polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Дар Аврупо ба таври оммавӣ фаъолияти шабакаҳои телевизионӣ танҳо аз соли 1950 оғоз гардида, дар бисёре аз давлатҳои тараққикардаи ҷаҳон шабакаҳои давлативу хусусии телевизион солҳои 60-70-уми асри гузашта таъсис ёфтанд.
Шабакаҳои телевизионии , , — дар ИМА, , — Дар Британияи Кабир, РАИ — дар Италия, — дар Япония, ЦДФ — дар Германия, ОРТ- дар Россия аз бонуфузтарин ширкатҳои телевизионӣ дар ҷаҳон маҳсуб мешаванд.
Сурудҳои дилчаспи кинофилми «Ман бо духтаре вохурдам» ва аз ҷумла суруди мӯзадӯз «Ко мне друзья» солҳои 50 — 60-ум дар гӯшаву канори Иттиҳоди Шӯравӣ хуш қабул гардида, байни мардуми иттиҳод сароида мешуданд.
Солҳои 1932—1935 дар техникуми театрӣ ва солҳои 1935—1936 дар омӯзишгоҳи мусиқавии шаҳри Тошканд таҳсилро давом дода, ҳамчунин берун аз дарс ҳамчун ҳунарпешаи театри «Малые формы» -и шаҳри Тошканд баромад мекард.
Баъд аз хатми омӯзишгоҳ, ӯ соли 1936 бо даъвати ҳукумати Тоҷикистон ҳамчун ҳунарпешаи Театри драмавии ба номи А. Лоҳутӣ ба шаҳри Сталинобод меояд.
Самариддин Саъдиев аз соли 1940 дар театри навташкилшудаи опера ва балети ба номи С. Айнӣ ва минбаъд солҳои зиёд дар Филармонияи давлатии Тоҷикистон ҳамчун ҳунарпеша ҳунарнамоӣ намудааст.
Самариддин Саъдиев дар катори ҳунарпешаву адибони номдори ҶШС Тоҷикистон иштирокчии Даҳаи адабиет ва санъати тоҷик дар шаҳри Москва буд, ки солҳои 1941, 1949 ва 1957 шуда гузаштааст.
20 июл — 2 августи соли 1946 дар шаҳри Москва дар озмуни ҷамъбастии Умумииттифоқии артистони эстрада қувваозмоӣ намуда, дар натиҷа барандаи Лауреати озмуни Умумииттифоқии артистони эстрада шудааст.
Соли 1962 С. Саъдиев барои хидмати шоиста дар ҷодаи санъати мусиқӣ, театрӣ ва синамои тоҷик бо унвони Ҳунарпешаи хизматнишондодаи ҶШС Тоҷикистон сарфароз шудааст.
Пас аз хатми омӯзишгоҳ соли 1968 ба факултаи санъати Донишкадаи омӯзгории шаҳри Душанбе (айни ҳол Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ) дохил шуда, соли 1972 онро бо ихтисоси корҳои маданӣ-маърифатӣ ва муаллими мактаби мусиқӣ ба итмом мерасонад.
Ҳанӯз овони таҳсил дар Донишкада Ф.Ҳасанов дар озмуну фестивалҳои байни донишкадаҳо дар ӯзбекистон, Қазоқистон, Қирғизистон, шаҳри Москва ширкат варзида, сазовори ҷоизаву ифтихорномаҳо гардидааст.
Аз соли 2004 бо даъвати Кумитаи телевизион ва радиои назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун роҳбари дастаи ҳунарии «Дарё» ба фаъолият шурӯъ менамояд.
Айни замон Ф. Ҳасанов ба ҳайси омӯзгор ва сарояндаи ансамбли давлатии «Фалак», омӯзгори Консерватрияи миллии Тоҷикистон ба номи Т. Сатторов фаъолияти хешро бурда истодааст.
Тӯли фаъолияти эҷодии хеш Ҳасанов Ф. ба кишварҳои Эрон, Афғонистон, Франсия, Россия, Лубнон, Сурия, Қатар, Полша, Германия, Ҳиндустон, Покистон сафарҳои ҳунарӣ намудааст.
Муаллим , сармуаллими факултаи забонҳои хориҷии ДДОЛ ба номи С. М. Киров , муҳаққиқ-коромузи Донишгоҳи Кембриҷи Бритониёи Кабир , мудири кафедраи инкишофи нутқи даҳонӣ ва хаттии забони англисӣ , мудири кафедраи фонетика ва лексикология , декани факултаи забонҳои хориҷӣ Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров , мудир ва дотсенти кафедраи забони англисии Донишгоҳи славянии Русияю Тоҷикистон — 2008.
Дар ҷашни 70-солагии таъсисёбӣ ба хазинаи китобхонаи вилоятӣ 13 ҳазор нусха китоб, 416 номгӯ рӯзномаву маҷалла ворид гардид, ки аз он зиёда аз 10 ҳазор хонандагон истифода бурданд.
Соли 1990, баробари ба бинои нав кӯчидани Китобхонаи вилоятии оммавии ба номи Тошхоҷа Асирӣ ҳамзамон Китобхонаи системаи марказонидашудаи шаҳри Хуҷанд низ ҷойгир шуд ва чанд сол чун муассисаи ҷудогона амал кард.
Китобхона тибқи қарори Кумитаи иҷроияи Шӯрои депутатҳои халқи вилояти Ленинобод таҳти 8 аз 31-уми марти соли 1994 ба мувозанаи шуъбаи фарҳанги кумиҷроияи шаҳри Хуҷанд гузаронида шуд.
Мувофиқи қарори раиси шаҳри Хуҷанд таҳти 67 зарурат пеш омад, ки аз таърихи 1-уми январи соли 1996 системаи марказонидашудаи китобхонаҳои шаҳри Хуҷанд ба Китобхонаи оммавии ба номи Тошхоҷа Асирӣ табдил дода шуд.
Бо вуҷуди тасдиқи қарори мазкур то имрӯз дар ҳисоботи солона натиҷаи фаъолияти китобхона-филиалҳои шаҳри Хуҷанд, ҳайати кормандон, махзани китобӣ ва дигар санаду рақамҳо дар ҷадвали алоҳида ҷудогона пешниҳод мешавад.
Баъди ирсоли мактуб-пешниҳоди вазири ҳамонвақтаи фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Мирзошоҳрух Асрорӣ дар бораи ба китобхонаи вилоятии оммавии ба номи Тошхоҷа Асирӣ табдил додани китобхонаи оммавии ҳамноми он ва ҷонибдориву дастгирии Раиси ҳамонвақтаи вилоят, муҳтарам Қоҳир Расулзода китобхона аз нав, баъди таваққуфи тӯлонӣ мақоми вилоятӣ пайдо кард.
Санаи 10 -уми январи соли 2008 таҳти 4 қарори Раиси вилояти Суғд дар заминаи қарори иҷлосияи Маҷлиси вакилони шаҳри Хуҷанд аз 28-уми ноябри соли 2007, таҳти 109 доир ба моликияти коммуналии вилоят ба ҳисоб рафтани Китобхонаи вилоятии оммавии ба номи Тошхоҷа Асирӣ ба тасвиб расид.
Ба ҳайати кории китобхона шомил шудани адибону олимон Муҳиддин Хоҷазод, Аҳмадҷони Хистеварзӣ, Эҳсон Оқилов, муҳаққиқони ҷавон Нуралӣ Нуров, Баҳром Мирсаидов, Бахтиёр Файзуллоев, Тайиба Бобоева, Фирӯз Ҷумъаев, Ҷамшед Қаноатов, Темур Мирзоҷонов, Зоҳид Қӯрғонов ва дигарон, кормандони эҷодкору ботадбир (ибтидои солҳои 90-уми асри гузашта ва солҳои 2000-ум ба фаъолият пардохта), чун Абдулазиз Қаландаров, Мунира Ҳакимова, Мавзуна Раҷабова, Мунаввара Ҳошимова, Мавзуна Ҳамробоева, Муҳаббат Ҳусейнова, Муҳайё Сангинова, Сурайё Шодиева, Муҳайё Турсунова ва дигарон саҳифаҳои таърихи нави китобхонаи вилоятӣ боз шуд.
Дар ошёнаи якум шуъбаҳои техникӣ-кишоварзӣ, иттилоотӣ-компютерӣ, мубодилавӣ-захиравӣ, хидматрасонии махсус, мубодилавӣ-захиравӣ ва нигаҳдории китоб ҷойгир шуданд.
Дар ошёнаи дуюми он маъмурият ва бахшу ҳуҷраҳои маъмурӣ, маҷлисгоҳ, шуъбаҳои хидматрасонӣ, маълумотдиҳӣ- библиографӣ, табъу нашр, илмӣ-методӣ, пурракунӣ ва коркарди китобу маводи чопӣ, дастхатҳо ва нашрияҳои нодир, толори илмӣ-таълимӣ, ҳуҷраи муқовабандӣ воқеъ гардидаанд.
Дар соли 1947 ҳайати кории китобхона иборат аз мудири китобхона Чекунина Антонина Ивановна, саркитобдор З. И. Баум, китобдорон Р. М. Берг, И. М. Вязников, А. П. Базуева, муҳосиб И. М.Қодиров, посбон Е.
Соли 1927 дар ҷашни 10-солагӣ китобхона ҳамчун китобхонаи марказӣ ва дастурдеҳ бо китобхонаҳои ноҳияҳои Хуҷанд, Нов, Ашт, Конибодом ва Исфара ҳамкорӣ мекард.
Бо мурури замон на танҳо захираи китобии китобхона афзуд, балки раванди фаъолияти кории он ташаккулу таҳаввул ёфта, ҷабҳаҳои корҳои илмию методӣ ва маълумотдиҳию библиографӣ дар он вусъат пазируфтанд.
Гай Юлий Сезар дар Субур тавлид ёфт, дар наздикии Рим, ки аз Форум на онқадар дур буд ва дар оилаи асилзодагон аз авлодони Юлиён, ки дар сиёсати таърихи Рум аз қадим роли калон мебозид.
Когномен дар забони лотинӣ ягон маъно надошт: таърихдони советӣ А. И. Немировский ки бо таърихи Рум сарукор дошт, ин гуна фикрро пешниҳод кард, ки ин ном аз номи шаҳри қабилаҳои этруск пайдо гашт.
Куштори ӯ ба ҷангҳои ғайринизомӣ, нобуд шудани ҷумҳурии Рум ва пайдоиши давлати шоҳаншоҳии Рум оварда расонд ва сарвари ин давлати шоҳаншоҳӣ Октавиан Август шуд, ки писархонди Сезар буд.
Барои ҳамин Сулла пас аз тӯйи Сезар талаб намуд ки ӯ ниқоҳи худро бо ҳамсараш шиканад, чӣ тавре ки аз ин корро Марк Пизон карда буд бо фармони Сула, ва аз ҳамсари худ Анния, ки беваи Лусий Синна рӯй гардонд ва дигарон низ.
Дар бораи хавфнок будани Сезар барои давлати Сулла, аз рӯи шаҳодати Светоний, чунин гуфта: «Дар ин Сезар — Марийҳо бисёранд» ва «Битарсед аз он ҷавоне, ки миёнбандаш бад баста шудааст», ишора бар он ки ба ҳама маълум буд, Сезар хислати суст кардани миёнбанди худро дошт.
Оилаи шинохта ва бо маданият тавонист ки ба Сезар ҳамаи шароити лавозимиро барои сабақгирӣ ва равнақёбии ӯ мӯҳайё созад; тарбияи ҷисмонии пурра ба ӯ кумаки калон дар бозёфтҳои ҳарбии оянда оварда расонд: машғулияти асосӣ — омӯхтани илмҳо, адабиёт, сарфу нахв — мантиқи кудакро ба шакли муайян даровард ва ба корҳои амалӣ ва адабиёт тайёр кард.
Номеҳрубонии диктатор Юлий Сезарро маҷбур сохт то ки ӯ аз унвони фламин даст кашида аз Рум ҷониби Осиёи Хӯрд раҳсипар шавад ва дар онҷо адои хидмат дар штаби пропретор Марк Минусий Ферм давом диҳад.
Соли 1978 бародарони албоми нави худро бо номи « » бо суруди «» нашр карданд, ва ҳамроҳ бо « » (дар солҳои минбаъда бо овозхонони машҳур монанди Сара Брайтман, Далида, Патти Право ва Пол Потс), ва машҳур дар тамоми ҷаҳон бо суруди « , ».
Дар як вақт, соли 1983 бародарон Ла Бионда ҳамкориро бо гурӯҳи ба роҳ монда, яккасурудҳои « », « » ва «’ », ки дар феҳристи сурудҳо пеш аз 30 сол қарор гирифта буданд, сабт намуданд.
Бародарон Ла Бионда саундтрекҳо барои филмҳо низ сабт кардаанд, инчунин ба филмҳои «Суперполис», «Дӯстро пайдо куни — ганҷро низ пайдо мекуни», бо Ҷонни Дореллӣ, «», « , » бо Ҷанкарло Ҷаннини ва Марианжела Мелато ва дигарон, инчунин силсилафилмҳои телевизионӣ, ба монанди, бо Энрике Монтесано .
Ғаниев Изатулло Наврӯзович, 19 марти соли 1948 дар деҳаи Вешканди ноҳияи Айнӣ, вилояти Суғд, Ҷумҳурии Тоҷикистон дар оилаи хизматчӣ ба дунё омадааст.
Соли 1965 баъди хатми мактаб — интернати 1-и ноҳияи Айнӣ бо медали тило ба факултаи механикаю технологии Донишкадаи политехникии Тоҷикистон дохил шуда, баъди хатми курси дуюм ба Донишкадаи химиявӣ-технологии шаҳри Қазон барои идомаи таҳсил фиристода шудааст.
Соли 1971 ба шуъбаи рӯзонаи аспирантураи Институти химияи АИ Ҷумҳурии Тоҷикистон дохил шуда, баъди хатми аспирантура дар Институти химия дар вазифаҳои лаборанти калон, корманди хурд ва калони илмӣ то соли 1981 фаъолият намудааст.
Соли 1976 дар Институти металлургия ва бойгардонии АИ Ҷумҳурии Қазоқистон рисолаи номзадиро аз рӯи ихтисоси «Металлургияи металлҳои ранга» дифо намуда, дараҷаи номзади илмҳои техникиро соҳиб шудааст.
Ҷоизаи Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун «Пурмаҳсултарин олими Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон дар 25 соли истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар соҳаи химия»
Соли 1976 натиҷаи корҳои илмии худро бо роҳбарии доктори илмҳои техникӣ Ваҳобов А. В. дар мавзӯи « Таҳқиқоти системаҳои сечандаи --, -- ва коркарди хӯлаҳо дар асоси онҳо» ҷамъбаст намуда, дар шаҳри Алма-Ато рисолаи номзадиро дифоъ намудааст.
Соли 1991 бошад, рисолаи докториро бо мушовирии яке аз олимони намоёни ИҶШС, профессор Ваҳобов А. В. дар мавзӯи «Синтез, хосиятҳои физикавӣ-химиявӣ ва истифодаи хӯлаҳои алюминий бо металлҳои нодирзаминӣ ва ишқорзаминӣ» дар шаҳри Тошканти Ҷумҳӯрии Узбекистон, ҳимоя намудааст.
Фаъолиятҳои илмии ӯ ба омӯзиши диаграммаҳои ҳолати сечандаи алюминий бо металлҳои ишқорзаминӣ ва нодирзаминӣ бо иловаҳои металлҳои саноатан муҳим монанди литий, берилий, магний, мис, рӯҳ, оҳан ба роҳ монда шудааст.
Қисми зиёди корҳои таҳқиқотии ӯ ба омӯзиши хосиятҳои коррозионнӣ ва физикавӣ-химиявии хӯлаҳои алюминий, рӯҳ, сурб ва дигар металлҳои ранга, бахшида шудааст.
Изатулло Ғаниев (Ғаниев Изатулло Наврӯзович; 19 марти 1948, деҳаи Вешканди ноҳияи Айнӣ) — кимиёшинос, маводшинос, доктори илми химия , профессор , узви вобастаи Академияи илмҳои Тоҷикистон , академики Академияи илмҳои Тоҷикистон ва дорандаи Ҷоизаи давлатии ба номи Абӯалӣ ибни Сино
Дар айни замон омӯзиши осори он душвор аст , аммо тибқи маълумоти мавҷуда метавон гуфт, ки шаҳрак яке аз иншооти мудофиавӣ буд, ки сарҳади давлати қадимаи Хоразмро фаро гирифтааст, инчунин роҳи обии Амударёро назорат мекард.
Қалъа соли 1874, пас аз он ки Турткули ҳозира ба маркази департаменти Амударёи вилояти Сирдарёи империяи Русия ва қароргоҳи сардори шӯъбаи Амударёи низомиёни Туркистон табдил ёфт, аз нав барқарор карда шуд.
Дар назди ҳукумат масъалаи ба ҷои бехавф кучондани маркази вилоят меистод ва метавон гуфт, ки бахти Нукус омад — 2 ноябри соли 1930 ҳукуматдорон қарор доданд, ки ин шаҳрро пойтахти Қарақалпоқистон гардонанд.
ба ҳайси мухбири рӯзномаи «Пионери Тоҷикистон», корманди идораи тарғиботии Иттифоқи нависандагон, муҳаррири нашриёти «Адиб» ва сармуҳаррири Вазорати фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолият намудааст.
Низом Қосим пури Ҷаҳонгир - адиб, Шоири халқии Тоҷикистон, Раиси Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон, собиқ вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати , Узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон ва Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон
Низом Қосим пури Ҷаҳонгир аз аз ҳавзаи ягонаи умумиҷумҳуриявӣ - вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати интихоб шудааст.
Дар замони халифа Маъмун, ки модараш аз тоҷикони Балх буд мубоҳисае байни диндорони мусулмон, насрониён ва иброниён ташкил карда шуд,ки дар он мубади зардушти бо номи Озарфаранбағ ширкат дошт.
Дар ин мубоҳиса Озарфаранбағ нисбат ба ҳамаи намояндагони динҳои дигар дастболо шуд ва халифа ба у иҷозат дод, ки дар бораи Авасто ва ойини Зардушт китобе мураттаб кунад.
Ин китоб дар ҳудуди садаи нуҳуми милодӣ дар Бағдод аз рӯи бозмондаҳои адабиёти порсии миёна гирдовариву тадвин шуда ва дар нуҳ бахш ба нигориш дар омадааст, ки ду бахши нахустини он аз даст рафта ва боқимондаи он 169 000 вожаро дар бар мегирад.
«Динкард» - дар хатти паҳлавӣ (форсии миёна «Денкарт» ба маънии «Кардаи динӣ», номи китобест бузург ба забони паҳлавӣ, ки пажуҳишгарони фарҳанги эронӣ онро Фарҳангнома -и донишҳои динӣ ва ақлӣ хондаанд.
Маълум аст, ки дар баъзе мамолики Шарқ ҳаёти ҷинсӣ аз рӯи анъана як қисми ҷудонашавандаи маданияти умумӣ ба шумор меравад, ҳол он ки дар мамолики Аврупо дар тӯли чандин асрҳо аз хусуси ишқи «шаҳвонӣ» гап задан ва навиштан тамоман мамнӯъ буд.
Азбаски ҳисси шаҳвонии духтаре, ки бори аввал ба алоқаи ҷинсӣ шурӯъ мекунад, бисёр вақт дар ҳолати «карахтӣ» мебошад, ӯ дар хоҳиш ҷуфти худро пазируфта наметавонад.
Шавҳар бояд инро дар назар дошта барои маҳз дар шаби аввал алоқаи ҷинсӣ кардан набояд кӯшад; ӯ бояд дар бораи манофеи занаш ҳам фикр кунад, имконият диҳад, ки зан дар рафти муносибати доимӣ ба шароити ҳаёти нав тадриҷан унс гирад, бар тарси худ ғолиб ояд.
Тани занҳо баръакси мардон тавре офарида шудааст, ки ҷойҳои шаҳватангез -и онҳо, яъне номансуб ба узвҳои таносул аҳамияти калон дошта, баъзан ҳатто аз минтақаи гениталӣ бартарӣ доранд.
Ҳар қисмати бадани зан минтақаи шаҳватангез шуда метавонад ва агар ангезиши як минтақа дар баъзе занон шаҳватро бедор кунад, ба занҳои дигар таъсир намерасонад ва ё ҳисси нофорам ба вуҷуд меорад.
Мутахассисони бемориҳои занона ва иллатҳои ҷимоӣ мегӯянд, ки дар ин давра аз алоқаи ҷинсӣ тамоман даст кашидан шарт нест, аммо ҳангоми ҷимоъ эҳтиёткорӣ зарур аст.
Набояд фаромӯш кард, ки аксарияти занҳо ба навозиш ва меҳрубонӣ майл доранд ; зуҳуроти шаҳвонияти онҳо, баръакси мардон, характери даврӣ дорад ва қабл аз ҳайз ва ё рӯзҳои аввали пас аз он авҷ мегирад.
Баробари андӯхтани таҷриба фоизи муҷомаате, ки бо оргазм меанҷомад, зиёд мегардад, ҳол он ки дар солҳои аввали занушӯӣ зан ҳамеша аз алоқаи ҷинсӣ ҳаловат намебарад.
Баъзе занҳо аз муҷомаат ҳеч гоҳ ва дар ҳеч сурат лаззат намеёбанд ; дар баробари ин занҳое ҳастанд, ки дар давоми як амалиёти ҷинсӣ чандин бор ҳаловат мебаранд.
Номусоидати фардӣ дар заношӯӣ бисёр вақт боиси низоъ ва ҷанҷолҳои талху тунди оилавӣ гардида, ба ҳаёти ҷинсӣ ва муҳити иҷтимоии оила таъсири бад мерасонад.
Ба ақидаи бисёр мутахассисони амрози ҷимоӣ аксарияти иллатҳои таносулӣ на аз бемориҳои худи узвҳои таносул, балки маҳз аз ҳамин номусоидат байни зану шавҳар, ба ҳамдигар унс нагирифтани онҳо сар мезанад.
Мусоадати ҳаёти ҷинсӣ чӣ дар натиҷаи гуногун ва ҳатто мухолиф будани хислатҳои фардии ҳарифон, ки камбудии ҳамдигарро гӯё талофӣ мекунанд (масалан, ба ҳам омадани сафрамизоҷии зан – ноустувории рӯҳия, тундмизоҷӣ ва ғайра бо хислатҳои балғамии шавҳар – бурдборӣ, табиати мулоим) ва чӣ ҳангоми яксон будани мизоҷ муяссар мегардад.
Ҷисми исфанҷии пешоброҳа ва сари нара ҳатто дар авҷи нуъуз нисбат ба аҷсоми исфанҷии худ камтар мешавад, аз ин рӯ манӣ аз пешоброҳа бемалол мегузарад ва узвҳои ҷинсии зан аз осеб эмин мемонад.
Бояд қайд кард, ки ихтилоли нуъузро, ки ҳатто дар замонҳои қадим рамзи шаҳвонияти мардҳо буд, бисёр вақт ноҳақ нишондоди асосӣ ва ҳатто ягонаи сусткамарӣ мепиндоштанд .
Аз ин ҷо хулоса бармеояд, ки меъёрҳои умумии ҳаёти ҷинсӣ вобаста ба синну сол, ҷинс, хислатҳои шахсие, ки натиҷаи тарбия ва таҷрибаи ҳаёт мебошанд, тағйир меёбад.
Тасаввуроти нодурусти бисёр одамон дар хусуси меъёрҳои ҳаёти ҷинсӣ боиси он мегарданд, ки баъзе одамон ихтилоли ҷинсӣ доштани худро тахмин мекунанд, ҳарчанд ин чиз дар онҳо вуҷуд надорад.
Дар рафти алоқаи ҷинсӣ, ки аз чанд сония то чанд дақиқа давом мекунад, дар натиҷаи аз ҳаракатҳои бевосита ба ангезиш омадани сари нара ҳисси шаҳвонӣ ба авҷи олӣ расида, ҳаловати инзол ва ихроҷи манӣ ба амал меояд.
Ҳаёти ҷинсии инсон хосиятҳои нав пайдо кардааст: вай нафақат вазифаи ғаризии давом додани наслро ба ҷо меорад, балки иттиҳод ва муқарабати шахсӣ ва маънавии марду занро дар бар мегирад.
Дар ташаккули муносибатҳои шаҳвонӣ ва тарзи ҳаёти ҷинсӣ дар инсон нақши ҳалкунанда ба таҷрибаи шахсӣ, таълиму тарбия ва ахлоқу одоби фард мансуб аст.
Барои мӯътадил гардидани ҳаёти ҷинсӣ таҷрибае, ки дар зану шавҳар дар зиндагии якҷоя ҳосил кардаанд, аҳамияти муҳим дорад ва бетаҷрибагӣ дар оғози зиндагӣ мумкин аст боиси азоби сахти рӯҳӣ гардад.
Ҳаёти ҷинсӣ ҳам барои зан ва ҳам барои шавҳар бояд манбаи ҳаловат ва қаноатмандии комил бошад, вале вай маҳорати муайян, фаҳмиш, зиракию ғамхорӣ ва ҳатто фидокориро тақозо дорад.
Аммо таносуби рӯҳӣ ва ҷиҳатҳои ҷисмонӣ дар ҳаёти ҷинсӣ, инчунин муносибат ба шаклҳои гуногуни мубошарат дар ҳар як ҷамъият гуногун аст, ҳар яки онҳо меъёри ахлоқи ҷинсии худро дорад.
Фаъолияти ғадудҳои ҷинсӣ, ки дар хун миқдори муайяни гормонҳоро таъмин менамояд ва ин гормонҳо ҷиҳатҳои хосаи ҷимоӣ – шаҳвонии фардро муайян месозанд, сабабгори қувваи боҳ мегардад.
Баъдан романҳояш «Духтари оташ» , «Дувоздаҳ дарвозаи Бухоро», ва «Тахти вожгун» , ки трилогияи маъруфи «Дувоздаҳ дарвозаи Бухоро»-ро ташкил додаанд, дар Душанбе, Маскав, Теҳрон, Порис, Прага, Берлин ва дигар мамлакатҳо борҳо мунташир гаштаанд ва заминаи филмҳои бадеӣ қарор гирифтаанд.
Соли 1974 романи ҳаҷвии «Саргузашти Сафармахсум», соли 1980 «Сафармахсум дар Бухоро»-ро таълиф кардааст, ки ба чандин забон нашру тарҷума шуда, шуҳрати муаллифро ба маротиб афзудаанд.
Романҳои «Хатлон»-у «Гули бодом аз Конибодом» дар солҳои охири ҳаёти нависанда ба қалам омада, дар онҳо симои ҳамзамонони бунёдкору ҳунарварамон ба риштаи тасвир кашида шудаанд.
Ҷалол Икромӣ очеркнависи машҳуре ҳам буда, китобҳои очерки сафарии «Сафар кардан — ҷаҳон дидан» , «Аҷоиботи сафар» ва «Дар домани Офтоб» -аш дар саросари Иттиҳоди Шӯравӣ машҳур буданд.
Асарҳои драмавии ӯ борҳо саҳнагузорӣ шудаанд, ки «Душман» , «Дили модар» , «Тухми муҳаббат» , «Хонаи Нодир» , «Шаби 28-ум» , «Ҷавоби муҳаббат» , «Ситора» , «Дохунда» , «Дилҳои сӯзон» , «Гарнизон таслим намешавад» ва ғ.
Дар таҳия ва нашри намунаҳои насри ривоятии ниёконамон ва тарҷумаи осори нависандагони машҳури русу шӯравию хориҷӣ, монанди А. П. Чехов, М. Горкий, М. Шолохов, А. Толстой, А. Довженко, К. Чуковский, Бародарон Гримм, М. Авезов, Б.
Фаъолияти эҷодии Ҷалол Икромӣ пас аз панҷ — шаш соли ба ҷодаи адабиёт қадам гузоштанаш мавриди таваҷҷуҳи адабиётшиносон гардид ва нахустин тадқиқот метавон китобчаи дромнавис Ғанӣ Абдуллоро бо номи «Эҷодиёти Ҷалол Икромӣ» шинохт, ки соли 1934 таълиф гардидааст.
Ба ҳамин тартиб, осори Ҷалол Икромӣ мавриди баҳси бархе аз мунтақидини Шӯравӣ шудааст, ки дар ин миён Г. Ломидзе, Соҳиб Табаров, Атахон Сайфуллоев, Ю.
Ҷалол Икромӣ — нависандаи тоҷик, Нависандаи халқии Тоҷикистон , дорандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ , узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон .
Вай барои оркестри созҳои халқӣ асарҳои зиёд эҷод кардааст, ки онҳо ба репертуари коллективҳои навозандагон ворид гардидаанд: «Ленинободи ман», «Сайри лола», «Дил бурдӣ», инчунин валсҳои лирикӣ.
Сурудҳои «Ленинобод», «Ба раққоса», «Ту ҷони ман», «Гул дар боғ», «Субҳи шаҳри азизам» ва бисёр дигаронро иҷрокунандагони машҳури ҷумҳурӣ бо қаноатмандӣ ба репертуари худ ворид месозанд.
Ба қалами композитор О. Назаров сюитаи вокалӣ-хореографии «Муборак, иди мушаррафат» ба шеъри Н. Шариф, инчунин хорҳои «Ба партия» ва «Ба партияи Ленин» ба шеъри Н. Шариф, «Тӯй муборак» ба шеъри А. Бобоҷон ва дигарон тааллуқ доранд.
О. Назаров дар ҳаёти ҷамъиятӣ ва мусиқии ҷумҳурӣ фаъолона ширкат варзидааст, ӯ бо медали «Барои меҳнати шоён» ва панҷ Ифтихорномаи фахрии Президиуми Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон сарфароз гардонида шудааст.
Намоишномаҳо, аз қабили «Рашк», «Садоқат», «Шаҳло», «Ғуломи сиёҳ», «Интихоби домод» ва боз бисёри дигар синтези сарчашмаҳои драмавӣ ва мусиқӣ мебошанд.
Адлия (аз арабӣ аз адл - ҳамро баробар донистан, аз рӯи ҳаққоният рафтор кардан, инсоф, дод, қонуният) маҷмӯи фаъолияти тамоми мақомоту муассисаҳои судӣ оид ба татбиқи адолати судӣ.
Ҳамчунин мафҳуми Адлияро барои муайян намудани нақш ва мавқеи мақомоти алоҳидаи ҳуқуқӣ ва ё барои муайян намудани фаъолияти соҳавии мақомоти ҳуқуқӣ мавриди истифода қарор медиҳанд.
Ҳарчанд корҳои дигар, аз ҷумла сохтусоз ва танзими фаввораҳо, ҳоло ба охир нарасида буд, вале ба ҳар ҳол бозгушоии ин Кохи бузург барои хосу ом як падидаи тамоман нав ва саҳифаи тозае дар меъмории Осиёи Миёна ба шумор мерафт.
ӯзномаҳои «Коммунист Таджикистана» ва «Тоҷикистони советӣ» ба муносибати бозгушоии Кохи фарҳангии колхози «Москва» мақолаҳои муфассалтар чоп карда, аксҳо гуногунеро низ дар ихтиёри хонадагон қарор доданд.
Дар доираҳои ҳукуматӣ аз он ки номи меъмори ин Кохи бузург — Ҳикмат Абдуллоевич Юлдошев бояд ба дасти фаромӯшӣ супурда шавад ва ба ҷои номи ӯ бояд «хидмати арзандаи Нахуствазир» бештар мавриди таваҷҷуҳ қарор бигирад ва дар ояндаи на чандон дур масъалаи ба Ҷоизаи Давлатии Иттиҳоди Ҷамоҳири Шӯравии Сотсиалистӣ пешниҳод кардани сохтмони Кохи Арбоб ва нақши асосии Нахуствазир дар ин самт сухан рафт.
Нахуст, як сол пеш аз ин воқеа Бобоҷон Ғафуров аз вазифаи Котиби якуми КМ ҲК Тоҷикистон истеъфо дода, ба кори дигар — Раиси Пажӯҳишгоҳи ховаршиносии Фарҳангистони улуми Иттиҳоди Шӯравӣ гузашта буд ва дигар аз Ҳ.
Дуввум, ҳам Муншии якуми км ҲКТ Турсун Ӯлҷабоев ва ҳам Нахуствазир барои рӯгармӣ ва матраҳсозии хеш дар назди хоҷагони маскавиашон лозим ба «фошсозии омилони шахспарастӣ» дар Тоҷикистон доштанд ва номи Ҳ.
А. Юлдошев барои ин кор беҳтарин гузида буд, зеро бо як тир ду ҳадаф мезаданд: ҳам садоқати худашонро ба Маскав нишон медоданд ва ҳам меъмори Кохи Арбобро аз сари роҳ бармедоштанд.
Ниҳоят, бо амри тасодуф маҳз дар нимаи дуввуми соли 1956 дар шаҳри Ленинград бозрасҳои мубориза бар зидди ҷиноятҳои иқтисодӣ устохонаи ғайриқонуниеро кашф карданд, ки дар он ҷо барои сохтани фаввораҳо маводи асосӣ-асбобу ускунаҳо омод мешуд.
Раҳбарияти колхози «Маскав» бо сарварии С. Ӯрунхоҷаев барои раҳоии муҳандиси фаввораҳо ба Кумитаи вилояти ленинободии Ҳизби коммунист бо пешниҳоди бисёр аҷиб муроҷиат кард: азбаски муҳандис барои кори сохти фаввораҳо машғул буд ва ин кор ҳамчун звенои колхоз бо шартномаи тарафайн анҷом шудааст ва ҳеч хилофкории иқтисодие рух надодааст, аз Кумитаи вилояти ленинградии Ҳизби коммунист хоҳиш карда мешавад, ки масъалаи муҳокима ва муҷозоти муҳандисро дар ихтиёри фаъолони колхоз бигузорад.
Кумитаи вилояти ленинградии Ҳизби коммунист пас дарёфти ин дархост ба он ризоият дод ва муҳандиси фаввораҳо дар Ленинобод «муҳокима» шуд ва муддате баъд бо муносибати ҷашни 40-солагии Инқилоби Октябр афв гардид.
Масъалаҳои пардохти ҳаққулзаҳмати муҳандиси фаввораҳо ва коргарони ба он ҷалбшуда дар инҳисори Раис ва сармуҳосиби колхоз буд ва дар ин сохтусоз ҳеч хилофкорӣ ё фасоди молӣ ҷой надошт.
Азбаски омода ва сохтани ҷузъҳои фаввора ва ба таври куллӣ маҷмӯъаи фаввораҳои Кохи Арбоб кори заҳматталаб ва ниёз ба воситаҳои техникии пешрафтаи он замон ва коргарони ин соҳа дошт ва он солҳо дар Ленинобод ин имкониятҳо вуҷуд надошт, қарор бар ин шуд, ки ҳамаи қитъаоти фаввораҳо дар шаҳри Ленинград ва бо назорати бевоситаи муҳандис сохта шавад ва аз он ҷо мустақиман ба Кохи Арбоб биёоваранд ва насб кунанд.
Бо дарназардошти ҳамин мақосид муҳандиси фаввораҳо устохонаи худро таъсис дода, чанд нафар коргари ботаҷрибаро ба кор истихдом кард ва онро мувофиқи қавонини ҳамон замон ҳамчун як бахши кории колхози «Маскав» ба қалам доданд.
А. Юлдошев нест, балки ҳамаи корҳои суфоришӣ ва пардохти ҳаққулзаҳмати ҳам муҳандис ва ҳам коргарон бо муҳру имзои Раиси колхоз ва сармуҳосиб анҷом шуда буд.
меъмории назди Совети Вазирони Тоҷикистон , мудири сектори сохтмон ва меъмории Академияи илмҳои ҶШС Тоҷикистон, , роҳбари устохонаи таҷрибавӣ ва лоиҳакашии намунавии 3 .
Ба ҳар ҳол пас аз бозгушоии парванда дар мавриди устохонаи ғайриқонунии қитъаоти фаввораҳо муҳандис тавонист ҳамаи далелҳои парвандаро несту нобуд кунад ва ин кор ба шакли хеле сода анҷом шуд: устохона ба ҷуз дари асосӣ боз як дари хилват низ дошт, ки ҳангоми муҳр задании дари асосӣ бозрасҳо аз он хабар надоштанд.