polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Никоҳи беэътибор - мувофиқи моддаи 28-31 КО ҶТ агар никоҳ бе розигии никоҳшавандагон ё яке аз онҳо, вайрон кардани синну соли никоҳӣ, принсипи якканикоҳӣ, байни аҷдоду авлод, бародарону хоҳарони ҳамтана, байни ба фарзандӣ қабулкардагон ва қабулшудагон, байни шахсоне, ки ақаллан яке аз онҳоро суд бо сабаби касалии рӯҳӣ ё сустақлӣ ғайри қобили амал эътироф кардааст, байни шахсоне, ки суд яке аз онҳоро бо сабаби сӯиистифодаи нӯшокиҳои спиртӣ ё маводи нашъадор дорои қобилияти маҳдуди амал эътироф намудааст, баста шуда бошад, бо роҳи судӣ беэътибор дониста мешавад.
Фиреб барои он истифода бурда мешавад, ки аз тарафи дигар ба бастани никоҳ водор сохта шавад, ба ӯ дар бораи шартҳои никоҳ, ки барои тарафи фиребхӯрда муҳиманд, тасаввуроти нодуруст ҳосил шавад.
Фиреб метавонад ҳам аз тарафи яке аз ҳамсарони оянда, ҳам аз тарафи шахси сеюм сар занад, ки ин нақшро аксар вақт волидон ё шахсони наздики тарафи манфиатдор иҷро менамоянд ва онҳо ба ҳамин мақсад забон як мекунанд.
Моҳияти фиреб аксар вақт аз он иборат аст, ки дар бораи мавҷуд будан ё набудани вазъиятҳои гуногун изҳороти бардурӯғ дода мешавад ва ин вазъиятҳо барои беэътибор донистани никоҳ нақши муҳим мебозанд.
Бояд гуфт, ки дар баъзе ҳолатҳо никоҳ бо шахси ба синни никоҳӣ нарасида дар натиҷаи хунукназарӣ ё сӯиистеъмол аз мансаб аз ҷониби коркунони САҲШ ва ҷамоатҳои деҳот ё шаҳрак ба қайд гирифта мешавад.
Аббе дар илми физика мафҳуми «апертураи ададӣ»-ро ворид кард, ки он алоқамандии апертураи ҳақиқии объективро бо нишондиҳандаи инкисори шиша ва дарозии мавҷи рӯшноӣ ифода мекунад.
Муқаддимаи забоншиносӣ (Китоби дарсӣ барои факултетҳои филологияи тоҷики мактабҳои олӣ), Д., 1977; Пайвандакҳо дар забони адабии ҳозираи тоҷик, Д., 1985; Пуркунандаи бавосита дар забони адабии ҳозираи тоҷик, Д., 2000; Забони адабии ҳозираи тоҷик (барои факултетҳои филологии мактабҳои олии Тоҷикистон, муаллифи қисматҳои
Вай дар ин рисола асосан дар бораи шартҳо ва вазифаҳои солики роҳи ҳақиқат, ки иҷрои онҳо барои ҳар як суфии ин роҳро пешгирифта ҳатмӣ ва зарурӣ аст, сухан рондааст.
Абдулхолиқи Ғиҷдувонӣ ибни Абдулҷамил — ориф, сӯфӣ ва асосгузори тариқати хоҷагон, пири рӯҳонии Баҳоуддини Нақшбанд, яке аз шогирдони маъруфи Хоҷа Юсуфи Ҳамадонӣ.
Дар ин достон аз Эней ном паҳлавон ва ҳамсафонаш сухан меравад, ки аз шаҳри Троя бо киштиҳо ба ҳудуди Италия расиданд ва дар ин ҷо зиндагӣ ихтиёр намуданд.
Ба ғайр аз достонҳои қаҳрамонӣ ва таърихӣ дар Адабиёти атиқа достонҳои андарзӣ низ вуҷуд доштанд (асари Ҳесиод «Меҳнат ва рӯзгор» — оид ба заҳмату зиндагонии кишоварзи поквиҷдон; маҷмӯа Вергилий «Георгики» — «Шеърҳо дар васфи кишоварзон», китоби Лукретсий «Оид ба моҳияти ашё» — дар бораи офаринишу сохтори коинот, инсон ва ҷомеа).
Номгӯи баъзе фоҷиаҳои Адабиёти атиқа бадин қарор аст: «Прометей», «Ҳеракл», «Шоҳ Эдип», «Ҳафт муборизи зидди Фива», «Фед­ра», «Ифигения дар Авлида», «Агаменон», «Электра» ва ғайра Навъи дигари Адабиёти атиқа мазҳака буд ва эҷодкорони он Аристофан, Менандр дар Юнон ва Плавту Терентсий дар Рум мебошанд.
Адабиёти атиқа ба фалсафа , математика, таърих, ҷуғрофия, ҳандаса, санъат, маданият ва дигар соҳаҳои илму фанни Машриқзамин, аз ҷумла Эрону Осиёи Марказӣ бевосита ва ё ба тавассути тарҷумаҳои арабии осори юнониён таъсир расондааст.
«Поэтика» ва «Риторика»-и Арас­ту аз асарҳое буданд, ки адабиётшиносону файласуфони арабзабон ва тоҷик Ибни Рушд, Абуалии Сино, Форобӣ, Насируддини Тусӣ онҳоро омӯхтаанд ва шарҳу тафсир кардаанд.
Тасаввурот оид ба мавқеи инсон дар табиат, оид ба мавқеи адабиёт дар ҷомеа, оид ба тақсимбандии адабиёт ба намудҳо — эпос, лирика, драма ва навъҳои адабиёт, оид ба санъатҳои бадеӣ, авзони шеър, хусусиятҳои забони адабиёт ва ғайра, ки дар Юнони Қадим бунёд ёфта, ба Руми Бостон дода шуданд, дар асрҳои миёна дар Европа маъмул гардиданд.
Осори Адабиёти атиқа дар Европа на танҳо мутолиа ва омӯхта мешуданд, балки намунаи эҷоди бадеии мукаммали идеалӣ ба шумор мерафтанд ва дар давраи Эҳё ва класситсизм намуна барои тақлид буданд.
Дар 50 филм нақш бозидааст, аз ҷумла «Варзиши хунин» , «Кикбоксер» , «Шердил» , «Ордер ба марг» , «Зарбаи дучанд» , «Сарбози ҳамадон» , «Роҳе барои фирор нест» , «Ҳадафи мушкил» , «Полиси вақт» , «Муборизи биёбонӣ» , «Марги ногоҳ» , «Дар ҷустуҷӯи саёҳат» , «Колония» , «Сарбоз» , «Сарбози ҳамадон 2: Бозомад» , «Репликант» , «Ҳушёрии марг» , «Ж. К. В. Д.» , «Номасрафҳо 2» , «Душманони наздик» ва ғайраҳо.
Жан-Кло́д Ван Да́мм ном ҳангоми таваллуд Жан-Клод-Комил-Франсуа Ван Варенберг 18 октябри 1960 дар Беркем-Сент-Агати Белгия — ҳунарпеша, коргардон, нависанда, таҳиякунандаи белгиягӣ ва мураббии кикбоксинг.
Киров дар давраҳои душвори Ҷанги Бузурги Ватанӣ ва замони баъдиҷангӣ сурат гирифт, аммо ин ҳамаро А.Ҷалилов бо сари баланд гузашта, Донишгоҳро соли 1948-ум бо баҳои аъло хатм намуданд.
Соли 1948 пас аз хатми Донишкадаи Хуҷанд бо тавсияи М. Осимӣ - ҷониши директори Донишкада, А.Ҷалилов ба аспирантураи Институти таърих ва маданияти моддии Ленинград фиристода шуд ва роҳбари илмиаш маҳз А.Ю.
Массон ва дигарон фаъолият доштанд, ки ҳар кадоме аз таъриху маданияти халқҳои Осиёи Марказӣ, аз ҷумла тоҷикон ба хубӣ хабардор буда, бе муболиға бунёдгузорони илми таърихи тоҷикон ва дигар халқу миллатҳои Осиёи Миёна ба шумор рафта, тадқиқҳои пурарзишро ба анҷом расониданд.
Якубовский дар солҳои 1949-1952 ӯ низ дар тадқиқотҳои бостоншиносии Панҷакенти қадим, дар корҳои саҳроӣ ширкат намуда, аз нозукиҳои илми бостоншиносӣ бохабар шуд ва дар кушодани чанд саҳифаи таърихи гузашта аз он айём шурӯъ намуд.
Ҳамчунин ин манотиқи кӯҳани диёр ӯро водор кард, ки масъаларо васеътар гирифта, аввал ба омӯзиши вазъи иқтисодӣ, иҷтимоӣ - сиёсии Суғд ва сипас вилояи таърихии Тахористон рӯ оварад.
7 июни соли 1954 рисолаи номзадии худро таҳти унвони «Согд накануне арабского нашествия и борьба согдийцев против арабов в первой половине ІІІ века» дар Институти таърихи маданияти моддии АУ СССР, дар шаҳри Маскав бомуваффақият ҳимоя карда, сазовори унвони номзади илмҳои таърих гашт.
Дар сатҳи илмии собиқ Иттиҳоди Шӯравӣ ҳимояи чунин рисолаҳо бори нахуст сурат мегирифт ва гувоҳӣ аз он медод, ки шахсе вориди илм шуда, ки метавонад минбаъд низ корро босубот идома диҳад ва умедбахш аст.
Зеро ӯ маводи зиёди бостоншиносию маъхазҳои хаттии чинӣ, арманӣ, арабӣ, византиягӣ, форсӣ ва адабиёти лозимиро азбар намуда, паҳлӯҳои асосии ҳаёти Суғдро ҳаллу фасл карда, роҳу равиши худро пайдо намуд.
Бешак он айём устод шаҳбозеро дар осмони фарохи илм мемонд, ки парвози баланд дошт ва метавонист сухани гуфтаашро дар асоси садҳо сарчашмаҳо баён кунаду асару китобҳояш шаҳодати корҳои пурмаҳсули ӯ гарданд.
Агарчӣ миёни олимон бештар бо номи «Суғдшинос» маъруф аст, аммо доираи фаъолияташ басо васеъ аст, ки он тарафҳои мухталифи таърихи кишварҳои Осиёи Миёна, Эрону Афғонистон, мамолики Араб, Ҳиндустону Чин ва соири мамлакатҳоро дар бар гирифта, масоили гуногунҷабҳаро бозкушоӣ менамояд ва дар садҳо нишасту конфронс, симпозиумҳои дохили кишвар ва хориҷ аз он ширкат ва суханронӣ намуданд
Доктори илмҳои таърих, профессор Раҳим Бобохонов то ҳол ҳамчун ходими калони илмии Маркази тадқиқоти тамаддун ва минтақавии Институти Африқои Академияи илмҳои Федератсияи Россия дар шаҳри Маскав кор мекунад.
Китобҳои «Саволҳои таърихи нав ва навтарини Тоҷикистон», «Таърихи ислом дар Осиёи Марказӣ» ва «Ислом ва Ғарб» бо чанд забонҳои хориҷӣ тарҷума ва чоп шудаанд.
Асари Абдурраззоқи Самарқандӣ идомаи «Зубдат-ут-таворих» ном асари таърихнигор Ҳофизи Абрӯ мебошад, ки ҳодисаҳову воқеаҳои то соли 1427 дар Мовароуннаҳру Хуросон рӯйдодаро дар бар мегирад.
«Матлаъ-ус-саъдайн ва маҷмаъ-ул-баҳрайн» симои Абдурраззоқи Самарқандиро дар назари хонанда на танҳо чун таърихнигори дақиқназар, балки чун насрнависи хуштабъ ҷилвагар месозад.
Абдурраззоқи Самарқандӣ муаллифи таърихномаест бо номи «Матлаъ-ус-саъдайн ва маҷмаъ-ул-баҳрайн» (иборат аз ду дафтар – ҷилд, анҷомаш солҳои 1467–70; такмилаш то соли 1480 идома ёфтааст).
Ба маънои маҳдудаш барноманависӣ таҳияи дастурҳоеро, ки ба забони мушаххаси барноманависӣ аз рӯйи алгоритми муайян – нақша, усули ҳалли масъалаи гузошташуда навишта шудаанд, дар бар мегирад.
Барноманависӣ аз таҳлил, масъалагузорӣ, таҳияи лоиҳаи барнома, сохтани алгоритмҳо, гурӯҳбандии маълумотҳо, навиштани матни барнома, ворид кардани он, санҷиши барнома, мутобиқсозӣ, такмил ва пешбурди он иборат мебошад.
Дар манбаи нодир „Равоӣу-л-Қудс“-и Мақсад ибн Насриддини Бухороӣ чунин навишта шудааст: „Номи мубораки эшон Сайид Аъзами Даҳбедӣ иштиҳорӣ доранд ва нисбати шарифи нафиси эшон ба Ҳазрати Шайх Бурҳониддини Қилич ва насли асили эшон ба садафи Косиру-л-Шарафи Шаҳиди Дашти Карбало — Абу Абдуллоҳ Имом Муҳаммад Ҳусайн мепайвандад“.
Онҳо ба ҳокимияти динӣ ва дунявӣ даъво доштанд, бинобар он аз тарафи ҳукмдорон, хусусан уммавиҳо, қисман аббосиҳо, имомзодагон таъқиб карда мешуданд, ба қатл расонида мешуданд, заҳр дода кушта мешуданд, ба зиндон партофта мешуданд, бадарға карда мешуданд, бинобар ин онҳо ба мамлакатҳои ҳамсоя, аз он ҷумла ба Хуросон ва Мовароуннаҳр муҳоҷир мешуданд.
Масалан, имомзода Ҳасан ул Амир бо оилаи худ ба Самарқанд, сипас ба Балх кӯчида рафтанд, дар давраи Исмоили Сомонӣ имомзода Амир Абдуллоҳ ба Бухоро кӯчида рафта, ба духтари Исмоили Сомонӣ — Моҳ Симо издивоҷ кард, имомзода Мир Сайид Барака пири Амир Темур буд.
Дар давраи аштархоиён имомзодагон Мир Абу Толибхоҷа, дертар бародари ӯ Абутоҳирхоҷа аз Машҳади Эрон ба Бухоро омада, ба духтари Динмуҳаммадхон-Шаҳрибону издивоҷ мекунад, ки аз онҳо Нодир-Муҳаммадхон таваллуд меёбад.
Сайид Аҳмадхоҷаи ҷавон баробари саводомӯзӣ бо амри падар дар як замон ба деҳқонӣ ҳам машғул мешуд, аммо шавқу ҳаваси ӯ ба гирифтани илм ва қироати Қуръони Карим болотар меистад.
Сайид Аҳмадхоҷаи Косонӣ зеҳни ниҳоят тез ва пок дошт, хушфаҳм буд, дар вақти аз падараш сабақ гирифтан дар бисёр масъалаҳо аз дигар талабагон пешқадамӣ мекард, ба саволҳо бо тезӣ ва пурра ҷавоб медод, ҳатто мударрисон ҳам аз зеҳни тезу истеъдоди эшон ба ҳайрат меомаданд.
Ӯ дар Даҳбед масҷиду хонақоҳ ва мадрасае бино намуда, ҳам ба тоату ибодати сӯфиёна машғул мешуд ва ҳам шогирдон ва талабагони зиёдеро таълиму тарбия менамуд.
Шуҳрат ва эътибори ӯ дар байни мардум ва назди умарои дарбори Шайбониён то рафт меафзуд ва аз ҳамин ҷост, ки эшон чун Махдуми Аъзами Даҳбедӣ шуҳрат пайдо мекунад.
Пас аз оламро падруд кардани ҳазрат соли 1542 милодӣ, мувофиқи васияташон Махдуми Аъзамро, дар Даҳбед назди дарахти дӯстдоштаашон дафн кардаанд, ки ин дарахт то ҳол мавҷуд аст.
Аз зани дуюми Махдуми Аъзам- Бибӣ Маликаи Косонӣ, ки духтари яке аз маликони Косон — 4 духтар ва 2 писар Муҳаммадхоҷа ва Султон Иброҳим таваллуд меёбанд.
Масалан „Ҷомеъу-л-мақомот“, „Равонӣу-л-Қудс“, „Тӯҳфату-л-зоирин“, „Тазкираи азизон“, „Ҳидоятнома“, „Девонӣ“ ҳақоик ва маорифи Ҳилолӣ Афғонистонӣ, „Маноқиби Ҳазрати Мӯдия“, „Маноқиби Каъбулахбор“, „Қандия“, „Девонӣ“, „Машраб“, „Даҳбед“-и профессор Н. Веселовский ва ғайраҳо.
Номи аслии Махдуми Аъзам — Сайид Аҳмад Ҷалолуддин Хоҷаи Косонӣ буда соли 1461 дар водии Фарғона, шаҳри Косон, вилояти Ахсикат , дар оилаи яке аз шахсони барӯманди он замон Сайид Ҷалолуддин ибн Ҷамолиддини Косонӣ таваллуд ёфтааст.
Ҳоло авлоди Махдуми Аъзам дар гузашта ва ҳозир дар Самарқанд, Хуҷанд, Тошканду Душанбе, Қирғистон, Хитой, Дубай, Москав, Навосибирск, ки ҳазорҳо хонадонро ташкил мекунанд, ба илми ҷаҳонӣ, ниёгон ва муосир ҳиссаи бузурги худро гузоштанд ва гузошта истодаанд.
Волидайни Ҳазрати Махдуми Аъзам ба пайғамбарамон — Муҳаммад Мустафо рафта мерасанд, ки дар бораи насабномаи онҳо бисёр китобҳои қадима, навиштаҷоти болои санги қабр ва пештоқҳои обидаҳои таърихӣ кошонкорӣ карда шудааст.
Ҳамсари чаҳоруми — Махдуми Аъзам — Бибии Бухороӣ буда, аз онҳо 2 духтар ва 4 писар Хоҷа Муҳаммад Сиддиқ Хоҷа Муҳаммад Ҳасан, Хоҷа Шайх ва Хоҷа Абдуллоҳ таваллуд шуданд.
Аз зани севуми Махдуми Аъзам — Бибичаи Кошғарӣ, духтари яке аз сайидони Кошғар, 3 духтар ва 3 писар — Хоҷа Исҳоқӣ Валӣ, Ҳоҷӣ Муҳаммад Алӣ ва Илоҳӣ таваллуд шудаанд.
Махдуми Аъзам дар ҷавонӣ бо Хоҷа Аҳрори Валӣ, Абдураҳмони Ҷомӣ, Мавлоно Муҳаммад Қозӣ вомехӯрданд, суҳбат мекунанд ва сабақ мегиранд.
Сернуфустарин Агломератсияи шаҳри ҷаҳон агломератсияи Токио , Мехико , Нию Ёрк , Сеул , Сан-Пауло , Мумбай , Ҷакарта , Қоҳира , Москва , Истанбул , Теҳрон ва ғайра мебошад.
Мегалополисҳо минтақаҳои яклухт урбанизатсияшудаи иборат танҳо аз сохтмонҳои шаҳрӣ мебошанд: масалан, мегалополиси «Босваш» мебошад, ки наздики 42 млн аҳолӣ дошта, 50 Агломератсияи шаҳрро муттаҳид кардааст.
Дар Тоҷикистон Душанбе якҷоя бо шаҳрҳои Турсунзода ва Ваҳдат, ноҳияҳои Ҳисор ва Рӯдакӣ; Хуҷанд бо шаҳрҳои Қайроққум, Чкаловск, ноҳияи Бобоҷон Ғафуров Агломератсияи шаҳрро ташкил медиҳанд.
Фаъолияти сокинони шаҳру ноҳияҳои зикршуда бо пойтахт ва маркази вилоят вобаста буда, онҳо ин ҷо кору таҳсил мекунанд, дар ҳаёти иқтисодиву фарҳангии ин ду шаҳр иштироки бевосита доранд.
Ҳамвора бо тараққӣ кардану васеъ гардидани шаҳри асосӣ рустову деҳкадаҳо, нуқтаҳои алоҳидаи аҳолинишин, манзилу мулкҳои қад-қади шоҳроҳҳо ҷойгирифта ва ғайра бо он махлут мешуданд.
Агломератсияи шаҳри замонавӣ дар шакли вусъатёбии сохтмони иморатҳои бисёрошёнаи муттасил ё ҷо-ҷо биноёфта (баъзан байни биноҳои баланд боқимондаи деҳе ё муҳити табиӣ нигоҳ дошта мешавад), бунёд гардидани шабакаи роҳу шоҳроҳҳо, тағйири шароити зисту фаъолияти сокинони музофот, таҳкими алоқаҳои иқтисодию фарҳангии онҳо бо марказ ва ғайра зоҳир мешавад (барои кор ё таҳсил ба шаҳр омада рафтани сокинони музофот; барояшон дастрас будани ҳаёти маишию маданию фарҳангии шаҳр ва ғайра).
Андозаи Агломератсияи шаҳр аз дараҷаи тараққиёти нақлиёт вобаста аст; суръати воситаҳои нақлиёт ҳар қадар баланд бошаду шумораашон зиёд, ҳудуди агломератсия ҳамон қадар васеъ мешавад (масалан, шохаҳои дурраси роҳи оҳан ва воситаҳои зудраси нақлиёт – метро, электропоездҳо; киштиҳо ва катерҳои зудгард дар роҳҳои обӣ).
Муовини садори Идора, сардори Идораи маълумоти ибтидоии касбӣ, директори Маркази ҷумҳуриявии хидмати илмию методии Вазорати меҳнат ва ҳифзи иҷтимоии аҳолии Ҷумҳурии Тоҷикистон .
Асарҳои адибони рус Н. В. Гогол («Моҷарои Иван Иванович ва Иван Никифорович», 1940; «Шинел», 1952), А. Фадеев , ҳикояҳои И. Тургенев, А. Чехов, Максим Горкий, Алексадр Толстой , «Қисмати одам»-и М. Шолохов , «Ҷанг ва сулҳ»-и Л. Н. Толстой ва ғ-ро ба тоҷикӣ тарҷума кардааст.
Дар нигоҳ доштани балоғати гуфтори нависанда, тасвири ҳолати рӯҳии қаҳрамонон, истифода аз санъатҳои бадеии ташбеҳ, таҷнис, таъбир­ҳои халқӣ, зарбулмасалу мақолҳо ва ғайра маҳорати фавқул­ода нишон додааст.
Сармуҳаррири редаксияи барномаҳои тоҷикии Кумитаи радиошунавонии Ӯзбекистон , баъдан тарҷумон ва сармуҳаррири Нашриёти давлатии Тоҷикистон , муаллими факултети филологияи Универститети Давлатии Тоҷикистон , ходими каломи илмӣ, мудири шуъбаи тарҷумаи Институти таърихи партияи назди КМ ПК Тоҷикистон .
Қонуни Айният дар қатори қонунҳои дигари тафаккур яке аз принсипҳои асосии мантиқи шаклист, зеро қонунҳои тафаккур дастурҳои умумие мебошанд, ки дар ҷараёни маърифат ба онҳо истинод намуда, талаботи онҳоро риоя мекунанд.
Чунин ҳолат бо хусусиятҳои луғавии мафҳумҳо ва калимаҳо алоқаманд аст, алалхусус истифодаи нодурус­ти синонимҳою омонимҳо тартиби мантиқии фикр ва возеҳии онро халалдор мекунад.
Мусоҳибаи зер мисоли равшани он аст: «Чизеро, ки ту гум накардаӣ, дорӣ? Ҷавоб: Албатта. – Магар ту шохҳоятро гум накардаӣ? Ҷавоб: Не. – Пас ту шох дорӣ».
Ф. Энгелс дар асараш «Доир ба масъалаи манзил» муҳокимаронии як прудонистро танқид намуда, менависад, ки барои ӯ иҷорапулӣ ё фоизи барои капитал гирифташаванда фарқ надорад, чунон ки майори пиронсол байни духтур ва доктори фалсафа фарқе намегузорад .
Айният дар мантиқ яке аз қонунҳои тафаккур аст, ки мувофиқи он ҳар як фикр ё истилоҳҳангоми баҳсу мунозира, андешаю мулоҳиза ва ё собит намудани чизе фақат ба як маъно, яъне ба маънои аслии худ истифода мешавад; ҳар як фикр худ ба худ айниятдор аст.
Дар мактаби миёнаи 10-и ноҳия таҳсил карда, ҳамзамон бо адабиёти пурғановати форсу тоҷик, бахусус «Бӯстон»-у «Гулистон»-и Шайх Саъдӣ, «Шоҳнома»-и безаволи Ҳаким Фирдавсӣ ва ғазалиёти Хоҷа Ҳофиз тавассути волидонаш ошно шудааст.
Аз соли1985 то 1989 муҳаррири Кумитаи радио ва телевизион, солҳои 1989-1990 муовини сардабири ҳафтаномаи «Ойинаи зиндагӣ», ҳудудан се соли дигар хабарнигори Хабаргузории Ҷумҳурии Исломии Эрон дар Душанбе буд.
То ҳол касоне, ки намоишҳои солҳои 80 ва аввали 90 асри гузаштаи телевизиони тоҷикро ёд доранд, ба барномаҳое чун «Оҳанги зиндагӣ», «Рангоранг», «Ҷаҳоннамо» ишора мекунанд, ки Обид Шакурзода якҷо бо журналистони маъруфи он замон, мисли Бобоҷон Икромов таҳия мекард ва онҳо аз пурбинандатарин барномаҳои телевизионикишвар буданд.
Аввалин очерку хабару гузоришҳояш дар нашрияи ноҳиявии «Машъал», рӯзномаҳои «Комсомоли Тоҷикистон», «Тоҷикистони советӣ», «Маориф ва Маданият» солҳое интишор ёфтаанд, ки дар мактаби миёна таҳсил мекард.
Фаъолияти кории худро аз мактаби миёнаи зодгоҳаш оғоз намуда, муддати ду сол дар ин айём ба кори тарҷумонӣ дар Кумитаи Марказии комсомол ҷалб шуда ва маъмурияте ба Афғонистон ҳам доштааст.
Баъди бозгашт то соли 2006 муҳаррири масъули ҳафтномаи «Нерӯи сухан» ва аз соли 2006 то 2010 котиби масъули Созмони мустақили «Рӯзноманигорони озод ва дифоъ аз ошкорбаёнӣ» буд.
Барномаҳои «Чашмандоз», «Хабарнигор», «Мавқеъ», «Мо ба шумо хушбахтӣ хоҳонем», «Репортер», «Максимум» ҳамарӯза дар бораи масоили асосии рӯз ҳикоя мекунанд.
«Ватан» аз соли 2003 лоиҳаи дастгирии истеъдодҳои ҷавон – «Ситораҳои асри нав»-ро амалӣ мегардонад, ки ҳадаф аз он пайдо ва дастгирӣ намудани ҷавонони соҳибистеъдод –ҳунарпешагони ояндаи санъати эстрада мебошад.
Лоиҳаи Радиои «Ватан» ва Созмони Ҷаҳонии Муҳоҷират барномаи «Дур аз Ватан…» аст, фақат дар 12 рӯз як маротиба ва дар доираи як соат баргузор мешуд, мустақиман бо ширкати ҳуқуқшиносон ва мутахасисон аз ин созмони ҷаҳонӣ ва ҳам аз мақомоти дахлдори давлатӣ баргузор мегардид.
Бо ҳамкорӣ ва мусоидати созмону ташкилоти ҷаҳони, сафоратхонаи кишварҳои гуногун Радиои «Ватан» чандин марафону рузҳои махсусро – мисли Рӯзи ҷаҳонии мубориза алайҳи СПИД, Рӯзи пешгирии меҳнати кӯдакон, Рӯзи ҷаҳонии духтарон, маъракаҳои гуногунуи эмгузаронӣ, Рӯзи мубориза бо вараҷа, бо бемории сил, рузи дастгирии кӯдакони дорои аутизм ва чандин рӯзу маҳфилу марафонро тариқи эфир ва дар кӯчаҳои Душанбе бо инъикоси онҳо дар эфир баргузор гардиаанд.
Фаъолияти «Ватан» бо мақсади қонеъ гардонидани эҳтиёҷоти сокинони пойтахт ва дигар минтақаҳои кишвар бо барномаҳои иттилоотӣ, фарҳангию дилхушӣ, маърифатӣ, ҳаҷвӣ, мусиқӣ ба роҳ монда шудааст.
«Ватан» — аввалин радиои хусусӣ аст, ки дар тамоми қалмрави кишвар кобили шунидан аст: дар Душанбе ва атрофи он дар мавҷи 106, дар Қурғонтеппа ва перомуни он шаҳр дар мавҷи 102,4, дар Хоруғ дар мавҷи 105 ва дар Хуҷанду атрофи он шаҳр дар мавҷи 103,3 шунидан мумкин аст.
Ҳамкории Радиои «Ватан» бо Сафорати Амрико, Британия, Фаронса, Русия, Норвегия, Озорбойҷон, Белорусия, Маркази фарҳангии «Бактрия» ва ғайра дар сатҳи хеле хуб ба роҳ монда шудааст.
Илёсҷон Шамсов муаллифи беш аз 80 маводди илмӣ буда, дар мавзӯъҳои вобаста ба ҳукумати электронӣ дар раванди рушди ҷомеаи иттилоотӣ, ташаккули сифат ва рақобатпазирии қувваи корӣ дар шароити иқтисоди бозорӣ, заминаҳои рақамисозии иқтисод ва таъсири онҳо дар бозори кори ватанӣ, моделисозии талаботҳо марбут кадрҳои маълумоти олӣ дар бозори миллии кор, механизми ҳимояи бозори дохилии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар шароити узвият дар СУТ, бозори кор ва низоми омодасозии муттахассисон ҳангоми гузариш ба иқтисоди рақамӣ ва ғайра тадқиқоти илмӣ анҷом додааст.
Илёсҷон Шамсов дар вазифаҳои ассистенти кафедраи системаҳои иттилоотӣ дар иқтисодиёти факултети иқтисод ва идораи ДМТ , аспиранти рӯзонаи кафедраи системаҳои иттилоотӣ дар иқтисодиёти факултети иқтисод ва идораи ДМТ , муаллими калони кафедраи системаҳои иттилоотӣ дар иқтисодиёти факултети иқтисод ва идораи ДМТ , мудири кафедраи системаҳои иттилоотӣ дар иқтисодиёти факултети иқтисод ва идораи ДМТ , декани факултети иқтисод ва идораи Донишгоҳи миллии Тоҷикистон фаъолият кардааст.
Соли 1996 Коллеҷи Индустриалии шаҳри Душанберо бо ихтисоси алоқаи почтавӣ ва соли 2006 факултети иқтисод ва идораи Донишгоҳи давлатии миллии Тоҷикистонроо бо ихтисоси «муҳандис-иқтисодчӣ» хатм кардааст.
Илёсҷон Шамсов (Шамсов Илёсҷон Сафарович; зод. 15 июли 1976, ноҳияи Совет, вилояти Кӯлоб, ҶШС Тоҷикистон) — иқтисоддон, доктори илмҳои иқтисод , дотсент
Дар асоси ин хат, хати забони адабӣ-туркӣ, ва варианти маҳаллии забони тотории бостонӣ таъсис ёфт, ки бо ин забон аз асри то аввали асри , адибон, осорҳои адабӣ эҷод мекарданд.
Шеваи шарқии забони бошқирдӣ, дар ноҳияҳои шимолу-шарқӣ ва қисман дар ҷанубу-шарқии Ҷумҳурии Бошқирдистон, дар баъзе ноҳияҳои вилояти Челябинск ва вилояти Курган паҳн шудааст.
Шоири маъруф Қайсин Қулиев аз чеғемҳои Қабардаву Балқар буда, дар Тоҷикистон обрӯву маҳбубияти тамом дорад, шеърҳояш ба тоҷикӣ тарҷумаву чоп шудаанд.
Этногенези балкарҳо дақиқ муайян нашуда, муҳаққиқон тахмин кардаанд, ки балкарҳоҳо дар натиҷаи омезиши қабилаҳои таҳҷойии Қафқози Шимолӣ ва қабоили муҳоҷири эронию турк ташаккул ёфтаанд.
Ҳамчунин, балкарҳо бо халқиятҳои ҳамсоя – қарочаҳо, осетинҳо, қабардаҳо, гурҷиҳо ва сванҳо муносибати дӯстона дошта, дар ин замина омезиши этникӣ ҳам ба вуқӯъ пайвастааст.
Балкарҳо дар баландтарин мавзеъҳои кӯҳии Қафқоз – дар кӯҳдоману дараҳои Қафқози Марказӣ, қад-қади водии дарёҳои Малка, Баксан, Чеғем, Черек ва резобҳояшон зиндагӣ кардаанд.
Дар муқовимати байнимазҳабии соли 2012 байни буддопарастон ва мусулмонони роҳинҷӣ дар натиҷаи зӯроварии этникӣ зиёда аз 100 ҳазор мусалмонон бе манзил монда дар лагерҳои муваққатӣ ҷамъ оварда шуда буданд;
Халқияти Роҳинҷа худро аз сокинони муқимнишини иёлати Ракхайн и давлати Мянма мешуморад, вале аксари муаррихон тахмин доранд, ки асосан ин халқият ба Мянма дар даврони мусталикадории Британияи Кабир аз Бангола муҳоҷир шудааст, ва қисман баъди соҳибистиқлол шудани Бирма , ҳоло Мянма омадааст.
Рӯйдоди ниҳои мавсими шашуми барнома, Форуми байналмилалии кӯдакони «Футбол барои дӯстӣ» шуд, ки 13 июн дар Маркази океанография ва биологияи баҳрӣ «Москвариум» баргузор гардид.
Дар форум ба беҳтарин футбобозони ҷавани мавсими шашуми мукофот дода шудааст: Део Каленга Мвензе аз Ҷумҳурии Демократии Конго , Ямиру Оуру аз Бенин , Иван Волынкин аз Уэлс Густаво Синтра Роча аз Бразилия .
Мақсади барнома - аз тариқи футбол барои эҳтиром ба фарҳанг ва миллатҳои гуногун дар кӯдакон аз кишварҳои мухталиф, инкишоф додани арзишҳои марбут ба насли наврас ва шавқу рағбат дар тарзи ҳаёти солим мебошад.
Дар чаҳорчӯбаи барномаи мазкур, бозигарони футбол дар синни 12-сола аз тамоми кишварҳои ҷаҳон дар Форуми солонаи байналмилалии кӯдакон, Ҷоми ҷаҳонии футбол барои дӯстӣ, Рӯзи байналмилалии футбол ва дӯстӣ иштирок мекунанд.
Барномаи мазкур тавассути ФИФА, УЕФА, СММ, Кумитаи олимпӣ ва паралимпӣ, роҳбарони давлатҳо, ҳукуматҳо ва федератсияҳои футболи кишварҳои мухталиф, бунёдҳои байналмилалии хайриявӣ, созмонҳои ҷамъиятӣ ва клубҳои пешқадамии футбол дар ҷаҳон пуштибонӣ карда мешавад.
Фасли дуюми барномаи «Футбол барои дӯстӣ» дар Лиссабон 23-25 майи соли 2014 баргузор гардид ва зиёда аз 450 наврасонро аз 16 кишвар ҷамъ намуд: Белоруссия, Булғористон, Британияи Кабир, Маҷористон, Олмон, Итолиё, Нидерландия, Лаҳистон, Португалия, Русия, Сербия, Словения, Туркия, Украина, Фаронса ва Хорватия.
Футболбозони ҷавон дар форуми байналхалқии «Футбол барои дӯстӣ», турнир аз рӯи футболи кӯчагӣ иштирок варзиданд ва ба финали Лигаи қаҳрамонони УЕФА 2013/2014 ташриф оварданд.
Вориднамоии даста аз Сурия ба шумораи иштирокчиёни барнома ва ташрифи кӯдакони суриягӣ ба чорабиниҳо дар Милан қадами муҳим дар роҳи бартарафнамоии ҷудогузории инсондӯстонаи кишвар гардид Таҳририяти варзишии арабии шабакаи телевизионии байналхалқии бо дастгирии Федератсияи футболи Сурия дар бораи кӯдакон-иштирокчиёни лоиҳа филми ҳуҷҷатии «Се рӯз бе ҷанг»-ро ба навор гирифт.
Футболбозони ҷавон бо ҳамсолони худ аз кишварҳои дигар ва ситораҳои футболи ҷаҳонӣ, аз он ҷумла бо сафири глобалии барнома Франтс Беккенбауэр муошират карданд, ҳамчунин иштирок дар Турнири байналхалқӣ аз рӯи футболи кӯчагӣ байни дастаҳои наврасон доштанд.
Дар форум ҳамчунин дастаҳои наврасони клубҳои «Зенит», «Челси», «Шальке 04», «Срвена Звезда», ғолибони спартакиадаи бачагонаи ҶСК «Газпром», ҷоизадорони фестивали «Факел» иштирок карданд.
Дар аввалин бор дар таърихи лоиҳа, бозии ниҳоии тавассути Ҷазн Таҳа, шарҳдиҳандаи ҷавон аз Сурия шарҳ карда шуд, ва аз ҷониби Богдан Баталин, рефери ҷавон аз Русия реферат карда шуд.