polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Яке аз ҷиҳатҳои фарқунандаи пажӯҳишаш сабку услуби хоси нигориш мебошад, вай масоили илмиро бо маҳорати баланд мавриди таҳқиқу таҳлил қарор дода, дар сурати лузум ба он обу ранги бадеӣ медиа ба хонанда наздику шавқовар менамояд.
Умумане, ба ин қалами ин паҳлавони илми таърихи тоҷик зиёда аз 300 асару мақолаи илмӣ, илмӣ-методӣ ва илмӣ – оммавӣ мансубанд, таълифоташ ба бисёр забонҳо чоп шудааст.
Аз соли 1996 баробари омӯзгорӣ мудирии шуъбаи таърихи қадим, асрҳои миёна ва нави Пажӯҳишгоҳи таърих, бостоншиносӣ ва мардумшиносии ба номи Аҳмади Дониш-и АИ Тоҷикистонро ба зимма дорад.
Комилзода дар рушду такомули илми китобшиносӣ, китобхонашиносӣ ва библиографишиносии тоҷик, чиҳати азнавсозию ба талаботи даврони соҳибистиқлолӣ мувофиқу созгор намудани фаъолияти кафедраҳои тахассусӣ, такмили мазмуну мундариҷаи фанҳои таълимӣ, таҳияю интишори барномаву дарсномаҳои тахассусӣ, ҷорӣ намудани фанҳои нави таълимӣ ва тарбияи мутахассисони баландихтисоси соҳаи китобдорӣ саҳми муносиб гузоштааст.
Сарватҳои иттилоотии китобхонаҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон ва нақши онҳо дар рушди иқтисодиёт, инноватсия ва маърифати ҷомеа: Маводи конфронси умумиҷумҳуриявӣ, 18-19 апрели соли 2013, Душанбе / Мураттибон Ш.
Солҳои 2003—2011 — Сардори Раёсати фарҳанги Вазорати фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон, Директори Китобхонаи миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба номи А.Фирдавсӣ
Комилзода дар таҳияи матни лоиҳаи Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи фаъолияти китобдорӣ», «Барномаи давлатии рушди Китобхонаи миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба номи Абулқосим Фирдавсӣ барои солҳои 2006—2015» саҳм гузоштааст.
Дар сабаби номгузориаш омада, ки арабҳо дар ин моҳ дар манзилҳои худ нишаста, аз ҷангидан, сафар барои фароҳам овардани маводди рӯзгузаронӣ ва рафтан аз пайи чорво ба чарогоҳ худдорӣ карда, барои ҳаҷ омодагӣ мегирифтанд.
Зулқаъда пеш аз ислом дар байни қавму қабилаҳои гуногуни нимҷазулқаъда Арабистон бо номҳое, аз қабили варна, ҳарф, ҳувоъ, ҳайфал, муҳлис ва ранна хонда мешуд.
Баъзе муфассирон дар тафсири қавли Худованд дар мавриди рафтани Мусо ба миодгоҳ гуфтаанд, ки ин миоди сишаба дар зулқаъда иттифоқ афтода, 10 шаби дар идомаи оят зикршуда ба 10 рӯзи аввали зулҳиҷҷа баробар аст.
Пеш аз ислом ва пас аз зуҳури он баъзе қабилаҳои араб, ба як ривоят, 20 рӯзи аввали зулқаъда, ба ривояти дигар, дар нимаи дуввуми зулқаъда дар Макка бозори Укозро барои тиҷорат, шеър ва табодули манфиатҳо барпо мекарданд ва баробари дидани ҳилоли зулҳиҷҷа ба бозори Зилмаҷоз мерафтанд, ки он то рӯзи ҳаштуми моҳи мазкур тӯл мекашид.
Зулқаъда, Зулқиъда, Зилқаъда, Зиқаъда — моҳи ёздаҳуми тақвими ҳиҷрии қамарӣ, ки миёни моҳҳои шаввол ва зулҳиҷҷа аст; яке аз чаҳор «моҳи ҳаром» дар канори раҷаб, зулҳиҷҷа ва муҳаррам.
Намояндагони вазоратҳои роҳу нақлиёти 19 кишвари Аврупову Осиё, аз ҷумла Чину Эрон, Русияву Туркия ва кишварҳои Осиёи Марказӣ дар Женева ба хотири эҳёи Роҳи Абрешим ва дигар масирҳои қадими тиҷорат байни ин ду қитъа то соли 2014 43 миллиард доллар сармоягузорӣ намудаанд.
Ҷанги Бузурги Ватанӣ чун бар дигар ҷумҳуриҳои Иттиҳоди Шӯравӣ ба ҳар як хонаи тоҷик ҳам бадбахтӣ оварду аз ин ҷанги беамон дар дили аксари мардум доғ боқӣ монд.
Чун дигар диловарони матинирода дар даврони Ҷанги Бузурги Ватанӣ, баҳри рӯҳбаландии ҳомиёни Ватан ӯ шеър ва достонҳои ҷолиб офаридааст, ки дар нахустмаҷмӯаи ӯ «Муҳаббат ба Ватан», гирд омадаанд.
Сипас бо қалами ин бонуи қаламкаш, шоираи соҳиби табъи равон, китобҳои «Гулистони ишқ», «Аз водии тилоӣ», «Иқбол», «Зинда бод сулҳ!», «Шеърҳои мунтахаб», «Дӯстони ман», «Мунтахабот», «Орзуи ман» ва «Хотира» пайи ҳам рӯйи чоп омаданд.
Падару модар зеҳни тез, ақли расо ва меҳру муҳаббат доштани Розияи хурдакакро нисбат ба китоб эҳсос намуда, новобаста аз зиндагии тоқатфарсо ӯро ба мактаби кӯҳнаи духтарона месупоранд.
Дар муддати кӯтоҳ Розияи ҷавон бо зеҳни тозаю фаҳмиши баланди худ аз дугонаҳояш пеш гузашта, ба мутолиаи асарҳои классикони адабиёти тоҷик, хусусан ба хондани осори бою пурғановати Ҳофизу Бедил оғоз менамояд.
Розия Озод, ки шахси равшанзамире буд, тавонист ба фарзандонаш Бобоҷон Ғафуров ва Тоҷиниссо Ғафурова ахлоқи меҳнатдӯстӣ парварад ва ба роҳи инсондӯстиву накӯкорӣ ҳидоят намояд.
Маҷмӯаҳои «Мӯъҷизакорони кӯчак», «Мукофоти ишқи пок», «Танӯри осмон», «Минбари насим», «Гаҳворабандон» ва «Сози муҳаббат» ба қалами Сафияи Носир ба табъ расида, писанди хурду калон гаштааст.
Илова бар ин Сафияи Носир тавассути қисса ва ҳикояҳои тарбиявии худ ҳаёти занон, ахлоқу одоби ҳамидаи эшон, ҷаҳони маънавию сарфаю сариштакорӣ ва покдомании онҳоро хеле моҳиронаву зебо ба қалам додааст.
Соли 2005 «Минбари Насим» ном китоби дигари ӯ ба дасти чоп расидааст, ки дар он аз «машғулияти фориғи кор»-и ҳамсараш – нависанда Насим Раҷаб бо зарофату самимият ҳикоят кардааст.
Аз соли 1965, баъди хатми факултаи филологияи тоҷики Донишгоҳи давлатии Самарқанд муддатҳои тулонӣ дар рӯзномаҳои «Пионери Тоҷикистон» , «Комсомоли Тоҷикистон», моҳномаҳои «Занони Тоҷикистон» ва «Чашма» фаъолияти босамар дошт.
То нафақа баромадан дар рӯзномаҳои «Пионери Тоҷикистон»-у «Комсомоли Тоҷикистон», маҷаллаҳои «Машъал», «Занони Тоҷикистон» , «Чашма» ва Кумитаи давлатии радиову телевизони ҷумҳурӣ кор кардааст.
Таҳқиқоти илмии Камолиддин Бойматов ба назарияи спектралии операторҳои дифференсиалӣ ва псевдодифференсиалӣ, назарияи масъалаҳои вариатсионӣ барои муодилаҳои таназзулёбандаи эллиптикӣ, назарияи масъалаҳои канорӣ барои низоми таркибии муодилаҳои дифференсиалӣ, назарияи масъалаи Коши барои низоми муодилаҳои параболавӣ ва ба назарияи ҷудошавии операторҳои дифференсиалӣ бахшида шудаанд.
Тарзи нави сохтани функсияи Грини муодилаҳои таназзулёбандаи параболавиро пешниҳод намуда, ба воситаи он формулаҳои асимптотикӣ барои функсияҳои тақсимшавии спектри синфи васеи операторҳои дифференсиалӣ ва псевдодифференсиалиро ҳосил намуд.
Усули ба истилоҳ «ошӯби операторҳои дифференсиалӣ бо потенсиалҳои сингулярӣ»-ро кор карда, ба воситаи он масъалаи спектралии навъи Гасимов-Костюченкоро барои синфҳои гуногуни операторҳои дифференсиалӣ ҳал намуд.
Камолиддин Бойматов (Бойматов Камолиддин Ҳамроевич; 24 июни 1950, деҳаи Домбра, ноҳияи Восеъ — 4 феврали 2006, Душанбе) — и тоҷик, доктори илмҳои физикаву математика , профессор , узви вобастаи Академияи илмҳои Тоҷикистон , акадекмики АИ Тоҷикистон .
Аз таъсири дуру дарози омилҳои мазкур (масалан, муттасил вайрон кардани тартиби тағзия боиси дарди меъдаю рӯда, пурхӯрӣ боиси ихтилоли мубодилаи моддаҳо ва фарбеҳӣ мегардад) низ кас бемор мешавад.
масалан, ҳангоми илтиҳоб ҳам бофтаҳо иллат меёбанд ва ҳам дар манбаи илтиҳоб заҳри бактерияҳо ҷамъ омада, ин мавзеъ бо хун ниҳоят хуб таъмин мешавад, фаъолияти ҳуҷайраҳо афзуда, бофтаи иллатиро аз маҳсули таҷзия тоза мекунад, баҳри зуд барқарор шудани он ёрӣ мерасонад.
масалан, ҳангоми қай ва исҳол моддаҳои зарарнок ва заҳролуд аз меъда ва рӯда мераванд ва бо ҳамин сабаб организм ба об мӯҳтоҷ гардида, дарди сахт метавонад боиси шок шавад.
Ғаму андӯҳ, тарзи ҳаёти номураттаб, вайрон кардани тартиби меҳнату истироҳат, тағзия ва қоидаҳои беҳдошти шахсӣ, ҳамчунин тамокукашӣ ва майпарастӣ, ки организмро заиф сохта, мубодилаи моддаҳо ва фаъолияти силсилаи асабро вайрон мекунанд, оқибат беморӣ меоранд.
масалан, дар аснои иллати фасодноки ҷузъӣ — думбал, пучак, ва ҳафтпӯст, одатан, зуҳуроти умумӣ (баланд гаштани ҳарорати бадан, таб, камиштиҳоӣ, сустӣ ва ғайра) мушоҳида мешаванд.
масалан, бемориҳои сироятӣ ва паразитӣ дар натиҷаи ба организм таъсир кардани бактерияҳо, вирусҳо, занбӯруғҳои микроскопӣ, кирмҳои бемориангез ва ғайра инкишоф меёбанд.
масалан, газаки меъда дар натиҷаи дуру дароз вайрон кардани тартиби истеъмоли хӯрок, сӯиистеъмоли нӯшокиҳои спиртдор, тамокукашӣ, ихтилоли мубодилаи моддаҳо ва ғайра инкишоф меёбад.
Давраи ниҳонӣ муддатест аз лаҳзаи таъсири омили бемориовар то пайдоиши нишонаҳои аввалини клиникии беморӣ Давраи оғози беморӣ муддатест аз падидоии нишонаҳои аввалини клиникии беморӣ то пурра инкишоф ёфтани аломатҳои он.
Сабаб ва шароити пайдоиш , тарзи ҷараён, бемориҳои алоҳида, тариқи муҳофизат, патогенез, хусусиятҳои ҷараёни клиникӣ ва аломатҳои бемори ҳои гуногун дар якҷоягӣ омӯхта мешаванд.
Рафту ҳангоми муоинаи бемор зуҳуроти клиникии беморӣ ба шикоятҳои ӯ мувофиқ наоянд ва усулҳои асосии тадқиқот маълумоти кофӣ надиҳанд, дар он сурат таҳлил ё усулҳои ташхиси амалӣ ниҳоят заруранд.
Духтур доруеро таъйин мекунад, ки ба сабаб (табобати этиологӣ, масалан, истеъмоли доруҳои зиддибактериявӣ — ҳангоми бемориҳои сироятӣ) ва тарзи инкишофи беморӣ (муолиҷаи патогенезӣ, масалан, истеъмоли гормон ё фермент дар ҳолати норасоии он) таъсир мерасонад.
Системаи давлатии ҳифзи тандурустӣ тадбирҳоеро дарбар мегирад, ки афзоиши некӯаҳволӣ, шароити бехатари меҳнат, беҳсозии шароити манзил ва зиндагонӣ, муҳофизати муҳити зист, беҳбудии санитарӣ ва ободии ҷойҳои аҳолинишин, тараққии оммавиии варзиш ва кору истироҳати меҳнаткашонро таъмин месозанд.
Риояи қоидаҳои беҳдошти шахсӣ, обутоби организм, машғул шудан ба варзиши бадан, пеш гирифтани тарзи ҳаёти солим, риояи тартиби меҳнат ва истироҳат, ғизои муносиб, даст кашидан аз одатҳои бад — ин ҳама ба саломатӣ ва фаъолияти эҷодии ҳар як шаҳрванди ҷумҳурӣ мусоидат мекунад.
Беморӣ ё маризӣ — ба ноҳинҷорӣ дар бадан ва равон мегӯянд, ки ба иллати нороҳатӣ, ихтилоли амалкард ё таниш дар бемор ё сайри афроди муртабит бо ӯ эҷод мегардад.
Дар замонҳои хеле қадим тӯдаи аҷнабиёни ғоратгар ба Хатлонзамин ҳуҷум оварда, мардону занон, писарону духтаронро ба худ ғулом карда, ба мамолики дурдаст бурда мефурӯхтаанд.
Деҳаҳои минтақаи Дуобро ба хок яксон карданд, мардуми бонангу номуси Дуоб ба муҳофизати занону духтарон, муйсафедону кампирони барҷомонда бархоста, ба муқобили душманони ғоратгар диловарона меҷангиданд.
Аммо дар охир аҷнабиҳои хунхор тамоми қувваҳои худро аз минтақаҳои Яхсу, Вахё, мулкҳои лакаю туркнишин ҷамъ оварда, ба қувваи даҳчанд ба Дуоб ҳуҷум оварданд.
Духтарон чун мебинанд, ки аз дасти ин тӯдаи гургони гурусна шаъну шараф ва покдоманиашонро наҷот дода наметавонанд, ба Худо рӯ оварда, илтиҷо мекунанд, ки онҳоро ба ин девсиратон рӯ ба рӯ насозад.
Бо амри ин Офарандаи ҳама мавҷудоти олам духтарон ҳар яке дар ҷои истодаашон ба санг мубаддал мегарданд ва чун рамзи покдоманию озодӣ, ватанпарварию хештаншиносӣ то ҳанӯз дар қиёманд.
Бемористон аз шуъбаҳои қабулгоҳ (духтур беморро муоина карда, ҳуҷҷати тиббӣ медиҳад, тадбирҳои беҳдоштиву гигиенӣ меандешад), муолиҷа , ташхису табобат , лаборатория, дорухона, ошхона, хонаи либосшӯйӣ ва ғайра иборат аст.
Онҳо ба аҳолии тамоми қаламрави хилофати худ аз Будапешт то Қрим ва аз Салоника то Макка, ҳамчунин ба мардуми сарзаминҳое, ки сокинонашон ба дини ислом нагаравида буданд , кумаки тиббӣ мерасонданд.
Охири садаи артиши Россияи подшоҳӣ дар қисмҳои сарҳаддии Хоруғ ва Помир ду шуъбаи қабули беморонро ташкил кард, ки аз онҳо аскарон ва аҳёнан мардуми бумӣ истифода мебурданд.
Асарҳои симфонӣ: симфонияи 1 симфонияи 2 , симфонияи 3 «Нома ба асри », 1972), симфонияи 4 , достони симфонии «Фатҳи замин» , сюита барои оркестри созҳои халқӣ , сюита-балети «Алибобо» , Мадҳия ба хотираи М. Турсунзода бар матни Л. Шералӣ ва ғайра Асарҳои калонҳҷми мусиқӣ-саҳнавӣ: «Гавазни тилоӣ» , опереттаи «Оби ҳаёт» , балети «Алибобо ва роҳзанҳо» , мазҳакаи мусиқии «Фарҳод дар Норак» , спектакли бачагонаи мусиқии «Оқил ва диловари накӯкор» .
Александров ба барои спектаклҳо низ оҳанг навиштааст: «Ҳайвонотхонаи шишагӣ» , «Писарак ва Карлсон» , «Писари моҳигир» , «Бунафша» , «Фоҷеаи хурди Пушкин» , «Машъали фурӯзон» .
Мазмуну мундариҷаи асарҳои Александровро тасвири олами рангину сеҳрангези кӯдакон, афсонаҳои пурмазмуну дилошуби онҳо, табиати хоси тифлакон, инчунин рӯҳияи ҳамзамонон, қаҳрамонони арсаи меҳнат, фотеҳони нерӯгоҳҳои барқию даштҳои ташналаб ва орзую омоли одамони имрӯзу оянда ташкил медиҳанд.
Мусаннифи оҳанги кинофилмҳои «Ҳабиб ҳокими морҳо» , «Истгоҳи кӯҳӣ» , «Муҳосира» , «Ишқи аввали Насриддин» , «Гузаштаро ёд ор» , «Тирнайзаи тилоӣ» , «Ҷаҳиш» , филми сесериягии телевизионии «Сулҳ ба хонадони шумо» , «Гаравгон» , «Боз як шаби Шаҳрзод» , «Ман ба ӯ маъқулам» , Ҷӯрашикорчӣ аз Минархар» , «Афсонаҳои нави Шаҳрзод» , «Кафорат» , «Охирон шаби Шаҳрзод» , «Қазия дар фурудгоҳ» , «Нигоҳ» , «Дарди ишқ» , «Ҳуҷра» , «Тӯҳмат» , «Асрори Нӯҳ пайғамбар» .
Барои филмҳои аниматсионии «Ривоят дар бораи фарзанд» , «Рӯзи хушбахтӣ» , «Шоҳзодаи бузғолаҳо» , «Чӣ тавр гурба бо мушҳо меҷангид» , «Чӯпонбачаи ҷасур» , «Коваи оҳангар» , «Ҷома барои абри найсон» , «Мурғи Қаҳқаҳа» мусиқӣ навиштааст.
Сипас, соли 1965 ба факултаи таърихи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин дохил гардид, Баъди хатми Донишгоҳ, солҳои 1969—1972 ба ҳайси инструктори шуъбаи таблиотию маданй ва оммавии назди КМ Комсомолии Тоҷикистон ва солҳои 1972—1974 ба ҳайси инспектори раёсати санъат дар Вазорати маданияти Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолият намудааст.
Барномаҳои консертии бо роҳбарии А. Холиқназаров мураттабшуда дар бисёр чорабиниҳо ва фестивалҳои дохили кишвар ва берун аз он, ба монанди: Олмон, Полша,Туркия, Юнон, Малта, Утриш, Руминия, Итолиё, Испониё, Гана, Того, Бенин, Ниҷерия, Либиё ва ИҶШС сазовори баҳои баланд гаштааст.
Ба вазну қади кӯдак омилҳои зиёд таъсир мерасонанд: саломатӣ, низоми ғизогирии модар дар давраи ҳомилагӣ, синну сол ва инкишофи ҷисмонии волидон, хусусияти кори онҳо ва ғ.
Баъди таваллуд ва бастани ноф дар организми кӯдак як қатор дигаргуниҳои муҳим рӯй медиҳанд: баробари гиряи аввалин шуши кӯдак рост шуда, ӯ ба нафасгирии мустақил шурӯъ мекунад, гардиши хун тағйир меёбад, ба воситаи ҳамроҳак аз организми модар гузаштани моддаҳои ғизоӣ ва оксиген қатъ мегардад, мубодилаи моддаҳо дигар мешавад, кӯдак наҷосату пешоб ихроҷ мекунад.
Дар аксари Н. - ҳо аз рӯзҳои 2 – 3-юм заъфармаи физиологӣ пайдо мешавад, ки он тадриҷан дар охири ҳафтаи 1-ум ва аввали ҳафтаи 2-юм барҳам мехӯрад.
Дар пушти сар, пилкҳои болои чашм, байни абрӯвони баъзе кӯдакон доғҳои сурх, дар бинӣ холҳои сафед пайдо мешаванд; ҳамаи онҳо дар моҳи аввал худ аз худ нест шуда мераванд.
Устухони Н. аз сабаби норасоии намак мулоим ва чандир буда, ҳангоми нодуруст нигоҳубин кардан (агар кӯдакро ба болишт шинонанд, барвақт ба по рост монанд ва ғайра), зуд каҷ мешавад.
Ташнаки калон дар натиҷаи пайваст шудани устухони фарқи сар ва пешонӣ ба вуҷуд омадааст; андозии он 1,8 – 2,6 х 2 – 3 см буда, одатан, то яксолагӣ маҳкам мешавад.
Қабурғаҳои Н. ба таври уфуқӣ ҷой гирифтаанд, қафаси сина хумшакл буда, мушакҳои нафаскашӣ суст инкишоф ёфтаанд, бинобар ин нафасгирии Н. рӯякӣ аст .
Н. баъди таваллуд баробари гиряи якуми худ ба нафаскашӣ сар мекунад; адади нафасгирии ӯ дар як дақиқа 40 – 60 маротиба буда, ҳатто ангезаҳои ночиз боиси афзоиши он мегарданд.
Ғадудҳое, ки дар меъдаю рӯдаҳо ҷой гирифтаанду моддаҳои барои ҳазми хӯрок зарур ҳосил мекунанд, ба қадри кофӣ инкишоф наёфтаанд, аз ин рӯ роҳи меъдаю рӯдаи Н. барои қабули шири сина хуб мувофиқ шудааст.
Бояд дар хотир дошт, ки дар охири ҳафтаи якуми ҳаёт баъзан аз сӯрохии узви таносули духтарчаҳо луоб ё хун ҷорӣ мешавад, ки он баъди 1 – 2 рӯз худ аз худ қатъ мегардад.
Эҳсоси таъм низ хуб тараққӣ кардааст; шомма, биноӣ, сомеа чандон инкишоф наёфта бошад ҳам, Н. аз садои баланд ё таъсири сахти рӯшноӣ ноором шуда, гиря мекунад.
Ашёи зарурӣ барои нигоҳубини кӯдак инҳоянд: равғани тамйизшудаи вазелин – 1 шишача; пахтаи тамйизшуда – 1 бандча; пистонак – 6 дона, ҳароратсанҷ барои санҷидани ҳарорати бадан – 1, ҳароратсанҷ барои санҷидани ҳарорати об – 1, ҳуқна – 1, чакрарезак – 2, кислотаи 2%-и борат, перманганати калийи камранг, зарфи сирнок барои ҷӯшондани пистонакҳо, маҳлули йод ё зелёнка – 1 шишача.
Либосҳои зарурӣ: парпеч аз матоъи пахтагин – 20 – 25 дона; парпечи бумазӣ – 12-то; урбечаи суринпечонаки докагин – 20 – 25-то; клеёнка – 2-то; ҷилди кампал ва ҷойпӯш – 4 – 6-то, куртачаҳои пешкушодаи бумазӣ – 4 –6-то; кулӯтаи гарм ва пахтагин 2 – 3-тогӣ, кампали байка, мӯина ва пахтагин – 1-тогӣ, эзорча 8 – 12-то.
Пеш аз парпеч кардан, ба рӯи миз кампали байка паҳн мекунанд; баъд плеёнка, парпечи бумазӣ, парпечи пахтагин ва ниҳоят уребчаи суринпечонакро секунҷа қат карда мемонанд.
Азбаски узву системаҳои гуногуни организми кӯдак ҳанӯз пурра инкишоф наёфтаанд, ҳолатҳое рӯй медиҳанд, ки бо вуҷуди муқаррарӣ будани онҳо ва ба дахолати духтур эҳтиёҷ надоштан, боиси парешонии модар мегарданд.
Баъзе сабабҳое, ки боиси нооромии кӯдак гардида, зарурати ба он ёрӣ расондан пайдо мешавад, инҳоанд: парпечи тар, дамиши рӯдаҳо, қабзият, илтиҳоби гӯши миёна .
Аксаран гиряи кӯдак маънои ягон хоҳиши ӯро дорад: «ба як паҳлӯ хобидан ба дилам зад», «гурусна мондам», «об мехоҳам», «гарм шудам», «хунук хурдам», «бад парпеч кардед».
Дар сурати ба қабзият гирифтор шудан, кӯдакро ё бо шикам мехобонанд, ё мувофиқи самти ҳаракати ақрабаки соат шикамашро молиш медиҳанд, ё ин ки ба рӯи шикам ҷойпӯшчаи гарм мегузоранд.
Он ба хусусияти сохти меъдаю сурхрӯдаи кӯдак вобаста аст; ғайр аз ин дар вақти макидан кӯдакон ҳаворо фурӯ мебаранд, ки минбаъд он хориҷ шуда, бо худ ширро низ мебарорад.
Барои пешгирии пухтани пӯст баъди ҳар дафъаи қазои ҳоҷат кардани кӯдак либосҳои ӯро иваз намуда, ба чинҳои қадкашак ва сурин вазелин ё равғани тамйизшудаи офтобпараст ва ё креми кӯдакона мемоланд.
Дар Осорхонаи миллии Тоҷикистон толори махсуси туҳфаҳои Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон амал менамояд, ки дар он ҳадяҳои ба Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон аз дигар мамолики олам эҳдошуда ба тамошо гузошта шудаанд.
Аз ҷумла, «Корд»-туҳфа аз Президенти Федератсияи Русия В. В. Путин, «Амсилаи Каъба», "Порае аз Кисва -и Хонаи Худо -туҳфаи Арабистони Саудӣ, «Лаълӣ»- туҳфаи Сафири Фавқулода ва Мухтори Ҷумҳурии Африқои Ҷанубӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон Сабзиана Ингакан, «Шамшер»-туҳфа аз Президенти Ҷумҳурии Қазоқистон, «Гулдони шишагин», «Армуғон», «Рангдон», «Ромби шишагӣ»-туҳфаҳои пешвои исмоилиёни ҷаҳон Шоҳзода Шоҳкарим Оғохони 4, «Шамшер»-туҳфа аз собиқ Сафири Ҷумҳурии Тоҷикистон дар Ҷумҳурии Ҷопон Ғ.
Ба хазинаи осорхонаи миллӣ — 2278 ёдгориҳо ва намунаҳои ҳунару ашёи муҳими таърихӣ ва фарҳангӣ аз тариқи харид, туҳфа ва ташкили экспедитсияҳои илмӣ ворид шудаанд.
Илова бар ин аз Осорхонаҳои вилояти Суғд 587 нигора, аз вилояти Хатлон 279 нигора, аз шаҳру ноҳияҳои тобеи ҷумҳурӣ 49 нигора ба хазинаи осорхона ворид карда шудаанд.
Инчунин осорхона дорои толор барои 300 ҷои нишаст, 5 махзани нигоҳдории ёдгориҳои таърихӣ, 12 ҳуҷра барои озмоишгоҳ ва тармиму барқарорсозии ёдгориҳои таърихиву фарҳангӣ мебошад.
Дар Осорхонаи миллӣ тамошобинон имкон доранд ба воситаи экскурсия оид ба таърихи куҳану фарҳанги пурғановат, табиати нотакрор, навъҳои гуногуни ҳунарҳои мардумӣ ва умуман бо тарзи зисту зиндагонӣ, анъана, урфу одат, қаҳрамонию ҷонисориҳои фарзандони миллати тоҷик ва саҳми онҳо дар рушду равнақи соҳаҳои гуногун дар минтақа ва арсаи байналмилалӣ, инчунин дастовардҳои замони Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон ҷаҳони маънавии хешро ғанӣ намоянд.
Соли 2014 бо қарори Шӯрои илмии Муассисаи давлатии «Осорхонаи миллии Тоҷикистон» китоби нахустин зери унвони «Ахбори осорхонаи миллии Тоҷикистон» — Душанбе, 2014, 176 с. нашр шудааст.
Шумораи нахустини китоби мазкур фарогири мавзӯъҳои муҳими осорхонашиносӣ, таърихӣ, сиккашиносӣ, бостоншиносӣ ва фарҳангӣ буда, дастранҷи олимону донишмандони ватанӣ ва хориҷӣ мебошад.
Шевченко , дотсент , мудири кафедраи таърихи ИҶШС-и Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ , профессори кафедраи таърихи халқи тоҷики Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров .
Ба фарз, агар бархе аз нобиғагони илму адаби форсӣ ҳамчун Фирдавсӣ, Шайхурраиси Сино, Носири Хусрав, Аттор, Мавлоно, ки ё мақҳури ҳокимон ё дар таъқибу пайгарди сиёсӣ ва ё дур аз даргоҳи фисқу фуҷури шоҳӣ буданд, вале бурди Деҳхудо дар он буд, ки ҳукумати давр ибтикору шойистакориҳояшро истиқбол намуда, барояш роҳи мусоъиди кору эҷод ҳамвор сохт.
Дар ин китоб қариб 30 ҳазор мадхал ҳамроҳ бо ҳудудан 10 ҳазор унвони муродифу назир барои мадхалҳо ва ҳудуди 12 ҳазор истиноду истишҳод ба ашъори шоирон ё навиштаи нависандагони муътабари форсӣ гирд омадааст.
Пас аз табаддулоти давлатии Муҳаммадалишоҳи Қоҷор ва баста шудани Маҷлиси Миллии Эрон баъзе аз машрутахоҳон, аз ҷумла Мирзо Ҷаҳонгирхон, эъдом шуданд, дар қатори чанд нашрия рӯзномаи «Сури Исрофил» низ баста шуд.
Деҳхудо аз бими интиқоми дарбору руҳонияти иртиҷоӣ бо чанде аз машрутахоҳони маъруф ба намояндагии дипломатии Бритониё дар Теҳрон паноҳ бурд ва баъдан ба Порис рафта, муддати якуним сол дар он ҷо монд.
Ҳамроҳ бо Мирзо Қосимхони Табрезӣ ва Абулҳасани Пирниё дар Порис ва сипас дар шаҳри Ивердони Швейдсария кӯшид, ки рӯзномаи «Сури Исрофил»-ро дар табъид чоп кунад.
Баъд аз сарнагунии ҳукумати Муҳаммадалишоҳ ва барқарории фаъолияти Маҷлиси Миллӣ мардуми Теҳрону Кирмон Деҳхудоро намоянди Маҷлиси Миллӣ интихоб намуданд ва ӯ дубора ба Эрон бозгашт.
Дар солҳои Ҷанги ҷаҳонии аввал , ки Эрон ба ишғоли Бритониёву Русия даромад , Деҳхудо дар муддати ду солу ҳашт моҳ дар яке аз деҳоти дурдаст, дар миёни кӯчиён пинҳону гӯшанишин шуд ва дар ҳамон ҷо таҳияи ду шоҳкори хеш – «Амсолу ҳикам» ва «Луғатномаи Деҳхудо»-ро поярезӣ кард.
Ҳарчанд бархе аз навиштаҳои ӯ дар рӯзномаҳои «Эрон», «Офтоб», «Пайкор» ва «Шуро» интишор ёфт, аммо Деҳхудо бисёр зуд ба пажӯҳишҳои адабӣ рӯй оварда, яксара ба таълифи «Луғатнома» пардохт.
Соли 1946 дар нахустуин Кунгураи нависандагони Эрон ӯ ҷузъи ҳайати раиса буд ва дар оғози соли 1951 нахустин Ҷамъияти мубориза бо бесаводиро дар Эрон шахсан, бидуни ёрмандии давлат, таъсис кард.
Ҳамзамон бо наҳзати миллӣ шудани нафт дубора ба арсаи сиёсат ворид шуд ва бо гуфтору навиштори худ ба дифоъ аз ҳукмати миллии нахуствазир Муҳаммади Мусаддиқ пардохт, ки баъдан пас аз табаддулоти соли 1954 ва сарнагунии Мусаддиқ мавриди бозпурсиҳои ноҳинҷор қарор гирифт.
Ӯ бархе аз ашъорашро дар рӯзномаи «Сури Исрофил» ва маҷаллаҳое, аз ҷумла «Меҳр» ва «Яғмо» ба чоп расонда буд ва ашъори парокандаи вай пас аз маргаш гирдоварӣ шуд.
Мусаммати «Эй мурғи саҳар!», ки шоир худ онро «Васиятномаи дӯсти ягонаи ман ё ҳадяи бародаре бевафо ба пешгоҳи он руҳи ақдаси аъло» хонда аст, машҳуртарин шеъри ӯст.
«Сури Исрофил» ба кӯшиши Мирзо Қосимхони Табрезӣ ва Мирзо Ҷаҳонгирхони Шерозӣ ба нашр мерасид ва аз ҷаридаҳои маъруфу муҳимми садри машрутият буд.
Дар зарфи беш аз ду соли иқомат дар Вена ва Бухарест бо низоми давлатдорӣ, пешрафтҳои иқтисодию ҳунарию илмии Аврупо аз наздик ошно шуд ва низ маълумоти худро дар забони фаронсавӣ такмил намуд.
Ӯ дар китоби худ 45 ҳазор байт аз шоъирони классик (аз ҷумла 5 ҳазор байт аз Фирдавсӣ, 4 ҳазор байт аз Саъдӣ, 2 ҳазору 500 байт аз Низомӣ, 2 ҳазору 500 байт аз Асадийи Тӯсӣ, 2500 байт аз Ҳазрати Мавлоно) овардааст.
Деҳхудо ба пайравӣ аз расму шеваи шоирону нависандагони қадими Эрон зарбулмасалҳоро на ба сурате, ки дар забони мардум буда, балки ба сурате, ки дар китобҳову девонҳо омада нақл кардааст.
Ба ақидаи гиёҳхорон гӯшт боиси дар андомгон ҳосил шудани моддаҳои заҳрнок гашта, ҳуҷайраҳоро нобуд, андомгонро бо дажғол олуда, умрро кӯтоҳ ва одамро асабонӣ мегардонад.
Эҳсосоти самимӣ, ифодаи табиии мусиқӣ, забони асили оҳангҳои халқӣ, озод ва мавзун будани вусъати тобиши садоҳо — чунин аст хусусияти хоси мусиқии композитор, ки дар «Ду манзараи помирӣ» хеле боварибахш баромада буд.
Дар жанри мусиқии хорӣ такмили сурудҳои помирӣ барои хор ’ ҷолиб мебошанд, аз ҷумла ду такмил барои хори занона «Парии хушнуд» ва «То кай?», Кантата барои хори бачагона ва оркестри камеравӣ ба шеъри М.Миршакар иборат аз панҷ қисм: «Киштичаи ман», «Шукуфон бош, лола», «Оби болаззат», «Алла» ва диг.
Баробари ба ихтиёри Русия гузаштани Самарқанд масъалаи забт намудани мулкҳои болооби Зарафшон, ё худ Кӯҳистон: Фалғар, Мастчоҳ, Фон, Киштут ва Моғиён, ки мулкҳои ниммустақил буданд, низ ба миён омад.
Вале ӯ инчунин шумораи зиёди тафсири нотавии мусиқии мардумии тоҷикиро, аз ҷумла дар маҷмӯаи «Гулчине аз гулзори Фалак» , «Мавригӣ» , «Санъати мусиқии Помир» ба анҷом расондааст.
Қобилова яке аз муаллифони маҷмӯаи мақолаҳо «Мусиқии тоҷик» мебошад, ки дар он кӯшиш карда шудааст, ки оид ба мусиқии тоҷик, жанрҳои он, намудҳо, самтҳои он маълумот ҷамъ оварда шавад.
Телевизион ихтирои ибтидои асри буда, соли 1930 ба олимону муҳандисони шӯравӣ-Борис Розинг, Семен Катаев, Александр Константинов, Петр Тимофеев, Павел Шмаков, ихтироъкорони амрикоӣ — Владимир Зворикин , Фило Фарнсуорт, муҳандиси британиявӣ — Алан Кэмпбелла-Суинтон ва дигарон муяссар гардид, ки онро мукаммал гардонида, мавриди истифода диҳанд.
Телевизион — яке аз воситаҳои пахши иттилооти оммавӣ ва воситаи асосии алоқа мебошад, ки барои мақсадҳои илмӣ, техникӣ, назорати соҳаҳои саноат ва нақлиёт, кайҳон ва тадқиқотҳои ҳастаӣ ва диг.