polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Дар кори таъмиру азнавсозии толорҳо, кандакориву нақшу нигор баробар бо ҳунармандони маҳаллӣ-усто Мақсуд Солеҳов, усто Ғафур Мансуров, усто Ҳаким Саидов аз Хуҷанд ва устоҳои кандакори Исфара, мутахассис оид ба офаридани намоиши осорхонавӣ аз шаҳри Тошканд Г. В. Колосков низ даъват шуд.
Дар заминаи ҳамкорӣ бо олимони тоҷику рус ва аврупоӣ осорхона имкон пайдо кард, ки соли 1936 нахустин «Ахбороти осорхонаи кишваршиносии Тоҷикистони шимолӣ»-ро ба табъ расонад.
Таъминкунандаи оби сокинони Қалъа – канали Қўрхона буд, ки обаш аз шохоби Хоҷа Боқирғон таъмин буд (об ба таври пинҳонӣ аз чашми душмани ба қалъа ҳуҷумкунанда тариқи «обдузд» аз оби Сирдарё таъмин карда мешуд, аз ҳамин сабаб ҳам то ҳол калонсолони Хуҷанд мегўянд, ки аз зери қалъа ба дарё роҳест зеризаминӣ, ки он роҳи оби қалъа мебошад).
Санаи 14 декабри соли 1932 Шӯрои комиссариати халқии Тоҷикистон қарор мекунад, ки осорхонаи шаҳри Хуҷанд аз 1 январи соли 1933 ба шуъбаи осорхонаи ҷумҳуриявӣ табдил дода шуда, он ба ихтиёри комиссариати маориф вогузор гардад.
Баргҳояш – нишастаи мутақобил, шаклашон – эллепсшакл ё ки камтар дарози – байзашакл буда, дар танаи худ нуқтаҳои равғанини ғадуддор дорад, лаби паҳнаки барг сиҳати яклухт мебошад.
Мувофиқи баъзе маълумотҳои бевосита, дар Осиёи Миёна дар ибтидои асри пеш аз милод зидди ҳукмронии Селевкиён исёнҳо шуда, дар айни ҳол ба мулкҳои осиёимиёнагии Селевкиён қабилаҳои кӯчманчӣ ҳамла карданд.
Дар айни ин ошӯбҳо бисёр пойгоҳҳои давлати Селевкиён хароб гардиданд, масалан, Искандарияи Мароға ва Искандарияи Ақсо, ки ҳанӯз Искандари Мақдунӣ сохта буд, ба хок яксон шуданд.
Муносибати синфи ҳукмрон ба давлати Селевкиён низ якхела набуд; кашонда бурдани сарвати Осиёи Миёна ба хориҷа боиси норозигии он тоифаи синфи ҳукмрон мегардид, ки барои худ луқмаи калонтареро «канда» гирифтанӣ буданд.
Эҳтимол, ин кӯшише буд барои пойдор намудани соҳибихтиёрии Антиохири Ба ҳар ҳол, баъди вафоти падараш Антиох соли 280 пеш аз милод ҳокими тамоми давлати Селевкиён гардиду дигар ин гуна танга набаровард.
Селевкиён қад-қади роҳи тиҷоратие, ки аз Селевкияи соҳили Даҷла ба Бохтар мебурд, деҳу шаҳрҳои нав бунёд мекарданд ва таъбири ин факт фақат ҳамин аст, ки Селевкиён ба Осиёи Миёна ҳам аз ҷиҳати ҳарбию стратегӣ ва ҳам аз ҷиҳати иқтисодӣ ҳавасманд буданд.
Дар ин вақт ноҳияҳои Осиёи Миёна беш аз пеш қувват гирифта, дар ин ҷо зисту зиндагӣ ба тартиб меомад, хоҷагии қишлоқ, ҳунармандӣ ва тиҷорат равнақ меёфт.
Ҳангоми тохтутози душманон Қусам ибн Аббос захмӣ гаштааст вале аз дасти душманон дар яке аз нишебиҳо паноҳ шуда халос гаштааст, ва гӯё то ҳол дар он ҷо зиндагӣ мекардааст.
Дар навиштаҷоти «Каъбаи Зардушт» Картир чунин мегӯяд: « маро мӯбадон ва қозӣ кард, анҷоми маросими Анаҳиторо ба ман супурд ва маро раёсату иқтидор бахшид… Оини Аҳуромаздо дар ҳар ҷойи мулку мамлакат равнақ гирифт… Оташкадаҳо ва рӯҳониёнро бузург доштам».
Подшоҳони сосонӣ аз Шопури сар карда унвони «Шоҳаншоҳи Эрон ва ғайри Эрон» ва ё «Шоҳаншоҳи ориён ва ғайри ориён», Давлати Сосониён бошад, номи Эроншаҳрро гирифтанд.
Ҳасани Деҳлавӣ дӯст ва ҳамасри Хусрави Деҳлавӣ буда, дар соли 652 ҳиҷрӣ дар мавзеи Бадоюн, ки шаҳрест дар ҷануби Шарқии Деҳлӣ, таваллуд ёфтааст.
Дар харитаи садаи -и ин мавзеъ дар шимолу шарқи Файзобод, миёни ин ноҳия ва Оби Гарм маҳалле бо номи Элокдара қайд шудааст, ки эҳтимол маҳалли аслии Элоки асримиёнагӣ дар он воқеъ бошад.
Деҳа як муассисаи таҳсилоти миёнаи умумӣ ва як муассисаи таҳсилоти миёна, нуқтаҳои хидматрасонии маишӣ, хонаи саломатӣ, 44 хоҷагии деҳқонӣ, 7 мағоза, 2 дорухона, сартарошхона, коргоҳи дӯзандагӣ, бустонсаро, хоҷагии колективии «Элок», осиёи обӣ, 2 осиёи барқӣ, сехи коркарди чубу тахта, нуқтаи фурӯши сӯзишворӣ, гӯшаи деҳқон, автосервис, устохонаи оҳангарӣ, 2 толори варзишӣ, корхонаи коркарди маҳсулоти шири ҶДММ «Суҳробҷон», масҷиди ҷомеъи марказӣ, масҷиди панҷвақта дорад.
Ба қавли табибони мардумӣ агар оби баргҳои тару тозаи шоҳтараро бо шакар биёшоманд, меъда ва рӯдаҳоро аз моддаҳои бегона пок мегардонад, гиреҳи ҷигар ва сипурзро мекушояд, меъдаро қувват мебахшад, зардпарвин, хориш, шукуфаи пӯст, инчунин сабӯсаки сарро рафъ месозад.
Ба ҳайати эҷодии Филармонияи давлатии Тоҷикистон бисёр ҳунармандон аз Театри мусиқии тоҷик, коллективҳои касбию ҳаваскорон, инчунин ҳофизони машҳури халқии ноҳияҳои гуногуни ҷумҳурӣ ҷалб гардиданд.
Беҳтарин ҳофизону навозандагон, аз ҷумла навозанда М.Мавлонов, Ҳофизи халқии ҶШС Тоҷикистон Шариф Ҷӯраев, С.Тӯхтаев ва дигарон дар ташаккул ва таҷаддуди анъанаҳои мусиқии классикию халқӣ ҳиссаи арзанда гузоштанд.
Сарварии ҳофизони кӯҳистониро Ҳофизи халқии ҶШС Тоҷикистон Шариф Ҷӯраев ба уҳда дошт, ки ба ин даста Ҳофизи халқии ҶШС Тоҷикистон Пирӣ Садир, С. Бобиев, Б.
Дар ҳайати Филармонияи давлатии Тоҷикистон Ансамбли тарона ва рақс, оркестри миллии созҳои халқиро ташкил намуда, роҳбари бадеии он Ленский А. С. ва ансамбли рубобчизанон , дертар Ансамбли суруд ва рақси «Помир» таъсис ёфт.
Солҳои минбаъда дар ин даргоҳи санъати тоҷик — Ҷӯрабек Муродов, Малика Қаландарова, Нигина Рауфова, Зафар Нозим, Шоиста Муллоҷонова, Мастона Эргашева, Тоҷиддин Муҳиддинов, Самариддин Саъдиев, Мирбобо Зиёев, Абдулло Назриев, Зӯҳро Каримова, Ҳошим Назаров, Муродбек Насриддинов, Хосият Отиқова, Афзалшо Шодиев, Ҳаётой Муъминова ва дигарон ҳунарнамои кардаанд.
Москва Даҳаи адабиёт ва санъати тоҷик дар Москва , Рӯзҳои маданияту санъати тоҷик дар Москва , инчунин бисёр даҳаю ҳафтаҳо ва рӯзҳои адабиёту санъати тоҷик дар ҷумҳуриҳои ИҶШС иштирок намудааст.
Ансамбли фолклории «Ганҷина» соли 1986 бо Қарори Вазорати фарҳанг ҶШС Тоҷикистон таъсис шуда, роҳбараш Ҳунарпешаи мардумии Тоҷикистон Зафар Нозимов буд, алҳол ба пуррагӣ фаъолият дошта санъати мардуми тоҷикро ба ҷаҳониён тарғиб намуда истодааст.
Дастаҳои ҳунарии Филармонияи давлатии Тоҷикистон дар бисьёр кишварҳои хориҷӣ — Афғонистон, Эрон, Ҳиндустон, Туркия, Канада, ИМА, Япония, Австрия, Ироқ, Булғория, Германия, Чехославакия, Муғулистон, Ветнам сафарҳои ҳунарӣ карданд.
Ӯ пайваста барои баланд гардидани сатҳи касбии ҳунармандони ин кохи ҳунар мекӯшад ва ният дорад, ки дар оянда онҳо тарғибгари фарҳангу ҳунари мардуми тоҷик натанҳо дар дохили кишвар, балки берун аз он, дар дигар мамолики ҷаҳон низ бошанд.
Соли 2008 Ассамблеяи бизнеси Аврупои барои фаъолияти назарраси касбии профессорону омӯзгорон дар соҳаи таҳсилот ба ДДТТ ба номи Абӯалӣ ибни Сино ҷоизаи байналмилалии «Сифати Аврупои» супоридааст.
Ҳаяҷону хурсандӣ ва тааҷҷубу ҳайрат ҳадду канор надошт, чунки ба ин куҳан диёри дурдасте, ки ҳатто роҳи ҳамвораш хеле кам буд, бори аввал “аспи оҳанин” ё, ба истилоҳи дигари мардуми содалавҳ, “шайтон-ароба” меомад.
Паровоз фашшосзанон дуду буғ бароварда дар назди майдончаи вокзал қарор гирифт. Баъди чанд рӯз мардум ба Душанбе омадани поезд ва чеҳраҳои худу шиносонашонро дар пардаи кино дида, фаҳмиданд, ки ин се ҷавони аврупоӣ чикора будаанд.
Дар хотираи таърихии халқ эҳё кардани симои Рӯдакии бузург - филми «Қисмати шоир» (барандаи ҷоизаи аввал дар Кинофестивали байналмилалии Қоҳира, соли 1959), тавоноии маънавии шеър ва ҳикмати Абулқосим Фирдавсӣ - филмҳои «Коваи Оҳангар» , «Достони Рустам» , «Рустам ва Суҳроб» , «Достони Сиёвуш» ; ба экран овардани классикаи муосири тоҷик - «Дохунда» , «Ҳасани аробакаш» , «Одам пӯсташро иваз мекунад» аз ҷумлаи комёбиҳои беназири кинои тоҷик дар офаридани филмҳои бадеӣ ба шумор мераванд.
Сохтани филмҳои «Тоҷикистон» бо ҳамкории Л. Степанова (соҳиби медали биринҷӣ ва Грамотаи Фахрии Кинофестивали байналмилалии Венетсия, соли 1946), «Дар кӯҳҳои Помир» , «Водии миллионерҳо» , «Қувваи бузург» , «Дар Помир» , «Водии Вахш» , «Сарзамини ҷавонӣ» , «Тоҷикистони Советӣ» (нахустин филми ранга, соли 1951; Мукофоти давлатии СССР, соли 1952), «Иди халқи тоҷик» , «Одамони кишвари офтобрӯя» , «Ассалом, Тоҷикистон» , «Чаҳор суруд дар васфи Тоҷикистон» , «Садриддин Айнӣ» , «Сарояндаи Ватан» , «Садриддин Айнӣ» , ки воқеан кинои тоҷикро соҳиби аввалин ҷоизаҳои байналмилалӣ гардонда буданд (хусусан филмҳо дар бораи нависандаи бузург Садриддин Айнӣ, ки ба шарофати онҳо ӯ барои наслҳои оянда зинда мондааст) ба соҳаи дигари фаъолияти кинои тоҷик – ба офаридани филмҳои мустанад бунёд гузошт ва он тадриҷан инкишоф ёфт.
Бо ин ҳама Кимёгаров асолати ахлоқи ҳамидаи тоҷикон – меросбарони бойтарин фарҳанги маънавии мардуми эронинажодро баланд бардошт ва моро ба фарогирии навоварона, оммавӣ ва умумихалқии арзишҳо ва сарчашмаҳои маънавии гузаштаамон раҳнамун сохт.
Дар филми «Муҳоҷир» нақши асосиро, ки Комил ном дорад, худи Комил Ёрматов ва завҷаи қаҳрамон - нақши асосии занонаро - аввалин ҳунарпешаи кинои тоҷик София Тӯйбоева бозӣ кардаанд.
Аз ин хотир таъсиси воқеии кинои касбии тоҷикро бояд аз он давра ва аз он омил ба ҳисоб гирифт, ки маҳз кинематографистони миллӣ – Комил Ёрматов , София Тӯйбоева Фирӯз Баҳор , Р. Қурбонов, Р. Пирмуҳаммадов, Д. Саидов , Қ.
Борис Кимёгаров нахустин коргардоне буд, ки бо чунин қадрдонӣ ва эҳтиром ба мероси бойи халқҳои эронӣ рӯй овард ва аввалин шуда ин меросро дар марҳилаи нави таърихӣ ба шакли ҳунари нав – кино дубора ба арзишҳои тамаддуни ҷаҳонӣ табдил дод.
Дар ин радиф гуфтан лозим аст, ки Евгений Мотиле, ки дар ҷаҳон бо филми “Офтоби дурахшони биёбон” машҳур аст, фаъолияти касбии худро дар “Тоҷикфилм” шурӯъ кардааст.
Филме, ки ӯ таҳти унвони “Бачаҳои Помир” ба навор гирифтааст, бо худ давраи нави гуяндагиро ҳам дар самти “забони филм” ва ҳам дар маҷмӯъ эстетикаи кинои тоҷик оғоз намуд.
Аз ҳамин сабаб, яке аз хусусиятҳои асосии давраи аввали истиқлол дар кинематографияи тоҷик ин аст, ки кинои миллӣ ба ду тариқа арзи вуҷуд кард – яке дар дохил ва дигар дар хориҷи кишвар.
Филмҳои баландмақоми кинематографистони тоҷик дар хориҷи кишвар “Қош ба қош” ва “Падари маҳтобӣ”-и Бахтиёр Худойназаров , “Парвози занбӯр” ва “Фариштаи китфи рост”-и Ҷамшед Усмонов маҳсуб мешаванд.
Дар байни шумораи зиёди ин қабил филмҳо, ки бештар эстетикаи Болливудро пайгирӣ кардаанд, филмҳои тозабунёд ба мисли “Ва ман равам ба сӯи сарнавишт” (коргардон М.Орифов, аввалин филми касбии видеоии тоҷик, соли таҳияаш 1998), “Муҷассамаи ишқ” , “Овора” , “Тақвими интизорӣ” , филмҳои кӯтоҳметраи “Хушбахтӣ” , “Синамои муҳаррик” - ро метавон ёдовар шуд, ки ба тарзи нави истеҳсолӣ ва эстетикаи ҷолиб баррасӣ шуданд.
Ин рӯҳияи нави воқеъбинию воқеънигориро насли нави коргардонон - Майрам Юсуфова, Пӯлод Аҳмадов, Сафар Ҳақдодов, Гулбаҳор Мирзоева, Толиб Ҳомидов, Сайф Раҳимзоди Афардӣ, Бахтиёр Худойназаров, Ҷамшед Усмонов, Сафарбеки Солеҳ ва амсоли инҳо дар филмҳояшон татбиқ карданд.
Аз филмҳои баландпояи он давр метавон филмҳои “Айёми алафҳои зард” , “Мусофир” , “Братан” , “Ситораҳои сари танур” , филмҳои кӯтоҳметараи ҳунарии “Панҷара” , “Чоҳ” , “Хоби бедорӣ” -ро ном гирифт, ки дар онҳо назари амиқ ба зиндагӣ ва олами ботинии қаҳрамонҳо дида мешавад.
Синамои тоҷик дар тӯли мавҷудияташ симои мардуми тоҷикро дар вазъиятҳои гуногуни таърихӣ ва иҷтимоӣ инъикос карда, ҳамчун намунаи фарҳанги миллӣ дар ташаккулу таҳкими тафаккури миллат бо паймудани марҳилаҳои гуногун саҳми арзанда гузоштаасту имрӯз низ ҳамин рисолатро бар дӯш дорад.
Синамои тоҷик тӯли ин солҳо ҳамчун яке аз падидаҳои фарҳанги миллӣ вазифаи муқаддаси худро то андозае иҷро карда, ҳамчун оинаи миллат мардуми моро ба ҷаҳониён муаррифӣ намуд.
Тибқи нақшаи асосии шаҳри Душанбе барои маҷмааи ёдгории «Модар-Ватан» дар қисми шимолу шарқии шаҳри Душанбе минтақаи калон ҷудо карда шудааст, ки дар теппаҳои он бешабоғ ҷойгир аст.
Даромадгоҳи асосии боғ ба сӯи ёдгориҳо аз кӯчаи «Дӯстии Халқҳо» сар шуда, ба воситаи кӯчабоғи зинапоядори сайругаштӣ ба маркази боғ — майдони намоиш ва оташи абадӣ мерасад.
Масалан, дар лоиҳа сохтмони Майдони андӯҳ бо оташи абадӣ, Гулгашти қаҳрамонон бо тасвирҳои муқарнасӣ ва муҷассамаи «Модар-Ватан» пешбинӣ шудааст, лекин муҷассама то ҳол бунёд нагардидааст.
Ба композитсияи умумии маҷмаа зинапояҳо, суффачаҳо, майдончаҳои назоратӣ, сабзазорҳо, буттаҳои ороишӣ, силсилаи ҳавзҳо ва дигар унсурҳои ободонӣ дохил мешаванд.
Муаллифон маҷмааро дар ҷойи ноҳамвор чунон моҳирона эҷод кардаанд, ки тамоми маҷмаа аз тарафи шаҳр, кӯчаҳо, майдонҳову минтақаҳои алоҳидаи он хеле хуб дида мешавад.
Болотар аз он майдончаи меҳмонон воқеъ аст, ки дар девори мармариаш ба шарафи ҷанговарон ба ҳарфҳои зарҳалӣ «Ҳеч кас ва ҳеч чиз фаромӯш нашудааст» навишта шудааст.
Ҷавони кори ҳарбро наозмуда, ҳамин ки қадам ба ӯрдугоҳи душман ниҳод, худро на дар майдони разм, балки дар саҳни базм дарёфт, душманро фаромӯш кард ва гузошт, ки сарбозони барбарии шаробнадида аз май масти лояъқил шаванд.
Томирис ин қадар қӯшунро ва аз ҳама аламноктар ягона фарзанди дилбанди худро аз даст дода, тасаллои дили пурдарди худро на дар ашкҳои сӯзон, балки дар интиқоми унситон дид ва мисли ҳамон тадбири душмани маккор тадбир андешид.
Доир ба муҳорибаи массагетҳо ва қӯшуни ҳахоманишӣ чунин нақл карда мешавад: «… Ин муҳориба аз тамоми задухӯрдҳое, ки баробариҳо иштирок доштаанд, шадидтар. Аз рӯи шунидам, вай ин тариқа рӯй додааст: аввал ҳарду қӯшун аз масофаи дуртар истода ба якдигар аз камон тир паррондаанд, сонӣ, вақте ки тири камон тамом шудааст, ба ҷанги тан ба тан гузашта найзаву шамшерзанӣ кардаанд. Қӯшунҳо муддати дуру дароз ба ҳам муқобил истода, ҳеч яке аз тарафҳо ба гурез рӯ наниҳодааст. Ниҳоят, массагетҳо ғалаба ба даст овардаанд. Бештарин қисмати қӯшуни форс дар майдони ҷанг нобуд гардида, худи Куруш ҳам кушта шудааст» .
Шоҳбону Томирис , Таҳмурайиш ( аз эронии бостон: — «далер»; тахминан солҳои 570—520 пеш аз милод) — шаҳбонуи эронӣ, фармонравои қавми массагет – қабилаҳои эронитабори сакоӣ.
Бо шарикии инфраструктураи , ҳукумати федералӣ ва ҳукумати давлатӣ, терминали 35 ҳазор метри мукааб дар манотиқи ҷанубӣ бунёд карда шуда, моҳи феврали соли 1998 аз ҷониби губернатори , ки иқтидори он 3,8 миллион нафар мусофирро дар як сол, 14 ҳавопаймо ва автоматкунӣ системаҳо, ҳамчун дар соли 1997 тасниф карда шудаанд.
Дар байни шартномаҳое, ки дар шартнома муқаррар карда шудаанд, ислоҳоти терминали ҳозиразамон ва қатъ намудани кори иловагӣ, ки аз ҷониби тарк карда шудааст, инчунин афзоиши ягона давидан аст.
7-уми октябри соли 2017 737-200, ки қаблан аз ҷониби ширкати ва дигар ширкатҳои ҳавопаймоӣ фаъолият намудааст, аз соли 2008 дар ҳавопаймо монда шуда буд, ки аз ҷониби Вазорати корҳои хориҷии Олмон дар моҳи июл ба маблағи 24,000 доллари ИМА ба Олмон оварда шуд.
Доллари ИМА нақшаи сармоягузорӣ барои навсозии фурудгоҳи байналмилалиро дар омодагӣ барои омодагӣ ба Ҷоми ҷаҳонии футболи соли 2014, ки дар Бразилия баргузор шуд, Форталес яке аз шаҳрҳо.
Сармоягузорӣ дар навсозӣ ва васеъкунии терминали мусофир, пешгӯӣ ва истгоҳҳои нақлиёт дар охири моҳи ноябри соли 2013 ба итмом расонида шуд, вале баъд аз партофта шудан.
Фурудгоҳи байналмилалии пинту мортинз — фурудгоҳи ҳамагона ва низомӣ мусофирбарӣ бо Коди ИОТОи аст, ки як бонди фуруди асфалт дорад, ва тӯли бонди он 2545 метр аст.
23-уми октябри соли 2017, Нақшаҳо ва лоиҳаҳое, ки аз феврали соли 2018 аз ҷониби Степан Шурте ва Андреа Пал иҷро карда мешаванд, бо ва Роберто Каллоо, губернатор ва мири.
Терминали собиқи мусофир дар фурудгоҳи Форталеза ҳамчун терминали умумӣ хидмат мекунад, ки дар он фурудгоҳҳои хурди умумӣ, идоракунандаи ҳавопаймоӣ ва ҳавоӣ фаъолият мекунанд.
Номи «Хазинаи Амударё» - ро (ки ба бозёфтҳои Шаҳркадаи Тахти сангин мансуб медонанд.Кофтукоби ҳафриёт аз ҷониби бостоншиносони рус И. Р. Пичикян ва Б. А. Литвинский солҳои 1976—1991 гузаронида шудаанд. ), муҳаққиқи инглис О.М.
«Хазинаи Амударё», ё «Маъбади Окс» иборат аз коллексияи ҷавоҳироту тангаҳои тилоӣ ва нуқрагин аст , ки соли 1877 аз ҷониби тоҷирони бухороӣ дар Қабодиён харидорӣ шудааст.
боғи ҳайвонот ба 6, 7 га расонда шуд, ки аз он 4 га ҷойи намоиши ҳайвонот, хонаҳои хоҷагидорӣ, майдончаи бачагона, ҳавз барои мурғобиҳо ва 2,7 га минтақаи боғ мебошад.
Дар замони соҳибистиқлолӣ барои пурра кардани коллексияи боғи ҳайвонот корҳои зиёде анҷом дода шуданд: мутахассисони нав ба кор ҷалб гардиданд, бо хоҷагиҳои деҳқонӣ ҷиҳати бо хӯрокворӣ таъмин намудани ҳайвонот шартномаҳо баста шудаанд, бо боғҳои ҳайвоноти шпҳрҳои Маскав ва Санкт-Петербург шартномаҳо ба имзо расиданд, қафасҳои нигоҳдории ҳайвонот таъмир карда шуданд.
боғи ҳайвонот бо мактаббачагон вохӯриҳо мегузаронад ва оид ба ташвиқу тарғиби тамошобинон, қоидаҳои махсуси рафтор ва муносибат бо ҳайвонот дастуруламалҳо нашр мекунад.
Боғи ҳайвоноти шаҳри Душанбе — муассисаи давлатӣ, ки дар он ҳайвоноти ваҳшӣ ва баъзе ҳайвоноти хонагӣ бо мақсади ҳифзу парвариш ва тамошо дар қафасҳо ва нимозод нигоҳ дошта мешаванд.
"Нисбати ҳамин давраи соли гузашта, яъне дар нимсола нуҳ миллион сомонӣ зарар дидем. Нуҳ милион сомонӣ даромади софро аз даст додем. Ҳоло 60 дарсади кормандони фурудгоҳ дар рухсатии бемузд қарор доранд. Дар суратҳисоби мо ягон дирам вуҷуд надорад ва ягон манбаи даромади дигар нест, ки маоши кормандонро диҳем, агар давлат ба мо ягон сомонӣ диҳад, мо маош дода метавонем",-афзуд Ҷумъахон Қараев.
Ҷумъахон Қараев, сармуҳосиби Фурудгоҳи байналмилалии Кӯлоб рӯзи чаҳоршанбеи 15-уми июл зимни нишасти хабарӣ гуфт, ки сар аз 18-уми март парвозҳо тариқи ин фурудгоҳ қатъ шуданд ва пандемияи фарогир онҳоро дар шароити сахти молӣ қарор дод.
Ба гуфтаи масъулони фурудгоҳ, то охирҳои соли 2016 аз Фурудгоҳи байналмилалии Кӯлоб ба самти Русия дар як ҳафта чор ва дар соли 2017 ҳафтае ду парвозҳо сурат мегирифт, ки фоидаи молии фурудгоҳро коҳиш дода буд.
ин фурудгоҳи байналмилалиест, ки 6 километр аз тарафи шимолии шаҳри Кӯлоб ҷойгир аст ва яке аз чорумин фурудгоҳи байналмилалии Тоҷикистон буда, аз ҷиҳати пурҳаракати баъд аз фурудгоҳи байналмилалии Душанбе ва Фурудгоҳи байналмилалии Хуҷанд дар ҷои сеюм қарор дорад.
Фурудгоҳи байналмилалии Кӯлоб дар панҷ моҳи қатъ шудани парвозҳо бинобар пандемияи фарогир, 9-миллион сомонӣ зарар дида, шаст дарсади кормандонашро ба рухсатии бемузд фиристодааст.
Соли 2017 масъулони Фурудгоҳи байналмилалии Кӯлоб гуфта буданд, ки бинобар кам будани теъдоди мусофирон, шумораи парвозҳо шадидан коҳиш ёфта, аз ин фурудгоҳ парвозҳо танҳо дар масири Кӯлоб-Маскав анҷом мешаванд.
Пас аз пароканда шудани Австро-Венгрия дар тирамоҳи соли 1918, Лвив муддате пойтахти Ҷумҳурии Халқии Укроини Ғарбӣ буд, аммо пас аз ҷанги укроин ва лаҳистон барои шаҳр дар моҳи ноябри соли 1918 ба Лаҳистон, ки солҳои 1922-1923 буд, ки бо шартномаю созишномаҳои байналхалкӣ эътироф карда шуд.
Баъди Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ Созишномаи Ялта дар соли 1945 ба таври қонунӣ тасдиқ кард, ки мувофиқи он Галисияи Шарқӣ ва махсусан шаҳри Лвив дар ҳайати ҶШС Укроин мемонад.
Ҳангоми ҳуҷуми Русия ба Укроин дар соли 2022, Лвив дар моҳи феврали соли 2022 ба пойтахти ғарбии кишвар табдил ёфт, зеро баъзе сафоратхонаҳо, муассисаҳои давлатӣ ва созмонҳои ВАО аз Киев ба далели таҳдиди мустақими низомӣ ба пойтахт кӯчонида шуданд.
Лвив инчунин як паноҳгоҳи амният барои укроинҳои фироркардаи манотиқи дигари кишвар, ки аз ҳамла осеб дидаанд, шуд, шумораи онҳо то 18 марти соли 2022 аз 200 000 нафар гузашт.
Ҳукуматҳои маҳаллӣ ва шаҳрвандон бо кумаки мушовирони Лаҳистон ва Хорватия ба ҳамлаҳои Русия омодагӣ гирифта, барои ҳифзи мероси фарҳангии шаҳр тавассути гузоштани монеаҳои муваққатӣ дар атрофи ёдгориҳои таърихӣ, печонидани ҳайкалҳо ва ҳифзи ганҷҳои санъат кор мекарданд.
Амалҳои беитоатии шаҳрвандӣ раиси пулиси маҳаллиро маҷбур карданд, ки истеъфо диҳад ва маҷлиси маҳаллӣ тасмим гирифт, ки натоиҷи тақаллубии аввалини расмиро қабул накунад.
Лвив — ) — шаҳр дар Укроин, маркази маъмурии вилоят, агломератсия, ҷамоати ноҳиявӣ, шаҳрӣ, маркази миллӣ-фарҳангӣ ва маърифатӣ-илмии кишвар, маркази бузурги саноатӣ ва маркази нақлиётӣ, пойтахти Галисия ва маркази ғарбии Укроин ҳисобида мешавад.
Дар ҷараёни ҷанг, минтақа дар дохили Лвив ва атрофи он аз ҳамлаҳои мушакии Русия 13 марти соли 2022 ба пойгоҳи омӯзишии низомии Яворив, Заводи давлатии ҳавопаймотаъмиркунии Лвив дар наздикии фурудгоҳи байналмилалии Лвив Данило Халитский 18 марти соли 2022 зарба зад, ва анбори сӯзишворӣ ва дигар иншоот дар ҳудуди шаҳр 26 марти соли 2022.
Таъйин шудани Ойниҳол Бобоназарова, ҳуқуқдони саршинос ва фаъоли сиёсӣ ба ҳайси номзади ягонаи Иттиҳоди нерӯҳои ислоҳотхоҳи Тоҷикистон дар шабакаи иҷтимоии «Фейсбук» вокунишҳои зиёдеро ба миён овардааст.
Ҳатто бархе аз онҳо аз ин ҳуқуқдони тоҷик, ки имрӯз дар нишасти навбатии ИНИТ расман номзади ягонаи ин иттиҳод эълон гардид, хостаанд, то ин пешниҳодро қабул накунад.
То соли 1976 дар аспирантураи Академияи улум кору таҳсил карда, баъди дифоъ аз рисолаи номзадиаш ба ҳайси устод дар риштаи ҳуқуқи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба кор пардохт ва то мақоми декани ин факулта расид.
Модули орфографӣ ба истифодабаранда дар айни вақт имконияти тафтишро фароҳам мекунад, яъне бевосита дар вақти ҳуруфчинӣ ва/ё воридкунии матн калимаи ғалатдор бо зерхати сурхи морак ишорат карда мешавад.
0 ин модули тафтиши имлои забони тоҷикӣ ва аз сатр ба сатр гузаронидани калимаҳо дар барномаҳои ва дигар барномаҳо аст, ки дар асоси натиҷаҳои корҳои илмӣ-тадқиқотии кормандони кафедраи «Таъминоти барномавӣ ва технологияҳои иттилоотӣ» Донишкадаи политехникии Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи М.Осимӣ дар ш.
Хуҷанд ва мактаби илмии лингвистикаи тоҷикӣ дар назди Ташкилоти ҷамъиятии “Маркази рушди технологияҳои иттилоотӣ Зафар Усмонов” бо ҳамкорӣ бо ширкати умумиҷаҳонии сохта шудааст.
Луғати истифода шуда, дар асоси натиҷаҳои бисёрсолаи корҳои илмӣ тадқиқотии олимони соҳаи лингвистикаи компютерӣ доктори илмҳои физика ва математика Зафар Ҷӯраевич Усмонов, номзадҳои илмҳои физика ва математика Солиев Одилхӯҷа Маҳмудхӯҷаевич, Худойбердиев Хуршед Атохонович, Довудов Гулшан Мирбаҳоевич ба даст омадааст.
Шайх Абдурраҳим соли 1881 дар қишлоқи Лижаки собиқ ноҳияи Обигарм таваллуд ёфта, аз 7-солагӣ дар деҳкадаи Хоҷа Яъқуби ноҳияи Файзобод зиндагӣ кардааст.
Таҳсилоти ибтидоиро дар қишлоқи Луғури Оби Гарм назди устоди нахустини хеш домулло Сайидмуҳиддин алайҳирраҳма, мавсуф бо лақаби Домулло Хӯҷа оғоз намуда, сипас дар қишлоқи Ҷойникудии ноҳияи Файзобод дар назди домулло Наҷмиддин идома дода, баъд аз он дар ноҳияи Шулмаки ғарм назди домулло Одинаҳоҷии қаландакӣ ба итмом расонидааст.
Замоне, ки ҳазрат барои таҳсили илм ба Бухоро мераванд, ба сабаби дониш ва маҳорате, ки аз ӯ эҳсос карда буданд, аз ҷониби подшоҳ ба ӯ дар мадрасаи Мири Араб ҳуҷраи алоҳида ҷудо мекунанд.
ӯ ин ҳуҷраро ба муллобачаҳои дигар дода, як соли тамом дар сари турбати хоҷа Баҳоуддини Нақшбанд, ки дар масофаи 9-километр аз Бухоро воқеъ гардидааст, ба тайи мароҳили сулуки нақшбандия мегузаронад.
Чунон ки ҳикоят мекунанд, дарсу таълимро назди Аълами Бухоро, ки зодаи ноҳияи Ҳисор, ба қавле аз қишлоқи ғешии Ёвон ва ба қавле аз Файзобод будааст, мегирад.
Дар назари аввал чунин менамояд, ки гӯё дар рукни дуввуми мисраи аввал «мабанд толиб» ҳиҷои «банд» вазни шеърро сактадор кардааст, яъне вазни шеър тақозо мекунад, ки дар инҷо бояд рукни «мафоъилун» биёяд, аммо «мафоилотун» омадааст.
Шайх Абдурраҳим таркиби «мабанд толиб»-ро дар ҳамин байт бар вазни «мафоилун» дониста овардааст ва агар аз рӯи қоидаи илми арӯз нигоҳ кунем, дар вазни ин байт ҳеч гуна сактаи шеърӣ вуҷуд надорад.
Агар мисраи авали байтро тақтиъ кунем, ҳангоми талаффузи таркиби «мабанд толиб» ҳарфи «д»-и калимаи «мабанд» меафтад ва «мабан толиб» боқӣ мемонад, ки аз ҷиҳати вазн ба рукни мафоъилун баробар аст.
Аз мероси илмӣ-адабии ин орифи бузург зиёда аз 12 аср маълум ва машҳур аст, ки «Ишқнома», «Кашфуласрор», «Девони ғазалиёт», «18 доираи тасаввуф», «Маснавинома», «Гулистон», «Бӯстон», «Ҷорубӣ» ва ғайра аз ҷумлаи онҳоянд.
Вазни умумии ин шеър ҳазаҷи мусаммани солим буда, ба таври мафоилун, мафоилун, мафоилун тақтиъ мешавад ва чи тавре, ки мебинем тамоми аркони мисраъҳои ин шеър дар қолаби ҳамин рукн гунҷонида шудааст.
Ин шеър аз ҷиҳати шакл ба ғазал монандӣ дорад, ҳарчанд, ки дар қоида ва қонунҳои ғазал(ҳамқофия будани байти аввал, аз қофия озод будани мисраҳои тоқ ва ҳамқофия будани мисраҳои ҷуфти байтҳои минбаъдаи байти аввал) на ҳамеша риоя карда мешавад.
ҳамин услуби забони ашъори ӯ имконият медиҳад, ки гоҳе ба ҷойи ҳиҷои дароз ҳиҷои кӯтоҳ ё ба ҷойи ҳиҷои дарозтар ҳиҷои дарозро истифода намояд, аммо вазни умумии шеър халалдор намегардад.
Ҳазрати Бузургвор (Мавлоно Муҳаммад Абдурраҳимхоҷа ибни Муллодавлат; 1881, Лижак, Обигарм — 1947, деҳаи Элок, ноҳияи Файзобод) — намояндаи барҷастаи тасаввуф, ислому ирфон дар охири садаи ва аввали садаи .
Худойназар Асозода 14 -уми июни соли 1974 рисолаи номзадиашро оид ба мавзӯи «Симои синфи коргар дар адабиёти советии тоҷик» ва 17-уми феврали соли 1989 рисолаи докториашро дар назди Шӯрои дифои Институти шарқшиносии Москва дар ин мавзӯъ ҳимоя намудааст.