polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ҳосил кардани -афканишоти электромагнитии баландэнергия ба воситаи боздории электронҳои баландэнергия дар ҳадаф – усули содатарин ва пурмаҳсули ба даст овардани дастаи -квантҳои баландэнергия барои таҷрибаҳо дар соҳаи физикаи ҳаста ва зарраҳои бунёдӣ мебошад.
Дар ниҳоят, созишнома ба имзо расид ва Ли Бён Чхол ба Корея баргашт, вале тибқи он бояд Самсунг аз назорати бонкҳои бадастоварда даст кашад ва роҳнамои иқтисодии ҳукуматро риоя кунад.
Вай бо истифода аз даромади ширкатҳои зиёди дигареро таъсис дода, тавассути онҳо маҳсулоти гуногун: матоъҳо, мошинҳо, таҷҳизотҳо ва электроникаи маиширо ба бозорҳо баровард.
Зеро Ли Бён Чхол яке аз дӯстдорони ҷамъоварии дастовардҳои фарҳангу санъати меҳанаш буда, коллексиягоҳи шахсии вай дар кишвараш аз бузургтарин коллексиягоҳ маҳсуб меёфт ва он аз ҷониби ҳукумати Ҷумҳурии Корея «Ганҷинаи миллӣ» эълон гардид.
Тақсимоти тиҷорати саноати электронии Самсунг дар манотиқи сайёра чунин аст: Амрикои Шимолӣ ва Ҷанубӣ — 28 %; давлатҳои Аврупо ва ИДМ — 37 %; Корея — 15 %; Чин — 7 %; Ҷопон — 1 % ва дигар кишварҳо — 12 %.
Дар айни замон ширкати аз бузургтарин ширкатҳои ҷаҳонӣ маҳсуб ёфта, консерни (иттиҳодияи якчанд муассисаҳои тиҷоратӣ ва саноатии капиталистӣ дар зери як роҳбарияти умумии молиявӣ) он соҳаҳои электроника, микроэлектроника, кимиё, сохтмон, мошинсозӣ, саноати вазнин, молияву қарз ва суғуртаро дарбар мегирад.
Ширкати мазкур дар бозори ҷаҳонӣ ҳамчун истеҳсолкунандаи асосии компонентаҳои фавқутехнологӣ, таҷҳизотҳои телекоммуникатсионӣ, техникаи маишӣ ва дастгоҳҳои аудиоиву видеоӣ машҳур аст.
Духтари хурдакаке Сумая дар телевизор Шаҳриёрро дида, ӯро ҳамчун падари худ гумон намудааст, ки дар ин вақт падари ӯ ба сафи террористони ба ном давлати исломӣ дар Сурия пайваста буд.
Ҷолибияш дар он буд, ки дар аробача наврасони маъюбӣ баъзан дар якҷоягӣ бо ҳунарманди дӯстдоштаашон месароянд ва чанде дар бораи мушкилоти мавҷуда фаромӯш мекарданд.
Солҳои 1966—1968 дар Техникуми хоҷагии қишлоқи ба номи В. И. Ленини ноҳияи Мастчоҳ, 1968—1972 дар факултети иқтисодии Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин таҳсил намуда, онро бо дипломи аъло хатм кардааст.
Мавзӯи тадқиқотҳояш сариштакорӣ ва тақсимоти даромад дар хоҷагиҳо, муносибатҳои бозоргонии комплекси агросаноатӣ, ташаккули механизмҳои хоҷагидорӣ дар шароити иқтисодиёти бозаргонӣ, иқтисодиёти давраи гузариш, ислоҳоти соҳаи маориф ва дигар масъалаҳои муҳими иқтисодиву иҷтимоиро дар бар мегирад.
Дар таҳия ва қабули ҳуҷҷатҳои маъёриву ҳуқуқии ислоҳоти соҳаи маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон, Стратегияи миллии рушди Ҷумҳурии Тоҷикистон барои солҳои 2007—2015, Стратегияи паст кардани сатҳи камбизоатӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон барои солҳои 2007—2009, Стандартҳои давлатии таҳсилоти мактабҳои олӣ ва дигар санадҳои ҳуқуқӣ бевосита иштирок намудааст.
Айни ҳол раиси Шӯрои диссертатсионии дифои рисолаҳои номзадӣ оид ба илмҳои географияи донишгоҳи омӯзгорӣ, аъзои Шӯрои ҳимояи рисолаҳои докторӣ ва номзадии Пажӯҳишгоҳи хоҷагии қишлоқи Академияи кишоварзии Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад.
Сарфаю сариштакорӣ дар колхозҳо, Д., 1983; Такмили тақсимоти даромад дар колхозҳо, Д., 1987; Ҳисоби хоҷагӣ ва пудрати иҷора дар хоҷагии қишлоқ, Д., 1993; Муносибатҳои бозоргонӣ дар комплекси агросаноатӣ , Д., 1994; Ҳисобгирӣ, таҳлил ва аудит дар корхонаҳо , Д., 2000; Ислоҳоти маориф: пешравӣ, мушкилот ва пешниҳодҳо, Д., 2007; Дастур барои бурдани ҳисобдории бухгалтерӣ дар мактабҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон, Д., 2007; Асосҳои иқтисоди бозор ва ташаккули механизми хоҷагидорӣ дар КАС, Д., 2008; Моликият ва шаклҳои он дар шароити иқтисодиёти гузариш // Ахбори Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон, силсилаи иқтисодиёт, 1 , 2002; Риояи манфиатҳои субъектҳои бозори суғурта — омили асосии рушди суғурта дар хоҷагии қишлоқ // Ахбори Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон, силсилаи иқтисодиёт, 1-2 , 2007.
Зариф Раҳмонович Шарифов — иқтисоддони тоҷик, доктори илмҳои иқтисодӣ , профессор , академики Академияи байналмилалии мактабҳои олӣ , аъзои вобастаи Академияи байналхалқии илмҳои ташкилӣ .
Термодинамика аз қонуният -ҳои асосие иборат аст, ки дар натиҷаи ҷамъбасти мушоҳидаҳои зиёд ба даст омада, ба табиати мушаххаси ҷисмҳои системаро ташкилдиҳанда вобаста нестанд.
Термодинамикаи физикӣ ё умумӣ, термодинамикаи химиявӣ (қонунҳои термодинамикаро ба процессҳои хммиявӣ ва физикию химиявӣ татбиқ мекунад), термодинамикаи техникӣ ва термодинамикаи процессҳои барнагарданда мавҷуданд.
«Таҳмовар» ба маънои «фармондеҳи таҳм» дар пайравӣ аз «таҳмдор» ва дар қиёс бо «гундовар» ва «размовар» сохта шуда, ки Фирдавсӣ онҳоро дар «Шоҳнома» ба маънии «сипаҳсолор» ва «ҷанговар, разманда» ба кор бурдаст:
Таҳмовар — дараҷае афсарӣ дар нерӯҳои заминӣ ва ҳавоӣ, ниҳодҳои низомӣ ва амниятӣ, ки ҷойгоҳе болотар аз размсоз ва поинтар аз таҳмдор дорад ва баробар бо новбон севум дар нерӯи дарёӣ аст; лейтенанти хурд.
Таҳмовар дар нерӯҳои мусаллаҳ маъмулан мақоми созмонии фармондеҳи таҳмро дорад, ки ягони тактикиест, ки аз ду ё чанд рада ташкил шуда ва бахше аз вашт аст; даста, взвод.
Зеро бештари лашкариёни Афшин аз аҳолии Фарорӯд буданд ва иттиҳод миёни Афшин ва сипоҳиёни Бобак қатъан пояҳои хилофати Аббосиро ба ларза меафканд, чунон ки намунаи мушобеҳе солиёни баъд дар моҷарои байъат бо Аббос ибни Маъмун пеш омад.
қ Афшин тавонист бо фатҳҳои гом ба гоми худ, ба қалъаи Баз, ҷойгоҳи Бобак, даст ёбад, аммо Бобак аз маърака ба сӯйи Арманистон гурехт ва дар марғзоре пинҳон шуд.
Нахустин ҳила барои дастгирии Бобак, ироаи амонномае аз сӯйи Мӯътасим буд, аммо Бобак напазируфт, то саранҷом бо ҳилаи Саҳл ибни Сунбот ал-Арманӣ, ки ба Бобак паноҳ дода буд, дастгир шуд.
Чанд тан аз шоирони дарбори Аббосӣ ва аз ҳама бештар Абӯтаммом, дар мадҳи Афшин ва ситоиш аз ин фатҳ, ашъори бисёр сурудаанд, ҳатто Абӯтаммом ӯро бо Фаридун дар қиёс овард.
Ин бор халифа барои раҳоӣ аз шарри фармонравои Румиён — ки гуфтаанд, ба таҳрики Бобак даст ба таҳаррукоте мезад — худ фармондеҳии кулли лашкарро ба уҳда гирифт ва Афшинро зердасти хеш қарор дод.
Ба ҳар ҳол, халифа Амурияро фатҳ кард ва Афшин ҳам фармонравои Румро шикаст ва фармонраво аз баробари Афшин — ки шояд метавонист ӯро дастгир кунад аммо мегуфт: «Ӯ подшоҳ аст ва подшоҳон риояти якдигарро мекунанд» — гурехт.
Мулоҳизаи бархе нукот дар лобалои гузоришҳои торихӣ чунин нишон медиҳад, ки бархе аз наздикони Афшин дар лашкари халифа, дар варои ин ҷангу гурезҳо, дар пайи ҳадафи хоссе будаанд ва дастикам як ҳодиса нишон дод, ки ҳузури шахси халифа дар ин лашкаркашӣ бе далел набудааст.
Тибқи ривоятҳо, зоҳиран ҳатто пеш аз фатҳи Амурия, шумори бисёре аз лашкариёни халифа бо Аббос ибни Маъмун — ки иддаъои хилофат дошт ва аз оғози зимомдории Мӯътасим бархе аз бузургони лашкар ба ӯ тамоюл нишон медоданд — ба хилофат байъат карда буданд ва қасд доштанд, дар фурсате муносиб, халифа ва дигар бузургони лашкар чун Ашноси турк — рақиби Афшинро ба қатл расонанд.
Ҳамроҳони аслии ин тавтиъа бештар аз аҳолии Фарорӯд ва аз наздикони Афшин буданд ва бо он ки нақши ошкоре аз Афшин дар ин тавтиъа дида намешавад, аммо баъид ба назар мерасад, ки бидуни ҳамоҳангӣ бо ӯ, тарҳрезӣ шуда бошад.
Қатли бештари саркардагони лашкар — ва ғолибан аҳолии Фарғона — мӯҷиби нотавон шудани нерӯҳои тарафдори Афшин шуд ва метавон гуфт, ки уфули шавкати ӯ аз ин ҳангом оғоз гардид.
Бино ба ривоёти торихӣ, муддате пас аз сулҳ миёни Ковус ва Маъмун, Ковус дубора сар ба мухолифат бардошт, аммо фарзандаш Афшин ба Бағдод рафт ва халифаро ба фатҳи Усрӯшана барангехт ва зимнан роҳи осони вуруд ба шаҳрро ба ӯ нишон дод.
Ривояти Билозарӣ нишон медиҳад, ки Афшин пеш аз ин иқдом, бо падараш ихтилоф дошта ва ҳатто муддате, пинҳон аз ӯ мезиста ва пеш аз омадан ба назди Маъмун ба дини ислом гаравида будааст.
Дар онҷо бино бар сиёсати Маъмун дар бораи наҷибзодагони Хуросон — ки эшонро мутеъ мекард ва менавохт ва ҳатто бар зодгоҳҳои худ фармонравоӣ медод — мавриди навозиш қарор гирифт.
Ривоёти Билозарӣ ва Қуддома , ки гӯё умдаи матолиби худро аз Абӯубайда Муъаммар ибни Мусанно гирифтаанд, бисёр мухтасар аст ва тасвири рӯшане аз сабаби ихтилофи Афшин ва падараш ба даст намедиҳад, аммо аз он достон метавон ҳадс зад, ки эҳтимолан Фазл бародари Афшин назди падар ҷойгоҳи баландтаре дошта ва ҷонишини ӯ будааст.
Аммо Афшин ба сабаби ҳамкорӣ бо Маъмун, ҷонишинии падарро ба даст овард ва то поёни зиндагӣ мақоми хешро дар Фарорӯд ҳифз кард ва бо мардуми минтақа иртибот дошт.
Зеро Афшин аз дербоз тамаъ дар вилояти Хуросон дошт ва чун эҳсос кард, ки равобити Абдуллоҳ ибни Тоҳир бо халифа чандон хуб нест, Мозёрро ба қиём хонд ва мепиндошт, ки чун Абдуллоҳ ибни Тоҳир аз саркӯби Мозёр фурӯ хоҳад монд, халифа ӯро ба ноҳия гусел хоҳад кард.
Моҷарои адоват миёни Афшин ва Абӯдулафи Иҷлӣ — ки душманӣ миёни он ду аз замони ҷанги Бобак оғоз шуда ва гуфтаанд, Афшин қасди ҷони ӯ карда буд — ва дасти Аҳмад ибни Абӯдовуд дар ин қазия, дар беэътимодии халифа ба Афшин муассир афтод.
Манкҷур — яке аз фармонравоёни Афшин ва бародарзани ӯ ва ноиби Афшин дар Озарбойҷон, бар халифа шӯрид ва Афшин низ яке аз фармондеҳони суғдии худ, Абуссоҷро ба муқобилаи ӯ фиристод, аммо халифа Манкҷур ва Абуссоҷ ҳар дуро олати дасти Афшин дар шӯриш бар зидди худ медонист ва барои маҳви ӯ даст ба кор шуд ва дар нахустин иқдом, Афшинро аз шуғли фармондеҳии нигаҳбонон азл кард.
Дар порае дигар аз манобеъ, ин ном ба сурати «Ҳайдар» омадааст ва низ ба сурати «Кайдар» ҳам зикр шудааст, ва бино бар ин, эҳтимол дорад «Хайзар» арабишудаи «Кайдар» бошад.
Ҳадар ибни Ковус дар замони вуруди мусалмонон ба Суғдзамин, ки яке аз тоҷикони машҳур дар дастгоҳи хилофати Маъмун ва Муътасими Аббосӣ ҳам буд, шахсияте бисёр мармуз ва пурмоҷарое аст.
Ва дар ҳоле ки бисёре аз муаррихон ва муҳаққиқон аз ӯ ба унвони як қаҳрамон ёд мекунанд, аммо дар ин миён пажӯҳишгароне ҳам ҳастанд, ки мӯътақиданд, Афшин ба хотири дарёфти саҳми худ дар ҳукумати Фарорӯди даврони Аббосиён, ҳозир ба ҳар гуна ҳамкорӣ бо Аббосиён буд.
Соли 1993-1996 дар аспирантураи назди Донишгоҳ таҳсил карда, соли 1998 рисолаи номзадиро дар мавзӯъи «Помощь Туркестанской АССР голодающему населению Поволжья» ва соли 2013 рисолаи докториро дар мавзӯъи «Присоединение Средней Азии к России и особенности ее административного управления» дифоъ намудааст.
Чунончи, Худованд муъминонро мефармояд, ки якдигарро бар некӯкорӣ ва парҳезгорӣ мадад намоянд ва амонатҳоро, ки Вадиат аз он ҷумла аст, ба аҳли онҳо адо намоянд .
Истифодаи Вадиат ва тасарруф дар он , агар бо иҷозати моликаш сурат гирад, дуруст, машруъ ва ба тариқи ниёбат аз ӯст, зеро як инсон дигареро амри тасарруф дар мулкаш кардааст.
Ҳангоми халт – омехтани Вадиат бо моли худ дар сурати имкон доштани аз ҳам ҷудо кардани онҳо (мас., агар дирҳамҳои сафеду сиёҳ, дирҳаму динор, бодому чормағз ба ҳам омехта шаванд) зомин намегардад, вале агар ҷудо кардан мушкил бошад мудаъ зомин хоҳад шуд.
Моли Вадиат дар дасти мудаъ ба унвони амонат нигаҳдорӣ мешавад ва модоме ки тафрит ва тааддӣ накунад , зомини он намешавад, яъне агар мол талаф ёбад, мисл ё қимати онро ба молик намепардозад.
Чунончи, тафрит дар ҳифзи либос он аст, ки амонатдор либоси пашмиро баъди ҳар чанд вақти муайян доруи зидди кӯя назанад, тааддӣ дар моли амонат он аст, ки амонатдор чунин либосро бипӯшад.
Намоҳои рӯйи ҳавлӣ ва боғ дорои ранги сегона буда, қавси мобайнӣ аз ҷиҳати андозаву баландӣ қавси бузургтар ва иқтибос аз вурудиҳои хиёбонҳо ва тоқи нус­ратҳои юнонист.
Дар бахши шимолии қаср ниҳодҳои мухталифе вуҷуд доштаанд, аз ҷумла бозор, ҳавлиҳои бузург барои сарбозони муҳофиз ва ҳамчунин, эҳтимолан, майдони васее барои бозии чавгон.
Номи ин кох дар манобеи таърихӣ ва ҷуғрофиёӣ ба суратҳои мухталиф чун «Булкуворо» , «Базкуворо» , «Баркусов», «Баркуворо» «Базкуворо» ва «Баркувон» омадааст.
Принсипи бетарафӣ мақоми махсуси ҳуқуқии давлат, сиёсати давлатҳо ва фаъолияти сарварони сиёсиро, ки аз номи халқ ва давлат амал менамоянд ва бо мақсади таъмини инкишофи мутаносиби муносибатҳои байниҳамдигарии давлатҳо ва таъмини амнияти байналхалқӣ ба амал бароварда мешаванд, таҷассум менамояд.
Бетарафии мусбат ҳамчун инъикосгари мақоми асосӣ ва сиёсати фаъоли давлатҳое мебошад, ки ҳамроҳнашавӣ ба блокҳо ва иттифоқҳои сиёсию ҳарбиро ихтиёр намудаанд.
номувофиқии мандати вакилӣ ба ишғоли ин ё он мансабу вазифа дар мақомоти ҳарбӣ, амният, ҳифзи ҳуқуқ ва дигар мақомоти давлатӣ ва сарварии корхонаҳои хусусӣ ва омехта;
Ғайр аз ин меъёрҳо дар конститутсияҳои ин гурӯҳи давлатҳо оид ба ҳайати парламент, меъёри намояндагӣ, шумораи вакилон, ташкили ҳавзаҳои махсуси интихоботӣ барои занон, ташкилу фаъолияти комиссияҳои интихобот, алоқаи вакил бо ҳизби сиёсӣ қоидаву нишондодҳо мавҷуданд.
Дар конститутсияҳои давлатҳои гурӯҳи дуюм барои муайян кардани вазъи конститутсионии вакил ғайр аз чанд меъёри мазкур, инчунин ҳолатҳои зерин муқаррар шудаанд: 1) мувофиқи манфиати халқ фаъолият кардани вакил; 2) нигоҳ доштани робита бо интихобкунандагон
ва мақомоти онҳоро интихобкарда; 3) вазифаи хидмати-ро якҷо бо вазифаҳои вакилӣ ба иҷро расондан; 4) бе подоши хидматӣ дар мақомоти намояндагӣ фаъолият кардан; ба вакил додани подоши харҷи вакилӣ; 5) дар зери назорати мақомоти интихобкарда фаъолият намудани вакил; 6) ҳисоботдиҳӣ ба интихобкунандагон ва мақомоти намояндагӣ; 7) ҳатмӣ будани супориши интихобкунандагон; 8) бозхонди вакил аз ҳайати мақомоти намояндагӣ пеш аз муҳлат аз тарафи интихобкунандагон.
Аъзои Маҷлиси миллӣ, вакили маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олӣ ва вакили маҷлисҳои маҳаллии вакилони халқ мувофиқи қонунгузории конститутсионии Ҷумҳурии Тоҷикистон В. х.
Қонуни конститутсионӣ «Дар бораи вазъи ҳуқуқии узви Маҷлиси миллӣ ва вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон» аз 6 августи 2001 вазъи ҳуқуқии аъзои парламенти Ҷумҳурии Тоҷикистонро муқаррар ва танзим намудааст.
Вазъи ҳуқуқии вакилони маҷлисҳои маҳаллии вакилони халқ дар Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи статуси вакилони халқи Маҷлисҳои вакилони халқи ВМКБ, вилоятӣ, шаҳрӣ ва ноҳиявӣ» аз 13 декабри 1997 танзим ёфтааст.
Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон барои вакили мақомоти намояндагӣ ҳадди ақалли меъёрҳоро муқаррар кардааст, ки дар онҳо фақат баъзе асосҳои вазъи ҳуқуқии ӯ танзим шудаанд.
Аз ҷумла, ҳокимияти давлатиро бевосита ва ё ба воситаи вакилони худ амалӣ гардонидани халқ , номувофиқии касбу вазифаҳо барои интихоб шудан ба вакилӣ, ҳуқуқ надоштани узви Маҷлиси миллӣ ба вакили зиёда аз ду мақоми намояндагӣ будан, ба вакили дигар мақоми намояндагӣ будан ҳуқуқ надоштани вакили Маҷлиси намояндагон , хислати озоди мандати вакил, дахлнопазирии вакил, асосҳои пеш аз муҳлат қатъ гардидани мандати вакил ва ғ.
Қонуни конститутсионии Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи вазъи ҳуқуқии узви Маҷлиси миллӣ ва вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон».
Ҳоло дар таҷрибаи конститутсионии мамлакатҳои ҷаҳон ду равияи танзимнамоии вазъи конститутсионии Вакили халқ мушоҳида мешавад, ки яке аз онҳо бештар ба давлатҳои мутараққӣ ва давлатҳои рӯ ба тараққӣ ва дигаре ба конститутсияҳои давлатҳои моҳиятан сотсиалистӣ хос мебошад.
Вакили халқ — намояндаи халқ, ки мувофиқи Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон, қонунҳои конститутсионӣ ва қонунҳо ба парламент ва мақомоти маҳаллии намояндагӣ интихоб ва барои аз номи халқ амалӣ гардонидани ҳокимияти давлатӣ ваколатдор карда шудааст.
Аз соли 1999 то имрӯз дар Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон афуров ба сифати муаллим, сармуаллим, дотсенти кафедраи журналистика ва назарияи тарҷума, дотсенти кафедраи адабиёти муосири тоҷик ба корҳои илмӣ-тадқиқӣ машғул мебошад.
Дар ин солҳо дар вазифаи мувоини декан оид ба корҳои илмӣ-тадқиқотии факултети филологияи тоҷик , докторанти кафедраи адабиёти муосири тоҷик , муовини директор ва ходими калони илмии Институти илмӣ-тадқиқотии илмҳои гуманитарӣ дар назди донишгоҳ , сардори Раёсати корҳои илмӣ-тадқиқотии ДДХ ба номи академик Бобоҷон Ғафуров , мудири кафедраи адабиёти муосири тоҷики Донишгоҳи давлатии Хуҷанд .
Дар тадқиқоти Аъзамов Субҳонҷон ба масъалаҳои умдаи шаклгирии адабиётшиносӣ ва нақди адабии тоҷик дар садаи ХХ, афкори адибону адабиётшиносон дар шинохти ҷойгоҳи суханварони гузаштаи форсӣ ва мероси адабии онон, муҳтавои баҳсу мунозираҳои илмии адабиётшиносӣ оид ба мероси адабии суханварони гузаштаи тоҷику форс диққати хосе дода шуда, дар онҳо бисёр паҳлӯҳои ин мавзӯъ дар заминаи баҳси мероси суханварон Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ, Абулқосими Фирдавсӣ, Носири Хусрав, Камоли Хуҷандӣ ва дигарон мавриди баррасӣ қарор гирифтаанд.
Фаъолиятҳои илмии ӯ ба масоили муҳими таърихи адабиётшиносӣ ва нақди адабии тоҷик, сарчашмашиносӣ, муаммоҳои адабиёти гузаштаву имрӯза, адабиёти муосири форсӣ ва равобити адабии кишварҳои форсизабон, арзиши осори адабӣ ва адабиётшиносӣ, шинохти шеър ва насри муосир, мақоми шахсиятҳои адабиву илмиву фарҳангӣ, таърих ва фарҳанги замони муосир ва ғ.
ихтисос дошта, матолиб бо такя ба омӯзиши манбаъҳои дараҷаи аввали илмӣ, адабӣ ва дар асоси иттилооти бойгониҳо ва матбуотии тоҷикии нимаи аввали садаи ХХ муайян шудаанд.
Соли 2002 дар мавзӯи «Ташаккули адабиётшиносии тоҷикии солҳои 30-40-уми садаи ХХ ва бозҷустҳои филологии Лутфулло Бузургзода» таҳти раҳбарии доктори илмҳои филологӣ, профессор Матлубаи Мирзоюнус дар Шӯрои дифои назди ДДХ ба номи академик Бобоҷон Ғафуров рисола барои дарёфти дараҷаи илмии номзади илмҳои филологӣ ҳимоя кардааст.
Саққо камоли иззату ҳурмат дида, барои бурдани туҳфаҳои Акбаршоҳ, ки ҳар сол тавассути корвони ҳоҷиёни Ҳиндустон ба шоҳони Маккаву Мадина фиристода мешуд, ҳамроҳ шуда, шаҳрҳои Батҳо, Шом, Миср, Бағдод ва ғ-ро зиёрат кардааст.
Бо вуҷуди ин аз мероси адабияш девоне ба забони форсии тоҷикӣ, иборат аз сӣ ҳазор байт, дар анвои гуногуни адабӣ – ғазалиёт, мухаммасот, қитъаҳои таърихӣ, рубоиёт, тарҷеъбанд, қасида, маснавӣ ва мутафарриқот боқист, ки дар пайравии Мавлоно Ҷалолуддини Балхӣ, Ҳофизи Шерозӣ, Шоҳ Қосими Анвор эҷод шудаанд.
«Бӯстон» — озмуни телевизионии ҳаваскорони санъат, ки Вазорати маданият, Хонаи эҷодиёти халқ ва Кумитаи давлатии телевизион ва радиошунавонии ҶШС Тоҷикистон ба шарафи ҷашнҳои таърихӣ баргузор мекарданд.
«Бӯстон» ҳамчун мусобиқаи ҳунарҳои фолклории мардумӣ барои рушд ва пойдории мероси суннатии мардуми тоҷик, кашфи истеъдодҳои ҷавон ва равнақи бештари гурӯҳҳои ҳунарӣ дар шаҳру ноҳияҳои ҷумҳурӣ мусоидат намуд.
Дар он 50 гурӯҳи ҳунарӣ аз рӯйи барномаи ҳатмӣ: хори бисёровоз, рақси якка, оркестри созҳои халқӣ, лапар, суруди якка, рақси халқҳои Иттиҳоди Шӯравӣ, суруду рақси эстрадӣ, мушоира, сюитаи хореографӣ ҳунари худро нишон доданд.
Хӯрдани самари пухтагии пардаарӯсак иллати дамкӯтаҳӣ, обхӯра, яъне ташнагии доимӣ ва душвории нафасро шифо мебахшад, моддаи сафроро ба воситаи пешоб аз бадан хориҷ менамояд; ҳамаи навъҳои кирми меъда ва рӯдаҳо, ҳатто кирми кадудонаро, ки ба русӣ солитёр меноманд, дафъ мекунад; пешоби бандшударо равон месозад; бемориҳои гурда ва хичак, инчунин захмҳои ин аъзоро шифо мебахшад; ҳоли бади ҷигарро ислоҳ мекунад.
Вибриони В. зери таъсири нури офтоб, ҳарорати баланд ва беобӣ зуд маҳв мешавад; дар оби равон 3–5 ва дар наҷосат то 30 рӯз, дар ҷойи торику намнок то 2 моҳ зинда мемонад, ба таъсири маводди гандзудо ва маҳлули кислотаҳо тоб намеорад.
Олими рус В. И. Покровский чаҳор дараҷаи камоб гардидани баданро муайян кардааст: дараҷаи – об баробари 1–3 дарсади массаи бадан кам мешавад ; дараҷаи – камшавии моеот ба 4–6 дарсад мерасад ; дараҷаи – тақр.
Вазъи бемор хеле бад шуда, нишонаҳои заҳролудӣ падид меоянд; тарҳи рӯй теғадор шуда, чашмон фурӯ мераванд, луобпардаҳову пӯст мехушканд, пӯсти панҷаҳо халта мезанад; фишори шараён якбора паст мешавад.
Вазъи бемор рӯ ба табоҳӣ меорад, исҳол ва қай, ки зуд-зуд рух менамуданд, кам ё батамом қатъ мегарданд, нӯги бинӣ, гӯш, лаб ва пилки чашм бунафш ё пурра сиёҳ, чеҳра теғ дода, атрофи чашм кабуд мешавад; чашмҳо дар косахонаашон нишаста ҷониби боло тоб мехӯранд, овоз гирифта аст, ҳарорати бадан 35–34С паст мефарояд.
Дар маҳалҳои вабозада беморон ва ашхоси гирифтори амрози шадиди меъдаву рӯда бояд ҳатман ошкор карда шаванд; кормандони тиббӣ ҳавлӣ ба ҳавлӣ гарданд, беморонро ба қайд гирифта, дар шифохона бистарӣ гардонанд.
Билоли Ҳабашӣ пас аз вафоти пайғамбар аз муаззинӣ даст кашид ва танҳо бо исрори дӯстон ҳангоми ба ҷиҳод рафтан ва ё дигар иқдомҳои муҳим азон мегуфт, дар чандин муҳорибаҳо, аз ҷумла футӯҳоти Шом ширкат карда буд.
Ибни Саъд дар «Табақот» аз Муҷоҳид ривоят карда, ки аввалин одамоне, ки исломро кабул ва ошкор карданд, ҳафт кас: расули Худо , Абубакр, Билол, Хаббоб, Суҳайб, Аммор ва модараш Сумайя буданд.
Расули Худо -ро амакаш ва Абубакрро қавмаш ҳимоя карданд, аммо дигарон аз сӯи мушрикон дастгир ва ба онҳо зиреҳҳои оҳанин пӯшонида шуд ва дар офтоби сӯзон гудохта шуданд.
Билоли Ҳабашӣ дар тамоми ғазавот бо расули Худо ширкат дошт ва пас аз даргузашти паёмбар гуфтани азон дар масҷиди набавиро тарк ва дигар барои касе пас аз расули Худо азон нагуфт ва дар замони Абубакр ҳамроҳи сипоҳи ислом ба Шом рафт.
Филби соли 1932 пас аз ковишҳо дар Вабор ба ҷуз тӯдатеппаҳои рег, марворидҳои сиёҳ ва чанд ҳайкалчаи филиззии каҷу ноҳамвор чизи дигаре пайдо накард ва ба натиҷае расид, ки ин ҳама бар асари таркиши шиҳобпораи бузурге падид омадааст.
Таҳқиқоти Лондберг ва Рентс дар асри гузашта нишон медиҳанд, ки Аҳқоф тамоми сарзамини Ҳазрамавтро дар бар мегирад ва ривояте аз ҷуғрофиёшинос Ёқути Ҳамавӣ мабнӣ бар вуҷуди ғорҳое дар сарзамини Аҳқоф ин гуфтаро зимнан таъйид ва назари Филби ва Шумейкерро дар бораи танҳо Вабор будани ҷойи зисти қавми Од ва таърихи зикркардаи онҳо рад менамоянд.
Дар натиҷаи ковишҳои бостоншиносии солҳои 1991–98 дар ин минтақа қалъаи ҳашткунҷае бо деворҳои ғафс кафш гардид, ки бурҷҳои он дар гӯшаҳо бар рӯйи сутунҳои ғафсе ба иртифои 9 м ва қутри 3 м бино ёфтаанд.
Дар тибби халқӣ ҷӯшидаи пӯстлохи бедро чун давои хунбанд, пешоброну талхарон, рафъи илтиҳоб , инчунин дар мавриди бемориҳои вараҷа, тарбод, халаи рӯдаву меъда тавсия медиҳанд.
Хокистари чӯби бедро бипошанд ё гузошта банданд, рафтани хунро манъ мекунад; агар онро ба сирка хамир карда, гузошта банданд, озахро хушк карда меафтонад, доначаҳо ва обилаҳоро дур месозад, варами пистонро таҳлил медиҳад, шаро -ро дафъ мекунад.
Табибони мардумӣ бо равғани гули бед дарди сар, бехобӣ, варами майна, гӯшдард, дарди дандон, захми рӯдаҳо, сӯхтагии оташ, варами чашм, иллати ҷигар ва ғ-ро табобат менамоянд.
Бино ба маълумоти Абуалии Сино агар оби пӯстлохи тару тозаи бедро бо равғани гуле, ки бо пӯстлохи анор ҷӯшонда шудааст, омезанд ва ба гӯш чаконанд, дардро рафъ менамояд.
қ-кӯҳи Қаротегин, қ-кӯҳҳои Дарвоз, Пётри , Помири Ғарбию Шарқӣ (дар водии д-ҳои Гунд, Шохдара, Гармчашма, Панҷ, Ҷамантала, Мурғоб, атрофи кӯли Сарез) паҳн шудааст.
Вазъ аввалин бор дар фалсафаи Юнони Қадим ташаккул ёфта, дар таълимоти Арасту дар қатори нуҳ мақулаи дигар муҳимтарин мақула ба шумор рафта, бо мақулаҳои ҷавҳар
Ва он ки мақула аст, ҳайатест барои тамомият ё ҷумла, бинобар нисбате, ки байни аҷзои он ва байни тарафҳои аҷзои он воқеъ мегардад, то он ки баъзе аз аҷзо дар назди баъзе дигар ҳамҷаворӣ дошта бошанд, бо ба эътибор гирифтани ҷузъ будан ва на фақат ҷузъият.
Ҳамин шахси таърихӣ дар достонҳову қиссаҳои адабиёти форс-тоҷик ба симои бадеӣ табдил ёфта, бо рангу тобишҳои гуногун, ороста бо тахайюлоти бадеии шоирону адибон, ҷилвагар шудааст.
Баъзе лаҳзаҳои зиндагии Баҳроми Гӯр дар навиштаи Фирдавсӣ ба ҳақиқати таърихӣ мутобиқанд, аммо аксаран шоир қиссаву ривоятҳои мардумии дар бораи Баҳроми Гӯр вуҷуддошта, маълумоти дар осори адабиву таърихии ба забони форсии миёна — паҳлавӣ, забонҳои арабӣ ва форсии дарӣ навишташударо ба назм даровардааст.
Пас аз вафоти падари Баҳроми Гӯр, мӯбади мӯбадон, бузургфрамадори Эрон ва сипаҳсолор машварату қарор карданд, ки яке аз хешовандонаш — Хусравро ба тахт биншонанд, чунки ба андешаи онҳо, Яздгурд шоҳи бадхӯю бадкирдор, ки буд, фарзандаш ҳам монанди падараш хохад буд.
Ӯ дар достони «Баҳроми Гӯр» тарзи давлатдорӣ, шикору базму размҳои Баҳроми Гӯрро муфассал тасвир намудааст (саҳнаи шикори Баҳроми Гӯр, издивоҷи ӯ бо чаҳор духтари осиёбон, сафари Баҳроми Гӯр ба Ҳиндустон ва саргузаштҳояш дар ин кишвар, ҷанги Баҳроми Гӯр бо хоқони Чин ва ғайра).
Тазкиранигор Муҳаммад Авфӣ дар боби чоруми асараш «Лубобу-л-албоб» — «Дар маънии он ки аввал кас шеъри порсӣ кӣ гуфт?» мегӯяд: «Бибояд донист, ки аввалкасе, ки шеъри порсӣ гуфт, Баҳроми Гӯр буд».
Дар рӯйи девори қасрҳо, қолинҳо, матоъҳо, табақҳои сафолину мису нуқрагин корномаҳои Баҳроми Гӯр, саҳнаҳои шикору ширкати ӯ дар базмҳо тасвир шудаанд.
Баъзе аз аҳли қаламу шамшер, монанди Деваштич, ходими давлат Микол ибни Абдулвоҳид ибни Ҷибрил ибни Қосим ибни Абдулвоҳид ибни Баҳр ибни Девостии Сур ибни Сур ибни Фирӯз ибни Яздгурд ибни Баҳроми Гӯр, Амир Абулаббоси Исмоил ибни Абдуллоҳ ибни Муҳаммад ибни Микол , Ҳасанаки вазири Ғазнавиён ва диг.