polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Носирҷон Азизов минбаъд ба сифати мутриб дар дастаи мақомхонони Кумитаи давлатии радио ва телевизиони назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон хидмат намуда ва дар сабти осори мусиқии тоҷик барои хазинаи тилоӣ саҳми ичроӣ ба харҷ додааст.
Носирҷон Азизов аз соли 2002 то имрӯз ба сифвти омӯзгор дар факултаи мусиқии тоҷик Консерваторияи миллии Тоҷикистон ба номи Т. Сатторов ба ҳунаромӯзони ҷавон асос ва ниҳодҳои асили созу овозро меомӯзонад.
Носирҷон Азизов чун иҷрогар ва ҳифзкунандаи беҳтарин арзиш ва ниҳодҳои ҳунари иҷроии устодаю мардумӣ низ дар байни мутрибони кишвар эътибори хоса дошта ва дар иҷрои навоҳои мардумию устодонаи «Қаландарӣ», «Гуъузорам», «Эшбоӣ», «Насри Сегоҳ», «Қӯшчинор» ва ғ.
Носирҷон Азизов иштирокдори чандин ҷашнвораҳои мусиқӣ буда ва дар ҳайатҳои эҷодии дастаҳои ҳунарии тоҷик ба чандин кишварҳои ҷаҳон сафарҳо карда, санъати рангомези созии тоҷиконро бо тозакориҳои навозандагӣ муаррифӣ намудааст.
Носирҷон Азизов иштирокдори Симпозиумҳои байналмилалии мусиқӣ , Душанбе ва чандин озмунҳои ҷумҳуриявии мутрибон буда, барои маҳорати баланди иҷроӣ, тарғиби суннатҳои асили мероси мусиқии тоҷикон бо ифтихорномаҳо мушарраф шудааст.
Носирҷон Азизов - мутриб , донандаи ҳирфаии мусиқии тоҷик, Ҳунарпешаи хизматнишондодаи Ҷумҳури Тоҷикистон , барандаи ҷоизаи аввалин озмуни мутрибони ҷумҳурӣ .
Автобусҳои истеҳсолнамудаи корхона ҳамчун нақлиёти мусофирбари боэътимод ва камхарҷ, барои иҷрои корҳои гуногун дар дигар корхонаҳои вазорати Минсредмаш, аз ҷумла дар тақозои шаҳри махфии «Красноярск-26», ҳоло ш.
Дар шаҳри Чкаловски ҶШС Тоҷикистон аз соли 1953 корхонаи таъмири худравҳо барои эҳтиёҷоти Вазорати мошинсозии миёнаҳаҷми ИҶШС , ки инчунин бо истеҳсоли неруи атом, аз ҷумлаи нахустин коргоҳи кишвар доир ба истеҳсоли кони маъдани уран дар «Комбинати 6» вилояти Ленинобод ш.
Аввалин модели коргоҳ «Тоҷикистон-1» бо басти чўбӣ таъсис ефта, дар асоси шассии худравҳои ГАЗ — 51 ва дар заминаи коргоҳи автобусҳои Каунас то соли 1976 истеҳсол мегардид.
Раҳимдод ҳафтсола буд, ки ӯро дастаи ғоратгарони Абдурраҳмон сардор аз Ҳирот ҳамроҳи бист нафари дигар ба асирӣ мегиранд ва ба ӯ номи дигар — Неқадам дода, ба ғуломҷаллоби хевагӣ — Муҳаммад Каримбой мефурӯшад.
Лаҳзаи ба банди дасти Неқадам пахш кардани тамғаи тафсон ниҳоят муассир ва ҷонгудоз аст: «Набиполвон Неқадамро пуштнокӣ ба замин хобонид, ду кафи дасти ӯро бо поҳояш ба замин пахш кард.
Бача бо ҳавли ҷон чирросзанон фарёди ҷонгудозе баровард. Пас аз он нафасаш ба дарун афтод. Пас аз қадре осуда шудагӣ барин шуд. Бача аз ҳуш рафта буд. Набиполвон тамғаи ба дасти бача часпида мондаро чунонки муҳри ба сурғучи гудохта пахш кардашударо бардоранд, бо зӯр канда гирифт.
Агар Раҳимдод беҷуръат ва камҳаракат бошад, пас писари ӯ — Эргаш ва ҳамсафонаш — ғулом Ҳайдар, Сафарғулом, Нормурод ва дигарон дар оташи муборизаву талош барои зиндагӣ обутоб ёфтаанд.
Эргаш ба тамоми ҷамъомадҳое, ки дар хонаи хӯҷаинаш воқеъ мегарданд, аҳамият медиҳад, маълумот мегирад ва он суханҳоро ба Сафарғулом ва дигар ҳаммаслаконаш мерасонад.
Эргаш, Сафарғулом ва дигар намояндагони насли дуввуми ғуломон зиёнкориву кинаҳои ниҳонии Қутбия, Ҳамдамфурма ва Шошмақул барин муфтхӯрон ва бадхоҳони ҷомеаро фош мекунанд, ба рӯди ҷилвон об бароварда, заминҳои гирду атрофи онро шодоб мегардонанд.
Вақте ки аз заъфи пирӣ дигар аз уҳдаи ягон кор баромада наметавонад, писари Абдурраҳимбой ба Гулсум чунин таъкид мекунад: «Ба Бобоғулом гӯй, ки акнун барои худ ҷойи дигаре ёбад. Мо дар ин гуна қахтсолӣ шумоёнро парво карда наметавонем».
Образҳои манфии Қиличхалифа, Абдурраҳмон сардор, Акрамбой, Наби-полвон, Муҳаммад Каримбой, Ӯрмонполвон, кали Султон, Шоҳназарбой, Мулло Қаххор, Қутбия воқеӣ ва табиӣ тасвир ёфта, ифодакунандаи муносибату муомилаи қувваҳои манфии ҷомеа мебошанд.
Дар роман ҳангоми хукмронии ҳукумати подшоҳии рус расман манъ шудани ғуломӣ, вале дар шакли дигар давом кардани он дар мисоли образи Раҳимдод ва ғуломоне мисли ӯ моҳирона тавсир ёфтааст.
Дуредгарӣ ба ҳунарҳои дару тирезасозӣ, сандуқсозӣ, кандакорӣ, табақтарошӣ, гаҳворасозӣ, созтарошӣ, шонагарӣ, кафшсозӣ ва чанде дигар, ки бо чӯб бевосита сару кор доранд, иртибот дорад.
Олоти кишоварзию корҳои рӯзгор: чигина, юғу сипор, занбар, шоха, курчаки гандумбоддиҳӣ, чархчӯб ва чахники дӯғкашӣ, куппӣ, табақу қошуқи чӯбӣ, оштахта бо тиракаш, ҷува , нонпар, сандалӣ, мизу курсӣ, ҷевон, ҳаллоҷӣ, дӯк ва чархаи ресмонресӣ, дастгоҳи бофандагӣ, қисмҳои гуногуни дастгоҳи осиёб, ҷувози равғанкашӣ ва чандин олоти дигар ҳама ба заҳмати дуредгар тааллуқ доштанд.
Муаллифи 5 рисолаи илмӣ, 4 китоби дарсӣ (барои синфҳои , , ва донишҷӯёни риштаҳои ғайрифилологии донишгоҳҳо), мураттиби «Барномаи таърихи забони тоҷикӣ барои донишҷӯёни донишгоҳҳои омӯзгорӣ», 2 дастури методӣ, мутарҷими дастури омӯзиши «Машғулияти мусиқӣ дар синфи 2» мебошад.
Ҳамчунин, рисолаҳои «Сухан аз шеваи омӯзиш ва парвариш» , «Вожаҳои низомӣ дар Шоҳнома»-и Абулқосими Фирдавсӣ" , «Забони аҳди Сомониён ва арзиши сухан» , «Дар ҷустуҷӯи сухани зебо» , «Ҷойгоҳи сухан дар осори форсӣ-тоҷикӣ» , «Сухан дар коми ӯ меёфт сайқал…» , «Ҳоҷӣ Ҳусайн ва арзиши сухан» зодаи заҳмати ӯстанд.
Доир ба масоилу чеҳраҳои гуногуни адабиёт ва ҳунар 6 китоб таҳия кардааст, ки «Суруди Зафар» , «Ромишгари мумтоз» , «Санъаткори машҳури миллат» , «Сухани бузургон» , «Сухан бифканад минбару дорро…» , «Тӯфон дар ғунча» , «Зафари нотакрор» ва ғ.
Нафосат, латофат ва асолати ин навъи матоъ ба дизайнерони муосир имкон медиҳад, ки онро барои дар услуби шарқӣ оро додани деворҳои хонаҳо, пардаҳои тирезаҳо, болишту болинҳо ва ҷиҳати рӯкаш намудани мебел истифода намоянд.
Беқасаб навъҳои зерин дорад: бодомча , зирагӣ , самарқандча ё самарқандӣ , алобайроқ (дорои рахҳои васеъи зард, сабз, бунафш, сабзи торик ва сафед бо пуди сиёҳ ё сафед).
Дар Хуҷанд навъи беқасаби Шамси Қодирӣ низ маъмул буд, ки ба шарафи устори эҷодгари он номгузорӣ шуда, аз матоъи рахдор иборат буд ва баъзан абрбандӣ низ мешуд.
Соли 1980 бостоншиноси ленинградӣ Петр Павлов дар ҳайати илмии археологӣ бо сардории В. А. Ранов дар Кулдараи ноҳияи Ховалинги вилояти Хатлон дар қабатҳои 11 ва 12-уми буриши зардноки баландиаш 130 метр ёдгории замони палеолити поёнро дар Осиёи Миёна кашф намуд.
Соли 1953 А. Т. Окладников дар рӯди Унарчаи наздикии дарёи Норини Қирғизистон аз девори регии суфаи қадимаи плейстосени миёна қайроқи калони дасти инсонрасидаро, ки як тарафи он теғи дарози каме камоншакли барҷаста аст, пайдо намуд.
Бозёфтҳои палеолити миёна дар қабатҳои замини қадими 3-2-1 -и миёна буришҳои зардноки Хонаҳо, Оби Мазор ва Лоҳутии Ховалинг мансуб ба 240-170 ҳазор сол қабл ошкор шудаанд
Дар зинаи палеолити боло якумин ташкилоти мураккаби ҷамъияти авлодӣ -модарӣ ҳамчун танзимгари муносибати ҳақиқии инсонӣ дар дохили ҷамоаи ибтидоӣ пайдо шуд.
Қароргоҳи бисёрқабатаи палеолити боло бо номи Шуғнов дар болооби рӯди Яхсу наздикии деҳаи Шуғнови Дарвоз дар баландии 2000 метр дар ҷануби Тоҷикистон воқеъ гаштааст.
Тадқиқоти ин ёдгорӣ солҳои 1969-1970 гузаронида шуда, тадқиқоти пурраи геологӣ, минералогӣ ва таҳлили бозёфтҳо бо роҳбарии А. Н. Никонов анҷом дода гузаронида шудааст.
Вазирони вазорат: Аббос Алиев , Нисор Муҳаммад , Муҳаммадҷон Масаидов , Саид Носиров , Кулӣ Абдинов , Сироҷуддин Ҳасанов , Муҳаммадамир Ниёзов , Тоҳир Пӯлодов , Ҳотам Солеҳбоев , Ҳошим Содиқов , Ҳабибулло Неъматуллоев , Муҳаммад Осимӣ , Рустамбек Юсуфбеков , Рауф Додобоев , Хушқадам Давлатқадамов , Абдулбашир Рашидов , Талбак Назаров , Исмоил Давлатов , Зокир Вазиров , Бозгул Додхудоева , Мунира Иноятова , Сафаралӣ Раҷабов , Абдуҷаббор Раҳмонов , Нуриддин Саидов , Муҳаммадюсуф Имомзода , Раҳимҷон Саидзода .
19 ноябри соли 2013 Вазорати маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон ба Вазорати маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон табдил дода шуд ва муқаррар гардидд, ки вазифаҳои пешбурди сиёсати илм аз доираи ваколатҳои Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон бароварда шуда, ба Вазорати мазкур вогузор гарданд.
Вазорти маори́ф ва илми Ҷумҳури́и Тоҷикистн — мақомоти марказии ҳокимияти иҷроияи Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки барои таҳия ва тат­биқи сиёсати давлатӣ ва батанзимдарории меъёрҳои ҳуқуқии фаъолият дар соҳаи маориф масъул аст.
Вазорати маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон дар асоси Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон, қонунҳои конститутсионии Ҷумҳурии Тоҷикистон, қонунҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон, фармонҳои Президенти Тоҷикистон, қарорҳои Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, Маҷлиси намояндагон ва Маҷлиси миллии Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, санадҳои ҳуқуқии байналмилалии эътирофнамудаи Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолият мекунад.
Дар алочаҳои қаратоғӣ нақшу нигори бодомчаҳои печида, давра, росткунҷа, хатти шикаста ва барги дарахти хурмо ва ғайра ба назар мерасанд, ки бо ҳамнишинии махсус тасвир шудаанд.
Иктисодиёти Аргентина бо захираҳои зиёди канданиҳои фоиданок, сатҳи баланди саводноки, дорои бузургтарин соҳаи истеҳсоли маҳсулоти кишоварзии содирот нигаронидашуда рушд ёфта истодааст.
Дар ин вақт усто ба нарангушти дасти чапи худ ангуштбони чармӣ мегузаронад, ки вазифаи он ҳам муҳофизат кардани ангушт ва ҳам фосилагузорӣ дар байни дандонаҳои шона мебошад.
Тазкираи шеъри муосири Тоҷикистон «Бӯи ҷӯи Мӯлиён» ва таҳияи китоби М.Ёҳақӣ «Фарҳанги асотир ва достонвораҳо дар адабиёти форсӣ» аз ҷумлаи тозатарин таълифоти ӯст.
Баъди бозгашт ба Ватан соли 2007 ба Донишгоҳи миллии Тоҷикистон ба кор даромада, аз он вақт то кунун дар кафедраи назария ва адабиёти навини форсии тоҷикии Донишгоҳи милии Тоҷикистон фаъолият мекунад.
Соли 2008 дар мавзӯи «Таҳаввули поэтикаи вазн ва ритми шеъри муосири тоҷик» рисолаи номзадӣ дифоъ намуда ва ин рисоларо бо такмил ба сурати дастури таълимӣ ба чоп расондааст.
Рустами Ваҳҳоб (Рустам Ваҳҳобзода; тав. 5 майи 1960, деҳаи Капалӣ, Тоҷикобод, ҶШС Тоҷикистон) — , шоири халқии Тоҷикистон , олим, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон
Аз моҳи ноябри соли 1971 то ноябри 1972 дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳи Шӯравӣ адои хидмат ва бо рӯзномаи Округи ҳарбии Забайкалйе «На боевом посту» ҳамкорӣ кардааст.
Моҳи июни 1992 ба шуъбаи матбуоти Ҳукумати вилоят ба кор гузашта, баъдан дар вазифаҳои сардори Маркази матбуоти Ҳукумати вилоят ва раиси Кумитаи телевизион ва радиои вилоятӣ фаъолият бурдааст.
Китобҳои «Ҳамнаво бо субҳ», «Чархи гардон», «Ситораи сапедадам», «Сафои субҳи умед», «Офтоби дили падар», «Нақш дар оинаи дил», «Роҳ ба водии рӯшан», «Уқобони парвозӣ», «Машъал дар зулмоти рӯз», «Поктар аз домони субҳ» ва «Коргоҳи шуҳратёр» аз офаридаҳои дигари ӯстанд.
Барои саҳми арзанда дар рушди адабиёт ва рӯзноманигорӣ ба дарёфти Нишони «Сухан», Ҷоизаи ба номи Раҳим Ҷалил ва Ҷоизаи ба номи Ҳоҷӣ Содиқ мушарраф гардидааст.
Дар маснуоти ороишии асри биринҷӣ рамзҳои ҷирмҳои осмонӣ, тасвирҳои ҳайвонот ва инсонҳо тасвир ёфтаанд, ки мазмунҳои асотирӣ ва эътиқодӣ доштанд.
Дар давраи исломӣ тарзи ороиши маснуоти заргарӣ рушд ёфта, зарагарон ва ороишгарон бештар аз нақшҳои ислимӣ – гулу рустанӣ, шаклҳои ҳандасӣ ва матнҳои хатти арабӣ истифода мекунанд.
Чи тавре ки мардумшинос, М. Искандарзода, маълумот додааст, дар шаҳри қадимаи Ҳисор гузари заргарон мавҷуд буда, дар он оилаҳои зиёди заргарон зиндагӣ ва фаъолият мекардаанд.
Дар пораи ангишти аз чӯби дарахт тайёршуда, чуқурчае кофта, ба он сим мегузоштанд ва ангиштро ба рӯйи лахчаи оташ ниҳода, бо даҳандам – лӯлачаи махсуси мисӣ онро пуф карда, ҳаво медоданд, то ки оташи он аланга гирад.
Гӯшворҳое, ки то охирҳои асри ХХ дар Ҳисор истифода шудаанд, инҳоянд: гӯшвори Муҳаммадӣ, ки он аз Бухоро оварда мешуд; гӯшвори сеғузагаи аз нуқра, ё тило сохташуда, ки почакҳои он бо марҷон оро дода мешуданд; гӯшвори зирак, ки аз фулузи нуқра сохта мешуд; гӯшвори саригӯшии аз нуқра сохташуда, ки ба гӯшвори одӣ хеле монанд буда, бо он фарқ мекард, ки бо занҷираи зебо ва сангҳои гуногун ороиш меёфт.
Пешовезро аз матоъи сиёҳ ба шакли шероз то 1м дарозӣ, ва барашро 20 см бурида, аз ду тарафи ин матоъ кубаҳоро мечаспониданд ва бо тугмаҳои садаф қатор-қатор пешовезро оро медоданд.
Маснуоти сохтаи заргарон: ангуштарин, гӯшвор, зеби гардан, болои абрӯ , каҷак, бозубанд, дастпона, ҳайкал, тӯмор ва амсоли инҳо аз ҷумлаи зеварҳои маъмулии занҳои тоҷик мебошанд.
Густариши ҳамкориҳои байналмилалӣ бо мақсади рушди соҳаи кишоварзӣ яке аз самтҳои афзалиятноки Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Вазорати кишоварзии Ҷумҳурии Тоҷикистон маҳсуб меёбад.
Кишоварзӣ, ки аз замонҳои қадим бо истилоҳҳои деҳқонӣ, деҳқанат, барзгарӣ, фалоҳӣ ҳам маъмул буд, яке аз соҳаҳои муҳимми истеҳсолоти ҷамъиятӣ буда, аҳолиро бо хӯрокворӣ ва саноати ҳунармандиро бо ашёи хом ва ҳайвоноти аҳолиро бо ғизо таъмин менамояд.
Баъди ба Русия ҳамроҳ карда шудани Осиёи Миёна хусусиятҳои кишоварзии мардуми Осиёи Миёна ва бахусус Тоҷикистон, тағйир ёфта, ба талаботи саноати Русияи подшоҳӣ мувофиқ кунонда шуд; бо афзудани талабот ва баланд рафтани нархи пахта заминҳои кишти пахта босуръат васеъ карда мешуданд.
Ҳанӯз А. И. Вавилов — олим ва сайёҳи машҳур Осиёи Миёнаро яке аз марказҳои зироати дунё ҳисобида, борҳо таъкид карда буд, ки кӯҳсори Тоҷикистон ва Бадахшон яке аз марказҳои қадимтарини зироат мебошад.
Минбаъд дар солҳои гуногун Институти хокшиносӣ, Институти таҳқиқоти илмии боғу токдорӣ ва сабзавоткорӣ, Институти хоҷагии қишлоқи Тоҷикистон таъсис дода шуданд, ки дар ривоҷу равнақи соҳа саҳми бузург доранд.
Гузариш ба шакли нави муносибатҳои иқтисодӣ ва ташкил намудани шаклҳои нави хоҷагидорӣ, ғайридавлатӣ гардондани моликият дар соҳаи кишоварзӣ ба тағйироти куллӣ оварда расонд.
Таъсис ёфтан ва фаъолият намудани 111 ҳазор хоҷагии деҳқонӣ, аз ҷумла 890 ассотсиатсияи хоҷагии деҳқонӣ , 819 хоҷагии деҳқонии коллективӣ, 357 хоҷагии кооперативӣ натиҷаҳои ин раванд мебошанд.
Рушди соҳаи кишоварзӣ барои таъмини босубот ва мутаносиби аҳолии кишвар бо маводди хӯрока тавассути афзоиши мунтазам ва устувори истеҳсоли маҳсулоти кишоварзӣ, баланд бардоштани сатҳи даромаднокӣ ва бо ҷойи кор таъмин намудани аҳолӣ, инчунин ҳифзи захираҳои табиӣ мусоидат менамояд.
Мутобиқи маълумоти оморӣ ҳаҷми истеҳсоли маҳсулоти кишоварзӣ, — ғалладонагиҳо, пахта, картошка, сабзавот, полезиҳо, меваҷот, афзоиши саршумори чорво ва паранда дар солҳои охир мутаносибан хеле боло рафт.
27 марти 1946 бо Укази Президиуми Совети Олии ҶШС Тоҷикистон Комиссариати халқии зироат ба ду вазорати мустақил — Вазорати зироатҳои ҶШС Тоҷикистон ва Вазорати чорводории ҶСШ Тоҷикистон ҷудо шуд.
Соли 1953 Вазорати хоҷагии қишлоқи ҶШС Тоҷикистон бо Вазорати хоҷагии ҷангал муттаҳид гардида, Вазорати хоҷагии қишлоқ ва маҳсулоттайёркунии ҶШС Тоҷикистонро ташкил доданд.
Соли 1962 Вазорати истеҳсол ва тайёр намудани маҳсулоти хоҷагии қишлоқ, соли 1985 Кумитаи давлатии агросаноатӣ, соли 1991 аввал Вазорати кишоварзӣ ва соли 2006 Вазорати кишоварзӣ ва ҳиф зи табиат номгузорӣ шуд.
Фаъолияти Вазорати кишоварзии Ҷумҳурии Тоҷикистон аз татбиқи сиёсати ягонаи давлатӣ ва ба низоми муайян даровардани санадҳои меъёрии ҳуқуқӣ дар бахши кишоварзии Ҷумҳурии Тоҷикистон иборат мебошад.
Вазорати кишоварзии Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолияти худро бар асоси Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон, қонунҳои конститутсионӣ, қонунҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон, санадҳои Маҷлиси миллӣ ва Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, қарорҳои Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ва асноди ҳуқуқии эътирофшуда аз тарафи Ҷумҳурии Тоҷикистон созмон медиҳад.
Вазорати кишоварзии Ҷумҳурии Тоҷикистон бо созмонҳои байналхалқии Барномаи озуқаи СММ , Агентии Шветсия оид ба ҳамкориҳои байналхалқӣ , Барномаи рушди СММ , Комиссияи Аврупоии Иттиҳоди Аврупо, Бонки ҷаҳонӣ, Бонки Осиёии рушди, Агентии Ҷопон оид ба ҳамкориҳои байналхалқӣ дар бахши ҳалли проблемаҳои соҳаи кишоварзӣ, аз ҷумла тухми парварӣ, зироатпарварӣ, чорводорӣ, мубориза алайҳи зараррасонҳо, бозомӯзии мутахассисон ва амсоли инҳо ҳамкорӣ дорад.
Чармгарӣ ҳамчун яке аз касбҳои анъанавӣ дар шаҳру ноҳияҳои Самарқанду Бухоро, Хуҷанд, Ҳисор, Панҷакант, Истаравшан, Кӯлобу Балҷувон, Қаротегину Дарвоз ва ғайра маъмул буда, гузарҳои «Чармгарон» вуҷуд доштанд.
Дар ин шаҳру ноҳияҳо корхонаҳои махсуси чармгарӣ фаъолият менамуданд, ки дар онҳо аз пӯсти гов, асп, шутур, буз, гӯсфанд ва баъзе ҳайвоноти шикоршуда бо усули ош додани пӯст навъҳои гуногуни чарм тайёр мекарданд.
5 нафар рисолаи номзадӣ (Шарифов Ҷ.М., Тӯйчиев Ҳ.Ш., Одилов О. Ш., Хоҷаев Ю. П., Сафоӣ К. Л.) ва як нафар рисолаи докторӣ ҳимоя намудаанд ва сазовори рутбаву унвонҳои илмӣ гардиданд.
Ба қалами ӯ зиёда аз 300 рисола, барнома, воситаи таълимӣ ва мақолаҳои илмӣ-методӣ тааллуқ доранд, ки аксари ин моқолот дар хориҷи кишвар бо забони англисӣ ба нашр расидаанд.
дар баробари ба кори илмӣ-тадқиқотӣ машғул шудан, инчунин дар таълиму тарбияи донишҷӯёни муассисаҳои таҳсилоти олии кишвар ва мутахассисони ояндаи соҳибунвони соҳаи физика саҳми хеле арзанда дорад.
Ӯ ҳанӯз солҳои 70-уми асри гузашта бо ҳамроҳии як қатор олимони номвари тоҷик Муҳаммад Осимӣ, Саидмуҳаммад Одинаев, Хурсанд Ибодинов, Анвари Абдурасул, Асадулло Шарифов ва дигарон барои таъсиси мактаби тобистонаи физик, математик ва химикҳои ҷумҳурӣ хеле кушишҳо намудааст.
Номбурда солҳои 1990—1998 дар вазифаи дотсент ва аз соли 1998 то соли 2002 ба ҳайси профессор дар факултети физикаи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ ба фаъолияти омӯзгорӣ пардохтааст.
Тағоймурод Солеҳов (Солеҳов Тағоймурод Ҳаитович; 3 январи соли 1947, ноҳияи Ҳисор, ҶШС Тоҷикистон) — и тоҷик, доктори илмҳои физикаю математика , профессор , узви вобастаи АИ ҶТ , дорандаи «Аълочии маорифи халқи Тоҷикистон» , барандаи «Ҷоизаи АИ ҶТ ба номи Султон Умаров» ва профессор шуъбаи физикаю математикаи Донишгоҳи илм ва технологияи шаҳри Кохати Покистон .
бештар ба сохтори назариявии хусусиятҳои спектри пароканиши дукаратаи рӯшноӣ дар назди нуқтаҳои буҳронии моеъҳо, майдони ҳарорати моеъҳо ва ҷисмҳои сахт таҳти таъсири нурҳои лазерӣ, қонунияти деструксияи полимерҳо дар зери нурҳои лазерӣ, оптоакустикаи лазерии моеъҳои квантӣ, классикӣ ва фотоакустикаи ғайрихаттӣ бахшида шудаанд.
Дар ибтидои қарни ба илми мақомшиносии тоҷик ганҷинаи нави илмие иборат аз рисола ва як қатор мақолаҳои илмӣ роҷеъ ба Шашмақом ворид гашт, ки он ҳанӯз солҳои 50-60-уми қарни аз тарафи танбӯрии нодири замон Фазлиддин Шаҳобов навишта шуда бошад ҳам, то ин имруз мутаассифона, танҳо дар шакли дастхатҳои бойгонии шахсӣ қарор дошт.
Диди илмии Ф. Шаҳобов ба мақомшиносии қарни ислоҳоту саҳеҳияти хеле дақиқу муфассалро дар масоили истилоҳоти Шашмақом, хусусияти шаклсозӣ, асоси лаҳниву зарбӣ, силсилабандӣ, умуман асоси илмии Шашмақом ворид гардонид.
Маҳз рисолаи мусиқии Ф. Шаҳобов баъзе ақидаву хулосаҳои нодурусти мақомшиносии муосирро, ки мутаассифона ҳам дар Тоҷикистон ва ҳам дар Ӯзбекистон ҷой доштанд, ислоҳ менамояд.
Плахов, Р. Юнусов, А.Ҷумъаев, А. Назаров, дертар О. Иброҳимов ва дигарон дар Ӯзбекистон паҳлуҳои гуногуни мақомро аз назари таърихӣ, эстетикӣ, манбаъшиносӣ ва сирф назариявӣ тадқиқ мекарданд.
Дар Тоҷикистон низ аз мақолаи машҳури мутафаккир ва нависандаи бузурги тоҷик С. Айни "Назаре ба гузаштаи мусиқии тоҷик" ва сипас хусусан аз солҳои 70-ум муҳаққиқону мусиқишиносон Н. Нурҷонов, А. Афзаҳзод, А. Раҷабов, А. Низомов, А. Абдурашидов, Ф. Азизова, С. Худойбердиев, Н. Ҳакимов, Ф. Ӯлмасов дар мавзӯъи мақомот, таърих, назария ва асосҳои илмиву амалии он китобу мақолаҳо навиштаанд.
То имрӯз китоби шеърҳои ӯ «Навоҳои зиндагӣ» , «Давлати бедор» , «Умед» , «Аз нигоҳи дил» , «Номус» , «Туҳфа» , «Шаҳри Қӯрғонтеппаи ман» , «Бодоми думағз» , «Бо сари боло» , «Майдони андеша» , китобҳои очеркҳояш «Бузургии инсон» , «Қиссаи як марди одӣ» , «Ёдҳо, ёдҳо, ёдҳо…» , «Роҳи пурпечутоб» , «Мактаби дӯстӣ» , «Фарзанди диёр» ба дасти хонандагон расидаанд.
Дар театрҳои касбию халқӣ асарҳои саҳнавияш «Набераи боғбон» , «Ҳамқадаҳҳо» , «Доруи фарбеҳкунак» , «Ҳилаҳои аҷузкампир» , «Гаҳвораҷунбонак ва Мор», «Гуроз ва харгӯшҳо», «Моҷарои обкашак» , «Хотираи ҷанговар» , «Айби мо не!» ва ғ.
Ва ҳамаи мушкилиҳоро паси сар гузошта, мактаби ҳафтсоларо дар деҳаи Олучаи ноҳияи Кангурт бо баҳои аъло хатм карда, ҳамон сол донишҷӯи Омӯзишгоҳи омӯзгории ба номи Абулқосим Лоҳутии шаҳри Қурғонтеппа шудааст.
Солҳои гуногун муаллим, ходими адабии моҳномаи «Мактаби советӣ», корманди рӯзномаи минтақавии «Вахш», муовини сарвари Донишкадаи минтақавии такмили ихтисоси муаллимони Қӯрғонтеппа, мудири бахши адабии Театри мазҳакавӣ-мусиқавии Қурғонтеппа будааст.
Хумдон аз гулах – фарши оташафрӯзӣ, тур – ҷойи зарфгузорӣ ибрат буда, аз болояш сӯрохие калоне мавҷуд буд, ки онро «даҳани хумдон» меномиданд ва аз он зарфҳоро ба хумдон мениҳоданд.
Касби кулолӣ дар байни тоҷикон то ба нимаҳои садаи ХХ маъмул буд, аммо бо пайдо шудани зарфҳои металию чинии корхонагӣ доираи истеъмоли маҳсулоти кулолӣ танг шуда, касби мазкур рӯ ба инқироз овард.
Ибтидои асоли 19 ба анъанаи эҷодию иҷроии ҳавзаи ҳунарии Хоразм мақом ва мақомхонӣ бо сабк шеваи хоси ҳунарварӣ рӯи кор меояд ва роиҷ мешавад.
Зимни ин дар иртибот ба мақомҳо ман-зумаю баёз, рисолаҳои хоса мараттаб мешавад ва навиштаи арзишманди Матюсуф Харротов «Хоразм мусиқий таърихчаси» (Таърихчаи мусиқии Хоразм, Москва, 1925, бо ҳамкории Б. Раҳмонов, ба хуруфоти форсӣ) аз аввалин таълифоти ҷиддӣ оид ба мақомҳои хоразмист.
Мақомҳои хоразмӣ чун «Шашмақом» маҷмӯи мустақил аз қисмҳои созию овозӣ («чертим йӯлӣ» – роҳи навозиш, созӣ, «айтим йӯлӣ» – роҳи овозӣ) таркиб ёфтаанд.
Зимни ин дар Мақомҳои хоразмӣ шохаҳои чанд амал доранд, ки мусанифашон мусиқидонони Хоразмист (мас., «Мураббаи Комил», «Мураббаи Рости Мирзо», «Сақили Ниёзҷонхоҷа», «Сақили Фирӯзшоҳӣ» ва ғайра).
Ба Мақомҳои хоразмӣ ҳамчунин истилиҳоти форсии тоҷикии «Шашмақом» бидуни тағйир барҷост (пешрав, тарона, уфар, супориш, хона, бозгӯй, муқаддима, миёнхат, даромад, сарахбор, тани мақом, савора ва ғайра).
То нимаи аввали садаи 19 дар анъаноти эҷодию иҷроии Хоразм намуна, қаринаҳои гуногуни оҳангу таронаҳои силсилавии мураккабсохт вуҷуд доштанд, ки баъдан сарояндагону ромишгарон, мусаннифони ҳирфаии мардумӣ ба маҷмӯи мустақили мақомҳо вориду танзим намуданд.
Дар гирдоварӣ, таҳия, танзими оҳангу таронаҳои мақом таркиботи он ҳавзаи эҷодию иҷроии Хоразм шоир, мутриб, до-нандаи саршиноси анъаноти мақомҳо Ниёзҷон-хоҷа хидмати мондагор намудааст.
Ӯ охири садаи 18 ба Бухоро омада, анъаноти эҷодию иҷроии Бухоро, хоса «Шашмақом»-ро омӯхта, баъди муддати таҳсилу ҳунарандӯзӣ ба Хоразм бармегардад, қаринаи мақомҳои хоразмиро таҳия менамояд.
Ниёзҷонхоҷа дар сохттори созию овозии «Шашмақом»-и Бухоро вобаста ба сабки иҷроӣ , истифодаи равияи хоси эҷодии мутрибони таҳҷоӣ ба сохттори ма-қомҳо тағйирот ворид намуд ва таҳия кард.
Дар иртибот ба таҳаввул ва рушди анъаноти хоси эҷодию иҷроии Мақомҳои хоразмӣ мусиқидонон В.Успенский, В. Беляев, И.Акбаров, М.Юсупов, О.Матёқубов, Ю.
Мақомҳои хоразмӣ - маъмӯи мақомеро гӯянд, ки аз лиҳози сохт, таркибот, сохттори усул, авзонии доира, таронаву оҳангӣ дар заминаи анъаноти эҷодию иҷроии «Шашмақом» таҳия ва тадвин шудааст.
Дар ин бахши фаъолияти илмӣ ва эҷодӣ монографияҳову рисолаҳо аз қабили «Номаи ҷавонмардӣ» , «Ойини риндӣ ё Маслаки Ҳофиз» , «Литература джавонмарди» , «Чаҳор китоби насри ҷавонмардӣ» , «Ҳашт манзар» , «Таджикская рыцарская литература» , «Адабиёти ҷавонмардии форсу тоҷик» , «Сарчашмаҳои адабиёти ҷавонмардӣ» , «Рисолаҳои ҷавонмардӣ» ва ғ.
Ҳамчунин ӯ китобҳои «Достони Амир Арслон» , «Футувватномаи султонӣ», «Ахлоқи Муҳсинӣ», рисолаи «Ҳотамия»-и Ҳусайн Воизи Кошифӣ , «Абумуслимнома» , «Доробнома» , «Девони Насимӣ» , «Тазкираи шуарои муосири Ҳирот» , «Футувватномаи султонӣ»-ро таҳия намуда, ба нашр расонд.
Қурбон Восеъ инчунин барои таълим ва рушди адабиёти тоҷик ҳамчун омӯзгор монография ва дастурҳои методӣ: «Албому схемаҳо оид ба рӯзгор ва ҳаёти устод Айнӣ» , «Программаи адабиёти Шарқи хориҷӣ» , «Дарси мунозиравии адабиёт» , «Абумуслими Хуросонӣ» , «Инсонгароӣ аз назари Аттор» ва «Дар қаламрави шеъри ҷонпарвар» -ро таълиф намудааст.
Дар таълифоташ, аз ҷумла дар китобҳои «Ринди ҷавонмардӣ» , «Зинданом» , «Аз гузашта сабақи таърих бардорем» , «Иқболнома» , «Сиёсатмадори таърихнигор» (дар ҳошияи зиндагиномаи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон, 2003) ҷавҳари зиндагиву фаъолияти шахсиятҳои бузурги илму фарҳанг ва сиёсатро манзури хонандагон гардондааст.
Дар китобҳои дар бораи Ваҳдат ва истиқлоли миллӣ таълифкардаи Қурбон Восеъ: «Сиёсати давлатӣ ва ваҳдати миллӣ», «Ваҳдат ва истиқлол», «Ваҳдат зевари давлати миллӣ» ҷавҳари ваҳдати миллии тоҷикон таҳқиқ ёфтааст.