polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Балнеология аз бахшҳои гуногун таркиб ёфтааст, чунончи дар тавсифу омӯзиши курортҳо, муолиҷа бо оби минералӣ, таҳқиқи хо­сиятҳои кимиёии обҳои мухталиф аз ҷумла минералӣ, ҳиф­­зи оби минералӣ ва истифодаи босамари он ва амсоли ин.
ро дар шакли муфассалтар шарҳ дода, менависад: «Балоғат иборат аст аз булуғи мутакаллим дар таъдия ва идроки маонӣ ба ҳадде, ки хавоси тарокибро ба анвои ташбеҳу маҷоз ва киноят, чунонки ҳаққи он бувад, адо намояд ё истифо тавонад намуд».
ро чунин шарҳ додааст: «Маънии балоғат он аст, ки он чи дар замир бошад, ба лафзе андак, бе он ки ба тамоми маънии он ихлоле роҳ ёбад, баён кунад ва дар он чи ба басти сухан эҳтиёҷ афтад, аз қадри ҳоҷат дарнагузоранд ва ба ҳадди малол нарасонад».
Банокатӣ муаллифи асари арзишманди таърихии «Равзату-л-албоб фӣ таворихи-л-акобир ва л-ансоб» ё худ «Таърихи Банокатӣ»-ст, ки таълифашро с. 1317 ба охир расондааст.
дар «Ҷомеъу-т-таворих»-и Рашидуддини Фазлуллоҳ танҳо ишорае ба таърихи подшоҳони чинӣ ироа шудааст, дар ҳоле ки дар таърихи Банокатӣ 36 табақаи подшоҳони Чин шарҳ дода шудааст.
Давлатшоҳи Самарқандӣ навиштааст, ки «Таърихи Банокатӣ» дар таборшиносии мардуми Чин, Ҳинд ва яҳуду императории Рум суханони бисёре дар бар дорад ва ҳеч муаррихе монанди вай ин матолибро шарҳ надодааст.
Эдвард Браун муътақид аст, ки дар ҳеч китоби таърихи пеш аз Банокатӣ таълифгардида ин ҳама огоҳию ишора ба сарзаминҳою ҷамъиятҳо ва рӯйдодҳои таърихӣ дида нашудааст.
Абусулаймон Банокатӣ (, Абусулаймон Фахруддин Алӣ ибни Абулфазл Довуд ибни Муҳаммад; ? – тақр. 1329) — муаррих ва и форс-тоҷик, мулаққаб ба «Фахри Банокатӣ».
Таҳсилоти ибтидоиро дар мактаби деҳаи Ёли ноҳияи Шурообод гирифта сипас дар Донишкадаи давлатии омузгории шаҳри Кулоб дохил шуда баъди курси 2 соли 1986 ба саффи Артиши Шуравӣ даъват мешавад аз соли 1986 то 1988 хидмати ватанро дар кишвари Афғонистон адо намуда, таҳсилро боз дар донишкадаи номбурда идома дода онро соли 1991 ба итмом расонидааст.
Содиқ Завқӣ баъди хатми донишкада фаъолияти корияшро ба сифати муаллими забон ва адабиёти тоҷики мактаби миёнаи рақами 11 ноҳияи Шурообод оғоз намуда то соли 1995 кор намудааст.
Безурётии занон бо бемориҳои илтиҳобии бачадон ва зоидҳои он, аз ҷумла сӯзок, сил , ихтилоли кори ғадудҳои усораи дохилӣ ва силсилаи асабҳои марказӣ (дар натиҷаи бемориҳои сироятӣ, хусусан дар давраи расидан ба балоғати ҷинсӣ), инчунин инкишофи номукаммали узвҳои таносул — инфантилизм зич алоқаманд аст.
Агар зан ҳангоми инфантилизм ҳомила шавад, ин гуна ҳомилагиро қатъ кардан лозим нест, зеро исқот ба фаъолияти тухмдон халал ворид сохта, ба луобпардаи бачадон зиён мерасонад ва оқибат боиси безурётӣ мегардад.
Безурётӣ дар мардҳо аз набудани нутфа дар манӣ ё қобилияти бордоркунӣ надоштани он , дар натиҷаи заҳролудӣ аз шароб, сурб ва фосфор, ҳамчунин зери таъсири омилҳои номатлуб низ ба вуҷуд меояд.
Пешгирии безурётӣ аз сари вақт муолиҷа кардани илтиҳоби узвҳои таносул, роҳ надодан ба исқот, хусусан исқоти ғайриқонунӣ, риоя намудани қоидаҳои беҳдошти шахсӣ вобаста аст.
Солҳои 1978-1989 ҷонишин сардухтури стансияи санитариву эпидемиологии Вазорати тандурустии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Мудири мудирияти корҳои Вазорати тандурустии Ҷумҳурии Тоҷикистон, ҷонишини сардори Раёсати мудирияти корҳои Шӯрои вазиронро ба уҳда дошт.
Маҳорати кордониашро ба инобат гирифта, соли 1999 бо Амри Президенти Тоҷикистон роҳбари меҳмонҳонаи Тоҷикистон дар шаҳри Маскав таъйин гардид ва то соли 2003 дар вазифаи пурмасъул кор кард.
Алҳол муассиси маҷмааи меҳмонҳонаҳои “Абдуқодир Ҷабборзода” ва витсепрезиденти федератсияи иттифоқҳои варзишӣ аз рўи намудҳои варзиши миллии халқҳои Авруосиё дар назди Асамблейи халқҳои Авруосиё, узви Шӯрои халқҳои Авруосиё мебошад.
Абдуқодир Ҷабборов — ходими давлативу ҷамъиятӣ, номзади илмҳои ҳуқуқшиносӣ , узви вобастаи Академияи илмҳои табиатшиносии Россия, , Узви Шӯрои генералӣ, витсепрезиденти федератсияи иттифоқҳои варзишӣ аз рўи намудҳои варзиши миллии халқҳои Авруосиё дар назди Асамблейи халқҳои Авруосиё.
Соли 2002 Абдуқодир Ҷабборов рисолаи номзадии худро таҳти унвони “ Таъсирпазирии ҷанбаҳои ташкилӣ-ҳуқуқии давлат ва ҳуқуқ дар асри ХХІ” дифоъ кардааст.
Асоси таълимоти бектошия аз ташаййуъ ва гароишҳои тозаи ирфонӣ иборат буда, дар Туркия ба таври васеъ интишор ёфта, минбаъд доираи фаъолияташ тавсиа ёфта, дар Эрон, Курдистон ва Албания паҳн гардид.
Қудрату нуфузи бектошия дар аҳди салотини усмонӣ зиёд буд, вале минбаъд пайравони силсилаи мазкур мавриди бадгумонии фармонравоёни давр қарор гирифтанд ва мавқеашон дар ҳаёти иҷтимоӣ суст шуд.
Чунончи, дар сафолнавиштаҳои ашконӣ аз солҳои 40-уми пеш аз милод, ки аз бойгонии шаҳри бостонии Нисо бозёфт шудаанд, истилоҳи «таҳмдор» бозхонӣ шудааст.
«Лашкароро» низ дар фарҳангҳо «орояндаи лашкар; муназзамкунандаи лашкар; сардори лашкар», «лашкаророянда; ороишдиҳанда ва назмдиҳандаи лашкар; фармондеҳи лашкар» ва «лашкаророӣ» низ «амали назму тартиб додан ба лашкар ва омода кардани он барои ҷанг бо душман» таъбир шудаанд.
Таҳморо — дараҷае афсарӣ дар нерӯҳои заминӣ ва ҳавоӣ, ниҳодҳои низомӣ ва амниятӣ, ки ҷойгоҳе болотар аз таҳмдор ва поинтар аз сарвон дорад ва баробар бо новбон якум дар нерӯи дарёӣ аст; лейтенанти калон.
«Таҳморо» ба маънои «фармондеҳи таҳм» аст ва дар қиёсу пайравӣ аз «таҳмдор» сохтаву барои ҷойгузини кардани дараҷаи низомии «лейтенанти калон» ба Вазорати дифоъи Ҷумҳурии Тоҷикистон пешниҳод шудааст.
Таҳморо дар нерӯҳои мусаллаҳ маъмулан мақоми созмонии фармондеҳи таҳмро дорад, ки ягони тактикиест, ки аз ду ё чанд рада ташкил шуда ва бахше аз вашт аст; даста, взвод.
«Сипаҳоро : сипоҳоро» дар фарҳангҳо «орояндаи сипоҳ; он ки сипоҳ омода кунад; фармондеҳи сипоҳ; сипаҳсолор» ва «сипоҳороӣ» «назм додан ба нерӯи низомӣ» таъбир шудаанд.
Дар қисми «Мулҳақот»-и «Шоҳнома»-и Фирдавсӣ манзумае бо номи «Саргузашти Барзу» дар ҳудуди 3500 байт омадааст, ки он қиссаи Барзуро аз замони ба лашкари Афросиёб ҳамроҳ шуда бо эрониён ҷангиданаш то замони Рустамро шинохта, ба муқобили Афросиёб набард сохтан ва рӯ ба гурез овардани Афросиёбро дар бар мегирад.
Як ҷузъи ин манзума қиссаи Савсан ном ромишгари туронист, ки бо макру афсун якчанд паҳлавони эрониро ба банд оварда, мехост ба дасти Афросиёб диҳад, вале Фаромарз онҳоро халос кард.
Мувофиқи маълумоти муҳаққиқи фаронсавӣ Жул Мол дар байни китобҳое, ки Анкетил Дюперрон аз Ҳиндустон оварда будааст, достони «Барзунома» шомили 65 ҳазор байт вуҷуд доштааст, вале асли достон гӯё тақр.
Қиссаи зодани Барзу, бо лашкари Афросиёб муқобили Рустам ҷангидан, гирифтор шуданаш ба банди Фаромарз, гурехтани Барзу бо ёрии модар аз зиндон, ҷанги дуюми Барзу бо Рустам ва асир афтодани ӯ, достони Савсани ромишгар, достонҳои дигари марбути Гаршосп, Золу Рустам, Фаромарзу Бонугушасп ва ҷангҳои онон ба муқобили ҷодувон ва турониёну румиён ва ғ.
Фаъолияти кориашро соли 1997 баъди анҷоми таҳсил дар факултаи журналистика ва тарҷумонии Донишгоҳи миллии Тоҷикистон аз нашрияи «Сурӯш» оғоз намуда, баъдан дар нашрияҳои «Восточный экспресс» ба сифати хабарнигор, «Ҷумҳурият» , директори Маркази хабарии «Чархи гардун» , нашрияи «Нерўи сухан» кор кардааст.
Раҷаби Мирзо (Мараимов Раҷабалӣ Мирзоевич; 10 августи 1973, деҳаи Ангурбоғи ноҳияи Восеъ, вилояти Кӯлоб) — рӯзноманигори тоҷик, муассис ва сармуҳаррири рӯзномаи «Рӯзи нав».
Бино бар ин, «таҳм» ба ҷои «взвод» ва «таҳмдор» ба ҷои «лейтенант» ва дар пайравӣ аз он вожаҳои «таҳмбон» ва «таҳмовар» сохтаву барои ҷойгузинии дараҷаҳои низомии «лейтенанти калон» ва «лейтенанти хурд» ба Вазорати мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон пешниҳод шудаанд.
Таҳм ҳамчун ягони размӣ нахустин бор дар сипоҳи Ашкониён дар пайравӣ аз «тагма» дар сипоҳи подшоҳии Руми Шарқӣ ташкил шуда ва ягоне буда, ки 100 — 500 сарбозро дар бар мегирифтааст.
«Дар баёни донистани айёми аҷуз. Ҷамарот» ном дошта, оид ба «айёми аҷуз» чунин омадааст: «Бидон, ки Офтоб чун дар бурҷи Ҳут расад, аз севуми Ҳут то ҳафтдаҳуми Ҳут се таф, яъне се гармӣ эътибор кардаанд ва мунаҷҷимон онро „ҷамара“ гӯянд.
Кушёри Гелонӣ дар «Зиҷи ҷомеъ» менависад: «Айёму-л-аҷуз ҳафт рӯз бошад, аввалаш бисту шашум аз шубот буд. Ин айём дар солҳои ғайри кабиса се рӯз аз охири шубот ва чаҳор рӯзи аввали озор, дар солҳои кабиса чаҳор рӯзи охири шубот ва се рӯзи аввали озор аст».
Истилоҳи «барду-л-аҷуз» дар адабиёти форс-тоҷик барои васфи сармои сахт ба кор рафтааст, аз ҷумла дар ашъори Низомии Ганҷавӣ ва Мавлавӣ ба ҳамин шакл ва дар «Гулистон»-и Саъдӣ ба сурати «барди аҷуз».
Апеннини Ҷанубӣ ба шакли душоха буда, қисми ғарбиаш баландтар аст; аз оҳаксангҳо таркиб ёфта, қабатҳои карстиаш хеле бисёр аст; шарқиаш – пасттари паҳн, аз варақсанг, гил, регсангҳо иборат аст.
Ҳамчунин набарди гладиаторҳо ҳангоми тантанаҳои сиё­сӣ, пирӯзиҳо дар забткориҳо, ба тахт нишастани императо­рон ва дигар ҷашнҳои давлатӣ доир мегашт (Юлий Сезар ҳангоми расидан ба маснади эдилӣ соли 65 то м. набарди беш аз 320 ҷуфт гладиаторҳоро ба мардуми Рум намоиш дод).
Гладиаторҳоро дар мактаб­ҳои махсуси хусусӣ, шаҳрӣ ва давлатӣ тарбия мекарданд (аввалин мактаб барои тарбияи гладиаторҳо дар асри 1 м дар шаҳри Кам­пания таъсис ёфта буд).
Дар ибтидои садаи қувваозмоии гладиаторҳо ба му­қовимати шадиди дини насронӣ дучор шуда, соли 326 бо қарори император Константин ва дертар соли 404 бо фармони император Гонорий расман манъ кар­да шуд, вале дар шаклҳои дигари варзишу қув­ваозмоӣ дар кишварҳои Аврупо ва Осиё боқӣ монд.
Набард­ҳои паҳла­во­нони ниёгони тоҷикон дар тимсоли Рустам, Суҳроб, Сиё­вуш, Исфандиёр, Зарасп, Гев, Гударз ва дигарон ба муҳо­ри­баҳои гладиаторҳо шабоҳат дошта бошад ҳам, ниёгони мо оини ҷа­вон­мардии размоварию паҳла­во­ни­ро риоя кар­даанд.
Донишкада барои корхонаҳои саноати кимиё, коркарди нафт, биокимиё, инчунин саноати масолеҳи бинокорӣ, зарфҳои сафолӣ, мебелсозӣ, чӯбкорӣ, равған ва чарб, ордсозӣ, консервабарорӣ, гӯшт ва шир мутахассисон омода мекунад.
Дар донишкада зиёда аз 4000 донишҷӯ, тақрибан 300 аспирант ва докторант, номзадҳои илм, дотсентон, 52 доктори илм, профессорон дар 40 кафедра фаъолияти педагогӣ ва илмӣ доранд.
Каримов аз 6 майи соли 1991 бо мақсади баланд бардоштани сатҳи маълумоти олии техникӣ дар ҷумҳурӣ, такмили ихтисоси кадрҳои муҳандисӣ ва илмӣ дар заминаи факултети кимиёвию технологии факултети муҳандисӣ - технологии кимиё ташкил карда шудааст.
Намояндаи ин сулола Муҳаммадраҳими сохти давлатдории мамлакатро ба тартиб дароварда, Шурои олиро таъсис дод, дар соҳаи молия ислоҳот гузаронд, боҷхона ва сикказании тангаи тиллоро ба роҳ монд, ҳамаи мулкҳои хурди мустақил, аз ҷумла қароқалпоқҳои озодӣ дӯст ро низ ба худ тобеъ намуд.
Агарчанде ҳукумати подшоҳӣ ва буржуазияи рус дар онигарии ева сиёсати мустамликадориро гузаронда бошад ҳам, дар давраи протекторат дар онигарии ева қувваҳои истеҳсолкунанда тараққӣ кард.
Бо ташаббуси большевикони рус (ки дар онигарии ева зиндагӣ ва дар корхонаҳои саноатӣ кор мекарданд) ва болшевикони Хоразм ва қисми пешқадами ҷавонхевагиён дар онигарии ева нахустин ячейкаҳои коммунистӣ пайдо шуданд.
Соли 1763 ба сари давлати онии ева намояндаи феодалони ӯзбек Муҳаммад Амин омад, ки дар аҳди ӯ ҷангҳои байниқабилавии феодалӣ сусттар шуд ва ин боиси таракқӣ кардани косибӣ ва тиҷорат гардид.
Дар хонаводае, ки яке аз аъзои он фавтидааст, ҳамчун нишони дарду алам ва сӯгворӣ баъзе маросимҳо гузаронида мешавад, аҳли оила ва хешони наздик аз як қатор амалҳо худдорӣ мекунанд, дар либоспӯшӣ ва рафтори онҳо дар давоми як сол нишонаи мотаму андӯҳ ифода меёбад.
Дар марҳилаи азодорӣ маросимҳои ҷаноза, дафн, «себегаҳа», «ҳафт», «душанбегӣ», «панҷшанбегӣ», «шашмоҳагӣ» «бист», «чил», «сари сол», «сол» ё солшикан маросимҳои азодории мардуми суннимазҳаби Тоҷикистон мебошанд, ки дар гузашта баргузор мешуданд.
Масалан, дар саҳари рӯз ва вақти намози шом аз гиря худдорӣ менамуданд, зеро тибқи боварҳо, арвоҳи гузаштагон дар ин вақт ба ба хонаҳои «худ» меомадааанд ва садои гиряро шунида, ба хона даромада наметавонистаанд.
Дар баъзе деҳаҳои Дарвоз низ занҳо рӯзи дафн дар атрофи тобути холӣ гирд меистанд ва яке аз наздикони шахси фавтида дар дохили давра гирди тобут оҳиста-оҳиста чарх мезад.
Пас аз хондани намози ҷаноза ва маросими дафни майита, мардҳо ба хонаи азодор омада, сураву оятҳоро аз Қуръони маҷид тиловат мекунанд ва ба арвоҳи шахси фавтидаву гузаштагони он хонадон мебахшанд.
Бевазанҳо қоидаи шаръӣ бояд расми «иддат»-ро риоя мекарданд ва 4 моҳу 10 рӯз бояд мунтазир мешуданд ва пас аз ин муддат метавонистанд, дубора издивоҷ намоянд.
Таассуроти сафарашро ба шакли рӯзнома дар достони «Мусофирати Чайлд Ҳаролд» (Чайлд унвонест, ки дар Англия ба наврасони ашрофия дода мешуд; 1812—1818) нигошт ва баъди нашри он шуҳрати шоирӣ пайдо намуд.
Дар зери таъсири эҷодиёти Байрон ва шахсияти ӯ дар Аврупо ҷараёне бо номи байронизм — тафаккури ҷудоӣ аз ҷомеа, дурӣ ҷустан аз он, бовар надоштан ба ормону орзуҳо ва дар айни замон, ошӯбгарию озодихоҳӣ пайдо шуда, ба маданияту адабиёти аксари кишварҳо таъсир гузошт.
Аз рустои Мохуник то Афғонистон ним соат фосила вуҷуд дорад ва мардуми Мохуник асолатан афғон мебошанд, ки дар чанд қарни пеш аз Афғонистон кӯч кардаанд ва Мохуникро ҷиҳати зиндагӣ баргузидаанд.
Мардум минтақаи Мохуник мусулмон, дорои мазҳаби аҳл тасаннун ва пайрави Абуҳанифа Нуъмон ибни Собит аст, ки бо забони форсӣ ва бо лаҳҷаи хосси маҳалл такаллум мекунанд.
Гуфта мешавад дар гузашта иддае маъмурони давлатӣ ба ин русто омада ва аҳолӣ ба гармӣ аз онҳо истиқбол накардаанд ва бо онҳо бархурди сарде доштаанд ва онҳо ин номро барои русто интихоб кардаанд.
Бар тибқи шавоҳид чунин бармеояд, ки сокинони русто дар ибтидо домдор ва кӯчнишин будаанд ва дар давраҳои баъд дар минтақа Мохуник ва ба вежа дар рустои Мохуник сукунат гузидаанд, вуҷуди сангнигорае дар наздикии қаноти Мохуник, ки нақшҳои чӯпонӣ ва бисёр қадимӣ бар рӯй он нақш баста низ гувоҳе бар қидмати сукунат дар Мохуник аст.
Дар бораи ин русто ҳеч собиқаи таърихии мактубе вуҷуд надорад ва фақат Чарлз Эдуард Яте дар китоби «Сафарнома Хуросон ва Систон» дар давраи Носируддиншоҳ ба тавсифи минтақа Мохуник пардохтааст.
Муаллифи зиёда аз 50 асару мақолаҳои илмӣ ва илмию методӣ аст, ки дар онҳо масъалаҳои рушди пахтакорӣ, боғдориву ангурпарварӣ, азхудкунии заминҳои нав, ташкили минтақавии истеҳсолот ва ғайраҳо мавриди баррасӣ қарор гирифтаанд.
Теъдоди умуми нуфуси онҳо дар ибтидои садаи 21 бештар аз 17 млн нафарро ташкил медиҳад, ки аз ҷумла дар Марокаш беш аз 10 млн нафар аз қабилаи тамазигтҳо, дар Алҷазоир тақр.
6 млн нафар – қабоили нефуса ва туарегҳо, Тунис ва ҳавзаи Ҷерба 100 ҳазор нафар , Мавритания 25 ҳазор нафар ва 5 ҳазор нафар дар Миср, Мали ва Нигерия будубош доранд.
Муқимиён ба зироаткорӣ, боғпарварӣ, полезбонӣ, зайтуну хурмопарварӣ ва кӯчиён ба чорводорӣ – бузу гӯсфандпарварӣ, шутурдорӣ, аспу говпарварӣ машғуланд.
Аммо давлатҳои Барғавота , Никур , Банӣ Зирӣ, Банӣ Ҳамуд, Муробитун, Муваҳҳидун, Банӣ Зиён ё барбарӣ буданд ё аз тарафи онҳо идора мешуданд.
Солҳои 1980-88, 1989-98 мудири кафедраи таърихи ИҶШС ; профессор , декани факултети таъриху ҳуқуқ ; факултети таърих ва муносибатҳои байналхалқии Донишгоҳи Славянии Россияву Тоҷикистон .
Барои мактабҳои миёна ва донишкадаҳои олӣ китобҳои дарсӣ таълиф кардааст: «Ҳикояҳо аз таърихи ҶШС Тоҷикистон» ба забонҳои тоҷикӣ, ӯзбекӣ ва русӣ барои синфҳои 4 ва 5-ум , «Таърихи Русия дар замони сармоядорӣ» , «Таърихи тоҷикони ҷаҳон» , «Таърихи тоҷикони ҷаҳон» , «Таърихи тоҷикони ҷаҳон» , «Таърихи тоҷикони ҷаҳон» , «Гуфтор барои тоҷикон» , «Таърихи тоҷикони ҷаҳон (Ирредент ва диаспораҳои тоҷик»; китоби дарсӣ барои мактабҳои олӣ, қисми 1, Д., 2011).
Мансур Бобохонов (Бобохонов Мансур Бобохонович; 28 августи 1931, Конибодом, — 19 июли 2012, Душанбе) — муаррих, доктори илмҳои таърих , профессор , узви пайвастаи АИ педагогӣ ва иҷтимоии Федератсияи Русия, узви пайвастаи Академияи байналхалқии илмии мактабҳои олӣ , Арбоби шоистаи илми Ҷумҳурии Тоҷикистон .
Бо медали «Собиқадори меҳнат» , ордени «Дӯстӣ»-и Тоҷикистон , нишонҳои сарисинагии «Аълочии маорифи ҶТ», «Аълочии маорифи СССР», «Аълочии мактаби олии СССР», «Барои муваффақиятҳои шоён дар фаъолият» сарфароз гардидааст.
Солҳои 1980–1992 ассистент, муаллими калон, дотсент, иҷрокунандаи вазифаи профессор ва мудири кафедраи адабиёти рус ва хориҷии Донишкадаи давлатии омӯзгории шаҳри Кӯлоб, ҳамзамон 1982–1983 коромӯз-тадқиқотчӣ, 1983– 1986 аспиранти Донишкадаи давлатии омӯзгории шаҳри Москва ба номи В.И.
Солҳои 1992–2003 ҳамчун декани факултети забон ва адабиёти руси Донишгоҳи давлатии шаҳри Кӯлоб, 2003–2004 муовини декани факултети саноати сабуки Донишгоҳи технологии Тоҷикистон оид ба таълим, 2004–2005 декани факултети технологияҳои информатсионӣ-коммуникатсионӣ, 2005 декани факултети тайёрии фундаменталӣ, 2006 мудири кафедраи забонҳои хориҷии донишгоҳи мазкур кор кардааст.
Аз соли 2010 то соли 2011 дар вазифаи муовини ректори Донишкадаи давлатии забонҳои Тољикистон ба номи С. Улуғзода, аз соли 2011 то соли 2013 мудири шуъбаи илм ва маорифи Дастгоҳи иҷроияи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, аз 2013 то соли 2015 директори филиали Донишгоҳи давлатии Москва ба номи М. В. Ломоносов дар ш.
Душанбе, соли 2015 сарходими илмии Институти забон ва адабиёти Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон, солњои 2015- 2021 дар филиали Донишгоҳи миллии таҳқиқотӣ “МИСиС» дар шаҳри Душанбе ва аз соли 2021 дар вазифаи профессори кафедраи забони муосири рус ва забоншиносии умумии Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ фаъолият дорад.
Абдулҳамид Абдуалимович Нозимов — олим, филолог, доктори илмҳои филологӣ , профессор , узви пайвастаи Академияи илмҳои педагогӣ ва иҷтимоии Федератсияи Россия , узви пайвастаи Шуъбаи тоҷикистонии Академияи байналмилалии мактабҳои олӣ , узви пайвастаи Академияи байналмиллалии технологияҳои иҷтимоии Россия .
Дар таълифотҳои худ масъалаи алоқаҳои адабии муосир, вазъи забон дар ҷомеа, забонҳои аққалиятҳои миллӣ ва масъалаҳои сотсиологвистии муосири Тоҷикистонро мавриди баррасӣ ва омӯзиш қарор додааст.
Баъдан сурудҳои Бачаи дарвозӣ ва Кабки Данғара сабт гардиданд, ки маъруфият Миноро аз марзи Тоҷикистон берун баромад, ки ӯро соли 2017 ба давлати Афғонистон даъват намуданд, онҷо ӯ дар барномаи «Қоби гуфтугӯ»-и шабакаи меҳмони барнома шуд ва дар барномаи « » барномаи консертӣ барпо намуд.
Мувофиқи нишондоди муаллифи асар он чунон пурра аст, ки «табибро андар ҳеч боб ба ҳеч китоби дигар ҳоҷат наяфтад ва ба сабаби бозгаштан ба китобҳо хотираш пароканда нашавад…».
Муаллиф дар муқаддимаи асар навиштааст: «Аммо бояд донист, ки ҳавои ин вилоят шимолӣ аст ва чунин ҳаво хуштар ва софитар бошад… Ва ҳар наботе , ки дар ин ҳаво рӯяд, хуштар ва гуворандатар бошад. Ва ҳар одаме, ки аз ин ҳаво нафас гирад, дил ва димоғи ӯ қавитар ва хоссаҳои ӯ дурусттар бошад… Ва оби ин вилоят Ҷайҳун аз ҷумлаи обҳои ситуда аст… Лекин бо ин ҳама некӯиҳо ҳодисаҳои номувофиқ низ дар ин вилоят бисёр аст… Ва ба сабаби саъби сармо зуком ва назла бисёр мебошад…»
Дар бобати офаридани асар муаллиф менависад: «Тақдир чунон буд, ки ҷамъкунандаи ин китоби Исмоил ибни Ҳасан ибни Муҳаммад ибни Аҳмади Ҳусайнии Ҷурҷонӣ андар соли понсаду чаҳор аз ҳиҷрат ва хушии ҳаво ва оби вилояти Хоразм бидид ва он ҷо мақом ихтиёр кард ва воҷиб донист самараи илме, ки муддати дароз аз умри хеш гузаронидааст, андар ин вилоят нашр кардан, бад-ин ният ин китоб ҷамъ кард…».
«Захираи Хоразмшоҳӣ» — шоҳасари тиббӣ, ки солҳои 1113—1115 Исмоили Ҷурҷонӣ барои Қутбуддин Абулфатҳи Арслон Тагини Муҳаммади Хоразмшоҳ таълиф намудааст.
Турконхотун — ҳамсари Маликшоҳ, ки моиндари Барқиёруқ буд ва нуфузи зиёде дар дарбори Салҷуқиён дошт, писари хурдсоли худ Маҳмуд ибни Маликшоҳро мехост ба тахти салтанат нишонад.
Аммо хидматгорони хосси Низомулмулки Тусӣ, ки дар Исфаҳон нуфуз доштанд, алорағми Тоҷулмулки Шерозӣ, ки рақиби Низомулмулк ва ҳамдаст бо Турконхотун буд, шӯриданд ва Барқиёруқ-ро аз Исфаҳон берун бурда, дар Рай ба тахт шинонданд.
Дар ҷанге, ки миёни Турконхотун ва Барқиёруқ дар наздикии Буруҷерд соли 1092 рух дод, Барқиёруқ пирӯз шуд ва пас аз муддате пойтахти давлат — Исфаҳонро ба муҳосира гирифта, дар ҳамон сол ба тахт нишаст.
Дар ин исён Муҳаммад ибни Сулаймонро Иброҳими Ғазнавӣ бо филони ҷангӣ ва сарбоз таъмин менамуд, ба шарте ки дар сарзаминҳои ишғолкардааш хутба ба номи Иброҳим хонда шавад.
ҳукумати Иброҳими Ғазнавӣ ҳайате аз сафирон бо сарварии донишманди маъруф Абулҳасани Табарӣ мулаққаб ба Алқиё барои музокира ва барқарор кардани муносиботи дӯстона ба дарбори Барқиёруқ фиристода шуд ва Барқиёруқ ин ҳайатро хуш пазироӣ намуд, мудохилаи Ғазнавиҳо ба умурии идории Салҷуқиҳо, ки ҳар замон барои тоҷу тахт даргири ҳамдигар мешуданд, идома дошт.
Яке аз писарони Низомулмулк бо номи Муъидулмулк, ки сахт аз Барқиёруқ ранҷида буд, ба Ганҷа назди Муҳаммад — писари дигари Маликшоҳ рафт ва ӯро ба мухолифати вай барангехт.
Дар ин муоҳидаи сулҳ, ки с-ҳои 1102-03 байни онҳо баста шуд, муқаррар гардид, ки Озарбойҷон, Аррон ва Арманистон аз они Муҳаммад бошад ва Ироқу Исфаҳону Ҷибол таҳти фармони Барқиёруқ қарор гирад.
Писари чаҳорсолаашро, ки Маликшоҳ ибни Барқиёруқ ном дошт ва баъд аз ӯ ба салтанат нишаст, бародари Барқиёруқ Муҳаммад ибни Маликшоҳ барканор кард ва қудрати идории ҳукумати Салҷуқиёнро ба даст гирифт.
Абулмузаффар Рукнуддин Барқиёр ибни Маликшоҳ — яке аз салотини хонадони Салҷуқӣ, писари султони маъруфи Салҷуқиён — Ҷалолуддин Абулфатҳ Маликшоҳ ибни Муҳаммад .
Соли 1829 Бёрнс ташкили саёҳат ба болооби Ҳиндро бо мақсадҳои ҷамъоварии маводди ҷосусӣ пешниҳод намуд, вале ҳокимони англисии Калкутта бо назардошти вазъи сиёсӣ онро рад карданд.
Лекин лорд Окленд фикри Вилям Макнаттенро тарафдорӣ намуда, ба тахти Афғонистон шоҳ Шуҷоъро барқарор карданӣ шуд, ки дар оқибат ба ҷанг бо Афғонистон оварда расонд.
Александр Бёрнс — дипломати англис, капитани артиши Британияи Кабир, сайёҳ ва таҳқиқотчӣ, ки барои таҳқиқ ва барқарор намудани алоқаҳо бо Аморати Бухоро лақаби «Бёрнси бухороӣ»-ро гирифта буд.
Дар театрҳои гуногуни собиқ Иттиҳоди Шӯравӣ зиёда аз 70 намоишнома таҳия намудааст: «Феуэта овехун» ва «На ба худ шавад, на ба кас»-и Лопе де Вега , «Истило»-и Л. Леонов , «Мутеъсозии зани саркаш»-и В. Шекспир , «Новеллаҳои Маргарита Неварская»- и О. Скриб , «Шоҳ Гавазн»-и К. Готсӣ ва «Камбағалӣ айб нест»-и А. Островский (ҳар ду дар Театри давлатии академии драмаи тоҷик ба номи А. Лоҳутӣ), «Табиби зӯракӣ»-и М. Молйер ва ғ.
Чунончи, фарҳанги «Ғиёсу-л-луғот», ки дар соли 1826 милодӣ навишта шудааст, ба нақл аз фарҳангу вожаномаҳои куҳантари «Фарҳанги Ҷаҳонгирӣ» , «Бурҳони қотеъ» , «Фарҳанги Рашидӣ» , «Баҳори Аҷам» , «сарҳанг»-ро чунин таъриф кардааст: «Кӯтвол ва ваҷҳи тасмия он, ки сар ба маънии сардору амир ва ҳанг ба маънии сипоҳ».
Аз ин рӯ, ҳазора дар сипоҳи Ашкониён , ки созмони радабандии даҳдаҳии сипоҳи Ҳахоманишиёнро ба кор гирифта буд, дирафш ном гирифта ва сардори он, яъне сарҳанг, дирафш-солор хонда мешуд.
«Сарҳанг» вожаест куҳан ва дар дастнавиштаҳои суғдӣ, ки аз садаҳои — милодӣ боз мондаанд, «’; ; » навиштаву хонда мешуда ва маънояш «фармондеҳ, сардор, сарҳанг, сарвар» будааст.
Фарҳангистони Эрон бо пешниҳоди Анҷумани вожагузинии артиш дар соли 1935 «сарҳанг»-ро баробари дараҷаи низомии «кулунел» ниҳод ва «ҳанг»-ро ҷойгузини «режимон» ва «фавҷ» кард.
Аз ин рӯ, истилоҳоти «сарҳанг» ва «ҳанг» барои ҷойгузин кардани вомвожаҳои русии «полковник» ва «полк» ба Вазорати мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон пешниҳод шудаанд.
Дар паи шикасти шоҳаншоҳии Сосониён аз мусулмонон ва густариши ислом дар Эронзамин, арабҳо бархе аз истилоҳоти низомии эрониро вом гирифтанд ва бархеро низ бо истилоҳоти арабӣ ҷойгузин карданд.
Сарҳанг — дараҷае сардорӣ дар нерӯҳои заминӣ ва ҳавоӣ, ниҳодҳои низомӣ, интизомӣ ва амниятӣ, ки ҷойгоҳе болотар аз сарҳангёр ва поинтар аз гундсолор дорад ва баробар бо новхудо якум дар нерӯи дарёӣ аст; полковник.
Сарҳанг дар нерӯҳои мусаллаҳ маъмулан мақоми созмонии фармондеҳи ҳангро дорад, ки ягоне размӣ ва идориву иқтисодиест, ки хурдтар аз гунд буда ва маъмулан аз ду – чаҳор гурдон ташкил мешавад; полк.
таҷдиду барқарорсозии илмро на ҳамчун эҳёи одии таълимоти аҳди қадими юнониёну румиён медонист, балки таҷдиди назар кардан ба ҳамаи соҳаҳои илмро «дар асоси таҷриба» ва «азнавсозӣ»-и онҳо таъкид мекард.
Дар миёнаи солҳои 1570 аввалин рисолаи фалсафии худро таҳти унвони «Бузургтарин тақозои замон» навишта, дар он ғояи ислоҳи тамоми донишҳои инсониро пешниҳод ва мафҳуми нави методи дониши индуктивиро тадвин намуд.
Соли 1605 асари фалсафии худро бо номи «Дар бораи вазъ ва таҷдиди дониш» ва дар соли 1609 асари дигараш — «Дар бораи хиради аҳди қадим»-ро таълиф намуда, ба тарзи тамсилӣ асотири даврони атиқаро, ки ба ҳадафҳои фалсафиаш мувофиқат дошт, баён намуд.