polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Пажӯҳандаи тоҷик Рӯзи Аҳмадов китоби кӯчаке зери унвони Наврӯзи хуҷастапай ба нашр расонд, ки дар он низ дар бораи расми чоршанбесурӣ дар манотиқи мухталиф ёдоварӣ шудааст.
Ин ҷашн аз гузашта то ба имрӯз дар тамоми манотиқи фалоти Эрон баргузор мегардид, ки бисёре аз навоҳии манотиқи Осиёи Марказӣ, бахусус Мовароуннаҳр низ дар ҳудуди он қарор дошт.
Аз ин рӯ имрӯзҳо Наврӯзро қазоқҳо, қирғизҳо, ӯзбекҳо, туркманҳо, тоторҳо, уйғурҳо ва дигарон, ки дар ин манотиқ зиндагӣ мекуннад, низ ҷашн мегиранд.
Дар шаҳрҳои Курдистони Эрон афрӯхтани оташ дар маъобир, кӯзашикастан ва фолкушоӣ, гиреҳкушоӣ ва ғайра комилан мутадовил аст ва тамоми он одобе, ки дар Теҳрон маъмул аст дар Қазвин ва Исфаҳон низ ривоҷ дорад.
Дар Табрез оташ афрӯхта ба болои он мепариданд оббпошӣ аз боми хонаҳо бар сари албарин роиҷ аст, ки аз одоби давраи Сосонӣ буда ҳанӯз дар байни арманиён ва зардуштиёни Эрон маъмул аст.
Дар хонаи дӯстон ва ҳамсоягони худ рафта субҳона аз садои қошуқҳо, ки ба косаҳо мехурд ба дари хона омада ба косаҳои онон, оҷил чаҳоршанбесурӣ, ширинӣ, шакалот, нақл ва пул мерезанд.
Дар гузашта пас аз поёни оташафрӯрзӣ аҳли хона ва хешовандон гирдиҳам меоянд ва охирин донаҳои наботи монанди: тухми ҳиндувона, тухми каду, паста, фандақ, бодом, нахуд, тухми харбуза, шоҳдонаро ки аз захираи зимистона боқӣ монда буд, Руйи оташи муқаддас ниҳода буданд ва онҳоро мехӯрданд.
Ҷашнҳо ва оинҳои афрӯхтани оташ дар манотиқи гуногуни Эрон дар шаби чаҳоршанбе сурӣ гоҳ се каппа оташ (ба нишонаи се панди бузург: Андешаи нек, кирдори нек, гуфтори нек
Аҳура Маздо дар нахустин госонбор осмон, дар дуввумин госонбор об, дар севвумин госонбор замин, дар чаҳорумин госонбор гиёҳу рустанӣ, дар панҷумин госонбор ҷонварон ва дар госонбори шашум одамро офарид.
Вале агар кас «гоҳ андеша, гуфтор ва кирдори нек ва гоҳ андеша, гуфтор ва кирдори бадро пайрав бошад… дар рӯзи пасин бо бозхости Аҳура Маздо ба ҳаместакон равад» .
Дар ташаккули идеологияи зардуштия тазодди амиқи ҷамъият, хусусан муборизаи шадиди қабилаҳои муқимӣ бо кӯчманчиён, ғуломон бо ғуломдорон ва шароити ноҳамвори табиат таъсири амиқ гузошт.
Дар «Готҳо» Аҳура Маздо офаридгори ягона буда, Спентамайню ва Анграмайню ду зот аз офаридаҳои аҳурамаздоӣ ҳастанд, ки инкишофи ҷаҳонро раҳнамоӣ мекунанд.
Спентамайню аз Офтоб, Моҳ, сайёраву ситораҳо, падидаҳои нек, ҳайвоноту рустаниҳои муфид пуштибонӣ мекунад, Анграмайню зимистон ва жолаи харобиовар, арвоҳи палид, мору каждум ва дӯзахро дастгирӣ мекунад.
Дар даврони Сосониён зардуштия бо боварҳои муғон даромехта, ба як дини санавӣ табдил ёфт, яъне ду офаринанда — Аҳура Маздо ва Аҳриман дар баробари ҳам қарор гирифтанд ва дар канори Аҳура Маздо теъдоде аз худоёни бостонии Эрони Бостон дубора эҳё шуданд, мас.
Муғон, ки як қавми модҳо буданд, ин ҳирфаро ба худ ихтисос доданд; оинҳои сахту душвор ва маросими тӯлониву печидаи ниёишӣ ин динро аз ҳамаписандӣ дур ва фишори рӯзафзуни мубадон мардумро аз зардуштия гурезон кард, бидъатҳои гуногун пайдо шуданд ва мазҳабҳое чун зурвония, монавия ва маздакия аз он ба вуҷуд омада, мардум ба оинҳои дигар моил шуданд.
То офариниши олами моддӣ Аҳура Маздо як силсила махлуқоти рӯҳонӣ — шаш Амшоспандон офарид, ки ба ӯ ҳам дар масъалаҳои офариниш ва ҳам дар муборизаи зидди Аҳриман ёрӣ мерасонданд.
Намозҳои рӯзона дар зардуштия: суруши божи сари шаб — дуое, ки пеш аз хоб ва рафтан ба рахти хоб хонда мешуд; суруши бож ё найранги дастшӯ — дуое, ки пеш аз бедорӣ ва ҳангоми шустани дасту рӯй хонда мешуд; хуршедниёиш — намозе, ки се бор дар рӯз — субҳгоҳ, зуҳр ва ҳангоми ғуруби хуршед хонда мешуд; меҳрниёиш низ се бор дар рӯз бе фосила, пас аз хуршедниёиш хонда мешуд.
Намозҳои дигар: моҳи ниёиш — се бор дар моҳ хонда мешуд ; обонниёиш — дар рӯзи даҳуми ҳар моҳ хонда мешуд; дар рӯзҳои чаҳорум, даҳум, сиюм ва охири ҳар сол дуои «даҳмонофарин» хонда мешуд.
Дар ибтидо сарварони замон тарғиботи Зардуштро напазируфтанд, ки ин дар «Готҳо» хеле равшан акс ёфтааст: «Ба кадомин марзу бӯм рӯй оварам? Ба куҷо, ба кадом сарзамин биравам? Сипоҳиён ва пешвоён аз ман дурӣ гузинанд ва барзгарон мояи хушнудии ман нагарданд. Фармонравоёни дурӯғпарасти кишвар ба ман ситеза варзанд» .
Ба эзидҳо, дар муқобили ҳама шайъиёту рӯҳониёти поку нек Аҳриман ва девҳои сершумор (таҷассуми тамоюли бади инсонӣ ва ҳодисаҳои харобиовари табиат) муқобилат мекунанд.
Маздаясно , зардуштия, зартуштия ё дини Зардушт — ойини бостонии эрониён, ки дар нимаи аввали ҳазорсолаи 1 то мелод ташаккул ёфта, бо номи асосгузораш Зардушти Спитамон машҳур шудааст.
Дар зардуштия пеш аз хӯрдани хӯрок дуои махсус хонда, сипас хӯрок дар хомӯшии тамом истеъмол мешуд, зеро ҳангоми хӯрокхӯрӣ суҳбат кардан гуноҳ ба шумор мерафт.
Дар ноҳияи Данғара 19 декабри соли 2014 ба сохтмони бузургтарин маҷмааи коргоҳҳои нассоҷӣ дар Осиёи Марказӣ оғоз бахшида шуд, ки дар марҳилаи аввали он беш аз 52 000 тонна нахи пахта мавриди коркарди саноатӣ қарор мегирад.
Ин маҷмааи муштараки Тоҷикистону Чин буда, коргоҳҳои саноатии он бо ворид намудани навтарин технология аз ширкатҳои дорои шуҳрати ҷаҳонӣ аз Иёлоти Муттаҳидаи Амрико, кишварҳои аврупоии Италия, Швейтсария, Олмон ва аз худи Чин бунёд меёбад.
31 августи соли 2016 мавриди баҳрабардорӣ қарор додани навбати аввали Маҷмааи нассоҷии ҶСП «Ҷунтай Данғара Син Силу Текстил» дар ноҳияи Данғара бо иштироки Президенти Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон баргузор гардид.
Дар марҳилаи сеюми корхона коргоҳи рангубори матоъ дорои 11 дастгоҳи рангкунии аз ҷиҳати экологӣ тоза ва аз ҷиҳати истифодаи қувваи барқ каммасраф, 2 дастгоҳи рангубори ришта ва як дастгоҳи андозагирӣ, ду ҷуфт дастгоҳ барои андозагирӣ ва тарҳи кӯрпа мавҷуд аст.
Марҳилаи аввали Маҷмааи нассоҷии Ҷамъияти саҳомии пӯшидаи «Ҷунтай-Данғара Син Силу Текстил» бо иқтидори коркарди 10 ҳазор тонна нахи пахта ва истеҳсоли 7600 тонна риштаи баландсифат моҳи августи соли 2016 бо иштироки Президенти мамлакат Эмомалӣ Раҳмон ба истифода дода шуд.
Сехи ресандагии 1 дорои дастгоҳи Ритери швейтсарӣ буда, дар он асосан раванди пурраи ресандагии риштаҳои навъи 30-60, ки матои бофанда ва кешбофии аълосифат аз он омода мешавад, истеҳсол карда мешавад.
Соли 2018 Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон ба бунёди се коргоҳи нав, аз қабили корхонаи истеҳсоли ришта бо иқтидори коркарди 25 ҳазор тонна нахи пахта дар як сол, рангубор ва истеҳсоли матоъ оғоз бахшида буданд.
То имрӯз таҷҳизоти истеҳсолоти бофандагӣ, рангуборкунӣ ва дӯзандагӣ пайваст карда шуда, 190 адад дастгоҳи дӯзандагӣ барои дӯхти либос ва 1 мошини худкори буранда, 2 ҷуфт мошини тарроҳӣ, 1 дастгоҳи гулдӯзӣ ва 3 ҷуфт дастгоҳи дарзмолкунӣ насб гардидааст.
28 апрели соли 2022 дар ноҳияи Данғара Президенти мамлакат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон нахуст марҳилаҳои 3 ва 4-уми Маҷмааи нассоҷии Ҷамъияти саҳомии пӯшидаи «Ҷунтай-Данғара Син Силу Текстил»-ро мавриди истифода қарор доданд.
Тибқи маълумоти оморӣ, дар корхона то имрӯз 183 ҳазор дона либосҳои гуногун, 37,22 тонна матои рангуборшуда, 50,14 тонна газвор ва 5 миллиону 35 ҳазор метри мураббаъ матои кешбофӣ истеҳсол шудааст.
Марҳилаи дуюми он соли 2018 бо иқтидори истеҳсолии қариб 15 ҳазор тонна коркарди саноатии нахи пахта ва истеҳсоли 7600 тонна ришта дар як сол мавриди баҳрабардорӣ қарор дода шудааст.
Дар сехи бофанда айни замон 70 дастгоҳи калони даврашакл мавҷуд буда, асосан барои бофтани газвор, аз қабили матоъҳои яктарафа ва дутарафаи риштадор истифода карда мешаванд, ки иқтидори солонаи истеҳсолоти он зиёда аз 7 ҳазор тоннаро ташкил намуда, талаботи истеҳсолотро бо матои газвор таъмин мекунад.
Соли 1976 Донишкадаи хоҷагии қишлоқи Тоҷикистонро бо ихтисоси муҳандис, соли 2001 Донишкадаи андоз ва ҳуқуқро бо ихтисоси ҳуқуқшинос ва соли 2005 Академияи хидмати давлатии назди Президенти Федератсияи Россияро бо ихтисоси менеҷери идоракунии давлатӣ ба итмом расонидааст.
Аз соли 1979 то 1987 дар вазифаҳои гуногуни комсомолӣ (котиби озоди кумитаи комсомоли омӯзишгоҳи касбӣ-техникии 57, мудири шуъба, котиби якуми Кумитаи комсомоли ноҳияи Данғара, инструктори Кумитаи Марказии комсомоли Тоҷикистон ва котиби Кумитаи комсомоли вилояти Кӯлоб) кор кардааст.
Солҳои 1987-1991 дар вазифаҳои масъули ҳизбӣ (инструктор, мудири хонаи маорифи сиёсии Кумитаи ҳизби коммунисти вилояти Кӯлоб, мудири шуъбаи ташкилии Кумитаи ҳизби коммунисти ноҳияи Данғара) фаъолият намудааст.
Соли 2000 вакили Маҷлиси намояндагон аз ҲХДТ интихоб гардида, вазифаи муовини раиси Кумитаи сохтори давлатӣ ва худидораи маҳаллии Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистонро ба уҳда дошт.
Бо Фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 22 январи соли 2014 бинобар таҷдиди сохтори Дастгоҳи иҷроияи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Ёрдамчии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба масъалаҳои кадрҳо таъйин гардид.
С. аз сатҳи канори поёнии муҳраи -и гардан оғоз ёфта, ба миёндевори қафо, сипас қад-қади сутунмуҳра ба ҷавфи сина мефарояд, баъдан аз сӯрохи диафрагма ба ҷавфи шикам ворид шуда, ба даромадгоҳи меъда мепайвандад.
Қисми гардании С.-ро артерияи поёнии ғадуди сипаршакл ва қисман артерияи таҳти чанбар, қисми синаиро шохаҳои аортаи синаӣ, қисми шикамиро бошад, артерияи чапи меъда бо хун таъмин месозанд.
Фаъолияти С.-ро асабҳои гумроҳ, ки дар девораи он бофт -ро ба вуҷуд меоваранд, таъмин месозанд; ба бофти девораи С. шохаҳои танаи асабҳои симпатӣ низ ворид мешаванд.
Соли 1987 барои ансамбли «Дӯстӣ»-и колхози ба номи Ленини ноҳияи Қумсангир дар асоси расму ойинҳои халқи тоҷик бо номи «Ашаглон» сенария таълиф намуд, ки соли 1987 дар Фестивал-конкурси байналмилалии ансамблҳои фолклориву этнографии кӯҳсор дар Полша ҷойи аввал ва ҷоизаи «Табари тило»-ро дарёфт намуд.
Ҳамчунин муаллиф, таҳиягар ва роҳбари бадеии Рӯзҳои фарҳангии шаҳри Душанбе дар шаҳри Маскав ва барномаи театришудаи ҷашни Наврӯз таҳти унвони «Наврӯзи Тоҷикистон» буд.
Убайдулло Раҷабов (20 марти 1941, ноҳияи Данғара, вилояти Кӯлоб, ҶШС Тоҷикистон — 1 июли 2021, Душанбе, Тоҷикистон) — ҳунарпеша, коргардони театр ва синамо, ҳаҷвнигори саршиноси тоҷик.
Соли 1997 роҳбари бадеӣ, таҳиягари дастаи ҳунарии наврасони Ҷумҳурии Тоҷикистон буд, ки дар Фестивал-озмуни байналмилалии ансамблҳои наврасон дар шаҳри Клангенфурти Австрия сазовори ҷойи аввал ва соҳиби «Ҷоми тилоӣ» гардиданд.
Ҳамзамон аз соли 1994 муаллиф, таҳиягар ва роҳбари бадеии ҷашну маросимҳои бузурги оммавӣ, намоишҳои театришуда ва консертҳои давлатӣ, омода намудани гурӯҳҳои ҳунармандон ба сафарҳои хориҷӣ буд.
дар ҳар як ҷойи бадан: дар ҷигар, рӯдаҳо, мағзи сар ва ғайра манфазҳо, ахлоти часпак, ки касалиҳои бисёрро ба амал меоваранд, ҷой гирифта бошанд, онҳоро ба таҳлил дода хориҷ месозад;
агар меъда, ҷигар, сипурз ва рӯдаҳо суст гашта бошанд, ба ҳоли аслиашон меоварад, ғадуд ва узвҳои ҳозимаро қавӣ мегардонад ва ба дараҷае солим месозад, ки одам бидуни ёрии ягон даво нони қоқро ҳам бе чою об хойида хӯрдан мегирад;
Зимнан як чизро хотиррасон намоем, ки ҳашароти гаҳвораҷунбон дар вақти тухм бастани мухаллас аз куҷое пайдо мешаваду ғилофи тухми ин гиёҳро сӯрох намуда тухмашро мехӯрад.
Инчунин ин гиёҳро чой карда нӯшида гарданд, дар натиҷаи иллати асабҳо ва вайрон шудани низоми ивазшавии моддаҳо мӯйи сар пеш аз вақт сафед гашта бошад, аз нав сиёҳ мегардонад ;
Агар аз 3,5 то 7 грамми онро кӯфта ё чой барин дам карда бихӯранд, чӣ навъе ки ба онҳо заҳр расида бошад: хоҳ аз мори шохдор , хоҳ аз каждум, хоҳ аз ғунда ва ғайра бошад, қувват ва таъсири заҳрро аз бадан дафъ мекунад, ҳатто агар заҳр дода бошанд ҳам, аз он наҷот медиҳад, хоҳ пеш аз заҳр расидан ва ё баъд аз он бошад, монеи таъсир мешавад ва дафъи зарари он мекунад.
Агар дар рӯзҳои аввали даройиши моҳи ҳамал то се рӯз муттасил 4,5 граммӣ тухмашро кӯфта бихӯранд, дар ҳамон сол чӣ навъе, ки заҳр бирасад ва ё бихӯранд, таъсир намекунад ба истеъмолкунандааш.
Бояд қайд кард, ки чойи ин гиёҳ ҳангоми аввалин бор нӯшидан пиёлаи якумаш як андоза бӯйи алафро, ҳатто бӯйи мушро медиҳад, вале дар вақти нӯшидани пиёлаи дуввумаш ва минбаъд ба табъ чунон мефорад ва мегуворад, ки чӣ миқдор бисёр нӯшида гарданд, ҳамон қадар зиёда баҳри дилро мекушояд, ҳамон қадар ҳаловатбахш аст ва ҳамон қадар табиат онро мекашад.
Чун пухта гардиду маъруфият пайдо кард, ба таҳияи филмҳои бадеии телевизионии «Нисо» , «Дили ман дар кӯҳистон» , «Асрори қабила» , «Муҳосира» , «Бо табассум нигар» пардохт ва манзури тамошобинон гардонд ва аз ҷониби мардум ва давлату ҳукумат бо хушӣ пазируфта шуд.
Соли 1972 якбора ду филми ҳуҷҷатии ӯ бо номҳои «Гӯштингирӣ», «Санги кабуд» ва солҳои 1973—1974 филмҳои «Савганд», «50 солагии ҶШС Тоҷикистон» манзури тамошобинон гардонида шуд.
Марат Орифов — Ҳунарпешаи халқии ҶШС Тоҷикистон, лауреати мукофоти давлатии ленинӣ, дорандаи ҷоизаҳои байналмилалӣ, иштирокдори даҳаҳои адабиёт ва санъат дар Маскав , дар Озарбойҷон , дар Ӯзбекистон , дар Литва ва Қирғизистон мебошад.
Ҳамчун актёр минбаъд дар нақшҳои Сайф аз филми «Вақти зангирии писар расид» , нақши Насриддин дар Хуҷанд дар филми «Дузди Бағдод» , нақши Ширинкор дар филми «Коваи оҳангар» , нақши Аҳмад аз филми «То пагоҳ» , нақши Комил дар филми «Замони осоишта» ҳунарнамоӣ кардааст.
Ӯ баъди хатми мактаби миёна дар соли 1956 факултаи забон ва адабиёти Институти педагогии Сталинобод ба номи Т. Г. Шевченко, соли 1960 Институти театрию рассомии шаҳри Тошкент ба ном А. Островский, соли 1964 факултаи режиссёрии филмҳои бадеӣ-устохонаи С. А. Герасимовро шаҳри Маскавро хатм кардааст.
Филми «Муаллим» бо коргардонии Носир Саидов дар ҳошияи сию сеюмин Ҷашнвораи байналмилалии филми «Фаҷр»-и Эрон дар Пардиси синамоии «Миллат» — и Теҳрон намоиш дода шуд.
Дар ҷашнвораи байналмилалии филми «Фаҷр» ҳунарманди тоҷики Марат Орифов барои нақшофарӣ дар филми «Муаллим» — и коргардон Носир Саидов бо гирифтани ҷоизаи махсуси ҷашнвора «Симурғи булурин» муваффақ гардидааст.
агар нақши Самаки айёрро мебозид, беҳтарин Самаки айёр буд. Вай метавонист шоҳкориҳои дигаре низ созад, ки ин аз сенариянависон ва драматургон вобаста буд. Ба ҳар ҳол, кинои тоҷик ба шарофати ҳанурмандоне чун Марат Орипов дастовардҳои зиёдеро ноил гашт ва нақшҳое офаридаи ӯ чун намунаи беҳтарин даврони кинои тоҷик мемонад”,.
Марат Собирович Орифов — ҳунарпеша ва коргардони синамои тоҷик, Ҳунарпешаи халқии Тоҷикистон , дорандаи ҷоизаҳои кинофестивалҳои байналмилалӣ ва умумииттифоқӣ .
Дар вақти марги Хумайнӣ, Алӣ Хоманаӣ ҳатто унвони Оятуллоҳро надошт, дар ҳоле ки Қонуни Асосии Эрон Марҷаро ҳамчун Раҳбари муаззам талаб мекард.
Оятуллоҳ Хумайнӣ аз доираи номзадҳои эҳтимолии ворисонаш қаноатманд набуд, бинобар ин се моҳ қабл аз маргаш, вай як комиссияро оид ба таҷдиди назар конститутсия таъйин кард, то “ҳар як коршиноси шариати ислом ва дорои малакаҳои қобили қабул дар идоракунӣ” метавонад Пешвои муаззам шавад.
То 4 июн, ислоҳот ба Сарқонун ҳанӯз дар раъйпурсӣ 28 июл тасдиқ нашуда буд , аз ин рӯ, Ҳоманаиро интихоб карда, Шӯрои коршиносон ба таври расмӣ то эътибор пайдо кардани ислоҳҳо ӯро раҳбари муваққат таъйин кард.
Ҳарчанд барои гирифтани ин унвон ризоияти танҳо чандин оятуллоҳ кофӣ буд, Хоманаӣ барои эрониён Марҷа буданро рад кард ва унвони марҷаро барои шиаҳо дар берун аз Эрон пазируфт.
Аммо, гурӯҳе аз дипломатҳои собиқи эронӣ гуфтанд, ки Хоманаӣ дар суҳбат бо намояндагони хадамоти амниятӣ ва ҷосусии Эрон гуфт, ки фатвои содиркардаи ӯ мусалмонони Эронро манъи истихроҷи ҳастаӣ нест.
Таъсир ва иҷрои фатво бо як қатор сабабҳои дигар низ зери шубҳа гузошта шуд: эҳтимолияти он дар доираи таълимоти шиаҳо дар бораи тақия (шакли он чизе, ки ба манфиати ҳифзи эътиқод иҷозат дода шудааст), ё ин ки Хоманаӣ метавонист онро дар оянда тағир диҳад ё комилан лағв кунад.
аз ин ҳам бештар, зеро дар таърих чунин ҳолате рух дода буд, вақте ки Пешвои Муаззам Хумайнӣ дар ҷанги Эрону Ироқ фатвои худро алайҳи силоҳҳои бетараф бекор кард ва амр дод, ки таҳияи чунин силоҳҳо, аз ҷумла бомбаҳои ҳастаӣ .
Рӯзи дигар Шӯрои коршиносон ҷамъ омад ва пас аз як нишасти 20-соата бо 60 раъй аз 74 узви Шӯро, Алӣ Хоманаӣ Раҳбари муъаззами Инқилоби Исломӣ, раҳбари олии Эрон интихоб шуд .
Дар аввал, Оятуллоҳ , Оятуллоҳ ру] ва оятуллоҳ ] ба Шӯрои коршиносон пешниҳод карданд, ки вазифаи ягона Пешвои муаззамро ба Шӯрои Олӣ иваз кунанд, зеро онҳо якбора ба се нафар овоз доданд.
Пас аз ду моҳи ин сӯиқасд, Муҷоҳидини Халқ дар дафтари сардори ҳукумат таркиш ба амал овард, ки дар натиҷа президенти кишвар Муҳаммад Алӣ Раҷай, сарвазир Муҳаммад Ҷавод Бахонар ва чанд нафари дигар кушта шуданд.
Дар ибтидо асосгузори Ҷумҳурии Исломӣ Оятуллоҳ Хумайнӣ тахмин мезад, ки танҳо як шахси дорои маълумоти дунявӣ метавонад президенти Эрон бошад, аммо бинобар маҳбубияти фавқулоддаи Хоманаӣ ва майли ӯ ба артиш корҳо, ӯ андешаҳои худро аз нав дида баромад.
Баъд аз баргашт ба Машҳад, бо талабаҳо, ки барои зиёрат аз Қум ба Машҳад мерафтанд иртибот барқарор кард, ва тасмими ҷиддӣ гирифт то ба Қум ҳиҷрат кунад ва дар онҷо, таҳсилро идома диҳад.
Хоманаӣ нуфузи Раҳбари муаззамро ба таври назаррас тавсеа дода, ба ӯ баъзе салоҳиятҳои президентиро, ки ба назорати кори Маҷлис, маъмурияти президент, шӯрои вазирон, системаи судӣ, Корпуси муҳофизони Инқилоби Исломӣ марбут буданд, вогузор кард, васоити ахбори омма, қувваҳои мусаллаҳ, хадамоти иктишофӣ, полис ва инчунин ташкилотҳои гуногуни ғайриҳукуматӣ, фондҳо, шӯроҳо ва ҷомеаҳои тиҷорӣ.
Пас аз омӯхтани муқаддамоти улуми динӣ, фарогирии дарсҳои баланд монанди: Маолим, Қавонин, шарҳи Лумъа, Расоил ва Макосиб ва Кифоя, аз устодоне монанди Оятуллоҳ Мирзо Аҳмад Мударриси Яздӣ, Ҳоҷ Шайх Ҳошими Қазвинӣ, ва Сайидҷалили Ҳусайнии Систонӣ истифодаи илмӣ кард.
Дарҳол пас аз интихоби раисиҷумҳур Хоманаӣ, саркӯби зидди нерӯҳои контрреволютсионӣ дар Эрон оғоз ёфт, ки ин посух ба амалиётҳои партизанӣ ва террористӣ, алахусус дар вилоятҳои ғарбӣ буд.
Дар 18 солагӣ ба шаҳри Наҷаф дар Ироқ рафт, ва онҷо бештар дарси Мӯҳсини Ҳакимро писандид, ва тасмим гирифт онҷо бимонад ва дарс хонад, барои ҳамин ба падараш нома навишт, аммо падараш иҷозат надод, ва дар натиҷа ба шаҳри Машҳад баргашт.
Сайид Алӣ Хусайни Хоманаӣ , Машҳад ) — арбоби динӣ, маънавӣ, давлатӣ ва сиёсӣ, дуюм раҳбари олии Эрон аз соли 1989 то ҳол, Президенти Ҷумҳурии Исломии Эрон , ки яке аз наздиктарин шарикони пешвои инқилоби исломӣ оятуллоҳ Руҳулоҳ.
Алӣ Хоманаӣ яке аз чеҳраҳои муҳими Инқилоби Исломӣ ва яке аз шарикони наздики Хумайнӣ буд, ки пас аз инқилоб ҳамчун узви мақомоти олии муваққатии кишвар - Шӯрои Инқилобӣ пайваст.
Дар давраи ӯ, Корпуси муҳофизони Инқилоби Исломӣ аз як милисаи маъмул ба як Горди пурнуфуз мубаддал гашт, ки барои ҳамин иқдом Хоманаӣ дар байни низомиён шуҳрат пайдо кард.
Саид Алӣ Хоманаӣ, фарзанди Сайидҷаводи Ҳусайнии Хоманаӣ дар моҳи апрели соли 1939 баробари бо 1318-и шамсӣ дар шаҳри Машҳад чашм ба дунё кушод.
Хоманаӣ ҳамроҳ бо таҳсили илм, ба мубориза ҳам мепардохт, ки дар соли 1963 ҳамчун намояндаи Хумайнӣ ба Машҳад назди Муҳаммадҳодии Милонӣ фиристода шуд.
Ба сабаби афзудани шумораи наврасони синни мактабӣ дар кӯчаҳои ба номи Некрасов, Лоиқ Шералӣ, , М. Холов , Рӯдакӣ, Чкалов ва душвории ба мактабҳои аз ҷойи истиқомат нисбатан дур ҷой гирифта, рафту омади наврасонро ба ҳисоб гирифта, бо қарори собиқ Кумитаи иҷроияи ноҳияи Октябр моҳи январи соли 1965 мактаби миёнаи рақами 53 кушода шуд.
Аз дастпарварони гимназия 30 нафар дар тӯли 45 сол барои дониши аъло ва интизоми намунавӣ ва дар корҳои ҷамъиятӣ фаъолона иштирок карданашон соҳиби медалҳои тило ва нуқра гаштанд.
Инҳо: Насриддин Мамадкаримов, Маҳбуба Ғозиева, Гулнора Пулодова, Умед Мунавваров, Замира Ғафорова, Комрон Маъмуров, Фазилат Бойбобоева, Умед Рашидов, Сурайё Нурхонова, Ҳадя Сатторова, Муҳайё Акрамова, Марҳабо Алиева, Сурайё Рашидова, Хуршед Раҳмонов, Мавзуна Бобоева, Мансурхон Қудусов, Малика Маҳмудова, Шерозхон Маҳмудов, Мадина Файзуллоева ва дигарон.
Роҳбарии ин даргоҳи маърифатро Муаллимони шоистаи Ҷумҳурии Тоҷикистон - Робия Маҷидова Розиқ Ҳамидов, Аълочиёни маорифи Тоҷикистон - Нори Пӯлодова, Майрам Шакармамедова, Соҷида Муродова, Гуландом Лоҳутшо, Ойдина Турдиева, Муҳаммадсиддиқ Абдураззоқов, Тӯрақул Ҷумъаев ва Раҳмоналӣ Таваров ба уҳда доштанд.
Бартарафкунии ин монеаҳо ва васеъкунии мубодилаи байналхалқи бояд ба махсусгардонии иқтисодҳои милли ва шиддат ёфтани алоқамандии тарафайни онҳо оварад, ки он дар натиҷа ба инкишофи хоҷагии ҷаҳонӣ меоварад.
Як гурӯҳи давлатҳо бояд саноатро инкишоф диҳанд, дигар гурӯҳи мамлакатҳо бошад дар истеҳсоли маҳсулоти хоҷагии қишлоқ ва ашёи хом махсус гардонида шаванд.
Ба ақидаи вай вобастагии давлатҳои рӯ ба инкишоф аз давлатҳои мутараққӣ дар техника ва технология, ва давлатҳои мутараққӣ аз давлатҳои рӯ ба инкишоф дар ашёи хом мебошад.
Моҳияти назарияи ислоҳоти ТБМ дар он аст, ки давлатҳои рӯ ба инкишоф бояд аз сиёсати протексионистӣ даст кашанд ва ба таври васеъ сармояи хориҷиро ба иқтисодиёти худ ҷалб намоянд.
Аммо барои баланд бардоштани самаранокии истеҳсолот, ба даст даровардани фоидаи иқтисодии махсусгардонии байналхалқии истеҳсолот, ноил шудан ба мақсадҳои комплексии иқтисодиёт онро бо кооператсияи байналхалқии истеҳсолот бояд пурра кард.
Кооператсияи байналхалқии истеҳсолот барои фирмаҳо имконияти кам кардани хароҷотҳои истеҳсоли ва гардиши молро медиҳад, ки дар натича ба паст кардани арзиши маҳсулот ва рақобатнокии он меоварад.
ТБМ дар давраи пайдошавиаш яъне асрҳои 17-18 ва то охирҳои садаи нимаи аввали садаи дар бартариятҳои табиӣ асос меёфт: фарқият дар шароитҳои иқлимию ҷуғрофӣ ва захираҳои табиии давлатҳои алоҳида самти махсусгардонии онҳоро дар истеҳсоли маҳсулоти гуногун муайян мекард.
Бинобар ин асоси объективии мубодилаи байналхалқии маҳсулот, хадамот ва технология, инкишофи ҳамкории истеҳсолӣ, илми-техникӣ, тиҷорати байни ҳамаи давлатҳои ҷаҳон новобаста аз сатҳи тараққиёти иқтисодӣ ва хусусиятҳои сохтори иҷтимоӣ мебошад.
Самарае ки мамлакатҳо ҳангоми иштирок дар ТБМ ба даст меоранд дар натиҷаи амали шудани қонуни арза ба даст оварда мешавад, ки он дар фарқияти байни арзиши миллӣ ва байналмилалӣ асос меёбад.
Бартариятҳои ТБМ дар мубодилаи байналхалқӣ дар он зуҳур мешавад, ки ҳар як давлат бо назардошти шартҳои мусоид ба фоидаи дар шакли фарқияти арзиши миллию байналхалқии маҳсулоти содиркунанда ноил мегардад.
Дар баробари ин ҷиҳати дигари иштироки давлатҳо дар ТБМ ин истифодаи имкониятҳои он барои ҳалли проблемаҳои глобалии дар назди одамият буда бо кӯшиши ҳамаи давлатҳои ҷаҳон мебошад.
Баъзе иқтисодчиён ба сифати нишондиҳандаҳои асосии тараққиёти ТБМ квотаи содиротӣ, воридотӣ, гардиши тиҷорати беруна, ҳиссаи давлат дар тиҷорати байналхалқӣ аз рӯи молҳои алоҳида, гардиши тиҷорати беруна ба ҳар сари аҳолӣ ва ғайраро истифода мешаванд.
Тақсимоти байналхалқии меҳнат — ин раванди таърихии махсусгардонии давлатҳо дар истеҳсолоти намудҳои муайяни маҳсулот мебошад, ки барои мубодила дар бозори ҷаҳонӣ ва қонеъ гардонидани талаботи худ дар намудҳои дигари маҳсулот равона карда шудааст.
Асҳоб нисбат ба он муъминон ва пайравони Муҳаммад гуфта мешавад, ки дар замони ҳаёташ ба ӯ имон оварда, муддате ба суҳбат ва ҳамнишинии вай мушарраф гаштаанд ва ё дасти кам як бор, ҳарчанд дар замони кӯдакӣ ҳам бошад, бо ӯ дидор ва мулоқот карда ва мусулмон гузаштаанд.
Асҳоб сарҳалқаи аввали уммати исломро ташкил дода, ҳамроҳи ӯ дар бинои сохтори нави иҷтимоӣ, таъсиси ҷомеаи динӣ, муборизаҳои зидди ширку бутпарастӣ ва нашри арзишҳои динӣ дар байни қабилаҳои пароканда ва мардуми бодиянишини араб ширкат варзиданд ва пас аз ӯ ба нашри ойини ислом дар байни ақвом ва миллатҳои дигар пардохтанд.
Ҷамоаи муҳоҷирон нахустин муъминон ва гаравандагон ба дини ислом буда, каме пеш аз ҳиҷрат ва ба таври умумӣ пас аз он мардуми Мадина – ансор низ ба дини ислом гаравиданд ва ҳар ду болотарин раддаи Асҳобро ба вуҷуд оварданд.
Бинобар ин, саҳобаи Расули Худо дар ҳалли мушкилоти иҷтимоии уммат ва раҳбарияти кишвар дар даврони хилофати рошида бар дигарон муқаддам буда, назари онҳо дар умури динӣ ва таъйини салоҳиятҳои давлатӣ тарҷеҳ дода мешуд.
Нухбаи онҳо маҷмаи ҳаллу ақд – шӯрои давлатӣ дар замони хилофат – низ ба шумор мерафтанд ва пас аз вафоти Расули Акрам халифа бо таъйиди бевоситаи онҳо интихоб мегардид.
Касоне, ки пас аз нахустин ҷамоаи муҳоҷирон ва ансор – то замони фатҳи Макка дар моҳи рамазони соли 8 ҳиҷрат имон овардаанд, аз ҳайси мақом – раддаи дуюми Асҳобро ташкил медиҳанд ва онҳое, ки пас аз рӯзи «фатҳ» имон овардаанд, ба тартиб аз мақом ва ё раддаи сеюми Асҳоб ба шумор мераванд.
Қуръони Карим мефармояд: «Баробар нестанд касоне аз шумо, ки пеш аз фатҳ инфоқ намуда ва мубориза бурдаанд. Дараҷаи онҳо аз касоне, ки пас аз он инфоқ намуда ва мубориза бурдаанд, бузургтар аст ва Худованд ҳамаро ваъдаи ҳусно додааст» .
Ҳамаи Асҳоб аз назари аҳли суннат растагор ва биҳиштӣ ҳастанд ва касе аз онҳо ба дӯзах намеравад, зеро Худованд дар шаъни онҳо мефармояд: «Касоне, ки барояшон аз мо некӯтарин рафтааст, онҳо аз он дур нигаҳ дошта шудаанд» .