polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Абдурраззоқи Лоҳиҷӣ муътақид аст, ки шахси пайғамбар аз тариқи хаёл бо олами офоқӣ иттисол пайдо мекунад, аммо бархе аз ҳукамо бо ақли фаъол бо олами ғайб иттисол пайдо намуда, ҳақоиқро мушоҳида менамоянд.
Абдурраззоқи Лоҳиҷӣ дар «Гавҳари мурод» қайд кардааст, ки ин ишкол дар сурате ба суханони Форобӣ ворид мешавад, ки хаёл аз итоати ақл берун равад, вале дар мавриди пайғамбарон чунин нахоҳад буд ва хаёли пайғамбарон мутеи ақли онҳост.
Яке аз масъалаҳои муҳимме, ки дар «Гавҳари мурод» мавриди баррасӣ қарор гирифтааст, олами мисол буда, суннати он то ба ҳикмати зардуштӣ мерасад ва Шиҳобуддини Суҳравардӣ онро дар ҳикмати исломӣ эҳё намуда буд.
Абдурраззоқи Лоҳиҷӣ дар «Гавҳари мурод» ба собиқаи ин масъала дахл карда, ёдовар мешавад, ки дар мулки Аҷам ниёгони мо, ба мисли Кайхусрав ва дигар намояндагони ҳикмати хусравонӣ, қоил ба вуҷуди олами мисол буданд.
Дар муқаддимаи «Гавҳари мурод» мақсади таълифи китоб чунин баён шудааст: «Ҳар гоҳ гарду ғубор нишаст ва ҳаво соф шуд, он чӣ диданист, инсон мушоҳида мекунад. Вуҷуди мумкинот дар олами анфусӣ ҳамон гарду ғуборест, ки дар натиҷаи офариниш бархоста ва фазои андешаи инсонро барои дарки ҳақиқати азалӣ ғуборолуд кардааст. То ин гарду ғубор нанишинад, ғайри гард дида нахоҳад шуд».
«Гавҳари мурод» шомили як силсила масоили дигари фалсафию ирфонӣ, аз қабили асолати моҳият ва вуҷуд, сайри чаҳоргонаи сулуки суфиён, зоту сифоти Ҳақ ва дигар масъалаҳои марбут ба онҳо низ мебошад.
Дар 10 ҳафтаи аввали худ зиёда аз 100 000 чипта фурӯхта, зиёда аз 100 намоишро иҷро кард; он рекорди хазинаро шикаста, дар таърихи Мексика яке аз муваффақтарин намоишномаҳои театрӣ гардид.
Пас аз анҷоми намоишномаи , продюсер Алекс Гоу ӯро даъват кард, ки ба ҳайати ҳунармандони мусиқии " " ҳамроҳ шавад, ки дар он ҷо нақши асосии Марияро бозид ва ба Мексика сафар кунад.
Ба ғайр аз ин ҷазираҳои Рюкю ва якчанд гуруҳи ҷазираҳо дар уқёнус, ки ҷануб ва ҷанубу-шарқи архипелаг ҷойгиранд, низ ба Ҷопон таалуқ доранд.
Девон ва ашъори парокандаи ӯро муҳаққиқи покистонӣ Ғулом Раббонӣ ҷамъ оварда, ба шакли маҷмӯаи мукаммале (1200 ғазал, қитъаҳо, як мухаммас, як тарҷеъбанд ва як маснавии кӯтоҳ) соли 1960 ба табъ расондааст.
Баъдтар, ӯ дар якқатор силсилафилмҳои амрикоии испониёизабон ва теленавелаҳои мексикӣ нақш бозидааст ва соли 2007 муваққатан ба Мексика рафтааст ва соли 2008 дар силсилафилми "Тақдири як фаришта" бо Майте Перронӣ ҳунарнамоӣ намудааст.
Солҳои 2010-2011 дар теленовелаи " " боз бо Майте Перронӣ ва Виктория Руффо, нақш бозидааст; инчунин иштирокчии намоиши "Рақс бо ситораҳо" буд,ки ҷои сеюмро ва муддате бо агенти моделӣ шартнома дошт.
Вилям ва оилаи ӯ, аз ҷумла бародараш Ҷонатон Гутиеррес Левӣ ва хоҳараш Барбара Гутиеррес Левӣ, вақте ӯ 20 сола буд, ба Майами, Флорида муҳоҷират карданд.
Левӣ дар посух гуфт: "Ман одат кардаам. Аксҳо аллакай дар тамоми ҷаҳон мавҷуданд. Ман модел кор мекардам ва ҳамчун модел ин кори баде нест. Бояд маблағ ба даст овард".
«Ман худро дар ин ҷо хушбахт мебинам. Кӯшиш мекунам, ки барои ин бошгоҳ дастовардҳои зиёд ҳадя кунам. Ин бошгоҳи бузург бо бозигарони беҳтарин аст» — мегӯяд Салоҳ12 августи соли 2017 аввалин бозиашро бо дастаи «Уотфорд» анҷом дод.
17 марти 2018 Салоҳ дар даври 31-уми Лигаи бартари Англия 4 маротиба дарвозаи дастаи «Уотфорд»-ро рахна карда, аввалин «пукер» -и худро дар хазинаи «Ливерпул» сабт ва "корнома"-и бозигарони бошгоҳ Анри ва Аршавинро такрор кард.
26 феврал голи задаи Салоҳ ба дарвозаи дастаи «Тоттенҳем Ҳотспур» дар ҷаҳорчӯби бозиҳои Лигаи Урупо «Фиорентина»-ро ба даври 1/8 ниҳоӣ роҳ кушод.
Дар мавсими 2010—2011 мавқеи худро дар ҳайати асосии даста устувор карда, 25 декабри соли 2010 Салоҳ аввалин голи худро дар ҳайати «Муқовлун» дар дарвозаи «ал-Аҳлӣ» ба нишон расонд.
8 феврал дар бозӣ алайҳи дастаи «Нюкасл Юнайтед» дар қисмати дуввуми бозӣ ба ҷои Вилиан ба майдон баромад, ки аввалин бозиаш дар ҳайати дастаи «Челси» буд.
8 октябри 2017 дар бозиҳои интихобии Ҷоми Ҷаҳон голҳои задаи Салоҳ ба дарвозаи тими миллии Ҷумҳурии Конго тими Мисрро ба Ҷоми ҷаҳонии футбол 2018 роҳхат дод.
Чунончи, «солори лашкар» дар «Шоҳнома» борҳо ба кор рафта ва аз бофтор чунин бар меояд, ки он мансабе поинтар аз сипаҳсолор буда ва мақоми ҷонишинӣ доштааст, чуноне ки генерал-лейтенант дар артишҳои урупоӣ ҷонишини генерал будааст:
Лашкарсолор дар нерӯҳои мусаллаҳ маъмулан мақоми созмонии ҷонишини вазорати дифоъ, умури дохилӣ, амният, сардори ситод ё фармондеҳии лашкарро дорад, ки ягони роҳкунишие хурдтар аз сипоҳ ва бузургтар аз гунд буда ва таҷҳизоту ҷангафзорҳои лозим барои иҷрои амалиёти размӣ дорад; дивизия.
Дар сипоҳи Сосониён низ ҳамин радабандӣ ва номгузорӣ ба кор мерафта, вале ҳар гунд аз 5 дирафш ташкил мешуд, ки ҳар кадоме 1 000 сарбозро дар бар мегирифт.
Лашкарсолор — дараҷае солорӣ дар нерӯҳои заминӣ ва ҳавоӣ, ниҳодҳои низомӣ, интизомӣ ва амниятӣ, ки ҷойгоҳе болотар аз гундсолор ва поинтар аз сипаҳсолор дорад ва баробар бо дарёбон дар нерӯи дарёӣ аст; генерал-лейтенант.
Албатта, ин ҳизби сиёсии қавмӣ, ки Ҳизби миллатгарои паштунии Ҳизби Ақвами номида мешавад, ҳукумати Афғонистонро таҳти сарварии Ҳомид Карзай ҷонибдорӣ мекунад.
Балучистон дорои шаҳрҳои хурду бузург мебошад, ки аксари онҳо Пашин, Мастонг, Качлак, Нуролаҳи, Гвадар, Торбат, Панҷгур, Харан, Тафтан, Лиссабон мебошанд.
Оғози анъанаи адабии телугу (ёдгориҳои қаблии адабиёти ҷайнӣ дар асрҳои - пас аз таъсиси ҳиндуия дар Андҳра хароб карда шуданд) аз ҷониби шоироне гузошта шудаанд, ки дар асрҳои ва кор кардаанд.
онҳо эпоси классикии қадимии Ҳиндустон Маҳабҳаратаро ба забони телугу тарҷума карданд (натиҷаи ин тарҷума Андҳра Маҳабҳарат номида шуд, ки Андҳра номи шаҳри телугузабон ва кишваре, ки онҳо зиндагӣ мекунанд; ин истилоҳ дар забони худи телугу кам истифода мешавад).
Асарҳои аслӣ дар асри пайдо шуданд ва меъёрҳои забони адабӣ дар асрҳои - дар зери таъсири санскрит ва пракрит, забонҳои адабии марказии Ҳинд, ки ба мероси санскрит гузаштаанд, ташаккул ёфтанд.
Аммо аллакай дар ашъори тарғибкунандагони бҳакти забони гуфторӣ ба кор рафта, дар асри ҷараёне ба вуҷуд омад, ки ба он нависанда Гуразада Аппарао, ки мақсади ба вуҷуд овардани забони нави адабӣ ба забони гуфторӣ дошт.
Аз соли 1968 Академияи Телугу кор карда, грамматикаи меъёрии забони адабиро кор карда мебарояд; забони қадимии китобӣ танҳо дар минтақаҳои маҳдуд – аз ҷумла, дар назм нигоҳ дошта мешавад.
Ин забон дар баробари ҳиндӣ, англисӣ ва банголӣ ҳамчун яке аз забонҳои сершумор мебошад, ки забони гуфтугӯии беш аз як иёлоти Ҳиндустон мебошад ва мақоми забони ибтидоии расмӣ дорад.
Пас аз баромади , Литсӣ тӯли як сол дар Лос-Анҷелес ҳунарнамоиро омӯхт, аз афташ бо хоҳиши ҳунарнамоӣ дар Ҳолливуд, ин хоҳиш иҷро нашуд.
Дар соли 2008 Сандра дар филми "" дӯстдухтари қаҳрамони Корбин Блуро бозид ва дар соли 2010 ҳамроҳ бо Маурисио Очманн дар силсилафилми телевизионии Ҳамсон нақши Ҷейдро бозид, ки ба ӯ машҳурияти ҷаҳонӣ овард.
Дар соли 2012 Сандра дар силсилафилми телевизионии "Алоқаҳои хатарнок" , дар комедияи Мэтт Пидмонт "Дар хонаи падар" ва дар филми Оливер Стоун "Махсусан хатарнок" дар нақши Магда — духтари Ҳелено, ки Салма Ҳайек мебозад, нақш бозидааст.
Аз синни хеле ҷавонӣ ӯ як гурӯҳи мусиқии бо номи "" шомил буд, ки баъдтар номи худро ба иваз кард; Бо ин гурӯҳ ду албом сабт кардааст ва беш аз 200 консерт иҷро намудааст, ки чанде аз таронаҳо инҳоянд: " ", " " " ".
Соли 2011 вай ҷоизаи ҳамчун бадкирдори сол гирифт ва дар филми " " ҳамчун дугоникҳо "Пилар" ва "Ракэл"-ро бо қаҳрамони бадкирдори лоиҳа Габриэл Поррас нақш бозид.
Баъдтар, ӯ дар дар нақши асосии антагонистӣ иштирок карда, бо Соня Смит, Хуан Солер, Мигел Варонӣ, Роберто Манрике, Габриэл Валенсуэла, Кимберлӣ Дос Рамос, Габриэл Коронел, Ариэл Текидо ва дигарон дар як саҳна нақшофари намудааст.
Таваллуд моҳи майи соли 2014 пешбинӣ шуда буд, аммо он ба пеш оварда шуд ва ҳунарпеша шаби якшанбеи 13 апрели соли 2014 ду писарбачаро ба дунё овард, ки номашон Акива ва Йеҳуда аст.
Прометей: чархаи туғён ки романи «Тоун» , рисолаи «Инсони шуришгар» ва намоишномаҳои «Одилҳо» ва «Ҳукумати низомӣ» дар ин дастаанд, ки аз соли 1947 то 1951 интишор ёфтаанд.
Романи «Суқут» ки дар соли 1956 ба чоп расид, танҳоӣ ва гӯшанишинии Камюро дар давраи мухолифат бо сиёсати коммунизм баъд аз чопи «Инсони исёнгар» ба хубӣ бозтоб медиҳад.
Агарчи Камю ҳамвора ин унвонро инкор мекард ва аз ин нисбат изҳори тааҷҷуб менамуд, аммо воқеият ин аст, ки мафҳуми «Ҳаёт» ва «Ҳастӣ» ва «Ранҷу танҳоӣ ва пучии зиндагии инсон» ҳамвора мавзӯъи тафаккуроти фалсафии ӯ буд.
Ва ҳамин ҷиҳат ӯро аз экзистенсиалистҳои дигар ҷудо мекунад, чаро ки онҳо низ ба пучии ҳаёт ва беҳудагии ишқ ва шодӣ муътақид ва иқрор ҳастанд, дар ҳоле ки Камю танҳо роҳи наҷоти башарро фақат дар ишқ медонад.
Ба назари Камю беҳудагӣ бо сайр ва ҷараёни бемаъно ва мукаррари зиндагӣ омехта аст: «Мақсуд аз ин омадану рафтан» ба таъбири Умари Хайём, ҳаргиз равшан нахоҳад шуд.
Камю ин гузарони абас ва беҳудагиро ба ёрии сарнавишти дардноки Сизиф дар асотири Юнони қадим тавсиф мекунад: Зевс-худои бузурги Юнон, хашмгин аз нофармониҳои Сизиф, ӯро чунин маҳкум карда буд, ки тахтасангеро то қуллаи кӯҳе боло бубарад, аммо тахтасанг ҳар бор ки наздики қулла мерасид, боз ба поён меғалтид ва Сизиф ночор ва маҷбур буд, ки бори дигар ва бисёр борҳо онро ба заҳмат боло бубарад ва ба қулла бирасонад.
Романи кӯчаки «Бегона» низ ривояте зинда аз «мавқеият ва ҳолати башарӣ» аст: дар зиндагии беҳуда ва абас ҳар иқдоме, ҳатто қатлу ҷиноят, маъно ва мафҳуми худро аз даст медиҳад.
Дар моҳи июли соли 1953 пас аз саркуби хунбори тазоҳуроти ороми мусулмонон дар Париж навишт: «Ҳамнишинии қадимии сукут, хомушӣ ва зулм, коргарони Алҷазоириро овора мекунад, ба ғорнишинӣ ва гӯшагирӣ меандозад, аз сари нигаронӣ ва изтироб ба марзи хушунат мерасонад ва гоҳе мекушад».
Аммо алоқаи муштарак бо театр, нависандагӣ, фаъолият дар ҷабҳаи муқовимат бар зидди натсистҳо ва мулоқотҳо дар қаҳвахонаи Флори Париж хеле зуд робитаи ошноии ин ду нависандаро табдил ба дӯстии мустаҳкаме кард.
Камю ин назарро дошта ки: «Ман мухолифи ҳар ҷанги ҷадиде ҳастам. Шуриши имрӯз ба маънои туғён ва исён бар зидди ҷанг аст.» Ва бо ба даст овардани шоҳидоне ки аз вуҷуди урдугоҳҳои кори иҷбории Шӯравӣ шаҳодат медиҳанд, Камю интизор дошт ки Сартр шуравиро маҳкум мекунад, ҳамон гуна ки пештар бо урдугоҳҳои Олмони фашистӣ мухолифат карда буд.
Албер Камю дар соли 1951 пас аз ду соли гӯшанишинӣ дар хонааш дар асари бемории сил , китоби «Инсони исёнгар»-ро мунташир кард ва дар он шуриш ва инқилобро аз назаргоҳи фалсафӣ мавриди баррасӣ қарор дод.
Симон де Бовуар дар соли 1954 романи ду ҷидии «Мандаринҳо»-ро бо илҳом аз мавқеияти равшанфикрони Париж, ҳамчун Камю , Сартр ва худаш Бовуар ва далелу бурҳонҳои интихобҳои сиёсиашон дар Урупои пас аз ҷанги Ҷаҳонии дувум дар тули ҷанги сард тасвир кард.
Камю нависандае буд, ки сифатҳои пучӣ, беҳудагӣ, абас ва абсурдро барои вазъият ва шароите ибдоъ ва ихтироъ кард, ки дар он инсонҳо мехоҳанд зиндагиашон дорои маъно ва аҳамияте бошад.
Камю рисолаи фалсафии «Устураи Сизиф»-ро бо ин иборати машҳур оғоз кард: «Фақат як масъалаи воқеан ҷиддии фалсафӣ вуҷуд дорад ва он худкушӣ аст. Қазоват дар бораи ин ки оё зиндагии мо одамон арзиши зистанро дорад ё надорад, баробар аст бо посух ба ин саволи бунёдӣ ва асосии фалсафа».
Ӯ дар соли 1960 ҳангоми бозгашт аз таътили тобистона дар яке аз ноҳияҳои назди шаҳри Париж дар як тасодуфи ронандагӣ ба садама дучор гардида, ба дарахти чанор бархурд ва ҳалок гардид.
Алберт Камю дар тули ҳашт моҳ 35 мақола доир ба авзои Алҷазоир таҳти унвони «Алҷазоири пора-пора» дар рӯзномаи «Экспресс» навишт ва ниҳоятан дар 22 июли соли 1956 гидиҳамоии умумӣ дар Алҷазоир ташкил дод, то байни истеъморгарони фаронсавӣ ва мусулмонони бумӣ сулҳ барқарор кунад.
Ӯ ки борҳо дар аввалҳои дохил шуданаш ба Алҷазоир ба далели ҷиҳатгириаш ба марг таҳдид шуда буд, дар ниҳоят назарияи оташбаси маданиро ба маънои дар амон будани тудаи ғайринизомиён, аз даргириҳо матраҳ кард ки он ҳам ба шикаст рӯ ба рӯ шуд.
Пас аз ин Камю ба ин андеша ва бовар расид, ки ҳеч кас ба талошҳо ва фарёдҳои ӯ таваҷҷӯҳе нишон нахоҳад дод ва чунин навишт: «Ин охирин ҳушдори қабл аз сукути як нависанда аст. Нависандае, ки беш аз 20 сол ба ҷунбиши Алҷазоир хидмат кардааст».
Барои Камю ки тақрибан тамоми бузургсолии худро дар Фаронса дар бадарға ва табъид ба сар бурд, Алҷазоир ва хотираи офтоби тоқатфарсои соҳили Медитронӣ нуқтаи бозгашти ҳамешагии ӯ буд.
Камю бузургмарде, ки дар фақр мутаваллид шуд, дар сахтӣ рушд ёфт, бо муҳимтарин рухдодҳои таърихи башарият дар қарни 20-ум зиндагӣ кард ва ҳаргиз аз баёни ҳарфи ҳақ ва дағдағаҳои башардустонааш даст накашид.
Вай ҷузъи маъдуди нависандагони фаронсавизабон буд, ки дар августи соли 1945 ба таври ошкоро мухолифат ва ғазаби худро аз бомбаборони атомии Япония аз тарафи Иёлоти Муттаҳидаи Амрико иброз кард.
Камю дар соли 1952 пас аз он ки Созмони Милал, Испанияи таҳти раҳбарии генерал Франкоро ба узвият пазируфт, аз кораш дар ЮНЕСКО истеъфо дод ва аз камтарин шахсиятҳои чап буд, ки ба саркуби хушунатбор ва золимонаи корпартоии коргарони Олмони шарқӣ дар соли 1953 эътироз кард ва навишт: «Ҳангоме, ки ҷое дар дунё як нафар бо муштҳои холӣ ба як танк наздик мешавад ва фарёд мезанад ки барда ва ғулом нест, мо чи ҳастем агар бетафовуту бепарво боқӣ бимонем?…» Дар соли 1956 Ӯ дар бораи саркуби шуриши Маҷористон тавассути Шуравӣ гуфт:
Баъд аз инқилоби соли 1848 бо ваъдаи хона ва ду гектар замин аҷдодони Камю бо ҳамроҳи беш аз ҳазор хонаводаи фаронсавии дигар, довталаби сафар ба Алҷазоири тозаишғолшуда аз тарафи Франсия, гаштанд.
Хоста ва ҳадафи ҷабҳаи озодибахш истиқлоли комил ва эъҷоди давлати Алҷазоир бар асоси қонунҳои исломӣ буд, дар ҳоле, ки Камю як навъ федератсияи дуҷомеаӣ бо ҳуқуқи баробар ва имкони ҳокимияти ҳар ҷомеа бар худ дар даруни федератсияро пешниҳод медод.
Аз назари Камю дар ин ҳангом як миллион Алҷазоирии фаронсавитабор аз насли панҷум ва шашум, аввалин муҳоҷирони садаи , муқими Алҷазоир буданд, ки мутааллиқ ба худи Алҷазоир ҳисоб мешуданд.
Камюи посиёҳ аз ҷониби посиёҳҳо ки моил ба тақсими сарват бо арабҳо ё доштани ҳуқуқи баробар бо онҳо набуданд, як хоин ва аз ҷониби муборизони мусулмони Алҷазир низ бе таҷриба ва содалавҳ шуморида мешуд.
Панҷум: Авҷи баланди беҳудагӣ ва абсурд дар ҷомеа ба андешаи Камю онгоҳ зоҳир мешавад, ки баъзе гуруҳҳо ва ҳизбҳои сиёсӣ ва иҷтимоӣ ба мисли фашизм, натсизм, болшевизм, сталинизм, маоизм ва ғайра талош мекунанд, ки бо роҳи зӯрӣ ва истибдод ҳолати ҷомеаро беҳтар кунанд.
Худи Камю ҳамчун гуманист ва сотсиалисти муътадил ва ҳамзамон зидди низоми авторитарӣ-истибдодӣ бар ин ақида буд, ки аз роҳи зӯрӣ ва террор аҳволи ҷомеа бадтар мешаваду беҳтар не.
Ӯ, ки сафедпӯсти фақире аз Алҷазоир буд, вақте ҳозир ба таъйид ва дастгирии ҷабҳаи озодибахши миллии Алҷазоир нашуд, чапҳо ва коммунистони Франсия аз ӯ интиқод карданд, ба онҳо чунин ҷавоб дод: «Ман ба ҳақ ва адолат бовар дорам, аммо қабл аз адолат, аз Модарам дифоъ мекунам».
Камю ба яке аз дӯстонаш, ки узви ҳизби коммунист буд, чунин гуфт: «Ҳар иттифоқе ки биафтад, ман метавонам аз ту дифоъ кунам, то тирборон нашавӣ, аммо агар маро тирборон кунанд, ту маҷбурӣ ки ба дастури ҳизби коммунистӣ он фармонро таъйид ва тасдиқ намойӣ».
Масалан, дар ҳолатҳое, ки яке аз ин қаҳрамонони роман ва намоишномаҳои ӯ дар зиндагиашон гирифтори таҳдидҳои марговар мешаванд ва ё ин ки яке аз наздиконашонро аз даст медиҳанд ва ё худи он қаҳрамонон гирифтори зиддият ва носозгорӣ бо виҷдони худ мегарданд ва ғайра.
Дар муқоваи охири китоби «Афсонаи Сизиф», нашри форсӣ, соли 2003 чунин омадааст: «Худоён Сизифро маҳкум карда буданд, ки пайваста тахтасангеро то қуллаи кӯҳе боло бубарад. Ва чун ба қулла мерасид он тахтасанг аз китфи Сизиф меафтод ва ба ҷои аввалаш бармегашт. Ҳамин кор ҳар рӯз такрор мешуд. Худоён ба ҳақ андешида буданд, ки аз барои гирифтани интиқом ва танбеҳ ҷазое даҳшатноктар аз кори беҳуда ва беумед нест. Агар ба гуфтаи Ҳомер бовар дошта бошем, Сизиф оқилтарин ва эҳтиёткортарини инсонҳо будааст. Чун дар ин ҷо таноқуз ва зиддияте вуҷуд надорад. Доир ба сабабҳое, ки Сизифро сазовори ин кори беҳуда дар ҷаҳаннам кард, дар байни муҳаққиқон ақидаҳои мухталифе вуҷуд дорад…Чаро ки вай асрори Худоёнро фош карда буд».
Чаро ки худи Камю ба Худо эътиқод надошт ва ба мисли Нитсше Худоро инкор мекард ва бо вуҷуди ҳамаи ин тасдиқ мекард, ки агар Худо набошад, зиндагии башарӣ ба куллӣ беҳуда ва пуч мегардад.
Навиштаҳои Албер Камю бозтоб ва инъикоси бегонагӣ ва шикастҳои равшанфикрони Урупо баъд аз ҷанги ҷаҳонии дуввум ва то ҳадди зиёде таҳти таъсири андешаи фалсафаи асолати вуҷуд буд.
Ҳафтум: Баъзе аз муҳаққиқон роҳи ҳалли фалсафаи абас ва абсурдро дар ин медонанд, ки: Инсон гирифтори се мушкилии асосӣ аст:-Тарс аз маргу мурдан ва нестии абадӣ.
Аввал - " ", ки дар он ҷо боз бо Амиша Пател бозӣ кардааст, дуюм - " ?", бо Карина Капур ва Ранӣ Мукҳерҷӣ- дар хориҷа муваффақ гардид, аммо дар кассаи Ҳиндустон ноком шуд.
Дар ин мазҳака ҳунарпешаҳои маъруфи Болливуд, Шоҳруххон, Каҷол, Амитабҳ Баччан, Карина Капур, Ҷая Баччан Баҳодурӣ, Ранӣ Мукҳерҷӣ, Алок Натҳ ва Фарида Ҷалол ҳунарнамоӣ намудаанд.
Инчунин дар хурди дар филмҳои бо Ришӣ Капур, Ракеш Рошан ва бо Раҷникант, Дэннӣ Дензонгпа, Ракеш Рошан, Шридевӣ ва Сатиш Шоҳ ҳунарнамоӣ намудааст.
Ритик бо падараш зиёд ҳамкорӣ мекунад аз ҳамин сабаб ӯ солҳои 80-ум дар якчанд нақшҳои хурд нақши кӯдакро мебозид ва баъдтар дар чор филми падараш ҳамчун режиссёри дуюм шуда кор кардааст.
Намоишҳои ӯ соли 2000 дар филми Физа , ки мавзӯъи терроризмро дорад ва соли 2001 дар филми мелодраммавии Ҳам дар ғам ва ҳам дар хурсандӣ Ритикро ба ҳамагон муаррифӣ намуданд аммо пас аз ин филмҳо якчанд филмҳои ӯро хуб қабул накарданд.
Ҳамон сол ду филми дигар бо иштироки ӯ бароварда шуд: "Дар ҷустуҷӯи бародар" , бо Ҷая Баччан Баҳодурӣ ва Каришма Капур, нақши мусалмонеро, ки пас аз ошӯбҳои Бомбай дар солҳои 1992-1993 террорист шуда буд, мебозад ва "Амалиёт" Кашмир" , бо ки дар он нақши сарбозро бозидааст, ки дар Кашмир адои хидмат мекунад.
Соли 2014, дар ремейки филми амрикоии , " !" , нақш офаридааст, ки дар он Ритик як агенти махфии ботаҷрибаеро мебозид, ки нақша дорад террористро бо дуздии алмос, ки ӯ ҳадаф дошт, пайгирӣ кунад.
Соли 2011 дар Телемундо дар бозӣ кардааст, ки достоне дар бораи ҳаёти ҳаррӯза ва инчунин асрор ва сюрпризҳои байни ду оилае, ки зиндагии муқаррарӣ доранд, мебошад.
Айни замон Чокарро бо Телемундо ҳамкории зич дорад, ки барои он аз соли 2010 инҷониб кор кардааст, ҳамчунон дар драмаи нақши Бенҷамин Моранде табиби филандеро бозид, ки бо хоҳари ҳамсараш машғул аст ва дар якҷоягӣ бо як гурӯҳи ҳамкорон аз ҷониби қотил таъқиб мешавад бозидааст.
Дар ин лоиҳа иштироки актёрони бузург ба мисли Саул Лисазо ва дигар ситораҳо: Маритса Родригес, Элизабет Гутеррес, Синтия Олаварриа, Марлене Фавела, Хосе Гилермо Кортинес ва дар бо Фелисиа Меркадо нақш бозидааст.
Мигел Варонӣ писари ҳунарпешаи колумбӣ Тереза ​​Гутиеррес ва оҳангсозони аргентинӣ, скрипканавоз ва дирижер Америко Беллото Варонӣ мебошад, ки бо номи Дон Америко маъруф аст.
Шиносоии онҳо ҳангоми банаворгирӣ дар як силсилафилм оғоз ёфт, ки дар филм онҳо дар нақши ҷуфтҳои ошиқро бозидаанд, ки ҳиссиёти онҳо дар ҳаёти воқеӣ низ пайдо шуд.
Намоишномаи ӯ дар Колумбия муваффақияти худро ба даст овард ва ба бисёр ҷоизаҳо гирифт, ки дар байни онҳо " " дар соли 2002 ӯро ҳамчун беҳтарин ҳунарпеша хонд.
Ӯ нақши Алехандро Мендезро дар теленовелаи "Ман ба ту дӯст доштанро меомӯзам" бо ҳунарпешаҳои маъруф Данна Гарсия, Мишел Браун, Катрин Сиачоке, Мария Ҳелено Доеринг ва дигарон бозидааст, ки аз тарафи Телемундо таҳия шудааст.
Соли 2011, ӯ дар теленовелаи дигаре, ки аз ҷониби Телемундо, таҳия шудааст, нақши мураккабро бозид, ки дар он ӯ хонумеро тасвир мекунад ва шавҳари воқеии ӯ Мигел Варонӣ дар якҷоягӣ бо Морисо Родригес, Габриэл Поррас ва Карла Монроҷ низ нақш офаридаанд.
Соли 2004 ӯ дар теленовелаи нақши рақиби асосиро бо Мигел Варонӣ, Данна Гарсия, Мишел Браун, Ана Лусия Домингез, Мартин Карпан ва Адриана Кампос бозидааст, ки аз ҷониби мунаққидон ситоиш карда шудааст.
Сарҳад аз ноҳияи Шӯрообод ва минбаъд ба самти шарқ сарҳад тавассути кӯҳҳои баландкӯҳ мегузарад, ки дар натиҷаи он ҳаракати нақлиёт душвор ё қариб ғайриимкон аст.
Аз соли 2005 то 2012, бо ибтикор ва дастгирии Ҳукумати Тоҷикистон ва як қатор созмонҳои байналмилалӣ дар ноҳияи Шӯрободи вилояти Хатлон ва ноҳияи Ванҷии Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон ду пули иловагӣ дар болои дарёи Панҷ сохта шудааст .
Дар натиҷа, дар баробари панҷ гузаргоҳи мавҷудаи мақоми байналмилалӣ дар сарҳади давлатии ду кишвар - «Панҷи Поён» дар ноҳияи Қумсангир ва вилояти Кундуз, «Кокул» дар ноҳияи Фархор ва вилояти Тахор, «Рузвай» дар ноҳияи Дарвоз ва Вилояти Бадахшон, «Тем» "Дар наздикии шаҳри Хоруғ ва вилояти Бадахшон, " Ишкошим "дар ноҳияи Ишкошим ва вилояти Бадахшон боз ду дидбонгоҳи байнулмилалӣ -" Шохон "дар ноҳияи Шуробод ва" Хумрогӣ "дар ноҳияи Ванҷ ва вилояти Бадахшон кушода шуданд.
Гузаргоҳи муҳимтарин ва калонтарин – гузаргоҳи Панҷи Поён мебошад, ки дар қисми ғарбии сарҳад ҷойгир аст ва тавассути онҳо ағбаҳои асосии байналмилалии нақлиёт мегузаранд .
Дар наздикии сарҳади Тоҷикистон бо Афғонистон, дар шаҳрҳои Кӯлоб, Қӯрғонтеппа ва Душанбе пойгоҳи низомии 201-и Федератсияи Русия ҷойгир аст, ки амнияти сарҳадро дар тарафи Тоҷикистон таъмин мекунад ва бо қувваҳои мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар таъмини амният ҳамкорӣ мекунад.
Инчунин, гоҳ-гоҳ қувваҳои мусаллаҳи Русия ва Тоҷикистон машқҳои муштараки низомӣ дар назди сарҳад бо мақсади муқобила бо террористон, бунёдгароҳои исломӣ ва қочоқи маводи мухаддир баргузор мекунанд.
Ҷудокунӣ ва демаркатсияи сарҳади давлатии байни ду кишвар тибқи шартномаҳои байналмилалӣ, ки дар як вақт байни СССР ва Ҷумҳурии Демократии Афғонистон баста шудаанд, танзим карда мешаванд.
Аммо, бо сабаби баъзе падидаҳои ҷуғрофӣ ва техникӣ (иваз кардани маҷрои дарёи Панҷ дар вақтҳои муайяни сол, зарурати нав кардани аломатҳои демаркатсионӣ ва ғайра. ), зарурати торафт аз нав аломатгузории сарҳади давлатӣ ба назар мерасад ва Комиссияи муштараки Тоҷикистону Афғонистон оид ба аломатгузории сарҳади давлатӣ ба ин масъала сару кор дорад.
Илова бар ин, ӯ тасмим гирифт, ки даромади худро дар тарабхона сармоягузорӣ кунад ва 4 марти соли 1999 дар якҷоягӣ бо шариконаш -и боҳашаматро, ки дар як маркази истисноии тиҷоратӣ дар ҷануби Мехико ҷойгир аст, кушод.
Аввалин танаффуси теленовелагии ӯ дар соли 1990 ба вуқӯъ пайваст, вақте ки ҳунарпешаи мексикӣ Люсия Мендес исрор кард, ки ӯ дар романи нави худ " " шарики вай бошад, ки дар саросари Амрикои Лотинӣ ба хитоби бузург табдил ёфт.
Аз соли 2012 то 2013 Саул дар теленовелаи ширкати Телемундо нақши асосии Эзигел Алварадоро бозидааст, ки ҳунарпешаҳои машҳур ба монанди Давид Чокарро, Элизабет Гутеррес, Морисо Родригез, Марлене Фавела, Хосе Гилермо Кортинес ва Роберто Матеос низ ҳунарнамоӣ намудаанд.
Вилояти Гомел вилояти саноаташ рушдёфта буда, дар ҳудуди он зиёда аз 300 муассисаи саноатӣ мавҷуданд: Аз ҷумла саноати энергетика, кимиё, филиззоти сиёҳ, мошинасозӣ, коркарди нафт, хӯрокворӣ, ҷангал, чӯбгарӣ ва саноати селлюлозаю коғаз ва картон дорад.
Дар вилояти Гомел кулли нафту гази мамлакат истихроҷ, техникаи кишоварзӣ, шишаи тиреза, дастгоҳи филизбурӣ, сӯзишвориҳои худрав ва дизелӣ, картон, коғаз истеҳсол карда мешаванд.
Ҳоло дар вилояти Гомел 245 колхоз, 166 совхоз, хоҷагиҳои фермерӣ ва хоҷагиҳои ёрирасони хусусӣ, 3 комбинати истеҳсоли маҳсулоти гӯштӣ ва 16 заводи ширу равған мавҷуд аст.
Туркҳо ба зудӣ ба нимҷазира ворид шуданд ва дар соли 1075 амири Туркия Данишманд Амосияро забт кард ва онро пойтахти давлати худ намуд, ки дар Осиёи Хурд зиёда аз 100 сол вуҷуд дошт .
Аҳолии Амосия дар замони ҳукмронии усмонӣ аз аксари шаҳрҳои дигари Имперотурии Усмонӣ хеле фарқ дошт: барои таълим додани султони оянда, бояд ӯро бо аксари халқҳои кишвар шинос кард.
Ҳар як халқи Имперотурии Усмонӣ дар Амосия дар деҳаҳои мушаххас - деҳаи понтӣ , деҳаи арманӣ, деҳаи босниягӣ, тоторӣ, деҳаи туркӣ, деҳаи арабӣ, курдӣ ва ғайраҳо намояндагӣ мекард.
Соли 2012 ӯ ҳамшарики қаҳрамони теленовелаи истеҳсолкардаи Никандро Диас Гонсалес бо номи буд, ки мутобиқсозии теленовелаи аргентинӣ дар соли 2005 бо номи " " таҳия шудааст.
Дар байни солҳои 1995 ва 1998, актёр ба нақшофарӣ дар баъзе теленовелҳои аргентинӣ оғоз кард ва баъдтар тасмим гирифт, ки дар Мексика зиндагӣ кунад ва дар таҳсил кунад.
Ӯ дар зодгоҳаш Аргентина дар соҳаи идоракунии тиҷорат таҳсил кардааст; аммо пас аз хатми таҳсил тасмим гирифт, ки ба Аврупо сафар кунад ва бахти худро дар ҷаҳони муделӣ бисанҷад.