polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ҳанӯз аз соли 1953 дар айёми донишҷӯӣ дар ҳайати экспедитсияи илмӣ-тадқиқотӣ ба Қалъаи Хумб сафар дошта, Пас аз хатми Донишшгоҳ соли 1957 ӯро ба сифати лаборанти калон дар Институти таърихи ба номи А. Дониши Академияи илмҳои Тоҷикистон ба кор қабул карданд.
Кислякова, Икромиддин Муҳиддинов ба омӯзиши масъалаҳои зираткории мардуми Вахону Ишкошим машғул шуда, Аз соли 1985 то соли 1990 ба сифати мудири сектори этнографияи Институти таърихи ба номи А. Дониши Академияи илмҳои Тоҷикистон фаъолият дошта, аз соли 1994 то рӯзҳои охири умраш профессори кафедраи таърихи дунёи қадим ва асрҳои миёнаи факултети таърихи Донишгоҳи миллии Тоҷикистон буд.
Дар таърихи мардумшиносии тоҷик коршиноси нав рӯи кор омада, аз баракати фаъолияти пурсамари ӯ тадқиқот дар самти зироаткорию обёрикунӣ ва дигар паҳлӯҳои ҳаёти моддии мардум ранги дигар гирифт.
Сафарҳои зиёди корӣ, мушоҳидаю назорат ва қайдҳо, омӯзишу пажӯҳиш ба ӯ имкон доданд, ки ҷаҳонбинии хешро васеъ намуда, маълумоти пурарзишро ба гардиши илмӣ ворид намояд.
Ин буд, ки соли 1985 рисолаи доктории худро дар мавзӯи «Хусусиятҳои этнографии зироаткории баландкӯҳи Помири Ғарбӣ ва мавзеъҳои он дар охири асри ХХ ва ибтидои асри ХХ» дар шаҳри Маскав ҳимоя намуд.
Ба қалами Икромиддин Муҳиддинов 4-монография, беш аз 100-мақола дар риштаи мардумшиносӣ тааллуқ дошта, теъдоди зиёди онҳо дар бонуфузтарин маҷаллаҳои илмии Тоҷикистон, собиқ СССР ва соири кишварҳои хориҷ чоп шудаанд.
ғарбӣ порчаи замини дигаре бо номи бақеи аммаҳо – ҷое, ки ду аммаи пайғамбар – Сафия ва Отика дар он дафн шуда буданд ва дар замони халифаи сеюм Усмон боғи ӯ бо номи Ҳушши Кавкаб аз шарқ ба он афзуда шуд.
умумии гӯристони Бақеъ пас аз афзудани ин ду қитъа ба он бар асоси таҳқиқоте, ки мураттибони китоби «Бақеи ғарқад» дар ин бора анҷом додаанд , сад дар дусаду панҷоҳ – ҳудуди бисту панҷ ҳазор метри мураббаъро ташкил медод.
Пас аз охирин тавсиаи ҳарами набавӣ дар замони ҳукумати Саудӣ соли 1410 ҳиҷрӣ тангкӯчаҳои байн бо номи зиқоқи аммаҳо ва заминҳои атроф ба гӯристони Бақеъ аф­зуда шуд ва масоҳ.
Расули акрам пас аз ҳиҷрат ба Мадина қитъаи заминеро дар канори масҷиди худ барои дафни мусулмонон интихоб кард ва чун дар он гиёҳи хоре бо номи ғарқад мерӯид, ба гӯристони Бақеи ғарқад низ маъруф гардид.
Мусулмонон пеш аз ҳиҷрат ҳамроҳи мушрикон дар гӯристонҳои умумӣ дафн мешуданд ва нахустин касе аз муҳоҷирон, ки дар гӯристони Бақеъ ба хок супорида шуд, Усмон ибни Мазъун – саҳоба ва бародари разоии Расули Худо буд, ки соли дуюми ҳиҷрӣ пас аз ҷанги Бадр вафот кардааст ва нахустин нафар аз ансор Асъад ибни Зурора – аз асҳоби байъати Ақаба аст, ки ӯ низ соли дуюми ҳиҷрӣ пеш аз ҷанги Бадр вафот кардааст.
Саҳобагон ва пайвандони зиёде дар замони ҳаёти Расули Худо вафот карда, дар гӯристони Бақеъ ба хок супурда шудаанд, вале ривоят шуда, ки он Ҳазрат барои гузоштани мурда танҳо дар панҷ қабр фуруд омадааст:
Пас аз тавсиаи Мадина гӯристони Бақеъ дар миёнаи шаҳр қарор гирифт ва пас аз тавсиаи масҷиди набавӣ дар давраҳои ахир он бо масҷид пайвастааст ва онҳоро роҳрав ва хиёбони борике аз ҳам ҷудо мекунад.
Бақеъ яке аз бузургтарин осори боқимонда ва мероси замони нубувват аст, ки дар назди уммати ислом арзиши динии хоссе дорад ва ҳамин кофист, ки Расули Худо вориди он мешуд ва барои хуфтагони он манзил дуо мекард.
Барои касе, ки вориди Мадина мегардад, аз муҳимтарин мустаҳаббот аст, ки пас аз зиёрати масҷид ва равзаи Расули Худо ба гӯристони Бақеъ равад ва дар ҳаққи хуфтагони он дуо ва талаби истиғфор намояд.
Бақе́ъ — аввалин гӯристони мусулмонон дар қисмати шарқии Мадина, дар канори масҷиди Пайғамбар , ки дар он чун Усмон ибни Аффон , имом Ҳасан, Аббос ибни Абдулмуталлиб, духтарон ва аксари ҳамсарони Пайғамбари акрам ва дигар бузургони садри аввал мадфунанд.
Соли 1333 ҳиҷрӣ ба дастури Суъуд ибни Абдулазиз барои осон шудани убури зоирон дар миёни қабрҳо роҳравҳо ва гузаргоҳҳои сементӣ сохтанд ва дар замони шоҳ Файсал ибни Абдулазиз дарвозаи бузурге бар дари гӯристони Бақеъ насб намуданд.
1994-2010 – мудири шуъбаи ИДМ, мушовир, котиби масъули Комиссияи миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба ЮНЕСКО, мушовири сафорати Ҷумҳурии Тоҷикистон дар Ҳиндустони Вазорати корҳои хориҷии Ҷумҳурии Тоҷикистон;
Аз соли 2010 ба ҳайси дотсенти кафедраи фарҳангшиносӣ, педагогика ва равоншиносӣ, ҳамчунин мудири кафедраи ЮНЕСКО-и Донишгоҳи славянии Русияву Тоҷикистон фаъолият мекунад.
М. Бобоҷонова дорандаи статуси «Дипломат - дараҷаи », Узви Кумитаи сулҳ ва ваҳдати шуъбаи ЮНЕСКО/ЮНИТВИН оид ба гуфтушиниди мутақобилаи фарҳангӣ ва динӣ, Ассотсиатсияи байналмилалии «Занҳо бо таҳсилоти донишгоҳӣ», коршиноси клуби «Евразийское развитие».
Ҳамчунин ӯ барои ҳалли масалаҳои эътирофи мусиқии «Шашмақом» ҳамчун мероси умумиҷаҳонӣ, додани ҷоизаи ЮНЕСКО «Душанбе-шаҳри Сулҳ», таъсис ёфтани кафедраҳои ЮНЕСКО дар Тоҷикистон, гузаронидани «Рӯзи Тоҷикистон дар ЮНЕСКО» ва ғайра саҳми арзандаи худро гузоштааст.
Муаллифи зиёда аз 60 корҳои илмӣ, илмӣ-методӣ оид ба масъалаҳои ҷавонон, муҳоҷирати меҳнатӣ, муносибатҳои байналмилалӣ ва ҳамкориҳо бо ЮНЕСКО, гуфтушуниди дуҷонибаи байнифарҳангиву динӣ мебошад.
Оид ба масоили таърихи қадими Осиёи Марказӣ ва Эрон, осори хаттии адабиёти қадими мардуми эронинажод, сиккаҳои давлатҳои қадима, сангнавиштаҳои форсии миёна ва портӣ, динҳои қадими эронинажодҳо, адабиёти классикии форс-тоҷик ва ғайра зиёда аз сад таълифот ба табъ расондааст.
Табибони халқӣ қоқуро барои табобати илтиҳоби ҷигар, заъфарма, иллати заҳрадон, дарди санги гурдаву масона, диабети қандӣ, бавосир, қабзияти меъдаву рӯда, касалиҳои пӯст, инчунин ба сифати доруи заҳрарон, мушаҳҳӣ , исҳоловар ва пешоброн истифода мебаранд.
Барои ин 1 чумча решаи майдакардаи қоқуро дар як истакон об 20 дақиқа меҷӯшонанд ва баъди хунук шудан полида, рӯзе 2 – 4 маротиба пеш аз хӯрок ¼ истакон менӯшанд.
Солҳои ҳукмронии Муҳаммад Раҳимбий , пешвои қабилаи манғит Муҳаммадраҳимбӣ, ки аввал бо кумаки Нодиршоҳи эронӣ волии Бухоро шуда буд, Абдулфайзхонро бо ду писараш ба қатл расонид ва бо ҳимояти табақаи ашроф ва рӯҳонӣ ба тахти хонии Бухоро нишаста, дар соли 1753 ба силсилаи Манғития асос гузошт.
Мувофиқи яке аз онҳо Манко Капак ном шахс ва хоҳари ӯ хоҳиш ва иродаи падарашон - Офтоб - Интиро ба ҷо оварда, аз кӯли Титикака берун баромаданд, то ки ваҳшиёнро ба роҳи инсонӣ ворид карда, империяи бузурги Инкро бунёд созанд.
асримиёнагӣ, аз умла «Абӯмуслимнома», «Доробнома», «Самаки айёр», «Қиссаи Амир ҳамза», «Замчинома», «Баҳром ва Гуландом», «Саргузашти ҳотами Той», «Чор дарвеш»-ро, ки ба талаботи асосии жанри мазкур ҷавоб дода метавонанд, роман номидан мумкин аст.
Навъҳои Роман дар ҷараёни таърихи пайдоиш, ташаккул ва такомули роман худ аз ҷиҳати мавзъ ва услуби баён беш аз пеш васеъ ва доманадор гардида, паҳлуҳои гуногуни зиндагию фаъолияти омеаи инсониро фаро гирифт.
Вобаста ба ҳамин роман ба навъҳои гуногун тақсим шудааст, ки маъмултаринашон инҳо мебошанд: романи итимоию оилавӣ, романи фалсафӣ, романи таърихӣ, романи таърихию инқилобӣ, романи тарҷумаиҳолӣ, романи асотирӣ, романи моароӣ, романи ҳавӣ ва ғайра.
Роҳи инкишофи ҳаёти инсонӣ, тақдир ва манфиатҳои ӯ дар роман ҳамин тавр тасвир меёбад, ки дар он характерҳо ва пояҳо — давраҳои ҳаёти вай бо рангорангияш ба эътибор гирфта мешавад.
Вазифаи асосии он инкишофи тарбияи ҷисмонӣ ва варзиш дар байни талабагон ва кормандони муассисаҳои таълимии маълумоти касбӣ-техникӣ ҳамчун воситаи муҳимми беҳдошти саломатӣ ва ҷисмонии насли наврас ба шумор мерафт.
Тайёрии ҷисмонии талабагон мувофиқи барномаи тарбияи ҷисмонии талабагони макотиби касбӣ-техникӣ, ки соли 1994 Вазорати меҳнат ва шуғли аҳолии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Кумитаи тарбияи ҷисмонӣ ва варзиши назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ва «Захираҳои меҳнатӣ» тасдиқ кардаанд, ба роҳ монда мешавад.
Дар макотиби таълими касбҳои техникӣ 19 ҳазор нафар ба тарбияи ҷисмонӣ машғул мебошанд; 327 иншооти гуногуни варзиш, аз ҷумла 9 ҳавзи шиноварӣ, 46 толори варзиш, 6 ҷойи тирпаронӣ, 43 майдони баскетбол, 45 майдони волейбол, 37 майдони футбол ва 42 маҷмааи варзишӣ мавҷуд аст.
Дар шӯроҳои ҷумҳуриявӣ ва вилоятии ҷамъияти ихтиёрии варзиши «Захираҳои меҳнатӣ» оид ба бисёр шаклҳои варзиш сексияҳои марказӣ амал мекунанд, ки дар онҳо зиёда аз 350 талаба маҳорати варзишии худро такмил медиҳанд.
Дар сексияҳои варзишӣ Мураббии шоистаи Ҷумҳурии Тоҷикистон Поляков И. И. , Мураббии шоистаи Ҷумҳурии Тоҷикистон, Устоди варзиши ИҶШС Ҳошимов У. Х.
Мураббиёни «Захираҳои меҳнатӣ» 10 нафар Устоди варзиши дараҷаи байналмилалӣ, 45 нафар устоди варзиши ИҶШС ва Ҷумҳурии Тоҷикистон, 85 нафар номзад ба Устоди варзиши ИҶШС ва Ҷумҳурии Тоҷикистонро тарбия кардаанд.
Тарбиягирифтагони бисёр омӯзишгоҳҳои касбӣ-техникӣ соҳиби ҷоиза ва чемпиони ИҶШС ва Аврупо мебошанд: Шабуров М. – чемпиони Аврупо, Ҳалимов У. – , Ниёзов Ф. ва Қурбонов А. гӯштини юнонӣ-румӣ), Рудаков В., Қурбонов Т., Рамазонов А. – ҷоизаи ИҶШС; 18 нафар варзишгари «Захираҳои меҳнатӣ» аъзои дастаи мунтахаби ҷумҳурӣ шуданд.
«Захираҳои меҳнатӣ» ҳар сол мусобиқаи Вазорати меҳнат ва ҳифзи иҷтимоии аҳолии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва мусобиқаи шогирдони макотиби касбҳои техникии Ҷумҳурии Тоҷикистонро баргузор мекунад.
Агар касе ба бештар аз як Худо муътақид бошад, мушрик ва ё аҳли ширк, агар ба як Худо имон дошта ва аз яке аз динҳои дорои китоби осмонӣ, ғайр аз ислом, пайравӣ намояд, аҳли Китоб ва ё кофири китобӣ, агар ба зоҳир мусулмон, вале дар ботин кофир бошад, мунофиқ ва ё аҳли нифоқ, агар пас аз қабули ислом кофир шавад, муртад ва аз дин баргашта ва агар Худо ва офаридгореро куллан қабул надошта бошад, пас, даҳрӣ ва мулҳид аст.
Яке кофирони одӣ мебошанд, ки бо вуҷуди напазируфтани даъвати дини Худо ва ихтиёр кардани куфр бар имон ба ҷараёни пешрафти даъвати дини Худо ва фаъолиятҳои динии пайравони он аз худ чандон ҳассосияте нишон намедиҳанд.
Ин куфру худоношиносии онҳо дар наз­ди Худованд кори зишт ва нобахшуданӣ мебошад ва он, умуман, дар муқобили имон ва ислом меистад, аммо онҳо амалан дар муқобили дини Худо ва пайравони он аксуламал ва зиддияте нишон намедиҳанд.
Гурӯҳи дуюм кофироне мебошанд, ки куфри онҳо бо саркашию ташаддуд, душмании ошкор бо арзишҳои дини Худо ва ҷабҳагирию мухолифат бо пайравони он ҳамроҳ гаштааст.
Инҳо умуман ҷабҳаи куфрро дар муқобили имон ташкил дода, дар таъбироти қуръонӣ кофири муонид ва ё аимма -и куфр номида мешаванд ва дар истилоҳи фиқҳӣ онҳоро кофирони ҳарбӣ мегӯянд.
Бар пояи таълимоти ислом корҳое, ки Аҳли куфр дар ҳаёти дунё анҷом дода ва харҷу сарфе, ки дар он намудаанд, ба монанди боди сардест, ки ба ҳар киштзоре бивазад, онро нобуд месозад.
Сипас, Назокат Ғафурова ба фаъолияти ҳизбӣ даъват гардида солҳои 1944—1957 дар Комитети Душанбегии ҲК ҶШС Тоҷикистон дар вазифаҳои гуногуни ҳизбӣ хидмат кардааст.
Ҳамчунин, дар қатори фаъолияти ҳизбӣ Н. Гафурова таҳсилоташро дар Мактаби олии ҳизбӣ ва Академияи илмҳои ҷомеашиносии КМ КПСС давом дода ба охир расонидааст.
Зери қалами профессор, доктори илмҳои таърих Назокат Ғафурова 22 рисолаву китобҳо доир ба таъриху фаъолияти ҲК ҶШС Тоҷикистон ва зиёда аз 80 мақолаҳои дигар таълиф шудааст.
Дар соли 330 императори Рум Константини Бузург пойтахти империяи Румро ба Византия кӯчонд, ки ба он номи Руми Нав дода шуд, аммо ин ном реша надошт ва дере нагузашта пойтахт Константинопол — шаҳри Константин номида шуд.
Тибқи тафсири дигар, он аз Исломбул бармеояд, ки бо вуҷуди ин, ба мавҷудияти номи зикршудаи Истинполин, ки ба як номи муосир мувофиқат мекунад, ҳатто пеш аз суқути Константинопол аз ҷониби Имперотурии Усмонӣ, дар соли 1453 шубҳа меорад.
Дар шаҳр якчанд донишгоҳҳои давлатӣ, аз ҷумла Донишгоҳи Истамбул, Донишгоҳи техникии Истанбул, Донишгоҳи Мармара ва Донишгоҳи Босфор, инчунин якчанд донишгоҳҳои хусусӣ: Эдитепе, Малтепе, Галатасарай, Фатиҳ ва дигарон мавҷуданд, инчунин Академияи иқтисод ва савдои Истанбул, Мактаби олии техникӣ, Академияи санъати тасвирӣ, Консерваторияи Истанбул ва дигар муассисаҳои таҳсилоти олӣ.
Донишгоҳи Мармара донишгоҳҳои бисёрзабонаи Туркия мебошад, ки дар он дар баъзе факултаҳо таҳсил бо забонҳои англисӣ, олмонӣ, фаронсавӣ ва ғайра гузаронида мешавад.
Сарфи назар аз он, ки шаҳр аз ҷиҳати шумораи аҳолӣ дар ҷаҳон ҷои чорумро ишғол мекунад дар байни агломератсияҳои шаҳрӣ танҳо дар ҷойи 24-ум ва 18-ум мебошад.
То соли 1930, номи расмии эътирофшудаи байналмилалии шаҳр: Константинопол , ки онро Маҷлиси Миллии Туркия эътироф кардааст: имзои ваколатдори он дар доираи шартномаи Лозанна, ки матни он танҳо топономи Константинополро истифода мебарад .
Матнҳои расмии Русияи Аҳдномаи Константинопол дар соли 1724, Шартномаи сулҳи Порис дар соли 1856, Шартномаи сулҳи Сан-Стефано 1878 ва Шартномаи Берлин аз соли 1878 топоними Константинополро истифода бурдаанд, ки баъдан дар Русия қабул карда шуд.
Дар Русияи асримиёнагӣ ва адабиёти дигар Константинополро Сарград ё онстантиновград меномиданд, ки дар забони булғорӣ ва сербӣ дар айни замон ҳамчун рамзи ғайрирасмии шаҳр истифода бурда мешавад.
Шумораи сокинони шаҳр, ки аз ҳафт вилоятҳои шимолӣ ва шарқӣ сарчашма мегиранд, аз аҳолии ин вилоятҳо зиёдтар буд; зиёда аз ним миллион нафар сокинони Истанбул аз вилоятҳои Сивас ва Кастамону мебошанд.
Истанбул дар ҷаҳон аз рӯи паноҳандаи шумораи гурезаҳо дар ҷаҳон ҷои аввалро ишғол мекунад ва шумораи зиёди муҳоҷирони кишварҳои гуногун дар шаҳр зиндагӣ мекунанд .
Ҳодисаҳои асри , аз ҷумла табодули аҳолии юнонӣ-туркӣ дар соли 1923, ҷорӣ кардани андоз ба сарват дар соли 1942 ва куштори Истанбул дар соли 1955, шумораи юнониҳоеро, ки дар Фенер ва Самат сокин шуда буданд, коҳиш додааст.
Мувофиқи тадқиқоти Институти Глобалии Маккинси, то соли 2025 шаҳр дар рӯйхати ММД-и дар ҷаҳон ҷои 14-умро ишғол хоҳад кард ва афзоиши номиналӣ дар айни замон тақрибан 291,5 миллиард долларро ташкил хоҳад дод.
ММД ба ҳар сари аҳолӣ дар Истамбул аз ҳисоби миёнаи миллӣ 70% баландтар аст ва ҳосилнокӣ дар минтақа тақрибан 50% баландтар аст, дар иқтисоди Истанбул асосан маҳсулоти баландсифат истеҳсол мешавад.
Мувофиқи тадқиқоти Институти Глобалии Маккинси, шаҳр то соли 2025 дар рӯйхати ММД-и шаҳрҳои ҷаҳон ҷои 14-умро ишғол хоҳад кард ва афзоиши номиналӣ тақрибан 291,5 миллиард долларро ташкил хоҳад дод.
ММД ба ҳар сари аҳолӣ дар Истанбул аз ҳисоби миёнаи миллӣ 70% баландтар аст ва ҳосилнокӣ дар минтақа тақрибан 50% баландтар аст, дар иқтисоди Истанбул асосан маҳсулоти баландсифат истеҳсол мешавад.
Агар дар соли 2000 ба шаҳр 2,4 миллион сайёҳони хориҷӣ ташриф оварда бошанд, пас дар соли 2012 он аллакай 11,6 миллион нафар буданд, ки он дар байни роҳхатҳои машҳури сайёҳӣ дар ҷаҳон дар ҷои панҷум мебошад.
Иқтисодиёт асосан ба муҳандисӣ, аз ҷумла ба саноати мошинсозӣ, кимиёвӣ, семент, хӯрокворӣ, сабук, полиграфӣ, электротехникӣ, саноати коркарди коғазӣ ва шиша, савдо ва туризм асос ёфтааст.
Пас аз маҷбуран хориҷ кардани аҳолии православӣ аз Туркия дар соли 1923, он ягона шаҳр дар кишвар боқӣ монд, ки дар он аҳолии назарраси юнонӣ сокин буд, аммо як қатор чораҳои табъизомези иқтисодӣ ки аз ҷониби ҳукумати Камолӣ дар солҳои 1930 ва 1940 андешида шуданд, боиси пастравии иқтисодӣ ва харобшавии собиқ як минтақаи пешрафтаи тиҷорат ва фарҳанги юнонӣ Пера шуданд.
Дар нимаи дуюми садаи таъқиби аҳолии юнонӣ ба вуҷуд омадааст, ба нестшавии ҷамоаи таҳҷойии юнонӣ оварда расонд; Бо вуҷуди ин, Истамбул маркази Патриархати Константинопол бо иқоматгоҳи Патриарх дар маҳаллаи Фанар боқӣ мемонад.
Дар даврони ҳукмронии Абдул-Маҷид , даврони Танзимат, дар байни намояндагони табақаҳои олии ҷомеаи имперотурии Усмонӣ, забони фаронсавӣ ва либоси аврупоӣ, ҳамчун мӯди нави либос, паҳн мешавад, ҳаёти сиёсӣ ва сиёсати динӣ то андозае ба озодшавӣ из ниқоби куҳан рӯ меоварад.
Аз апрели соли 2008 то ба имрӯз, дар вилояти Истанбул 39 илчаро дар бар мегирад ё ноҳияҳои мунисипалӣ, ҷузъи агломератсияи шаҳрии Истамбули Бузургтаринро ташкил медиҳанд, ки шумораи аҳолии он -15,029,231 нафарро ташкил медиҳад.
Ба салоҳияти он масъалаҳои буҷаи умумӣ, андозҳо ва пардохтҳо, таъминоти иҷтимоӣ, лоиҳаҳои инфрасохторӣ, сохтмон, нақлиёт, кабудизоркунӣ ва ғайра дохил мешаванд.
Бузургтарин осорхонаҳои шаҳр: Масҷиди кабуд, Масҷиди Сулаймонӣ, Осорхонаи ибодагоҳи София, Осорхонаи бостоншиносии Истанбул, Осорхонаи мусаввараҳо ва ҳайкалтарошӣ, Осорхонаи Қасри Топқапъа, Осорхонаи Мозаика, Осорхонаи санъати туркӣ ва исломӣ, Осорхонаи фарҳанги шарқӣ, Осорхонаи мунисипалӣ, Осорхонаи Долмабахҷе бо бурҷи соат, , Калисои Хора, Осорхонаи Пера дар Бейоғлу, Осорхонаи Сакиб Сабанҷӣ, осорхона-китобхонаи Аҳмад Ҳамдии анпунара, Осорхонаи бегуноҳӣ, ва дигарон.
Шаҳр мавқеи ҷуғрофии хеле мусоид дорад, Истанбул якбора дар ду қисмати ҷаҳон воқеъ аст: Аврупо ва Осиё, дар роҳ аз Баҳри Сиёҳ бабаҳри Мармар ва баъдан ба Баҳри Миёназамин.
Вақте ки ба ҷойи Имперотурии Усмонӣ 29 октябри соли 1923 Ҷумҳурии Туркия эълон карда шуд, Анкара пойтахти давлат эълон карда шуд, пас он чанд сол маркази маъмурияти ҳукумати камолиҳо ба .
Дар моҳи октябри соли 1923, пас аз ғалабаи ҷунбиши миллии турк бо роҳбарии Камол Отатюрк ва таъсиси Ҷумҳурии Туркия, вазифаҳои пойтахти Константинопол ба Анкара гузаштанд, аммо шаҳр нақши маркази тиҷорӣ, саноатӣ ва фарҳангии кишварро нигоҳ дошт.
Дар охири асри - аввали асри ХХ як қатор иморатҳои бузурги динӣ масеҳӣ сохта шуданд, аз ҷумла калисои католикии Калисои Сент-Энтони Падуа ва Калисои Православии Сегонаи Муқаддас дар Пере.
Дастрасӣ ба зиёратгоҳҳои мазҳабии ғайриисломӣ, вақте ки хидмат гузаронида намешавад, дар аксар ҷойҳо ҳамеша ройгон аст ва дар синагогаҳо бояд сабти номи пешакӣ ва пешниҳоди шиноснома талаб карда мешавад.
Ҷунбиши миллии турк бо роҳбарии Мустафо Камол Отатурк бо кумаки назарраси молиявӣ ва низомии ҳукумати болшевикии РСФСР , соли 1922 Константинополро аз қувваҳои низомии Антанта озод кард.
Истанбул мавқеи ҷуғрофии хеле мусоид дорад, шаҳр якбора дар ду қисмати ҷаҳон ҷойгир шудааст: Аврупо ва Осиё, дар роҳи Баҳри Сиёҳ то баҳри Мармар ва баъдан то Баҳри Миёназамин.
Дар давраи Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ Туркия иттифоқчии Олмон буд; пас аз шикасти онҳо дар ҷанг 13 ноябри соли 1918 Константинополро артиши Англия, Фаронса ва Италия ишғол карданд.
24 майи соли 1993 Аҳдномаи дӯстию ҳамкорӣ ва ҳамёрии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Федератсияи Россия, Аҳдномаи ҳамкории Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Федератсияи Россиядар соҳаи ҳарбӣ ва ду созишнома дар бораи мақоми ҳуқуқии қисмҳои низомии Қувваҳои Мусаллаҳ ва қисмҳои марзбонии Федератсияи Россия дар қаламрави Тоҷикистон ба имзо расид.
16 октябри соли 2004 зимни сафари расмии Президенти Федератсияи Россия ба Тоҷикистон заминаҳои боэътимод гузошта шуда, 16 октябр дар ҳузури сарони ду давлат — Эмомалӣ Раҳмон ва Владимир Путин Созишномаҳо дар бораи иштироки Россия дар сохтмони неругоҳҳои барқи обӣ, танзими муҳоҷирати корӣ ва ҳифзи ҳуқуқи шаҳрвандон дар кишварҳои ҳамдигар ва чанд санади байниҳукуматии ҷанбаҳои ҳарбидошта ба имзо расид ва дар низоми муносибатҳои иқтисодии Тоҷикистону Россия марҳилаи нав оғоз гардид.
Бунёд ва мавриди баҳрабардорӣ қарор додани Неругоҳи барқи обии Сангтӯда-1 дар таърихи 31 июли соли 2009 бо иштироки Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон ва он замон Президенти Федератсияи Россия Дмитрий Медведев пурарзиштарин самараи санадҳои моҳи октябри соли 2004 имзошуда ва ҳамон вақт бузургтарин лоиҳаи сармоягузории Россия дар кишварҳои Иттиҳоди Давлатҳои Мустақил ба шумор мерафт.
Сафари расмии Президенти Федератсияи Россия Дмитрий Медведев ба Тоҷикистон 29 августи соли 2008 ва сафари давлатии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон ба Федератсияи Россия , рӯзҳои 21 – 23 октябри соли 2009, барои ба даст овардани мувофиқаҳои нав доир ба иштироки ҷониби Россия дар бунёди як силсила марказҳои фарҳангӣ дар пойтахтҳои ҳамдигар, дар шаҳри Душанбе ба фаъолият шурӯъ намудани филиалҳои Донишгоҳи давлатии Москва ба номи Михаил Ломоносов, Донишкадаи пӯлод ва хӯлаи Моква ва Донишкадаи энергетикии Москва замина гузоштанд.
Дар давоми солҳои 1992-2017 дар заминаҳои қарордодию ҳуқуқии муносибатҳои байнидавлатӣ, байниҳукуматӣ ва байниидоравии Тоҷикистону Россияро зиёда аз 260 санад танзим менамоянд.
Рӯзҳои 24 ва 26 октябри соли 2022 ба ифтихори 30-умин солгарди барқарории равобити дипломатӣ миёни Русия ва Тоҷикистон дар Федератсияи Русия “Рӯзи фарҳанг” баргузор шуд.
Робитаҳои дипломатии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Федератсияи Русия дар марҳилаи навин аз 8 апрели соли 1992 роҳандозӣ шудааст, ки он нахустин солҳои соҳибистиқлолии ду давлати ба ҳам дӯсту бародар мебошад.
Барои 30 сол аст, ҳамкории кишвар имзо зиеда аз 270 ҳуҷҷатҳои як ҳама муҳим соҳаҳо: сиесӣ, ҳарбӣ, ҳарбӣ-техникӣ, иқтисодӣ, туристическую, илмӣ-технологическую, фарҳангӣ-гуманитарную.
Дар солҳои охир Тоҷикистон аз шарики худ чархболҳои Ми-8 ва Ми-24, беш аз 300 мошини зиреҳпӯш (танкҳои Т-72Б1, мошинҳои ҷангии БМП-2, зиреҳпӯш БТР-80, БТР-70 ва БРДМ-2М), тупҳои артиллерияи Д-30, тачхизоти мудофиаи хавой ва алока.
Азбаски Тоҷикистон осебпазиртарин кишвар дар баробари гурӯҳҳои террористӣ боқӣ мемонад, Русия пойгоҳи низомии 201-уми Русияро дар ин ҷумҳурӣ мустақар карда, тавоноии ҷангии худро пайваста афзоиш медиҳад.
Ҳамаи ҷисмҳо, минералҳо, хӯрокворӣ, наботот, доруҳо, аз ҷумла узвҳои ҳайвонот, аз рӯи ранг, бӯй, таъм ва таъсири худ ба организм мувофиқи ҳамин дараҷаҳо ва пояҳо тасниф карда шудаанд.
Агар миқдори ками он ба бадани аҳдос кайфияте зиёду ғолиб нанамояд, миқдори бисёр ва такрори истеъмоли он тағйири каме намояд, аммо ноқису мухтал насозад, дараҷаи аввалӣ гӯянд;
Ба ақидаи бисёре аз уламои тиб чор унсур, ки онҳоро аркон ё асли ҳамаи ҷисмҳо низ меноманд, басит будаанд, яъне бо ғайри зоти худ таркиб наёфтаанд ва ҳангоме, ки аркон бисёр реза-реза мешаванд, аъзои онҳо бо ҳам омехта гардида, ба ҳадде феълу афъол менамоянд, ки сурати ваҳдати кайфияти дигаре, сурати ваҳдонӣ ҳосил мекунанд, ки он мизоҷ аст.
Сабаби пайдоиши бемориҳо, тамоми хусусиятҳои физиологии бадани инсон , норасоиҳо ва дигаргуниҳои иқлимию ҷуғрофӣ дар аснои беморӣ, табиати хӯрок, нӯшокиҳо, доруҳо ва ғайра ҳама вобаста ба мизоҷ дониста мешуд.
Масалан, беморие, ки аз афзоиши мизони гармӣ ва хушкӣ пайдо шудааст, бо доруҳои хунук ва тар, аммо беморие, ки ба сабаби афзудани мизони хунукӣ ва намӣ пайдо шудааст, бо доруи гарму хушк муолиҷа карда мешуд.
Агар мизоҷи бемор гарм ва доруҳое, ки ба ӯ додан зарур аст, низ табиатан гарм бошанд, ба он дору то дараҷаи муайян гиёҳ ё хӯрокҳои табиатан хунук илова карда мешуд ва ғайра.
Ба ибораи тиббӣ гӯем, «чун аҷзои аркон мумосси якдигар шавад, кайфияти мутазодаи баъзе дар баъзе амал кунад ва агар мизоҷ бар манҳаҷи васат дар миёни кайфиёти мутаада воқеъ шавад, чунин мизоҷро мӯътадили ҳақиқӣ хонанд. Чунин мизоҷ вуҷуд надорад, онро фақат ба тариқи фараз тавон ангошт».
Яъне мизоҷи мӯътадил (мизоҷи одами ҷавону солим, ки аз ҳар ҷиҳат – аз ҷиҳати қувва, ҳис, тафаккур, заковат ва ғайра комил бошад) дар табиат вуҷуд надорад ё кам вомехӯрад.
Мизоҷ дар асоси иртибот ва алоқамандии чор унсур, ки ном бурда шуданд, 4 хилт (моддаҳои асосии моеъи дохили бадан – хун, балғам, сафро ва савдо) ва 4 хусусияти иқлимӣ – ҳарорат , бурудат , рутубат ва юбусат кашф ва муқаррар карда шудааст.
Физиологи рус И. П. Павлов нахустин бор хелҳои мизоҷи одамонро аз рӯи навъҳои системаи асаб ҷудо карда, 4 гурӯҳи онро – сангвинӣ , холерӣ , меланхолӣ ва флегматӣ муқаррар ва аз ҷиҳати илмӣ асоснок намуд, ки ин гурӯҳҳо ба назарияи мизоҷ мувофиқат мекунанд ва ҳар яке аз онҳо, чунон ки дар ҷадвал дида мешавад, ба афзалияти ин ё он хилт дар бадан алоқаманд аст.
Дар «Ал-Қонун» гуфта мешавад, ки мизоҷи кӯдакон ва наврасон назар ба калонсолон гармтар ва намноктар, мизоҷи куҳансолон сарду хушк, мизоҷи занон назар ба мизоҷи мардон хунуктар ва намноктар, мизоҷи сокинони мамлакатҳои шимол назар ба мизоҷи шахсоне, ки дар ҷануб истиқомат мекунанд, намноктар аст.
Мизоҷ, сиришт, ниҳод, табиат, хулқ — хусусияти ботинии табиии одам, мувофиқи назарияи тибби қадим ва тибби халқии як қатор мамлакатҳои Шарқ сиришт ва табиати инсон аст, кайфиятест, ки аз омезиши чор унсур – оташ, бод, хок ва об ба ҳам мерасад.
Абдуллоҳ Ансории чаҳордаҳсола ба Балх омад ва минбаъд шаҳру вил-ҳои Хуросону Эронро сайру саёҳат намуда, муддатҳо дар Балх, Нишопур, Тус, Бистом истиқомат кардааст.
Вай соли 1080 бо номи «Замму-л-калом ва аҳлиҳӣ» асаре навишта, таълимоти Ашъариро роҷеъ ба калом танқид кард ва онро бидъату ботил шумурда, бар зидди мӯътазила низ қиём намуд.
Ошноӣ бо Харақонӣ эътиқоди Абдуллоҳ Ансориро дар тасаввуф устувор гардонд ва аз ин ҷиҳат мухолифати ӯ бо аҳли калом ва ҳанафиёну ҳанбалиён шиддат гирифт.