polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Солҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ ӯ дар сафи Артиши Шӯравӣ хидмат намуда, сурудҳои «Суруди партизанӣ» , кантатаи «Қурбони шараф» барои овози хор оркестр ва дигар асарҳоро эҷод мекунад.
Соли 1974 мактаби миёнаи тоҷикии 13, ба номи Рӯдакии зодгоҳашро хатм карда, соли 1975 ба Душанбе меояд ва ба факултаи филологияи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон дохил мешавад ва онро соли 1980 бо ихтисоси филолог-журналист хатм мекунад.
Соли 1990 шореҳи нашрияи парлумонии «Садои мардум» будааст ва каме баъдтар ба ҳайси мудири шуъба фаъолияташро дар ин рӯзнома идома додааст ва то соли 2009 дар ҳамин вазифа кор кардааст.
Дар ташкили рӯзнома ва барои дар байни дигар воситаҳои ахбори оммавӣ ҷойи муносиби худро ёфтани он саҳми Нор Остонзода, Акбар Усмонов, Хурсанд Ҷумъазода, Ӯктам Иброҳим, Ҳазрат Сабоҳӣ, Адаш Истад, Бахтиёри Ҷумъа, Тошқул Азимзода, Асадулло Исмоилзода, Раҳматилло Шарифзода, Акбар Пирӯзӣ, Зоҳир Ҳасанзода, Гулчеҳра Ҳалимова, Шоиста Аббосова, Озодҷон Хидиров, Шуҳрат Аноров, Шавкат Баҳромов, Солеҳ Яҳёев, Мирсафо Камолӣ барин журналистону эҷодкорон босазост.
Дар саҳифаҳои рӯзнома мақолаҳои пурмӯҳтавои олимони шинохта, чакидаҳои хомаи шоиру нависандагону лавҳаю очеркҳои омӯзгорону шоирони пешқадам ва хабарнигорони ҷамоатии касбу корашон гуногун пайваста чоп шудаанд.
Арбобони шоистаи илми Ӯзбекистон шодравонҳо Ботурхон Валихоҷаев, Холиқ Мирзозода, Раҳим Муқимов, Акбар Аҳтамов, Абдусалом Саидҷонов эҷодкорони забардаст Болта Ортиқзода ва Ҳамроқули Даврон ҳамкори доимии рӯзнома буданд.
Олимони намоён Садрӣ Саъдиев, Аслиддин Қамарзода, Санъат Муҳаммадиев, Хуршед Самеъбоев, Ҷумъа Ҳамроҳ, Ато Аҳроров, Абдусалом Самадов бо мақолаҳои пурдолузарби худ дар байни муштариён маҳбубияти хоса доранд.
Нависандаю шоирони шинохта Ҳаёт Неъмат, Салим Кенҷа, Адаш Истад, Ҳазрат Сабоҳӣ, Акбар Пирӯзӣ, Нормурод Каримзода, Худоназари Оқсоӣ, Худойбердӣ Саидзода, Ҳусейн Рашидӣ, Маҳбуба Неъматзода, Шаҳзода Назарзода , Дилшоди Фарҳодзод Дилҳода Ҳазратқулова Маҳбуба Турсунова, Хоҷа, Парисо бошеъру ҳикояҳои худ саҳифаҳои адабии рӯзномаро хонданбоб менамоянд.
Ҳоло дар идораи рӯзнома журналистони боистеъдод Асадулло Шукуров , Бахтиёр Ҷумъаев , Фозил Шукуров, Дилрабо Насимова, Ҷамшед Обидов, Дилафрӯз Облоқулова, Дилдора Ҳалимова, Қобил Муҳаммадиев, Қудрат Тӯраев, Сироҷ Раҷабов, Умар Нарзиқулов, Шаҳноза ва Азиза Ҷӯрабоеваҳо меҳнат менамоянд.
Рӯзномаи «Овози Самарқанд» - Нашрияи Шӯрои намояндагони халқ ва ҳокимияти вилояти Самарқанд, аз 1 январи соли 1990 дар шаҳри Самарқанд муттасил ба забони тоҷикӣ нашр мешавад.
Пас аз хатми мактаби деҳот ба Омӯзишгоҳи ҷумҳуриявии маданӣ-маърифатии ноҳияи Ленин (ҳоло Коллеҷи фарҳанги Тоҷикистон ба номи П. Ҷ. Бӯйдоқови ноҳияи Рӯдакӣ) дохил мешавад ва онро бомуваффақият ба итмом расонида, ба Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзода ҳуҷҷат месупорад.
Солҳои 1978-1981 дар аспирантураи назди Донишкадаи давлатии фарҳанги шаҳри Санкт-Петербург таҳсил мекунад ва дар мавзӯи «Системаи ахбори библиографӣ оид ба илмҳои ҷомеашиносӣ дар Тоҷикистон» рисолаи номзадӣ дифо намуда, сазовори унвони илми педагогӣ мегардад.
Боз ба Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзода баргашта, ба кори таълиму тарбияи донишҷӯён мепардозад ва дар ҳамин даргоҳ ба унвонҳои дотсент ва профессор мушарраф мегардад.
Баъдан ӯ соли 1997 ба ҳайси директори Пажӯҳишгоҳи илмӣ тадқиқотии фарҳанг ва иттилооти Вазорати фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон таъйин шуда, ин муассисаи илмиро ташкил мекунад, ки имрӯз ин маркази илмӣ ба зинаҳои баланди худ расидааст ва ба муассисаҳои фарҳангу ҳунари ҷумҳурӣ иттилооти заруриро пешкаш намуда, тадқиқотҳои назаррасро пиёда менамояд ва натиҷаи онро дар нашрияҳои худ манзури муштоқон мегардонад.
Сипас ӯ ба ҳайси Вазири фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон эътироф карда мешавад, аммо ин дер давом намекунад ва аз тири нохалафе 8 сентябри соли 2001, ин дунёро падруд мегӯяд.
Библиограф ва китобшиноси варзидаи халқи худ Абдураҳим Раҳимов барои таҳқиқу рушди соҳа ва хусусиятҳои хоси миллии он, таҳқиқи осори қаламӣ ва чопии халқи тоҷик, илми соҳаи китобдории кишвар саҳми босазое гузоштааст.
Ба ибораи дигар, дар сафари аввал муаллиф масъалаҳои умумӣ, ба мисли ҷавҳару араз ва дигарон матолиби марбут ба олами моддӣ ва сифату моҳияти ҷисмҳоро аз назари таҳлил мегузаронад.
Дар сафари дуюм масъалаҳои ҳастии Офаридгор, асмо ва сифоти Ӯ, ва илми Ӯ, дар сафари сеюм ҳаракати ақлу нафс то пайдоиши олами таҳтулқамар ва дар охирин сафар масъалаи робитаи уқулу нуфуси олами улвӣ бо ақлу нафси одамӣ, муносибати ҷисму рӯҳ ва дигарон матолиби рӯҳонию ҷисмонӣ мавриди баррасӣ қарор гирифтааст.
Ба «Асфор-ул-ақл-ил-арбаъа» тафсирҳои зиёде, аз ҷумла тафсири Муҳаммади Бегободӣ, Алии Нурӣ, Исмоили Исфаҳонӣ, Муҳаммади Қумшаӣ, Алии Мударриси Табрезӣ навишта шудаанд.
Аз рӯи ин нашр Муҳаммадризо Музаффар дар нашриёти «Доиратулмаорифи исломия» «Асфор-ул-ақл-ил-арбаъа» -ро дар 9 ҷилд бо муқаддимаи муфассали худ дар Қум чоп кард.
Дар сафари сеюм – «Мин ал-ҳаққи илал-л-халқи билҳақ» солик тамоман аз худ бехуд мешавад ва ҷараёни офариниши оламро дарк менамояд ва дар охирин – чаҳорумин сафари рӯҳонии «Мин-ал-ҳаққи ила-л-халқи» дарки олами офаридашуда сурат мепазирад.
Китоби мазкур дар охирҳои ҳаёти муаллиф дар ҳаҷми беш аз 2000 саҳифа навишта шудааст ва аз ин рӯ, дар «Асфор-ул-ақл-ил-арбаъа» ғояҳои асосии осори гуногуни қаблан таълиф­шуда­ашро ҷой додааст.
Муаллиф дар «Асфор-ул-ақл-ил-арбаъа» ақоиди фалсафии Афлотун, Арасту, Ибни Сино, Ибни Таймия, Шаҳобуддини Суҳравардӣ, Насируддини Тусӣ ва дигарон-ро мавриди баҳс қарор дода, аввал асли матлабро баён ва зимни он назари худро иброз медорад.
Баҳри беҳтар намудани сифати оби нӯшиданӣ , фа­роҳам овардани шароити мусоид барои микроорга­низм­ҳои муфид , пешгирии ҳалокати моҳиҳо дар фасли зимистон , нобуд кардани обсабзҳои кабуду сабз , аз таҳшиниҳо тоза намудани қубурҳо ва ғ.
диффузияи газҳои он ба сифр мерасад, мубодилаи газҳои хоку атмосфера қатъ гардида, нафасгирии решаи рустанӣ халал меёбад, ҷараёни обу моддаҳои ғизоиро ҷабидани он якбора суст мешавад.
Бар пояи таълимоти ислом Худованд боргоҳи раҳмат ва дари навозишҳои хешро бар рӯи бандагон аз тариқи барномаи истиғфор боз гузошта, то пас аз иртикоби гуноҳе ва ё барои касби файз ва наздикии бештаре бо ин роҳ ба сӯи ӯ руҷӯъ намоянд.
Истиғфор маънои дигари тавба буда, дар ривоятҳои суннат маъмулан бо ибораи «Астағфируллоҳа раббӣ ва атубу илайҳ» зикр мегардад ва аз назари аҳли таҳқиқ бояд бо шартҳо ва ё қисматҳои амалии зерин ҳамроҳ бошад: пушаймонӣ аз гузашта ва ё кори анҷомшуда, худдорӣ аз гуноҳ ва тарки он, истиғфор ва талаби омурзиш аз он ва бозгашт ба сӯи Худо.
Масалан, он дар ояти 52 сураи Ҳуд ба маънои имон, дар ояти 3 сураи Наср ба маънои хузӯъ дар пешгоҳи Худованд ва дар ояти 33 сураи Анфол ба маънои имон овардан ва гаравидан ба дини Худо тафсир шудааст.
Дар фароянди ифодоти вожаи астағфируллоҳ дар Қуръон ва Суннат гоҳе аз истиғфори пайғамбарон барои худ ва ё барои дигарон, гоҳе аз истиғфори муъминон ва гоҳе ҳам аз истиғфори фариштагон ва мавҷудоти дигар барои муъминон сухан ба миён омада ва дар бештари мавридҳо Худованд истиғфоркунандагонро ба раҳмату мағфирати худ башорат додааст.
Соли 1986 Университети давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин –ро бо ихтисоси филолог-шарқшинос ва соли 2002 Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуровро бо ихтисоси ҳуқуқшинос хатм намудааст.
Фаъолияти кориашро пас аз адои хидмати ҳарбӣ дар Ҷумҳурии Исломии Афғонистон соли 1988 ба ҳайси мудири шуъбаи кор бо хонандагон, ташкилӣ ва кор бо кадрҳои Кумитаи ноҳиявии комсомоли Ғончӣ оғоз бахшидааст.
Баъдан дар вазифаҳои дастурдеҳи Кумитаи Марказии комсомоли ҷумҳурӣ оид ба масъалаҳои ҳарбию ватандӯстӣ, котиби якуми Кумитаи комсомоли ноҳияи Ғончӣ, мудири бахши шуъбаи идеологии Мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии вилояти Суғд, сардори Идораи кор бо ҷавонони вилоят, мудири шуъбаи ташкилӣ ва кор бо кадрҳои дастгоҳи раиси вилоят, роҳбари Маркази аналитикии Мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии вилояти Суғд, мудири шуъбаи тайёр кардани кадрҳои коргарии Мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии вилояти Суғд, мудири шуъбаи мактубҳо ва қабули шаҳрвандони Мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии вилояти Суғд кор кардааст.
Дорандаи Ифтихорномаи Ҷумҳурии Тоҷикистон, ордени «Ситораи сурх», медалҳои «Барои хидматҳои ҷангӣ», «Барои фидокорӣ» , «Ба иштирокчии амалиётҳои ҷангӣ», медали «Ба ҷанговари интернатсионалист», ордени «Барои хидмати шоён»-и Иттифоқи мудофиавии ташкилоти варзишӣ-техникии Иттиҳоди Давлатҳои Мустақил, ордени «Шараф ва мардонагӣ»-и Фонди умумироссиягии шараф ва мардонагии Федератсияи Россия, медали «Шараф» дараҷаи -и Комиссияи мубориза бо коррупсияи Федератсияи Россия, Корманди шоистаи кооператсияи матлуботи Ҷумҳурии Тоҷикистон, Аълочии маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон, Аълочии фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон, инчунин ҷоизаҳои соҳавӣ ва якчанд медалҳои ҷашнӣ мебошад.
Ҳоло аз 193 узв иборат аст, ҳамаи онҳо навобаста ба бузургӣ ва иқтидорашон аз ҳуқуқи баробар бархурдоранд ва ҳар кадом дорои як овоз мебошанд, қарорҳои муҳим ба райъи аксарият — аз се ду овози тарафдор қабул мешаванд.
Маҷмаа ваколатҳои васеъ дорад ва метавонад ҳамаи масъалаҳои умдаи байналмилалиро дар доираи Ойинномаи СММ мавриди баррасӣ қарор диҳад, ба давлатҳои манфиатдор ё Шӯрои Амнияти СММ тавсиянома ироа намояд.
Вале Маҷмаа мақоми соҳибҳокимияти мутлақ нест, ваколати маҷбуран амалӣ гардондани қарорҳояшро надорад, дар ҳамин ҳол ягон давлат ҳуқуқи вето -и қарори қабулкардаашро надорад.
Маҷмаа вазифаҳои калидии электоралиро ҳал намуда, судяҳои Суди байналмилалӣ ва 10 узви ғайридоимиро интихоб мекунад, ҳаҷми ҳаққулъузвияти ҳар як давлати узви СММ-ро ба буҷаи он муайян месозад.
Барои ҳамоҳанг сохтани кори кумитаҳо дар ҳар ҷаласаи Маҷмаа Кумитаи генералӣ дар ҳайати раиси Маҷмаа, 17 муовини ӯ ва раисони ҳамаи 7 кумита таъсис меёбад.
Инчунин 2 кумитаи доимӣ: Кумитаи машваратӣ оид ба масъалаҳои маъмурӣ ва буҷавӣ ва Кумита оид ба ҳаққулузвият мавҷуданд, ки аъзои онро Маҷмаа барои 3 сол интихоб менамояд.
Муҳимтарини онҳо аввалин Рапсодияи тоҷикӣ, асаре, ки соли 1946 эҷод шуда, то ҳанӯз дар толорҳои консертӣ бомуваффақият иҷро карда мешавад, маҳсуб меёбад.
Ба хусусияти хоси истеъдоди Ф. Солиев, ки барои эҷоди мусиқии театрӣ басо муҳим аст, метавон тафаккури равшану образнокии мусиқӣ, истеъдоди таҷассумгарии ӯро мансуб донист.
Соли 1931 пас аз хатми синфи ғиҷҷаки Техникуми мусиқии Ленинобод ӯ ба ҳайси навозанда ба нахустин оркестри касбии ҷумҳурӣ, ки дар назди Театри мусиқӣ-драмавӣ – дар оянда Театри давлатии академӣ-драмавии ба номи Абулқосим Лоҳутӣ ба кор меояд.
Пас аз ду сол Ф.Солиев бо ҳамроҳии дигар ҳунармандон дар ташкил намудани Иттифоқи композиторони ҶШС Тоҷикистон , ташкилоти эҷодие, ки дар рушди фарҳанги мусиқии муосири ҷумҳурӣ нақши бузург бозидааст ширкат меварзад.
Эҷодиёти сурудии Ф.Солиев туфайли истеъдоди барҷастаи оҳангофарии ӯ, қаробати мусиқии ӯ ба манбаҳои халқӣ, таъсирнокии замзамаҳояш маъруфият пайдо кардаанд.
Солҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ Ф.Солиев як қатор сурудҳо аз ҷумла, суруди «Қалъаи оҳанин» ро, ки ба шаҳри қаҳрамон – Сталинград бахшида шуда буд, эҷод мекунад.
Бисёр сурудҳои ӯ дар фронтҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ, дар он ҷойҳое, ки Ф. Солиев дар ҳайати бригадаҳои консертии фронтии тоҷик сафар намуда буд, садо додаанд.
Муоширати воқеии эҷодӣ бо коллективи иҷрокунандагон, бо дӯстдорони мусиқӣ эҷодиёти композиторро пайваста бо мавзӯҳои нав ғанӣ гардонида, ба ӯ илҳоми тозаи эҷодӣ бахшиданд.
Мушарраф гардидани ӯ бо ордену медалҳои СССР, Грамотаи фахрии Президиуми Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон аз эътирофи васеи фаъолияти ҷамъиятӣ ва эҷодии Ф.Солиев дарак медиҳад.
Аз Баҳаговандоси Ҳиндӣ ду девони ашъор – «Завқия» ва «Шавқия», маснавиҳои «Силсилату-л-муҳаббат» , «Мазҳару-л-анвор» , «Меҳри зиё» , «Савонеҳ-ун-нубувват» ва дувоздаҳ имом) боқӣ мондаанд.
Соҳиби ду тазкира–номҳои «Сафинаи ҳиндӣ» ва «Ҳадиқаи ҳиндӣ» буда, дар «Сафинаи ҳиндӣ» оид ба 335 шоири муосираш, ки гурӯҳе аз онҳо роҷаҳо – ҳукмронони давр буданд, маълумот додааст.
зиндагиномаи хеш дар «Сафинаи ҳиндӣ» овардааст, аз қавли Аҳмад Гулчини Маонӣ, салису фасеҳу нағзу дилангез, забони гуфтораш ба фусаҳои Ироқ наздик аст.
Чанде аз китобҳояш дар нашрияҳои бонуфузи Русия, монанди «Молодая гвардия», «Советский писатель», «Художественная литература», «Госкино», маҷаллаҳои «Студенческий меридиан», «Работница», «Дружба», «Советская литература», «Литературная учёба» ва зиёда аз 30 китоби дастҷамъӣ чоп шудаанд.
Ду сол мухбири суратгири рӯзномаи «Зарафшон»-и шаҳри Панҷакент, солҳои зиёде ҳамчун муҳаррири шуъбаи адабии радиои Кумитаи телевизион ва радиошунавонии назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳаррири Киностудияи «Тоҷикфилм» кор кардааст.
Асарҳояш бо забонҳои гуногуни олам-англисӣ, испанӣ, арабӣ, японӣ, франсавӣ, булғорӣ, олмонӣ, чинӣ, ҳинду ва забонҳои мардуми собиқ Иттиҳоди Шӯравӣ тарҷума ва нашр шуда, сазовори ҷоизаҳои байналмилалӣ, аз ҷумла ду Гран при ва як Ҷоми Лоҷувард гардидаанд.
Гӯянда, муҳаррири шуъбаи тоҷикии Радио , мудири шуъбаи адабиёт ва маданияти рӯзномаи тоҷикии «Ӯзбекистони Сурх» , , аспиранти филиали Тоҷикистонии АИ ИҶШС .
Рисолаи номзадироро дар мавзӯъи «Маъхазҳои омӯзиши адабиёти тоҷик дар нимаи дуввуми асри » дар Институти шарқшиносии АИ ИҶШС ва рисолаи докториро дар мавзӯъи «Аҳмади Дониш ва адабиёти маорифпарвари тоҷик» дар Шӯрои илмии Институти шарқшиносии АИ ҶШС Тоҷикистон дифоъ кардааст .
Ходими калони илмии АИ ҶШС Тоҷикистон , мудири шуъбаи таърихи адабиёти Институти шарқшиносии АИ ҶШС Тоҷикистон , Аз соли 1993 — корманди пешбари илмии Институти забон ва адабиёти ба номи Рӯдакии АИ Тоҷикистон буд.
Дар филмҳои ҳунарии: «Оромӣ намешавад» , «Замони осудагӣ» , «Марги судхӯр» , «Хиёнат» , «Ифшосозӣ» , «Духтари сеюм» , «Чор нафар аз Чорсанг» , «Салом, одами меҳрубон» , «Панҷ нафар дар пайроҳа» , «Асрори гузаргоҳи фаромӯшшуда» , «Истгоҳи куҳӣ» , «Роҳи сафед» , «Субҳи Ганг» , «Достони Сиёвуш» , «На крутизне» , «Муҳосира» , «Одам пӯсташро иваз мекунад» , «Минтақаи назоратӣ» , «Обрӯ» , «Дарвеши ланг» , «Иловагӣ ба роҳи дуюм меояд» , «Нигоҳ» , «Ҳаёти одии бобои Амин» нақш бозидааст.
Студияи тоҷикии (роҳбарони бадеӣ, ходимони шоистаи санъати Тоҷикистон, профессорон О. И. Пижов ва Б. В. Бибиков) Донишкадаи давлатии санъати театрии ба номи А. В. Луначарский , Курсҳои олии коргардонии донишкадаи мазкурро хатм кардааст.
Дар саҳнаи Театри давлатии академикию драмавии ба номи А. Лоҳутӣ нақшҳои барҷастаро дар намоишномаҳои репертуари классикӣ ва аз рӯйи пйесаҳои муосир, ба монанди Карл Моор , Чатский , Любим Тортсов , шоир Хуршед , Ёдгор ва ғайраро офаридааст.
Дар филми бадеии студияи телевизиони Душанбе «Фариштаи сиёҳ» ; филмҳои ҳунарии киностудияи «Узбекфилм»: «Ба ватан хидмат мекунам» , «Сайди дев» , «Дар орзуи падар» , «Асир» , «Шукрона» , «Дар чашми бод» .
Ба ҳайси коргардон намоишномаҳои «Марҳум»-и , «Рустам ва Суҳроб» , «Купрук» , «Карим Девона» , «Садо аз тобут» , «Вақте ки шаҳр хоб буд» , «Дар чорроҳа», «Ҳарос» ва ҳоказоро таҳия кардааст.
Ҳабибулло Абдураззоқов (7 ноябри 1937, Кӯлоб, вилояти Кӯлоб, ҶШС Тоҷикистон — 19 январи 2021, Душанбе, Тоҷикистон) — ҳунарпеша, коргардони театр ва синамои тоҷик, Ҳунарпешаи халқии ҶШС Тоҷикистон .
Сайёҳи машҳури италиёӣ Марко Поло дар «Китоби Марко Поло» шояд Гӯсфанди ҳисорӣро дар назар дошта бошад, навиштааст, ки «гӯсфандон худи хар барин; думбаашон ғафсу калон… гӯсфандони хушнамуду серравған, гӯшташон хуштаъм».
С.1950-60 Гӯсфанди ҳисориро барои беҳтар кардани зоти гӯсфандони маҳаллии ӯзбекӣ, қирғизӣ ва қазоқӣ истифода бурда, дар Тоҷикистон зоти нави гӯсфанди тоҷикӣ ба вуҷуд оварданд.
Рамаҳои хушзоти гӯсфанди ҳисорӣ дар ноҳияҳои марказии ҷумҳурӣ ва вилояти Хатлон, инчунин ноҳияҳои Ғончӣ, Зафаробод, Мастчоҳ ва Шаҳристони вилояти Суғд ноҳиябандӣ гардида, саршумори беҳтарини ин зот дар заводи зотпарварии «Ҳисор»-и ноҳияи Фархор, хоҷагии деҳқонии «Сомонҷон»-и ноҳияи Данғара, ҶДММ «Баракати гӯсфанди ҳисорӣ»-и шаҳри Ҳисор, ҶДММ «Баракати зотпарварии гӯсфанди ҳисорӣ»-и ноҳияи Турсунзода, хоҷагии ба номи Меликмуродов, х/д «Зайниддин»-и ноҳияи Шаҳринав, х/д «Дилшод»-и ноҳияи Варзоб, х/д«Дошмандӣ»-и ноҳияи Файзобод, парвариш меёбанд.
Андз, боҷ, молиёт — пардохти ҳатмӣ, ки онро шахсони воқеӣ ва ҳуқуқӣ дар асоси муқаррароти Кодекси андоз ва дигар санадҳои меъёрию ҳуқуқии амалкунандаи кишвар ба буҷети умумидавлатӣ ва буҷетҳои маҳаллӣ ворид менамоянд.
Моҳияти иқтисодии андоз ин аст, ки давлат ба воситаи истифодаи ин фишанги иқтисодӣ як ҳиссаи муайяни даромади давлатро дар шакли марказонидашуда ҷамъоварӣ намуда, ба ин васила хазинаи давлатро ғанӣ мегардонад ва маблағҳои қисмати даромади буҷетро барои таъмини рушди иқтисоди миллии кишвар, бахусус соҳаҳои афзалиятноки миллии он, саҳмгирии зарурӣ дар амалӣ намудани вазифаҳои иҷтимоӣ, давлатӣ ва ғайра сарф менамояд.
Шахсони воқеӣ ва шахсони ҳуқуқӣ мутобиқи қонун ва қоидаҳои амалкунанда дар ҳудуди Тоҷикистон ҳамчун андозсупорандагони асосӣ эътироф шудаанд ва онҳо уҳдадор мебошанд, ки андозҳои ба тарзи расмӣ муқарраршударо дар муҳлати муайяншуда, тибқи меъёри тасдиқшуда ва пурра ба буҷаи давлат пардохт намоянд.
Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон сиёсати андозро бо мақсади таъмини рушди устувори иқтисоди миллӣ ва дар ин замина баланд бардоштани сатҳу сифати зиндагии аҳолӣ амалӣ мегардонад.
Маъхазҳо ва адабиёти таърихӣ-иқтисодӣ гувоҳӣ медиҳанд, ки ҳеч як кишвари дунё бе пайванди мустақим бо сиёсати андозбандӣ ва андозситонӣ вазифаи пур кардани хазина ё қисмати даромади буҷети давлатро дар амал татбиқ карда наметавонад.
Мисоли равшани инро мо аз таърихи халқҳои Осиёи Марказӣ, таҷрибаи аҳди Сомониён ва давлатдориҳои минбаъда дар ин минтақа, инчунин даврони мавҷудияти Ҳокимияти Шӯравӣ мушоҳида карда метавонем.
Дар солҳои баъдина давлатдорон сиёсати андозбандӣ ва андозситониро на танҳо дар мадди аввали сиёсати молиявӣ-иқтисодии хеш мегузоштанд, балки барои ғанӣ гардондани даромади буҷети давлат онро такмил медоданд, тағйироту иловаҳои нав ба нав ворид мекарданд.
Истифодаи принсипҳои зикршуда дар фаъолияти мақомоти андоз ва намояндагии он дар шаҳру ноҳияҳо барои ба низом овардани амалиёти андозбандӣ ва андозситонӣ, аз байн бурдани беадолатӣ, андозгирии аз меъёр зиёд, решакан кардани худсарию ҷабр кардан нисбат ба андозсупорандагон бештар ба таъмини адолат ва шаффофияти ин раванди иқтисодӣ мусоидат мекунад.
Донишмандони машҳур Давид Риккардо, Ҷон Мейнард Кейнс ва як қатор олимони илми иқтисоди муосир ба масъалаҳои ташаккули механизм ва усулҳои андозбандӣ, сода, фаҳмо ва самарабахш гардидани истифодабарии принсипҳои андоз ва системаи андоз таваҷҷуҳи хос зоҳир кардаанд.
Дар шароити амали иқтисоди бозорӣ ва амсилаи иқтисоди омехта, ки ҳоло дар кишварҳои алоҳидаи ҷаҳон мавриди истифода қарор дорад, ба истифодаи амалии боз як қатор принсипҳои дигар ба монанди: сода ва шаффоф будани андоз, ҳадди ақал будани имтиёзҳои андоз, ягонагии системаи андозҳо дар қаламрави як давлат; қиёсшавандагии андозҳо барои кулли андозсупорандагон ва ғайра таваҷҷуҳи бештар дода мешавад.
Баъдтар, соли 1776 олими барҷастаи иқтисоддон, поягузори илми иқтисод Адам Смит асари безаволи худ «Таҳқиқи моҳият ва сабабҳои пайдоиши бойгарии халқҳо»-ро интишор намуд, ки дар он масъалаҳои муҳими назарияи иқтисодӣ мавриди таҳқиқи амиқ қарор гирифтаанд.
Ақидаи ӯ оид ба амали низоми иқтисоди бозорӣ ва танзими он ба воситаи як «дасти ноаён», дар бобати андоз ва андозситонӣ, принсипҳои асосии он ва масоили дигари иқтисодӣ то имрӯз аҳамияти илмию амалии худро гум накардааст.
Баҳор дар жанрҳои гуногуни мусиқии муосир (балет, симфония, кантата, хор, достонҳои симфонӣ, консерт барои созҳои мусиқӣ, барои спектаклу кинофилмҳо ва ғайра) асарҳо эҷод кардааст.
Гулсара Абдуллоева (Абдуллоева Гулсара Сангиновна; зод. 15 майи 1948, ноҳияи Шаҳринав, ҶШС Тоҷикистон) — ҳунарпешаи театр ва синамои тоҷик, Ҳунарпешаи халқии Тоҷикистон .
Ахлоқ истиқлоли касбӣ дорад: а) ба ҳаёти иҷтимоию иқтисодӣ фаъолона таъсир расонда, метавонад тараққиёташро тезонад ё суст кунад; б) меъёрҳои алоҳидаи ахлоқии як давраи таърихӣ мумкин аст дар давраи дигар то муддати муайян нигоҳ дошта шаванд; в) аз заминаи иҷтимоиаш ҷудо шуда, пеш рафта, меъёрҳои ахлоқии ҷомеаи ояндаро ифода намояд.
Мутобиқи таълимоти зардуштия инсон хайр ё шарро дар ҷараёни фаъолияташ интихоб менамояд: хайр рамзи нуру рӯшноӣ ва шар рамзи зулмату торикӣ, тимсоли олами нур ва хайру адолат Аҳура Маздо, таҷассуми ҷаҳони зулму разолат Аҳриман ҳисоб меёфт.
Усули муҳимтарини ахлоқи зардуштия фазилати ростӣ ба ҳисоб мерафт, покизагии бадан, риояи тозагӣ, тарбияи хуби фарзанд, кӯшиш дар зироат, ободӣ, иморат, иҷтиноб аз танбалӣ, дурӣ аз худбинию ҳасад, хашму кина, мағрурию дуздӣ, саъй дар талаби илм, хайрхоҳӣ, ҳифзи ҳайвоноти муфид ва ғайра сифатҳои писандидаи инсон маҳсуб мешаванд.
Ахлоқ ҳамчун қисми таркибии фалсафаи амалӣ бештар мавриди таҳқиқ қарор гирифт, ки китобҳои «Ҷовидон хирад», «Таҳзиб-ул-ахлоқ», «Ахлоқи Носирӣ», «Ахлоқи Ҷалолӣ» аз ин шаҳодат медиҳанд.
Ба андешаи машшоиён инсон аз авони хурдӣ ниёзманди тарбияи ахлоқист, ахлоқ фитрӣ нест, балки иктисобист ва ба тавассути таълиму тарбия ташаккулу таҳаввул меёбад, инсон дар рафтору кирдораш мухтор ва масъул мебошад.
Ахлоқ дар ҷамъияти ибтидоӣ зимни мубориза бо офатҳои табиӣ ба вуҷуд омадааст, зеро одамони ҷамъияти ибтидоӣ бе ҳамкорӣ ва ёрии ҳамдигар зиста наметавонистанд.
Минбаъд таълимот дар бораи ахлоқ инкишоф ёфта, аз рӯйи усул -и детерменизм (таълимоти илмӣ дар бораи сабабияти ҳодисаҳои табиат ва ҷамъият) фаҳмиши он ба расмият даромад.
Агар мутафаккирони атиқа дар ибтидо ахлоқро ҳамчун таълимо­ти роҷеъ ба фазилату накӯкорӣ дониста, онро бештар ба маънавиёти шахс маҳдуд карда бошанд, минбаъд бештар ба омӯзиши ҷиҳатҳои ҳақиқати айнӣ -и он майл намудаанд; доираи таҳқиқи масоилаш васеътар ва аз лиҳози назарӣ гуногуну мукаммалтар гардид.
Намояндагони барҷастаи афкори ахлоқӣ дар Аврупо Гоббс, Спиноза, Кант, Гегел, Фейербах ва дигар ба омӯзиши таносуби байни қоидаҳои ҷамъиятӣ ва талаботи фардӣ бештар таваҷҷуҳ намудаанд.
Онҳо ахлоқро ҳамчун инъикоси муносибати воқеии байниинсонӣ, яке аз шаклҳои пойдорию такомули маънавии афрод мешуморанд, онро дар ҷараёни инкишоф, ҳаракату тағйирот, таназзулу болоравӣ дида, ҳамчун ҷараёни таърихӣ таҳқиқ менамоянд.
Он замон андарзу пандноманависӣ ба анъана даромад, Муаллифони «Пандномаи Бузургмеҳр», «Андарзи Озарбади Маҳраспандон», «Андарзи Хусрави Қубодон», «Андарзи кӯдакон», «Калила ва Димна» ва дигар асарҳо масъалаҳои гуногуни ҳикмати амалӣ, чун донишомӯзию хирадпешагӣ, накӯхоҳию накӯкорӣ, адолату шуҷоат, сабру қаноат, ростию покӣ, мазаммати бадӣ, дурӯғу туҳмат, кибру ҳасуд ва ғайраро баррасӣ намудаанд.
Нишонаҳои нисбатан маъмули бемориҳои рӯҳӣ таваҳҳум, ҳазён, ҳолати музоҳим, пурҳаяҷонӣ, ихтилоли шуур, берабтии ҳофиза ва заифақлӣ мебошанд.
Ҳазён гуногун мешавад: ҳазёни худ­си­тоӣ (сарватмандӣ, аслу насаби хос, ихтироъкорӣ, ислоҳотгарӣ, ошиқӣ); ҳазёни таъқиб ; ҳазёни худтаҳқиркунӣ .
Дар айни ҳол мардҳо бештар ба психози садамавӣ ва алкоголӣ, занҳо ба психози ҷунунию афсурдарӯҳӣ, кӯҳансолон ба психози инволютсиявӣ ва афсурдарӯҳӣ гирифтор мешаванд.
Баъзе бемориҳои рӯҳӣ ба таври шадид оғоз ёфта, зуд бартараф мегарданд, бемори­ҳои дигар ноаён падид меоянд ва дар мавриди онҳо ихтилоли рӯҳӣ беш аз пеш меафзояд .
Бо вуҷуди ин, ҳама гуна ихтилол боиси бемориҳои рӯҳӣ намешавад, масалан, ҳангоми баъзе бемориҳои асаб, сарфи назар аз он ки мағзи сар иллат дорад, рӯҳ халал намеёбад.
Дар мавриди бемориҳои рӯҳӣ воқеият дуруст дарк карда намешавад , чунончи, шароити муқаррарӣ ба назар муҳити бегона менамояд, бемор атрофиёнро бадхоҳ ё душман мепиндорад, ӯ дар баробари дуруст дарк кардани олами воқеӣ зери таассуроти таваҳҳуми биноӣ ва шунавоӣ дар тарсу ваҳм аст ё, баръакс, мариз аз ҳад зиёд шод мегардад, аз душманони хаёлӣ мегурезад, ба рақиби хаёлӣ ҳамла меоварад, кӯшиши худкушӣ мекунад ва ғайра.
Боздоштани борон аз Эроншаҳр, ки ба навиштаи «Бундаҳишн» яке аз корҳои аҳримании Афросиёб аст ва дар «Шоҳнома» бидуни зикри номи Афросиёб, танҳо ишорае мубҳам ба-д-он меравад, шакли дигаргуншудае аз
Франграсйан - (дар Авесто Франграсйан ба маънии «ҳаросангез» ё «касе, ки ба ҳарос афканад»), дар паҳлавӣ Фрасйав ё Фрасйаб, номи шоҳи номдори Турон, писари Пашанг, паҳлавони аслии тамоми даргириҳо ва ҷангҳои тӯлонӣ миёни эрониёну турониён аз давраи Нузаршоҳ то рӯзгори шаҳриёрии Кайхусрав аст .
Таҳти назари олимону мутахассисони Академияи илмҳои Тоҷикистон, Вазорати фарҳанг ва дигар муассисаҳои илмию фарҳангии кишвар аз ҷониби бинокорони моҳир барқарорсозии симои таърихии ин ёдгории бостонӣ ба роҳ монда шудааст.