polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Мусиқидонон – Муҳаммади Хуросонӣ, Боқиёи Ноинӣ, Сайфуддини Ғазнавӣ, Абӯлмӯъмин Сафиуддини Гургонӣ , Фурсати Шерозӣ, Туғрои Машҳадӣ аз ин асар мустафид будаанд.
«Куллиёти Кавкабӣ» (с. таълифаш, тах. 1320-1326 ҳиҷрӣ, Бухоро, ба забони тоҷикӣ-форсӣ, настаълиқи хоно, «Куллиёти Дувоздаҳмақом», «Абёти Дувоздаҳмақом») — маҷмӯаи манзуми мусиқӣ, рисолаи манзуми мусиқист), мансуб ба Наҷмуддин Гавҳарии Кавкабии Бухороӣ .
Юсуфи Насрулло бо ҳафтавори « » ҳамкории эҷодӣ дошта, дар он зуд-зуд аз тағйироти навини Тоҷикистон ва рӯйдодҳои фарҳангӣ мақолаву очеркҳо чоп мекунад.
Соли 2009 ба Туркия сафар карда, дар Чаталжа, дар ҳавлии нависандаи машҳур Азиз Несин зиста, доир ба ҳаёту фаъолияти ҳаҷвнигори бузург асаре бо номи «Азиз Несин ва ман»-ро навиштааст.
Гӯшти гӯсфанд ё говро 15–­20-­граммӣ пора карда, ба деги равғани рустанӣ ё чар­буи доғ андохта, бехпиёзи реза, сабзӣ, қаламфури булғории наргисӣ резакарда, помидори тару тозаи поракарда ё қайлаи помидор илова намуда, мезирбонанд.
Барои ин орди навъи якум ё олиро бо элак бехта, ба рӯи ми­зи чӯбин мисли теппача мерезанд, мобайнашро чуқурча карда, ба он намакоби гарм мере­занд, тухм илова намуда, оҳиста-оҳис­та бо орд омехта мекунанд ва хамири сахт мемоланд.
Сипас хамирро болои ҳам чанд таҳ карда, аз он тасмачаҳои паҳниашон 5–6 см мебуранд ва тасмачаҳоро бо­лои ҳам гузошта, хеле борик ба шакли наргисӣ реза мекунанд ва каме мехушконанд.
10–15 дақиқа пеш аз тайёр шудани шӯрбо угроро ба дег андохта, омехта мекунанд ва ба ҷӯш оварда, то тайёр шудани ош меҷӯшонанд ва мегузоранд, ки 8–10 дақиқа хунук шавад.
Аз гӯшти гӯсфанд ё гов, бехпиёз, сабзӣ, кабудӣ ва нахӯд хомшӯрбо тайёр карда, 30 да­қиқа пеш аз пухтанаш ба он картошка андохта, маҳин меҷӯшонанд.
Мурғ ё чӯ­ҷаи тозакардаро ба пораҳо тақсим карда мешӯянд ва дар деги оби хунук гузошта ба ҷӯш меоранду дар оташи паст қариб як соат меҷӯшонанд, кафки дар рӯяш пайдошударо ҳар замон мегиранд.
Баъд ба дег пай дар ҳам бехпиёзи реза, сабзии наргисӣ резакарда, занбӯруғи тару тозаи тозакардаро андохта, дар оташи паст 15–20 дақиқа меҷӯшонанд, Сипас мувофиқи табъ намак ва угрои нимхушк андохта, омехта мекунанд ва адвиёт илова намуда, ҷӯшониданро то пухтан давом медиҳанд.
Устухони иликдори гӯсфанд ё говро шуста ба деги оби хунук меандозанд ва ба ҷӯш оварда, ду соат дар оташи паст меҷӯшонанд, ҳар замон кафки дар рӯи ошг пайдошударо гирифта меистанд.
Ба дег равған андохта метафсонанд, сипас гӯшти майда резакардаро камтар таф дода, пиёзу помидор андохта бирён мекунанд, об андохта аввал нахӯди пешакӣ таркардаро шуста меандозанд, баъди каме пухтан нахӯду сабзӣ андохта, дар оташи паст меҷӯшонанд.
Маҳсулот барои хомшӯрбо: 500 г гӯшт, 150 г бех­пиёз, 150 г сабзӣ, 1 пиёла нахӯд, 300 г картошка, муво­фиқи табъ намаку адвиёт; барои хамирош: якуним пи­ёла орди гандум, 1 дона тухм, об, сеяк қошуқ намак; барои ба оши угро андохтан 1 бандча кабудӣ, 1 пиёла ҷурғот.
Дар Қонуни конститутсионии Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи вазъи ҳуқуқии узви Маҷлиси миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон» аз 6 авгуси соли 2001 ба узви Маҷлиси миллӣ ва вакили Маҷлиси намояндагон ҳуқуқ дода мешавад, ки ба Сарвазир, дигар аъзои Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, Прокурори генералии Тоҷикистон, раиси Бонки миллии Тоҷикистон, раиси Комиссияи марказии интихобот ва раъйпурсии Ҷумҳурии Тоҷикисгон, роҳбарон ва шахсони мансабдори дигари мақомоти ҳокимият ва идораҳои давлатӣ.
иттиҳодияҳои ҷамъиятӣ, инчунин ба роҳбаронн корхонаҳо, муассисаҳо ва ташкилотҳо барои додани тавзеҳоти расмӣ ё баён намудани мавқеашон оид ба масъалаҳое, ки ба
Дархост аз тарафи узви Маҷлиси миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ё гурӯҳи вакилон дар шакли
Маҷлиси миллӣ ва Маҷлисн намояндагон қарор қабул мекунанд (м.13 Қонуни конститутсионии ҶТ «Дар бораи вазъи ҳуқуқии узви Маҷлиси миллӣ ва вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон»).
Англиҳо бо иғво овозаҳои бардурӯғ паҳн намуда, гуноҳи ба нокоми мувоҷеҳ гаштани гуфтушунидро ба дӯши Гандӣ ва Конгресси миллӣ партофтанӣ шуданд.
Моҳи октябри соли 1934 Гандӣ шартан Конгрессро тарк гуфт Ин ба ӯ ёрӣ расонд, ки шуҳраташро дар байни омма ҳамчун шахси ғайриҳизбӣ нигоҳ дорад ва фузунӣ бахшад.
Вай изҳор намуд, ки мубориза баҳри истиқлоли кишвар дар шакли саркашӣ аз иҷрои амру супоришҳои ҳукумат сурат мегирад ва эҳтимол аз чаҳорчӯбаи осоиштаи маъракаи беҳамкорӣ бо ҳукумат барояд.
Бори нахуст дар Африқои Ҷанубӣ Гандӣ дар амал принсипҳои Муқовимати ғайризӯроварӣ «ғайризуроварии ғайриҳамкорӣ» ё «Сатяграха» -ро, ки дар зери таъсири воқеаҳои сиёсии оғози асри Русия ҳосил шудаанд, истифода бурд.
Ба шарофати дар Африқо бомуваффақият гузаронидани якчанд маъракаҳои шаҳрвандони бо ҳукумат ҳамкорӣ надошта, чопи мақолаҳо дар матбуот, махсусан дар маҷаллаи «Индиэн Опиниэн» ба дастгирии ҳаракати миллии ватанаш, номи ӯ дар Ҳинд ҳам вирди забонҳо шуд.
Аввали соли 1915 дар князигарии Раҷкот барои манъи як қатор боҷҳои гумрукӣ, дуюмин соли 1917 баҳри ислоҳоти тарзи мардикоргирӣ ба хориҷа, сеюмин охири соли 1917 аввали соли 1918 дар Биҳор бар зидди истисмори деҳқонони Ҳинд аз ҷониби заминдорони англис ба вуқӯъ пайваст.
Маҳатма Гандӣ – , 2 октябри соли 1869 Порбандар, Гуҷарат — 30 январи соли 1948, Деҳлӣ) — файласуф, ходими сиёсию ҷамъятии ҳиндӣ, яке аз муассисон ва сарварони идеолужии Ҳаракати миллӣ-озодихоҳии Ҳиндустон аз зулми Бритониёи Кабир.
Силсилаи очеркҳояш дар рӯзномаҳои «Ҷумҳурият», «Омӯзгор», «Адабиёт ва санъат» пайваста чоп мешаванд, ки «Тавоно бувад, ҳар ки доно бувад», «Ёдгори зиндагии некмард», «Давлатқадаме, ки қадамаш нек бувад» ва ғ.
Фармондеҳи баталион , сардори шуъбаи фаврии Раёсати Қӯшунҳои хушкигард , муовини аввали Фармондеҳи Қӯшунҳои хушкигарди Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон .
Аз соли 2014 сардори Раёсати хадамоти қӯшун ва бехатарии хидмати ҳарбии Ситоди генералии Қувваҳои Мусаллаҳ ва муовини Вазири мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон.
Исми Абдуҳалим Назарзода бори аввал дар баҳори соли 1992, вақте матраҳ шуд, ки дар баробари ду майдони Шаҳидону Озодӣ гурӯҳе аз ҷавонон дар майдони назди ҳайкали Садриддин Айнӣ дар маҳаллаи «Садбарг»-и пойтахт «митинги ҷавонони Душанбе»-ро ба роҳ андохтанд.
Дар давраи Шӯравӣ Абдуҳалим Назарзода ду сол дар корхонаи нассоҷӣ ва баъди адои хидмати ҳарбӣ ду соли дигар дар «Курортстрой» кор карда, аз соли 1986 мудири анбори «Межоблагропром» будааст.
Назарзода Абдуҳалим Мирзо (маъруф ба Ҳоҷӣ Ҳалим; 1 январи 1964, ноҳияи Ленин, ҶШС Тоҷикистон — 16 сентябри 2015, дараи Ромит, ноҳияи Ваҳдат, Тоҷикистон) — генерал-майори Қувваҳои Мусаллаҳи Тоҷикистон, муовини Вазири мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон .
Баъди пирӯзии майдони Шаҳидон Абдуҳалим Назарзода дар қатори онҳое, ки дар пирӯзии аҳли ин майдон саҳм доштанд, сафари Ҳаҷ кард ва аз он ба баъд бо номи «Ҳоҷӣ Ҳалим» маъруф шуд.
Масалан, дар рӯзи ҳафтуми таваллуди кӯдак аз хонаводагиҳое, ки дар он пирони кордида маскан доштанд, порчаҳои хурди матоъ ҷамъоварӣ намуда ва бо нияти нек (ки дар оянда умри тӯлонӣ ва дорои фарзандон ва наберагони зиёд шавад) аз он порчаҳо пироҳани хурд дӯхта, ба тани кӯдак то баромадани чилрӯзагӣ мепӯшонданд.
Дар маросими тӯй бо орзуи зиндагии босаодат, дифоъ аз суқи чашм ва атои фарзандон, аз ду ҷониби чодар порчаҳои варақӣ дӯхта мешавад ва ба остонаи дар пойандози қуроқӣ ба шакли гирдача ва чаҳоркунҷа меандохтанд.
Борҳо ба Тоҷикистон сафар карда, баъди бозгашт оид ба соҳаҳои гуногуни рӯзгори мардуми мо, вохӯриҳояш ба адибону олимон як силсила мақолаву очерку гузориш навишта, пешкаши хонандагони белорус намудааст.
Профессори Донишкадаи рӯзноманигорикаи Донишгоҳи давлатии миллии Белорус, узви Раёсати Иттиҳодияи нависандаони Белорус, раиси Ҷамъияти дӯстии «Белорус – Тоҷикистон», аз соли 2010 узви ифтихории Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон.
Бисёр очеркҳояш, аз қабили «Тоҷикистонро чӣ сон шинохтам ман», китобҳояш «Афсонаи бобои Алес» ва «Чӣ хел Светланаи якумхон фиреб хӯрд» дар тарҷумаи Истад Қосимзода ба забони тоҷикӣ ба табъ расидаанд.
Фарқи асосии хориҷия ва дигар фирқаҳои аз он пайдошуда аз абозия дар он зоҳир мегардид, ки абозиён фарди гуноҳи кабира содиркардаро кофир мехонданд, зеро мувофиқи таълимоти онҳо итоат ҳам имон аст ва ҳам дин.
Абозиён мавқеи мӯътадилонаро интихоб карда, касеро мушрик мешумориданд, ки худоро қабул надошта бошад, ё ваҷҳе аз вуҷӯҳи тавҳидро инкор ва ё ҳарфе аз ҳуруфи каломи Аллоҳро мункир шавад, ҳалоли мансухро ҳаром ва ҳароми мансухро ҳалол эълон кунад.
Абозия қувваи илму имонро иктисобӣ намедонад, онҳо ба фикри абозиён нуре мебошанд, ки ба қалби муъмин метобанд, ӯро аз дунё дур сохта, барои марг ва зиндагии абадии бозпасин омода месозад.
Бо мурури замон пайравони абозия ба аҳли суннат ва ҷамоат наздик шуданд ва абозиёни Либиёву Тунис тафовути андаке бо тасаннун доштанд, вале абозиёни Алҷазоир ва Уммон роҳуравиши қаблии худро идома доданд.
Муаррихони маъруфи абозия ба мисли Барродӣ дар «Ҷавоҳир-ул-мунтақот» ва Шамоқӣ дар «Китоб-ус-садр» таърихи пайдоиши абозия ро ба замони хилофати Усмон расонидаанд ва абозияро қадимтарин фирқае эълон намудаанд, ки гӯё қабл аз хавориҷ пайдо шуда бошад.
Баъди шикаст хӯрданашон дар муҳорибаи Алқуро, абозиён ба ду гурӯҳ ҷудо шуда, гурӯҳе аз он дар Басра дар атрофи Нофеъ ибни Азрақии Ҳанзалӣ ва Абдуллоҳ ибни Саффори Саъдӣ ва гурӯҳи дуюм ба Уммон дар гирди Наҷда ибни Ҳомун ва Абуфудайк муттаҳид шуданд.
Абозия пайравони худро аҳли ҳақ ё худ асҳоби даъват ва мазҳаби худро «мазҳаб-ул-муҳаққиқа» медонист ва иддао дошт, ки аз тамоми фирқаҳои исломӣ ягона фирқаи наҷотёфта мебошад.
«Гиря» аз ҷиҳати алҳон ва сохти пардавиаш ба шуъбаи дуввуми мақоми «Сегоҳ»-и «Шашмақом» рост омада, чун мавзӯи алоҳида ба таркиби он дохил шудааст ва дар таркиби шуъбаи дуввуми «Сегоҳ»-у дар амалияи иҷроии мақомҳо бо номҳои «Гиря» ва «Савти Гиря» амал дорад.
«Гиря» дар таълифоти мусиқии назарии асрҳои 12-17 ба ҳайси шоха ва гӯшаи савтиву овозӣ дар таркиби мақомҳо ёдрас нашудааст, аммо эҷодкорон дар робита ба ин ё он муносибат таснифоте дар ин лаҳн сохтаанд.
Урватуллои Тоир ғайр аз масъалаҳои умумии [[адабиётшино, ба таҳқиқи соҳаҳои камомӯхташудаи илми адабиётшиносӣ чун арӯз, қофия ва бадеъ тадқиқоти судманд анҷом додааст.
Инчунин, дар ҳамин замина матни чанд асари гаронбаҳои адабиётшиносии форсу тоҷик, аз қабили «Чаҳор мақола» - и Низомии Арӯзии Самарқандӣ , «Ал-мӯъҷам-и Шамси Қайси Розӣ» , «Меъёр-ул-ашъор» - и Насируддини Тӯсӣ , «Фунун ва саноеи адабӣ» - и Ваҳидиёни Комёр , «Бадоеъ-ул-афкор» - и Ҳусайн Воизи Кошифӣ , «Рисолаи рубоӣ» - и Мулло Саъдуллоҳ ва ғайраро бо таҳқиқ ва шарҳу тавзеҳ, таҳияву нашр кардааст.
Ҳамзамон барои донишгоҳҳои олӣ («Назмшиносӣ», ҳамроҳи профессор Худоӣ Шарифов; «Таърихи адабиёти тоҷик» Ҷ. 1, 2010, ҳамроҳи дотсент Солеҳов М.) ва мактабҳои миёна чанд китоби дарсӣ ва дастурҳои таълимӣ барои синфҳои 5-11, Д., 2006 , «Адабиёти тоҷик» барои синфи 7., Д., 2008 , «Адабиёти тоҷик» барои синфи 10.
Миқдори мақолаҳои илмию тадқиқотӣ ва методиаш, ки дар «Энсиклопедияи советии тоҷик» , «Энсиклопедияи адабиёт ва санъати тоҷик» , «Энсиклопедияи олимони Донишгоҳи миллии Тоҷикистон, «Донишномаи Рӯдакӣ » , «Энсиклопедияи миллии тоҷик», , маҷмуаҳои дастҷамъӣ ва маҷаллаву ҳафтаномаҳо ба табъ расидаанд, аз 919 адад бештар аст.
Фаъолияти меҳнатияш ба ҳайси дар рӯзномаи «Маориф ва маданият» оғоз гардида, баъд ба Сарредаксияи илмии Энсиклопедияи советии тоҷик гузашта, ба ҳайси муҳаррири калони илмӣ ва мудири редаксияи «Луғатнома ва нашри луғатҳои дузабона» то соли 1990 фаъолият кардааст.
Бар хилофи ҷанг, ки дар он сарбозони мусаллаҳи муташаккил бо ҳамдигар меҷанганд, маҳви нажод куштори якҷонибае мебошад, ки дар он давлат ё неруҳои дигар ба мақсади муайян қисми зиёди ҷамъият ё гурӯҳҳои миллӣ, халқият ё мазҳаберо нобуд месозад.
Наслкушӣ ҳамчунин баъзан дар мавридҳое истифода мешавад, ки шомили унсурҳои қатли ом ё қавмкушӣ мебошанд, яъне, ҳарчанд мақсад нобудсозии як гурӯҳ нест, вале аз байн рафтани ин гурӯҳ ҳамчун умумияти дорои вижагиҳои фарҳангӣ барои истилогар матлуб аст.
Агар мақсад берун рондани аҳолӣ аз сарзамини он бошад, истилоҳи «поксозии нажодӣ» истифода мешавад, вале агар таъқиби аҳолӣ ангезаи сиёсӣ дошта бошад, мафҳуми «куштори сиёсӣ» ба кор бурда мешавад.
Истилоҳи наслкуширо бори нахуст соли 1944 ҳуқуқшиноси яҳудитабори лаҳистонӣ Рафаэл Лемкин барои ифодаи сиёсати нобудсозии яҳудиёни аврупоӣ пешниҳод намуд.
Бо ибтикор ва кӯшишҳои пайвастаи Р. Лемкин 9 декабри 1948 СММ «Муоҳида доир ба пешгирии ҷинояти наслкушӣва ҷазо барои он»-ро ба тасвиб расонд, ки дар он наслкушӣ ҷинояти вазнин ва халалдоркунандаи меъёрҳои ҳуқуқи байналмилалӣ арзёбӣ гардид.
Мувофиқи моддаи 398 КҶ кирдорҳое наслкушӣ эътироф мешаванд, ки ба пурра ё қисман маҳв сохтани гурӯҳи миллӣ, этникӣ, нажодӣ ё динӣ бо роҳи пурра ё қисман нобуд кардани онҳо, зӯроварона монеъ шудан ба таваллуди кӯдак равона гардидаанд, ё аз гурӯҳ аз ҷумлаи ин гурӯҳҳо ба гурӯҳи дигаре доданн кӯдакон, расониданн зарари вазнин ба саломатии онҳо ё фароҳам овардани чунин шароити зиндагие, ки ба талафи ҷисмонни аъзои ин гурӯҳ нигаронида шудаанд.
Дар Саммити ҷаҳонии соли 2005 давлату ҳукуматҳо вазифадор карда шуданд, ки аҳолии худро аз наслкушӣ, ҷиноятҳои низомӣ, поксозии нажодӣ ва ҷиноятҳои зидди инсоният ҳифз намоянд.
Таъкид гардид, ки агар ин ва ё он давлат воқеан имкони ҳифзи аҳолии худро аз ҷиноятҳои номбурда надошта бошад, ҷомеаи байналмилалӣ ба воситаи Шӯрои Амният ва мутобиқи Ойинномаи СММ тадбирҳои дастаҷамъӣ андешида метавонад.
Оқибатҳои ҳаракатҳои ҷинояткоронае, ки наслкуширо ташкил медиҳанд, аз куштани аъзои гурӯҳи номбурда, расонидани зарари вазнин ба саломатии онҳо, маҳрум намудани волидон аз имконияти тарбияи кӯдакон, фароҳам овардани шароити зиндагие, ки ба нобудкунии ҷнсмонии аъзои ин гурӯҳ нигаронида шудааст, иборат мебошад.
Наслкушӣ , геносид — ҳаргуна иқдом ва мубодарат ба нобудӣ ва ҳазфи физикии бахш ё куллияти гурӯҳе нижодӣ, қавмӣ, миллӣ, мазҳабӣ ва ё идюлужикӣ аст.
Агар дар ибтидо мардуми ориёӣ дар либосҳояшон танҳо нишони салибро истифода мебурда бошанд, бо гузашти айём ин нақш такмил ёфта, нақшҳои нав аз қабили давра, ифодакунандаи офтоб рамзи рӯшноию гармӣ, гулҳои ҳамешасабз - ифодаи садоқату эҳтиром ба сарзамини хеш ва монанди инҳо пайдо гардиданд.
Воқеан нақши чакан дар сӯзаниҳои Самарқанду Бухоро, Истаравшан, Дарвозу Ванҷу Вахёву Ғарм, дар нақшҳои лаби остину лаби домони тоҷикони Шуғнону Рӯшон низ акс ёфтаанд.
Чеварони кӯлобӣ ҳунари гулдӯзӣ ва чакандӯзиашонро асосан дар куртаю почаи чаканӣ, рӯймоли миён, тоқии чакан, бардеворӣ, рӯкӯрпагӣ, рӯгаҳворагӣ, таксарӣ, парда, салла хуб нишон додаанд.
29 ноябри соли 2018 дар ҷаласаи солонаи Кумитаи ҳифзи мероси фарҳангии ғайримоддии ЮНЕСКО – Идораи илму фарҳанги Созмони Милали Муттаҳид, ки дар Маврикий баргузор гардид, чакан ба Феҳристи мероси фарҳангии ғайримоддии башарият шомил карда шуд.
Чакан як навъи гулдӯзии маъмул дар Тоҷикистон буда, он дар сомонаи ЮНЕСКО чунин муаррифӣ карда шудааст: «чакан як навъи гулдӯзии миллӣ дар матоъҳои пахтагӣ ва абрешимӣ аст, ки бештар дар байни занону духтарони тоҷик ривоҷ ёфтааст. Дар вилояти Хатлони Тоҷикистон чакан як ҷузъи муҳими либоси арӯсу домод ба шумор меравад. Дар инҷо домодҳо тоқии худро бо гулдӯзиҳои чакан оро медиҳанд ва занону духтарон дар рӯзҳои тӯй ва иду маросим куртаву поҷомаи чакан ба тан мекунанд».
Иброҳими Мавасилӣ чанд муддат дар Мосул зиндагӣ карда, аз устодони мусиқии ниёконаш сознавозӣ, овозхониро омӯхта, дар барбатнавозӣ беназири замон шуд ва тахаллуси «Мавасилӣ»-ро устодонаш ба ӯ додаанд.
Бо кӯшиши ӯ Фарҳангистони ҳунари Бағдод таъсис ёфта ва он тақлиду бардошт аз Фарҳангистони Гунди Шопури Сосониён буда, ба он бештар мусиқидонони эронитабор сафарбар шуданд.
Иброҳими Мавасилӣ дар ҳунари иҷроӣ бештар муътакиди сабки қадимӣ буда, дар фаъолияти эҷодию иҷроии мактаби Бағдод ин ра-вияро таълим медод ва ҷорӣ намуд.
Гурӯҳи ромишгарон хилофи ин сабк буданд , лек равияи Иброҳими Мавасилӣ ва пайравонаш такя бар суннатҳои иҷроии эрониён асос ёфта, дар таҳқиқи мусиқии назарӣ бисёр хулосаҳояшро дар заминаи анъаноти мусиқии бостонӣ натиҷагирӣ кардааст.
Мактаб, сабки эҷодию иҷроӣ, таҳқиқии Иброҳими Мавасилӣ, ки заминаи устувор дошт, навобаста аз зиддияти дигар гурӯҳҳои ҳунарӣ дар Бағдод ва берун эътибори шоис-тае дар ҳаёти мадании хилофати Аббосиён касб кард.
Мактаби Иброҳими Мавасилӣро писараш Исҳоқи Мавасилӣ бо тозакориҳои эҷодию иҷроӣ, таҳқиқӣ идома дода, дар мактаби илмию амалии мусиқии Бағдод ва берун аз он як равияи асосан устуворро рӯи саҳна овард.
Ӯ дар тарбияи сулолаи ромишгарони касбӣ , раққосаҳо саҳми зиёд дошта, бисёр ҳунарварон дар созу овоз берун аз ҳавзаи ҳунарии Бағдод сабки макаби ӯро идома додаанд.
Иброҳими Мавасилӣ чун мусанниф мероси гаронқадре боқӣ монда, зиёда аз 900 суруду оҳанг эҷод намуда, китобе бо номи «Китоб-ул-мухтор-ул-оғонӣ» нигоштааст.
Ҳикояву очеркҳои Маъруф Бобоҷон ҳанӯз аз солҳои донишҷӯй буданаш дар рӯзномаю маҷаллаҳои ҷумҳуриявӣ, аз ҷумла, дар маҷаллаи «Садои Шарқ», чоп шудаанд.
Муаллифи маҷмӯаи қиссаву ҳикояҳои «Хишти аввал» , «Шаби охирин» , «Ҷуфти кабӯтар» , «Асири ҳафтум» , «Бист дақиқаи интизорӣ» , «Боғи умед» , «Муҳаммад» , «Бандии ихтиёрӣ» , «Тавба» , романи «Умеди вопасин» , маҷмӯаи очеркҳои «Ҳодӣ Кенҷаев» , «Фарзанди замин» , «Имрӯзу фардои деҳот» , «Зиёрати Байтулмуқаддас» ва ғ.
Ҳемингуэй, қиссаи П.Лукнитский «Босмачиҳо дар Осиё» , романи нависандаи кубоӣ К.Ловейра «Генералҳо ва духтурҳо» , маҷмӯаи ҳикоёти адиби туркман Н.Сарихонов «Шукур-бахшӣ», К.Солиҳов «Аз пайи ҷи-ай» ва ғ.
Дар мавзӯи «Инъикоси масоили иҷтимоии бонувон дар матбуот. Таҳқиқу таҳлили сотсиологии воситаҳои ахбори оммаи Тоҷикистон» бомуваффақият рисолаи номзадӣ дифоъ кардааст.
Аз моҳи январи соли 2004 мухбири махсуси маҷаллаҳои «Фирӯза» ва «Гуфтугӯ», маҷаллаи “Насонал” дар Федератсияи Русия, ҳамзамон, мушовири Ассотсиатсияи байналхалқии бонувон « /МЫ - Диалог женщин», мухбири махсуси ҳафтвори “Москвичка” устоди Донишгоҳи давлатии Москва ба номи М.В.
Инчунин ӯ ҳаммуаллифи китоби дарсии забони тоҷикӣ барои макотиби олии ИДМ (бо олими эроншинос В.Б. Иванов ва дотсенти МГИМО Е.В.Семенова с. 2009) ва дастури таълимии - Х.
Москва,2015., ду монография «Образ женщины в современной таджикской журналистике. Опыт социологического исследования прессы Таджикистана», Душанбе, Шарки Озод, 2006, ва «Женщины Таджикистана: социальный статус», Москва, Издательский дом «Дело» РАНХ И ГС, 2012 аст.
20 марти соли 1950 дар маҷписи умумии колхозчиён бо иштироки 1921 намоянда лоиҳаи бинои Қасри маданият, ки онро меъморон Ҳикмат Абдуллоевич Юлдошев ва Иван Линде тайёр карда буданд, муҳокима гардид.
Дар бобати Қасри Арбоб китоби «Арбобнома»-и Маҳкамҷон Самеъбоев сарчашмаи боэътимод аст, зеро ки худи муаллиф солҳои зиёд дар ин хоҷагӣ чун муҳандиси сохтмон фаъолият бурдааст.
Мувофиқи навиштаи муаллиф ҷойи сохтмони қасрро худи С.Ўрунхоҷаев интихоб карда будааст: ин теппаи Арбоб буд ва аз ин баландӣ тамоми ҳудуди хоҷагӣ ба чашм намоён мегашт.
Усто Ширин Муродов, Мирумар Асадов, Иван Семёнов, Валентин Раглис, Макс Плоткин, Абдулло Ҷалолов, Абдуқаҳҳор Холматов, Абдувалӣ Ғаниев, Лев Дорн, Сергей Захаров дар минтақаҳои кори худ пешсаф буданд.
Чунончӣ, муҳандис Виктор Павлович Мочалов, рассом Сергей Ефимович Захаров бо оилааш, сардори бригадаи барқчиён Валентин Риглис, механик Иван Титов, сардори бригадаи монтажчиён Лев Дорн, устои қандилсоз Макс Плоткин, қумпардозгар Иван Семёнов ва дигарон саҳми арзандаи хешро гузошта буданд.
Рӯзномаҳои «Коммунист Таджикистана» ва «Тоҷикистони советӣ» ба муносибати бозгушоии Кохи фарҳангии колхози «Москва» мақолаҳои муфассалтар чоп карда, аксҳо гуногунеро низ дар ихтиёри хонадагон қарор доданд.
Дар доираҳои ҳукуматӣ аз он ки номи меъмори ин Кохи бузург - Ҳикмат Абдуллоевич Юлдошев бояд ба дасти фаромӯшӣ супурда шавад ва ба ҷои номи ӯ бояд «хидмати арзандаи Нахуствазир» бештар мавриди таваҷҷуҳ қарор бигирад ва дар ояндаи на чандон дур масъалаи ба Ҷоизаи Давлатии Иттиҳоди Ҷамоҳири Шӯравии Сотсиалистӣ пешниҳод кардани сохтмони Кохи Арбоб ва нақши асосии Нахуствазир дар ин самт сухан рафт.
Нахуст, як сол пеш аз ин воқеа Бобоҷон Ғафуров аз вазифаи Котиби якуми КМ ҲК Тоҷикистон истеъфо дода, ба кори дигар - Раиси Пажӯҳишгоҳи ховаршиносии Фарҳангистони улуми Иттиҳоди Шӯравӣ гузашта буд ва дигар аз Ҳ.
Санъати меъморӣ, ҳайкалтарошӣ, рассомӣ, наққошӣ ва кандакорӣ ҳанӯз аз замонҳои қадим дар байни тоҷикон хеле дар ривоҷ буда, осори онҳо дар таърихи маданияти мо ҷои махсусро ишғол мекунад.
Қалъаҳои шаҳрҳои Хуҷанду Ҳисор, Мақбараи Исмоили Сомонӣ дар Бухоро, нақшу нигори Панҷакенти қадима, Шаҳристони асримиёнагӣ, мақбараи Шайх Муслиҳиддин дар Хуҷанд, Ҳазрати Шоҳ дар Исфара, мадрасаҳою масоҷид дар минтақаҳои мухталифи Тоҷикистони соҳибистиқпол, ки аз гузашта мерос мондаанд, намунаи барҷастаи ин маданият ба ҳисоб меравад.
Дар қатори иншоотҳои пурмуҳташами меъмории асри бисти тоҷик қасри маданияти хоҷагии ҷамоавии ба номи ду карат Қаҳрамони Меҳнати Сотсиалистӣ Саидхоҷа Урунхоҷаевро ном мегиранд.
Ҳамсараш - Софья Саъдинисо Ҳафизовна Ҳакимова дар докторантураи Фарҳангистони улуми тиббии Иттиҳоди Шӯравӣ дар остонаи дифои рисолаи илмӣ буд ва 2.06.1957 дар зоишгоҳи 4 Маскав духтарчаи дӯстрӯе дунё овард, ки номашро «Дилбар» гузоштанд.
Ин қаср аз номи теппае, ки дар он бунёд ёфтааст Қасри фарҳанги Арбоб ном гирифтааст ва боҳашамату санъати хосаи меъморию тасвирӣ шуҳраташ аз ҳудудҳои ҷумҳурӣ берун рафт.
Номи қаср бо шарофати дар он баргузор гардидани Иҷпосияи таърихии Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон вирди забонҳо гашта, имрӯз аз ҳарвақта бештар таваҷҷуҳи халқро сазовор гаштааст.
Рӯзе раис Саидхоҷа Урунхоҷаев ҳангоми аз як минтақа ба дигар минтақа гузаштан ба воситаи теппаи Арбоб меравад ва ин ҳангом ба майнаи ӯ фикри дар ин ҷо сохтани клуб ва идора пайдо мешавад.
Барои дидаву дониста додани гувоҳии бардурӯғ ё саркашӣ аз додани гувоҳӣ ҳангоми таҳқиқи ибтидоӣ, тафтиши пешакӣ ё дар суд, гувоҳ ба ҷавобгарии ҷиноятӣ кашида мешавад.
Агар барои саркашӣ аз додани гувоҳӣ нисбат ба гувоҳ ҷазои нисбатан сабук (корҳои ҳатмӣ ба муҳлати аз 120 то 180 соат ё ҷарима ба андозаи то 500 нишондиҳанда барои ҳисобҳо) пешбинӣ шуда бошад, пас, барои дидаву дониста додани гувоҳии бардурӯғ ҷазои маҳрумӣ аз озодӣ муқаррар шудааст.
Вале агар гувоҳ дар ҷараёни таҳқиқи ибтидоӣ, тафтиши пешакӣ ё мурофиаи судӣ то баровардани ҳукм ё ҳалномаи суд дар хусуси бардурӯғ будани баёноти додааш ихтиёрӣ арз намояд, аз ҷавобгарии ҷиноятӣ озод карда мешавад.
То оғози пурсиши гувоҳ дар суд раисикунандаи маҷлиси суд шахсияти ӯро муайян намуда, ҳуқуқ ва уҳдадориҳояшро мефаҳмонад ва дар хусуси пешбинӣ шудани ҷавобгарии ҷиноятӣ барои саркашӣ аз додани нишондод ё дидаву дониста додани гувоҳии бардурӯғ огоҳ сохта, забонхатти ӯро дар ин хусус мегирад.
Дар рафти таҳқиқ ё тафтиши пешакӣ таҳқиқгар ё муфаттиш дар протоколи пурсиши гувоҳ ҳуқуқ ва уҳдадориҳояшро фаҳмонда, ӯро дар хусуси пешбинӣ шудани ҷавобгарии ҷиноятӣ барои саркашӣ аз додани нишондод ё дидаву дониста додани гувоҳии бардурӯғ огоҳ месозад ва имзояшро дар ҳамин протокол мегирад.
Гувоҳи ба синни шонздаҳ нарасидаро таҳқиқгар, муфаттиш ё суд барои дуруст ва саҳеҳ иброз доштани ҳамаи он маълумоте, ки вобаста ба парванда барояш маълум аст, даъват менамояд, вале ӯ барои саркашӣ аз додани нишондод ё дидаву дониста додани гувоҳии бардурӯғ огоҳ карда намешавад, зеро субъекти ҷавобгарии ҷиноятӣ барои ин ҷиноятҳо аз синни шонздаҳсолагӣ муқаррар шудааст.
Гувоҳии бардурӯғ — дар ҳуқуқи мурофиавӣ, пешбинӣ гардидани ҷавобгарии ҷиноятӣ барои аз ҷониби гувоҳ дидаву дониста додани нишондоди бардурӯғ ё саркашӣ аз додани нишондод.
Ба аломатҳои асосии камхунӣ доҳил мешавнд: беҳолӣ, сустшавии ҳолатноки, баландшавии бемадорӣ, нороҳати, хоболудшавӣ бе сабаб; дарди сар, садо дар гӯшҳо, сарчархзанӣ, кӯтоҳшавии нафаскашӣ бо таҷрибаи ками ҷисмонӣ ё дар ҳолати оромӣ, вайроншавии трофикаи мӯйҳо, пӯст, ноҳунҳо, дард дар мавқеи дил, бо монанди стенокардия, аз хушравӣ, сустӣ дар мушакҳо.
Дар соли 2003 милодӣ, ӯ бо ҳамкорӣ бо Орт Ишпйгилман бар рӯй зиндагиномае аз ҳунарманди тарроҳи картӯн, Ҷак Кӯл кор кард ки ҳосили он китобӣ шуд бо номи Ҷак Кӯл ва марди пластикӣ: фурмҳо маҳдӯдиятатро шакли доданд.
Ӯ дар гуфтугӯӣ дарбора раванди офарӣниши ҷилди китоб баён карда аст, ки пас аз хондани дақиқи китоб бо нависандаи он тамос мегирад, ки ҳарфи ниҳоиро мезанад, бинобарин ӣн як нуқтаи шурӯ мантиқӣ аст.
Дар Варзоб ягондеҳқони серфарзанд табақ ё ғирболро пур аз гандум карда ба болои хирвори ғалла мепошид, сипас бо курчак гирду атрофи тӯпи ғалларо ҳамвору баробар карда, ё худ «камари чоштро баста», дуо мехонд.
Дар Кӯлоб ва баъзе деҳоти Рашт дар паҳлӯи чошти хирман кордеро, теғааш ба самти қибла мегузоштанд, то ки он аз чашми бад ва таъсири манфии махлуқоти зиёнрасон муҳофизат намояд.