соҳилҳои маъруфи маҳаллӣ мавҷуданд, аз ҷумла Леди Бич, соҳили марказӣ, боғҳо дар байни меҳмонхонаҳои Ботухон ва маҳалли Назилли, соҳили фароғатӣ дар Гузелчамли ва соҳили фароғатии боғи Миллии Дилек, ки сокинони маҳаллӣ онро боғи Миллӣ меноманд.
Рисолаи илмии номзадии худро 25 июни соли 1999-ум дар Шӯрои дифоъи махсуси диссертатсионӣ, ки дар назди Донишгоҳи давлатии миллии Тоҷикистон аз рӯи ихтисоси: 08.00.01 – назарияи иқтисодӣ фаъолият мекард бо муваффақият дифоъ намуда соҳиби унвони номзади илм гаштааст.
Солҳои 2001 – 2003 дар чорчӯбаи барномаи «Стандарти байналхалқии ҳисоботҳои молиявӣ» иштирок намуда, пас аз супоридани имтиҳонҳои байналхалқӣ ба дипломи байналхалқӣ оид ба баҳисобгирии байналҳалқӣ соҳиб гашт ва ба Ризокулов Т. Р. унвони ихтисосӣ - «Муҳосиби – байналхалки» дода шудааст.
Соли 2009-ум 25 сентябр дар Шӯрои диссертатсионии доктории дар назди Вазорати иқтисод ва савдои ҶТ рисолаи доктории худро бо муваффақият дифоъ намудааст ва моҳи марти соли 2010 бо қарори ВАК-и Россия ба унвони доктори илмҳои иқтисодӣ ноил гаштааст.
Боиси қайд аст, ки устод Ризоқулов дар ташкил ва фаъолияти Шӯрои диссертатсионӣ К 737.002.05, ки ба Комиссияи олии Аттестатсионии Федератсияи Россия тобеият дошт, аз рӯи илмҳои иқтисодӣ барои дифоъи рисолаҳои номзадӣ ва докторӣ дар назди ДДХ ба номи академик Б.
Бидуни он дар давраи фаъолияти Шӯрои диссертатсионии номзадӣ ва доктории К 737.002.09 ки дар тобеияти Комиссияи олии Аттестатсионии Федератсияи Россия мавҷуд буд аз рӯи илмҳои иқтисодӣ дар назди Донишгоҳи давлатии ҳуқуқ, бизнес ва сиёсати Тоҷикистон чун аъзои фаъол ва ҳамзамон вазифаи роҳбари бахши назарияи иқтисодиро иҷро намудаанд.
Аз соли 2017 то моҳи ноябри соли 2019 устод Тӯрақул Ризоқулов ҳамчун аъзои фаъоли Шӯрои диссертатсионии доктории Д 999.031.03 дар тобеияти Комиссияи олии Аттестатсионии Федератсияи Россия аст, аз рӯи илмҳои иқтисодӣ дар назди Донишгоҳи давлатии тиҷорати Тоҷикистон дар шаҳри Душанбе кор кард.
КОА-023, ки ба тобеияти Комиссияи олии Аттестатсионии дар назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ворид аст дар назди Доништохи давлатии хукук, бизнес ва сиёсати Тоҷикистон аз рӯи илмҳои иқтисодӣ ташкил шудааст, мебошад.
Дар таҳти роҳбарии устод Ризоқулов Тӯрақул Рабимқулович 19 нафар унвонҷӯ аз макотибҳои олии Ҷумҳурии Тоҷикистон рисолаи номзадиро дифо намуда соҳиби дипломҳои номзадӣ гаштанд.
Устод дар конфронсҳои байналхалқӣ, ҷумҳуриявӣ ва вилоятӣ бо маърӯзаҳо фаъолона иштирок намуда менамояд, ки натиҷаҳои он дар маҷмӯаи мақолаҳои онҳо нашр гардидааст.
Дар давраи мо[ҳои июл - октябри соли 2012 профессори кафедраи молия, та[лил ва омор, аз октябри соли 2012 то моҳи марти соли 2014 вазифаи мудири кафедраи «Баҳисобгирии муҳосибӣ ва аудит»-и факултаи молия ва итисодиёти бозори ДДХ ба номи академик Б.
Аз моҳи марти соли 2014 то моҳи майи соли 2019 вазифаи муовини директор оид ба илм ва инноватсияи Донишкадаи иқтисод ва савдои Донишгоҳи давлатии тиҷорати Тоҷикистон дар шаҳри Хуҷандро иҷрои вазифа намудааст.
Ризоқулов Тӯрақул Рабимқулович аз 5-уми майи соли 2019 бо фармони Вазири маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон бо тарзи гузариш ба ҳайси муовини ректор оид илм ва инноватсияи Донишгоҳи давлатии ҳуқуқ, бизнес ва сиёсати Тоҷикистон таъйин гардидааст ва то ҳоло дар вазифаи мазкур фаъолият доранд.
Мавзӯи тадқиқоти илмии устод Ризоқулов Тӯрақул ба масъалаҳои рушди иқтисодӣ ва ҳалли муаммоҳои макроиқтисодӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон бахшида шудааст.
Тӯрақул Ризоқулов (Ризоқулов Тӯрақул Рабимқулович; 05 марти 1972, , деҳаи Бураген , вилояти Суғд) — номзади илмҳои иқтисодӣ , доктори илмҳои иқтисодӣ , профессор , узви вобастаи Академияи илмҳои табиатшиносии Россия, , Аълочии маориф ва илми Тоҷикистон
Ӯ мегӯяд, ки габр талаффузи нодурусти калимаи арабии «кофир» буда, арабҳо дар аҳди аввали ислом зардуштиёнро габр, яъне «кофир» меномиданд, вале ба назар намерасад, ки арабҳо намояндагони дини ваҳёнии зардуштиро «кофир» эълон карда бошанд.
Габр , маҷус, порс — истилоҳест дар забони форсии миёна, ки эҳтимолан аз калимаи оромии / сохта шуда, дар аҳди Сосониён ба маънои «мард» ҳамчун ишора ба деҳқонони озоди минтақаи Мовароуннаҳр истифода мегардид.
Онҳо масъалаи иртиботи ҳақиқати ҳаёт ва ҷаҳонбинии аҳли ҳунарро ба миён гузошта, мавқеи адабиётро дар дигарсозии инқилобии зиндагӣ мавриди муҳокима қарор доданд, масъалаи халқияти адабиётро низ аз ҳамин дидгоҳҳал намуданд.
Аз ҷумла Стендал адабиётро оинаи зиндагӣ шумурд ва талаб кард, ки адабиёт бояд қонуниятҳои олами воқеиро зоҳир созад ва на фақат олами зоҳириро тасвир намояд, балки ба дунёи ботинии шахс ҳам сар фурӯ барад.
Дар садаи Гегел дар «Лексияҳо оид ба эстетика» рушди фарҳангу ҳунарро аз Шарқи Қадим то замони худ аз назар гузаронд ва ин нақшаи таърихии ӯ моҳиятан идеалистӣ бошад ҳам, фарогири рӯҳи таърихият ва диалектика буд.
Дастури асосии ҳунари воқеъгароӣ, аз назари Ф. Энгелс, ба ҷуз аз тасвири ҳаққонияти ҷузъиёт, дар вазъиятҳои типӣ тасвир шудани характерҳои типӣ мебошад.
Гегел дар асарҳояш ба фардияти аҳли ҳунар, ба ифодаи хислатҳои шахсии ӯ, ба сабку услуб ва ғайра бештар аҳамият дод, назарияи романро кор кард ва романро ҳамосаи замони нав донист, ки зиндагии хусусии шахс ва саҳни вусъатноки ҳаёти иҷтимоиро ба ҳам мепайвандад.
Балзак хусусияти методи эҷодии адабиёти маорифпарварӣ, романтизм ва воқеъгароиро аз чанд ҷиҳат муайян карда, дар масъалаи хислати шахс ва алоқаи он бо муҳит мулоҳиза ронд ва мафҳуми «инсони иҷтимоӣ»-ро ба доираи пажӯҳишҳои илм ворид кард.
Ҳамин тавр, ӯ дар теленовелаи "Зорро: шамшер ва садбарг" бо Кристиан Мейер, Марлене Фавела, Андреа Лопез ва Наташа Клаусс нақш бозидааст - он дар бисёр кишварҳо бомуваффақият ба навор гузошта шуд.
Соли 2004 ӯ барои нақши дуюмдараҷа Маргарита дар теленовелаи " " даъват шудааст, ки бо ҳунарпешаҳои машҳур Данна Гарсия, Мигел Варонӣ, Мишел Браун, Катрин Сиачоке ва Мартин Карпан нақш бозидааст.
Ҳангоми ҳодиса онҳо аз шаҳри Меделин бар мегаштанд ва нақлиётро номзади ӯ Карлос идора менамуд, ки ҳангоми ҳаракат аз уҳдаи идораи нақлиёт набаромада ба дарёи Каука меафтанд.
Ӯ ду маротиба дар маросими ҷоизасупории дар номинатсияи" Беҳтарин ҳунарпеша дар нақши дуюмдараҷа" барои нақшҳо дар теленовелаҳои "Ҳамсоягҳо" ва "Тилисми зебо" пешниҳод шудааст.
Дар моҳи декабри соли 2019, ҳукумати иёлати Уэлси Ҷанубии Нав бо сабаби ҳарорати рекордӣ, хушксолиҳои тӯлонӣ ва шиддат гирифтани оташсӯзии шадид дар ин кишвар вазъияти фавқулодда эълон кард .
Сабабҳои асосии сӯхтор гармии шадид ва хушксолӣ, зарбаи сахти барқ ҳангоми раъду барқ дар минтақа, ҳавзаи мусбии уқёнуси Ҳинд, оташи тасодуфӣ ва барқасдона ва дигарон мебошанд.
Аз моҳи сентябри соли 2019, беш аз 100 сӯхтор ба минтақаҳои калони иёлоти Уэлси Ҷанубии Нав, аз ҷумла ба минтақаҳои соҳили шимолии Уэлси Ҷанубии Нав, соҳили миёнаи шимол, минтақаи Хантер, шаҳри Говкесбери, Волондилли, канори Сидней, кӯҳҳои Кабуд, Иллаварра, соҳили ҷанубӣ ва ғ.
Моҳи августи соли 2012 миёни Вазорати энергетика ва саноати Тоҷикистон, ширкати ва ҶДММ 《ТВЕА Душанбе саноати кӯҳӣ》созишнома оид ба татбиқи лоиҳаи сохтмони заводи когенератсионӣ бо истифодаи "усули захиравӣ" ба имзо расид.