polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ҳои қадими Осиёи Миёна — Хоразм, Суғд, Истаравшан ва Шош, ҳафриёти бостоншиносии Оқтеппаи назди Тошканд , Мунҷоқтеппа , ёдгориҳои бостонии Хоразм , шаҳристони Панҷакент ва водии Фарғона ширкат карда, бештар истифодаи масолеҳи сохтмон, хусусиятҳои шаҳрсозӣ ва услуби меъмории таърихи тоисломии Осиёи Миёнаро омӯхт.
Вероника Воронина зимни омӯзиши санъати ороишии деворнигораҳои Панҷакенти Қадим, лавҳаи кандакории меҳроби Искодар, нақшунигор ва банду басти сутунҳои Оббурдан, Фатмев ва Урметан такомули нақшҳои ҳандасию табииро дар санъати ороиши амалии ҳунармандони тоҷик дар аҳди ислом илман асоснок кард.
Вероника Воронина соли 1968 дар ҳайати экспедитсияи таҳқиқоти комплексии шимоли Тоҷикистон иштирок карда, умумиятҳо ва тафовутҳои иморатсозии водии Фарғонаро бо тарзи хонасозии Ҳиндустон, Эрон, Туркия, Миср ва дигар кишварҳои Шарқ муқоиса намуд.
Вероника Воронина санъати меъмории мақбараи Исмоили Сомониро бо мақбараи Сабо Банот дар Қоҳира, мақбараҳои Маҳмудшоҳи Манду ва Гулгунбад дар Ҳиндустон қиёс намуда, айнияти тарҳи мураббаъ, умумияти арақаҳо, қаробати усули гунбадсозии онҳоро дарёфт.
Дар садаи «Вомиқу Азро»-ро Унсурӣ – маликушшуарои дарбори Султон Маҳмуди Ғазнавӣ дар вазни мутақориби мусаммани мақсур ба риштаи назм кашид, ки имрӯз аз он тақр.
Дар он асосан урфу одатҳои юнониён – парастиши бутҳо, ташаккул ва инкишофи муҷассамасозӣ, шоҳдухтар Азроро тарбия намудани ҳакими донишманд, дар ҷазираҳои дигар зистани симоҳои дигари амалкунандаи достон Ҳару ва Андарус ва ғ.
Донишманди покистонӣ Муҳаммад Шафеъ барҳақ навишта, ки дар достони Унсурӣ ин номҳоро гирифтани ошиқу маъшуқи юнонӣ баъди ислом сурат гирифта, дар шакли паҳлавӣ вуҷуд доштани ин номҳо ба ҳеч ваҷҳ мумкин нест.
Минбаъд, дар асрҳои 12–15 воқеаҳои «Вомиқу Азро», ки аз фироқу иштиёқ ҳамдигарро гум ва ҷустуҷӯ намуданашон, нокомии онҳо нақл мекунанд, тадриҷан ба қиссаҳои «Лайлию Маҷнун» гузашта, ин достон аз равнақ мемонад ва тадриҷан асли юнонии он фаромӯш мегардад.
Вале ин достонҳо ба асли юнонии асар ва достони Унсурӣ алоқа надошта, ҳама аз қиссаву афсонаҳои гуногуни ошиқона танзим ёфтаанду танҳо номи «Вомиқу Азро»-ро гирифтаанд.
Достонҳои «Вомиқу Азро»-и Қатилии Бухороӣ, Сулҳӣ, Шуайби Ҷушқонӣ, Замирии Исфаҳонӣ, Сарфии Кашмирӣ, Навъии Хабушонӣ , Қисматии Астарободӣ, Номӣ, Мирзо Иброҳими Кирмонӣ бо тахаллуси «Заҳир», Ҳусайнии Шерозӣ ва ғ.
Аз ҷумла, достони «Вомиқу Азро»-и Қатилии Бухороӣ камубеш 5480 байт буда, аз ду нусхаи мавҷуда як нусхаи он дар китобхонаи Музейи Британия ва як нусхаи дигари он дар китобхонаи шоҳзоданишини Ромпури Ҳиндустон нигоҳдорӣ мешавад, ки воқеаҳои он дар кишварҳои арабнишин – Яман, Ҳиҷоз, Бағдод ва Тоиф ҷараён ёфтаанд.
Дар нимаи дуввуми садаи Мирзоиброҳими Кирмонӣ «Вомиқу Азро»-ро аввал ба назм, баъд ба назму насри омехта эҷод кардааст, ки нусхаҳои зиёде аз он боқӣ мондаанд.
Дар адабиёти асрҳои 16–19 форс-тоҷик достонҳои «Вомиқу Азро» зиёд бошад ҳам, ба якдигар монанд нестанд ва ҳеч яке аз онҳо дар вазни мутақориб навишта нашудаанд.
Мундариҷаи достону қиссаҳои «Вомиқу Азро» аз ғояҳои ишқи поки инсонӣ, садоқату рафоқат, вафодорӣ, адлу инсоф, дӯстии мардумони гуногунтоифаю мухталифойин, бурдборӣ дар душвориҳо ва ғ.
Аз «Вомиқу Азро»-ҳои форсии тоҷикӣ матнҳои достонҳои Мирзоиброҳими Кирмонӣ, Навъӣ ва Унсурӣ дар солҳои 1958, 1964 ва 1967 дар Теҳрон мунташир гардидаанд.
Дар осори лирикӣ ва эпикии суханварони адабиёти форс-тоҷик, монанди Саноии Ғазнавӣ, Низомии Ганҷавӣ, Фаррухии Сиистонӣ, Саъдӣ ва Ҳофизи Шерозӣ, Ҷалолуддини Румӣ, Хоҷуи Кирмонӣ, Камоли Хуҷандӣ, Ҷомӣ, Файзии Даканӣ, Бедил ва дигарон номҳои Вомиқу Азро ба ҳайси санъати талмеҳ, барои баёни ҳиссиёту ҳаяҷон ва шӯру шавқи ошиқу маъшуқ мавриди истифода қарор гирифтаанд.
Решаи вожа дар бисёре аз забонҳои замонавии олмонӣ ва баъзе аз забонҳои Осиёи Ҷанубу Шарқӣ:мисли африқоӣ , фарерӣ , даниягӣ , нидерландӣ , Шветсия шведӣ ), Японӣ , Кореягӣ ва ғайра боқӣ мондааст.
Ҷамоаҳои сершумори олмонӣ дар Белгия , Дания, Фаронса , Италия, Полша, Чехия, Словакия, Маҷористон, Руминия , Русия , Қазоқистон (инчунин бо сабаби пайдоиши умумӣ ва наздикии фарҳангӣ-забонӣ ҳамчун олмониҳои рус тасниф карда мешаванд), инчунин дар Бразилия, дигар кишварҳои Амрикои Лотинӣ, Намибия ва Иёлоти Муттаҳида (тибқи барӯйхатгирӣ, одамони аслии олмонии ИМА мебошанд. онҳо аз ҳама сершумор буда дар реҷаи аввалтар аз гурӯҳи муҳоҷирони Англия меистанд).
Таъхир ёфтани як давлати ягонаи Олмон ба таъхир ёфтани кодификатсияи меъёрҳои забони олмонӣ, ки барои ҳамаи олмониҳо якхела буданд ва нигоҳ доштани фарқиятҳои ҷиддии байни гурӯҳҳои қавмии олмониҳо мусоидат кард.
Аз рӯи ҳамин сабаб, дар Олмон гуногунии васеъи диалектикӣ вуҷуд дорад, ки дар он аксар диалектҳо дар талаффуз, грамматика ва истифодаи онҳо ба забони адабии маъмул ва то мушкилоти ҳамдигарфаҳмӣ байни сухангӯёни лаҳҷа овардааст .
Инчунин бояд қайд кард, ки славянҳои Шарқӣ ва Балтҳо истилоҳи “Тевтонҳо” -ро барои истинод ба олмониҳо, ки аз забони лотинии қабилаҳои олмонии “Тевтони” дар якҷоягӣ бо кимбриён ёдрас мешуданд, истифода мебурданд .
Вай ин номро ба ордени Тевтонӣ додааст , ки ин худномгузорӣ нест, танҳо сокинони Гертсогигарии Бузурги Литва, Лаҳистон ва қабилаҳои Балтика балтҳо ин номгузориро доштанд.
Аксарияти аҳолии Австрия, Швейтсария, Лихтенштейн ва Люксембург, ки дар он ҷо забони олмонӣ бо намунаҳои миллии худ хондаву истифода мешавад, ахиран онҳо худро на олмониҳо, балки австриягӣ, швейтсарӣ ва лихтенштейнӣ меҳисобанд.
Олмон дар тӯли солҳои дароз аз ҷиҳати феодалӣ пароканда буд, аз ин рӯ бисёр номҳои минтақавӣ дар он нигоҳ дошта шудаанд - швабиён, бовариягиҳо, саксонҳо, франконҳо ва ғайра.
Асоси ташаккули гурӯҳи қавмӣ олмониро қабилаҳои олмонӣ ба монанди: алеманиҳо, бавариягиҳо, франкҳо, саксонҳо, ланогобардҳо, маркоманҳо, готҳо, неметҳо, швабҳо ва дигарон, ки дар асрҳои миёна дар ҳудуди имрӯзаи Олмон маскун буданд, ташкил намудаанд.
58,9% — сафедпӯстон, аз ҷумла 45,5% — сафедпӯстони бритониёӣ, 3,9% ирландӣ ва 9,5% — сафедпӯстони дигар (лаҳистониҳо, яҳудиён, португалиҳо, испаниҳо, австралиягиҳо, сокинони Зеландияи Нав, Африқои Ҷанубӣ);
3,8% — метисҳо мебошанд, аз он ҷумла 1,3% — осиёгиҳои бо сафедпӯстон омехта, 1,0% — карибиҳои сиёҳ бо сафедпӯстон омехта, 0,5% африкоиёни сиёҳ бо сафедпӯстон омехта ва 1,0% дигар;
Соли 1961 Омӯзишгоҳи ҷумҳуриявии рассомии ба номи М. Олимов Баъди хатми омўзишгоҳ дар ноҳияҳои Ашт ва Вахш ба ҳайси омӯзгори санъати тасвирӣ кор карда, соли 1969 ба факултети таърихи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ шаҳри Душанберо соли 1977 хатм намудааст.
Дар макотиби ҷумҳурӣ аз таърихи санъат дарс дода, дар Институти такмили ихтисоси муаллимони шаҳри Душанбе ва Институти таърих, бостоншиносӣ ва мардумшиносии ба номи А. Дониши АИ Тоҷикистон корҳои таҳкиқотӣ анҷом додааст.
Баъдан дар Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ ба ҳайси ассистент кор карда, солҳои 1999 - 2003 дар коллеҷи техникӣ, аз соли 2004 то 2015 муаллими калони кафедраи меъморӣ ва дизайни Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи М.Осимӣ буд.
Аз соли 2015 ба Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ дубора ба кор омада, дар факултаи таҳсилоти томактабӣ ва ибтидоӣ ба сифати дотсенти кафедраи назария ва методикаи тарбияи мусиқӣ-бадеӣ кор мекунад.
Марҳалаи аввал солҳои 1993–97-ро дар бар мегирад ва аз марҳалаҳои душвортарин маҳсуб меёбад, ки кумакҳои фаврии давлат барои дарёфти доруворӣ, ваксинаҳо ва дигар васоити бандубастӣ дар ҳалли бисёр масоили мубрами тандурустӣ нақши муҳим дош танд.
Дар ин марҳала вазорат барои таҳияи дурнамои муайянкунандаи рушди минбаъдаи соҳа ва меъёрҳои ҳуқуқии он мутобиқ ба иқтисодиёти бозорӣ корҳои бисёреро анҷом дод.
Бори нахуст дар кишвар Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи ҳифзи саломатии аҳолӣ», Стратегияи Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба ҳифзи саломатии аҳолӣ то соли 2005, Барномаи соҳавии ислоҳоти нигаҳдории тандурустӣ барои солҳои 1997–2001 таҳия ва ба тасвиб расиданд.
Ба иллати нокифоя будани маблағҳои буҷети давлатии барои соҳаи тандурустӣ тахсисдодашуда зарурати ҷалби маблағҳо аз ҳисоби ниҳодҳои молиявӣ ва ташкилотҳои байналмилалии мададрасон ба миён омад.
Дар ин давра дар доираи ислоҳоти соҳа «Стратегияи маблағгузории соҳаи тандурустии Ҷумҳурии Тоҷикистон барои солҳои 2005–2015» таҳия ва бо Қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ба тасвиб расид.
Дар ин давра дар татбиқи ислоҳоти соҳа Маркази идораи барномаи ислоҳоти соҳаи тандурустӣ – Бонки Осиёии Рушд, Маркази ҳамоҳангсозии Барнома оид ба ислоҳоти соҳаи тандурустӣ ва дастгирии тибби оилавӣ , Барномаи Здрав Плюс, Бунёди Оғохон, Хазинаи Глобалӣ, Ташкилоти Умумиҷаҳонии Тандурустӣ , Хазинаи кӯдакони СММ , Барномаи НОРЕ , Бонки рушди Олмон, , Сафорати Ҷопон саҳми арзишманд гузоштаанд.
Дар натиҷаи татбиқи барномаи мутазаккира бештар аз 100 нафар мутахассис дар хориҷи кишвар омӯзонда, 36 муассисаи тиббӣ сохта шуда, 320 муассисаи табобатию профилактикӣ дар 41 шаҳру навоҳии вилоятҳои Хатлону Суғд таҷҳизонида шуда, 88 адад нақлиёти санитарӣ даст рас гардиданд.
Рисолати асосии ин марҳала мукаммал намудани сохти идоракунӣ ва маблағгузории соҳа, рушди тибби оилавӣ, мустаҳкам кардани заминаи моддию техникии муассисаҳои тиббӣ, таҳкими системаи иттилоотии соҳа ва амсоли инҳо мебошад.
Дар солҳои охир соҳаи хидматрасонии тиббии кишвар ба азнавсозии заминаҳои ташхисиву табобатӣ, неруманд намудани инфрасохтори муассисаҳо, таъмини дастрасии хидматрасонии ташкилӣ, муолиҷавию пешгирӣ ва ворид намудани усулҳои муосири ташхису табобатӣ самт гирифт.
Барномаи миллии ҳимояи аҳолӣ аз бемории сил дар Ҷумҳурии Тоҷикистон барои солҳои 2010–2015 идомаи Барномаи миллии ҳимояи аҳолӣ аз бемории сил дар Ҷумҳурии Тоҷикистон барои солҳои 2013–2010 буда, барои фароҳам овардани тамоми шароит ҷиҳати беҳтар намудани хидматрасонии зиддисилӣ ба аҳолӣ равона шудааст.
Дар доираи ин барнома дастрасии аҳолӣ ба доруҳои табобати бемории сил беҳ гардид, хидматрасонии ташхисӣ низ равнақ гирифт, озмоишгоҳҳои бактериоскопӣ хуб таҷҳизонида шуданд, беморхонаҳои ҷумҳуриявии клиникии бемориҳои сил таъмиру таҷдид гардида, бо олот сомони тиббии муосир ҷиҳозонида шуданд.
Баъдан Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Оид ба ҳимояи тиббию иҷтимоии шаҳрвандони мубталои диабети қанд» қабул шуда, Барномаи мубориза бар зидди диабети қанд дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ба тасвиб расид.
Бо мақсади беҳтар намудани вазъи бемориҳои омосҳои бадфарҷом дар ҷумҳурӣ, коҳиш додани гирифторшавӣ ба ин беморӣ ва фавт аз он, ёрии таъҷилӣ ва таскинӣ, дастрасии тамоми намудҳои табобат, омода кардани мутахассисони соҳа Барномаи миллии пешгирӣ, ташхис ва табобати бемории саратон дар Ҷумҳурии Тоҷикистон барои солҳои 2010–2015 ба тасвиб расид.
Ҳамчунин бори аввал дар кишвар амалиёти иваз намудани гурда, буғуми рон ва зону ба буғуми сунъӣ, тавассути ҳуҷайраҳои бунёдӣ, муолиҷаи бемории дилу рагҳо, усулҳои нави ҷарроҳии чашм, ҷоғу рӯй ва саратони хирной гузаронида шуданд.
Ба мақсади пайванд намудани узву бофтаҳо дар заминаи озмоишгоҳи Маркази ҷумҳуриявии илмии хун типикунонии антагенҳои эритроситҳо ва типикунонии иммунологии бофтаҳо доир карда шуд.
Ҳифозат намудани тандурустии модару кӯдак аз рисолати муҳимми В. буда, вобаста ба ин маром чандин қонунҳои мушаххас ба тасвиб расидаанд, ки ҷиҳати паст намудани сатҳи беморшавӣ ва фавти модарон дар навоҳии кӯҳистон ва дигар ноҳияҳое, ки мутахассисон намерасанд, равон намудани «Корвони саломатӣ» ва ташкили марафон – сабқати ҷумҳуриявӣ таҳти унвони «Кӯдаки солим – миллати солим» аз натоиҷи ин иқдоманд.
Барои тарбияи мутахассисони соҳаи тандурустӣ чандин санадҳои меъёрӣ қабул гардиданд, ки Консепсияи ислоҳоти таҳсилоти тиббӣ ва фарматсевтӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон, Барномаи рушди Донишгоҳи давлатии тиббии Тоҷикистон ба номи Абуалӣ ибни Сино дар солҳои 2006–2015, Барномаи тайёр намудани кадрҳои тиббӣ барои солҳои 2010–2020 аз ҷумлаи онҳоянд.
Солҳои охир дар баробари ворид намудани маводди доруворӣ самти дигари соҳаи фарматсевтӣ – истеҳсоли маводди дорувории ватанӣ низ рушд ёфт; дар мамлакат КВД «Тоҷикфарминдустрия» таъсис ёфт, ки дар ҷумҳурӣ маводди дорувориро истеҳсол менамояд.
Айни замон дар мамлакат коргоҳҳои фарматсевтии ватанӣ – Корхонаи коркарди гиёҳҳои шифобахши «Помир», Ҷамъиятҳои дорои масъулияташон маҳдуди «Тиб барои шумо», «Шабнам ШАР», «Ҳаким», «Сахо», «Авитсенна», «Фармико», ҶСК «Фароз», ҶСП «Аввалин» ба истеҳсоли маводди доруворӣ пардохтаанд.
Абай дар Мад­раса Қуръон, улуми динӣ, назми форс-тоҷик, арабӣ,туркироомӯхт, бо осори Фирдавсӣ, Саъдӣ, Ҳофиз, Низомии Ганҷавӣ, Унсурулмаолии Кайковус, Алишери Навоӣ шинос шуд.
Абай зулму тааддиеро, ки аз ҷониби феодалон ба сари мардуми қашшоку бенаво меомад, мушоҳида мекард ва чун шахси адолатхоҳ до­имо дар кӯшиши ҳимояву дастгирии онҳо буд.
Дар достони «Искандар», ки ба асарҳои Низомиву Ҷомӣ ва Навоӣ ҳамоҳангӣ дорад, шоир горатгариҳои Искандари Мақдуниро маҳкум кар­да, дар симои Арасту хиради инсонро ситоиш кардааст.
Достонҳои Абай – «Масъуд», «Гуфтор дар бораи Азим» ва «Искандар» дар заминаи сужетҳои адабиёти классикии Шарқ офарида шуда, дар онҳо хираду дониш ва фазилатҳои инсон тараннум шудаанд.
Аба́й Қунанбоев (; , Жидебай, уезди Семипалатинск, Империяи Русия — , ҳамон ҷо) — , нависанда, ходими ҷамъиятии қазоқ, асосгузо­ри адабиёти хаттии қазоқ ва нахустин классики он.
Дар хонаводае, ки яке аз аъзои он фавтидааст, ҳамчун нишони дарду алам ва сӯгворӣ баъзе расму одатҳо иҷро мешавад, аҳли оила ва хешони наздик аз як қатор амалҳо худдорӣ мекунанд, дар либоспӯшӣ ва рафтори онҳо дар давоми як сол нишонаи мотаму андӯҳ ифода меёбад.
Дар гузашта баъзе занҳо ҳамчун нишони мусибат мӯйҳои бофтаи худро мекушоданд, даст ба сари худашон мезаданд, мӯйи сарашонро меканданд, рӯяшонро бо нохунҳо мехарошиданд.
«Маъмурияти қаҳвахона, ошхона, тарабхона ва тӯйхонаҳо ӯҳдадоранд хидматрасонии тӯю маъракаҳоро дар асоси шартномаи тарафайн ба роҳ монда, ҳангоми баргузории тӯю маъракаҳо талаботи Қонуни мазкурро вобаста ба шумораи даъватшудагон ва вақти баргузории онҳо риоя намоянд.
Тӯю маъракаҳо дар шаҳрҳо дар рӯзҳои истироҳат аз соати 8 то соати 22 ва дар рӯзҳои корӣ аз соати 18 то соати 22, дар шаҳраку деҳот дар рӯзҳои истироҳат аз 1 апрел то 31 октябр аз соати 6 то соати 22, аз 1 ноябр то 31 март аз соати 8 то соати 22 ва дар рӯзҳои корӣ аз соати 18 то соати 22 гузаронида мешаванд.
Пас аз истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва махсусан, баъд аз тасвиби «Қонун дар бораи танзими анъана ва ҷашну маросимҳо дар Ҷумҳурии Тоҷикистон» бо хоҳишу талаби худи мардум бисёр маросиму одатҳои зиёдатии серхарҷ барҳам дода шуданд, ки ин амр ба оилаҳои азодор сабукиҳо
Баъдтар, пас аз бунёди Ибодатгоҳҳои ҳарбӣ дар Тошканд дар соли 1889, дар солгарди ҳафтуми марг, боқимондаҳои Кауфман дар девори тарафи рости девори ҷанубии Ибодатгоҳ дубора дафн карда шудааст.
Дар ин ҷо Кауфман кори зиёдеро ба уҳда гирифт, зеро дар он вақт масъалаи ҷорӣ кардани сохтори ноҳиявии низомӣ дар Империяи Русия таҳия шуда буд; ҳамзамон вай дар кумитаҳои мухталиф оид ба тағйири кулли созмони низомӣ, ки он замон баргузор шуда буд, ширкат кардааст.
Дар ҷанги Қрим, фармондеҳии баталони Қафқоз, ва дар ҳамлаи қалъаи Карс иштирок карда, бо супориши генерал Муравёв бо Комиссари инглис Вилямс созишнома дар бораи супоридани ин қалъа ба имзо расонидааст.
Дар соли 1865 Кауфман генерал-губернатори қаламрави Шимолу ғарб ва фармондеҳи округи ҳарбии Вилна таъйин карда шуд, ки дар он ҷо пас аз саркӯбии шӯриши миллӣ- озодихоҳӣ соли 1863, алифбои лотиниро дар доираи сиёсати давлатии русикунонии минтақа манъ кард.
Забони форсӣ ҳамчун забони муоширати байналмилалӣ ва ҳамчун забони адабӣ ба таври васеъ истифода мешуд, аз ҷумла дар минтақаҳое, ки гӯяндагони он ҳеч гоҳ аксарияти аҳолиро ташкил намедоданд.
Дар Осиёи Миёна лаҳҷаҳои гуфтугӯии тоҷикӣ, ки аз ҷониби забонҳои туркӣ танг карда мешуданд, сарчашмае ба зеризаминаи забонҳои туркӣ ӯзбекӣ ва туркманӣ гардиданд ва адабиёти форсӣ ба ташаккули забони адабии чағатойӣ таъсири мустақим дошт.
Дар канори дигари ҷаҳони шарқӣ Салҷуқиён ва ҳокимони имперотурии Усмонӣ, ки баъзеашон шоирони маъруфи форсизабон буданд, дар тӯли асрҳо форсии адабиро сарпарастӣ мекарданд ва таъсири форсӣ ба забони туркии усмонӣ хеле бузург буд.
Марказҳои ҳаёти адабӣ ба ғарб, ба Форс, ба "Ироқи форсӣ" , Озарбойҷон ва минбаъд ба Осиёи Хурд , ки дар он ҷо лаҳҷаҳҳои хуроснии дарӣ ҳанӯз талаффуз нашуда буданд (лаҳҷаҳои сершумори форсии эронӣ нигоҳ дошта мешаванд ва ҳанӯз ҳам вуҷуд доранд).
Аз асри сар карда, забони форсӣ на танҳо миқёси истифодабарии хешро зиёд кардааст, балки инчунин ҷойивазкунии забони адабии арабӣ ва ҷуғрофиёи паҳншавиро ба таври назаррас тавсеа медиҳад.
Форсӣ на танҳо забони идоракунии маъмуриро аз даст надодааст, балки дар адабиёти бадеӣ ва адабиёти илмӣ дар асрҳои оянда, вақте ки ҳукуматдорони аслашон турктабор (сулолаҳои Ғазнавиён, Салҷуқиён, Усмониён, Хоразмшоҳиён, Темуриён, Бобуриён, Сафавиён, Коҷориён ва дигарон) сари қудрат буданд, боқӣ монда нашъу намо кардааст.
Маҳз дар давоми асрҳои Х - эҷодкории дар ҷаҳон машҳур, шоирони форсизабон аз қитъаҳои гуногуни мамолики шарқ ва ҷаҳони мусалмонон, мероси оламшумулеро офаридаанд, ки ба мероси классикии адабиёти ҷаҳон ворид гардидааст: Рӯдакӣ, Фирдавсӣ, Хайём, Носири Хусрав, Низомӣ, Саъдӣ, Ҷалолуддини Румӣ, Аттор, Ҳофиз, Ҷомӣ, Деҳлавӣ ва бисёр дигарон.
Инчунин намояндагии чунин халқҳо: қазоқҳо, дунганҳо, хуэй, ойратҳо, муғл-чохарҳо, сибо, сарикӯлиҳо, вахониҳо, қирғизҳо, ӯзбекҳо, манчжурҳо, тоторҳо, русҳо ва диг.
Синзян - Уйғур , (, ; мухтасар, Синзян заб. чинӣ — «марзи нав» ё «сарҳадҳои нав») — яке аз нояҳияҳои мухтори Ҷумҳурии Халқии Чин аст, ки дар Шимолу Ғарби кишвар воқеъ аст.
Восиқ Биллоҳ ақидаҳои муътазила, офариниши Қуръонро ба пайравии падараш пуштибонӣ карда, ба тағйири ақидаи донишмандон пардохт ва онҳоро ба қабули ақидаҳои муътазила маҷбур сохт.
Баъдан Восиқ Биллоҳ барои устувор кардани вазъи дохилии хилофат ба ғоратгарии Банӣ Сулайм дар Ҳиҷоз ва атрофи Мадина , Банӣ Мурра дар ҷануб ва маркази Арабистон ва Банӣ Намир дар Ямома хотима бахшида, онҳоро бо лашкари Буғои Кабир саркӯб намуд.
Ҳудуди он бо қаламрави Озод Кашмир , иёлоти Панҷоб ва Раҷастани Ҳиндустон дар Покистони бо иёлатҳои Синд , Балуҷистон , Хайбер Пахтунхво ва пойтахти Исломобод ҳамсарҳад аст.
Чор сол пас аз танаффус дар сабти филм, Мадҳурӣ аввалин бор дар филм бо забони модариаш маратҳӣ ҳунарнамоӣ намуда, муваффақияти тиҷоратӣ ва таърифҳои мусбиро аз мунаққидон ба даст овард.
Ин кӯшиши дуввуми ӯ дар синамои минтақавӣ мебошад, ки қабл аз он дар филми тамилӣ "Муҳандис" нақш офаридааст, ки 80%-и филм ба навор гирифта шудааст ва бинобар мушкилоти молиявӣ ба итмом нарасидааст.
" "-и коргардон Соумик Сен даромади хуб ба даст наовард ва Ҳафт зинаи муҳаббат аз мунаққидони филм дар бораи ҳам Мадҳурӣ ва ҳам дар бораи филм ҷавобҳои таҳқиромез гирифт.
Мунаққидони асоси хоҳиши Мадҳуриро барои сохтани филмҳои хуб ва нақшҳои далерона қадрдонӣ карданд, зеро вай барои бозгашт ба ҷаҳони синамо коргардонҳои ҷавон ва филмҳои каммасрафро интихоб кард.
Ғайр аз он, ӯ таблиғоти Мадҳуриро дар як қатор маҷаллаҳо ҷой дод ва гуфт, ки Бонӣ Капур, Яш Чопра ва боз даҳҳо коргардонҳои дигар бо ӯ шартнома бастаанд, аммо чунин набуд.
Филмое, ки солҳои 1998-1999 рӯи навор омадаанд - "Мавҷудият", "Асрори занон", "Даъват", "Муҳандис" - аз ҷониби мардум пазироӣ карда шуданд ва дар ниҳоят ӯро ҳамчун ситора Мадҳурӣ эътироф намуданд.
Пас аз шикастҳо ӯ бо Шоҳруххон дар филми « Муҳаббати безабон»-и коргардон Ракеш Рошан ҳунарнамоӣ намудааст, ки филм яке аз филмҳои бузургтарин дар таърихи синамои Ҳиндустон ворид гардид.
Ва бо пайдоиши ҳунарпешаи афсонавӣ, вай муваффақиятҳои бебаҳо ва рейтингҳои баландтаринро дар телевизиони Ҳиндустон сарфи назар аз барномаҳои Шоҳруххон ва Амитабҳ Баччан ба даст овард.
Фаъолияти омӯзгории худро дар мактаб-парваришгоҳи махсуси барои бачагони ношунавои ноҳияи Бобоҷон Ғафуров соли 1981 сараввал дар вазифаи муаллими синфҳои ибтидоӣ оғоз намуда, баъдан аз соли 1984 то 1991 вазифаи ҷонишини директор оид ба корҳои таълиму тарбияи мактаб-парваришгоҳи махсусро иҷро кардааст.
Соли 2012 мудири кафедраи МТИ –ро ба зимма дошта, аз соли 2013 то соли 2015 мудири шуъбаи идоракунии сифати таҳсилоти Донишгоҳ ва аз соли 2015 то имрӯз дотсенти кафедраи П ва ПФК фаъолият намуда истодааст.
Соли 2002 натиҷаи корҳои илмӣ-тадқиқотии худро дар мавзӯи “Асосҳои педагогии фаъолгардонии фаъолияти таълимӣ- маърифатии хонандагони ақибмондаи синфҳои ибтидоӣ дар раванди таълиму тарбия” ҷамъбаст намуда рисолаи номзадиро ҳимоя намудааст.
Соли 2006 аз тарафи ӯ “Дастгоҳ барои худназоратии нутқ ва шунавоии кӯдаки ношунаво” коркард гардида, дар озмуни вилоятии “Ихтиръокор ва навовари беҳтарин” иштирок намуда сазовори ҷойи дуюм гашт.
Зикриё Раҳмонов дар семинарҳои илмиву методӣ ва конфронсҳои байналхалқиву ҷумҳуриявӣ ва умумидонишгоҳӣ мунтазам оид ба муаммои таълиму тарбияи бачагони норасогиҳои руҳию ҷисмонидошта маърӯзаҳо кардааст.
Аз тарафи ӯ таҷҳизот бо номи «Аппарат для самоконтроля произношения глухих детей» ихтироъ карда шуда, он дар озмуни навъоварону эҷодкорони вилояти Суғд соли 2006 ба гирифтани ҷои дуюм сазовор гаштааст.
Востокредмет аз корхонаҳои зертобеи зерин иборат аст: Корхонаи гидрометаллургӣ (коркарди маҳсулоти урандор, ванадийдор ва холискории филиззоти гаронбаҳо ; Корхонаи мошинасозии Чкалов (таъмир ва истеҳсоли дастгоҳҳои кӯҳӣ бо усули гудохтани филиззот ва коркарди механикӣ); Корхонаи муштараки «Хуҷанд-Зил» (таъмир ва сохтани автобус ва дигар таҷҳизоти саноати мошинсозӣ); Коргоҳи илмӣ-истеҳсолии «Технология» (аввал озмоишгоҳи марказии илмӣ-таҳқиқотӣ, омӯзиши роҳҳои коркард ва ташхиси маъдан ва маводди кимиёӣ, мониторинги партовгоҳҳои уран); Идораи худрав ; Идораи сохтмону васлкунӣ ; Корхонаи заргарӣ ; Маркази илмӣ-истеҳсолии «ЭлТА» .
Баъзан шоир, вобаста ба вазни шеър, калимаҳоро ихтисор ё ҷояшонро иваз мекунад, ё ҳангоми зарурат калимаҳои мушаддадро беташдид меорад, ё, баръакс, аз талаботи вазн маншаъ мегирад.
Бинобар ин, вақте ки шоир барои эҷоди шеъри худ вазнеро интихоб мекунад, наметавонад то ба охир аз доираи он Вазн берун биравад, магар ин ки дар ҳолати зарурат рукнҳоеро аз ин вазн кам кунад ё бар он афзояд.
Вале дар оғози садаи , таҳти таъсири шеъри асрҳои 19–20 Эрон, адабиёти аврупоӣ ва русӣ ба шеъри тоҷикӣ навъҳои дигари шеър – шеъри озод, шеъри сафед ва ғ.
Дар баробари соҳили ғарбии Ҳиндустон, ин минтақа, дар якҷоягӣ бо баъзе иёлатҳо ба минтақаҳои Ҳиндустон, ки охирин ҷангалҳояш боқимондаанд, дохил мешавад.
Зилзилаи соли 1950 дар минтақаҳои кӯҳӣ ба фаромадани лойоб ва ярчҳои калон оварданд, ки ба шиддатнокии лойоби канали Брахмапутра дар ҳамворӣ оварда буд; обхезиҳо дар инҷо доимӣ шуданд.
Ассам, Нагаланд, Мизорам ва Меғалая дар таърихи тӯлонии гузаштаи худ ҷузъи сиёсии Ҳиндустон набуданд; Манипур ва Трипура давлатҳои феодалӣ; Аруначал Прадеш ва Сикким дар ибтидои асри ХХ ба қисми Бритониёи Кабир дар Ҳиндустон дохил набуданд.
Ин минтақаҳо ба Ҳиндустони Бритониё, ҳамчун мақомоти мустамликавии бритониёӣ, ҳудудҳои сарҳадиро ҳамчун як буфер байни мулкҳои Ҳиндустони Бритониё ва қувваҳои беруна ба таври анъанавӣ, ҳамроҳ мекарданд.
Иқлими онҳо гуногун аст - аз тропикии намнок, ҳамешасабз дар доманаи кӯҳҳо, то ҷангалҳои васеи хамвории нишебиҳои миёна ва ҷангалҳои сӯзанбарг дар қатори болоии ҷангал.
"Олим Камолов, ки зиёда аз 20 сол инҷониб бо санъати минётурӣ машғул аст ва осори Камолиддини Беҳзодро меомӯзад, барои аз нав эҳё намудани ин намуди санъати тасвирӣ хидмати беандоза кардааст" гуфтааст Сафири Фаронса дар Тоҷикистон хонум Ясмин Гуедар
Асарҳояш дар галереяҳои Русия, Ӯзбекистон, Қазоқистон, Финляндия, дар коллексияҳои хусусии ИМА, Фаронса, Олмон, Словакия, Украина, Швейсария ва Осорхонаи давлатии ш.
Оятҳои қуръонии шомили мазмуни якеро аз миёни худ ба шаҳр фиристодани асҳоби каҳф ва супориши фиристодани доваре аз ҷониби зан ва доваре аз ҷониби шавҳар далели машрӯияти Ваколат ба шумор мераванд.
Тибқи ривоятҳо, Пайғамбар Ҳаким ибни Ҳизомро дар харидани чорвои қурбонӣ, Урва ибни Абулҷаъди Бориқиро дар харидани гӯсфанд, мавлои худ Абурофеъро дар тазвиҷ и Маймуна ва Амр ибн Умайяи Замриро дар тазвиҷи Уммиҳабиба вакил карда буд.
Рустамҷон Воҳидов давомдиҳандаи касби бародар – шодравон Маҳмудҷон Воҳидов гардида, соли 1982 Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи Мирзо Турсунзодаро дар риштаи ҳунарпешаи драма ва кино хатм намудааст.
Ба хориҷи кишвар аз ҷумла ба Белгия, Ҳолландия, Полша, Фаронса, Олмон, Эрон , Ӯзбекистон, Россия ва ғайраҳо сафарҳои зиёди ҳунарӣ анҷом додааст.
Солҳои 2004-2006 мудири кафедраи нутқ ва ҳаракати саҳна, 2006-2017 мудири қисми таълими донишкада ва аз соли 2017 инҷониб декани факултаи театр, кино ва телевизиони донишкада буда, яке аз кормандони пурмаҳсулу намунавии ин боргоҳи ҳунар маҳсуб меёбад.