polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ду гурӯҳи аввали асарҳои Абдуллоҳ Ансорӣ аз инҳо иборатанд: «Илоҳинома», ки бо номҳои «Муноҷот» ва «Малфузот» низ маълум аст, «Ганҷнома», «Қаландарнома», «Рисолаи дилу ҷон», «Канзу-с-соликин», «Зоду-л-мусофирин», «Муҳаббатнома», «Рисолаи воридот», «Ҳафт ҳисор», «Сад майдон», «Насоеҳ», «Табақоту-с-суфия», «Манозилу-с-соирин» (бо ин унвон Абдуллоҳ Ансорӣ ду асар дорад — яке форсӣ, дигаре арабӣ), «Замму-л-калом ва аҳлиҳӣ» ва ғайра Абдуллоҳ Ансорӣ адиби форс-тоҷик бошад ҳам, бештар аз 6 ҳазор байт шеъри арабӣ гуфта будааст, ки аз ин миқдор ба ҷуз шеърҳои алоҳида ва абёти пароканда чизе боқӣ намондааст.
Асарҳои дигари арабии Абдуллоҳ Ансорӣ инҳоанд; «Манозилу-с-соирин илал ҳаққу-л-мубин», «Замму-л-калом ва аҳлиҳӣ», «Китобу-л-арбаин», «Ал-Форуқ фӣ сифот» (Ду асари охир роҷеъ ба исботи сифатҳои Офаридагор баҳс мекунанд), «Маноқибу-л-Имом Аҳмад Ҳанбал», «Илалу-л-мақомот», шарҳи китоби Абубакр Муҳаммад Калободии Бухороӣ , «Ат-Таарруф» бо номи «Шарҳу-т-таарруф лӣ мазҳаб-ит-тасаввуф» ва ғайра, ки ҳама доир ба масъалаҳои маслакӣ ва мазҳабӣ баҳс мекунанд.
«Манозилу-с-соирин» ҷомеътарин асари Абдуллоҳ Ансорӣ мебошад, ки дар шарҳи мақомот ва манозили роҳравони тариқат ба арабӣ тасниф ёфта, дар даҳ боб, ки ҳар кадоме даҳ қисмат аст, роҷеъ ба масъалаҳои назарӣ ва амалии тасаввуф, ҳақоиқи ирфон, сайри сулук, иршоди тариқат таълимот пешниҳод карда мешавад.
Аз осори тоҷикии Абдуллоҳ Ансорӣ «Канзу-с-соликин», «Зоду-л-мусофирин», «Муҳаббатнома», «Сад майдон» ва «Табақоту-с-суфия» дар омӯзиши ҷаҳонбинии Абдуллоҳ Ансорӣ арзиши хос доранд.
Абдуллоҳ Ансорӣ дар таърихи адабиёти форсу тоҷик аз аввалин касонест, ки қиссаи Юсуф ва Зулайхоро дар чаҳордаҳ маҷлис бо номи «Анису-л-муридин ва шамсу-л-маҷолис» бо наср таҳрир намуда, рамзиёти тасаввуфиро ба тарзи бадеӣ ба василаи образҳои асосии достон баён кардааст.
Абдуллоҳ Ансорӣ шогирдони бисёр дошт, ки ҳикматҳои пурмаънии ӯро навишта мегирифтаанд ва ба ин васила як силсила осори мустақили фикрии Абдуллоҳ Ансорӣ дар қайди китобат даромада то ба замони мо расидааст.
Абдуллоҳ Ансорӣ дар бисёр асарҳояш, аз ҷумла дар ашъори тоҷикиаш ғояи шикасти нафс, мағрур нашудан ба молу ҷоҳ ва аз гузашта дар ин бобат ибрат гирифтанро тарғиб менамояд.
Абдуллоҳ Ансорӣ дар лирика низ ба ороиши маснӯи шеър, ки хоси шоирони дарбор буд, накӯшида, ба ҷои шӯру шавқи рамзии қасоиди дарборӣ эҳсосоти гарми инсониро ифода намудааст.
Дар «Табақоту-с- суфия» ӯ дар бораи намояндагони бузурги тасаввуфи пеш аз худаш монанди Боязиди Бистомӣ, Мансури Ҳаллоҷ, Шиблӣ, Тамистонӣ, Харроз, Қассоби Омулӣ, Абуалии Рудборӣ ва дигарон маълумоти муфид додааст.
Инсондӯстӣ аз ҷумлаи ҳамин ҷиҳатҳои салими ақоиди ӯст, ки дар танқиди беадолатиҳои замон, зулму золимии давр ва арбоби айём, дар мазаммати ахлоқи замима ва суфиёну рӯҳониёни риёкор, дар тарғиби адолат, ахлоқи ҳамида, ҷавонмардию накӯкорӣ, дӯстӣ зоҳир мешавад.
Тамоюлоти халқию мардумпарварӣ дар ҳаҷвияҳои нешдори Абдуллоҳ Ансорӣ, ки ба унвони аъёну сарватмандон, вазирону амирон ва зоҳидони риёкору қаллоб нигаронда шуда буд, бештар аён мегардад.
Дар таълимоти Абдуллоҳ Ансорӣ Худо чун офаридгори олам, аз як тараф, вуҷуди трансендентӣ буда, бо ақидаи дини ислом мутобиқ аст, вале аз тарафи дигар ӯ ваҳдати вуҷудро эътироф карда, ягонагии ҷавҳарии Худову оламро таъкид менамояд, ки ин ақида моҳиятан ба пантеизми ирфонӣ мегаравад.
Дар ин системаи Абдуллоҳ Ансорӣ масъалаҳои муҳими маърифати тасаввуф, аз ҷумла зӯҳд, яқин, басират, тафаккур, фақр, талаб, эҳсон, сидқ, фано, бақо, мукошафа, муҳаббат ва ғайра таҳлил шудаанд.
Бояд гуфт, ки Абдуллоҳ Ансорӣ аз суфиёни эътидолӣ буд, шариат ва тариқатро аз ҳам ҷудо накарда, онҳоро дар роҳи дарёфтани ҳақиқат ба ҳамдигар ёвар шумурда мекӯшид, ки тасаввуфро бо исломи расмӣ оштӣ бидиҳад.
Тақрибан соати панҷи субҳ президент Ардуғон ба Истамбул парвоз кард ва дар он ҷо ба издиҳоми тарафдоронаш ҳамроҳ шуд ва гуфт, ки шӯришиён то ҳадди имкон сахт муҷозот хоҳанд шуд.
То моҳи майи соли 2017 аз замони кӯшиши табаддулот 154 694 нафар боздошт шудаанд, 50 136 нафар бо гумони иртибот бо ҷунбиши Фатҳуллоҳ Гулен дар Амрико ва муттаҳам ба кӯшиши табаддулоти давлатӣ зиндонӣ шуданд.
6 майи соли 2018, як моҳ пеш аз интихоботи пеш аз мӯҳлат, ӯ эълом дошт, ки Туркия ҳеч гоҳ аз ҳадафи пайвастан ба Иттиҳоди Аврупо даст накашидааст ва кишвараш ба сӯи узвият дар Иттиҳоди Аврупоро идома медиҳад.
Бо ин ҳол, ду рӯз баъд аз пирӯзии Ардуғон дар рӯзи 26 июн, дар баёнияи ниҳоии Шӯрои Иттиҳоди Аврупо гуфта мешавад, ки музокироти пайвастани Туркия бо Иттиҳоди Аврупо мутаваққиф шудааст, вале он ҳамчунон номзади амалиёти паноҳандагон боқӣ мемонад.
Ғарб ҳукумати Туркияро барои дурӣ аз волоияти қонун дар ин кишвар, вазъи ҳуқуқи башар ва озодии баён ва таъқиби хабарнигорон, ҳомиёни ҳуқуқи башар ва уламо интиқод кардааст.
Соли 1976 раиси бахши ҷавонони Ҳизби Наҷоти Миллӣ-Исломӣ дар ноҳияи Бейоғлуи Истанбул ва дар поёни ҳамон сол бахши ҷавонони ин ҳизб дар Истамбулро бар уҳда дошт.
Аз ҷумла, дар марти соли 2003 Туркия ба аскарони амрикоӣ, ки ба ҷанги Ироқ омода мешуданд, ба қаламрави худ иҷозат надод ва бо ҳамин ифтитоҳи ҷабҳаи дуввуми шимолӣ дар Ироқро монеъ кард, ки ин ба таҳкими равобити Туркия бо дигар давлатҳои Ховари Миёна, аз ҷумла Сурия ва Эрон мусоидат кард.
Ҳарчанд Ардуғон худро як исломгаро муаррифӣ мекард, аммо аз замони ба мақоми сарвазирӣ омаданаш гуфтааст, ки аз ғояҳҳои умури дунявӣ, ки дар заминаи низоми кунунии давлати Туркия қарор дорад, дур нахоҳад шуд.
Дар байни дастовардҳои муҳими нахуствазирии Ардуғон, ислоҳоти пулӣ, ки дар соли 2004 — соли 2005 сол сурат гирифт ва ба пастшавии сатҳи таваррум, коррупсия, сохтмони муассисаҳои иҷтимоӣ, нерӯгоҳҳои нав, таҳкими арзишҳои демократӣ бурданд.
Ҳамзамон, намояндагони Иттиҳоди Аврупо дар миёнаҳои солҳои 2000-ум ба фишори озодии баён дар Туркия дар робита ба таъқиби моддаи 301-и Кодекси ҷиноӣ, ки тасвири «туркият»-ро манъ мекунад, тамаркуз карданд.
"Агар ИА ба пеш ҳаракат кунад, танҳо як роҳ ҳаст, яъне ба Туркия узвият диҳед ва иқдомотеро оғоз кунед, ки ба рушди фарҳангӣ ва иқтисодӣ мусоидат мекунанд — гуфт президенти Туркия.
Ардуғон дар ин мақом дар ободонии шаҳр, ҳалли як қатор масъалаҳои марбут ба ҷамъоварии ахлот ва обтаъминкунӣ ва бархе аз масоили иҷтимоъӣ ноил шуда, маҳбубияти шаҳрвандонро пайдо кардааст.
Ҳамзамон, ӯ пуштибонии сиёсати исломгароии раҳбари Ҳизби Наҷмиддин Эрбаканро идома дод ва дар сиёсати худ баъзе ғояҳои исломиро, ба мисли маҳдуд кардани истеъмоли машрубот дар Истанбул таблиғ мекард.
Бо вуҷуди раҳбарии ӯ дар ин ҳизб, дар соли 2002 Ардуғон ба далели дар гузашта собиқаи ҷиноӣ доштанаш аз ҳаққи вуруд ба порлумон ё ҳукумат ба таври қонунӣ маҳрум шуд.
Аммо баҳори соли 2003 порлумон ба қонун тағйирот ворид кард, ба тавре ки Ардуғон рӯзи 9 март бо 85 дарсади овозҳо аз Сиирт ва 11 март вакили парлумон интихоб шуд — 15 март) Президенти Туркия Аҳмад Наҷот Сезар ӯро сарвазир таъйин кард, ки воқеан дар Туркия қудрати асосӣ дар дасти сарвазир шуда буд.
Дар соли 1998 Ардуғон барои қироати ашъори исломӣ дар як гирдиҳамоӣ дар вилояти Сиирт дар моҳи декабри соли 1997 муҷрим дониста шуд ва маҷбур шуд аз мақоми раиси Истанбул истеъфо диҳад.
Додгоҳ Ардуғонро ба даҳ моҳи зиндон маҳкум кард, аммо ӯ воқеан аз моҳи март то июли соли 1999 ҳамагӣ чаҳор моҳро дар зиндон сипарӣ кард ва барвақт озод шуд.
Танкҳо кӯшиш карданд, ки ба бинои порлумон ҳамла кунанд ва меҳмонхонаи Мармарис, ки президент Ардуғон дар он ҷо истироҳат мекард, бомбаборон карда шуд, аммо танҳо пас аз рафтани сарвари давлат.
Моҳи июли ҳамон сол интихоботи пеш аз муҳлати порлумонӣ баргузор шуд, ки дар он Ҳизби Адолат ва Рушд боз аксарияти бештарро ба даст овард, ки то имрӯз ба Ардуғон имкон дод, ки дар курсии президентӣ ширкат кунад.
Рӯзи 7 июни соли 2016 раисиҷумҳур Ардуғон қонунеро имзо кард, ки имкон медиҳад вакилон аз масуният аз таъқиб маҳрум карда шаванд, то вакилони мухолифи курд бо иттиҳоми терроризм ба ҷавобгарӣ кашида шаванд.
Ҳоҷӣ Мирзо яке аз чеҳраҳои тобноктарини матбуоти даврии тоҷик ва бурунмарзӣ буда, аз ҷониби ҳафтаномаҳои ватанӣ чандин маротиб воиз ва рӯҳонии сол эълом гаштааст.
Масалан, ҳафтаномаи «Нигоҳ» Ҳоҷӣ Мирзоро соли 2010 «Рӯҳонии сол» ва соли 2011 «Рӯҳонии пешсаф» эълом дошта, соли 2008 дар рейтинги амри маъруф аз байни 7 воизи шинохта ҷойи дувум ва дар рейтинги амри маъруфи соли 2009 аз байни 10 воизи маъруф ба Ҳоҷӣ Мирзо ҷойи якумро сазовор дидааст.
Ахиран, ҳафтаномаи «Нигоҳ» соли 2015 чеҳраҳои соли 2014-ро зери унвони «Чеҳраҳои сол аз Наврӯз то Наврӯз» нашр намуд, ки Ҳоҷӣ Мирзо «рӯҳонии сол» интихоб гардид.
Ҳоҷӣ Мирзо таҳсилоти диниашро аз соли 1980 то соли 1985 бо роҳнамоии модараш дар назди рӯҳонии шинохта Сомеъ Одиназодаи Хатлонӣ, маъруф ба домулло Ширифи Кӯлобӣ ва фарзандонаш, ки дар ҳамсоягиашон зиндагӣ мекарданд, оғоз кардааст.
Ҳоҷӣ Мирзо дар ин 5-сола китобҳои таҷвид, «Гулистон»-у «Бӯстон»-и Саъдӣ, «Куллиёт»-и Ҳофиз, осори Бедил, «Чаҳор китоб», «Фарзи айн» ва дигар китобҳои мазҳабие, ки хондани онҳо байни рӯҳониён роиҷ буд, аз бар кардааст.
Инчунин, баъд аз он ҳам муносибатҳои ҳасана ва шогирдонаи Ҳоҷӣ Мирзо бо Домулло Шарифи Кӯлобӣ то замони вафоти устодаш дар соли 1996 мустаҳкам боқӣ мондаанд.
Падари Ҳоҷӣ Мирзо Ҳоҷӣ Давлат ном дошта, аз байни дигар фарзандонаш танҳо Ҳоҷӣ Мирзо роҳи илм ихтиёр менамояд ва дар ҷодаи воизӣ яке аз шахсиятҳои барҷастаи ҷумҳурӣ мегардад.
Силсилаи шаҷараномаи насабии ӯ аз ҷониби падар ба Домулло Ҳикматуллоҳи Ришдарози Кушёни Сарихосори вилояти Хатлон ва аз ҷониби модар ба эшонҳои Бешмуллои Ховалинг мерасанд.
Аз соли 1990 то 1995 бо тавсияи устодаш Домулло Шарифи Кӯлобӣ ба назди Домулло Маҳмадуллоҳи Кӯлобӣ рафта, аз илми ҳадис китобҳои «Риёз-ус-солиҳин», «Саҳеҳи Бухорӣ», «Ҳадиси усурӣ» , аз илми фиқҳ китобҳои «Мухтасар-ул-виқоя», «Шарҳ-ул-виқоя» ва «Ҳидояи шариф», аз илми ақида китобҳои «Фиқҳи акбар», «Ақидаи Мулло Ҷалол» ва «Ақоиди Насафӣ», аз адабиёт асарҳои Саъдии Шерозӣ «Бӯстон» ва «Гулистон», аз фанни забони арабӣ китоби «Мабда-ул-қироат» ва сарфу наҳви забони арабиро омӯхтааст.
Ҳоҷӣ Мирзо аз соли 2000 соли 2010 ба муддати наздик ба 10 сол дар масҷиди ҷомеи маҳаллаи «Ҳилоли аҳмар»-и шаҳри Кӯлоб имомхатиб шуда кор мекард ва даврони шукӯфоии илмӣ ва шуҳратёр шуданаш низ аз минбари ҳамин масҷид оғоз шудааст.
Ҳоҷӣ Мирзо аз соли 1985 то 1986 ба муҳлати 1 сол дар шаҳри Киеви Украина дар сафи Артиши Шӯравӣ хидмат карда, 26 апрели соли 1986 вақте дар Нерӯгоҳи барқи атомии Чернобил садама рух медиҳад, ӯ низ дар қатори зиёда аз 600 ҳазор нафар барои рафъи хисорот ва зарарҳои таркиш ба он ҷо интиқол дода мешавад.
Ҳоҷӣ Мирзо соли 1974 ва дар синнӣ 7-солагӣ ба мактаби таҳсилоти миёнаи умумии 9 шаҳри Кӯлоб қадам гузошта, соли 1984 таҳсилоти ибтидоӣ ва миёнаи умумиро дар ҳамон мактаб ба анҷом мерасонад.
Дар сафҳаи «Чеҳраи сол дар ИҶШС» Ҳоҷӣ Мирзо низ ҳамчун чеҳраи соли ҳафтаномаи «СССР» оварда шуда, инчунин, дар сафҳаҳои «Мо ва дӯстони мо» акси Ҳоҷӣ Мирзо низ дар баробари дигар шахсиятҳои шинохтаи тоҷик ҷой дода шудааст.
Сомонаи «Радиои Озодӣ» 19 апрели 2012 мақолае бо унвони «100 шахси таърихӣ: Аз Амир Олимхон то Бозор Собир» нашр намуд, ки Ҳоҷӣ Мирзо дар рӯйхати шахсони таърихӣ дар ҷойи 68-ум қарор дорад.
Ҳафтаномаи дигари ватанӣ — «Миллат» бошад, Ҳоҷӣ Мирзоро соли 2008 «Воизи сол» эълом ва соли 2009 ҳафтаномаи «Озодагон» Ҳоҷӣ Мирзоро «Қаҳрамони матбуот» ба қалам додааст.
Аз апрели 2010 раиси Созмони ҷамъиятии «Алянси аграрии Тоҷикистон», аз майи 2010 профессори кафедраи менеҷменти Донишкадаи молия ва иқтисодии Тоҷикистон, ҳамзамон аз июни 2012 муовини аввали Шӯрои ҳамоҳангсозии ассотсиатсияҳои соҳибкорон ва иттиҳодияҳои ҷамъиятӣ.
Доир ба ин масоил китобҳояш «Агросервиси техникӣ: ҳолат ва дурнамо» , «Асосҳои иқтисодии ташкили агросервиси техникӣ» , «Самтҳои баланд бардоштани самаранокии сармоягузорӣ дар кишоварзӣ» ва ғ.
Феҳристҳои тартибдодаи Шавкат Бозоров — «100 ширкати пешқадами Тоҷикистон» , «Феҳристи инфрасохтори бозории Тоҷикистон» , «Соҳибкорони варзидаи Тоҷикистон» аз ҷониби созмонҳои молиявӣ ва соҳибкорӣ хуб пазируфта шудаанд.
Ифодаи мазкурро чунин шарҳ додан мумкин: ду объект, ё ду гурӯҳ, ё ду маҷмӯъ фақат дар чунин ҳолат бо ҳам баробар ҳисобида мешаванд, агар онҳо аз унсурҳои якхела иборат бошанд.
Ду гурӯҳ, ё ки ду маҷмӯъ бо ҳам баробар мебошанд, агар гурӯҳи якум зергурӯҳи гурӯҳи дигар ва дар айни ҳол гурӯҳи дуюм зергурӯҳи гурӯҳи якум бошад.
Дар мантиқи муосир мафҳумҳову қазияҳои «баробарқимат» ва «баробарқувва» нисбати объектҳо ҳамчун муродиф низ истифода мешаванд, ки онҳо муносибати эквивалентии байни объектҳоро ташкил медиҳанд.
Масалан, ифодаи «А ва В баробарқимат ё баробарқувваанд»-ро бо тариқи рамзӣ чунин менависанд: А ~ В. Амалҳои мантиқии , ва -ро истифода намуда, формулаи мазкурро дар шакли баробарии зер навиштан мумкин аст:
Ҳангоми баёни ҳар чизе, ки ба тавассути забони ягон назария сурат мегирад, ҳамон чизро оид ба чизи дигар низ гуфтан мумкин аст ва баръакс, дар натиҷа ҳамеша гуфтори мо ҳақ мешавад.
Масалан, яке аз объектҳоро дар шакли «3. 5» ва объекти дигарро дар шакли «20–5» ифода кардан мумкин аст; ё ин ки мафҳумҳои «Сардафтари адабиёти муосири тоҷик» ва «муаллифи романи «Ғуломон» аз ҷиҳати ҳаҷм баробаранд.
Принсипи мазкур тақозо менамояд, ки ҳангоми иваз кардани номе, ки ба ягон ҷумла шомил буда, бо номи дигари баробарқимат баён ёфтааст, бояд маънои ҷумла тағйир наёбад, яъне гуфтори ҳақ бояд ҳақ ва гуфтори дурӯғ бояд дурӯғ бимонад.
Раиси Кумитаи исломии Русия; ҳамшарики раис ва узви раёсати Ҳаракати ҷамъиятии умумирусиягии "Мероси исломии Русия"; узви доимии Созмони Конфронси исломӣ ва мардуми араб; яке аз саҳмгузорони таъсис ва узви шӯрои ҷамъиятӣ Ҷабҳаи чапи Русия; вакили маҷлиси миллии Федератсияи Русия.
Двалат дар асрҳои миёна боз ҳам васеътар шуда, қаламрави иёлотн имрӯзаи Идалто, Велакрус, Мехико, Гереро, Морелос, Пузбло, Оахака, Табаско ва Чяпасро дар бар мегирифт.
То ба водӣ омадани Астекҳо сохти зиндагии қавмӣ-қабилавӣ доштанд, аз ибтидои садаи давлати синфие таъсис доданд, ки дар он ғуломдорӣ, тиҷорат ва косибии рушдёфта вуҷуд дошт.
Насаби ҳамсарон ҳангоми бастани никоҳ - мувофиқи м. 33 КО ҶТ зану шавҳар ҳангоми бастани никоҳ аз рӯи хоҳиши худ насаби яке аз ҳамсаронро ба сифати насаби умумии худ интихоб мекунанд, ё ҳар кадоми онҳо насаби пештараи худро нигоҳ медоранд, ё ба насабаш насаби ҳамсари худро илова мекунад.
«Бо хоҳиши якҷояи волидон то ба синни 16-солагӣ расидани кӯдак мақоми васояту парасторӣ ҳуқуқ дорад, ки бо назардошти манфиати кӯдак барои тағйир додани номи кӯдак иҷозат диҳад, инчунин фамилияи ба ӯ додашударо ба фамилияи падар ё модараш иваз кунад», — гуфта шудааст дар м. 59 КО ҶТ.
Чунин ивазкунӣ тибқи м. 58 КО ҶТ ба ҳамроҳ кардани пайвандҳои «зод», «зода», «й», «пур», «духт», ё унсурҳои«пури», «духти» ва ё бо тартиби баъди номи кӯдак илова кардани номи падар амалӣ мешавад.
Дар ҳолатҳои зерин ба дигар кардани насаб иҷозат дода намешавад: агар аризадиҳанда зери таҳқиқу тафтишоти суд қарор дошта бошад; доғи судӣ дошта бошад, ё ба он аз ҷониби мақомоти давлатӣ норозигии асоснок изҳор шуда бошад.
Бояд дар назар дошт, ки агар яке аз ҳамсарон насабашро дигар карданӣ бошад, насаби шахси дуюм ба таври фаврӣ тағйир намеёбад, насабро танҳо бо хоҳиши соҳиби он дигар кардан мумкин аст.
Зиндадилӣ ва ташаббускорӣ хислатҳои зебандаи шоҳбону буданд ва ӯ бо ҳамин ҷиҳатҳояш атрофиёнро муттаҳид месохт ва баҳри дарёфти ғалабаҳо ва рушди иқтисодии кишвар сафарбар мекард.
Ҷе́ймс Монро́ (, 28 апрели соли 1758, Вашингтон-Пэриш, иёлоти Вирҷиния, — 4 июли соли 1831, Ню-Йорк) — арбоби сиёсӣ ва давлатии амрикоӣ, панҷум президенти Иёлоти Муттаҳидаи Амрико , яке аз таъсисдиҳандагони хариди Луизиана ва мукаммалкунандаи сиёсати хориҷӣ, ки доктрина Монро ном дорад.
Дар ноябри 2013, чанд ҳафта пас аз баромадани филми «Росомаха: Ҳамешагӣ», студияи 20 робитаҳоро бо режиссёр Ҷеймс Мэнголд оид ба сохтани сеюм филми тез дар бораи Росомахе шурӯъ кард.
Лейкопенияи кӯтоҳмуддат мумкин аст дар одамони солим пас аз ваннаи гарм, ҳаммом, дар варзишгарон ва шахсоне, ки мунтазам ба меҳнати вазнини ҷисмонӣ машғуланд, пайдо шавад; лейкотситози ба истилоҳ физиологӣ дар вақти ҳазми таом , кори беҳад вазнини ҷисмонӣ, сармозанӣ мушоҳида мешавад; дар давраи ҳомилагӣ ва баъзе дигаргуниҳои физиологии организм миқдори лейкотситҳо зиёд мегардад.
Лейкотситози ба истилоҳ патологӣ, ки ҳамчун аксуламали дифоии организм пайдо мегардад, ҳангоми илтиҳоб, мавти бофтаҳо , пас аз хунравии зиёд, ҳангоми зарбу лат мушоҳида мешавад; лейкотситоз ҳангоми ҳар гуна бемориҳои аллергӣ рӯй медиҳад ва ғайра.
Лейкотситҳо ҳуҷайраҳои сафед -и хунанд, ки ядроҳои гуногуншакл доранд; бинобар ин лейкотситҳои ядрояшон чӯбчашакл, сегментшакл, лимфотситҳо, монотситҳо мавҷуданд.
Вобаста ба ранге, ки лейкотситҳо ҳангоми таҳқиқи лабораторӣ мегиранд, онҳоро нейтрофилӣ, базофилӣ ва эозинофилӣ меноманд; лейкотситҳои гуногун вазифаҳои ба худ хосро иҷро мекунанд.
Ин амали фаъолонаи фаро гирифтан ва фурӯ бурдани организмҳои зиндаи бегона , инчунин ҳиссачаҳои ғайризиндаи ба организм дохилшуда фаготситоз ва лейкотситҳои қобили ин кор фаготситҳо номида мешаванд.
Тромботситҳо дар нигоҳ доштани хунравӣ мавқеи муҳим доранд, ҳангоми осеб дидани рагҳои хунгард онҳо дар ҷои латхӯрда ҷамъ мешаванд, гӯё ба якдигар часпида, моддае мебароранд, ки рагҳои хунгардро танг карда, боиси лахташавии хун мегардад ва пеши роҳи хунравиро мегирад.
Дар баъзе мавридҳо ин мумкин аст боиси пайдоиши лахтаи хун дар рагҳо ё ковокиҳои дил гардад; ин ҳолат бештар ҳангоми васеъ ва дурушт шудани венаҳо ва илтиҳоби онҳо мушоҳида мегардад.
Кам шудани миқдори тромботситҳо низ имкон дорад, мас, ҳангоми ҳассосияти баланд нисбати доруҳо, заҳролудӣ аз баъзе моддаҳои химиявӣ, ки ин сабаби хунравии шадид мегардад.
ҳуҷайраҳои фаъоли хун ва бофтаҳо на фақат бактерияҳо ва дигар омилҳои бемориовар, балки ҳуҷайраҳои бо сабаби зарбу лат ё беморӣ нобудшудаи организмро низ фурӯ мебаранд ва бо ҳамин роҳ онро аз зарраҳои ғайри қобили ҳаёт ва маҳсули таҷзия тоза менамоянд.
Як гурӯҳ сафедаҳо вазифаи интиқоли моддаҳои гуногунро иҷро карда, узвҳо ва бофтаҳоро бо моддаҳои ғизоӣ ва гормонҳо таъмин менамояд, гурӯҳи дигар вазифаи дифоиро ба амал меорад.
Чунончи, фибриноген хосияти ба сафедаи ҳалнашаванда табдил шуданро дорад, ки ба туфайли он ҳангоми осеб дидани раги хунгард хуни аз он шоранда пас аз чанде лахта мебандад ва хунравӣ қатъ меёбад.
Оҳани таркиби гем метавонад вақти аз мӯйрагҳои шуш гузоштан бо молекулаи оксиген пайвасти зудтаҷзия ба вуҷуд орад; вай ҳангоми аз рагҳои дигар узвҳо гузаштан бошад, оксигенро дода, бо гази карбонат пайваст мешавад ва онро ҳангоми аз нав ба мӯйрагҳои шуш омадани эритротситҳо хориҷ менамояд.
Хуни ба артерияҳо ҷоришаванда сероксиген буда, ранги сурхи баланд дорад; баъди оксигенро ҷаббидани бофтаҳо ва бо гемоглобин пайваст шудани гази карбонат хун ранги сурхи сиёҳтоб мегирад .
Хун дар организм вазифаҳои гуногунро иҷро мекунад: оксигенро аз шуш ба бофтаҳо, гази карбонатро аз бофтаҳо ба шуш, моддаҳои ғизоиро ба ҷои ҷаббиш, маҳсули мубодилаи моддаҳоро, ки ихроҷашон зарур аст, ба узвҳои ихроҷ, гормонҳо ва ферментҳоро аз ҷои истеҳсол ба ҷои корӣ мебарад.
Ғайр аз вазифаи хунофарӣ, сипурз аз маҷрои хун эритротситҳои нобудшуда, микроорганизмҳо ва дигар унсурҳои барои организм бегонаро, ки ба хун ворид шудаанд, нигоҳ медорад; дар сипурз подтанҳо ба вуҷуд меоянд.
Лимфотситҳо дар иммунитет роли муҳим мебозанд; онҳо заҳрҳоро бозмедоранд, дар ташаккули подтанҳо — сафедаҳои мураккабе, ки афзоиши микроорганизмҳоро дар бадани одам пешгирӣ мекунанд ё моддаҳои заҳрнокеро, ки микроб мебароранд, безарар месозанд ва бо ҳамин иммунитетро нигоҳ медоранд.
Аз ҳуҷайраҳои бунёдӣ шохаҳои ба истилоҳ хунофар — эритротситӣ,лейкотситӣ, тромботситӣ ибтидо мегиранд, ки баъди як қатор дигаргуниҳо аз онҳо ҳуҷайраҳои хун ташаккул меёбанд.
Ғайр аз ин, дар он доим моддаҳое ҳастанд, ки дар ҷараёни фаъолияти организм ба вуҷуд меоянд ва ихроҷашон зарур аст; онҳо бо ҷараёни хун ба гурдаҳо интиқол меёбанд.
Ҳуҷайраҳои сурхи хуни ҷанин дар се моҳи аввал, ки мегалобластҳо ном доранд, бо мурури ба воя расидан, ба эритротситҳои калон табдил меёбанд; онҳо тадриҷан бо ҳуҷайраҳое, ки аз онҳо эритротситҳо ибтидо мегиранд; иваз мешаванд; эритротситҳо дар организми солими тифл ва дар организми калонсолон амал мекунанд.
Ҳуҷайраҳои хун дар узвҳои хунофар ташаккул меёбанд; ҳуҷайраҳои хун ва узвҳое, ки дар онҳо ин ҳуҷайраҳо ба вуҷуд меоянд ва нобуд мешаванд, системаи хун ном дорад.
Аз рӯи намакҳои таркиб плазмаи хун ба оби уқёнус шабоҳат дорад, зеро миллионҳо сол қабл дар уқёнус аввалин мавҷудоти бисёрҳуҷайра, ки ҷавфи баданашон сарбаста буда, моеъ дар он давр мезад, пайдо шуда буданд.
Сафедаҳои плазма якҷоя бо гемоглобини таркиби эритротситҳо ва намакҳо ғилзати доимии ионҳои гидрогенро дар хун ба дараҷаи ишқорнокии паст нигоҳ медоранд, ки барои ҳаёт муҳим аст, зеро раванди мӯътадили бисёр амалиёти биохимиявиро дар организм таъмин месозад.
Хун, дам — бофтаи моеъи организм аст, ки дар рагҳои хунгард пайваста дар ҳаракат буда, ба ҳамаи узвҳо ва бофтаҳо ворид мешавад ва гӯё онҳоро бо ҳам мепайвандад.
Вобаста ба ин баҳри пешгирии шикори ғайриқонунӣ ва ҳифзи олами ҳайвонот «Китоби сурх»-и Тоҷикистон соли 2016 дар таҳрири нав ба нашр расид, ки ба он 162 намуди ҳайвонот ва 226 намуди рустаниҳои нодир дохил гардидаанд.
Собиқ Котиби Генералии Созмони Милали Муттаҳид Пан Ги Мун 20 декабри соли 2013 дар паёми худ чунин гуфт: «Дар рӯзи байналмилали табиати ёбоӣ аз ҳамаи шаҳрвандон, ширкатҳо ва ҳукуматҳо даъват мекунам, ки нақши худро дар муҳофизати ҳайвонот ва рустаниҳои ёбоӣ, ки дар дунё мавҷуданд, гузоранд. Амали ҳар яки мо тақдири табиати ёбоии ҷаҳонро муайян мекунад. Ояндаи табиати ёбоӣ дар дасти мост».
Пеш аз ин 20 декабри соли 1973 Конвенсия оид ба савдои байналмилалии намудҳои ҳайвоноти ваҳшӣ ва набототи ёбоии зери хатари нобудшавӣ қарордошта қабул шудааст, ки иштирокдорони он 180 давлати дунё мебошанд.
Ҷумҳурии Тоҷикистон ба Конвенсия оид ба савдои байналмилалии намудҳои ҳайвоноти ваҳшӣ ва набототи ёбоии зери хатари нобудшавӣ қарордошта 24 июни соли 2015 бо Қарори Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳти 112 ҳамроҳ шудаст.
Девораи бачадон се парда дорад: пардаи берунӣ , пардаи миёна (миометрия; ғафстарин парда, ки аз се қабат мушаки суфта иборат аст), пардаи дохилӣ , ки дорои ғадудҳои сершумор буда, дар натиҷаи ҳайзбинӣ тағйир меёбад .
Вазифаи бачадон бача овардан буда, он чаҳор унсури асосиро дар бар мегирад: омодагӣ ба қабул ва имплантатсияи ҳуҷайратухми бордор: фароҳам овардани шароити мувофиқ барои сабзишу инкишофи он баъди имплантатсия; муҳофизати ҷанин; тавлиди кӯдак ва диг.
Малоҳат Бадриддиновна Шаҳобова соли 1948 шуъбаи англисии забонҳои хориҷӣ ва 1951 факултаи таъриху филологияи Институти давлатии педагогии ба номи Т.Шевченко)ро хатм намуда, дар Институти давлатии педагогии забонҳои хориҷии шаҳри Маскав такмили ихтисос кардааст.
Ба таҳқиқу таҳлили муқоисавии забонҳои тоҷикию англисӣ, масоили забоншиносии тоҷик, тартиб додани луғатҳои дузабонаи тоҷикию англисӣ, навиштани китобҳои дарсии “Забони англисӣ” барои мактабҳои миёнаю олӣ, омӯзиши масъалаҳои равобити адабию фарҳангии халқҳои тоҷику ҳинду ва англис шуғл варзидааст.
Дар блоки ҷарроҳӣ зери фишори 2-3 атмосфера ҷарроҳиҳои хеле хатарнок , ҳамчунин сабук -ро мегузаронанд, ба занҳои ҳомила, ки гирифтори нуқси диланд, ёрӣ мерасонанд.
Дар блоки муолиҷавии барокамера беморони гирифтори иллатҳои гуногуни музмин — эндартериит, камхунии дил, захми меъда ва рӯдаи дувоздаҳангушта, камхунии шабакаи чашм ва ғайраро зери фишори баланди оксиген табобат мекунанд.
Самараи оксигеннокшавии гипербарӣ дар мавриди табобати сирояти анаэробӣ низ назаррас аст, зеро аз оксиген пурра таъмин шудани бофтаҳо ба ангезаҳои сирояти анаэробӣ таъсири ҳалокатбор мерасонад .
Барои табобати бемории гипертония , камхунии дил ва баъзе бемориҳои аъзои ҳозима баротерапеяи умумиро дар биатрон (иншооти махсусе, ки дар он фишори атмосферӣ, ҳарорат, рутубати ҳаво, миқдори оксиген ба таври автоматӣ танзим мешавад) мегузаронанд.
Дар мавриди баъзе бемориҳо ҳангоми фишори муқаррарии атмосфера оксигенро нафас гирифтани бемор норасоии онро дар организм рафъ намесозад, зеро таҳти фишори атмосферӣ оксиген дар плазмаи хун нағз ҳал намешавад ва гемоглобин аз уҳдаи пайвастани он намебарояд.
Бо мақсади баротерапеяи умумӣ ба барокамера як ё чанд нафар беморро ҷойгир карда, дар он фишори паст ё баланди оксиген, ҳаво ё дигар омехтаи гази оксигендорро ба вуҷуд меоваранд.
Дар бисёр кишварҳои муосир дайрҳо ҳамчун воҳиди мустақили хоҷагӣ-иқтисодӣ мақоми худро аз даст додаанд; мулкҳои азими онҳо барҳам дода, маҳдуд ва ё мусодира карда шуданд ва шумораи бошандагонашон низ хеле коста гардида, баъзеашон аз байн рафтаанд.