polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Қадимитарин асари ҷуғрофиёӣ ба забони порсӣ — «Ҳудуд ул-олам мин ал-Машриқ илал-Мағриб», ки дар соли 982 м таълиф шудааст — оварда, ки «Левканд аз Вахш аст, ҷоест ки аз вай гӯспанди вахшӣ хезад».
Яке дигар аз ҷуғрофидонони машҳури садаи Х — Абуабдуллоҳ ибни Аҳмади Муқаддасӣ дар китоби маъруфаш «Аҳсан ат-тақосим фӣ марифат ал-ақолим» ин шаҳрро «Ловканд» навиштааст.
Дар паи кофтуковҳои бостоншиносӣ ва баррасиҳои ҷуғрофӣ ошкор шуд, ки Левканд ҳамон харобаҳои Қӯрғонтеппа буда, ки калонтарин харобаест, ки аз садаҳои миёна дар бахши шимолии водии Вахш бозмондааст.
Ӯ дар "Кинофестивали байналхалқӣ дар Чикаго" бо мукофоти "Ҳюгои нуқрагин" қадрдонӣ ва барои нақш дар филми ҳинду-канадии " " дар ҷоизаи "Ҷинӣ" номзади пешниҳодшудагон гаштааст.
Аз моҳи феврали 2005 то майи 2009 бо тоҷири ҳинд Несс Вадиа муносибати ошиқона дошт, ва дар бораи онҳо ВАО зуд-зуд хабарҳо нашр менамуд, яке дар бораи номзадӣ яке дар бораи ҷудо шуданашон.
13 июни соли 2014 Притӣ бар муқобили Несс Вадия ба маъмурияти полис аризаи шикоятӣ навишт, ки 30 май дар ҳангоми "Намоиши лигаи Ҳиндустон" ӯро таҷовуз, таҳдид ва сӯистифода намудааст.
Ӯ дар зодрӯзи дӯсташ соли 1996 тасодуфан бо коргардони наворҳои таблиғот шинос шуда пешниҳоди иштирок дар озмоиши таблиғи " "-ро қабул намуд, ки ин аввалин намоиши ҳунарии Притӣ гашт.
Корбарони хонагӣ, ки алоқаманд ба тағйир додани умдаи нармафзор ва сахтафзор роёнаҳошон ҳастанд то битавонанд амалкарди онро беҳбуд бибахшанд ё қобилиятҳои наву пешбининашудае ба он бифзояанд.
Бо оғози даврони диҷитол ва ба вижа асри компютер вожаи ҳакер низ маънои наве гирифт ва умуман ба як хурдафарҳанг муташаккил аз барноманависону муҳандисони электроникаи озмуда гуфта мешуд, ки бо додани роҳкорҳои нав, уфуқи кор бо роёнаро густариш медоданд.
Вожаи ҳак соли 1950, замоне, ки ҳанӯз роёна ва фарҳанги диҷитол вуҷуд надошт, тавассути гардонндагони системҳои радиоии омотурӣ ва дар маънои тағйир барои расидан ба амалкарди беҳтар ба кор гирифта шуд.
Манижаи хурдсол духтараке буд ғайриоддӣ рафтору гуфтораш ба мисли кӯдакони ҳамсину солаш набуд, ӯ бо лаҳни ширинаш тамоми аҳли хонаводаро дар ҳайрат мегузошт.
Худи ҳамон сол бо ҷаҳду талошҳои пайваста албоми нахустини худ бо номи «Сарнавишти ман» таҳия намуд, ва 21 сентябр дар Кохи Борбади шаҳри Душанбе консерти аввалинашро барпо гардонид.
Манижа Давлатова ҳаводорони бисёре дар Тоҷикистону Афғонистону Эрон дорад ва дар баробари Шабнами Сурайё ва Нигина Амонқулова яке аз номдортарин бонувони овозхон дар Тоҷикистон аст.
Кӯлоб дар соли 1999 донишҷӯи факултаи забонҳои хориҷии Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ шуд ва сипас дар соли 2001 ба факултаи рӯзноманигории Донишгоҳи миллии Тоҷикистон таҳсилоташро давом дод ва онро соли 2006 хатм кард.
Аз рӯи табиати радикал -аминокислотаҳоро ба алифатӣ, ароматӣ ва гетеросиклӣ ва вобаста ба адади умумии гурӯҳи карбоксил ва аминогурӯҳ ба нейтралӣ , асосӣ ва турш ҷудо мекунанд.
Аминокислотаҳоеро, ки аз берун ба организм ворид мешаванд, аминокислотаҳои ивазнашаванда меноманд (мас., валин, лейтсин, изолейтсин, лизин, треонин, метионин, фенилаланин, триптофан ва ғайра).
мик- рофлораи пешмеъдаи ҳайвоноти жованда аминокислотаҳоро аз аммиаке, ки ҳангоми таҷзияи сафеда ё моддаҳои ғайрисафедавии нитрогендор ҷудо мешаванд, синтез мекунад.
Усулҳои ҳосил кардани аминокислотаҳо бисёранд: сиангидринӣ , аммонолизи кислотаҳои -галогенкарбонат (дар организм чун ашё кетонокислотаҳо ё -аминокислотаҳои дигар истифода мешаванд), аминонии барқароркунанда, трансаминонӣ ва ғ.
Воронеж дар қисми марказии ҳамвории Аврупои Шарқӣ, дар ҳавзаи ҷараёни миёнаи дарёи Дон воқеъ буда, қисми ғарбиаш дар Баландии Миёнаи Рус, шарқиаш дар ҳамвории Окаю Дон ва баландии Калач ҷой гирифтааст.
Дар вилоят саноати мошинасозӣ (истеҳсоли мошинаҳои оҳангарию манганакунӣ, экскватор, таҷҳизоти саноати маъдантозакунӣ, дастгоҳҳои филиззбурӣ, мошинҳои кишоварзӣ, телевизор, радио, самолёт — аэробусҳои мусофиркаш), электроэнергетика ва кимиё , масолеҳи бинокорӣ ривоҷ ёфтааст.
Дар ҷануб бо вилояти Лугански Украина ва вилояти Ростов, дар ғарб бо вилояти Белгород, дар шимолу ғарб бо вилояти Курск, дар шимол бо вилоятҳои Липеск ва Тамбов, дар ҷанубу шарқ бо вилояти Волгоград, дар шарқ бо вилояти Саратов ҳамсарҳад аст.
Ин шаҳр дар соли 750 милодӣ ба дасти арабҳо вайрон шуда ва бостоншиносон харобаҳои онро дар канораи ғарбии шаҳраки Колхозобод ёфтаанд, ки 12 га масоҳат дорад ва имрӯз онро Кофирқалъа мехонанд.
Дар садаҳои миёна ин шаҳр низ Ҳаловард ном доштааст ва харобаҳои он ҳамакнун ба номи «Золи Зар» наздики деҳаи Узун, дар канораи чапи рӯди Вахш, 12 км дуртар аз Колхозобод ва 23 км дуртар аз Қӯрғонтеппа бар ҷоянд.
Пас аз истилои араб ва вайрон шудани Ҳаловарди якум, ин деҳа дар асрҳои — шаҳри калоне гардида ва то ҳамлаи муғул маркази Вахшонзамин будааст, аммо дар соли 1221 аз дасти чингизиён нобуд шудааст.
Пас аз садсолаҳо вайронӣ ин сарзамин кам-кам обод шуд ва дар торихномаҳо дар соли 1884 аз рустое ёд мекунанд ки Туғаланг ном дошта ва бахше аз бекнишинии Қурғонтеппа дар Аморати Бухоро будааст.
3 июли соли 1957 шаҳраки Кагановичобод ба ёди ободгарони водии Вахш, ки аз шимоли Тоҷикистон кӯчонда шуда ва нахустин колхозҳоро дар водии Вахш ташкил карда буданд, Колхозобод номида шуд ва ноҳия низ ҳамномаш Колхозобод гардид.
Бино бар навиштаи «Ҳудуд ул-олам мин ал-Машриқ илал-Мағриб» «Ҳаловард қасабаи Вахш аст, шаҳрест бо кишту барзу рустоҳои бисёр ва мардумони тирандозу ҷангӣ».
Шаҳри Ҳаловардро Истахрӣ дар «Масолик вал-мамолик», Муқаддасӣ дар «Аҳсан ат-тақосим фӣ марифат ал-ақолим», ибни Ҳавқал дар «Сурат ул-арз», Ёқути Ҳамавӣ дар «Мӯъҷам ул-булдон» ва Абурайҳони Берунӣ низ дар осораш ёд кардаанд.
Ноҳияи Колхозобод 19 июли соли 2007 бо қарори Маҷлиси миллии Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ноҳияи Ҷалолиддин Румӣ номида шуд, ҳарчанд рӯшанфикрони хатлонӣ аз масъулини ноҳия хоста буданд, ки номи торихии шаҳраку ноҳия — Ҳаловард бар ноҳия гузошта шавад.
10 январи 1991 ин шаҳракро ба ёди Сироҷиддин Исоев — Қаҳрамони Меҳнати Сосиалистӣ, яке аз ободгарони водии Вахш ки 28 сол раиси ин ноҳия буд, «шаҳраки ба номи Сироҷиддин Исоев» номиданд.
Ба қавли Ҳеродот вақте ки Гарпаг шаҳрҳои Осиёи Хурдро забт мекард, Куруш тамоми кишварҳои Осиёро пайи ҳам ишғол намуда, танҳо баъди ин ба Бобул ҳуҷум кард.
Шояд як сабаби ихтилофи назари муаррихони Юнони қадим дар ин масъала аз он иборат бошад, ки баъзе кишварҳои Эрони Шарқӣ ба мисли Гиркания ва Порт то забти Мод ва бевосита баъди ин ҳодиса ихтиёран ба Куруш тобеъ шуданд.
Аз гуфтаҳои Ҳеродот ва дигар муаррихони қадим як чиз то андозае аён мегардад: дар ин минтақа ҷангҳои калон рух надода буданд ва аз ҷониби дигар, ин муаррихон дар бораи ҳодисаҳои дар ин минтақаи дурдасти шарқӣ бавуқӯъпайваста маълумоти дақиқ надоштанд.
Тоҷирон, ки дар Бобул нуфузи калон доштанд, барои ба дасти Порсҳо афтидани роҳҳои савдои Осиёи Хурд, рӯҳониёни мазҳаби бонуфузи худои Мардук барои таъқиб шуданашон, яҳудиёни асир ва тобеъ барои маҷбурӣ ба ин ҷо муҳоҷир гардиданашон аз Набонид норозӣ буданд.
Куруш аз вазъияти дохилии Бобул огоҳ буд ва кӯшиш мекард аз он барои тасарруфи ин кишвар ҳаддалимкон истифода бурда, иқдомҳои муайяни сиёсӣ-дипломатиро ба кор барад.
Дар ҳоле, ки Валтасар — писари шоҳи Бобул Набонид аз устувории деворҳои шаҳр хотирҷамъона машғули айшу ишрат ва майнӯшӣ буд, дарвозаҳои Бобулро ҷосусони зархарид ба рӯйи лашкари Куруш кушодаанд.
Ӯ эъломия интишор карда, ба ҳамаи халқҳо ҳуқуқ ва озодӣ дод, яҳудиёнро иҷозат дод ба ватани худ ва ё ба ҳар куҷое, ки хоҳанд, рафта зиндагӣ кунанд.
Пеш аз омадани Куруш онҳо ба қаламрави империяи ӯ, ба минтақаҳои муқиминишини Порт, Гиркания ва ноҳияҳои ҳамҷавор ҳуҷум карда, шаҳру деҳаҳои онро талаву тороҷ намуданд.
Куруш бо фавҷи сарбозони сершумор ҷониби рӯди Аракс омада, бар зидди массагетҳо ҷанги ошкороро сар мекунад; барои убур намудани сарбозон ӯ аз болои дарё кӯпрукҳо месозад, дар рӯйи киштиҳо барои убур намудани ҷанговарон бурҷ мегузорад.
Вақте ки Куруш машғули ин корҳо буд, Томирис сӯяш қосиде фиристод бо пайғоми зерин: «Даст бикаш, шоҳи Мидиҳо. аз коре ки ба он саргардонӣ; охир ту намедонӣ, ки кори пешгирифтаат бо некӣ анҷом хоҳад ёфт ё на. Боз ист ва дар сари умматони хеш подшоҳӣ бикун, ба подшоҳии мо низ халал марасон, то машғули кори хеш бошем».
Аз рӯйи шунидам, ҷанг ин тариқа рух додааст: аввал ҳар ду қӯшун аз масофаи дуртар истода ба якдигар аз камон тир андохтаанд, сипас, вақте ки тири камон тамом шудааст, ба ҷанги тан ба тан гузашта, найзаву шамшерзанӣ кардаанд.
Баъди ёфтан ӯ сари Курушро ба машки пурхуне ғӯтонида, бо таҳқир гуфт: «Ҳарчанд мебинам, ки дар муҳориба бар ту ғолиб омадам, вале ту бар дӯшам бори гарони андуҳро гузоштӣ, бо макр писарамро аз ман рабудӣ ва акнун туро аз хун сер хоҳам кард, чуноне ки бароят таҳдид намуда будам».
Вале Куруш ба пешвои ҷанговарони бохтарӣ худро ҳамчун ҷонишин ва валиаҳди шоҳи Мод — Астиаг шинос намуда, онҳоро водор намуд, ки мартабаи подшоҳии ӯро бишиносанд ва аз сари ҷангу хунрезиҳо бигзаранд.
Астиаг қариб 35 сол подшоҳӣ намуда, аз дасти набераи худаш Куруши Кабир, ки фарзанди Мандана ном духтари Астиаг ва Камбуҷия ном ҳокими Парсумаш буд, аз тахти шоҳӣ бенасиб мегардад.
Азбаски дар он рӯзгор муносибати давлати Мод бо Бохтар хеле хуб буд , аҷаб нест, ки дар ибтидои кор бохтариён бо Куруши Кабир наҷангида, ӯро ҳамчун вориси шоҳи Мод шинохта бошанд.
Новобаста ба он, ки ҷараён ва ҷузъиёти Эрони Шарқӣ ва Осиёи Марказиро гирифтани Куруш маълум нест, як чиз мусаллам аст — тамоми ин минтақа ҳанӯз дар давраи ӯ ба ҳайати империяи Ҳахоманишиён дохил карда шуда буд.
Лидия роҳҳои тиҷоратиеро, ки аз Байнаннаҳрайн ва Эрони Ғарбӣ ба воситаи Осиёи Хурд ба баҳри Эгей ва Юнону Аврупо мебурданд, зери назорати худ дошт.
Барои ба баҳри Эгей баромадан ва бойигарии Осиёи Хурдро ба даст даровардан ҳанӯз шоҳи давлати Мод Фравартиш қисмати шарқии Осиёи Хурдро ишғол карда, панҷ сол бо Лидия ҷангид, аммо онро ишғол карда натавонист.
Вақте ки ӯ мустаҳкам будани ҳокимият ва пурқувват шудани лашкари худро эҳсос кард, соли 553-и то мелод бар зидди шоҳи Мод Ихтивируа исён бардошта, бинобар бекифоягӣ ва заъфи қудрати ӯ қиём намуд ва аз итоати ӯ амалан баромад.
Воқеияти таърихӣ тасдиқ менамояд, ки Куруши Кабир баъди бар зидди шоҳи Мод — Астиаг қиём намудан ва ӯро мағлуб сохтан ба устувор намудани иқтидори давлати Форс кӯшида, тақрибан солҳои 547-546-и то мелод пай дар пай аввал Парфия, Гиркания, Лидия ва давлатҳои юнонии Осиёи Хурдро забт мекунад.
Сипас барои беҳтар намудани марзҳои шимолу шарқии қаламрави Форс, тақрибан солҳои 545-540-и то мелод, яъне дар давоми бештар аз панҷ сол ба ҳудудҳои Марғиён, Хоразм, Суғд ва Бохтар, инчунин сарзамини скифҳо лашкар мекашад.
Нотинҷиҳои сарҳади қисми шимолу шарқии давлати Форс ва пай дар пай тохтутоз намудани қабилаи массагетҳо, ки аз итоати Куруш берун буданд, ӯро водор мекард, ки қасди лашкаркашиашро мавқуф гузорад.
Аз ин рӯ, Куруши Кабир ба Миср, ки рақиби ягонааш буд, ҳуҷум накард ва ба ҷойи худ писараш Камбуҷияро ба тахти шоҳии Бобул нишонда, тобистони соли 530-и то милод дубора роҳи сарзамини Осиёи Марказиро пеш гирифт.
Ба назар чунин мерасад, ки агар массагетҳо ба бехатарии қисмати шимолу шарқии империя ҷиддӣ таҳдид намекарданд, Куруш чунин роҳи дурударозро тай карда, бар зидди онҳо ба ҷанг намерафт.
Куруш дар устувонааш, худро «фарзанди Камбуҷия, шоҳи бузурги Аншон, набераи Куруш, шоҳи бузурги Аншон, набераи Чишпиш, шоҳи бузурги Аншон, аз хонаводае, ки ҳамеша подшоҳ будааст», муаррифӣ мекунад.
Ба гуфтаи Ҳеродот, Куруш насаби шоҳона доштааст ва ба ҷуз Ктезиёс, дигар нависандагони юнонӣ, Мондоно, духтари Иштувегуро модари Куруш донистаанд ва гузориш додаанд, ки Куруш ҳосили издивоҷ Камбуҷияи ва Мондоно будааст.
Бархе аз муаррихони имрӯзӣ ин ривоятро муътабар медонанд, аммо бархеи дигар эътиқод доранд, ки ривоҷи ин ривоят решаҳои сиёсӣ доштааст ва ҳадафаш ин буда, ки аз бунёнгузори Шоҳаншоҳии Ҳахоманишӣ, марде нимамодӣ бисозад то модҳоро бо фармонравоии Порсҳо оштӣ диҳад ва усулан робитае байни Мондоно духтари Иштувегу ва Куруш қоил нестанд ва онро афсона медонанд.
Тавре ки мебинем, Куруш ба шахсони содиқ ва лаёқатманд мансабҳои баланди давлатиро медод ва дар аксар маврид онҳо вазифаҳои ба дӯшашон гузоштаро уҳдабароёна ва бо масъулияти том иҷро мекарданд.
Малика амр кард, ки сари буридаи Курушро ба машки бо хуни одамӣ пуркардашуда андозанд ва худ бо чунин суханон бераҳмии ӯро маҳкум намуд: «Инак сер шав аз хуне, ки ту ҳамеша ташнаи он будӣ ва ҳеч гоҳ аз он сер намешудӣ».
8 январи соли 1986 дар мавзӯи «Таҳқиқи механизми реаксияҳои вайроншавӣ бо шикастани оддии пайвандҳо ва ҳисоб кардани константаҳои суръати онҳо дар асоси усулҳои квантии кимиёвӣ ва статистикӣ» рисолаи номзадиро таҳти роҳбарии сарвари кафедра Люц Зуликке дифоъ намуд.
Пас аз пошхӯрии Ҷумҳурии Демократии Олмон, Меркел ба ҳизби ҷадиди "Пешрафти демократӣ" шомил шуд, аввал аз моҳи декабри соли 1989 ба ҳайси мудири муваққатии компютер ва аз феврали соли 1990 ба ҳайси ёвари раиси ҳизб Вольфганг Шнур кор гирифт.
Ба шарофати миёнаравии Гюнтер Краузе, ки ба шуъбаи ИХД дар вилояти нави федералии Мекленбург-Ворпомерн сарварӣ мекард, вай дар ҳавзаи интихоботӣ номзади якмандатӣ ба Бундестаг шуд ва дар айни замон дар рӯйхати ҳизбӣ дар зинаи шашум қарор гирифт.
Пас аз як суҳбати дигар бо ғолиби интихобот Ҳелмут Кол, ки моҳи ноябри соли 1990 Меркел ба идораи кантслери федералӣ дар Бонн даъват карда шуд, вай дар кабинети чоруми Ҳелмут Кол вазир эълон карда шуд.
Пас аз интихоботи навбатии Бундестаг, ки 16 октябри соли 1994 баргузор шуд, вай вазифаи вазири федеролии муҳити зист, ҳифзи табиат ва амнияти ядроиро дар ҳукумати нави Ҳелмут Колро қабул кард.
А́нгела Дороте́а Ме́ркел — арбоби давлатӣ ва сиёсӣ, олим, Кканслери федералии Олмон, сарвари ИХД, аз 21 ноябр 2005 Канслери федералии Олмон аз Иттиҳодияи Христианӣ-демократӣ, ки дар интихоботи парлумонӣ, моҳи сентябри соли 2005 ғолиб омад.
22 сентябр соли 2013 интихоботи парлумонии навбатӣ боиси тағйир ёфтани ҳайати эътилоф гашт — гарчанде ки ИХД/ИХС боз ҳам аксарияти нисбиро нигоҳ дошт, ҲОД ягон мандат ба ласт оварда натавонист.
17 декабри соли 2013 ҳукумати нави «эътилофи бузург» дар заминаи иттиҳоияи сиёсии ИХД/ИХС ва ҲСДР савганд ёд кард, ки онро боз ҳам Меркел роҳбарӣ менамуд.
Моҳи марти соли 2006 барномаи фаъолияти худро, ки аз ҳашт банд иборат буд, пешниҳод намуд, ки дар он саматҳои асосии ислоҳоти низоми федералӣ, ммубориза бо бюрократизм, рушди таҳқиқоти илмӣ, сиёсти энергеткӣ, сиёсати уҷетӣ ва молявӣ, сиёсат дар самти кор бо оила, бозори меҳнат ва ислоҳоти низоми тандурустӣ инъикос ёфтанд.
Аз 1 январ то 30 июни соли 2007 Ангела Меркель ва вазири корҳои хориҷӣ Франк-Валтер Штайнмайер ваколатҳои Олмонро ба ҳайси раиси Иттиҳоди Аврупо намояндагӣ карданд.
22 ноября соли 2005 Меркелбо гирифтани 397 аз 611 овозҳои вакилони бундестаги давъати ба вазифаи канслери ҶФО интихоб шуда, таърихи Олмон авалин зан ва ҷавонтарин шахсе шуд, ки ба мақоми канслери федералӣ ноил гашт.
Пас аз интихоботи набатӣ ба бундестаг, ки 16 октября соли 1994 года баргузор шуд, дар ҳукумати нави Ҳелмут Кол мақоми вазири федералӣ оид ба шифзи муҳити зист, ҳифзи табиат ва бехатарии ҳастаӣ таъйин шуд.
Дар Воронеж Институти давлатии лоиҳакашию технологии мошинасозии оҳангарию манганакунӣ, пажӯҳишгоҳи физикаву кимиё, филиалҳои як қатор институтҳои таҳқиқоти илмии умумируссиягӣ, Донишгоҳи давлатӣ , донишгоҳҳои кишоварзӣ, омӯзгорӣ, техникӣ, меъморию бинокорӣ, институтҳои ҳарбии авиатсияи муҳандисӣ, радиоэлектронӣ ва дигар мактабҳои олӣ, осорхонаҳои кишваршиносӣ, бадеии ба номи И. Н. Крамский, адабӣ , театрҳои драма, опера ва балет, тамошобини наврас, лӯхтак фаъолият доранд.
Соҳаҳои асосии саноат: мошинасозӣ (истеҳсоли ҳавопаймоҳо, муҳаррикҳо барои ракетаҳо, таҷҳизоти челонгарию манганакунӣ, экскваторҳо, дастгоҳҳо ва ғайра), радиоэлектроника , кимиё .
Гормонҳо ин моддаҳои биологии фаъоли табиати органикӣ мебошанд, ки дар ҳуҷайраҳои махсуси ғадудҳои эндокринӣ ҳосил шуда, ба ҷараёни хун ворид мешаванд, бо ретсепторҳои ҳуҷайраҳои мақсаднок пайваст мешаванд ва ба метаболизм ва функсияҳои физиологӣ таъсири танзимкунанда мерасонанд.
Таърифҳои дигаре низ мавҷуданд, ки тибқи онҳо тафсири мафҳуми "гормон" васеътар аст: "сигналҳои кимиёвӣ, ки аз ҷониби ҳуҷайраҳои бадан истеҳсол мешаванд ва ба ҳуҷайраҳои дигар узвҳои бадан таъсир мерасонанд." Ин таъриф афзалиятнок ба назар мерасад, зеро он моддаҳои зиёдеро дар бар мегирад, ки одатан онҳоро гормонҳо меноманд: гормонҳои ҳайвоноти бе системаи гардиш , Гормонҳои ҳайвонот, ки дар ғадудҳои эндокринӣ ҳосил намешаванд , инчунин гормонҳои рустанӣ.
Гормонҳо таъсири дур доранд: ворид шудан ба узвҳо ва системаҳои гуногуни бадан бо ҷараёни хун, онҳо фаъолияти узверо, ки дуртар аз ғадуди синтезкунандаи онҳо ҷойгир аст, ба танзим медароранд, дар ҳоле ки ҳатто миқдори хеле ками гормонҳо метавонад дар фаъолияти узв тағироти ҷиддӣ ба вуҷуд орад.
Асосгузори дигари эндокринология табиби фаронсавӣ К.Бернард мебошад, ки равандҳои ҳашароти дохилӣ ва ғадудҳои мувофиқи бадан - узвҳоеро, ки дар хун баъзе моддаҳоро ҷудо мекунанд, омӯхтааст.
Баъдан, як табиби дигари фаронсавӣ К.Браун-Секард дар ин соҳаи илм саҳми худро гузошт, ки рушди баъзе бемориҳоро бо нокифоягии функсияи ғадудҳои эндокринӣ рабт дод ва нишон дод, ки дар табобати ин бемориҳо усораи ғадудҳои дахлдорро бомуваффақият истифода бурдан мумкин аст.
Мувофиқи натиҷаҳои таҳқиқоти дар марҳилаи кунунӣ мавҷудбуда, синтези нокофӣ ё аз ҳад зиёди гормонҳо ба механизмҳои молекулавии дар танзими равандҳои метаболизм дар организм таъсири манфӣ мерасонанд ва ин дар навбати худ ба рушди қариб ҳамаи бемориҳои ғадудҳои эндокринӣ мусоидат мекунад.
Ангезандаҳои беруна ё ботинии ин ё он намуди дигар ба ретсепторҳои бадан таъсир карда, дар онҳо импулсҳо ба вуҷуд меоранд, ки аввал ба системаи марказии асаб ва сипас ба гипоталамус ворид мешаванд.
Дар марҳилаи охирини раванд, гормон тавассути системаи хунгузар ба баъзе узвҳо ё бофтаҳои махсус расонида мешавад ва дар организм вокунишҳои муайянеро ба вуҷуд меорад, хоҳ онҳо физиологӣ бошанд ё масалан, кимиёвӣ.
Марҳилаи ниҳоӣ, ки бо таъсири гормонҳо ба метаболизм дар дохили ҳуҷайра алоқаманд аст, муддати тӯлонӣ аз ҳама ҷузъҳои раванди дар боло номбаршуда камтар омӯхта шуд.
Ҷойгиршавии ретсепторҳо дар ин ҳолат ба табиати гормон вобаста аст: дар ҳолати табиати стероид, ретсепторҳо дар ядро ва дар мавриди сафеда ё пептид дар сатҳи берунӣ ҷойгиранд.
Вақте ки гап дар бораи мавқеъ, суръат ва шитоби ҷисм дар нуқтаи ихтиёрии сарҳисоб ва дар системаи сарҳисоби ҳамроҳ меравад, механикаи классикӣ мавҷудияти оилаи махсуси системаи сарҳисобро фарз мекунад, ки дар онҳо қонунҳои механикӣ шакли қиёсан оддитарро мегиранд.
Системаҳои сарҳисоби инерсиалӣ гуфта ситемаҳоеро меноманд, ки байни ҳар дутои онҳо ҳаракати ростхатта вуҷуд дорад ва дар натиҷаи қувва гузоштан ба ин ё он ҷисм дар системаи сарҳисоби инерсиалӣ он ҳаракати собитшитоб мекунад.
Ҳар гуна системаҳои сарҳисоби ноинерсиалӣ нисбат ба системаҳои сарҳисоби инерсиалӣ бошитоб ҳаракат хоҳад кард ва ҷисми дар ин система ҷойгиршуда новобаста аз таъсири қувваи ба он додашуда ҳаракати бошитоб хоҳад кард.
Барои мақсадҳои амалӣ, системаҳои сарҳисобе ки нисбат ба ситораҳои дар масофаи дур ҷойгиршуда бешитоб ҳаракат доранд, шабеҳии хуб ба системаҳои инерсиалӣ ҳастанд.
Ба ҳар ҳол, дар назарияи нисбияти Эйнштейн фарзияи доимӣ будани суръати рӯшноӣ муносибати байни системаҳои инерсиалиро чунон тағйир медиҳад, ки дар натииҷа муодилаҳои Махвелл инвариант боқӣ мемонанд.
Кӯчиш, ё мавқеъи нуқтаи материалӣ аз рӯи нуқтаи муқаррари ихтиёрии О дар фазо, ки одатан нуқтаи ибтидои системаи сарҳисоб ба шумор меравад, муайян намуда мешавад.
Ҷирмҳои ченакашон носифрӣ табиати мукаммалтар доранд, вале ба ҳар ҳол натиҷаи донише ки механикаи классикӣ барои нуқтаҳои материалӣ медиҳад дар омӯхтани он ҷирмҳои пур аз маҷмӯъи нуқтаҳои материалӣ ба кор меояд.
Ба ҷирмҳои макроскопӣ аз тири гулӯла сар карда то қисмҳои машинасозӣ ва ҷирмҳои астрономие монанди киштии кайҳонӣ, сайёраҳо, ситораҳо ва галактикаҳо медароянд.
Аз ҷиҳати математикӣ гӯем, агар суръати ҷирми аввалиеро ки дар боло мубоҳиса кардем бо вектори ва суръати ҷирми дуввумро бо вектори ишорат намоем, пас суръати ҷирми аввал аз нуқтаи назари ҷирми дуввум ба
Агар қувваи ба зарра таъсир карда шавад ва дар натиҷа зарра ба миқдори кӯчиш кунад, кори аз ҷониби қувва кардашуда аз рӯи ҳосили зарби скалярии векторҳои қувва ва кӯчиш муайян карда мешавад:
Агар массаи зарра доимӣ бошад, он гаҳ кори пурраи бар зарра кардашуда, пурра, бино бар қонуни дуввуми Нютон аз рӯи ҳосили ҷамъи корҳои алоҳидаи ҳар як қувва муайян карда мешавад:
Барои абадӣ гардонидани хотираи Гагарин бисёр шаҳру ноҳияҳо, мактабу омӯзишгоҳҳо, кӯчаву майдонҳо, колхозу совхозҳо, яке аз танӯраҳои тарафи намоёни Моҳ ба номи ӯ гузошта шудаанд.
Гага́рин Ю́рий Алексе́евич -­и вилояти Смоленск — 27 марти 1968 шаҳри Киржач, Русия) — нахустин шахсе, ки ба кайҳон парвоз кардааст, лётчик-­кайҳоннаварди ИҶШС , полковник, Қаҳрамони Иттиҳоди Шӯравӣ .
Бо унвонҳои Қаҳрамони Меҳнати Сотсиалистии Ҷумҳурии Сотсиалистии Чехословакия , Қаҳрамони Меҳнати Сотсиалистии Ҷумҳурии Халқии Булғория , Қаҳрамони Меҳнати Ҷумҳурии Демократии Вйетнам қадр шудааст.
Пас аз шарҳу тафсири ҳар яке аз падидаҳои ахлоқӣ ва ибрози андеша аз нуқтаи назари гузаштагон Убайди Зоконӣ ҳамин падидаро аз нуқтаи назари ҳамзамонони худ, ба чӣ шаклу маънию мазмун зуҳур кардани онро шарҳу тафсир кардааст.
Ҳамин шеваи кор, тарзи баён, андешаронӣ, баёни фикр, ки ба киноя, маҷоз, тамасхур, мутоибаву ҳаҷв, заҳрханд ва ғайра асос ёфтаанд, дар ҳамаи бобҳои асар ба назар мерасанд.
Машҳуртарин таълифоти Убайди Зоконӣ «Ахлоқ-ул-ашроф», яъне ахлоқи бузургон, ахлоқи ашрофзодагон буда, онро муаллиф соли 1340 дар танбех ва танкиди ахлоқу одоби бузургон ва аъёну ашрофзодагони замони худ дар сабку равияи китобҳои машҳури ахлоқӣ нигоштааст.
Дар даврони ҳукмронии халифаҳо, умарои сомонӣ, хусусан, хулафои аббосӣ , Маҳдӣ , Ҳорунаррашид , Маъмун низоми мутамаркази идоравӣ вуҷуд дошт ва он аз девонҳо иборат буда, девони барид ба умури почта махсус буд.
То замони истилои Осиёи Миёна аз ҷониби Русия дар миёнаи дуввуми асри дар низоми алоқаи почта дигаргуние ба амал наомад ва он дар ихтиёри маъмурони хонӣ буда, барои расондани амру иттилооти давлатӣ хидмат мекард.
То он замон дар қаламрави Тоҷикистони имрӯза дар Хуҷанду Уротеппа идораҳои почта-телеграфӣ, Панҷакент, Конибодом ва истгоҳи Хилково шуъбаҳои алоқа мавҷуд буда, дар соли 1917 дар Исфара шуъбаи почта кушода шуд.
Дар соли 1923 тибқи қарори конфронси иқтисодии ҷумҳуриҳои шӯравии Осиёи Миёна дар заминаи Комиссариати почта ва телеграфи Ҷумҳурии Шӯравии Туркистон Раёсати алоқаи ҳавзаи осиёимиёнагӣ ва 10 идораи музофотии алоқа созмон дода шуд.
Барои тайёр кардани мутахассисони маҳаллии соҳа дар соли 1931 Омӯзишгоҳи алоқа кушода шуд ва хатмкунандагони он соҳиби ихтисосҳои радиомантиёр, телеграфист, коргарони почта ва телеграф мешуданд.
Дар соли 1996 ба ҳадафи касби мақоми ҳуқуқӣ ҳамчун муассисаи мустақили соҳаи алоқа азнавтаъсисдиҳии соҳаи алоқа анҷом пазируфт ва Департаменти Давлатии “Почта Тоҷикистон” таъсис дода шуд.
Дар ибтидои соли 1997 баъд аз якҷошавии ду вазорат – алоқа ва нақлиёт ба Корхонаи Воҳиди Давлатии “Почтаи Тоҷик” табдил дода шуд, ки то имрӯз хидматрасониҳои соҳаи алоқаро ба амал меоварад.
Дар ҳудуди ҷумҳурӣ 50 марказ, 550 шуъба, 3 муассисаи вилоятӣ, 1 байниноҳиявӣ, почтамти Душанбе, Маркази коркарди почта, Маркази марка, маркази махсуси ҷумҳуриявии алоқа фаоъолият дошта, 691 қутии почта мавҷуд аст.
Дар соли 1996, бо мақсади ба мақоми ҳуқуқии ҳамчун шохаи мустақили хидматрасонии почта, ки азнавташкилдиҳии саноати телекоммуникатсионӣ анҷом дода шудаанд, яъне, Ин ҷудо намудани алоқаи барқӣ истеҳсол ва аз ҷониби Департаменти Давлатӣ «Почтаи Тоҷикистон», ва дар аввали соли 2007 буд, як якҷояшавии ду Вазоратҳои нақлиёт ва коммуникатсия, ва Департаменти давлатии нест «Почтаи Тоҷикистон» номида шуд, ки Корхонаи воҳиди давлатии «Почтаи тоҷик», ки имрӯз хидмат ҳамчун оператори миллии филиали почта дар Ҷумҳурии Тоҷикистон.
Зарурати чунин ҳуқуқхо ба монанди ҳуқуқ ба меҳнат, истироҳат, ҳифзи саломатӣ, таьмини иҷтимоӣ дар вақти пиронсолӣ ва чунин озодиҳо ба монанди озодии ҳуқуқи моликият, виҷдон, сухан, матбуот ва ғайра ба ҳама маьлум аст.
Ҳамаи шаҳрвандон новобаста аз нажод, ранги пӯст, миллат, чинс, забон, баромади иҷтимоӣ, ҷамъиятӣ, молумулкӣ, мансаб, ақида муносибат ба дин иштирок кардан ё накардан дар иттиҳоди ҷамъиятӣ ҷои истиқомат ва ҳолатҳои дигар дорои ҳуқуқ ва озодиҳои баробар мебошанд.
Зар як шаҳрванд уҳдадор аст, ки кониститутсияи Ҷумхурии Тоҷикистонро риоя намояд, андоз ва ғункуниҳоро супорад, табиатро эҳтиёт ва ёдгориҳои таърихиро ҳифз намояд.