polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Муаллими синфҳои ибтидоӣ дар мактаби миёнаи ба номи Сергей Лазои ноҳияи Восеъ , таҳсил дар мактаби сесолаи тайёркунандаи коркунони муассисаҳои маданӣ-маърифатии Вазорати маданияти ҶШС Тоҷикистон , нозири Кумитаи комсомоли ноҳияи Ленин .
Аз соли 1969 муаллим, муаллими калон, дотсенти кафедраи коммунизми илмӣ , аз соли 1996 профессори кафедраи сиёсатшиносӣ; мудири кафедраи сиёсатшиносии ДДОТ ба номи Айнӣ .
Мусамир Гулаҳмадов дар конференсияҳои байналмилалӣ доир ба масъалаҳои инкишофи муносибатҳои миллӣ дар ҷаҳони муосир, хусусиятҳои ҷаҳонбинии халқи тоҷик, анъана ва фарҳанги миллӣ, хусусиятҳои ташаккули расму ойин ва анъанаҳои халқи тоҷик маърӯза кардааст.
Ин шаҳр дар қадим пойтахти подшоҳии Карон буда, ки қаламрави он сарзамини ноҳияи Сангвор ва ноҳияҳои Дарвозу Ванҷи Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшони Ҷумҳурии Тоҷикистон ва вулусволиҳои панҷгонаи Дарвози вилояти Бадахшони Афғонистон, яъне Хоҳон, Кӯфоб, Шикай, Нусай ва Моймайро дар бар мегирифт.
Куҳантарин ёдкарди навишторӣ аз подшоҳии Карон дар асари Ибни Хурдодбеҳ «Китоб ал-масолик ва-л-мамолик» оварда шудааст, ки «шоҳони Карон ба подшоҳони Тоҳирӣ чаҳор ҳазор дирҳам хироҷ мепардохтаанд».
Масоҳати шаҳр 100 ҳектор буда ва дар он ниёишгоҳҳои зардуштӣ — Оташкадаи панҷгунбада, ниёишгоҳҳои Об ва Бод, бозмондаҳои сохтмонҳои маскунӣ ва идорӣ ёфт шудаанд.
Ковишҳои бостоншиносии бозмондаҳои шаҳри Карон дар соли 2012 оғоз шуда ва онҳоро Институти таърих, бостоншиносӣ ва мардумшиносии Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон бо сармоягузории Бунёди «Муаллими Кӯҳистон» ва ширкати бостоншиносон аз Русия, Эрон, Фаронса ва Белгия анҷом мешаванд.
Шаҳри Карон дар баландии 1700 — 2000 метр аз сатҳи дарё бар фарозе кӯҳе дар каронаи рости рӯди Панҷ сохта шуда, ки онро монанд ба шаҳри Мачу-Пикчу дар Перу карда ва аз ин рӯ Каронро «Мачу-Пикчуи Тоҷикистон» хондаанд.
Карон — шаҳре бостонӣ дар шарқи Ҷумҳурии Тоҷикистон аст, ки 5 килуметр шарқтар аз шаҳраки Қалъаи Хумб — маркази идории ноҳияи Дарвоз дар Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон ҷой дорад.
Аз миёнаи соли 1950 Абдуссалом оид ба назарияи умумии таъсирҳои фундаменталӣ кор карда, дар муттаҳид сохтани назарияи электромагнетизм бо таъсироти зӯр ва суст кӯшиш намудааст.
Абдуссалом инчунин бо мукофоти «Атом баҳри сулҳ» , медалҳои «Максвелл»-и ҷамъияти физикии Лондон , «Хюз» , медали шоҳии Ҷамъияти шоҳии Лондон , медали тилои Ломоносови АИ СССР ва бисёр ҷоизаҳои дигар сарфароз гардидааст.
Санади хулосавии санҷишӣ барои дар амал тадбиқ намудани усули тозакунии маҳлули гидролизати пектинҳо, ки дар сехи коркарди пектин дар ширкати ПАПО «Шаҳринав»-и ноҳияи Шаҳринав, соли 1992 гирифта шудааст.
Санади хулосавии санҷишӣ барои дар коркарди маҳсулот қаннодӣ, мармелад истифодабарии маҳлули ғанигардонидаи пектини себ дар корхонаи ҶСК фабрикаи «Ширин»-и Душанбе, соли 2011 гирифта шуд.
Санади хулосавии санҷишӣ барои истфодабарии пектини баландметилӣ дар устувор нигоҳ доштани маҳсулоти ширӣ дар корхонаи ҶШП «Комбинати ширии Душанбе»-и Душанбе, соли 2013 гирифта шуд.
Ин татбиқот ба корхонаи коркарди маҳсулоти ширӣ имконияти нигоҳдории дарозмуддати маҳсулоти истеҳсолиро фароҳам оварда, ба фурӯши он дар фасли тобистон дар бозори истеъмолӣ мусоидат менамояд.
Барои муолиҷаи беморони касалии санги талхадон (ҳамкориҳо бо Институти гастроэнтерелогияи АИ тибии Тоҷикистон ва Институти илмҳои тиббии Ҳиндустон — , солҳои 1986—1999) тавсия карда шудааст.
Таҷрибаҳо тасдиқ кардаанд, ки истифодаи пектин дар якҷоягӣ бо антибиотикҳо, муҳлати табобати беморонро, ки бо диагнози инфексияи шадиди рӯдаҳо хобидаанд, камтар карда ва ба паст намудани таъсири иловагии антибиотикҳо мусоидат намудааст.
Соли 1992 рисолаи номзадиро дар мавзӯи «Структураи гомогалактуронан ва пахлӯҳои физикӣ-химиявии ҳосилкунии модаҳои пектинии баландсифат» ва дар соли 2003 рисолаи докториро дар мавзӯи «Ҷабҳаҳои физикӣ-химиявии коркард ва истифодаи модаҳои пектинӣ» дифоъ намудааст.
Натиҷаи корҳои илмии Зайниддин Муҳидинов дар самти коркарди асосҳои бунёдии равандҳои технологияи бадаст овардани моддаҳои пектинӣ-муҳимтарин модда дар истифодаи амалии истеҳсоли масолеҳи озӯқаворӣ ва тиббӣ назаррас аст.
Технологияи мазкур бо 6 патентҳои дохили ва хориҷи ҳифз шуда, аввалин пешниҳоди Ӯ дар базаи Иттиҳодияи Аграрию саноатии «Шаҳринав»-и Ҷумҳурии Тоҷикистон татбиқ шудааст.
Ӯ солҳои 2007—2009 лоиҳаи «Коркарди саноатии пектин бо тарзи каммасраф» дар ҳамкорӣ ба Маркази илмӣ-татқиқотҳои Шарқии Хоҷагии Кишоварзии Департаменти Давлатии ИМА дар чорчӯбаи барномаҳои Маркази байналмилалии илмӣ-техникӣ ба сомон расонид.
Дар давоми солҳои 2007—2014 лоиҳаи дигари «Коркарди интиқолкунандгони моддаҳои доругӣ аз полимерҳои табиӣ» бо ҳамкорӣ бо МИТШ ХКДД ИМА дар чорчӯбаи барномаҳои МБИТ-ро низ роҳбарӣ крадааст.
Таҳи солҳои охир ӯ роҳбарии лоиҳаи МБТИ дар мавззуъи «Комплекси олигосаҳаридҳо бо полифенолҳои рустанӣ барои тавлиди маводи нави хӯрокаи табобатӣ» ба уҳда дошт.
Ба ғайр аз ин Ӯ дар лоиҳаҳои байналмиллаии экологӣ ки аз тарфи Созмонҳои Аврупо ва Иттиҳоди Атлантикаи Шимолӣ пешниҳод шуда буданд фаъолият ва роҳбари кардааст.
Хизматҳои Зайниддин Муҳидинов дар дарёфти асбобҳои нодири илмӣ дар чорчӯбаҳои ҳамаи он лоиҳаи байналмилалӣ, ки ҷиҳати рушди илми кимиё ва Институт такони ҷиддӣ гузошт, хело баланд аст.
Бо истифода аз моддаҳои пектинӣ ва ва сафедаҳои зардоби шир коркарди нави интиқолкунандагони маводи доруворӣ ихтироъ ва дар оянда тарзи истифодаи онҳо дар тиб таҳҳиқ хоҳад шуд.
Давоми солҳои 2003—2004 докторанти Донишгоҳи Темпли шаҳри Филаделфияи Иёлоти Пенсилвания, ИМА буда, татқиқоти муштаракро бо олимони ин донишкадаи бонуфузи ИМА гузаронидааст.
Тули солҳои 2004—2006 ҳамчун ходими пешбарандаи илмӣ дар озмоишгоҳи моддаҳои фаромолекулавӣ Институти кимиёи АИ ҶТ, котиби комиссияи озмоишӣ доир ба илмҳои химия ва геологӣ-минералогияи АИ ҶТ шуда, фаъолият кардааст.
Нахустин бор аз тарафи вай пектин барои муолиҷаи беморони касалии санги талхадон (Институти гастроэнтерелогияи АИ ҶТ, Институти илмҳои тиббии — , Ҳиндустон) истифода гардидааст ва дар омехтагӣ бо антибиотикҳо барои табобати як қатор касалиҳои сирояткунанда коркард ва дар Беморхонаи касалиҳои сироятии Душанбе, Ҷумҳурии Тоҷикистон истифода шудааст.
Тасдиқ карда шудааст, ки истифодаи пектин дар пайвастагӣ бо антибиотикҳо ба табобати бошитоби беморони бо диагнози инфексияи шадиди рӯда ва паст намудани таъсири иловагии антибиотикҳо мусоидат мекунад.
Ӯ солҳои 1983—1986 ба сифати лаборанти калон, муҳандиси калон дар озмоишгоҳи полимерҳои нахҳосилкунандаи Институти кимиёи Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолияти илмии худро оғоз намудааст.
Зайниддин Муҳидинов (Муҳидинов Зайниддин Қамарович; 1 августи 1961, деҳаи Мадм, ноҳияи Айнӣ, вилояти Ленинобод, ҶШС Тоҷикистон) — кимиёдони тоҷик, доктори илмҳои кимиё , профессор .
Зиёда аз 35 сол Зайниддин Муҳидинов дар Институти кимиё доир ба модаҳои фаъоли биологӣ, биополимерҳо, кимиёи полисахаридҳои пектинӣ, технологияи коркард ва соҳҳои истифодабарии онҳо корҳои илмӣ-татқиқотӣ мегузаронад.
Муаллифи зиёда аз 300 мақолаҳои илмӣ, аз он ҷумла 6 боби китобҳои илмӣ, бо чопи Ҷамъияти кимиёшиносони ИМА, Ҷамъияти Шоҳигарии Бритония Кабир ва Иттиҳоди Аврупо, ва ду монография мебошад.
Соли 1984 факултаи ветеринарии Донишгоҳи кишоварзии Тоҷикистонро ба охир расонда, ба сифати сардори дастаи чандзудоии Маркази муборизаи зидди касалиҳои чорвои н. Восеъ кор кардааст.
Солҳои 1986-1990 дар Институти илмӣ-таҳқиқотии чорводории Тоҷикистон вазифаҳои лаборант, ходими илмӣ, ходими калони илмиро иҷро намуда, 1991-1994 ассистент, муаллими калон ва дотсенти кафедраи микробиология ва эпизоотологияи Донишгоҳи аграрии Тоҷикистон ба номи Ш.
Шоҳтемур, 1994-1997 докторанти Институти умумирусиягии ветеринарияи таҷрибавии шаҳри Маскав, 1997-1999 мудири кафедраи микробиология ва эпизоотологияи Донишгоҳи аграрии Тоҷикистон ба номи Ш.
Мавзӯи тадқиқоти ӯро масъалаҳои инкишофи низоми маорифи ноҳияҳои тобеи ҷумҳурии Тоҷикистон ва рушди низоми маориф дар замони соҳибистиқлолӣ ташкил медиҳанд.
Тақобули шахсони баргузидаи кӯҳнаи шӯравӣ ва иттиҳоди мухолифини исломиҳо, зиёиёни миллатчӣ ва доираҳои тиҷоратию соҳибкорӣ ба муборизаи гурӯҳҳои минтақавию маҳаллӣ барои ҳокимят табдил ёфт.
Аз ҷониби азҳоби ба ҳукумат мухолифи сиёсӣ эътироф нашудани Қаҳҳор Махкамов ҳамчун Президенти ҶТ , паи ҳам иваз шудани раисони Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон мақомоти кишварро водор сохтанд, ки зери фишори тазоҳуркунандагони мухолифин ва барои ба эътидол овардани вазъи сиёсӣ интихоботи умумихалқии Президенти Тоҷикистонро баргузор намоянд.
Соли 1992 аз моҳи март то ибтидои май тазоҳуроти пай дар пайи ҳизбу ҳаракатҳои ба ҳукумат мухолифин ва ҷонибдорони ҳукумат дар шаҳру ноҳияҳои Тоҷикистон, махсусан Душанбе ба фалаҷ шудани мақомоти иҷроия ва қонунгузории марказӣ ва маҳаллӣ сабаб шуд.
Аз ҳамин давра эътиборан ва то ба имзо расидани созишнома дар бораи оташбас охири соли 1994 низоъҳои мусаллаҳона гоҳ-гоҳ ба вуқӯъ мепайвастанд, алалхусус дар ҷануби Тоҷикистон.
Москва, аз ҷониби Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон ва сарвари мухолифини тоҷик Саид Абдуллои Нури «Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон» имзо гардид.
Пас аз бебарор анчомидани «табадуллот»-и 19-21 августи соли 1991 дар Москва, аз 24 августи соли 1991 дар Душанбе гирдиҳамоии ҳизбу ҳаракатҳои мухолифин бо талаботҳои ба истеъфо баровардани Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон бо сарварии Президент Қаҳҳор Махкамов, боздоштани фаъолияти Ҳизби коммунистии Тоҷикистон ва эълон намудани истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон баргузор гардид.
9 сентябри соли 1991 иҷлосияи ғайринавбатии Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи истиқилияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон» Изҳорот ва қарор қабул намуд.
Барои аз хатари гуруснагӣ эмин доштани аҳолӣ ва бо озуқа таъмин намудани бозори дохилӣ Фармонҳои Президент Эмомалии Раҳмон аз 9 октябри соли 1995 «Дар бораи 50 000 га замин ҷудо намудан барои хоҷагии назди ҳавлигӣ» ва 1 декабри соли 1997 иловатан ҷудо намудани боз 25 000 га замин аҳамияти калон дошта буд.
27 феврали соли 2000 рӯзи баргузории интихобот ба Маҷлиси Намояндагон ва 23 марти соли 2000 — интихобот ба Маҷлиси Миллии Маҷлиси Олӣи Ҷумҳурии Тоҷикистон буданд.
Дар моддаи 1 омадааст, ки тарафҳо якдигарро дар бораи фаъолияти Интернатсионали коммунистӣ огоҳ намуда, дар пайвастагӣ ва ҳамкориҳо ба муқобили он муборизаи қатъӣ мебаранд.
Дар моддаи 2 тарафҳо уҳдадор шудаанд, ки давлатҳои дигари манфиатдорро барои муборизаи якҷояи зидди Интернатсионали коммунистӣ даъват намуда, бо онҳо ҳамкории бевосита ва доимӣ дошта бошанд.
Тадқиқи паразитҳо, ки бештари онҳо ба таҳаввулоти гурӯҳҳои муайяни ҳомил зич алоқаманданд, барои муайян кардани филогения ва роҳҳои ташаккули фаунаи ҳомил маълумоти муҳим медиҳад.
Дар паразитологияии замони ҳозира проблемаи махсусият, яъне ба як ҳомили муайян ё як гурӯҳи ҳомилои мутобиқ шудани паразитҳо аҳамияти калон пайдо мекунад, чунончи, паразити якхҳҷаира танҳо дар ҳуҷайраҳои сафеди хун , эндотелияи рагчаҳои пӯсти одам зиндагӣ карда, касалии лейшманиози пӯст -ро ба вуҷуд меорад.
Тадқиқоти паразитологӣ баъди Револютсияи Октябр ба таври амалӣ ҷараён гирифт, миқдори муассисаҳое, ки бо ҳалли про­блемаҳои Паразитология машғуланд, зиёд шуданд, шумораи коркунони илмӣ — паразитологҳо чанд маротиба афзуд, доир ба систематика ва фаунистикаи гурӯҳҳои гуногуни ҳайвоноти паразит асарҳои калон ба вуҷуд омаданд.
Яке аз сабабҳои паҳнштавии пара­зитҳо ва ба организм роҳ ёфтани касалиҳои паразитию сироятӣ ҳашароту канаҳои хунмак мебошанд, ки ҳангоми макидани хун касалиро аз якорганизм ба организми дигар мегузаронанд.
Н. Павловский ва шогирдонаш оид ба манбаи табии дошгани касалиҳои трансмиссивии одам ва ҳайвоноти хоҷагӣ дар Паразитология, инчунин тиб ва ветеринария барои мубориза бар зидди касалиҳои трансмисиявӣ аҳамияти калон дорад.
Маълум гардид, ки паразитҳои дохили ҳуҷайра бо роҳи аз ин пеш ба илм номаълум — ба воситаи «ултраситостомҳо» ва пинотситоз (моеъро якҷоя бо моддаҳои дар вай ҳалшуда ҷабида гирифтани рӯи ҳуҷайра) ғизо мегиранд.
Пас аз ташаккули фарҳанги исломӣ ва рушди иҷтимоии мусулмонон, ки ба сурати ҷамоаи созмонёфта ва бо фарҳанги хоссе дар Мадина зуҳур карданд, Қуръони карим онҳоро бо садои дилнишини: «Ё айюҳа-л-лазина оману» (эй бандагони муъмин, эй аҳли имон ва эй касоне, ки имон овардаед) хитоб кард.
Ин вожа бо таваҷҷуҳ ба заминаҳои рушди фарҳанги иҷтимоӣ ва ташаккули сохтори маърифатии уммати ислом дар ҳамон марҳала баёнгари он аст, ки мусулмонони мавриди назар аз лиҳози маърифатнокӣ ва муставои фарҳангӣ ба сатҳе расида, ки шоистагии хитоб бо аҳли имонро дар худ пайдо карда будаанд.
Таъкидҳои мукаррари Қуръон бар асли имон ба Худо ва ба рӯзи қиёмат барои он аст, ки меҳвари арзишҳои дини Худо ва таҳдоби ақидаи тавҳид бар пояи имон ба Худо ва ба рӯзи охират бино ёфтааст.
Аз назари ислом бартарӣ ва ё фарқи аҳли имон аз аҳли куфр дар он аст, ки онҳо илова бар воқеиятҳои айнӣ ва ҳақоиқи машҳуд ба ҳақоиқи ғайбӣ низ, ки аз сӯи Пайғамбар дар зимни барномаи ваҳй дар бораи онҳо гузориш дода шудааст, имон доранд, ба ин маъно, ки агар аҳли куфр танҳо ба олами шаҳодат – воқеиятҳои даркшаванда бовар ва ҳама чизро аз моварои он инкор намоянд, пас, густараи илми Аҳли имон ва уфуқҳои боварҳои онҳо олами ғайбро низ фаро мегирад ва ба ҳақоиқи динӣ имон доранд.
Дар фалсафаи илоҳӣ низ илм ва арзишҳои фарҳангӣ замина ва таҳдоби имон ба шумор мераванд, ба ин маъно, ки вақте ҳақоиқи илмӣ ва шинохтҳои андӯхтаи инсон ба сурати боварҳои қалбӣ ва яқинҳои имонӣ медароянд, ба он имон гуфта мешавад.
Бар пояи таълимоти ислом Аҳли имон бояд ба тамоми усули куллӣ ва ҳақоиқи диние, ки дар зимни барномаи ваҳй ба василаи Пайғамбар баён гардидаанд, имон дошта бошанд, ки дар истилоҳи усулшиносон ба аркони имон шинохта мешаванд.
Тӯли солҳои Истиқлолият барои муназзам гардонидан ва нишон додани дурнамои рушди фарҳанг ва санъати касбӣ, фароҳам овардани фазои мусоиди меъёрӣ-ҳуқуқӣ барои фаъолияти пурсамари муассисаҳои фарҳангии Тоҷикистон бо супориши Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон як қатор барномаҳои давлатиро бо нақшаҳои мушаххас таҳия ва пешниҳод намуд, ки ба рушду такомули фарҳанги миллӣ такони бузург бахшиданд.
Пайи ҳам «Барномаи компютерикунонии муассисаҳои таълимии фарҳанг ва санъати Ҷумҳурии Тоҷикистон барои солҳои 2007–2010» , «Барномаи давлатии тайёр кардани кадрҳои соҳибихтисоси соҳаи фарҳанг, санъат ва табъу нашр барои солҳои 1007–2010» , «Барномаи давлатии рушди фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон барои солҳои 2008–2015» , «Барномаи давлатии рушди ҳунарҳои бадеии халқӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон барои солҳои 2009–2015» , «Барномаи давлатии рушди мусиқии касбӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон барои солҳои 2011–2015» , «Барномаи давлатии компютерикунонии оммавӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон барои солҳои 2001–2013» қабул гардиданд.
Барои рушди мусиқии касбӣ ва тарғиби ҳунарҳои халқӣ як силсила фестивалу озмунҳо – Фестивал-озмуни ҷумҳуриявии телевизионии эҷодиёти халқ «Андалеб» , Фестивал-озмуни байналмилалии театрҳои касбии кишварҳои Осиёи Марказӣ «Наврӯз‒2003», Фестивал-симпозиуми байналмилалии «Фалак», Фестивали байналмилалии «Шашмақом», Фестивал-озмуни ҷумҳуриявии «Эстрада‒2004», Фестивал-озмуни ҷумҳуриявии театрҳои касбӣ «Парасту», Озмуни «Ганҷи шойгон», Озмуни мутрибони созҳои миллӣ «Дутори зарин», Фестивали «Таронаи чакан», Фестивали ҷумҳуриявии тарона ва рақс «Гулу гулдастаҳои як чаманем», Фестивали ансамблҳои оилавӣ «Гули мақсуд» ва ғ.
Таъсиси нахустин осорхонаю китобхонаҳо – Осорхонаи таъриху кишваршиносии вилояти Ленинобод , Осорхонаи муттаҳидаи ҷумҳуриявии таъриху кишваршиносӣ ва санъати тасвирии ба номи Камолуддин Беҳзод, Китобхонаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абулқосим Фирдавсӣ, Китобхонаи шаҳри Душанбе ба номи А. Лоҳутӣ ва ғ.
Дар системаи Вазорати маданияти Тоҷикистон солҳои 80 садаи беш аз 966 клуб фаъолият доштанд, ки дар онҳо дастаҳои ҳаваскорони санъат ва маҳфилҳои драмавӣ амал мекарданд ва онҳо ба марказҳои ҳақиқии корҳои фарҳангӣ-маърифатӣ табдил ёфта буданд.
Аз соли 1973 корҳои табъу нашр, полиграфия ва савдои китобро Комитети давлатии ҶШС Тоҷикистон оид ба корҳои табъу нашр, полиграфия ва савдои китоб, ки дар заминаи Комитети давлатӣ оид ба матбуоти назди Шӯрои Вазирони ҶШС Тоҷикистон ташкил шуда буд , ба зимма дошт.
полиграфии Душанбе, Матбааи 1 , «Санадвора», нашриётҳои «Ирфон», «Маориф», Сарредаксияи илмии Энсиклопедияи Советии Тоҷик, «Адиб», Иттиҳодияи «Савдои китоб» фаъолият доштанд.
Аз ҷумла Сарредаксияи илмии Энсиклопедияи Советии Тоҷик дар 8 ҷилд «Энсиклопедияи Советии Тоҷик» , дар 2 ҷилд «Энсиклопедияи адабиёт ва санъати тоҷик» , дар 2 ҷилд «Энсиклопедияи хоҷагии қишлоқи Тоҷикистон» ва дигар китобҳои энсиклопедиро нашр кард.
Барои муаррифӣ ва тарғиби фарҳангу санъати миллии тоҷик ба оламиён мунтазам сафарҳои дастаҳои ҳунарии ҷумҳуриро ба ҷумҳуриҳои собиқ Иттиҳоди Шӯравӣ ва мамлакатҳои хориҷӣ ташкил мекард.
Барои муттаҳидсозии ҳунарпешагон ва фароҳам овардани шароити мусоиди эҷодӣ дар ҷумҳурӣ Театри давлатии академии драмаи тоҷик ба номи А. Лоҳутӣ, Театри давлатии академии опера ва балети тоҷик ба номи С. Айнӣ, Театри давлатии драмаи русии ба номи В. Маяковский, Театри мазҳакаи мусиқии ба номи Пушкини Ленинобод, Театри давлатии ҷавонони Тоҷикистон ба номи М. Воҳидов, Театри мазҳакаи мусиқии Хоруғ, Театри драмаи мусиқии Кӯлоб, Театри драмаю мусиқии Конибодом, Театри мазҳакаи мусиқии Қӯрғонтеппа, Театри лӯхтаки Душанбе, Театри лӯхтаки шаҳри Чкалов ва дар бисёр ноҳияҳо театрҳои халқӣ кушода шуданд, ки ба рушди санъати театрии Тоҷикистон такони бузурге бахшиданд.
Ташкили Филармонияи давлатии Тоҷикистон ва дар ҳайати он таъсис ёфтани Ансамбли тарона ва рақс, Ансамбли рубобчизанон, Ансамбли тарона ва рақси Помир, Ансамбли фолклорӣ ва этнографии «Ганҷина» дар ҳаёти фарҳангию маънавии ҷумҳурӣ воқеаи басо нек ва фараҳбахш буданд.
Худи ҳамон сол бо Қарори Вазорати маданияти ҶШС Тоҷикистон дар назди Сирки давлатии Тоҷикистон студияи махсуси сиркӣ ифтитоҳ гардид, ки дар он ромкунандаҳои беҳтарин, муаллимони варзида, рассомону оҳангсозони мумтоз иштирок карданд.
Барномаҳои «Корвони кӯҳис тони Помир»-и Т. Юсупов, «Рақси рӯйи симтаноб»-и Р. Рисқова ва Т. Ёқубов, «Нардбони муаллақ»-и Н. Аҳмадова, ансамбли «Дӯстон»-и дорбоз Н. Алиева, «Духтари кӯзабадаст»-и М. Қодирова, «Чобуксаворон»-и С. Беҳбудӣ ва дигар барномаҳои ҳунарпешагони Сирки тоҷик дили мухлисони сиркро тасхир намуданд.
Дар солҳои гуногун дар ҷумҳурӣ мактаб-интернатҳои махсуси мусиқӣ, омӯзишгоҳҳои мусиқӣ (аз ҷумла Омӯзишгоҳи мусиқии шаҳри Душанбе, Омӯзишгоҳи мусиқии шаҳри Ленинобод, Омӯзишгоҳи мусиқии шаҳри Кӯлоб, Омӯзишгоҳи фарҳанги Тоҷикистон – баъдан Омӯзишгоҳи ҷумҳуриявии маданӣ-маърифатӣ ном гирифт, Омӯзишгоҳи ҷумҳуриявии рассомӣ), Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ташкил карда шуданд, ки дар таълиму тарбияи мутахассисони соҳаи фарҳанг ва санъати тоҷик саҳми бузург гузоштаанд.
Дар баробари ин дар солҳои гуногун гурӯҳҳои дониҷӯён барои таҳсил ба донишкадаву донишгоҳҳои марказии санъат ва фарҳанги собиқ Иттиҳоди Шӯравӣ фиристода шуданд.
Барои таълиму тарбияи мутахассисони миллӣ ва инкишофи соҳаҳои гуногуни санъат аз ҷумҳуриҳои собиқ Иттиҳоди Шӯравӣ омӯзгорон, режиссёрон ва мутахассисони варзидаву соҳибтаҷриба давъват карда шуданд.
Дар давраи истиқлоли Ҷумҳурии Тоҷикистон 7 ёдгориҳои мероси таърихӣ-фарҳангӣ аз нав пурра барқарор, 18 ёдгорӣ таъмиру тармим, 3 осорхона сохта шуд, ҳолати ҳифзи даҳҳо ёдгориҳои дигар беҳтар гардид.
Китоби «Феҳристи ёдгориҳои меъморӣ ва бостонии тамошобоби Ҷумҳурии Тоҷикистон»-ро таҳия ва нашр гардид, ки номгӯй ва акси рангаи зиёда аз 180 ёдгориро аз 38 шаҳру ноҳияи ҷумҳурӣ дар бар мегирад.
Дар соли 2015, 16 объектҳои ёдгориҳои мероси таърихӣ-фарҳангӣ ва табии дар қаламрави Тоҷикистон мавҷудбуда дар феҳристи номзадҳо барои ворид намудан ба феҳристи объектҳои Мероси фарҳангии умумибашарии ЮНЕСКО сабт шудаанд.
Дар доираи ин ҳамкориҳо Рӯзҳои фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон дар Қазоқистон, Озарбойҷон, ҶХХ, Ҳиндустон, Беларус, Туркманистон, Федератсияи Русия, Рӯзи Тоҷикистон дар ЮНЕСКО ва Рӯзҳои фарҳанги ҶХХ, Беларус, Қазоқистон, Туркманистон ва ҶИЭ дар Тоҷикистон баргузор гардиданд.
Вазорати фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон баргузории ҷашнҳои фархундаи Истиқлолияти давлатии Тоҷикистон, Ваҳдат, Наврӯз, Меҳргон ва таҷлили ҷашнҳои абармардони миллати тоҷик ва дигар ҷорабиниҳои фарҳангии Тоҷикистон ташкил мекунад.
Ғафуров, 100-солагии М. Турсунзода, 960-солагии Умари Хайём, 645-солагии Камолуддини Беҳзод, 1150-солагии сардафтари адабиёти классикии форс-тоҷик Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ, 800-солагии Мавлоно Ҷалолуддини Балхӣ ва дтг.
Ин ёдгориҳо зимни ҷаласаи 10-уми Кумитаи ёдгориҳои ҷаҳони Ислом, ки 4 - 7 июли соли 2022 дар Шоҳигарии Марокаш баргузор гардид, тасдиқ шудаанд.
Парвандаҳои номинатсионии ёдгориҳои таърихию фарҳангии мазкур аз тарафи коршиносони Вазорати фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳия гардида, ба дафтари марказии созмони мазкур тавассути Вазорати корҳои хориҷӣ ирсол гардид.
Аз 19 адад ёдгориҳои таърихию фарҳангии Тоҷикистон, 2 адади он ба Феҳристи асосии мероси фарҳангии ҷаҳони Ислом шомил гардида, 17 адади дигараш бошад, ба Феҳристи пешакӣ ворид шуданд.
Дар ин самт аз соли 2008 ҳамасола рӯзҳои 2–9 апрел дар саросари ҷумҳурӣ Фестивали ҷумҳуриявии «Ҳафтаи китоби кӯдакону наврасони Тоҷикис тон» баргузор мегардад ва 4 сентябр ҳамчун «Рӯзи китоб» таҷлил мешавад.
Аз соли 2007 Ҳаракати «Корвони китоб» ташкил карда шуд, ки ҳар сол як маротиба китобҳои тозанашрро ба китобхонаҳои тамоми шаҳру ноҳияҳо ба таври ройгон дастрас менамояд.
Дини аксарияти мардуми Тоҷикистон ислом аст, бар асоси охирин омори мавҷуд мусулмонон 90% ҷамъияти Тоҷикистонро ташкил медиҳанд, 87% ин ҷамъият сунӣи ва бештар онҳо пайрави мазҳаби ҳанафӣ ҳастанд.
Тоҷикистон кишвари форсизабонон, воқеъ дар Фарорӯд ва Осиёи Миёна аст, ки ин маворид яъне дини Ислом, забони тоҷикӣ ва таърихи пурфарозу нишеби ниёкони тоҷикон, фарҳанги Тоҷикистонро ташкил додаанд.
Соли 1972 Қодиров ба аспирантура дохил шуда, адои рисолаи номзадиашро дар Пажуҳишгоҳи синтези кимиёвии маводи нафти ба номи академик А. Н. Топчеви шаҳри Маскави ФР ва озмоишгоҳи кимиёи нафти Пажуҳишгоҳи химияи АИ ҶТ ба сомон расонида, дар соли 1978 рисолаи номзадиашро дар мавзуъи «Нитро-и аминипроизводные 1-тиаинден- и 1-тиаиндансульфонов и синтез на их основе» дифо карда, дар озмоишгоҳи кимиёи нафти Пажуҳишгоҳи кимиёи АИ ҶТ ба сифати корманди хурди илми фаъолият намудааст.
Соли 1979 аз руи натиҷаҳои озмун ба ҳайси ходими калони илмӣ ва баъдтар ба вазифаи мудири шуъбаи биокимиёви клиникавии Пажуҳишгоҳи гастроэнтерологияи АИ ҶТ гузашта фаъолият намудааст.
Соли 1997 Кодиров А.Ҳ рисолаи докториро дар мавзуъи «Синтез, свойства и биологическая активность нитробензо/в/тиофен- и 2,3-дигидро бензо/в/тиофен 1,1-диоксидов» дифо намудааст.
Ҳамчунин Абдураҳмон Қодиров дар давоми 9 сол дар Донишгоҳи давлатии тиббии Тоҷикистон дар кафедраи кимиёи биорганики ва физколлоиди лексия ва дарсҳои амалию таҷрибави гузаронидааст.
Абдураҳмон Қодиров яке аз беҳтарин олими сермаҳсул ба шумор рафта фаъолияти кориашро дар самтҳои гуногуни соҳаҳои кимиё, биокимиё ва кимиёи дорусози ривоҷу равнақ дода истодааст.
Фаъолияти илмию-амалии ӯ асосан дар бораи созмон додани маводи доругие, ки барои муолиҷаи бемориҳои ҷигар ва санги талхадон, равона шудаанд, дар асоси баъзе стероидҳо ва рустаниҳои шифобахши ватанӣ ҳосил карда шудаанд.
Ҳоло профессор Абдураҳмон Қодиров тадқиқотҳои асосиро дар бораи созмон додани маводе, ки қобилияти баланди литилитикӣ, гипохолестеринимикӣ, гиполипидемикӣ ва гепатопротекторӣ доранд давом дода истода ба якчанд натиҷаҳои хуби илмию-амалӣ ноил гаштааст, ки сазовори бисёр патентҳо, медалҳо ва ифтихорномаҳо гаштааст.
Маводи «Триоин», «Урсослит», марҳами «Сино», нақеи «Ромит», нақеъи «Фитосуман» марҳами муъҷиза, маводи доругии «Фитозид» бинобарон хосияти баланди доругӣ доштанашон сазоваори патентҳои Авруосиёги ва Ҷумхурии Тоҷикистон гаштаанд.
Абдураҳмон Қодиров аъзои шурои олимон, аъзои шурои дисертатсиони Д047.003.02 дар назди Пажуҳишгоҳи кимиёи ба номи В. И. Никитини АИ ҶТ, аъзои Шурои диссертатсионии БД.
КОА-003 барои дарёфти дараҷаи илмии доктори фалсафа , доктор аз руи ихтисос доир ба ихтисосҳои 6Д060600-химия, 6Д072000-технологияи химиявии моддаҳои ғайриорганики дар назди ДМТ, инчунин аъзои Шурои дисертатсиони дар назди Пажухишщгохи Гастроэнтерологияи ВТ ва ХИА Ҷумхурии Тоҷикистон мебошад.
Абдураҳмон Қодиров усули беҳтари муайян кардани миқдори туршобаҳои ҳолатӣ, олии карбони ва холестринро дар таркиби хун ва заҳраи талхадони беморони гирифтори бемориҳои стеатози ҷигар дар ҳама зинаҳои авҷгириаш ва стеатогепатит, инчунин бемориҳои санги талхадон бо ёрии усули хроматографияи гази тадқиқ кардааст, ки натиҷаҳои онро барои ташхис ва беҳтар муолиҷа намудани беморони номбаршуда истифода мебаранд.