polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Дар ин ҷо тамашк, тути заминӣ, қот, черника, брусника, калина, клюква, рустаниҳои доруӣ (чилбуғум, бӯйи модарон, чойкаҳак, пудина, газанда, гули барфак ва ғайра) ва занбӯруғҳо месабзанд.
Олами ҳайвоноти имрӯзаи вилоят беш аз 50 намуд ҳайвоноти ширхӯр (гавазн, хуки ваҳшӣ, оҳу, гавазни холдор, гург, санҷоб, харгӯш, рӯбоҳ, силовсин, савсор, хаз, қашқалдоқ, муши обӣ ва ғайра), 5 намуди хазанда ва 10 намуди обхокӣ дорад.
Дар вилоят театрҳои драма ва лухтак, филармония, китобхонаи вилоятӣ, кинотеатрҳои замонавии «Киномакс-Буревестник», «Рускино» , «Сатурн» ва «Октябр» , Осорхона-мамнуъгоҳи давлатии муттаҳидаи таърихию меъморӣ ва санъати бадеии Владимиру Суздал фаъолият доранд.
Корхонаҳои калонаш: з-ди трактори Владимир, з-ди мотори электрикии Владимир «Электроприбор», з-ди механикии Ковров, з-ди экскватори «Ковров», з-ди тепловози Муром, заводи мошини Муром, з-ди сими Колчугин, ҶСШК-и з-ди таҷҳизоти мошинҳои борбардори Гороховетс «Элеватормаш», з-ди мошини Селиван.
Саноати шиша (З-ди маҳсулоти булӯрини Гусев; ҶСП «Символ» дар Курло, 60 дарсади шишаи тирезаи Русияро истеҳсол мекунад; ҶСШК «Красное Эхо» дар шаҳраки Красное Эхо, ҶСШК «Русҷам» дар Гороховетс) ҳар гуна шишаҳои техникӣ, бинокорӣ, зарфҳо, булӯр, шишаҳои ранга истеҳсол мекунад.
Адибон Л. Бузургзода ва Р. Ҷалил асарҳои эҷоднамудаи Бобоюнусро сабт намуданд, ки ҳоло дар шуъбаи фолклори Институти забон, адабиёт, шарқшиносӣ ва мероси хаттии АИ ҶТ маҳфузанд.
Бобоюнус дар тӯли умри худ шеъру достонҳое аз қабили «Давраи ғарибӣ», «Ушр», «Рӯзҳои гузашта», «Мулки навобод», «Ғаллатайёркунӣ», «Ҷавоб ба душман», «Суруди зафар», «Қаҳрамонони Ватан», «Сарҳадамонро посбонӣ мекунем» ва ғ.
Аз падар ва амакаш, баъдан аз гӯяндагон ва гӯрӯғлихонони маъруф Мирзо Қурбон, Шукурмаст, Мирзои Хол, Нуралии Ҷириқ ҳунари гӯяндагиро омӯхт.
Дар Владивосток заводҳои киштисозӣ ва таъмири киштӣ, истеҳсоли мошинаҳо барои коркарди моҳӣ ва харчанг, саноати хӯрокворӣ , масолеҳи бинокорӣ (заводҳои конструксияҳои оҳанубетонӣ, хонасозии калонпанел ва ғайра) мавҷуданд.
Дар Владивосток Университети Шарқи Дур, ун-ҳои техникӣ, техникаи саноати моҳӣ, Университети баҳрии ба номи Г. И. Невел, Университети иқтисодии уқёнуси Ором, Университети тиббии Владивосток, Академияи санъат, Институти ҳарбии баҳрии ба номи С. О. Макаров ва ғ.
маркази илмии АИ Русия дар Шарқи Дур бо пажӯҳишгоҳҳои илмии соҳавӣ, Осорхонаи муттаҳидаи Примория ба номи Владивосток К. Арсенев, Осорхонаи флоти уқёнуси Ором, нигористон, театрҳои драма ва лӯхтак, филармония, сирк фаъолият доранд.
Абу Убайд ибни ал-Ҷарроҳ барои далерӣ ва ҷасорате, ки дар вақти забт кардани Димишқ нишон дода шудааст, Уқба ибни Амирро ба фиристодани халифа Умар барои фиристодани хушхабари нави ғалаба сарфароз кард.
Дар охири дастнавис чунин навишта шуда буд: "Муаллиф Уқба ибни Амир ал-Ҷӯҳонӣ." Ин дастнавис яке аз қадимтарин дастнависҳои маъруфи Қуръон буд, аммо, мутаассифона, ҳоло ин дастнавис гум шудааст .
Соли 2011 байни Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Ҷумҳурии Мардумии Чин як созишномаи байниҳукуматӣ ба имзо расид, ки мувофиқи он нуқтаи ягонаи гузаргоҳ бо мақоми байналмилалӣ дар сарҳади давлатии ду кишвар гузаргоҳи Кулма-Карасу дар ноҳияи Мурғоби Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон ва ҳавзаи Қашғар дар вилояти мухтори Синтсзян Уйғури Чин.
Роҳи автомобилгарди қисми ғарби Тоҷикистон бо Чин аз қаламрави Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон, ки дар наздикии деҳаи Мурғоб, ба самти Чин ва дар шимоли Қирғизистон мегузарад, мегузарад.
Дар соли 2012, ҳама корҳои делимитатсия ва демаркатсионӣ барои аниқсозии сарҳади давлатии ду кишвар ба анҷом расиданд, созишномаҳои байналмилалии байни ду кишвар дар бораи сарҳади давлатӣ ва демаркатсияи он ба имзо расонида шуданд ва эътибори худро пайдо карданд.
Худи ҳамон сол Созишномаи байниҳукуматӣ дар бораи низоми сарҳади давлатӣ байни Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Ҷумҳурии Халқии Хитой ва Созишномаи сетарафаи байни Ҷумҳурии Тоҷикистон, Ҷумҳурии Халқии Хитой ва Ҷумҳурии Исломии Афғонистон дар бораи ҷойгиршавии нуқтаҳои гузаргоҳи сарҳади давлатии се кишвар ба имзо расиданд.
Пас аз имзои ин созишномаҳо, ҷонибҳо ба пуррагии ҳифзи сарҳадҳои давлатӣ, бо бахшҳои мушаххаси онҳо, ки рафъи баҳсу ихтилофҳоро таъмин мекарданд, шурӯъ карданд .
Қариб тамоми сарҳад бо баландиҳои қад-қади қаторкӯҳҳои Помир дар Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшони Тоҷикистон ва аз тарафи дигар аз қисмати ҷанубу ғарбии Вилояти Мухтори Синтзян Уйғури Чин аз тарафи дигар мегузарад .
оғоз шуд ва дар муддати андаке дин дар ҳамаи Ховармиёна ва шимоли Африқо густариш ёфт ва аз Сунад то Андалус фатҳ гардид ва бад-ин гуна ислом мероси азиме аз Ирон, Юнон, Рум, Миср, Ҳинд ва ғайра ба мусалмонон интиқол ёфт.
Бо густариши қаламрави ҳукумати исломӣ ва гароиши қавмҳои гуногун ба ин оини ҳаётбахш бисёри аз марокизи илмии ҷаҳон дар қаламравӣ ислом қарор гирифт ва табодули маълумот байни донишмандон ва табодули китобҳо байни китобхонаҳо ва тарҷамаи онҳо аз забонҳои мухталиф, чун: Ҳиндӣ, Форсӣ, Юнонӣ, Лотинӣ, Сирёнӣ, Ибарӣ ва ғайра ба забони арабӣ, ки
амалан забони байнул-милалии мусалмонҳо шуда буд, оҳанги рушди «фалсафа» ва улуму фунунро суръат бахшид ва аз ҷумла китобҳои зиёде аз файласуфони Юнон ва Искандария ва дигар марокизи илмӣ ба арабӣ кам-кам баргардонда шуд.
То ҳудуди як қарн, яъне то авохири ҳукумати Бани Умайя ҳаракати ҷиддӣ ба сурати ҷараёнӣ барои тарҷамаи мутуни илмӣ ва фалсафӣ аз забонҳои дигар ба арабӣ сурат нагирифтаст.
Аз тарафи дигар ихтилоти мусалмонони араб бо мардумони сарзаминҳои дигар ва лузуми тасбити завоҳири алфоз ва аҳкоми қуръонӣ бештар ҳиммати онҳоро ба самти улуми қуръонӣ ва муқаддимоти он аз қабили: сарф, наҳв, балоғат ва ғайра машғул карда буд.
Мушаххасаи тарҷама дар замони Бани Умайя ин аст, ки аввалан: Амре қоим ба фард буда ва ангезаҳои фардӣ боиси анҷоми он мешудааст; ва табъан бо марги он афрод ин кор низ поён меёфтааст.
Тақрибан муқорин бо уфули ҳукумати Бани Умайя ва ри кор омадани Бани Аббос ҳаракати ҷиддӣ ва фарогир барои тарҷамаи мутуни «илмӣ» ва «фалсафӣ» ба арабӣ оғоз шуд, ки истилоҳан «Наҳзати тарҷама» номидаанд.
Пас аз фатҳи сарзаминҳои паҳноваре чун Ирон корҳои «девонӣ» ба дасти уламои масеҳӣ, яҳудӣ, зартуштӣ ва ғайра аз миёни Ирониён, Румиён, Мисриён ва миллатҳои дигар супорида шуд.
Онҳо девонҳоро ба забони худ танзим карда буданд, вале дар авохири ҳукумати хулафои Бани Умайя ҳассосият нисбат ба тарҷамаи онҳо ба арабӣ шуръ шуд ва иллати он илова бар таассуби арабӣ ин буд, ки хулафо мехостанд назорати бештар бар кори онҳо дошта бошанд ва ин оғози расмии тарҷамаи мутун ба арабӣ буд.
Баъд аз инҳитоти мусалмонон бо ақвому фарҳангҳои дигар хоҳу нохоҳ мубоҳисоту мунозирот миёни онҳо дармегирифт ва гоҳе пеш меомад, ки уламои ғайри мусалмон бо истифода аз истилоҳоти мантиқӣ ва фалсафӣ, ки аз Юнони бостон ба ирс бурда буданд, мусалмононро мағлуб мекарданд.
Ба ин ҷиҳат буд, ки мусалмонон барои истифода аз силоҳи душман дар муқобили бо душман ба фарогирии истилоҳоти мантиқӣ ва фалсафӣ рй оварданд ва хулафо низ бо фароҳам кардани имкони тарҷамаи кутуби мазбур ононро дар ин росто тақвият мекарданд.
Ошноии бештари мусалмонон бо китобҳои тиббӣ ва нуҷумӣ онҳоро ба улуми фалсафӣ наздиктар кард, зеро дар он рзгор улум ба сурати имрза аз якдигар ҷудо набуд ва ҳама таҳти унвони омми фалсафа меғунҷид ва чӣ басо табибону мунаҷҷимон бисёре аз масоили фалсафӣ ва мантиқиро низ медонистанд ва ба тарҷамаи кутуби мантиқӣ, фалсафӣ, риёзӣ ва ғайра, ба арабӣ мепардохтанд.
Равшан аст, ки дар таҳлилу табйини падидаҳои иҷтимоӣ наметавон муддаъии далоили як падида шуд, вале бо диққат дар масъалаи «Наҳзати тарҷама» метавон иллатҳои пайдоиши ин наҳзат ва ангезаи хулафоро дар эҳтимом варзидан ба он мавориди зеринро баршуморид:
Бо густариш ва вусъати доманаи ҳукумати исломӣ ва фаровонии молиётҳо ва амволи «байтул-мол», ниёз ба илми ҳисобу риёзиёт бештар шуд, ба ҳамин ҷиҳат мусалмонон илми ҳисобро аз ҳиндуён гирифта тарҷама карданд; ҳамон тавре, ки илми ҳандаса ва меъмориро аз Юнон касб карданд.
Бо завол ёфтани ҳукумати хулафои Бани Умайя ва бар тахт нишастани хулафои Бани Аббосӣ , эътиқод ба нуҷум ва аҳкоми он ва таъсири нуҷум дар ҳаводиси заминӣ қувват гирифт; ва ин амр низ ангезае барои суръат гирифтани тарҷамаи кутуби нуҷум ба арабӣ шуд.
Густариши забони арабӣ ба унвони забони расмии ҳукумати исломӣ ба манотиқе, ки дорои забонҳои дигар буданд, омили муассире буд, то донишмандону нависандагон кутуби илмии худро ба забони расмии ҳукумат тарҷама кунанд.
Мақоми созмонии размовар, бино бар Ойинномаи хидмати дохилӣ ва Ойинномаи инзиботии Нерӯҳои мусаллаҳ, фармондеҳи рада аст, ки он ягоне размӣ дар нерӯҳои мусаллаҳ будаву аз ду гурӯҳ ташкил шуда ва бахше аз таҳм аст; гурӯҳ; отделение.
Размовар — дараҷае размоварӣ дар нерӯҳои заминӣ ва ҳавоӣ, ниҳодҳои низомӣ ва амниятӣ, ки ҷойгоҳе болотар аз размюз ва поинтар аз размдор дорад ва баробар бо новразмовар дар нерӯи дарёӣ аст; сержанти хурд.
Зебоии шеърро бо диди шоиронаи зебоии инсон, дарку дарёфти наводири мароқангези олами мавҷудоти табиат, сохтори вазну қофия, шакли хубу мазмуни марғуб, ҳусни сухан, таносуби таркиботи лафзӣ ва фаҳму бадеъ ва бе айбу нуқсон будан муайян кардаанд.
Бо ҳамин сабаб таҳлили хосиятҳои шеър мавриди тадқиқи сухансанҷони ин давра қарор гирифта, муҳаққиқон онҳоро аз мавқеи талаботи балоғату фасоҳат ва арӯз, қофия ва бадеъ санҷидаанд.
Дар шарҳи абёте, ки Ҷавҳарӣ аз шоирони муосири амир Алишер Навоӣ дар илми арӯз суруда буд, Юсуфи Азизӣ «Арӯзи Юсуфӣ» ва ғайра Ҳамчунин Ҳофизалии Ҷомӣ, Атоуллоҳи Ҳусайнӣ, Юсуфи Бадеӣ, Қосими Коҳӣ ва дигарон низ дар бораи арӯз рисолаҳо доштанд.
Зарурати донистани арӯзро Сайфии Бухороӣ чунин ба қалам додааст: «Чун шеър каломест мавзун ва ҳар мавзунеро ночор аст аз мизоне, то зиёдат ва нуқсони онро ба он мизон тавон донист ва мизони шеър ба илми арӯз маълум мешавад.
Кошифӣ боби дуюми «Бадоеъ-ул-афкор фӣ саноеъ-ул-ашъор»-ро «Дар баёни уюби назм, ки онро илми нақд хонанд» унвон гузошта, дар он салх, масх, муноқиза, зиёдат, такаллуф ва дигар нуқсонҳои шеърро таҳлил кардааст.
Асарҳои Ҳусайн Воизи Кошифӣ «Бадоеъ-ул-афкор фӣ саноеъ-ул-ашъор» ва Атоуллоҳи Ҳусайнӣ «Бадоеъ-ус-саноеъ» дар илми бадеъ таълиф шудаанд.
Дар «Хамсат-ул-мутаҳайирин»-и Навоӣ, «Мақомоти МавлавӣҶомӣ»-и Абдулвосеи Низомӣ, «Макорим-ул-ахлоқ»-и Хондамир ва хусусан «Бадоеъ-ул-вақоеъ»-и Восифӣ дар ин бора ривоятҳои бисёре оварда шудаанд.
Шоирон дар чунин анҷуманҳо шеър мехонданд, аҳли суҳбат мувофиқи завқу салиқаи худ ва меъёрҳои маъмул ҳусну қубҳи ашъорро доварӣ мекарданд ва сухани охиринро шеършиноси маъруф мегуфт.
Дар маҷлисҳоишоҳона,ҷамъомадҳоиаҳли шаҳр, маҳфилҳои адибон ва маҳфилҳои арбоби сулуку ирфон базмҳои адабӣ ва мубоҳисаҳои шеършиносӣ барпо мегардиданд.
Ҳунарпегаҳо Ришӣ ва Раҷив Капурҳо амакҳои ӯ буданд, дар ин ҳол ҳунарпеша Ниту Сингҳ ва соҳибкор Риту Нанда аммаҳояш ба ҳисоб мераванд.
Ҳарду бобои падарӣ ва модарии ӯ мутаносибан аз Пешовар, Лаллпур ва Карочӣ буданд, ки пеш аз тақсимоти Ҳиндустон барои наздик будан ба синамо ба Бомбай кӯчидаанд.
Каришма соли 1991 бори аввал дар филм нақшофарӣ карда, дар нақши Нилима дар филми " " нақшофарӣ кард ва пас аз он як қатор филмҳо асосан мазҳакавӣ таҳия шуданд, ки дар он ӯ дар қатори чунин ҳунарпешаҳо, ба монанди Салмонхон ва Говинда нақш бозидааст.
Ӯ дар тӯли фаъолияти худ бо ҳунармандони асили Ҳиндустон аз қабили: Шоҳруххон, Салманхон, Амирхон, Акшай Кумар, Анил Капур, Абҳишек Баччан, Ҷиммӣ Шергил ва дигарон нақш бозида дар сайёраи замин шинохта шудааст.
Қаҳрамони секаратаи Бозиҳои тобистонаи олимпӣ , қаҳрамони шашкаратаи ҷаҳон , қаҳрамони шашкарати Аврупо , қаҳрамони чоркарати Русия, ҳафт карат барандаи мусобиқаи Красноярски бузургдошти хотири Иван Яригин, барандаи Бозиҳои иродаи нек , устоди хидматнишондодаи варзиши Русия .
Дар сарчашмаҳои таърихӣ аз мавҷудияти низоми собити молие дар замони паёмбар чизе зикр нагашта, вале дар ривоятҳо собит шудааст, ки вазифаҳо ва аъмоле бо ин фароянд дар он замон низ дар ҷараён буда ва дороиҳои ҷамъиятӣ, аз қабили файъ, хумси ғаниматҳо, молиёти закот ва ғ.
Пас аз субути ҳукми фаризаи закот, бахусус пас аз ҷанги Бадр дар соли дувуми ҳиҷрат даромадҳое аз амволи закот ва ғаниматҳои ҷангӣ, ҳарчанд кам бошанд ҳам, ба хазонаи давлат ворид гардиданд ва бо ҳамин таҳдоби низоми молӣ ва муқаддимаи таъсиси созмоне бо номи байтулмол ба вуҷуд омад.
Ба гуфтаи Ибни Асир низоми байтулмол ба таври мураттаб аввалин бор дар замони халифаи аввал Абубакр поягузорӣ ва дар замони халифаи дуюм Умар тавсиа ёфт ва бо таъсиси идораи ҷамъоварии молиёт ва девони молии зертобеъе бо номи девони байтулмол дар соли 642 м роҳандозӣ гардид.
Бахши хумсҳо , ки хумси ғаниматҳои манқул ва ба қавле ғайриманқул, хумси ганҷҳои шойгон ва моли файъ ба он тааллуқ дошт ва бар асоси ояти 41 сураи Анфол ба панҷ саҳм: саҳме барои Худо, саҳме барои паёмбар , саҳме барои хешовандони паёмбар , саҳме барои ятимон ва саҳми дигаре барои бенавоён тақсим мешуд.
Бахши гумшудаҳо буд, ки дар он амволи гумшуда ва бесоҳиб гирдоварӣ ва сипас ба соҳибонашон баргардонида мешуданд ва дар сурати пайдо нашудани онҳо пас аз муддате дар корҳои ҷамъиятӣ сарф мешуданд.
Бахши файъ , ки молҳои бадастомада аз тариқи файъ, хироҷи заминҳои файъӣ, хумси ганҷҳои бозёфта, хумси маъданҳо, ҳадяҳои воридгашта, амволи бесоҳиб, дороиҳои мусодирашуда ва андозҳои дигар ба он тааллуқ доштанд ва он ҷузъе аз байтулахмос ба шумор мерафт.
Гоҳе байтулмоли давлат ба қадре ғанӣ мешуд, ки пас аз пардохти ҳуқуқҳои мазкур фидяҳо барои озодсозии асирони ҷангӣ, дияҳо -и одамони камбизоат, таҷҳизи хонаводаҳои навбунёд ва кумакҳои иҷтимоии дармондагон ва солрафтагони аҳли зимма — яҳуд ва насороро низ аз ҳисоби бахши байтулфайъи худ пардохт мекард.
Даромади байтулмол аслан аз: а) амволи закот: нақдинаҳо , чаҳорпоён, зироатҳо, молҳои тиҷоратӣ ва ушр, б) хумс -и ғаниматҳои манқул, в) хумси маъданҳои тило, нуқра, оҳан ва ғ.
г) хумси ганҷҳои бозёфта , д) молҳои файъи манқул, ж) молҳои гирдоваришуда аз хироҷ, з) молиёти ҷизя, л) молҳои мусодирашуда, м) заминҳои ғаниматафтода, н) ҳадяҳои туҳфашуда, о) амволи бесоҳиб ва беворис ва андозҳои дигар таъмин мешуд.
Унвоне, ки пас аз таъсиси давлати исломӣ ба тамоми дороиҳои мавҷудаи давлат ва ҳамчунин мавзее, ки бахши манқули ин дороиҳоро дар он ҷо гирд меоварданд ва сипас тибқи шароит ва қонуни исломӣ харҷ мекарданд.
Дар бораи созмони байтулмол, вазифа, даромадҳо, аҳком ва ақсоми он илова бар китобҳои бешумори таърихию ҷуғрофиёӣ ва фиқҳӣ, ки дар ин бора маълумоти фаровон додаанд, осори мустақиле таҳти унвонҳои хироҷ ва амвол ё байтулмол навишта шудаанд, ки «ал-Хироҷ»-и Асмаӣ, «ал-Хироҷ»-и Абдурраҳмон ибни Исо, «ал-Хироҷ»-и Ибни Башшор, «ал-Амвол»-и Абуубайд Қосим ибни Салом, «ал-Хироҷ»-и Абуюсуф аз ҷумлаи онҳоянд.
Ғайр аз он, Ҷонсон дар филмҳое чун « Бозгашти мумиё», « Қадами калон», « Хазинаи Амазонка», «Дум», «Парии дандон», «Пулисҳо ҳоло зиёданд», « . : Партофти кобра 2», " Ҳеркулес ", инчунин дар филми " Форсаж " бозидааст.
Номи саҳнавӣ аз номҳои падар ва бобояш иборат буд ва дар аввал ӯ аслан ин ғояро дӯст намедошт, аммо раиси Винс МакМан ва шореҳ Ҷим Росс тавонистанд ӯро бовар кунонад, ки ин номро бигирад.
Дебюти телевизионии ӯ соли 1999, вақте ки ӯ нақши Рокки Ҷонсонро дар «Шоу солҳои 70-ум» иҷро кард, аввалин нақши ӯ дар экрани калон нақши Митиас дар филми « Подшоҳи каждумҳо» буд.
Намояндагони созмонҳои мусулмонҳои чап ва сотсиалистӣ ба «Курултаи Умумитуркистонии Мусулмонон» даъват карда шуданд, дар ҳоле ки намояндагони Шурои Исломия дар кори курултой иштирок накарданд.
Дар заминаи бӯҳрони сиёсии тирамоҳи соли 1917, автономиядорон на дар самти сиёсати хориҷӣ, на танҳо дар Давлати Шӯравӣ ва ҳам дигаргуниҳои минбаъдаи иҷтимоӣ-сиёсӣ мавқеи ягона надоштанд.
18 феврали соли 1918 созмони Шӯрои Уламо ҳукумати таҳти сарварии Мустафо Шокайро сарнагун кард ва роҳбарияти ҳукуматро ба роҳбари миршабҳои Қӯқанд Кичик Эргаш супурд.
Воқеан, дар ҳукумати Ҷумҳурии Туркистони Шӯравӣ , ки ҳамзамон дар Тошканд ташкил шуда буд, аз 14 аъзои он ҳатто як нафар аз намояндагони халқиятҳои коркар набуд.
Раиси Шӯрои комиссарҳои халқии Туркистон Федор Колесов, ходими дар роҳи оҳани Тошканд буда гуфт: «Қабули мусалмонон ба мақомоти олӣ ғайриимкон аст, зеро мавқеи аҳолии маҳаллӣ нисбати мо муайян карда нашудааст ва илова бар ин, онҳо ягон ташкилоти пролетарӣ надоранд.».
Кичик Эргаш (имлои Иргаш аксар вақт дар адабиёт ҷой дорад, Ҳоҷӣ Магомед Иброҳим Хоҷиев) — сардори полиси ноҳия, баъдтар Магди Чанишевро сарвари қувваҳои мусаллаҳи автономияро иваз кард.
Гурӯҳҳои мусулмонӣ дар ҳизбҳои меншевикҳо ва инқилобгарони сотсиалистӣ ва баъдтар дар ҳизбҳои инқилобгарони большевикҳо ва эсерҳои чап иштирок намуданд.
Дар сухани ифтитоҳӣ Мустафо Шокай гуфт: "Дар ҳол сохтани давлати серҳаракат осон нест. Барои ин, ҳеч як кадр, таҷриба вуҷуд надорад. Ва аз ҳама муҳимаш артише вуҷуд надорад, ки мустақилияти ояндаро ҳифз кунад. Новобаста аз он, ки Русия заиф аст, он аз мо хеле қавист. Бо Русия мо бояд дар сулҳ ва дӯстӣ зиндагӣ кунем. Инро худи ҷуғрофия таъкид мекунад. Ман сиёсати Шӯравиро қабул намекунам, аммо ба қудрати харобиовари болшевикон бовар мекунам. "
Мухторияти Туркистон — як воҳиди худидоракунии эъломияе мебошад, ки аз 28 ноябри соли 1917 то 22 феврали 1918 дар қаламрави Ӯзбекистон, Қазоқистон ва Қирғизистон вуҷуд дошт ва он замон дар қаламрави Вилоятиҳои Семиреченский , Сирдарё ва Фарғонаи генерал-губернатории Туркистони империяи Россия.
Инчунин, дар аксари ҳолатҳо, тоҷикон фарзандони худро бо номҳои аҷдодони худ меноманд ва ҳангоми табрик кардани оила, ҳама ибораи "Бигузор он мутобиқи ном ривоҷ ёбад" илова мекунад, аммо ин намуди таъйин кардани номи шахсӣ торафт кам шудан мегирад.
Бо вуҷуди ҳукмронии тақрибан садсолаи русҳо дар қаламрави Тоҷикистони кунунӣ ва Осиёи Марказӣ, ки аҳолии он тоҷикон зиндагӣ мекарданд, забонҳои русӣ ва номҳои русӣ ба пайдоиши номҳои нави русӣ ё славянӣ дар байни аҳолии маҳаллӣ, аз ҷумла тоҷикон, таъсире накарданд.
Пайдоиши насабҳои расмӣ дар охири давраи ҳукмронии Русия ва барқарор шудани ҳокимияти шӯравӣ, аз ҷумла дар Осиёи Марказӣ, ки дар он аҳолии тоҷик зиндагӣ мекарданд , ба вуҷуд омад, ки тоҷиконро вазифадор кард, ки мисли дигар халқҳо насаб дошта бошанд.
Пас аз ба даст овардани истиқлоли Тоҷикистон ва дигар ҷумҳуриҳои шӯравӣ, насабҳои аслии тоҷикӣ ва форсӣ баргаштанд ва дар байни аҳолии тоҷикони ин кишварҳо бо тағйири насрҳо машҳур гардиданд.
Ӯ кӯшид сарзамини бештарро дар ихтиёр дошта бошад, вале афғонҳои Бангола бо сарварии Шершоҳ алайҳи Ҳумоюн бархостанд ва ба истиснои Гуҷарот Ҳиндустонро зери итоати худ дароварданд.
Ҳумоюн аввал ба Синд ва баъд ба Эрон паноҳ бурд ва танҳо соли 1555 бо ёрии шоҳи Эрон Таҳмоспи Сафавӣ Деҳлиро тасарруф карда, соли 1556 аз олам даргузашт.
Баъди марги Шоҳиҷаҳон барои тахт байни писарҳояш муборизаҳо сар заданд ва дар натиҷа Муҳиддин Аврангзеб пирӯз шуда, бародаронашро ба қатл расонд ва соҳиби тахт гардид.
Роҷпурҳо аз зери итоати Бобуриён баромаданд, синкхҳо тадриҷан аз дасти афғонҳо ҳукумати Панҷобро хориҷ карданд, готҳо дар Агра эълони истиқлол намуданд, Банғола низ мустақил шуд.
Давраҳои охири салтанати Бобуриён аврупоиҳо барои тиҷорат вориди ин сарзамин шуда, аввал португалиягиҳо, баъдан ҳолландиҳо ва англисҳо теъдоде аз марказҳои тиҷоратӣ ва ширкатҳои бозаргонӣ дар соҳили Ҳинд таъсис доданд.
Замони Бобуриён кӯшишҳое барои тараққии Ҳинд ба кор рафтанд, дар дарборашон олимону шоирон хидмат менамуданд, шукӯҳу шаҳомати қасрҳои сохтаашон ҳатто аврупоиҳоро ба ҳайрат оварданд.
Замони ҳокимияти Ҷалолуддини Шоҳиолам давлати Бобуриён комилан зери таъсири англисҳо қарор гирифта, давраи писаронаш Муҳаммад Акбари дуюм , Абумузаффар Баҳодуршоҳ амалан бозичаи дасти мустамликадорон гардид.
Бобуриён — давлате, ки Бобур дар Ҳиндустон таъсис намуд, дар Аврупо онро бештар давлати Муғулони бузург меноманд, бархе аз муҳаққиқон бо номи императории Темуриёни Ҳинд зикр кардаанд.
Вақте ки Вушмгир ба тасарруфи Гургон машғул буд, Ҳасан ибни Буя ва бародараш Алӣ пинҳонӣ бо Абуалии Чағонӣ мувофиқа карда, бори дигар Исфаҳонро тасарруф намуданд.
Абуалии Чағонӣ пас аз тасхири Гургон ҳукумати он ҷоро ба Иброҳими Симҷур вогузошт ва худ ба Рай омад, то тамоми вилоётеро, ки Мардовиҷ дар зарфи даҳ сол фатҳ карда буд, аз чанги Вушмгир берун биёварад.
Мансур Тӯс ва Нишопурро тасарруф карда, модар ва наздикони Абумансури Тӯсиро (ҳамоне, ки аввалан «Шоҳнома»-и мансурро ба номи ӯ ҷамъ карда буданд ва дар адабиёти форсӣ зикри хайр дорад) ба Бухоро фиристод.
Соли 946 Рукнуддавла Ҳасан ибни Буя ва хусураш Ҳасан ибни Фирӯзон бори дигар Вушмгир-ро аз Табаристону Хуросон ронданд ва амири Зиёрӣ ин навбат ҳам барои ёрӣ аз Оли Сомон ба Хуросон паноҳ ҷуст.
Аз ин вақт то фатҳи дуюми Табаристон ба дасти Рукнуддавла дар соли 946 чанд навбат байни Оли Буя ва сардорони сомонӣ, ки ба мадади Вушмгир меомаданд, задухӯрд ба амал омад ва ҳар тараф гоҳе ғолиб ва гоҳе мағлуб мегардид, то вақте ки Абуалии Чағонӣ дар Рай бо Рукнуддавла сулҳ кард ва Ҳасан маҷоли онро ёфт, ки Вушмгир-ро ба куллӣ аз Табаристон ва Гургон биронад.
Ба ҳамин тартиб дар яке аз чунин даргириҳо, пеш аз рӯ ба рӯ омадани урдуи Вушмгир ва Абулҳасани Симҷурӣ бо сипоҳи Рукнуддавла ва тарафдоронаш, Вушмгир моҳи декабри 967 ҳангоми шикори гуроз аз асп афтода вафот кард.
Соли 943 Абуалӣ ҳам бо Вушмгир сулҳ карда, ҳамроҳи писари Вушмгир — Солор ва Ҳасан ибни Фирӯзон ба Бухоро раҳсипор шуданд, вале ҳанӯз ба Хуросон нарасида хабари марги амир Наср расид.
Амир Нуҳ ибни Насри Сомонӣ Абуалӣ ва Мансур ибни Қаротекинро ба ёрии Вушмгир ба фатҳи Рай фиристод, вале инҳо қудрати муқовимат бо Ҳасан ибни Буяро надоштанд, фақат Вушмгир Ҷурҷонро аз дасти Ҳасан ибни Фирӯзон берун овард, вале онро низ нигоҳ дошта натавониста, ба паноҳи Мансур ибни Қаротекин қарор гирифт.
Баъди қатли Мокон писари аммаи ӯ Ҳасан ибни Фирӯзон, бо баҳонаи он ки Вушмгир қасдан Моконро дар ҷанги Рай ба куштан дода буд, бо амири Зиёрӣ дар набард шуд, аммо ба дасти Шираҷ ибни Лайлӣ мағлуб гашта, ба паноҳи Абуалии Чағонӣ ба Ироқ омад ва Абуалиро ба гирифтани Табаристон таҳрик намуд.
Вушмгир ибни Зиёр — аз маликони дайламияи Оли Зиёр, ки асрҳои 10-11 дар Гургон, Қумис, Табаристон , Дайлам, Гелон, Қазвин, Рай, Исфаҳон, Хузистон гоҳе дар тобеияти Сомониён ва гоҳе мустақил ҳукмронӣ мекарданд.
Дар ҳайвоноти зери хок кӯрмуш ва ғорҳо чашм барҳам хӯрдааст; дар баъзе паррандаҳо ва ҳашарот бол нест шудааст; дар рустаниҳои паразит реша ва барг аз байн рафтааст.
Фаромӯш кардан лозим нест, ки дар табиат интихоб на аломатҳои алоҳида, балки фенотип ё ҷамъи аломатҳо, яъне комбинатсияи генҳои муайянро, ки бо организм мансубанд, нигоҳ медорад.
Чи тавре ӯ аз гач ё санги хоро ҳайкале месозад, ки ҳамаи қисмҳо ва хислатҳои шахсро инъикос мекунанд, интихоби табиӣ низ мутобиқат ва намудҳои навро пайдо мекунад, фардҳои кам мутобиқшударо аз афзоиш бозмедорад, ё ба таври дигар гӯем, комбинатсияи генҳои хуб мутобиқнашударо нест менамояд.
Интихоби устувор ба нигоҳ доштани аломатҳо ва хосиятҳои пеш пайдошуда равона шудааст: андозаи бадан ё қисмҳои алоҳидаи он дар ҳайвонот, андоза ва шакли гул дар рустанӣ, консентратсияи ҳормон ё глюкоза дар хуни ҳайвоноти муҳрадор ва ғайраҳо.
Бо шарофати интихоби устувор баъзе намудҳо то имрӯз боқӣ мондаанд: «Сарвати фоиданоки зинда» — моҳии панҷаболи латимерия, хазандаи эраи палеозой — гатерия, ки ба калтакалосҳои эраи мезозой хеле монанд аст, рустании лучтухми гинкго.
Мир и ва аъзои коммунаро дар як замон шаҳрвандони коммуна интихоб мекунанд: эътилофи мири интихобшуда (ки бояд дар даври якум ва ё дуюм раъйҳои зиёдеро ба даст орад) се аз панҷ ҳиссаи ҷойҳои шӯроро аз худ мекунад.
Ҳамин тавр, коммуна Рум масоҳати 1,285,30 км2 ва аҳолӣ 2,726,539 нафарро дорад, ки он аз ҳарду ҷиҳат дар Италия калонтарин аст; Фиера-ди-Примиеро дар музофоти Тренто хурдтарин аст ва Мортероне аз ҳама камаҳолитарин буда, ҳамагӣ 38 нафар аҳолӣ дорад .
Чунин муқовиматҳо ба бесамарии услуби ягонаи идоракунии коммуна оварда мерасонанд, аммо ҳукумат нақша дорад, ки коммунаҳоро муттаҳид ё тақсим кунад, аксар вақт бар муқобили фаъолонаи сокинони маҳаллӣ сар мезанад, зеро, баръакси вилоятҳо ва минтақаҳо, коммунаҳо таърихи садсола ва баъзан ҳазорсолаҳо доранд.
Дар сатҳи коммунаҳо дар Италия бисёр вазифаҳои давлатӣ иҷро карда мешаванд: бақайдгирии таваллуд ва фавт, ҷои истиқомат ва рӯйхати интихобкунандагон, идоракунии моликияти коммуналӣ, аз ҷумла роҳҳо.
Аз ин рӯ, бараҳман бештар дар шакли инкорӣ — тасаввурнашаванда, диданашаванда, ифоданашаванда, шунидашаванда, офариданашаванда, фарқнашаванда, номутаноҳӣ, фанонопазир ва ғ.
Ин се ҷиҳати ботинии бараҳман ҳамроҳи ҷиҳати мувофиқи он, ки берун аз ҳама гуна муносибат аст, чаҳор ҷиҳати имконпазири бараҳман: шуури пок — ҳастӣ , Ишвара, Ҳиранягарбха ва Вайшванараро ташкил медиҳад.