polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Қароре, ки ҳуқуқ оид ба заминро муқаррар мекунад, барои аз тарафи мақоми давлатии заминсозии Ҷумҳурии Тоҷикистон дода шудани ҳуҷҷати тасдиқкунандаи ҳуқуқ оид ба замин асоси ҳуқуқӣ мебошад.
Асосҳои рад кардани бақайдгирии давлатии истифодаи замин чунинанд: а) набудани қарори мақомоти дахлдори ҳокимияти иҷроия дар бораи додани замин; б) дар мақомоти бақайдгирандаи давлатии ҳуқуқи истифодаи замин мавҷуд будани ҳуҷҷатҳое, ки аз ҷой доштани баҳсу мунозира оид ба мансубияти ҳамин қитъаи замин шаҳодат медиҳанд; в) худсарона тағйир додани таъйиноти мақсадноки қитъаи замин.
Номгӯи мухтасари таълифоти Абуҳайёни Тавҳидӣ, ки Ёқути Ҳамавӣ дар асараш зикр кардааст, чунинанд: «Ал-муҳозарот ва-л-мунозарот», «Ал-имтоъ ва-л-муонаса», «Ал-басоир ва з-захоир», «Тақриз-ул-Ҷоҳиз», «Ас-садиқ ва-с-садоқат», «Масолиб-ул-вазирайн», «Ишорат-ул-илоҳия», «Ал-муқобасот» ва ғайра Ақидаҳои фалсафии Абуҳайёни Тавҳидӣ танҳо аз тадқиқу таҳлили андешаҳои мутафаккирони пешину муосираш иборат набуда, балки ҷавоб ба саволҳои шогирдону мусоҳибонаш оид ба масъалаҳои мухталифи фалсафӣ мебошанд.
Таҳлили асарҳояш нишон медиҳад, ки ӯ масъалаҳои нафс, такомули нафси инсонӣ, дарки ҳақиқат ва манфиати он, ҳаракати ҷисм дар олами кавну фасод, навъҳои гуногуни онро баррасӣ кардааст.
Қисми зиёди ҳаёташ дар Бағдод гузашта, он ҷо наҳвро аз Абусаиди Сайрафӣ ва Алӣ ибни Исои Румонӣ, фиқҳи шофеиро аз Абуҳомиди Марвазӣ ва Абубакри Шофеӣ, фалсафаро аз Абусулаймони Мантиқӣ ва Яҳё ибни Адо омӯхт.
Ёқути Ҳамавӣ дар «Мӯъҷам-ул-удабо» дар бораи Абуҳайёни Тавҳидӣ зикр кардааст, ки ӯ дар ҳамаи улуми замона — наҳву луғат, шеъру адаб, фиқҳу калом чирадаст буд, фалсафаю ирфонро хуб медонист ва дар балоғат ҳамто надошт.
Баъди хатми Донишгоҳ ба аспирантураи Эрмитажи давлатӣ дохил шуда, соли 1954 дар мавзӯи «Сафолҳои обёрии Мовароуннаҳр дар асрҳои 8-12 ҳамчун ёдгории таърихӣ» рисолаи номзадӣ дифоъ мекунад.
Ӯ дар ҷустуҷӯҳои бостоншиносии хафриёти Панҷакент ҳамасола ширкат варзида, ба масъалаи шаҳрҳои асримиёнагии мусулмонӣ ҳамчун зуҳуроти иҷтимоию иқтисодӣ мароқ зоҳир мекунад.
ба дастаи арабшиносии шуъбаи ленинградии Институти халқҳои Осиёи АИ ИҶШС ба кор гузашта, аз соли 1969 таҳқиқоти илмии «Шаҳрҳои асримиёнагии Шарқи Наздик дар асри 7 то аҳди истилои муғул»-ро ба анҷом мерасонад.
Натиҷаи ниҳоии ин таҳқиқот рисолаи «Шаҳрҳои асримиёнагии Шарқи Наздик дар асри 7 — нимаи асри 13. Робитаҳои иҷтимоию иқтисодӣ» гардид, ки дар он ривоҷи шаҳрсозӣ, ҳудуди афзоиши шаҳрҳо, шумораи аҳолӣ ва дигар омилҳои иқтисодию иҷтимоии ш-ҳои Шарқи Наздик ва Осиёи Марказӣ дар муқоиса бо шаҳрҳои Аврупои Ғарбӣ оварда шудааст.
Ӯ вобаста ба шаҳристони Панҷакенти Қадим ва дигар ш-ҳои Осиёи Марказӣ як қатор мақолаву асарҳои илмӣ навиштааст, ки дар онҳо оид ба таърихи фарҳанги моддӣ ва санъати қадимии халқи тоҷик андешаҳои ҷолибу хотирмон меорад.
дар омӯзиши таърихи густариши ислом дар Хуросону Мовароуннаҳр, ташаккули ҳаёти иҷтимоию иқтисодӣ, фарҳанги шаҳрсозӣ ва санъати халқҳои Осиёи Марказӣ, аз ҷумла тоҷикон дар асрҳои миёна, хеле бузург аст.
ҳамчунин ба омӯзиши таърихи ислом рӯ оварда, таҳқиқи пайдоиши давлатҳои мусулмониро дар китоби чорҷилдаи «Таърихи хилофат» ба анҷом расонидааст, ки асосан аҳди давлатдории хулафои рошидинро фаро мегирад.
Солҳои 1987—1990 дар ҳайати ҷустуҷӯйии бостоншиносони Шӯравӣ дар Ироқ саҳми сазовор гузошта, дар чандин донишгоҳи олӣ курсҳои махсуси таърихшиносии арабро дарс медиҳад ва ба корҳои илмии унвонҷӯён сарварӣ мекунад.
Дастовардҳои илмии ӯ то чанде пеш ношинохта буд, то ин ки дар соли 1853, шарқшиноси олмонӣ Фронтс Вупка бахше аз китоби «Алфахрӣ»-и ӯро ба забони фаронсавӣ ва ҳамроҳ бо таҳлиле мунташир сохт.
Дар онҷо бинобар дастури Абуғоним Маъруф Ибни Муҳаммад вазиру дабири вежаи Манучеҳр ибни Қобус ва шоиру адиби фарҳехтаи эронӣ дар бораи «Обҳои дарунии замин ва равиши берун овардани онҳо» гуфтореро менигорад, ки фароянди он пажӯҳиши корбурдӣ ва бузургтарин шоҳкори Караҷӣ аст.
Профессор Матин Шарифович Ҳусейнзода 28 феврали соли 1939 дар оилаи донишманди тоҷик, олим, омӯзгор, мунаққид, профессор Шарифҷон Ҳусейнзода дар шаҳри Тошканд таваллуд шудааст.
Матин Шарифович Ҳусейнзода соли 1964 факултаи шарқшиносии Университети давлатии Ленинградро ба итмом расонда, дар Пажӯҳишгоҳи шарқшиносии Академияи илмҳои Тоҷикистон ҳамчун ходими илмӣ ва котиби илмӣ кор кардааст.
Соли 1933 дар Туркия қонуне ба тасвиб расид, ки мутобиқи он бояд ҳар як турк номи хонаводагӣ мегирифт ва Нусрати ҷавон насаби «Несин» гирифт, ки маънояш «Ту чӣ?» «Чистӣ?» мебошад.
Асарҳои «Хари мурда» , «Офарин» , ҳикояҳои ҳаҷвии «Агар зан мебудам» , «Биёед, дами беғам занем» , маҷмӯаҳои шеърҳои «Азизнома» , романи «Шоҳи футбол» , «Намоишномаҳо» ба қалами Азиз Несин тааллуқ доранд.
Аз осори Азиз Несин ба забони тоҷикӣ маҷмуаи ҳикояҳои «Фонус» , «Мактубҳо аз он дунё» , романи «Шоҳи футбол» ва ҳикояҳои бисёре дар саҳифаҳои рӯзномаву маҷаллаҳо тарҷума ва чоп шудаанд.
Дар озмуни байналмилалии ҳаҷвнигорон, ки дар Италия баргузор гардид ба дарёфти мукофоти асосӣ — «Шохи тилоии нахл» мушарраф шуд; ҳамчунин мукофоти маҷаллаҳои «Хорпуштаки тилоӣ» ва «Крокодил»-ро дар солҳои 1952, 1956, 1959 дарёфт намудааст.
Ҳукумати подшоҳии Россия аз ҳисоби шаҳрҳои забтшудаи Самарқанд, Каттақӯрғон ва болооби Зарафшон музофоти Зарафшонро таъсис дода, Абрамовро сарвари он таъйин кард.
Саффорзода даврони дабистону дабиристонро дар зодгоҳаш ба поён расонид ва пас роҳии Теҳрон шуд ва пас аз муддате ба Донишгоҳи Теҳрон рафту дар риштаи забону адабиёти инглисӣ фориғултаҳсил шуд.
Ва баъд ба Ингилистон рафту дар чанд ҷаласаи адабӣ ва шеърӣ ширкат намуд ва аз он ҷо барои таҳсилу таҳқиқ ва ҳамкорӣ бо донишгоҳи Айёва ба Амрико рафт.
Сурудаҳои Тоҳираи Саффорзода ибтидо арӯзӣ буд, аммо рафта-рафта аз он дур шуд ва саранҷом ба гунаи сабки тоза ва навине даст ёфт, ки аз они худи ӯст ва сурудаҳои ӯро аз дигарон метавон бозшинохт.
"Кӯшиши ман ба унвони як шоир ин аст, ки дар замони худ бетараф набошам… бузургтарин вижагии шеъри ман, гароиш ба воқеият ва гурез аз ибҳом ва печидагӣ ва зарофатҳои маснуӣ аст.
Мухотаби шеъри ман шумо ҳастед ва ҳар кас, ки зинда аст, зинда ба мафҳуми декартии он: ҳар кас, ки андеша мекунад, шеърро ба унвони як унсури ҳаётӣ арзиш мегузорад.
Дар мавриди шеъри Тоҳираи Саффорзода бояд гуфт, ки ҳаракати шеърии ӯ нигарише навқудамоӣ аст ва бо таваҷҷуҳ ба ошноии ӯ бо ҳунар ва адабиёти Ғарб ҷарақаҳои модерне дар шеъри ӯ ба чашм мехӯрад ва ба таври куллӣ вижагиҳои шеъри ӯ иборатанд аз:
«Раҳгузари маҳтоб», «Чатри сурх», «Танини дар Делто», «Садду бозувон», «Сифри панҷум», «Ҳаракат ва дирӯз», «Байъат бо бедорӣ», «Мардони мунҳанӣ», «Дидор дар субҳ».
Сарчашмаҳо дар бораи теъдоди дақиқи ҳадисҳо дар “Саҳеҳ”-и Бухорӣ, вобаста ба таърифи ҳадис ҳамчун суннати набавӣ ва ё ривояти он ривоят фарқ мекунанд.
Коршиносон дар маҷмуъ теъдоди ривоёти мукаммали иснодро 7563 адад арзёбӣ кардаанд ва бидуни таваҷҷуҳ ба такрорҳо ё вариантҳои мухталифи як гузориш теъдоди ривоятҳои набӣ ҳудуди 2602 адад коҳиш меёбад.
Дар замоне, ки Бухорӣ асарҳои пешинро дида ва онҳоро ба нақл мекард, дар баёни онҳо дарёфт, ки миёни он чизҳое, ки саҳеҳ ва ҳасан ҳисобида мешаванд, муттаҳид шудаанд ва бисёре аз онҳо ҳадиси заиф ҳастанд.
Он чизе ки азми ӯро боз ҳам мустаҳкамтар кард, чизе буд, ки устодаш, ҳадисшинос Исҳоқ ибни Иброҳим ал-Ҳанталӣ, маъруф ба Исҳоқ ибни Раҳвайҳ, ба ӯ гуфта буд.
Бухорӣ низ гуфтааст: "Паёмбарро дар хоб дидам ва гӯё дар пеши ӯ истодаам. Дар дастам як мухлисе буд, ки бо он ӯро ҳифз мекардам. Аз таъбиргарони хоб пурсидам, ки ба ман гуфтанд:" Ту ӯро аз дурӯғ нигоҳ медорӣ».
Он тақрибан тамоми паҳлӯҳои ҳаётро дар таъмини роҳнамоии дурусти Ислом, аз қабили шеваи адои намоз ва дигар амалҳои ибодат мустақиман аз паёмбари ислом Муҳаммад фаро мегирад.
Бухорӣ тақрибан соли 846/232 ҳиҷрии қамарӣ кори худро ба анҷом расонида, бисту чаҳор соли охири умрашро дар сафар ба шаҳрҳо ва уламои дигар гузаронида, аз ҳадиси ҷамъовардааш таълим медод.
Дар посух ба шубҳаҳои илмии ғарбӣ дар бораи таърихи воқеӣ ва муаллифии китобе, ки номи ӯро дорад, олимон қайд мекунанд, ки муҳаддисони барҷастаи он замон, аз қабили Аҳмад ибни Ҳанбал , Яҳё ибни Моин.
Илми риҷол ба фанни баҳогузории биографӣ дар доираи ҳадисшиносии исломӣ ишора мекунад, ки дар он ровиёни ҳадис барои муайян кардани эътимоди онҳо бо истифода аз донишҳои таърихӣ ва динӣ арзёбӣ мешаванд.
Бисёре аз дигарон ин китобро ба наслҳои баъдӣ ривоят кардаанд, аз қабили Иброҳим ибни Мақал , Ҳаммод ибни Шакир , Мансури Бурдузӣ ва Ҳусайни Маҳомилӣ .
Китоби муътабар ва муътабартарин дар исломи суннимазмун дониста мешавад, ки аз 7275 хадис иборат аст, ки донишманди форсизабон Мухаммад ал-Бухорй дар соли 846/232 ҳиҷрӣ таълиф кардааст.
Ба гуфтаи Ибни Салоҳ , номи аслии китоб: “ал-Ҷомиъ ал-саҳиҳ ал-Муснад ал-Мухтасар мин Умури Расули-лоҳӣ ва сусаниҳи ва айёмиҳӣ” .
Тибқи усули якум компютер бо тамоми таҷҳизоту барномаҳояш истифода мегардад, ки барои ба рақам табдил додан, ихчам кардан, ба пакетҳо табдил додан, интиқол, барқарор намудану шунавонидани аудиосигналҳо имкон медиҳад.
Апрел 1994 ҳангоми дар кайҳон парвоз кардани киштии америкоии «Индивор» ба Раёсати миллии ШМА оид ба аэронавтика ва таҳқиқоти фазои кайҳонӣ муяссар шуд, ки тасвири аппарати кайҳонӣ ва овози астронавтонро, ки ҳазорҳо км дур буданд, бо ин технология қабул кунад.
Афзалиятҳои Айпи телефония: якум, алоқа қариб, ки бепул аст; дар ҳолати истифода намудани алоқаи компютерии скайп фақат маблағи истифодаи Интернетро пардохтан кофист; дуюм, муаммои банд будани шабакаро аз миён мебардорад; сеюм, сифати алоқаи факсӣ беҳтар мегардад; чорум, ширкатҳои бузург метавонанд дар шабакаи ягонаи маълумот муттаҳид гарданд.
Соли 2000 дар семинари Иттиҳоди байналмилалии алоқаи электрикӣ оид ба Айпи телефония ба қароре омаданд, ки Айпи телефония мафҳуми умумӣ буда, ва интернет-телефонияро дар бар мегирад.
телефони́я — технологияест барои истифода намудани Интернет ё дигар шабакаи ба сифати воситаи ташкили гуфтугӯи телефонии байналхалқиву байнишаҳрӣ ва ирсоли факс дар реҷаи вақти ҳақиқӣ.
Пас аз ғалабаи Револютсияи Кабири Сотсиалистии Октябр дар натиҷаи моликияти ҷамъиятӣ гардонидани воситаҳои истеҳсолот ва сарнагун шудани табақаи истисморгар адолати иҷтимоӣ тамоми ҷабҳаҳои муносибатҳои ҷамъияти сотсиалистиро фаро гирифт.
Баробарҳуқуқии одамон қатъи назар аз мансубияти иҷтимоӣ, миллӣ, ҷинсу мазҳаб, иштирок дар ҳаёти иҷтимоиву сиёсӣ ва маданӣ таъмин гашт, ҳуқуқи баробар ба меҳнат ва мувофиқи принсипи «Аз ҳар кас мувофиқи қобилияташ, ба ҳар кас мувофиқи меҳнаташ» музд гирифтан ҷорӣ шуд.
Вале аз сабаби боқӣ мондани тафовутҳои иҷтимоӣ (байни шаҳру деҳот, меҳнати фикрию ҷисмонӣ, беихтисосу баландихтисос ва ғайра) ҷамъият «қодир нест беадолатии минбаъдаро, ки дар тақсими ашёи истеъмолӣ аз рӯи меҳнат ҷой дорад, дарҳол нест кунад».
Ҳоло назарияҳое пешниҳод шудаанд, ки ақидаҳои марксистии адолати иҷтимоиро дар асоси баробарии моликияти ҷамъиятӣ, инкор карда, нақши моликияти хусусиро дар эъҷоди Адолати иҷтимоӣ эътироф доранд.
Дар ҷамоаи ибтидоӣ адолати иҷтимоӣ дар шакли риояи муқаррароти ҷамоа, ҳуқуқи якхела ва истифодаи баробари васоили зиндагӣ зоҳир гашта, ба умумияти моликият ва баробарии иҷтимоӣ асос ёфта буд.
Табақаи ҳукмрон тамоми он чиро, ки ба манфиатҳои иқтисодиву сиёсиашон мувофиқат мекунад, адолати иҷтимоӣ ва он чиро, ки хилофи манфиатҳояшон аст, беадолатӣ меноманд.
Адолати иҷтимоӣ — принсипи иҷтимоию сиёсӣ ва ахлоқию ҳуқуқӣ, ки мувофиқати байни мақоми амалии гурӯҳи иҷтимоӣ дар ҳаёти ҷамъият ва вазъияти иҷтимоии онҳо, ҳуқуқу вазифаҳо, рафтору подош, меҳнату мукофот, ҷинояту ҷазоро ифода мекунад.
Ба он фақат калонсолон гирифтор мешаванд; дар кӯдакони то 10 сола ин беморӣ дучор намеояд, аммо онҳое, ки бо ашхоси гирифтори табхоли фарогир алоқа доранд, мумкин аст бемори обакон шаванд.
Ҳангоми сабук гузаштани табхоли муқаррарӣ ва дар лабу параҳои бинӣ пайдо шудани обилачаҳо бо мақсади пешгирии вирусҳо ба обилаҳо рӯзе 1 — 2 маротиба маҳлули метиленӣ ё марҳами оксалинӣ мемоланд.
Агар ҳасба дар узвҳои таносул, чашм ва даҳон пайдо шуда, ҳолати умумии бемор тағйир ёбад, инчунин дар мавриди такроран бемор гаштан муолиҷа бояд дар зери назорати доимии духтур давом кунад.
Газаки экссудативӣ нисбатан бештар рӯй медиҳад; дар манбаи ин навъи газак рагҳои хун хеле тағйир ёфта, сӯрохии девораи онҳо фарохтар мегардад; дар натиҷа қисми хун ва лейкоситҳо аз рагҳои хун бо бофтаҳо мегузаранд; аз ин рӯ моеъи дар манбаи газак ҷамъшударо экссудат меноманд.
Агар экссудат шаффоф ва дорои то 8 % сафеда бошад, газак серозӣ номида мешавад; дар сурати дар таркиби он зиёд будани сафедаи махсус — фибриноген сухан аз боби газаки фибринозӣ хоҳад рафт.
Дар мавриди газаки серрозӣ экссудат аз қисмҳои обакии хун, ки дар онҳо сафедаҳо ҳал шудаанд, иборат аст; дар таркиби экссудат ҳамчунин лейкоситҳо, эритроситҳо, ҳуҷайраҳои бофтаҳои кӯчидаи атроф дучор меоянд.
Одатан, дар сурати газак аксуламали умумии организм — таб, афзоиши миқдори лейкоситҳо дар хун , тағйири мубодилаи моддаҳо ба амал омада, баъзе навъҳои газак боиси заҳролудии узвҳои бадан мегардад.
Газак , илтиҳоб — аксуламали ҷузъии муҳофизатӣ ва мутобиқатии организм, ки дар ҷавоби таъсири омили зараровар пайдо мешавад; ба ибораи дигар, мамониатест бар зидди омилҳои зараровар.
Ҳуҷайраҳои сафеди хун, ки фагоситоз (фурӯ бурдан, ҳазм ва нест кардани заррачаҳои бегона, масалан, микробҳо ва ғайра)-ро ба вуҷуд меоранд, ба сӯи ҷои газакгирифта мешитобанд.
Акбар на танҳо сарлашкари боистеъдод, балки яке аз машҳуртарин ходимони давлатӣ дар таърихи Ҳиндустон буд; ӯ ба аъёну ашрофи Ҳинд такя карда як қатор чораҷӯиҳои давлатӣ доир намуд: аввалан ҳудуди давлатро ба 12 остон тақсим кард, системаи муносиботи арзӣ ва молиро ба низоми муайян даровард — андозаи молиётро мушаххас ва пардохти ҷизяро манъ кард, унсурҳои мухталифи нажодӣ ва қавмиро ба ҳам наздик намуд ва аз байни онҳо табақоти ҷадиди иҷтимоӣ ба номи «мансабдорони мамлакат»-ро ташкил дод.
Акбар ният дошт дар Ҳиндустон эътиқоди умумиеро бо номи «Дини Илоҳӣ» ҷорӣ намояд, ҳарчанд ин дин дар аввалҳо бо унвони «Оини Акбарӣ» маъруф гардид, вале баъди вафоти Акбар он фақат ба мазҳабе табдил ёфту халос.
Вай дар навбати аввал тавонист муқовимати афғонҳоро рафъ кунад ва минбаъд Ҷайнпур, Гволиур, Аҷмир, Гондвоноро тасхир карда, мулкҳои Читор ва Тантҳамборро ҳам зери итоати худ даровард.
Андаке баъдтар навоҳии бойи Роҷистон, Гуҷарот, Бамғол, Кобул, Кашмир, Синд, Дакан, Аҳмаднагарро низ фатҳ кард ва Деҳлию Аграро пойтахти давлатдории Темуриёни Ҳинд қарор дод.
Акбар бо давлатҳои ҳамсояи худ, аз қабили Сафавиёни Эрон робитаи дӯстона барқарор намуд; ҳамчунин бо Убайдуллохон низ муносибатҳои ҳасана ба даст овард; дар аҳди ӯ байни Темуриёни Ҳинд ва Имперотурии Усмонӣ дар мавриди хатари муштарак паймонҳои ҷиддӣ баста шуданд.
Акбар Абулфатҳ Ҷалолуддин Муҳаммад , машҳур бо Акба́ри Бузург — севумин ва машҳуртарин подшоҳи Ҳиндустон аз силсилаи Темуриёни Ҳинд , арбоби давлат, сарлашкар.
Олигосахаридҳо ва полисахаридҳое, ки тавассути хӯрок ба организми одам дохил мегарданд, зери таъсири ферментҳои гуногуни ҳозима то моносахаридҳо таҷзия ва аз рӯда ба хун ҷаббида мешаванд.
Ҳангоми бо хӯрок бисёр истеъмол кардани карбогидратҳо консентратсияи мӯътадили глюкоза дар хун ва бофтаҳо фақат дар он сурат имконпазир мегардад, ки агар ҳуҷайраҳои ҷигар ва мушакҳо аз глюкоза гликоген синтез карда тавонанд.
Глюкоза дар мубодилаи моддаҳои ҳуҷайраҳои рустанӣ ва ҳайвонот мавқеъи муҳим дошта, чун «сӯзишворӣ» амалиёти гуногуни дар ҳуҷайраҳо гузарандаро бо энергия таъмин менамояд; глюкоза дар натиҷаи як қатор реаксияҳои мураккаби ферментӣ то гази карбонат ва об оксид мешавад.
Ғайр аз ин, ҳосилаҳои фосфордори глюкоза аз баъзе аминокислотаҳо синтез шуда, дар баробари мубодилаи гликоген барои нигоҳ доштани консентратсияи доимии глюкоза дар бофтаҳо ва хун аҳамияти калон дорад.
Чунин ҳодисаҳо, ба монанди якдигарро «шинохтани» ҳуҷайраҳои якхела, тақсимшавӣ ва афзоиши онҳо, ихроҷи биополимерҳо аз бофта ба хусусияти карбогидратҳои сатҳи ҳуҷайра вобаста аст.
Ихтилоли истеъмоли он боиси кам шудани вазни кӯдак, аз ҷиҳати ҷисмонӣ ва фикрӣ суст инкишоф ёфтани ӯ, калон гаштани ҷигар ва инкишофи оби марворид -и чашм мегардад.
Дар аснои эҳсосоти гуногун дар қишри мағзи сар таҳаюҷ ба вуҷуд омада, ба майнаи дарозрӯя густариш меёбад, сипас бо шохаҳои асаби симпатикӣ ба моддаи мағзии ғадудҳои болои гурда гузашта, сабаби ҷудо шудани адреналин мегардад.
Рибоза ва дезоксирибоза – пентозаҳо (яъне карбогидратҳое, ки молекулаашон аз 5 атоми карбон иборатанд)-и хеле муҳиманд; онҳо ба таркиби кислотаҳои рибонуклеат ва дезоксирибонуклеат дохил мешаванд.
Карбогидратҳо ба чунин гурӯҳҳо ҷудо мешаванд: – моносахаридҳо ё қандҳои муқаррарӣ ; – олигосахаридҳо, ки аз 2 то 10 бақияи моносахарид иборат буда, байни худ бо банди махсуси гликозидӣ пайваст шудаанд (мас., қанди найшакар – сахароза, қанди сумалак – малтоза, қанди шир – лактоза ва ғайра); – полисахаридҳо ё карбогидратҳо – и олӣ, ки аз бақияҳои моносахаридҳои сершумор иборатанд .
Агар фаъолияти бофтаҳои эндокринии ғадуди зери меъда суст гардад, яъне мавриди якбора кам шудани миқдори инсулин, таносуби инсулин – адреналин тағйир ёфта, гипергликемияи инсулинӣ инкишоф меёбад .
Баъди он ки соли 1000 Эликхон амири сомонӣ Абдулмаликро аз аморати Бухоро маъзул намуд, тамоми хонаводаи ӯро асир гирифт, аммо Абуиброҳими Мунтасир аз ҳабс фирор карда, махфиёна ба Хоразм рафт ва он ҷо сарварон ва сипоҳиёни парокандаи сомониро дар атрофи худ гирд овард.
Пас аз ҳарбҳои пайдарпай дар наздикии Чоҳи Ҳуммоди биёбони Омулшатт Абуиброҳими Мунтасир ғофилгир шуд ва дар ҳалқаи муҳосираи туркон афтода, бо ҳамроҳонаш асир гашт ва ба Узганд фиристода шуд, вале дар манзилгоҳи Ибни Буҳайҷи араб ба биёбони Марв гурехт.
Абуиброҳими Мунтасир рабеъулаввали 1005 аз тарафи Абуабдуллоҳи Моҳрӯй, ки бундори Султон Маҳмуди Ғазнавӣ буд, ба қатл расид ва кӯшишу саъйи Абуиброҳими Мунтасир барои барқарор намудани ҳокимияти сулолаи Сомониён муваффақият пайдо накард.
Соли 1961 факултаи таъриху филологияи Донишкадаи давлатии омӯзгории Хуҷандро ба итмом расонда, корманди Пажӯҳишгоҳи забон ва адабиёти ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакии АИ ҷумҳурӣ шудааст.
Сармуҳаррири маҷаллаи илмии Донишкадаи озоди Исмоили Сомонӣ «Варорӯд» буда, дар авроқи он силсилаи осори устодони донишкадаи мазкур ва навиштаҷоти баъзе рӯзноманигорони ҷумҳурӣ таҳти таҳрири ӯ мунташир гардидаанд.
Барои «Энсиклопедияи советии тоҷик», «Энсиклопедияи адабиёт ва санъати тоҷик», ҷилди махсуси энсиклопедияи «Тоҷикистон» роҷеъ ба масъалаҳои муҳимми амалию назарӣ, навъу намуд ва давраҳои мухталифи инкишофи адабиёти шӯравии тоҷик, рӯзгору осори адибону олимони алоҳида чандин мақола навиштааст.
Яке аз муаллифони «Таърихи адабиёти советии тоҷик. Инкишофи жанрҳо» мебошад, ки қисмати ба ӯ тааллуқдошта таҳти унвони «Шеъри тоҷикии нимаи дувуми садаи бист» ба дасти чоп расидааст.
«Маҷмӯаи осор»-и Мирзо Абдулвоҳиди Мунзим , ҷилди чоруми «Куллиёт»-и панҷҷилдаи Абдусалом Деҳотӣ -ро барои чоп омода карда, муаллифи тавзеҳоташон будааст.
Аз мунаққидони фаъолтарин ва муҳаққиқони пуркортарини тоҷик буда, нахустин мақолаҳои илмияш, ки ба ҳаллу файсали масоили умдаи адабиёти муосири тоҷик бахшида шудаанд, аз соли 1959 дар рӯзномаи «Ҳақиқати Ленинобод» ва маҷмӯаи илмии донишгоҳ ба табъ расидаанд.
То имрӯз беш аз 600 мақолаи илмӣ, илмии оммавӣ, публитсистӣ, тақризу китобиёти ӯ роҷеъ ба вазъи кунунии назму наср, адабиёти кӯдак, забони давлатӣ ва истилоҳот, ҳусни калом, забони васоити таълим ва қонун, масъалаҳои одобу ахлоқи ҷомеа, эҳсоси ватандӯстӣ, ваҳдати миллӣ ва ғ.
Юсуф Акбарзода (Акбаров Юсуф; 1 майи 1938, деҳаи Мазори Шарифи ноҳияи Панҷакент, 15 октябри 2020, Панҷакент, вилояти Суғд, Тоҷикистон) — адабиётшинос, мунаққид, муҳаққиқ, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон
Усмонзода Саидҷаъфар Усмон — Раиси Ҳизби демократи Тоҷикистон , вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати ва даъвати , номзади интихоботи президентии Тоҷикистон 2013.
Соли 2000 ба шуъбаи рӯзонаи факултети ҳуқуқшиносии Донишгоҳи давлатии миллии Тоҷикистон дохил шуда, соли 2005 факултети номбурдаро бо дипломи «аъло» бо ихтисоси ҳуқуқшинос хатм мекунад.
Соли 2006 мувофиқи тақсимоти давлатӣ ӯ ба сифати аспиранти шуъбаи рӯзона фаъолияти илмии худро шурӯъ намуда, соли 2010 бо ҳимояи рисолаи номзадии худ сазовори дараҷаи илмии номзади илмҳои ҳуқуқшиносӣ мегардад.
Ҳамзамон аз соли 2007 ба сифати ассистенти кафедраи ҳуқуқиинсон ва ҳуқуқшиносии муқоисавии факултети ҳуқуқшиносии Донишгоҳи миллии Тоҷикистон фаъолиятро оғоз намудааст.
2020 то 31-уми майи соли 2023 Муовини Котиби Генералии Ассамблеяи Байнипарламентии Иттиҳоди Давлатҳои Мустақил – Намояндаи комилҳуқуқи Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар Ассамблеяи Байнипарламентии Иттиҳоди Давлатҳои Мустақил ва дар Ассамблеяи парламентии Созмони аҳдномаи амнияти дастҷамъӣ
2020 то 01.10.2020 – Вакили Маљлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Муовини раиси Кумита оид ба корҳои байналмилалӣ, иттиҳодияҳои ҷамъиятӣ ва иттилоот, Раиси Фраксияи Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон дар Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон;
Сафарзода Бахтовар Амиралӣ (зод. 10 марти 1983, ноҳияи Вахш, Вилояти Қурғонтеппа, ҶШС Тоҷикистон) — ҳуқуқшинос, доктори илмҳои ҳуқуқшиносӣ, профессор.
9 октябри соли 2015 дар мавзӯъи «Инъикоси стандартҳои байналмилалӣ оид ба ҳуқуқи инсон дар низоми ҳуқуқии Ҷумҳурии Тоҷикистон» рисолаи докторӣ дифоъ намуда, соҳиби унвони илмии доктори илмҳои ҳуқуқшиносӣ мебошад.
Ҷанбаҳои фаъолияти илмӣ ва маводи илмии чопшуда: Муаллифи зиёда аз 120 маводи илмӣ ва методӣ оид ба назарияи давлат ва ҳуқуқ, ҳуқуқи конститутсионӣ, ҳуқуқи байналмилалӣ ва ҳуқуқи инсон.
Ҳангоми таҳсил аз қатори таълимгирандагони фаъол буда, ба фанҳои математика, химия, биология ва мантиқ шавқу рағбати зиёд дошта, ба касби табиб мароқ зоҳир мекунад ва ба он омодагӣ мебинад.
Зимнан, рӯҳафтода нашуда, Қиёмиддин Миралиён соли 1994 ба Донишгоҳи давлатии омӯзгории Қӯрғонтеппа, ба факултаи математика дохил шуда, онро соли 1999 бо ихтисоси «Математик» хатм менамояд.
Баъди хатми донишгоҳ Қиёмиддин Миралиён дар факултаи математика ба ҳайси омӯзгор таъйин гардида, ҳамагӣ баъди се моҳи фаъолият ба мансаби мудири Шуъбаи кор бо ҷавонони донишгоҳ таъйин мегардад.
Дар ин муддат таъсиси Маркази ҷавонони донишгоҳ, Маҳфили волонтёрон «Фидоиёни ҷавон», ташкили тими ҳозирҷавобон «Леваканд» ва қабули Барномаи рушди ҷавонон Донишгоҳи давлатии Қурғонтеппаро ташаббус мекунад.
Дар ин вазифа низ муддати зиёд намонда, моҳи ноябри ҳамин сол ба шаҳри Душанбе ба вазифаи мутахассиси Идораи сиёсати иҷтимоии Кумитаи кор бо ҷавонони назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон даъват мегардад.
Ҳамзамон ба Шуъбаи ғоибонаи аспирантураи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон дар бахши сиёсатшиносӣ дохил шуда, ба таҳқиқи илмии соҳаи сиёсати давлатии ҷавонон машғул мегардад.
Қиёмиддин Миралиён тадқиқоти илмиро дар соҳаи сиёсати давлатии ҷавонон тақвият бахшида, дар давоми панҷ сол рисолаи докториро бо назардошти натиҷаҳои илмии назариявию методологӣ омода месозад.
Рисолаи докториро дар мавзуъи «Хусусиятҳо ва технологияҳои рушди сиёсати давлатии ҷавонон дар Ҷумҳурии Тоҷикистон» 6 июли соли 2018 дар Шӯрои диссертатсионии 6.
Падараш — Миралиев Абдусалим Миралиевич, модараш — Файзова Идигул Муродовна соли 1972 бо мақсади рушду равнақ додани ҳаёту фаъолияти косибӣ аз минтақаи Кулоб ба минтақаи Қурғонтеппа кӯч мебанданд.
Қиёмиддин Миралиён (Миралиён Қиёмиддин Абдусалимзода, то апрели соли 2015 Миралиев Қиёмиддин Абдусалимович; 6 сентябри 1977, ноҳияи Вахш, вилояти Қурғонтеппа, ҶШС Тоҷикистон) — сиёсатшинос, , вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати , дорандаи Ҷоизаи ба номи Исмоили Сомонӣ барои олимони ҷавон дар соҳаи илму техника.
Солҳои 2006—2007 дар мансаби сардори Идораи робитаҳои хориҷии Кумитаи ҷавонон, варзиш ва сайёҳии назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, солҳои 2007—2012 дар мансаби мудири Шуъбаи сиёсати иҷтимоӣ ва солҳои 2012—2014 дар мансаби муовини сардори Раёсати кор бо ҷавонони ҳамин кумита фаъолият менамояд.
Қиёмиддин Миралиён то соли 2018 муаллифи 10 монография ва китобҳои таълимӣ, 75 дастурҳои методию амалӣ, 150 мақолаҳо, аз ҷумла 22 мақолаҳои илмӣ, ки дар нашрияҳои Рӯйхати Комиссияи олии аттестатсионии Вазорати маориф ва илми Федератсияи Русия нашр гардидаанд.
Аз соли 2015 инҷониб дар Донишкадаи идоракунии давлатии назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ба сифати ҳамкор — дотсенти кафедраи илмҳои иҷтимоӣ-гуманитарӣ фаъолият менамояд.
Аз 1 марти соли 2015 аз ҳавзаи ягонаи умумиҷумҳуриявӣ, аз рӯйхати Ҳизби халқии демократии Тоҷикистон вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб мегардад.