polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Устод Муҳаммадҷон Шакурӣ дар тӯли умри пурбаракоти хеш аз худ беш 45 асари илмӣ, пажӯҳишӣ, омӯзгорӣ, адабиётшиносӣ, мардумшиносӣ, дарсӣ, услубшиносӣ, матншиносӣ ва фарҳангшиносӣ ба мерос гузоштааст, ки миёни ин ҳама фарҳанги дуҷилдаи «Забони тоҷикӣ» дар ҳамкорӣ бо забоншиносони тоҷик, «Таърихи адабиёти советии тоҷик», «Сарнавишти форси тоҷикии Фароруд», «Луғати истилоҳоти адабиётшиносӣ», «Нигоҳе ба адабиёти садаи 20» ҳамчун нигине дар маъхази пурғановати адабиётшиносии тоҷик муаррифӣ шудаанд.
Узви Созмони байнулмилалии кумиссиюни таснифи тамаддун дар Осиёи Марказӣ, узви Шӯрои тоҷикон ва форсизабонони ҷаҳон, академисийуни Фарҳангистони Ирон ва Тоҷикистон, барандаи ҷоизаи давлатии Рӯдакӣ ва нишони «Дӯстии халқҳо» ва намояндаи охирон хонаводаи Қозии Бухорои Шариф, Садри Зиё дар Тоҷикистон, пайвандгари наслҳо ва пуле миёни тамаддунҳо - ин накҳате аз чаманзори гулистони умри бобаракоти Муҳаммадҷон Шакурӣ будаанд, ки рӯзи душанбеи 30 октябр мухлисин ва ҳаводорони килки пурэъҷози устод аз онҳо ёд карданд.
Ҳабибулло Холҷӯраев рисолаи номзадӣ ва докториашро дар риштаи илми таърих, таҳти роҳбарии академики АИ ИҶШС Бобоҷон Ғафуров дар шаҳри Москва ба анҷом расонида, дифоъ намудааст.
Кашфиётҳои илмии ӯ ҷанбаҳои гуногуни илмҳои таърихи Осиёи Миёна ва Тоҷикистон, таърихи ҳаёти иқтисодӣ-иҷтимоӣ, сиёсӣ, фарҳангӣ ва ҳуҷҷатнигориву шарҳиҳолшиносиро дар бар мегиранд.
Бо ташаббуси ӯ дар Осорхонаи ҷумҳуриявии ба номи академик Бобоҷон Ғафуров ва маркази илмии "Ғафуровшиносӣ" дар назди ДДХ ба номи академик Бобоҷон Ғафуров таъсис дода шудааст.
Унвонҷӯён аз ДДХ ба номи академик Бобоҷон Ғафуров ва Донишгоҳи давлатии ҳуқуқ, бизнес ва сиёсати Тоҷикистон таҳти роҳбарии ӯ рисолаи илмӣ менависанд.
Киров ӯ дар вазифаҳои асстент, муаллими калон ва дотсент дар Университети давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин, профессори Донишгоҳи аграрии Тоҷикистон, ДДХ ба номи академик Бобоҷон Ғафуров ва Донишгоҳи давлатии ҳуқуқ, бизнес ва сиёсати Тоҷикистон фаъолият кардааст.
Ғафуров барпо намуда дар он намоишгоҳ-гӯшаҳои "Шахсиятҳои маъруфи кишвар", "Олимони барҷастаи кишвар", "Ҷумҳурии Тоҷикистон дар замони истиқлол" ва ғ.
Дар назди осорхона зери сарварии ӯ Маркази илмии "Ғафуровшиносӣ" амал карда истодааст, ки доир ба мероси илмии академик Бобоҷон Ғафуров ва дигар масъалаҳои таърих тадқиқотҳои илмӣ мебарад.
Ҳабибулло Холҷӯраев — олим, омӯзгор, доктори илмҳои таърих, Аълочии маорифи халқи Ҷумҳурии Тоҷикистон , Аълочии мактабҳои олии ИҶШС , Корманди шоистаи Ҷумҳурии Тоҷикистон , Дорандаи Ҷоизаи ба номи академик Бобоҷон Ғафуров дар соҳаи илм .
Сарредаксияи илмии Энсиклопедияи Миллии Тоҷик аз ибтидои оғози кори китоби бисёрҷилдаи «Энсиклопедияи Миллии Тоҷик» ба муассисаҳои илмӣ, идораҳои давлатӣ, донишгоҳ ва донишкадаҳои олӣ, иттифоқҳои эҷодӣ, мутахассисони алоҳидаи тамоми соҳаҳои илму фарҳанг ва ҳатто пажӯҳишгоҳҳои хориҷию мутахассисини ҷудогонаи бурунмарзӣ бо Лоиҳаи луғатномаи нашри мазкур муроҷиат намуда онҳоро ба ҳамкорӣ ва мадад даъват карда буд, ки дар натиҷа Луғатнома мавриди муҳокимаи васеи аҳли ҷамъият қарор гирифта то андозае такмил ёфт.
Таҷрибаи нашр шудани 8 ҷилди Энсиклопедияи Советии Тоҷик мабнӣ бар тақризу нақдҳои фаровони дар васоити ахбори омма ба табърасида собит намуд, ки аксари эродҳои мутахассисон ва хонандагони одӣ ба ҷой дода шудани шахсиятҳо дар китоб оид буданд.
Ба хотири минбаъд ҷилавгирӣ кор кардан аз чунин эродҳо дар Энсиклопедияи Миллии Тоҷик Қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон "Дар бораи меъёрҳои ворид намудани шахсиятҳои маъруфи таърихӣ ва муосир ба «Энсиклопедияи Миллии Тоҷик» ба тасвиб расид, ки Сарредаксия тибқи он амал менамояд.
Бо Фармони Президенти Тоҷикистон дар давлати соҳибистиқлол, куҳанфарҳанг, мутамаддин, дунявӣ ва ҳуқуқбунёди мо низ ба таҳияву тадвини энсиклопедияи миллии бисёрҷилда пардохта шуд, зеро дар китобҳои энсиклопедӣ таърихи кишвар, илм, иқтисодиёт, хоҷагии деҳот, маданият, адабиёту санъат, урфу одат, маросимҳо, ҳаёту фаъолияти шахсиятҳои бузург, ходимони маъруфи ҷамъият, намояндагони мумтози илму маърифат, адибон, ҳунармандон ва санъатварони маъруф дарҷ хоҳанд шуд.
Таҷрибаи таърихӣ нишон медиҳад, ки ҳеч як миллат наметавонад бидуни баҳравар шудан аз тамаддуни муштараки миллатҳову қавмҳои ҳамҷавор ба сари худ миллати тавонову бофарҳанг созад ва дар тӯли ҳазорсолаҳо бобақову поянда монда тавонад.
Дар Қомуси «Энсиклопедияи Миллии Тоҷик» мақолаҳо дар бораи таърихи кишвар, илм, иқтисодиёт, хоҷагии деҳот, фарҳанг, адабиёту санъат, урфу одат, маросимҳо, ҳаёту фаъолияти шахсиятҳои бузург, ходимони маъруфи ҷамъият, намояндагони илму маърифат, адибон ва ҳунармандони маъруф дарҷ шудаанд.
Дар айни замон дар Қомус бахше аз матолиб дар бораи таърихи ҷаҳон, мухимтарин дастовардҳои илму техника ва фарҳанги ҷаҳонӣ, ҳаёт ва кору пайкори нобиғагони ҷаҳонӣ, ки ибратомузанд оварда шудаанд.
Вобаста ба татбиқи технологияи навтарини саҳифабандию ороиши китоб ва бодарназардошти сифати чопи китоб аз аксҳо ва расмҳои аксаран сиёҳу сафеди кӯҳнашуда, ки барқарор карданашон ғайриимкон буд, сарфи назар гардид.
Ҳаҷми мақолаҳо вобаста ба мавқею манзалати мавзӯи пешниҳодшуда, муҳимияти он ва таклифи муаллифон бо мадди назар гирифтани маълумоти иловагӣ барои муҳаққиқони оянда муайян ва таъйин гардидааст.
Хати машйи кишвари мо, ки тарафдори сиёсати эътироф ва эҳтироми меъёрҳои ҳуқуқи байналхалқӣ, дахолат накардан ба истиқлоли сиёсӣ ва иқтисодии кишварҳои ғайр, рушду тавсеаи ҳамкориҳо ва робитаҳои манфиатбахши дутарафа бо мамлакатҳои дунёст, ҳамеша аз арзишҳои милливу фарҳангии тоҷикон дар тамоми сатҳҳо ва арсаҳо пуштибонӣ мекунад.
Тамоми мақолаҳои ҷилди аввали ЭМТ-ро бидуни олимон-мутахассисони ҷудогонаи соҳаҳои гуногуни илм, аъзои Шӯрои илмӣ-таҳририи аз тарафи Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон тасдиқшуда хонда маъқулу манзур ва ба чоп тавсия намудаанд.
Аксари мақолаҳои энсиклопедиро вобаста ба тахассусҳои гуногун олимони маъруф навишта, мақолаҳои мураттибӣ ва тарҷумавиро низ мутахассисони варзида аз маъхазу манбаъҳои муътамад тартиб додаанд, ё тарҷума кардаанд.
Нашри нахустини ҷилди якуми ЭМТ аз ҷониби ҳайати Сарредаксияи илмии Энсиклопедияи Миллии Тоҷик соли 2012 интишор гардида, соли 2015 ҷилди чоруми Энсиклопедияи Миллии Тоҷик нашр шудааст.
Аз рӯи китоби Сино «Алқонун» коснӣ дар организми одам маҳкамҷойҳои сосудҳоро мекушояд, фоидаи калон барои ҷигар дорад, меъдаро мустаҳкам менамояд, дилбеҳазуркуниро бас менамояд ва ба варами чашмҳо фоида дорад.
Тафтишотҳои фармакологӣ нишон доданд, ки истифодаи коснӣ ба касалиҳои қандӣ 1 дараҷа фоидаи хело ҳам калон доранд ва метавонанд, ки дар ин дараҷа касалро тамоман шифо бахшанд, ва дар дараҷаҳои вазнинтарин ба касал фоидаи хело хам калон расонида аҳволи онро тадриҷан хуб кунад.
Хусрав ва Ширин-и Ганчави, Лайли ва Мачнун-и Низоми ва Чоми, Комде ва Маъдан-и Бедил, Ромео ва Жульетта-и Шекспир, Руслан ва Людмила-и Пушкин ва даххо дигар асархо ин мавзӯъи муҳими ҳаётиро дар бар мегиранд.
Александри , ҷияни Екатеринаи , давлатдории худро аз ислоҳоти давлатӣ оғоз кард: системаи давлатдории худро иваз кард, ҳуқуқи крепостноиро маҳдуд кард, мактабҳои умумӣ сохта ба истифода дод боз литсею университетҳо барои деҳқонон кушода шуд.
Александри , ки Николаи -ро иваз кард, дар охир ислоҳоти бузургро ба анҷом расонид: ҳуқуқи крепостноиро манъ кард, ба деҳқонон ҳуқуқ дода шуд, ки замини худро аз боён харида тавонанд ва озод бошанд .
ӯ мактаби хосаи илмиро ташкил додааст, дар байни шогирдони ӯ намояндагони Ӯзбекистон, Ҳиндустон, Покистон, Корея, Арманистон, инчунин аз ноҳияҳои гуногуни Тоҷикистон, ҳастанд.
ноиби раиси Шӯрои кординатсионӣ доир ба фанҳои ҷомеашиносии назди Пажуҳишгоҳи бостоншиносӣ ва мардумшиносии АИ Тоҷикистон, раиси Шӯрои диссертатсионии Донишгоҳи миллии Тоҷикистон оид ба дифои диссертатсияҳои докторӣ ва номзадӣ аз илмҳои таърих, сарвари Шӯрои илмӣ-методии назди Вазорати маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолият карда истодааст.
Натиҷаи заҳматҳои Р.Набиева дар он аст, ки ӯ дар асарҳояш собит менамояд, ки танҳо Инқилоби Октябр зани тоҷикро озодӣ дод, ӯро ба қуллаҳои баланд то Ќаҳрамони Меҳнати сотсиалистӣ расонид.
Занону духтарони тоҷик дар роҳбарияти ҳукумат, парлумон, истеҳсолот, тандурустӣ, фарҳанг, хулоса дар ҳаёти сиёсиву ҷамъиятӣ, дар баланд бардоштани обрӯю эътибори Тоҷикистон дар арсаи байналхалқӣ ва мустаҳкам намудани сулҳу ваҳдат саҳми арзандаи худро гузошта истодаанд.
Дар соҳили дарёҳо, рӯду ҷӯйбор, туғайзори дарёбод, киштзору боғ, теппаҳои зардхок, мавзеъҳои серрутубати нишебиҳои минтақаи миёнакӯҳ, шӯразмин ва ғайра месабзад.
Дар Тоҷикистон (қаторкӯҳҳои Туркистон, Зарафшон, Ҳисору Дарвоз, Тоҷикиотони Ҷанубӣ ва Шарқӣ, Помири Ғарбӣ) асосан дар дарёбоду доманакӯҳҳо нумӯ мекунад.
Ғилофакаш дароз , 1—8-тухма, тухмаш майдаи гирда, баъзан гурдашакл, ҷигарранг ё бӯртоби ҷилодор (аҳ 1 га ширинбиязор аз 135 то 1166 кг тухм ғундоштан мумкин аст).
Дар тибби халқии тоҷикон ширинбияро ҳангоми қабзияти узвҳои нафас, ташаннуҷи мушаки гулӯ, беҳолу бемадорӣ, заъфи системаи асаб, бод гирифтани шикам, камиштиҳоӣ ва ғайра истифода мобаранд.
Ширинбия махширинбияан солҳои 50 садаи , вақте бисёр олимони мамлакати мо ва хориҷӣ муайян карданд, ки доруҳои он ба захми меъдаву рӯдаи дувоздаҳангушта даво мебахшад, ба мубодилаи обу намак таъсир расонда, ҷудошавии , С ва Н2О — ро бозмедорад ва ҷудошавии калийро метезонад, хеле маъмул гашт.
Аз соли 1991 то 2005 – муаллими калони кафедраи химия, мудири кафедра химия ва биохимия, мудири кафедраи биохимия ва технологияи маводи хӯрока, декани факультети саноати сабук, сардори департаменти илм ва технологияи маводи хӯрока, проректори илм ва робитаҳои хориҷӣ, проректори робитаҳои хориҷии Донишгоҳи технологии Тоҷикистон .
Хуршеда Иномовна Бобоҷонова , биолог, номзади илмҳои биология , дотсент , узви вобастаи Академияи муҳандисии Тоҷикистон , «Аълочии маорифи Тоҷикистон» , Сардори Маркази биотехнологии Донишгоҳи миллии Тоҷикистон
куҳна» , «Бибизайнаб» , «Дар он дунё» , романи «Палатаи кунҷакӣ» , қиссаҳои «Шоҳии япон» «Варта» , маҷмӯаи ҳикояҳои «Сози Мунаввар» -аш ба табъ расидаанд.
Ҳикояҳои алоҳидаи А. Чехов, Т. Драйзер, романи А. Стил «Зарбаи аввалин», қиссаву романҳои Ч. Айтматов «Ҷамила», «Дуроҳаи бӯронӣ» ва «Алвидоъ, Гулсарӣ!», романи А. Қаҳҳор «Модарони меҳрубони ман» ва ғ.
Аз ҷумла, мунаккиди шинохта Соҳиб Табаров дар заминаӣ очерку ҳикояҳои нахустини Ф. Муҳаммадиев андешаронӣ карда, навишта буд: «дар очерк аксаран ҳамон ҷавҳари зиндагӣ асоси мавзӯъро ташкил мекунанд, ки онҳоро худи нависанда бевосита дида, мушоҳида карда, дар бораи онҳо тасаввуроти муайяни худро дорад ва ба онҳо дуруст бахо дода метавонад Муҳақиқ аз боби очеркҳои «Муҳоҷирон» ва «Фаттоҳ ва Музаффар» сухан ронда, дуруст таъкид менамояд, ки Ф. Муҳаммадиев дар атрофи «масъалаҳои иқтисодиёти колхозӣ» сухан ронда, зимни таҳлили онҳо «характер ва хусусиятҳои каҳрамононро мекушояд» Таваҷҷуҳи К. Раҷабовро маҳорати Ф. Муҳаммадиев дар идрок ва донистани «характерноктарин ҳодисаҳои дороӣ аҳамияти калон» ҷалб кардаст.
Атахон Сайфуллоев дар очеркҳои Ф. Муҳаммадиев «моҳирона истифода кардани ҷузъиётро» таъкид намуда, қайд менамояд, ки қаҳрамонони нависанда «ягон корномаии фавқуллода, ягон хидмати бузург нишон надиҳанд ҳам, ҳамчун қувваи пешбарандаи ҷамъият сазовори пайравию эҳтиром мебошанд» .
М. Муллоҷонов бошад, таъкид менамояд, ки ба Фазлиддин Муҳаммадиев «кушиши таҳлил ва ҷамъбасту хулосабарориҳо аз воқеот, бо назари васеътар дидан ва дарк кардани олам хос аст» .
Минбаъд дар вазифаҳои Котиби масъул, ҷонишини муҳаррири рӯзномаи “Комсомоли Тоҷикистон” , муҳаррири рӯзномаи “Газетаи муаллимон” , мудири шуъбаи маданият ва маишати рӯзномаи “Тоҷикистони Советӣ” , котиби масъули маҷаллаи “Занони Тоҷикистон” , “Хорпуштак” , мудири шуъба, котиби масъули моҳномаи “Шарқи Сурх” , муҳаррири маҷаллаи “Хорпуштак” , узви коллегияи сенариянависони Киностудияи ”Тоҷикфилм” , муҳаррири калони нашриёти “Ирфон” , мудири редаксияи назорати адабии Сарредаксияи илмии ЭСТ , сармуҳаррири Комитаи давлатии ҶТ оид ба синамо , котиби Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон кор кардааст.
Фазлиддин Аминович Муҳаммадиев - нависанда, Нависандаи халқии Тоҷикистон , узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон , Ходими хизматнишододаи фарҳанги Тоҷикистон , дорандаи Ҷоизаи давлатии ба номи Абӯабдуллоҳ Рӯдакӣ 1967).
Дар давраи Пётр дар шаҳр яке аз базаҳои асосии ҳарбии Русия ташкил гардид, ки дар он таъҷизоти ҳарбии техникӣ барои қалъаҳо ва киштиҳои ҳарби нигоҳ дошта мешуд.
Мувофиқи тахмини монанди ба калимаҳои фину угорӣ дар забони қабилаи зирёни минтақаи Коми калимаи «волок» ҳамчун «ҷангали калон» ва калимаи «волоква» - дарёи ҷангал тарҷума мешавад
Дар китоб омадааст, ки авлиёи руҳони Герасим соли 1147 дар соҳили дарёи Вологда колесои Троискро бунёд намуд ва ин ба таъсиси шаҳр иптидо гузошт, лекин мувофиқи тадқиқоти илмии муосир фарзияи мазкур ривоятест, ки соли 1666 бо фармони рӯҳони Маркел аз ҷониби шахсе бо номе Фома навишта шудааст.
Аз сабаби он, ки дар шаҳр мувофизони халқи хеле кам буданд, бинобаро 29 сентябри соли 1613 гурӯҳҳои ғоратгари поляку литови шаҳрро забт намуданд, шаҳрро оташ заданд қисми зиёди аҳолиро асир гирифта ва нобуд намуданд.
Ба гурӯҳи шаҳрҳои шомил аст, ки мероси гаронбароси таърихӣ дорад ва дар ҳудуди шаҳр 224 муҷассамаҳои таърихи-маданӣ ёфта шудаанд, аз онҳо 128 дар зери ҳимояи давлатанд.
Аз ҷумла кремли Вологда, колесои Софийский, мавзеи Спасо-Прилутск, силсилаи колесоҳои Владимирски, Константин ва Елена, Иоан Предтечий, Дмитрий Прилутский, майдони револютсия, кӯпруки сангин.
Дар Вологда 10 шабакаи телевизионии давлатӣ паҳн мешавад: «Якум канал», «Россия», «ТВЦ», «НТВ», «РЕН ТВ», «МУЗ ТВ», «Культура», «ТНТ», «ТРК Петербург 5-канал», «7 ТВ»
Дар Вологда рӯзномаҳои зерин паҳн мешаванд: «Городокъ», «Вологодская неделя», «Красный Север», «Премьер», «Вологодские новости», «Наша Вологда», «Хронометр-Вологда», «Комсомольская правда-Вологда», «Местная газета – Вологодской области», «Комунальная газета»
Дар Вологда 1-радио шабакави бо номи «Радио Россия» ва 7-радиои мавҷи бо номҳои зерин паҳн мешавад: «Европа плюс - Вологда», «РОС-Радио», «-Вологда», «Трансмит», «Русское радио - Вологда», «Эхо Вологды», «Премьер».
Имрӯз дар Вологда Театрҳои зерин амал мекунанд: театри драмаи Вологда, театри бачагон ва ҷавонон, театри лӯхтаки «Теремок», театри камеравӣ, филармонияи ба номи В.Гаврилин, театри мусиқии бачагона.
Дар ин маҷмӯаҳо беҳтарин шеърҳои то соли 1970 дар мавзӯҳои В. И. Ленин, Инқилоби Октябр, Ватан, саҳроҳои пахта, мубориза бар зидди ҷангҷӯён, васфи сулҳ, сохтмонҳои азими республика ва ғ.
С. Вализода дар шеърҳои «Меҳнат кун», «Зарур», «Ибрат гир», «Ҳангоми кишти пахта», «Даъвати ман», «Меҳнат шараф аст», «Ҳадаҳа», «Стаханов», «Духтари озод» ва ғ.
Вализода С. ҳамчун вассофи ғояҳои сулҳу амният дар шеърҳои «Лаънат ба ғоратгарон», «Нест бод ҷангҷӯён», «Нест бод ҷанг» симои импералистони хориҷӣ-оташдиҳандагони ҷанги навро фош ва маҳкум намуда, дар шеърҳои «Қувваи сулҳ», «Тарафдори сулҳ» ғояҳои сулҳу озодиро ташвиқу тарғиб намудааст.
С. Вализода муаллифи манзумаҳои «Достони Ҷанги Бузурги Ватанӣ» , «Нозими Ватан» , «Ду додарон» , «Нодир ва Муҳтарам» низ мебошад, ки дар ин офаридаҳо ғояҳои ватанпарварӣ, инсондӯстӣ, меҳнатдӯстӣ ва ғ.
Саидалӣ Вализода (10 октябри соли 1900, деҳаи Чуқураки ноҳияи Ховалинг, вилояти Кӯлоб, 12 декабри соли 1971, шаҳри Кӯлоб) Аз оилаи деҳқони камбағал.
Ӯ дар васфи доҳӣ ва Давлати Советӣ шеъри «Ленин-бародар раҳнамо» -ро эҷод намуда, Ленинро ҳамчун барпо-кунандаи аввалин ҷамъияти нави адолатхоҳу халқпарвар тасвир кардааст.
Бо мақсади муолиҷа ба вена ё зери пӯст фиристодани 30 – 70 мл зардоби зидди ғунда, 10 мл маҳлули 10 фоизаи сулфати магний , инчунин истифодаи доруҳои дил ва рафъи дард тавсия мешавад.
Дигар ин ки ҳангоми бо жгут бастани узв ҳуҷайраи девораи рагҳо дар ҷои осебёфта медиатор ҳосил мекунанд, ки он нафақат ба организм таъсири номатлуб мерасонад, балки таъсири худи заҳрро низ афзун мегардонад.
Аз асри то соли 1868, Ургут аз ҷониби ашрофони маҳаллӣ ҳукмронӣ карда мешуд, онҳо аз сулолаи ба Минг буданд ва ба сулолаи Мингҳои Қӯқанд ҳамқавм буданд.
Ҷолиби диққат аст, ки баъзе гурӯҳҳои мардуми муқимии Ӯзбекистон, Тоҷикистон ва Афғонистон худро як ҷамъияти минтақавии Ургутлик мешуморанд, ки як зергурӯҳи ӯзбекони этникӣ мебошанд, ки пайдоиши қавми худро бо Ургут пайваст мекунанд.
Агар солҳои аввали таъсисёбии телевизион кадрҳо қисман аз аз ҳисоби шоирону нависандагон, рӯзноманигорон, кормандони радио интихоб мегардиданд, ҳоло бошад пас ба кори телевизион бештар ҷавонон ҷалб карда мешаванд.
Бо сарварии директор ва Дирексияи барномаҳо нақшаҳои ҳармоҳа ва солонаи эҷодии сарредаксияҳои телевизион, ки шумораи онҳо дар солҳои 1980-1990-ум 8-то иборат буд, дар солҳои 2000-ум ба шаш Иттиҳодияҳои эҷодӣ расид, кору фаъолият менамоянд.
Аввали солҳои 1980-ум иваз намудани дастгоҳҳо барои сабту танзими барномаҳо дар студияи якум АСБ-4 «Переспектива»-и ранга гузошта шуда, дастгоҳҳои дукамеравӣ дар студияҳои дуюму сеюм ҷой дода шуданд.
Телевизиони давлатӣ дар солҳои истиқлол ба воситаи асосии ахбор табдил ёфт, борҳо се бор — 1991, 1992, 1993 сиёсати худро тағйир дод, ки ин ба ҳолати сиёсии кишвар вобаста буд.
Айни ҳол телевизони Тоҷикистон 97 фоизи аҳолии ҷумҳуриро фаро мегирад ва барномаҳои онро тавассути моҳвораи -1 сокинони мамлакатҳои Осиё ва Аврупо, аз Япония то Франсия ва як қисми Африқо метавонанд, тамошо намоянд.
Дар таърихи 29 январи соли 1960 қарори Кумитаи Марказии ҲКИШ «Дар бораи инкишофи минбаъдаи телевизиони шуравӣ» баромад, ки барои рушди минбаъдаи мамлакати бузург замина фароҳам овард.
17 феврали соли 1960 бюрои Кумитаи Марказии Ҳизби Коммунисти Тоҷикистон масъалаи андешидани чораҳоро баҳри иҷрои қарори КМ КПСС «Дар бораи инкишофи минбаъади телевизиони советӣ» баррасӣ намуд, ки рушди телевизиони Тоҷикистон такони ҷиддӣ бахшид.
Фаъолияти студияи Душанбе то охири соли 1962 мустақил буд, ҳарчанд дар ҳайати Кумитаи оид ба радиошунавонӣ ва телевизиони назди Совети Вазирони ҶШС Тоҷикистон расман қарор дошту директори он узви ҳайати мушовараи Кумита буд.
Дар Телевизиони Тоҷикистон 16 ноябр маҷаллаи телевизионии «Тандурустӣ» бо забонҳои тоҷикӣ ва русӣ ба намоиш гузошта шуд, он бо ҳамкории олимон Абдумаҷид Пулодов, Зикриё Абдуллохоҷаев, Фозил Абдураҳмонов ба мардум маърифати тиббӣ медоданд.
Дар солҳои 70-80-уми асри гузашта намоишҳои «Чойхонаи Дилкушо», «Беғараз панд», «Театр ва тамошобин» барои тамошобинон маҳубияти хоса доштанд ва ҳамзамон дар ташаккули маънавию тарбиявӣ мардум саҳми калон доранд.
Барои ҷолибияти ин барномаҳои телевизионӣ коргардонҳо Шодибек Ҳотамбеков, Наим Латифов, Соҷида Ғуломова, Музаффар Ғаниев, Иззат Самадов обуранги бадеӣ дода, диққати тамшобинро бештар ҷалб менамуданд.
Дар натиҷаи рушди техникаи иттилоотию коммуникатсионӣ ва талаботи замон аз таърихи 25 январи соли 1975, телевизиони Тоҷикистон пурра таҷҳизоти техникиро иваз намуда, стансияи сайёри телевизиони ранга ба кор даромад, яъне тамошобин имконият пайдо намуд намоишҳоро бо тасвири ранга бинад.
Таи солҳои 60-70-ум барои беҳтар намудани сатҳи намоишҳои телевизонӣ ва ҷалби тамошобинон заҳмати шоирону нависандагон Файзулло Ансорӣ, Бобо Ҳоҷӣ, Меҳмон Бахтӣ, Фотеҳ Исҳоқӣ, Баҳром Фирӯз, Муҳиддин Хоҷаев, Раҳмон Остонов, Ато Ҳамдам, Иноят Насриддин, ки дар идораи адабиёт ва фарҳанг вазифаи сармуҳаррирро ба уҳда доштанд, хеле назаррас мебошад.
Аввалин сармуҳарррири телевизион Иброҳим Раҳматов буд ва барои равнақи кори телевизиони навтаъсис ҳамчунин мутахассисон Зайнаб Ғуломова, Улмасой Мухторова, Акбар Ҷӯраев, Пулодой Азимова, ки маълумоти филологӣ доштанд ба кор даъват шуданд.
Олимпиада гӯё дар хоб дида бошад, ки навиштааст Плутарх, барқе вориди батнаш гаштаву пас аз лаҳзае оташе аз вуҷудаш барҷаста саропояшро фаро гирифта ва сонияе баъд ғайб задааст.
Мегӯянд Искандар дар он рӯзе ба дунё омад, ки Герострат дар Эфес маъбади машҳури Артемидаро оташ зада буд ва ҳам дар ин рӯз ба Филипп аз се дастовард: ғалаба дар бозиҳои олимпй, нусрат бар қабилаи дарданҳои Иллирия ва забти Потидея аз ҷониби макдуниҳо мужда расонданд.
Вай 30 ҳазор навкари пиёдагард ва 5 ҳазор аскари савора ҷамъ оварда, баҳори соли 334 то милод бар зидди шоҳаншоҳи давлати Ҳахоманишиҳо Дорои , ҳукмрони кишвари басо бузурги Форс, ки қаламраваш аз Миср то Ҳинд тӯл мекашид, «андаромад ба ҷанг».
Дар номааш гуфт: «Дар оянда, агар ту мактуб навиштан хоҳӣ, ба ман чун ба шоҳи Осиё муроҷиат намо. Агар унвони шоҳиро аз ман гирифтан хоҳӣ, ба майдон баро, нагурез, дар куҷое, ки бошӣ, туро меёбам.»
Бесс кӯшиш намуд, ки дар сатрапиҳои шарқӣ муқобилиятро зидди лашкари юнону мақдуниҳо ташкил намояд, вале аз ҷониби ашрофони форс дастгир гардида, ба шоҳ Искандар супорида шуд ва июни соли 329 то милод ба қатл расид.
Мудирияти мадрасаи Мири Араб , Домулло Абдураҳимхонро ба хотири таҳсил назди Аллома Раҳматуллоҳ ва тадриси китобҳои сиёсӣ чун тафсири “Фи зилолил-Қуръон” ва китоби “Маъолиму фит-тариқ”-и Сайид Қутб барои донишҷӯён, аз мадраса ихроҷ мекунад.
Вай, улуми муқаддимотии исломиро назди падари гиромияш Эшони Сафохон ва низ Қорӣ Халилҷон таламмуз карда ва пас аз хатми мактаби миёна, яъне соли 1976, таҳсили худро дар мадрасаи Мири Араби Бухорои Шариф идома медиҳад.
Пас аз шаҳодати Аллома, яъне соли 1980, ба дастури устодаш Домулло Маъруфҷон ба Душанбе сафар карда ва аз тариқи Эшони Қиёмуддин, бо Устод Сайидабдуллоҳи Нурӣ ошно мешавад.
Бо пайванд хӯрдани ҳастаи исломгароёни Ӯзбекистон ва Тоҷикистон, фаъолиятҳои Домулло Абдураҳимхон ранги дигаре ба худ гирифта ва аз он торих ба баъд, бо дастури Устод Сайидабдуллоҳи Нурӣ, Абдураҳимхон маъмури ташкили ҳастаҳои сиёсии исломӣ дар Ӯзбекистон мешавад.
Вай дар Тошкант, зимни тадриси зеризаминии улуми исломӣ дар “ҳуҷраҳо”, ҳамчунин бо дастури Аллома Раҳматуллоҳ, ба фаъолиятҳои сиёсӣ ва барои аввалин бор ба чопи китобҳои исломӣ дар Шӯравӣ мепарозад.
Дар ин мадраса, Домулло Абдураҳимхон, улуми динӣ аз ҷумла сарфу наҳви арабӣ, фасоҳат ва балоғат, тафсири Қуръони Карим, торихи ислом, улуми ҳадисӣ, усули фиқҳ ва фиқҳро назди Домулло Маъруфҷони Истаравшанӣ фаро мегирад.
Кормандони осорхона мунтазам доир ба истиқболи ҷашнҳои байналмилалӣ ва ҷумҳуриявӣ чорабиниҳои оммавӣ-тарбиявӣ, намоишномаҳои нав ба нави экспонатҳои осорхонаро омода месозанд.
Ба душвориҳои таъминоти молиявӣ (осорхона зертобеи ноҳияи Ғафуров аст ва маблағгузорӣ аз буҷаи ноҳия мебошад) нигоҳ накарда, сарвари осорхона, профессор Ҳабибулло Холҷӯраев аз хазинаи молиявии шахсиаш барои барои ободу рушди он мунтазам маблағгузорӣ менамояд.
Холҷӯраев (иборат аз китобхона, толорҳои «Таърихи Тоҷикистон», «Шахсиятҳои барҷастаи вилояти Суғд», «Олимони вилоят», «Табибони вилоят», «Қаҳрамонони ҶБВ аз вилояти Суғд», «Осорхонаи табиат», «Гӯшаи осорхонаи академик Б. Ғафуров дар саҳни ҳавлӣ» ва диг.
Марказ якчанд китобу рисолаҳои илмӣ ва китобҳои илмиву оммавиро ба забонҳои русӣ, тоҷикӣ ва ӯзбекӣ нашр намудааст, ки дар таълифоти рисолаву китобҳо таҳти роҳбарии илмии доктори илмҳои таърих Ҳабибулло Холҷӯраев инчунин, ходимони илмии осорхона Раъно Иркаева, Шариф Нуриддинов, Акмал Қаландаров, Ўктам Эргаш, Мавлуда Муродова ҳиссаи хешро гузоштаанд.
Дар фаъолияти осорхона шаклҳои гуногуни кори оммавӣ-тарғиботӣ, фарҳангӣ-фароғатӣ, маърифатӣ-тарбиявӣ гузаронида мешаванд, ки барои меҳмонон, сокинони вилоят, ҷавонон ва кӯдакон нигаронида шудаанд.
Дар назди осорхона бо ташаббуси аввалин сарвари осорхона профессор Ҳабибулло Холҷӯраев Маркази илмии олимони соҳаи таърих «Ғафуровшиносӣ» таъсис ёфта буд, натиҷаҳои таҳқиқотҳои илмии он оид ба мероси илмии академик Бобоҷон Ғафуров ва таърихи шахсиятҳои маъруфи ноҳияи Ғафуров ва вилояти Суғд таълифу нашр шудаанд .
Консепсияи бунёди осорхона аз ҷониби академик Нӯъмон Неъматов, профессорон Ҳабибулло Холҷӯраев, Сайдулло Абдуллоев, дотсентон Ӯктам Ҷӯраев и А. Қодиров эҷод шуда буд.
Дар анҷумани ҳаштуми ҳизби сусиёлисти Тоҷикистон, ки 18 сентябри соли 2013 дар Қасри иттифоқи касаби Тоҷикистон доир шуд, 78 аъзои ин ҳизб ба иттифоқи Абдуҳалим Ғаффоровро ба унвони номзад барои ширкат дар интихоботи президентӣ интихоб карданд.
Вале, дар Интихоботи президентии Тоҷикистон, 2013 ӯ танҳо ба 1,5 фоизи овозҳои интихобкунандагон соҳиб гардид, ки нисбати имзоҳои барои номзад ба президент шудан ҷамъ намудааш, 4 маротиба камтар аст ва ҳамаги 54 148 ташкил медиҳад.
Абдуҳалим Ғаффорзода — омӯзгор, ходими сиёсӣ, Раиси Ҳизби сотсиалистии Тоҷикистон Ҷумҳурии Тоҷикистон , номзади интихоботҳои президентии Тоҷикистон 2006, 2013 ва 2020.
Шеъри Аҳмади Шомлу дорои якчанд хусусият аст: вай мавзӯи шеърро ба муҳити шаҳр наздик кардааст, ба суннатгароён мухолиф аст, ба ақидаи вай шеъри имрӯз бояд дар қолаби имрӯз суруда шавад; шоир бояд дар умури иҷтимоӣ дахолат кунад; Аҳмади Шомлу аз забони мардум, калимаҳои лаҳҷавӣ ва омиёна истифода кардааст.