polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Барои беҳтар ташкил намудани таҳсили ҷавононе, ки дар истеҳсолот кор мекарданд, Комиссариати маорифи халқи ҶШС Тоҷикистон 24 сентябри 1943 дар бораи ташкил намудани мактабҳои коргарҷавонон дар ҷумҳурӣ фармон баровард.
Таъмини мактабҳои ҷумҳурӣ бо муаллимон, инчунин ба муаллимӣ тайёр намудани хонандагони синфҳо 9–10-ро ба эътибор гирифта Комиссариати маорифи халқи ҶШС Тоҷикистон ҳафтае се соат дарси тайёрии омӯзгориро ба барномаи таълим дохил намуд.
Барои таъмин кардани эҳтиёҷоти мактабҳои ҷумҳурӣ бо муаллимон донишкадаи дусолаи муаллимии занонаи Ленинобод 1 октябри 1943 ба Донишкадаи омӯзгорӣ табдил дода, дар назди он курси тайёрӣ барои 100 нафар ташкил карда шуд.
Вазифаҳои аввалиндараҷаи соҳаи маориф баъд аз ҷанг васеъ намудани шабакаи таҳсилоти умумӣ дар шаҳру деҳот, ташкили таълими ҳатмии бачагон аз синни 7-солагӣ, беҳтар намудани тайёрии кадрҳои омӯзгорӣ, зиёд намудани нашри адабиёт ва баланд бардоштани сифати таълиму тарбия ба ҳисоб мерафт.
Дар ин солҳо барои дар амал татбиқ намудани ягонагии равиши таълиму тарбия, ба ҳаёт наздик намудани мактаб ва дар нақшаю барномаҳои мактабӣ инъикос намудани талаботи илму техника кормандони соҳаи маорифи халқ корҳои бисёреро анҷом доданд.
Соли таҳсили 1954–55 шуъбаҳои ғоибонаи омӯзишгоҳҳои Ленинобод, Конибодом, Хоруғ, Орҷоникидзеобод ва соли таҳсили 1955–56 омӯзишгоҳҳои Кӯлобу Ғарм, соли 1956 Омӯзишгоҳи педагогии Ӯротеппа, дар давоми соли таҳсили 1958–60 омӯзишгоҳҳои Орҷоникидзеобод, Конибодом ва Қӯрғонтеппа барҳам дода шуданд.
Соли таҳсили 1956–57 Донишкадаи муаллимтайёркунии занонаи Ленинобод, Институти педагогии Ленинобод ва Институти муаллимтайёркунии Душанбе ва соли таҳсили 1957–58 Институти педагогии занонаи Душанбе ба Институти педагогии Душанбе ба номи Т. Г. Шевченко муттаҳид карда шуд.
Бинобар ин соли таҳсили 1962–63 Институти педагогии Кӯлоб бо факултаҳои филологияи тоҷик, физика ва математика, соли таҳсили 1963–64 омӯзишгоҳҳои Конибодом ва Қӯрғонтеппа аз нав барқарор карда шуданд.
Илова бар ин барои таъмин намудани мактабҳо бо муаллимони забони русӣ дар назди институтҳои педагогӣ, Институти таҳқиқоти илмҳои педагогии Душанбе, Институти такмили ихтисоси муаллимони Ленинобод, Институти педагогии Кӯлоб, шуъбаҳои маорифи шаҳрҳои Қӯрғонтеппа ва Хоруғ курсҳои кӯтоҳмуддат ташкил карда шуданд.
Дар ин солҳо бо мақсади баланд бардоштани ихтисоси муаллимон дар Душанбе, Ленинобод, Хоруғ, Кӯлоб ва Қӯрғонтеппа институтҳои такмили ихтисоси муаллимон ва дар назди мактабҳо ва шуъбаҳои маориф кабинетҳои методии байнимактабӣ ташкил ёфтанд.
Аз 1 сентябри 1964 мактаби 11-солаи таълими истеҳсолӣ ба мактаби 10-сола табдил дода шуд ва дар ҷумҳурӣ низоми зерини таҳсилоти умумӣ ҷорӣ гардид: таҳсили ибтидоӣ – 4 сол, миёнаи нопурра – 4 сол, таҳсили миёна – 2 сол.
Солҳои 70-ум вазорат ба масъалаҳои мустаҳкам намудани пояи моддӣ-техникии мактабҳо (сохтмони мактабҳо, асбобҳои таълимӣ, таҷҳизонидани кабинету лабораторияҳои мактабҳо бо асбобҳои зарурӣ), дуруст ҷобаҷогузории шабакаи мактабҳо, тайёр кардани кадрҳои омӯзгорӣ, баланд бардоштани сифати таълиму тарбия, сохту шаклҳои корҳои таълимию тарбиявӣ, ба кори фоиданоки ҷамъиятӣ тайёр намудани мактаббачагон, беҳтар намудани таълими коргарҷавонони шаҳру деҳот ва ҷорӣ намудани таҳсилоти умумии миёнаи ҷавонон диққати махсус дод.
Дар асоси қарори махсус дар заминаи Институти педагогии Душанбе Институти тарбияи ҷисмонии Тоҷикистон , ҳамчунин дар Душанбе Институти педагогии забони русӣ ва дар Қӯрғонтеппа Филиали Институти педагогии Душанбе ба номи Т. Г. Шевченко ташкил карда шуд.
Ба мақсади зиёд намудани шавқу ҳавас ва мунтазам баланд бардоштани ихтисосу маҳорати педагогии муаллимони мактабҳои таҳсилоти умумӣ аттестатсияи мунтазами онҳо ҷорӣ шуд.
11 октябри 1930 Комитети марказӣ ва Шӯрои Комиссариати халқи ҶШС Тоҷикистон дар маҷлиси якҷояи худ «Дар бораи ҷорӣ намудани таълими умумии касбӣ дар ҷумҳурӣ» қарор қабул кард.
Дар таҳкиму мустаҳкамшавии минбаъдаи маорифи тоҷик қарорҳо «Дар бораи мактаби ибтидоӣ ва миёна» ва «Дар бораи барномаҳои таълимӣ ва реҷа дар мактабҳои ибтидоӣ ва миёна» нақши бузург бозиданд.
Комиссариати маорифи халқи ҶШС Тоҷикистон бо мақсади аз нав дида баромадани барномаҳо аз ҳисоби Комитети Шӯрои давлатии олимон, коркунони донишкадаҳои педагогӣ ва муаллимони мактабҳо комиссияи махсус ташкил намуд.
Барои амалӣ гардидани барномаи таълими умумӣ аз 15 сентябр то 15 октябри 1932 бо ташаббуси Комиссариати маорифи халқи ҶШС Тоҷикистон курси якмоҳаи таълими умумии мактабӣ гузаронида шуд.
Дар ин давра Комиссариати маорифи халқи ҶШС Тоҷикистон барои кушодани якчанд донишкадаҳои миёнаи омӯзгорӣ, факултаҳои коргарӣ, омӯзишгоҳҳои тиббӣ, хоҷагии қишлоқ ва курсҳои муаллимтайёркунӣ вазифадор гардид.
16 октябри соли 1929 анҷумани сеюми фавқулоддаи шӯроҳои Тоҷикистон хоҳиши халқи тоҷикро ба назар гирифта, дар бораи ташкил ёфтани ҶШС Тоҷикистон ва ихтиёран ба ҳайати ИҶШС дохил гаштани он қарор қабул кард.
Илова бар ин, анҷуман масъалаҳои муҳимтарини хоҷагӣ, сиёсию маданӣ, аз он ҷумла соҳаи маорифи ҷумҳурии навташкилро дида баромада, ба Ҳукумати ҷумҳурӣ пешниҳод намуд, ки вазифаҳои асосии ин соҳаро дар муддати кӯтоҳ дида барояд.
Дар натиҷа моҳи апрели 1930 Кумитаи марказии Ҳизби коммунисти Тоҷикистон масъалаи соҳаи маорифи ҷумҳуриро муҳокима намуда, аз рӯи ин масъала қарори васеъ қабул кард, ки дар он вазифаҳои асосии ташкилотҳои ҳизбӣ дар соҳаи маорифи халқ муайян гардида буд.
Мувофиқи он ташкилотҳои хизбӣ вазифадор шуданд, ки то охири панҷсолаи якум 75% кӯдакони синни мактабии ноҳияҳои шарқӣ, 100% кӯдакони ноҳияҳои шимолии Тоҷикистон ва то охири соли таҳсили 1931-1932 тамоми кӯдакони синни мактабӣ ба таълим фаро гирифта шаванд.
Амалиёти маданӣ бояд вазифаҳои паҳн намудани маданияти нав, ташкил намудани мактабҳои маҳви бесаводӣ, ҷорӣ намудани таълими умумии ҳатмӣ, сохтану таъмири мактабҳо, тайёр намудани омӯзгорону кормандони соҳаи фарҳанг ва ғайраро ҳал мекард.
Барои бо омӯгорони баландихтисос таъмин намудани мактабҳои ҷумҳурӣ соли таҳсили 1939–40 дар Душанбе ва Ленинобод донишкадаҳои дусолаи муаллимтайёркунӣ кушода шуданд.
Соли 1933 дар назди Комиссариати маорифи халқи ҶШС Тоҷикистон Пажӯҳишгоҳи илмҳои педагогӣ ташкил карда шуд, ки ба рафти корҳои илмӣ – таҳқиқотӣ дар соҳаи педагогика таъсир расонд.
Дар ин солҳо як гурӯҳ олимони тоҷик ба корҳои илмӣ – таҳқиқотӣ дар соҳаи педагогикаи тоҷик шурӯъ карда, мақолаҳои худро доир ба таълиму тарбия ва мактабшиносӣ эҷод намуданд.
Комиссариати маорифи халқ фаъолияти худро барои ба меҳнаткашони ҷумҳурӣ фаҳмонида додани моҳияти мактаби нави шӯравӣ, ташкилу рушду нумӯи он, таълиму тарбияи кадрҳои омӯзгорӣ, ҷалб намудани бачагон ба мактаб, мубориза бар зидди бесаводӣ равон карда буд.
Барои боз ҳам ташаккул додани низоми маориф ва баланд бардоштани фарҳангу тамаддуни халқи тоҷик анҷумани якуми Муассисони умумитоҷикистонии шӯроҳо «Декларатсияи ҷорӣ намудани таълими умумии бепули меҳнаткашони ҶХШС Тоҷикистон»-ро қабул намуд, ки дар он чунин омадааст: «Ҳарҷониба кӯшидан лозим аст, ки оммаи васеътарини меҳнаткашони ҶХШС Тоҷикистон ҳамроҳи дигар ҷумҳуриҳои иттифоқӣ ба роҳи бунёдкории эҷодии маданияти ягонаи сотсиалистӣ, ҳамчунин ба роҳи протсесси иқтисодӣ бароянд, ки он ба некӯаҳволии хоҷагии оммаи васеи меҳнаткашони Тоҷикистон оварда мерасонад».
Моҳҳои март ва апрели соли 1918 мувофиқи қарори намояндагони ташкилотҳои ҷамъиятии шаҳри Хуҷанд дар ин шаҳр ва дигар шаҳру ноҳияҳои ин минтақа Шӯрои маорифи халқ ташкил шуд, ки онҳо дар таъсиси мактаби нав, таълими ҳатмии бачагон ва маҳви бесаводӣ нақши муассир гузоштанд.
Далели дигаре, ки ба равиши корҳои таълиму тарбияи ҷавонон ва насли навраси тоҷик кумаки бузург расонид, ин тартиб додану чоп намудани китобҳои дарсӣ, тарҷумаи баъзе асарҳо ва нашри матбуоти даврӣ мебошад.
Инҳо алифбоҳои Муҳаммад Самадзода Собит «Мифтоҳултаълим» , Саидризо Ализода «Соли нахустин» , Нисормуҳаммад Афғони Юсуфӣ «Алифбои тоҷик» , Садриддин Айнӣ «Алифбо» ва китоби дарсии арифметикаи Нисормуҳаммадов «Мухтасарраҳнамои ҳисоб» маҳсуб мешаванд.
Дар натиҷаи фаъолияти кори ин комиссия нашр ва тарҷумаи китобҳои дарсӣ, дастурҳои таълимию методӣ барои мактабҳои тоҷикӣ сифатан беҳтар гардида, рӯ ба афзоиш ниҳод.
Чунончӣ, дар ибтидои соли хониши 1927-1928 барои мактабҳои тоҷикӣ 6 номгӯй китобҳои дарсӣ ва дастурҳои таълими оид ба математика, морфологияю синтаксиси забони тоҷики, табиатшиносӣ, адабиёти тоҷик ва ғайра чоп гардид.
Дар равиши таълиму тарбияи бачагон бештар ба тарбияи ахлоқӣ диққат дода, дар хонандагон тарбия намудани ҳисси ёрию дӯстӣ, бародарию баробарӣ, коллективизм дар дараҷаи аввал меистод.
Мувофиқи он шӯроҳои маҳаллӣ вазифадор гардиданд то ҳамаи биноҳоеро, ки барои эҳтиёҷоти соҳаи маориф сохта шудаанд, новобаста аз тобеияташон ба ихтиёри шӯроҳои маҳаллии маорифи халқ вогузор намоянд.
Ба мақсади ҷалб намудани фарзандони меҳнаткашон ба мактаби шӯравӣ ва афзудани нуфузи он дар байни аҳолӣ Комитети инқилобии Ҷумҳурии Тоҷикистон 30 сентябри соли 1925 «Дар бораи имтиёзу бартарии оилаҳое, ки фарзандонашон дар мактаби советӣ мехонанд» қарор қабул намуд.
Мувофиқи он падару модароне, ки бе монеъият фарзандони худро ба мактаби нави шӯравӣ ба хондан мефиристоданд, аз давлат ёрдампулӣ, тухмӣ, масолеҳи сохтмонӣ ва ғайраро бепул мегирифтанд.
Дар мактабҳо ячейкаҳои аввалини ташкилоти бачагон ташкил гардиданд ва фанҳои нави таълимӣ, аз ҷумла забони модарӣ, арифметика, ҷуғрофия, таърих ба хонандагон омӯзонида мешуданд.
Ҳукумати ҷумҳурӣ оид ба ташвиқу таблиғи мактаби нав дар байни аҳолӣ истифодаи на танҳо маблағи давлатӣ, балки дар ин кор ҳисса гузоштани мардумро низ вусъат бахшид.
Маориф дар Тоҷикистон — яке аз самтҳои афзалиятноки сиёсати иҷтимоии Ҷумҳурии Тоҷикистон маҳсуб меёбадҚонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи маориф».
Дар таркиби ангур глюкоза, фруктоза, кислотаҳои себ, силикат, оксалат, салитсилат, ҷавҳари лиму, моддаҳои минералӣ, микроэлементҳо, витаминҳои С, В, провитамини А , биофлавоноидҳо, ферментҳои гуногун ва ғ.
Дар мавриди ампелотерапия раванди мубодилаи моддаҳо меафзояд, фаъолияти гурдаҳо беҳтар шуда, моддаҳои заҳрнок аз организм ихроҷ мегарданд, кори меъда ба сомон меояд, иштиҳо кушода мешавад.
Ангур барои муолиҷаи бемориҳои дил, бронхҳо, гурда, ҷигар, амрози меъдаю рӯдаҳо, камхунӣ, ниқрис , сили музмини шуш, харобии силсилаи асабҳо, инчунин ба сифати давои муқаввӣ таъйин карда мешавад.
Дар мавриди ампелотерапия аз истеъмоли меваҳои дигар ҳатталимкон худдорӣ кардан лозим; истеъмоли сабзавот, шир, ғизоҳои серравған ва шӯр, квас, оби минералӣ, шароб низ ҷоиз нест.
«Беҳтарин навъи ангур сафеди расидаи ширини шодоби бузургдона аст, ки пӯсташ нозук, тухмаш хурд ва донаҳояш дар миқдор баробар бошанд… Ангур беҳтарин меваҳост дар ғизоият ва тавлиди хуни солеҳ ва баэътидоловарандаи мизоҷҳои ғализ ва софкунандаи хун ва дафъкунандаи моддаҳои савдоӣ ва эҳтироқия аст. Ҳоли сина ва шушро беҳтар ва баданро фарбеҳ мекунад ва пиҳи гурдаро зиёд мегардонад. Оби онро хӯрда, пӯсти онро андохтан лозим аст… Ангури норас ва ғӯра афиси сард буда, қувваи қобиза дорад…»
Бо вуҷуди давраи тӯлонии ҳукмронии Имперотурии Усмонӣ, дар маҷмӯъ мусулмонон ва алахусус туркҳо ҳеч вақт аксарияти аҳолии ин шаҳрро ташкил намедоданд.
Бо сар задани Ҷанги озодихоҳии Юнон дар соли 1821, туркҳо Патриархи Константинопол Кирилл -ро ҳамроҳ бо гуруҳи дигари адрианополиҳои юнонӣ дар ин ҷо овехтанд.
Дар давраи Ҷанги якуми Балкан дар соли 1913, пас аз муҳосираи тӯлонӣ, Адрианополро қувваҳои артиши Булғористон забт карда, мувофиқи шартномаи Лондон ба Булғористон интиқол доданд.
Пас аз Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ ва тибқи муқаррароти Сулҳномаи Севр, шаҳр, ба мисли қариб ҳамаи Фракияи Шарқӣ, дар солҳои 1920-1922 ба Шоҳигарии Юнон дохил мешуд.
14 апрели соли 1205 дар байни салибидорон бо сарварии Болдуин ва лашкари муттаҳидшудаи булғорӣ-половетсӣ бо роҳбарии шоҳи Булғористон Калоян, муҳрибае баргузор шуд, ки ба шикасти пурраи салибидорон оварда расонд.
Дар солҳои 1991—1993 дар аспирантураи рӯзонаи Институти илмию татқиқотии сабзавотшиносии Маскав таҳсил намуд, бо омӯзиши технологияи нигаҳдорӣ ва коркарди меваю сабзавот машғул буд.
Пас аз хатми мактаби таҳсилоти умумӣ солҳои 1983—1985 дар сафи Қувваҳои мусаллаҳи ИҶШС дар ҳайати қувваҳои маҳдуди Артиши Шӯравӣ дар Афғонистон адои хидмат кардааст.
Тоҷиддин Пирзода (то соли 2014 Пиров Тоҷиддин Таварович‎; 15 марти 1965, деҳаи Кӯли Сӯфиёни ноҳияи Данғара, вилояти Кӯлоб) — кишоварз, бонкдор ва соҳибкори тоҷик.
Аз соли 2003 инҷониб раиси Шӯрои кӯҳансолони ҳаракати Ваҳдати миллӣ ва эҳёи Тоҷикистон мебошад ва ҳамчунин вазифаи мудири Шуъбаи дини Институти фалсафаи АИ Тоҷикистонро ба уҳда дорад.
Нодир Одилов (Одилов Нодир Фозилович; тав. 1932, ноҳияи Ванҷ, ҶШС Тоҷикистон — 21 сентябри 2019, Душанбе, Тоҷикистон) — файласуфи тоҷик, номзади илмҳои фалсафа , профессор .
Солҳои 2008–2009 ба ҳайси дотсети кафедраи фалсафа ва сиёсатшиносии Донишгоҳи аграрии Тоҷикистон кор карда, аз соли 2009 вазифаи мудири кафедраи фалсафа ва фарҳанги Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣро иҷро намуда истодааст.
Дар таълифотҳояш андешаҳои маорифпарварона ва ислоҳотхоҳонаи Аҳмади Дониш, ҳамасрон ва давомдиҳандагони афкори ӯ, таҷҷассуми одоби идораи давлатӣ ва усулҳои барқарорӣ ва устувории кишвар, категорияи адолат ва риояи рукнҳои адолати иҷтимоӣ дар таълимоти иҷтимоӣ-сиёсии Аҳмади Дониш, маорифпарварӣ ва ҷадидия, тарзи табақабандӣ ва муносибатҳои байни табақаҳои ҷамъиятиро дар таълимоти мутафаккирони асри ва ибтидои асри мавриди омӯзишу баррасӣ қарор додааст.
Ҳамзамон, солҳои 1976–1984 вазифаи муовини декани факултети филологияи тоҷик оид ба корҳои илмӣ, 1984–1989 вазифаи мудири кафедраи адабиёти тоҷики Донишкадаи давлатии омӯзгории шаҳри Душанбе ба номи Т. Г. Шевченкоро ба уҳда дошт.
Барои хидматҳои шоёнаш бо унвони фахрии «Корманди шоистаи Тоҷикистон» , нишони сарисинагии «Аълочии маорифи Тоҷикистон» , нишони «Барои мувафақиятҳо дар кор» ва дигар медалҳову ифтихорномаҳои Вазорати маорифи ҶШС Тоҷикистон мукофотонида шудааст.
Нахлии Бухороӣ, Д., 1969; Ҳофизи Таниш ва «Шарафномаи шоҳӣ»-и ӯ, Д., 1973; Ҷалоли Толиб ва матни илмию интиқодии достони ӯ «Гулу Наврӯз», Д., 1975; Достонсароии форсу тоҷик дар асри , қ.
Москва дохил шуда дар мавзӯи «Хосиятҳои ҳароратӣ ва деградатсионии гетеролазерҳо» кори илмӣ карда, рисолаи номзадиро соли 1988 дар Шӯрои махсусгардонидашудаи 2 , дифоъ кардааст.
Соли 2015 дар мавзӯи «Хосиятҳои мавҷбарӣ, ҳароратӣ ва деградасионии лазерҳои инжексионӣ дар асоси гетеросохторҳои В» аз руи ихтисоси 01.04.07- физикаи муҳитҳои конденсӣ рисолаи доктори илмҳои физикаю математикаро дифоъ кардааст.
Тадқиқотҳои илмиро дар ин самт давом дода соли 2015 дар мавзӯи «Хосиятҳои мавҷбарӣ, ҳароратӣ ва деградасионии лазерҳои инжексионӣ дар асоси гетеросохторҳои В» рисолаи докториро ҳимоя намуд.
Махсудов Барот зиёда аз 80 номгӯи дар маҷаллаҳои илмии бонуфузи Россия, ИМА, Олмон ва Ҷопон, инчунин дар маводҳои конференсияҳои милли ва байналмилалӣ чоп шудаанд, аз ҷумла 1 монография.
«Ар-рисолату фӣ тақриби усули-л-ҳисоби фӣ-л-ҷабри ва-л-муқобала» — нусхаҳои ин рисола дар китобхонаҳои Димишқ ва Истанбул мавҷуд буда, баъзан ба унвонҳои дигар низ ёд шудааст.
Истилоҳи арабшиносӣ, илми арабшиносӣ дар ибтидои садаи дар Аврупо пас аз нашри китоби олими ҳолландӣ Т. Эрпенипус оид ба сарфу наҳви забони арабӣ пайдо шудааст.
Аврупоиҳо на танҳо ба таъриху тамаддуни кишварҳои арабӣ, балки барои ривоҷу равнақи робитаҳои дипломатию тиҷоратӣ ва тавсеаи таблиғоти мазҳабӣ дар байни мардуми Шарқ таваҷҷуҳ доштанд.
Рейске қатъан изҳор кард, ки арабшиносӣ набояд бо омӯзиши фиқҳу илоҳиёт маҳдуд бошад, балки доираи таҳқиқи он васеъ гардад, яъне таъриху тамаддуни кишварҳои араб чун ҷузъи ҷудонашавандаи таърих ва тамаддуни ҷаҳонӣ омӯхта шавад.
Аксар арабшиносони Европа исломро чун омили асосии тараққидиҳандаи ҳаёти ҷамъиятӣ ва фарҳангии арабҳо мешумурданд, аз ин рӯ ба омӯзиши масоили дин, давлат ва ҳуқуқ таваҷҷуҳ доштанд.
Исавӣ, Ф. Хитти ва дигарон ба масоили инкишофи иҷтимоию иқтисодии кишварҳои араб, тадқиқи паҳлуҳои гуногуни забон, адабиёт ва фарҳанги муосири араб таваҷҷуҳ менамоянд.
Аксар нуктаҳову масъалаҳои арабшиносӣ дар «Доирату-л-маорифи ислом» (Лейден, 1908 — 38, ба забонҳои англисӣ, франсавӣ, немисӣ, туркӣ нашр шудааст) матраҳ гардидаанд.
Ба сабаби он ки доираи таҳқиқоти арабшиносии рус васеъ аст, он ба шохаҳои ҷудогона — омӯзиши забон ва адабиёт, таърих ва фарҳанг, иқтисодиёт ва сиёсат, масоили муосир, таърихи наву навтарини кишварҳои араб, ҳаракатҳои мардумӣ ва иттиҳодияҳои сиёсию динӣ тақсим шуд.
Холидов ва дигарон ба тарҷума ва нашри осори хаттии асримиёнагии арабӣ, омӯзиши сиккаҳо ва сангнавиштҳои арабӣ , адабиётшиносӣ, таърихи адабиёти қадим ва муосири араб (И. Ю. Крачковский, В. И. Беляев, И. М. Филштинский, Б. Я. Шидфар, А. Б. Куделин, К. В. Оде-Василйева, А. А. Долинина, Д. И. Юсулов ва диг.), забоншиносӣ, сарфу наҳви забони арабӣ, лаҳҷашиносӣ (А. А. Ковалев, Ю. И. Завадовский, Н. Б. ЮИМАнов, Д. В. Семёнов ва дигарон), мураттабсозии луғатҳои арабӣ — русӣ, русӣ- арабӣ , таърихи арабҳои Осиёи Марказӣ машғул шудаанд.
Масъалаҳои арабшиносӣ дар собиқ ИҶШС ва ҳоло дар Русия дар Институти шарқшиносии АИ Русия, Шуъбаи санктпетербургии он, Институти Африка, Институти мардумшиносӣ ва фаласафаи АИ Россия таҳқиқ мешаванд.
Ҷӯраев ва дигарон масъалаҳои гуногуни забони арабӣ ва таълими он, таъсири забони арабӣ ба забони форсии тоҷикӣ ва баръакс, лаҳҷашиносии тоҷикию арабӣ баррасӣ шудаанд.
Аз дастовардҳои муҳимми арабшиносии тоҷик тарҷума ва нашри Қуръони карим, «Саҳиҳ»-и Имом ал-Бухорӣ, «Таърих» ва «Тафсир»-и Табарӣ мебошад, ки дар ин кор М. Умаров, Ф. Бобоев, С. Шаҳобуддинов иштирок кардаанд.
Арабшиносони тоҷик эҷодиёти адибону шоирони асрҳои миёна ва муосири араб, эҷодиёти шифоҳии мардуми араб, драматургияи арабиро мавриди омӯзиш қарор додаанд (С. Шукроева, М. Ш. Ҳусейнзода, А. Юлдошев, У. Ғаффорова, Н. А. Қаҳҳорова, Ф. А. Деҳотӣ, С. Н. Ниёзов, К. Мусофиров, А. Имомов ва дигарон).
Яке аз муҳимтарин ҷанбаҳои арабшиносии тоҷик омӯзиши робитаҳои адабии Арабу Аҷам дар замони гузашта ва ҳозира, тадқиқи мероси шоирон, адибон, муҳаққиқони эронинажод, ки ба арабӣ навиштаанд, мебошад (Т. Н. Мардонӣ, А. Абдусаттор, Н. Зоҳидов, У. Ғаффорова, Н. Ҳамробоев, Х. А. Мақсудов ва дигарон).
Арабшиносони тоҷик С. Шаҳобуддинов, К. Бекзода, А. Ҳоҷиев, Т. Мардонӣ, С. Сулаймонӣ, К. Аскардаев ва дигарон осори Абуалӣ ибни Сино, Абубакр ибни Закариёи Розӣ ва дигаронро тарҷума карда ба табъ расондаанд.
Дар омӯзиши мероси пурғановате, ки ба забони арабӣ офарида шудааст, намояндагони бисёр халқҳо, аз он ҷумла намояндагони илму адаби форс-тоҷик Ибни Муқаффаъ, Имом Бухорӣ, Абуҳайёни Тавҳидӣ, Абубакри Хоразмӣ, Абумусои Хоразмӣ, Абунасри Форобӣ, Абузайди Балхӣ, Абуалӣ ибни Сино, Абубакри Розӣ, Насируддини Тусӣ саҳми арзанда доранд.
Арабшиносӣ ҳамчунин мероси илмию фарҳангии халқҳои ғайриараб, аз ҷумла осори шоирону адибони форс-тоҷикро, ки ба забони арабӣ навишта шудаанд, мавриди омӯзиш қарор медиҳад.
Асарҳои олимон, адибон, таърихнигорон ва ҷомеашиносони араб низ барои пешрафти илми арабшиносӣ мусоидат намудаанд (Рашид ал-Барровӣ, Абдурраҳмон ар-Рофиъӣ, Муҳаммад Сабрӣ, Ҷавод Алӣ, Иброҳим Абду, Раиф Хурӣ, аш-Шофиӣ, Комил Айёд ва дигарон).
Арабшиносӣ — илмест аз маҷмӯи улуми инсонӣ, ки омӯзиши ҳамаи паҳлуҳои зиндагии халқ ва кишварҳои арабро дар гузашта ва имрӯз, аз ҷумла таърих, забон, илм, фарҳанг, адабиёт, иқтисод, ҷуғрофия, мардумшиносӣ, тамаддун, ҳуқуқ, фиқҳи исломӣ ва ғайраро фаро мегирад.
Солҳои 1978—1980 ҳамчун декани факултети такмили ихтисоси директорони мактабҳои миёна дар назди Донишкадаи давлатии омӯзгории шаҳри Душанбе ба номи Т. Г. Шевченко, 1980—2008 мудири кафедраи педагогикаи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ кор кардааст.
Оид ба инкишофи маданияти тоҷик, методикаи таълими фанни таърих, ҳаёти педагогҳои намоён, нахустин муаллимони ҷумҳурӣ, масъалаҳои соҳаи маориф ва маданият як қатор мақола ва рисолаҳо навиштааст.
Дар ин давра барои ҳамоҳанг сохтани меъёрҳои кишоварзӣ ба талаботи ҳифзи табиат кӯшиши фаъол ба харҷ дода шуд ва дар сохтори Вазорати кишоварзӣ бо номи Хадамоти назорати давлатӣ оид ба истифода ва ҳифзи табиат арзи вуҷуд дошт.
Соли 2008 Хадамоти назорати давлатӣ оид ба истифода ва ҳифзи табиат бо Қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ба Кумитаи ҳифзи муҳити зисти назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон табдили ном кард.
Кумитаи ҳифзи муҳити зисти назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон"' — мақомоти марказии ҳокимияти иҷ­роияи Ҷумҳурии Тоҷики­стон дар соҳаи ҳифзи муҳити зисти.
Кумитаи ҳифзи муҳити зисти назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон аз татбиқи сиёсати ягонаи давлатӣ ва ба низоми муайян даровардани санадҳои меъёрии ҳуқуқӣ дар соҳаи ҳифзи муҳити зисти диққати ҳамаҷониба дода, барои рушди минбаъдаи он заминаҳои заруриро фароҳам меорад
Раёсат ва шуъбаҳои Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон, вилоятҳо ва шаҳри Душанбе, шуъба ва бахшҳои шаҳрӣ ва ноҳиявии ҳифзи муҳити зист.
Ҷиҳати мубориза бо зиреҳакҳо сари вақт бурида сӯзондани шо­хаҳои зарардида, дар фасли зимистон ба дарахтон пошидани ДНОК ва эмулсияҳои равғани нафт, дар давраи нашви рустаниҳо кор фармудани до­ру­ҳои Антио, Пиринекс, Ровикурт, Фуфанон ва ғ.
Сокинони Амрикои Лотинӣ ҳанӯз дар замонҳои палеолити боло ва мезолит аз шимолу шарқи қитъаи Осиё ба ин мавзеъ омада аз таъриху тамаддуни хеш намунаҳои ҳайратовар боқӣ гузоштаанд.
Колумб баъзе аз ин халқҳо соҳиби алифбои худ буда, аз илмҳои астрономия, математика, тиб хабар дош-танд, бо коркарди филизоти гуногун, бофандагӣ, санъати тасвирӣ машғул буданд, шаҳрҳои тараққикарда дош- танд.
Ҳанӯз дар ибтидои садаи ба Амрикои Лотинӣ ғуломон аз Африка оварда шуда, европоиён – асосан испаниҳо ва португалиҳо, сонитар англисҳо, франсавиҳо ва голландиҳо ба «мустамликаҳои худ» фавҷ-фавҷ меомаданд.
Солҳои 1810 – 1826 дар натиҷаи ҷунбишҳои озодихоҳонаи халқҳои мустамликаҳои Испания ва аз Португалия тамоман ҷудо шудани Бразилия аксари мамлакатҳои Амрикои Лотинӣ истиқлол ба даст оварданд.
Минтақаҳое, ки зичии миёнаи аҳолиашон дар як км2 камтар аз 3 нафар аст, 50 фоизи тамоми қаламрави Амрикои Лотиниро ташкил медиҳанд ва дар онҳо танҳо 5 фоизи аҳолии он муқиманд.
Дар ҳудуди Амрикои Лотинӣ давлатҳои Аргентина, Бағам, Барбадос, Боливия, Бразилия, Венесуэла, Гаитӣ, Гайана, Гватемала, Гондурас, Гренада, Республикаи Доминикана, Колумбия, Коста-Рика, Куба, Мексика, Никарагуа, Панама, Парагвай, Перу, Салвадор, Суринам, Тринидад ва Тобаго, Уругвай, Чилӣ, Экватор, Ямайка, инчунин мулкҳои Британияи Кабир, Франсия, Нидерланд ва ИМА ҷой гирифтаанд.
Соли 2010 натиҷаи корҳои илмии худро дар мавзӯъи «Мукамалгардонии механизми расонидани хидмати гумрукӣ ва таъсири он дар болоравии амнияти иқтисодӣ» ҷамъбаст намуда, онро дар дар Шӯрои диссертатсионии К 737.007.01 дифоъ намудааст.
Ӯ аввалин маротиба дар шароити Тоҷикистон роҳҳо ҳалли танзими фаъолияти гумрукиро дар тартиби расонидани хидмати гумрукӣ ва таъминоти амнияти иқтисодии кишвар нишон додааст.
Дар натиҷаи гузаронидани корҳои таҳқиқотӣ масъалаҳои фаъолияти гумрукиро дар шароити иқтисодиёти миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон муаян намуда роҳҳои ҳали онҳоро дар раванди рушди иқтисодиёти миллӣ пешниҳод намудааст.
Давоми кору фаъолияташ чандин коференсия ва семнару чорабиниҳои илмиро дар Донишкадаи соҳибкорӣ ва хидмат доир намуда, пешниҳод ва хулосаҳоро барои рушди иқтисодиёт миллӣ бо дарназардошти ҳалли масъалаҳои иқтисодиёт ва фаъолияти мақомотҳои ҳифзи ҳуқуқи кишвар роҳандозӣ намудааст.
Аз ҷумла:-таърихи 28-уми декабри соли 2011 бахшида ба 20-умин солгарди таъсисёбӣи мақомоти гумруки Ҷумҳурии Тоҷикистон, семинари илмӣ — назарияви дар мавзӯъи «Саҳми мақомоти гумрук дар рушди иктисодиёти миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон»;
таърихи 14 -уми декабри соли 2012 бахшида ба 22-юмин солгарди таъсисёбии мақомоти гумруки Ҷумҳурии Тоҷикистон, семинари илмӣ — назарияви дар мавзӯъи «Саҳми мақомоти гумрук дар таъмини бехатарии иктисодиёти миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон»,
таърихи 4-уми январи соли 2013 бахшида ба 23-юмин солгарди таъсисёбии мақомоти гумруки Ҷумҳурии Тоҷикистон, семинари илмӣ- назариявӣ дар мавзӯъи «Муаммоҳои идоракунии таваккал дар низоми муосири гумруки Ҷумҳурии Тоҷикистон»;
Мизи муддавар бахшида ба 20-мин солгарди Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон, дар мавзӯъи «Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар 20-соли охир: рущд ва тараққиёт»