polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Баъди аз маҳбас озод шудан ба корҳои сиёсӣ, адабию илмӣ пардохт, бо маҷала ва рӯзномаҳои «Сухан», «Паёми нав», «Кабӯтари сулҳ», «Рамзи Одина» ҳамкорӣ кард ва осори бадеиашро дар саҳифаҳои ин нашрияҳо ба табъ расонд.
Инчунин дар ҷаҳон дигар шаҳрҳои калони фаронсавӣ ҳастанд - Киншаса, Касабланка, Алҷазоир, аммо дар ин шаҳрҳо фаронсавӣ асосан дар шакли хаттӣ ё чун забони дуюм истифода мешавад .
Корманди рӯзномаҳои «Ком­сомоли Тоҷикистон», «Тоҷикистони Советӣ», маҷаллаи «Машъал» , муҳарри­ри калони Кумитаи давлатии радио ва телевизиони назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон .
Мавзӯи маҷмӯаҳои «Изҳори муҳаббат» , «Гули Хуршед» , «Шукуфаҳои чаман» , «Нони ҳалол» , «Паймона», «Дурри ятим» , «Обилаи дил» , «Гули шому саҳар» , «Соябони сар»-и Бобо Ҳоҷӣ ватандорӣ, сулҳу ваҳдат, инсондӯстӣ, тантанаи ғояҳои ҳаёти нави сотсиалистӣ, васфи манзараҳои табиати кӯҳистон, шахсиятҳои маъруфи Тоҷикистон, ситоиши аҳли заҳмат ва ғ.
Ашъори дар маҷмӯаҳои «Насими баҳорон» , «Раҳмат ба Ватан» , «Бузи айнакдор» , «Соябони сар» фароҳам омадаро Бобо Ҳоҷӣ махсус барои бачагон иншо намудааст, ки дар онҳо ҳаёт, тарзи зиндагӣ, орзую умеди насли наврас ифода ёфтааст.
Намунаҳои ашъори Н. Некрасов, С. Есенин, Л. Украинка, Абай, А. Сурков, М. Исаковский, С. Михалков, Зулфия ва дигар, инчунин мухтасари ҳамосаи Ҳинди Қадим «Рамаяна»-ро аз русӣ ба тоҷикӣ баргардон кардааст.
Осори алоҳидаи Н. Некрасов, С. Есенин, Абай, Л. Украинка, Зулфия, А. Сурков, Г. Абашидзе, С. Михалков, М. Исаковский, қиссаҳои А. Загребалний «Водии хобҳои дароз», Ш.
Бобо Ҳоҷӣ (ном ва насаби аслиаш Ҳоҷи­зода Бобо; 1 майи 1928, деҳаи Похути ноҳияи Айнӣ, ҶШС Тоҷикистон — 2016, Душанбе, Тоҷикистон) — шоир, Узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон .
Аккредитатсия - дар ҳуқуқи конститутсионӣ, ҳуқуқи маъмурӣ ва ҳуқуқи байналмилалӣ мафҳумест, ки тартиби муайян намудани мақоми субъектҳои ҳуқуқро оид ба пеш бурдани фаъолият тибқи стандартҳои давлатӣ ва дигар санадҳои меъёрии ҳуқуқӣ таъйин мекунад.
Мувофиқи қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи матбуот ва дигар воситаҳои ахбори омма» аз 14 декабри 1990 пешбинӣ шудааст, ки воситаҳои ахбори омма бо ризоияти мақомоти давлатӣ, ташкилоту созмонҳои сиёсӣ ва ҷамъиятӣ метавонанд рӯзноманигори худро дар назди онҳо вакил намоянд.
Рӯзноманигори вакилшуда ҳуқуқ дорад, ки дар маҷлисҳо ва дигар чорабиниҳои ташкилоти ӯро аккредитатсиянамуда иштирок намояд, ӯ ба тартиби ташкилоти мазкур муқарраркарда бо стенограммаҳо, суратмаҷлисҳо ва дигар ҳуҷҷатҳо таъмин карда мешавад.
Аккредитатсияи рӯзноманигорони хориҷиро ВКХ Ҷумҳурии Тоҷикистон, агар онҳо Сарқонун ва дигар қонунҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон-ро риоя нанамоянд, метавонад қатъ намояд.
Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи телевизион ва радиошунавонӣ» аз 14 декабри 1996 ба муассисаҳои радиову телевизион ҳуқуқ медиҳад, ки дар назди мақомоти давлатӣ ва иттиҳодияҳои шаҳрвандон гурӯҳҳои эҷодӣ ва кормандони ҷудогонаи худро Аккредитатсия намоянд.
Бо мақсади озодона паҳн кардани ҳамаи шаклҳои ахбор, ҳамкорӣ дар мубодилаи ахбор бо давлатҳои хориҷӣ, зарурати таъмин намудани ҳифзи ҳуқуқи журналистон ва дигар ходимони васоити ахбори омма ва фароҳам овардани шароити мусоиди кор дар ҶТ Низомнома дар бораи Аккредитатсияи мухбирони хориҷӣ дар ҶТ тасдиқ шудааст.
Тарзи навишт ба тоҷикӣ — «Эппл»; тарҷумаи аз англиси ба тоҷикӣ — «себ») — яке аз ширкатҳои Амрикоии чандмиллата буда, мақри он дар Купертино, штати Калифорния ҷойгир аст, ки он аз истеҳсоли компютер-ҳои фардӣ ва планшетӣ, аудиоплеерҳо, телефонҳо, барномаҳои компютери иборат аст.
Зиёда аз бист сол ин ширкат компютерҳои фасон бо номи Макинтош тавлид мекард, ки онҳо дар асоси амалгарҳои истеҳсоли ширкати Моторола ва бо барномаи идорагарии хос бо номи Мак ОС фаъолият мекарданд.
Пас аз фурӯҳтани якчанд даҳҳаи ин намуди компютерҳо соҳибкорони ҷавон маблағи лозимиро ҷамъ карданд ва ширкати худ мувофиқи қоида 1 апреля соли 1976 сабтином кардан.
Ҳамчунин ин ширкат байни ширкатҳои чопӣ ва нашриётҳо маъмул аст, чаро ки якумин равзанаҳои идорагарӣ графический интерфейс пользователя ва таҷҳизоти идоракунии дастӣ бо номи "мушак" мышь истифода намудаанд.
Факултети забонҳои шарқ соли 1999 ба ҳайи шуъбаи шарқшиносии факултети филологияи тоҷик ташкил ёфта, аз моҳи июли соли 2002 чун факултети мустақил дар ҳайъати донишгоҳ арзи вуҷуд дорад.
Дар саргаҳи ташкилшавии шуъба шарқшиносон – хатмкунандагони факултети забонҳои шарқи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон – Н. Зоҳидов, У. А. аффорова, Н. И. иёсов ва А. Раупов меистоданд, ки заҳмати таъсиси факулта ва тадриси фанҳоро дар он ба зимаи хеш гирифтанд.
Зимнан, бастани шартнома байни донишгоҳ ва Ассотсиатсияи байналхалқии хайриявии «Таййиба» ба таҳкими базаи моддӣ-техникии факулта ва таъмини кадрҳо ба донишгоҳ кумак расонд.
Ин буд, ки аз ибтидо дар баробари мутахассисони шуъба устодони араб Муҳаммадамин Абдуллоҳ Халафуллоҳ , Абдуллоҳ Ҳамдан , Муҳаммад Содиқ Аваз ва баъдтар Ёсир Муҳаммад , М. Шаннавӣ , Умар Юсуф Шарру аз забон ва адабиёти арабӣ дарс медоданд.
Ташкили факултети забонҳои шарқ дар вилояти Суғд посухе буд ба ниёзҳо ва ормонҳои миллӣ дар остонаи садаи нав, зеро омӯзиши забонҳо, алалхусус забонҳои паҳнгаштаи арабӣ ва англисӣ заминаҳои пешрафти ҷомеаро фароҳам меоварад.
Ба толибилмони факулта олимони варзида – докторони илм, профессорон У. А. аффорова, З. А. аффорова, Т. Ваҳҳобов, номзадҳои илм, дотсентон Н. И. иёсов, М. Т. Раҷабова, Р. Асроров, Н. А. Ҳамробоев, Ф. А. Насриддинов, Қ.
Боиси ифтихор аст, ки устодони факулта савияи дониши худро дар хориҷи кишвар, аз ҷумла, дар Эрон, Русия, Миср, Йаман, Сурия, Ироқ, Либиё, Британияи Кабир, Ҳиндустон, Корея, Япония ва ғайра баланд бардоштанд.
Салимов Ф., Ҳасанова М., Амонов А., Мирмуҳаммедов О. ба аспирантура дохил шуда, дар риштаҳои забоншиносӣ ва адабиётшиносии тоҷик рисолаи номзадӣ дифоъ карданд ва сазовори унвони илмии номзади илмҳои филологӣ гардиданд.
Сарварии факултетиро аз рӯзи таъсисёбӣ то соли 2006 доктори илмҳои филологӣ, профессор Ғаффорова У. А. ва солҳои 2006-2011 номзади илмҳои филологӣ, дотсент Ғиёсов Н. ба зима доштанд.
Карим Қосимов фориғуттаҳсили шуъбаи сарояндагии омӯзишгоҳи мусиқии Хуҷанд , факултаи забон ва адабиёти Донишгоҳи омӯзгории Душанбе буда, фаъолияти эҷодию иҷроияшро дар Театри опера ва балети ба номи С. Айнӣ оғоз намуда, сониян ба сифати сарояндаи театри драмавию мусиқии ноҳияи Ҷаббор Расулов , сарояндаи дастаи консертии Театри давлатии академии опера ва балети ба номи Садриддин Айнӣ 1975-1978) ҳунарнамоӣ кардааст.
Карим Қосимов аз соли 1978 фаъолияти иҷроияшро дар ансамбли шашмақомхонони Кумитаи давлатии радиошунавонӣ ва телевизиони ҶШС Тоҷикистон идома дода, таҳти сарварии донандагони санъати мақом Аҳмад Бобоқулов, Боймуҳаммад Ниёзов ва диг.
асосҳои иҷроии ин шоҳкории шеърию мусиқиро фаро гирифта, дар сабти дастаҷамъӣ, иҷрои таронаҳои «Ироқи Бухоро», «Насруллоӣ», «Муғулчаи Бузург», «Насри Ушшоқ», «Соқиномаи Савти Наво», «Қашқарчаи Савти Наво», «Насри Баёт», «Ушшоқи Самарқанд», «Уфари Савти Сабо», «Соқиномаи Рок», «Муноҷот» ва ғ.
Карим Қосимов инчунин муаллифи зиёда аз 200 сурудҳои гуногунмавзӯъ буда, махсусан сурудҳои «Пазмони туам», «Луъбати Искодарӣ», «Ошиқам», Биё, эй ҷон», «Қомати дилҷӯи кист», «Сарвқади дилрабо», «Гулшани Ҳисор», «Қурбони ту гардам», «Ранҷи сухан» ва ғ.
Карим Қосимов алҳол сарварии дастаи мақомсароёни ноҳияи Ҷаббор Расуловро вилояти Суғд ба уҳда дошта, дар рушду тарғиби анъаноти иҷроии мақом ва мақомсароӣ тарбияи сулолаи нави сарояндагони ҷавон дониш ва малакаи иҷроияшро ба харҷ медиҳад.
Карим Қосимов (тав. 1938, д. Ӯзбекқишлоқ, ноҳияи Ҷаббор Расулов, вилояти Суғд) — сароянда, оҳангсоз-таронасаро, Ҳунарпешаи халқии ҶШС Тоҷикистон , Аълочии маданияти СССР .
Кароматулло Олимов ба таҳқиқи афкори фалсафии ниёгон ҷуръат намуд, паҳлӯҳои мухталифи ҷаҳонбинии Абулмаҷид Саноӣ, Абдуллоҳи Ансорӣ, Абусаиди Абулхайрро ҳамаҷониба муайян сохт ва дар шакли китобу рисола ба хидмат овард, ҳикмати Ибни Сино, Абурайҳони Берунӣ, Абдураҳмони Ҷомӣ, Камоли Хуҷандӣ, Мирзо Бедил, Пири Ҳирот ва дигаронро омӯхта, перомуни аҳамият ва таъсири он ба фалсафаи ҷаҳонӣ мақолаҳои арзишманд ба табъ расонд, самту хусусиятҳои инкишофи афкори фалсафӣ ва иҷтимоӣ - ахлоқии мардуми форсинажодро нишон дод.
Дар китоби «Тасаввуфи Хуросон» аввалин маротиба дар илми таърихи фалсафаи тоҷик осор ва зиндагиномаи орифони машҳури карнҳои - ҳамаҷониба мавриди таҳлили илмӣ қарор гирифт.
Муаллиф масоили умдаи фалсафаи таълимоти суфиёни Хуросон, аз ҷумла ҳастӣ, маърифат, иҷтимоъу ахлоқро мувофиқи усул ва методологияи пешқадами илми муосири фалсафӣ ва арзишҳои умумибашарӣ тарҳрезӣ намуд, дар он баробари масъалаҳои назариявӣ мушкилоти омалӣ дар таълимоти орифон инъикос ёфтааст.
Дар канори пажуҳишу таҳқиқ ин донишманди пуркор ба тарҷумаи баъдеӣ шуғл меварзад, минҷумла асарҳои безаволи Ҳаким Ибни Сино «Азҳавия» - ро аз тоҷикӣ ба русӣ ва «Ишорот ва танбеҳот» - ро аз арабӣ ба тоҷикӣ баргардонидааст.
Устод Кароматулло Олимов аз адабиёти пешину муосири тоҷик хуб огоҳӣ дорад, ба шеъргӯӣ вақт меёбад, табъаш баланд аст, тавсифу ситоиши фазилатҳои неки инсонӣ мавзӯъи ососии ашъорашро ташкил медиҳад.
Осори илмии ин файласуфи ҷиддикор дар Русия, ИМА, Олмон, Лаҳистон, Эрону Афғонистон ва дигар кишварҳо нашр шуда, номрафта дар конфаронсу симпозиумҳои байналмилалии ҳикмату фарҳаншиносӣ суханронӣ намуда, масоили умдаи илми фалсафаро мавриди баҳс қарор додааст.
уаллифи беш аз 300 мақолаву асарҳои илмӣ ва илмию публисистӣ, аз ҷумла монографияҳои "Ҷаҳонбинии Ҳаким Саноӣ", "Ҷаҳонбинии Абдуллоҳи Ансорӣ", "Тасаввуфи Хуросон" , "Баррасиҳо дар тасаввуф", силсилаи мақолаҳо оид ба проблемаҳои ваҳдати миллӣ ва истиқлоли давлатист.
Дар «Шоҳнома» Искандари Мақдунӣ низ ба қатори Каёниён дохил гардидааст, ки мувофиқи ривояте падараш гӯё эронӣ будааст ва аз ин рӯ, ӯ тавонист ба фарри каёнӣ соҳиб гардад ва дар Эрон ҳукмронӣ намояд.
Ба ақидаи муҳаққиқон, аз ҷумла, М. М. Дьяконов, А. Кристенсен Каёниён шоҳоне буданд, ки асрҳои — то милод дар Бохтар дар давраи аз ҳам ҷудо шудани қабилаҳои ҳундуэронӣ ҳукм рондаанд.
Аввалин шеъру ҳаҷвиёт ва мақолаҳои танқидиаш дар рӯзномаҳои «Овози тоҷик», «Бедории тоҷик», маҷаллаҳои «Раҳбари дониш», «Мулло Мушфиқӣ», «Бигиз» ба табъ расидаанд.
Муаллифи маҷмӯаҳои «Муғҷаҳо» , «Баҳори колхозӣ» , «Ашӯлаҳо» , «Мо месозем» , пйесаи «Танбал» , ҳаҷвиёти «Алами эшон», «Хафа шуданд», «Муфтиамак», мақолаҳои адабии «Сифат дар адабиёт», «Устод Айнӣ – нависандаи халқ», «Дурдонаҳои халқро омӯзем», «Дар ҷустуҷӯи осори даҳонакии тоҷикони Самарқанд », «Самараи хуби алифбои нави тоҷик», «Як назар ба матбуоти инқилобии тоҷик ва забони он», «Мубориза барои санъати театр», «Дар бораи мусиқа», «Устод Айнӣ ва забони тоҷикӣ», «Тарҷума ва тарҷумонҳо», китобҳои дарсӣ ва васоити таълимии «Худомӯзи алифбои нави лотинӣ-тоҷикӣ» , «Алифбои пешоҳанг» , «Алифбои хурд» , «Қоидаҳои имло» , мурат.
Бисёр асарҳои саҳнавии адибони халқҳои гуногуни ҷаҳон, аз ҷумла «Муфаттиш»-и Н. В. Гогол, «Воқеаи Иброҳимбек »-и С. Ҳусейнов, «Маликаи Турандот»-и Готси, «Месӯзонем»-и К. Яшин, «Оршин мололон»-и У. Ҳоҷибеков, «Ҳалима»-и Ғулом Зафариро ба тоҷикӣ гардонидааст.
Яке аз бунёдгузорони театри тоҷик Дар мактаби куҳна ва мактаби усули ҷадид, курсҳои омӯзгории шаҳри Самарқанд таълим гирифта , дар аввалин мактаби навтаъсиси шӯравӣ аз фанни забон ва адабиёти тоҷикӣ дарс гуфтааст .
Луғат ва истилоҳоти назди Шӯрои Вазирони Тоҷикистон , ходими адабии ТДАДТ ба номи Лоҳутӣ, омӯзгор, мудири кафедраи забон ва адабиёти тоҷики ИП ба номи Т. Г. Шевченко .
Аввалин маротиба шуъбаи забон ва адабиёти рус бо мақсади таъмин намудани мактабҳои маълумоти ҳамагонӣ бо мутахассисони фанҳои забон ва адабиёти рус соли таҳсили 1937-1938 дар ҳайъати факултаи таъриху филологияи Донишкадаи давлатии омӯзгории Ленинобод созмон дода шуд.
Дар ташкил ва амалӣ шудани ин иқдом саҳми устодони рус М. И. Стаменова, В. С. Верпаховская, К. А. Гаинсев, О. А. Смирнова, Н. С. Иванов ва олимону ташаббускорони дигар назаррас буд.
Охири солҳои 50-уми асри ХХ дар бахши забон ва адабиёти рус танҳо барои мактабҳои таълимашон русӣ мутахассис тайёр карда мешуд, вале дертар эҳтиёҷ ба тайёр намудани мутахассисони забон ва адабиёти рус барои мактабҳои миллӣ ба миён омад, ки он яке аз асосҳои созмон ёфтани гурӯҳҳои дигар шуд.
Ин иқдом дар Ҷумҳурии Тоҷикистон аввалин бор дар Институти педагогии Ленинобод сурат гирифт, ки хатмкунандагони мактабҳои тоҷикӣ ва минбаъд ӯзбекӣ мутахассисони забон ва адабиёти рус мешуданд.
Моҳи сентябри соли 1964 шуъбаи забон ва адабиёти рус аз ҳайъати факултаи таъриху филология баромада, ба бахши мустақил табдил ёфт, ки дар он баробари гурӯҳҳои русӣ, гурӯҳҳои тоҷикиву ӯзбекӣ низ амал менамуданд.
Аз соли таҳсили 1990-1991 тибқи барномаи нави таълим донишљӯён соҳиби ду ихтисос гаштанд: муаллими забон ва адабиёти рус дар мактабҳои тоҷикӣ ва муаллими забони тоҷикӣ дар мактабҳои русӣ.
Аз соли таҳсили 1991-1992 аз сабаби табдили ИДПЛ ба Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба барномаи таълим ихтисосҳои забон ва адабиёти рус, забон ва адабиёти рус дар мактабҳои тоҷикӣ, забон ва адабиёти рус дар мактабҳои ӯзбекӣ дохил шуданд.
Дар аввали беморӣ дар пӯст , сатҳи бадан ва ҷойҳои мӯйдори сар гиреҳчаи майдаи гулобӣ ё сурхранг пайдо шуда, рӯи онро пулакчаи сафеди нуқратоб фаро мегирад .
ӯ бояд парҳез кунад , равғани ҳайвонот ва карбогидратҳо -ро кам истеъмол намояд; ба одамони фарбеҳ равғани рустанӣ, творог, маҳсулоте, ки миқдори зиёди витаминҳои А. гурӯҳи В, С доранд, муфид мебошанд.
Ин сигналҳо боиси афзоиши суръати чарха рушд сулулҳои пуст мешаванд: яъне афзоиши пеш аз ҳад сулулҳои пустӣ аз мизони рехтани онҳо дар кулли панҷ навъи псориаз вуҷуд дорад.
Псориаз дар ҳар нуқтаи аз бадан монанди зону, оринҷ ё пӯст метавонад мушоҳида шавад ва бо сайри шароити ҷисмии ҷудо монанди диабет, бемориҳои қалбӣ ва афсурдагӣ дар иртибот аст.
Хуршед Абдуллозод мутахассиси соҳаи таърихи илм аст, тадқиқоташ ба таҳлилу баррасии дастнависҳо — мероси илмии астрономию математикии мутафаккирони мамлакатҳои Шарқи Наздику Миёна бахшида шудааст.
Абдуллозода барандаи унвони «Шаҳрвади ифтихории шаҳри Рашт», лавҳаҳои фахрии донишгоҳҳои Гелон, Ардабил ва Хонаи риёзии шаҳри Бандари Анзали Ҷумҳурии Исломии Эрон шудааст.
Аз соли 1991 дар Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров фаъолияти илмӣ-омӯзгории хешро давом дода, ҳамзамон, солҳои 1995—2005 ходими калони илмии кафедраи илмӣ-тадқиқотии ЮНЕСКО буд.
Дар ин солҳо нуҳ нафар дастпарвар ва устоди Донишгоҳ: А. Сайфуллоев , С. Асадуллоев , Ф. Зикриёев , А. Насриддинов , М. Хоҷаева , Носирҷон Салимов , А. Ҳасанов , Н. Файзуллоев ва Р. Бобоҷонова Низомиддин Зоҳидов рисолаи докторӣ ва наздик чил нафар муаллим рисолаи номзадӣ дифоъ намуда, эътибору нуфузи таълимгоҳи хешро баланд карданд.
Маҳз дар ҳамин солҳо дар ҳайати факултет ду шуъбаи нав - рӯзноманигорӣ ва шарқшиносӣ таъсис ёфта, вобаста ба ин ихтисосҳо кафедраҳои нав ташкил гардиданд.
Вале ба далели набудани мутахассисон ва теъдоди нокифояи донишҷӯён факултет дер амал накарда, нақшаи қабули донишҷӯёни он ба собиқ Донишкадаи давлатии омӯзгории шаҳри Душанбе (ҳоло Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ) дода шуд.
Аммо бо тақозои таъмини эҳтиёҷи зиёди қисмати шимоли Тоҷикистон ба мутахассисон соли таҳсили 1937-1938 аз нав факултети таъриху филология таъсис ёфт, ки он аз ду шуъба - забону адабиёти тоҷик ва таърих иборат буд.
Аввалин мудири кафедраи забон ва адабиёти тоҷик шодравон Файзулло Абдуллозода буд, ки с.1932 баъди хатми Донишкадаи олии омӯзгории Тошканд ба зодгоҳи худ баргашта, дар бунёди ДДОЛ ба номи С.М.
Солҳои 60-70-ум ба ҳайати омӯзгорони факултет як гурӯҳ ҷавонони болаёқат ва ҷӯяндаи дигар, аз қабили Ф. Зикриёев, Абдувалӣ Давронов, А. Зоҳидов, С. Ҳоҷиев, А. Абдуқодиров, А. Набиев, М. Файзуллоева, А. Насриддинов, Н. Ҳикматуллоев, А. Ҷалолов ва дигарон шомил гардиданд.
Ин даҳсолаҳо низ барои факултет солҳои пурбаракат дар ҷодаи илм ва таълиму тарбия буданд, зеро маҳз дар ҳамин давра рисолаҳои арзишманд ва дастурҳои судманди таълимии устодон Қ.
Ин буд, ки соли 1956 шуъбаи забонҳои хориҷӣ, соли 1960 шуъбаи педагогика ва методикаи таълими ибтидоӣ, соли 1964 шуъбаи забон ва адабиёти рус ба факултетҳои мустақил табдил ёфтанд.
Солҳои охир ба тайёр намудани мутахассисон аз рӯи ихтисоси «Забон ва адабиёти тоҷик барои мактабҳои ӯзбекзабон» эҳтиёҷ ба миён омад, зеро баъд аз қабули Қонуни забони Ҷумҳурии Тоҷикистон ва бинобар зарурати омӯхтан ва таълими забони давлатӣ дар макотиби забони таҳсилашон ғайритоҷикӣ, аз ҷумла ӯзбекӣ ба тарбияи кадрҳои омӯзгории ба иҷрои ин вазифаи муҳим аз ҳар ҷиҳат омода ниёзмандӣ эҳсос гардид.
Солҳои 1997-2001 дар вазифаи мудири кафедраи ҳуқуқи ҷиноятӣ ва граждании факултаи ҳуқуқшиносии Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров ва солҳои 2001-2007 дар Донишгоҳи давлатии ҳуқуқ, бизнес ва сиёсати Тоҷикистон ба ҳайси дотсент, мудири кафедраи ҳуқуқи конститутсионӣ, мудири кафедраи ҳуқуқи ҷиноятӣ ва криминалистика, декани факултаи ҳуқуқшиносӣ фаъолият дошт.
26 январи соли 2008 ба вазифаи ректори Донишкадаи такмили ихтисоси хизматчиёни давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон таъйин гардида, то 10 марти соли 2010 дар ин вазифа фаъолият намуд.
Солҳои 2010-2015 аз ҳавзаи интихоботии Бобоҷон Ғафуров 14 вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва дар ҷаласаи нахустини иҷлосияи якуми Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати чорум муовини Раиси Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб гардид.
Назира Ғаффорӣ — ҳуқуқшиноси тоҷик, номзади илмҳои ҳуқуқшиносӣ, ходими давлатӣ, вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати , вакили Маҷлиси вакилони халқи вилояти Суғд, даъвати , муовини Раиси вилояти Суғд
Аз моҳи сентябри соли 2019 ба ҳайси дотсенти кафедраи ҳуқуқи ҷиноятӣ, криминалистика ва пешгирии коррупсияи Донишгоҳи давлатии ҳуқуқ, бизнес ва сиёсати Тоҷикистон фаъолият дорад.
Аз соли 1973 то имрӯз факултети педагогӣ дар алоҳидагӣ фаъолият бурда, дар рушду нумӯи таълиму тарбия, тайёр кардани мутахассисони соҳавӣ, баланд бардоштани мавқеъ ва мақоми донишгоҳ саҳми босазо ва назаррас гузоштааст.
Бо назардошти зиёд гардидани теъдоди донишҷӯён дар шуъбаҳои рӯзона ва ғоибона, васеътар гардидани имкониятҳои таълимию тарбиявии факултет, таъсис ёфтани ихтисосҳои иловагӣ дар назди факултет кафедраҳои нав таъсис ёфтанд.
Дар рушди кафедра мавқеи таълимӣ ва тарбиявии устодони зерин калон аст: Ҷӯраева Р, Содиқова Р, Икромова Т, Марипов Б, Абдуқодиров А, Зоҳидов А, Шералиев Э, Раҳматов Ҳ, Шарипов Э, Бурҳонов Қ.
Инчунин шеърҳояш дар маҷмӯаҳои дастаҷамъии «Шукуфаҳои умедбахш», «Риштаборон», «Обу ободӣ», «Меҳри падар», «Чакомаи пирӯзӣ», «Қиссаҳо пиромуни Фирдавсӣ ва қаҳрамонони «Шоҳнома»» ва ғайра чоп шудаанд.
Литсей-интернат фаъолияти худро дар асоси Конститутсяи Ҷумҳурии Тоҷикистон, Қонуни Ҷумурии Тоҷикистон «Дар бораи маориф», Консепсияи миллии таҳсилот, Стандарти давлатии таҳсилоти умумӣ, Низомномаи мактаби таҳсилоти миёнаи умумӣ, қарору фармонҳои Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, Оиннома ва Низомномаи хеш ба роҳ мемонад.
14 январи соли 1992 литсейи 1-и шаҳри Душанбе таъсисёфта, тибқи фармони Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 20 феврали соли 1998, 60 ба литсей-интернати Президентӣ барои кӯдакони болаёқати Ҷумҳурии Тоҷикистон номгузорӣ шудааст.
Литсей-интернатӣ Президентӣ мақоми ҷумҳуриявӣ дошта, дар он кӯдакони лаёқатманди Ҷумҳурии Тоҷикистон бо сезабон таҳсил карда, соҳиби маълумоти миёнаи умумӣ мешаванд.
Литсей як намуди нави мактаби миёнаи таҳсилоти умумӣ буда, ҳуқуқҳои конститутсионии шаҳрвандро дар бораи гирифтани маълумоти миёнаи асосӣ ва таълимоти миёнаи умумӣ таъмин менамояд.
илмии мактаби Душанбе , омӯзгори УДТ ба номи В. И. Ленин , муаллими забон ва адабиёти ӯзбекии мактаби шабонаи коргарҷавонони 3 шаҳри Душанбе , омӯзгори Донишкадаи педагогии Самарқанд , ходими адабии маҷаллаи «Мактаби советӣ» , котиби масъули маҷаллаи «Мактабҳои ибтидоӣ» , ходими хурди илмии ИЗА ба номи Рӯдакии АИ Тоҷикистон .
Насриддин Шаропов (5 майи соли 1928, гуз. Қӯшҳавзи шаҳри Самарқанд — 14 ноябри соли 1998, шаҳри Самарқанд) — забоншинос, омӯзгор, доктори илми филология , профессор , «Аълочии маорифи халқи Ӯзбекистон» , Муаллими хизматнишондодаи Ҷумҳурии Ӯзбекистон , профессори фахрии Донишгоҳи давлатии Самарқанд.
Дар аксари ҷомеаҳо, чунин хешовандӣ масъулият ва интизориҳои тарафайнро ба миён меорад ва онҳое, ки якдигарро ҳамчун хешовандон мешиносанд, системаҳоеро ташкил медиҳанд, ки тавассути онҳо ниҳодҳои дигари иҷтимоӣ танзим карда мешаванд.
Дар байни бисёр вазифаҳои хешовандӣ қобилияти ташаккул додани гурӯҳҳои насабӣ — гурӯҳҳои одамоне мебошанд, ки як насли умумӣ доранд, ки метавонанд ҳамчун воҳидҳои сиёсӣ, ба монанди қабилаҳо амал кунанд.
Дар бисёре аз ҷомеаҳо, робитаҳои оилавӣ инчунин метавонанд тавассути ҳамзистӣ, фарзандхонӣ ё шарикӣ ба вуҷуд оянд, ки онҳо низ муносибатҳои пойдорро ба вуҷуд меоранд.
Тақсимоти одамон ба мардон ва занон на танҳо ба физиологӣ, балки ба нақшҳои таърихан муқарраршудаи иҷтимоӣ вобаста аст, ки меъёрҳои рафтор, тарзи ҳаёт, масъулият ва омилҳои дигарро дар назар дорад.
Бояд қайд кард, ки бисёре аз муҳаққиқон мавҷудияти чунин тақсимотро рад мекунанд ва таъкид мекунанд, ки дар ҷаҳони муосир фарқияти байни ҳар як мард ва мард, зан ва зан метавонад нисбат ба ҳисоби миёнаи мард ва зан назаррас бошад.
Таърихан, ҷомеаҳои патриархалӣ бар ҷомеаҳои матриархалӣ ва баробарҳукм бартарӣ доштанд, гарчанде ки аз ибтидои садаи шумораи ин гурӯҳҳо, хусусан дар кишварҳои фарҳанги аврупоӣ босуръат меафзуд.
Яке аз дигаргуниҳои куллии башарият, ки бо сабабҳои сиёсӣ метавонад ба вуҷуд ояд, метавонад ҷанги сеюми ҷаҳон, муттаҳидшавии ҳамаи давлатҳо, таъсиси шакли якхелаи қудрат ва тарзи истеҳсолот, масалан, тавассути ташкили давлати тоталитарии ҷаҳонӣ ё бо пайдоиши коммунистии ҷаҳонӣ ҳисобида шавад.
Афзоиши робитаҳо байни гурӯҳҳои мухталифи одамон , ташкили давлатҳои калон ва сипас — империяҳои азим, ки бо қудрати умумии як марказ, ҳамон қонунҳо, бо қудрати фарҳанг ва забони ҳукмрон, конгломератҳои халқҳои қаблан пароканда муттаҳид шудаанд, ба наздикшавии халқҳои гуногун мусоидат карданд.
Ҳамин тавр, Империяи Рум ба як ватани маъмул табдил ёфт, — ғояе, ки ба туфайли хароб шудани истиқлоли сиёсии собиқ ҷудошудаи давлатӣ ва иртиботи зич -и қисматҳои алоҳидаи империя байни худ, идеяе, ки барои ҷаҳони қадим комилан нав аст.
Баръакси системаҳои рамзии пӯшидаи дигар приматҳо, ки дар онҳо садоҳо беназир ва ҳамдигарро истисно мекунанд, забони инсон кушода аст: бо истифода аз миқдори маҳдуди овозҳо ва калимаҳо миқдори номаҳдудро ташаккул додан мумкин аст.
Бо сабаби сатҳи баланди рушди иҷтимоӣ, фарқиятҳои антропологии байни одамонро фарқиятҳои фарҳангӣ пурра мекунанд Инсоният бо фарҳанге, ки дар тӯли тамоми мавҷудияти инсоният офарида шудааст ва дар ҷараёни рушд ё таназзули он тағиротҳо дорад, робитаи ногусастанӣ дорад.
Танҳо бо зиёд шудани одамон, иртибот бо қабилаҳои дуртар, мураккаб шудани ҷомеа ва ташкили иттифоқҳои қабилавӣ, ривоятҳо дар бораи пайдоиши муштарак ва гурӯҳҳои каму беш калони қабилаҳо пайдо шуданд.
Системаи муносибати шахсӣ ба инсон, гурӯҳ, мавҷудоти зинда, ки бо меъёрҳо ва арзишҳои ахлоқӣ муқаррар шудааст, ки дар шуур ҳамчун таҷрибаи раҳмдилӣ ва ҳамдардӣ тасвир шудаанд ва дар муошират ва фаъолият дар амалҳои мусоидат, кумак амалӣ карда мешаванд.
Китоби Латофат Кенҷаева "Сандуқчаи марворид" ороста аз тезгӯяку чистон ва бозиҷою кистонҳо дар шакли шеър, барои бачагон эҷод шуда, соли 1997 ба табъ расидю Ин китоб бо тавсияи Вазорати маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон соли 1998 чун дастури омӯзишӣ барои мактаби миёна тасдиқ шудааст.
Ӯ шуъбаи журналистикаи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистонро бо дипломи аъло тамом карда дар Кумитаи радио ва телевизиони Тоҷикистон, шуъбаи адабӣ-драмавӣ кор кардааст.
Фаъолияти кориашро аз ибтидои солҳои 30-ӯм ҳамчун нозири шуъбаи меҳнати округи Қӯқанд, раиси кумитаи соҳавии иттифоқи касабаи сохтмончиёни шаҳри Конибодом, раиси иттифоқи касабаи комбинати консервбарорӣ саркарда, сипас ба ҳайси котиби Кумитаи комсомолии ноҳияи Панҷакент, мудири шуъбаи ноҳиявии «Тоҷиктранс», ҷонишини раиси кумитаи иҷроияи шаҳри Панҷакент, мудири шуъбаи тарғиботӣ ва ташвиқотии Кумитаи ҳизбии ноҳияи Панҷакент кор кардааст ва ҳамин сол ба сафи Артиши Шӯравӣ даъват шуда дар Ҷанги Бузурги Ватанӣ барои ҳимояи халқу диёраш ҷангидааст
А. Қаҳҳоров пас аз хидмати аскари дар вазифаҳои масъули ҷонишини мудири шуъбаи тарғиботӣ ва ташвиқотии вилояти, котиби аввали кумитаи ҳизбии ноҳияҳои Колхозчиён ва Нов , котиб, котиби дуюми Кумитаи ҳизбии вилояти Ленинобод , раиси комиҷроияи вилояити Ленинобод кор кардааст.