polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Бо мақсади иҷрои самаранок ва саривақтии санад­ҳои судӣ ва санадҳои судии давлатҳои дигар истеҳсолоти иҷро аз Суди Олии иқтисодии Ҷумҳу­рии Тоҷикистон ва Шӯрои адлияи Ҷумҳурии Тоҷикистон ба ихтиёри Вазорати адлия дода шуд .
Комиссариати халқии адлияи ҶШС Тоҷикистон, ки маҳсули давраи аввали барқароршавии ҳокимияти шӯра­вӣ буд, аз рӯйи мазмун ва моҳияти худ ба пешрафт, тағйироти шакл ва вазифаҳои мақомоти давлатӣ мутоби­қат намекард.
Аз ин хотир зарурат ба миён омад, ки дар ин самт мақоми алоҳидаи соҳавие таъсис дода шавад, ки он соҳаи мазкурро бо дарназар доштани талаботи на­ви бамиёномада роҳбарӣ намояд.
Ин имкон дод, ки ҳудуди салоҳият ва масъулияти ба зиммаи он вогузоргардида ба таври дақиқ ва мушаххас муайян карда шуда, доираи фаъ­олияти он ба доираи фаъолияти мақомоти давлатӣ мутобиқ гардад.
24 ноябри 1958 Шӯрои вазирони ҶШС Тоҷикистон дар асоси фармони Президиуми Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон дар бораи барҳам додани Вазорати адлияи ҶШС Тоҷикистон ва таъсис додани Комиссияи ҳуқуқӣ дар назди Шӯрои вазирони ҶШС Тоҷи­кистон қарор қабул намуд.
Тафтиш ва назорати фаъ­олияти судҳои халқӣ, роҳбарии давлатӣ ба идораҳои нотариати давлатӣ, амалӣ кардани корҳои оморӣ вобаста ба фаъ­олияти судҳои халқӣ, назорат ба фаъолияти адвокатура аз тарафи Суди Олии ҶШС Тоҷикистон ба амал бароварда мешуд.
20 июни 1933 бо қарори КИМ ва Шӯрои комиссарони халқии Тоҷикистон шуъбаи прокурорӣ аз ҳайати Комиссариати халқии адлия бароварда шуда, дар заминаи он мақоми алоҳида ва мустақили прокуратура таъсис дода шуд, ки идомаи мантиқии ислоҳоти мақомоти адлия дар замони ташаккулёбии ҶШС Тоҷикистон ба шумор ме­рафт.
Баробари таъсис ёфтани Прокуратураи ҶШС То­ҷикистон вазифаи амалӣ намудани назорат аз болои риояи қонун маҳз ба зиммаи он вогузор гардида, аз зиммаи комиссари халқии адлия соқит карда шуд.
Шуъбаи прокурории Комиссариати халқии адлия дас­турдиҳӣ ва тафтиши бевоситаи дастгоҳи марказии мақо­моти мазкурро анҷом дода, таъмини фаъолияти тамоми мақомоти судӣ-тафтишотӣ, вусъат додани судҳои халқӣ, таъйин ва озод намудани прокурорҳо, баланд бардоштани сатҳи сифати фаъолияти онҳо, баланд бардоштани да­ра­ҷаи ихтисоснокии кормандони мақомоти судӣ, барпо намудани курсҳои идоравиро назорат намуда, дар айни вақт мақомоти таҳқиқи ибтидоиро ҳам муроқибат мекард.
Вазорати адлияи Ҷумҳурии Тоҷикистон — мақомоти марказии ҳокимияти иҷроияи давлатӣ, ки тат­биқи сиёсати давлат ва батанзимдарории меъёрии ҳу­қу­қӣ дар соҳаҳои меъёрэҷодкунӣ, ёрии ҳуқуқӣ ба шаҳр­вандон, тарғибу ташвиқи ҳуқуқӣ, иҷрои ҷазои ҷиноятӣ, экспертизаи судӣ ва криминалистӣ, дигар соҳаҳои адлияро, ки бо қонунгузории Ҷумҳурии Тоҷикистон муайян шудаанд, таъмин намуда, фаъолияти мақомот ва ташки­лотҳои тобеи худро роҳбарӣ, ҳамоҳанг ва назорат мекунад.
иштирок дар таъмини фаъолияти ҳуқуқэҷодкунии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Ҳукумати Ҷумҳу­рии Тоҷикистон тавассути таҳияи лоиҳаҳои санадҳои меъёрӣ ҳуқуқӣ, гузаронидани санҷиши ҳуқуқии лоиҳа­ҳои санадҳои меъёрӣ ҳуқуқӣ, таъмин намудани мутоби­қати санадҳои меъёрӣ ҳуқуқӣ ба санадҳои меъёрӣ ҳуқу­қии амалкунанда ва санадҳои ҳуқуқии байналмилалие, ки Ҷумҳурии Тоҷикистон эътироф кардааст;
Азбаски мақомоти прокуратура дар солҳои нахустини таъсисёбии худ ба мақомоти адлия вобаста буд, аз ин хотир комиссари халқии адлия дар як вақт прокурори ҷум­ҳурӣ низ эътироф мегардид.
Ислоҳоти дигаре, ки соли 1970 доир шуд, барои ба Вазорати адлияи ҶШС Тоҷикистон табдил додани Комиссияи ҳуқуқии назди Шӯрои вазирони ҶШС Тоҷикис­тон асос гардида, Вазорати адлияи ҶШС Тоҷикистон аз нав ҳамчун мақоми алоҳида ва мустақили давлатӣ таъсис дода шуд.
ҳамоҳангсозии фаъолияти мақомоти давлатӣ оид ба тарғибу ташвиқи ҳуқуқӣ, ки барои баланд бардоштани сатҳи дониши ҳуқуқии шаҳрвандон ва шахсони ҳуқуқӣ, маданияти ҳуқуқӣ дар ҷомеа, пешгирии ҳуқуқвайрон­ку­нӣ ва таҳкими қонуният нигаронида шудааст;
омода намудани пешниҳодҳо оид ба мураттабсозии санадҳои меъёрӣ ҳуқуқӣ ва ворид намудани тағйиру иловаҳо ба онҳо, пас аз қабул гардидани санадҳои меъ­ёрии ҳуқуқии нав;
Аз соли 2005 то соли 2006 бо қарорҳои Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон дар вазифаҳои муовини Вазири иқтисод ва савдои Ҷумҳурии Тоҷикистон ва муовини Вазири рушди иқтисод ва савдои Ҷумҳурии Тоҷикистон кор намудааст.
Таи солҳои 2009—2010 бо қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон дар вазифаи муовини аввали Раиси Кумитаи давлатии сармоягузорӣ ва идораи амволи давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон адои хидмат намудааст.
Аз соли 2012 то соли 2015 бо Фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон дар вазифаи иҷрокунандаи Раис ва Раиси шаҳри Кӯлоб фаъолият намуда, вакили Маҷлиси вакилони халқи шаҳри Кӯлоб интихоб гардидааст.
Моҳи марти соли 2015 Вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати панҷум интихоб гардида, Муовини Раиси Кумитаи сохтори давлатӣ ва худидоракунии маҳаллӣ Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон таъйин гардидааст.
Аз соли 1984 то соли 1988 дар вазифаҳои Котиби кумитаи комсомолии хоҷагии ба номи Жданови ноҳияи Кӯлоб, инструктори шуъбаи ташкилотҳои комсомолии Кумитаи комсомолии вилояти Кӯлоб, Мудири Шуъбаи ташкилотҳои комсомолии Кумитаи комсомолии шаҳри Кӯлоб, Инструктори Шуъбаи ташкилотҳои комсомолии Кумитаи комсомолии вилояти Брести Ҷумҳурии Белоруссия, Мудири Кобинети корҳои комсомолии Кумитаи комсомолии вилояти Кӯлоб, Инструктори шуъбаи ташкилии Кумитаи ҳизби коммунисти шаҳри Кӯлоб фаъолият намудааст.
Аз соли 1988 то соли 1993 дар вазифаҳои Котиби якуми Кумитаи комсомолии шаҳри Кӯлоб ва Раиси Иттифоқи ҷавонони шаҳри Кӯлоб интихоб гардида, кор намудааст.
Аз соли 1996 то соли 2005 дар вазифаҳои мутахассис ва Сардори шуъбаи инвеститсияҳои хориҷии Раёсати ташкил ва ҳамоҳангсозии робитаҳои хориҷии Вазорати иқтисод ва робитаҳои иқтисоди хориҷии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Сардори шуъбаи инвеститсияҳои берунаи Раёсати сиёсати сармоягузории Вазорати иқтисод ва робитаҳои иқтисоди хориҷии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Сардори Раёсати инвеститсияҳои хориҷии Вазорати иқтисод ва савдои Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолият намудааст.
Ба ақидаи мутафаккир, аз вуҷуди Басит чизе салб карда нахоҳад шуд, зеро салби чизе аз чизе тасаввури маслубро тақозо мекунад ва боиси исботи чизи дигаре мегардад, ки ин амр хилофи қоидаи басотат аст.
Он бар хилофи мафҳуми мураккаб ба чизе далолат мекунад, ки онро «ҷузъе билфеъл набошад, хоҳ он чизро ҷузъе билқувва ҳаст, монанди хат, сатҳ ва ҷисми таълимӣ ё он чизро ҷузъе билқувва нест, монанди ваҳдат ва нукта аз аърозу ҷавоҳири муҷаррад» .
Ҳодии Сабзворӣ ақидаи устоди Садруддини Шерозӣ – Мирдомодро роҷеъ ба масъалаи баситулҳақиқа чунин шарҳу таъбир намудааст: «Ва Ӯ, таъоло, тамоми ҳастӣ аст, яъне «ҳува» баситулҳақиқа куллу-л-ашё» аст.
Пас, он комил аст ва камоли ӯ тамоми камоли мавҷуд дар халқ аст ва ҳаёти ӯ тамоми ҳаётҳо бо басотати он аст ва илми ӯ тамоми илмҳо бо басотати он аст.» Қоидаи Басит дар ҳикмати мутаолиҳа мабно ва манбаи асосии ба вуҷуд омадани назарияи ваҳдати вуҷуд ва касрати мавҷуд мебошад.
Таврот ва ё «Аҳди қадим» аслан аз панҷ фасл ва ё китоб , ки бар асоси гуфтаҳои яҳуд ҷавҳари ваҳйи илоҳӣ ба Мусоро ташкил медиҳанд, ба вуҷуд омадааст:
Сифри Пайдоиш ва ё Таквин , ки дар он дар бораи офариниши ҷаҳони ҳастӣ, халқи одам ва нахустин гуноҳи вай, тӯфони бузург ва саргузашти паёмбароне чун Нӯҳ, Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб гузориш дода шуда, бо зикри достони Юсуф ва муҳоҷирати хонадони Яъқуб ба Миср ба поён расидааст.
Сифри Хурӯҷ ва ё Баромад , ки дар бораи гирифториҳои банӣ Исроил дар Миср, хурӯҷи онҳо ҳам­роҳи Мусо аз он ҷо, ду пора гаштани оби баҳр ва ҳаводиси дигаре, ки дар нимҷаз.
Ин қабила ба Ловӣ писари Яъқуб мансуб буда, дар биёбони Тиҳ ба Худо ва паёмбараш Мусо вафодор монд ва минбаъд пешвоёни яҳуд аз миёни онҳо баргузида мешуданд ва сифри Ловӣ ба баёни ҳоли онҳо ихтисос ёфтааст.
Сифри Адад ва ё Шумора , ки дар он идомаи саргузашти қавми яҳуд пас аз вафоти Мусо , ҷонишинии Юшаъ ибни Нун ва ба сарзамини Канъон расидани банӣ Исроил зикр гардидааст.
Сифри Дуюми қонунгузорӣ ва ё Такрори шариат , ки дар он баъзе қонунҳои динӣ ва маданӣ ва суханрониҳои Мусо барои банӣ Исроил зикр шудаанд ва ба вафоти Мусо дар биёбони Тиҳ ба поён расидааст
Ба ақидаи яҳудиён Асфори муқаддас ба худи Мусо мансуб буда, дар давраи саргаштагии онҳо дар биёбони Тиҳ навишта шудаанд ва таърихи таълифи онҳо ба охирҳои ҳазораи дуюм ва ибтидои ҳазораи аввали то милод бармегардад, вале матни аслии Таврот ба забони ибрӣ вуҷуд надорад ва қадимтарин матни бозмонда аз он ба забони юнонӣ буда, ба садаи то милод тааллуқ дорад.
Таврот дар фарҳанги динии яҳуд умуман, ба таври шифоҳӣ ҳифз мешуд, то он ки солҳои 70–72 садаи аввали пас аз милод ба сарпарастии ҳохом Юҳнон бин Зекой аз даҳонҳо гирдоварӣ ва дар маҷмӯае тадвин гардид.
Муаллими кафедраи корҳои маданӣ-маърифатии ДДСТ , аспиранти Донишкадаи давлатии фарҳанги шаҳри Ленинград ба номи Н. Крупская , муаллими калони кафедраи маданӣ-маърифатӣ , декани факултети корҳои маданӣ-маърифатӣ , ноиби ректор оид ба корҳои илмӣ ва ректори ДДСТ ба номи М. Турсунзода , муовини аввали Вазири фарҳанги ҶТ , Вазири фарҳанги ҶТ , ректори Консерваторияи миллии Тоҷикистон ба номи Талабхуҷа Сатторов .
Раҷабмад Амиров (28 апрели 1954, деҳаи Балучои ноҳияи Мир Сайид Алии Ҳамадонӣ, вилояти Кӯлоб, ҶШС Тоҷикистон — 26 майи 2021, Душанбе, Тоҷикистон) — давлатмарди тоҷик, номзади илмҳои педагогика , профессор , Арбоби Ҳунари Тоҷикистон , узви вобастаи Академияи байнулмилалии иттилоот .
Раҷабмад амиров дар таҳияи Қонуни ҶТ «Дар бораи фарҳанг», «Барномаи тайёр кардани кадрҳои соҳаи фарҳанг», «Назарияи рушди фарҳанги Тоҷикистон», «Барномаи тарбияи эстетикии Тоҷикистон» фаъолона иштирок намудааст.
Раҷабмад Амиров муаллифи якчанд лоиҳаи байнулмилалӣ ва ҷумҳуриявӣ, аз қабили Ҷашнвораи байнулмилалии «Садои дилҳо», Ҷашнвораи байнулмилалии «Фалак», Ҷашнвораи байнулмилалии мусиқӣ таҳти унвони «Садои дилрабои Арғунун » мебошад, ки дар сатҳи баланди касбию эҷодӣ доир гардиданд.
Раҷабмад Амиров бо медалҳои «Остона»-и Ҷумҳурии Қазоқистон , Ассосиатсияи байналмилалии консертии «Мин-он» Ҷопон , «10-солагии Қувваҳои Мусаллаҳи ҶТ» ва ордени Исмоили Сомонӣ қадрдонӣ шудааст.
Соли 1952 ба шаҳри Сталинобод омадааст: Ҷонишини директори мактаби миёнаи ба номи Дзержинскийи ноҳияи Ҳисор , кандакори устохонаи Управленияи маданияти ҶШС Тоҷикистон , омӯзгори Омӯзишгоҳи рассомии ба номи М. Олимов .
Сироҷиддин Нуриддинов — мусаввир, кандакор, Ходими хизматнишондодаи санъати Тоҷикистон , дорандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ , Рассоми халқии Тоҷикистон , узви Иттифоқи рассомони СССР .
Баъди хатми Университети Маскав дар муассисаҳои таълимии миёна ва олии Маскав, аз ҷумла дар Университети Маскав, Университети А. Л. Шанявский, Институти педагогикаи илмӣ, Институти равоншиносӣ кор кардааст.
Ақидаҳои педагогии Блонский дар асараш «Вазифаҳо ва методҳои мактаби халқӣ» инъикос ёфтаанд, ки дар он зарурати дар асоси донистани қонуниятҳои инкишофи кӯдак ва эҳтироми шахсияти ӯ ташкил намудани таълиму тарбия таъкид гардидааст.
Дар солҳои аввали баъди инқилоб бозсозии илми педагогикаро аз мавқеи марксистӣ асоснок кард ва асосҳои мактаби кории политехникӣ: алоқаи ногусастании таълими меҳнат бо маълумоти умумӣ, алоқаи мазмуни маълумот бо вазъи илм, меҳнати мулоҳизакоронаи зарурӣ ва ғайраро таҳия намуд .
Дар китоби «Очеркҳои психологӣ» дар бораи пайдоиш ва инкишофи ҳаёти рӯҳӣ тезиси аҷиберо пешниҳод карда, онро ҳамчун дараҷаҳои мухталифи фаъолияти рӯҳӣ маънидод намуд.
Таҳқиқоти ӯ роҷеъ ба тафаккур, нутқ, хотира, эҳсос, инчунин робита­ҳо ва таъсироти мутақобилаи равандҳои рӯҳӣ аҳаммияти махсус доштанд («Хотира ва тафаккур», 1935; «Инкишофи тафаккури мактаббача», 1935 ва диг.).
Дар ҳудуди ҷамоат 5 мактаби таҳсилоти миёнаи умумӣ, 1 мактаби ибтидоӣ, хоҷагиҳои чамоавии деҳқонии «Саховат» (деҳаҳои Ғуломдавлат, Эшоно, Сарисафедхок, Кӯлобиён, ҷамъ 222 хоҷагӣ) ва «Кӯҳдоман» (деҳаҳои Чашмасор, Бунгакиён, Тахтиалиф, Бунисумч, ҷамъ 490 хоҷагӣ), 570 хоҷагиҳои деҳқонии инфиродӣ, маркази саломатӣ, 2 бунгоҳи тиббӣ , 2 китобхона 330 2 масчиди панҷвақта , 6 чойхонаи ҷамъиятӣ, 3 ташкилоти ғайридавлатӣ , 17 магоза, 2 нуқтаи фурӯши сӯзишворӣ, 4 осиёи барқӣ, 1 осиёи обӣ, 3 ошхона, 2 нуқтаи мошиншӯйӣ, 3 майдони футбол, 6 майдони волейбол фаъолият доранд.
Дар ҳудуди ҷамоъат 2 нафар Иштирокчиёни Ҷанги Бузурги Ватанӣ, 4 нафар ҷанговаронн интернатсионалист, 212 нафар собиқадорони ҷангу меҳнат умр ба мебаранд.
Дар иҷрои ӯ, махсусан нақшҳо аз намоишномаҳои классикии ҷаҳон хеле барҷаста ва таъсирбахш таҷассум ёфтаанд: Татяна , Микоэла , Леонора , Тамара , Серлина , Земфира , Сюзанна ва ғ.
Сайфиддинов, «Қишлоқи тилоӣ», «Дугонаҳо»-и Д. Дӯстмуҳаммадов, «Комде ва Мадан»-и З.Шаҳидӣ, «Шоҳ Исмоил»-и Т.Шаҳидӣ, «Рустам ва Суҳроб»-и Т.Сатторов яке аз аз партияҳои асосиро иҷро кардааст.
Аз соли 1990 дар Донишкадаи санъати Тоҷикистон ба номи М.Турсунзода ва 2003 дар Консерваторияи миллии Тоҷикистон ба номи Т.Сатторов ба таълиму тарбияи шогирдон мащғул буда, қариб 30 нафар шогирдро тарбия намуда ба воя расондааст (аз ҷумла 10 нафар шогирдаш дар Театри опера ва балети тоҷик, чанд нафарашон дар ансамблҳои «Дарё», «Гулшан» ва ғайра) кору фаъолият доранд.
Оятбегим Сабзалиева – сарояндаи Театри давлатии академии опера ва балети ба номи Садриддин Айнӣ, Ҳунарпешаи халқии Тоҷикистон , профессори Консерваторияи миллии Тоҷикистон ба номи Т. Сатторов
Аҳволу осори Баҳоуддини Нақшбанд дар асарҳои шогирдонаш Хоҷа Муҳамади Порсо — «Рисолаи қудсия», «Мақомоти Хоҷа Баҳоуддин», Абулҳасан Муҳаммад Боқӣ — «Мақомоти Ҳазрати Хоҷаи Нақшбанд», Мавлоно Яъқуб ибни Усмони Чархӣ — «Мухтасар дар баёни силсилаи нақшбандия», Шаҳобуддин ибни Амир Ҳамза — «Мақомоти Амир Кулол» гирд оварда шудаанд.
Баҳоуддини Нақшбанд тарғиб мекард, ки ҳар кас бояд аз касбу кор баҳра барад ва «ба зоҳир бо халқу ба ботин бо ҳақ» бошад Аз як тараф, ӯ дар таълимоти худ аз баъзе мутафаккирони тасаввуф, монанди Мансури Ҳаллоҷ дурӣ меҷуст, ба зуҳду тақво зид мебаромад ва ин ақидаҳояшро ба воситаи ҳашт усули асосии ин таълимот, ки идомаи ғоявии ақоиди тасаввуфии тариқаи хоҷагонанд: «хилват дар анҷуман», «сафар дар ватан», «ёд кард», «ёддошт», «ҳуш дар дам», «назар бар қадам»,"бозгашт", «нигоҳдошт» ва се усули дигари иловакардаи худ: «вуқуфи қалбӣ», «вуқуфи замонӣ» ва «вуқуфи ададӣ» паҳн менамуд.
Дар яке аз суҳбатҳои худ роҷеъ ба шатҳи маъруфу машҳури Мансури Ҳаллоҷ «Анал-Ҳақ» сухан ронда мегӯяд: «Дар овони убури манозил ва мақомот ду карат сифати Мансури Ҳаллоҷ дар вуҷуди ман пайдо омада буд ва наздик шуд, ки он садо, ки аз вай ба зуҳур омада буд, аз ман низ ба зуҳур ояд».
Дар бораи шахсияти Баҳоуддини Нақшбанд на танҳо тазкираву мақолот ва адабиёти ба аҳволу осори ӯ бахшидашуда арҷи беандозаро қоил будаанд ва каромоти гуногунро ба вай нисбат додаанд, балки дар замони ҳозир низ дар байни аҳли суннат ва ҷамоат ба ун-вони «Хоҷа Баҳоуддини балогардон» маъруфу машҳур аст ва дар зарурат аз рӯҳи ӯ мадад металабанд.
Таълимоти Баҳоуддин пурра ва ҳаматарафа дар доираи таълимоти дини расмӣ қомат афрохта, аз Қуръон, суннат, аҳкоми шариат ва таълимоти тасаввуфӣ ғизои маънавӣ гирифтааст.
Таълимоти Баҳоуддини Нақшбанд аз андешаҳои салафони ғоявиаш, махсусан аз ақидаҳои Хоҷа Абдулхолиқи Ғиждувонӣ ғизои маънавӣ гирифта, ғанӣ гаштааст ва бо бовари комил метавон гуфт, ки тариқаи нақшбандия идомаи мантиқӣ ва ғоявии таълимоти силсилаи хоҷагонаст.
Дар киностудияи « Тоҷикфилм » кор карда, аввалин филмҳои мустанади худро дар он ҷо ба навор гирифт ва соли 1990 ба Маскав рафт ва дар он ҷо ба ҳайси директори барномаҳои АТВ – телевизиони муаллифӣ дар Останкино кор кард.
Соли 1966 нахустин китоби Ашрафӣ «Миниётураҳои асри дар асоси осори Ҷомӣ», ки дар китобхонаҳои ИҶШС маҳфузанд дар ҳамкорӣ бо нашрияи «Советский художник» ва мутахассисони нашриёти Лейпсиги Олмон интишор ёфт.
Охири с-ҳои 60 ва аввали 70 садаи ӯ ба омӯзиши ҳаматарафаи мактаби минётураи Бухорои с-ҳои 40 — 70 асри ва мусаввараҳои ба дастнависи асарҳои классикони адабиёти асримиёнагии тоҷик эҷодкардаи рассомони асрҳои 14 — 18 пардохт.
Либреттои балетҳои «Темурмалик» , «Муҳаббат ва шамшер» ва ораторияи «Достони Рустам» ба қалами ӯ тааллуқ доранд, ки дар театрҳои Душанбею Тошканд ва Самарқанд ба саҳна гузошта шудаанд.
Баъд аз пошхӯрии ИҶШС Муқаддама Ашрафӣ дар ҷаҳон шуҳратманд гардидааст: Ӯро ба узвияти Ассотсиатсияи эроншиносони Аврупо", Ҷамъияти аврупоии тадқиқи Осиёи Миёна ва ҷаъияти форсизабонони ИМА қабул намудаанд.
Муқаддима Ашрафӣ (5 июни 1936, Тошканд, ҶШС Ӯзбекистон — 29 июни 2013, Душанбе, Тоҷикистон) — олим, санъатшинос, доктори илмҳои санъатшиносӣ , профессор .
Машғулияти суннатии белорусҳо кишоварзӣ, чорводорӣ , моҳипарварӣ, картошкапарварӣ, зағир, ғалла , занбӯрпарварӣ, карам, бодиринг, пиёз, сирпиёз, ҷуворӣ, сабзӣ, себ, нок, гелос, олу, тамашк ва ғайра мебошад.
Фаршбофӣ, бӯрёбофӣ, сохтани олоти кишоварзӣ, коркарди пӯст, пашм, пойафзор, воситаҳои нақлиёт, мебел, кулолгарӣ, зарфҳои сафолӣ аз ҷумлаи ҳунарҳои суннатии Белорусҳо мебошад.
Ба омилҳои табобатии «Баҳористон» мансубанд: гармишифоӣ , барқшифоӣ , лазершифоӣ, обшифоӣ (души мудаввар, обзани «марворидӣ», обзанҳои табобатӣ ва ғайра), намакшифоӣ, масҳ , сӯзаншифоӣ ва ғ.
Лойқаи кӯл хосса барои муолиҷаи бемориҳои пӯст, селлюлит, мӯйрезӣ, нохун, артритҳо, остеохондроз, ниқрис, бенаслии зану мард, сусткамарӣ, простатит, псориаз, шукуфа, қубоъ, моҳипӯстӣ, неврит, радикулит, асабдард, дарди нимсара, сарчархӣ, ғамбеморӣ, бехобӣ, назла, гайморит, гулӯдард, пневмония, бронхит, зиқи нафас, пародонтоз, гингивит, стоматит, гепатитҳо, илтиҳоби талхадон, захми меъдаву рӯдаи дувоздаҳангушта, илтиҳоби рӯда, бемориҳои гӯшу даҳон ва ғ.
Соли 1970 донишкадаро бо дипломи аъло ба итмом расонид ва дар Институти фалсафаи Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон ба ҳайси коромӯз - муҳаққиқ ба такмили савияи дониши касбии худ пардохт.
Баъди ду соли донишандӯзӣ қобилият ва кордонии ӯро ба назар гирифта, муҳаррири калони илмӣ ва баъд мудири шуъбаи фалсафа, иқтисод ва ҳуқуқи Сарредаксияи илмии Энсиклопедияи Советии Тоҷик таъйин намуданд.
Баъдтар сардори Раёсати таълими фанҳои ҷомеашиносӣ ва корҳои тарбиявии Вазорати маориф ва илм, сардори Раёсати илм ва сохторҳои иҷтимоии Вазорати рушди иқтисод ва савдои ҷумҳурӣ низ буд.
С. Ҷононов муаллифи 5 китоб, 130 мақолаи илмӣ ва илмиву оммавӣ, ҳаммуаллифи 15 китоб, муҳаррири масъул ва тарҷумони 12 китобҳои илмию дарсӣ ва илмию методӣ мебошад.
Дар таълифоти худ масъалаҳои муносибатҳои миллӣ, ташаккули шуури худшиносии миллӣ, демократикунонии ҷомеа ва таҳкими истиқлоли давлатии ҷомеаи тоҷик дар шароити муосирро мавриди омӯзиш ва таҳқиқ қарор додааст.
Саидамир Ҷононов - омӯзгор, олим, файласуф ва сиёсатшиноси тоҷик, доктори илмҳои фалсафа , дорандаи медали тилоии Институти байналмилалии тарҷумаҳолии ИМА”, Корманди шоистаи Тоҷикистон, нишони “Аълочии маорифи Тоҷикистон”, ва “Аълочии фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон”.
Радиуси ин навъ таъсирот аз масофаи байни молекулаҳо 10–20 баробар кам буда, ҳаҷми умумие, ки неруҳо метавонанд таъсир расонанд, 103–104 ҳиссаи ҳаҷми пурраи газ аст.
Аз муодила бармеояд, ки ҳангоми мавҷудияти ҳарорату фишори яксон газҳои идеалии миқдорашон 1 мол ҳаҷми баробар доранд ва дар воҳиди ҳаҷми ҳар кадоми онҳо адади молекулаҳо низ яксон аст.
Дар ин ҷо: – фишори газ; – ҳарорати он; – ҳаҷми 1 мол модда; – собитаи универсалии газӣ; а ва – константаи ҳолати гази реалӣ, ки аз хосияти гази идеалӣ дур шудани онро нишон медиҳад; /2 – бузургие, ки ҷозибаи бинобар неруи Ван-дер-Ваалс бавуҷудомадаи байни молекулаҳои газро ифода мекунад.
Достони симфонии ӯ аввалин маротиба соли 2008 дар иҷрои Ансамбли давлатии мусиқии классикии «Камерата Казахстана» - дирижёр П. Тарасевич ва соли 2009 – оркестри симфонии Театри давлатии академии опера ва балети ба номи С.Айнӣ – дирижёр Берон Меробов садо додааст.
Ба ҳавои суруду навоҳои «Гулшан» рақсҳои «Боди сабо», «Эй санам», «Рақси идона», «Занг», «Майда-майда мерақсӣ», «Рақси суриёӣ», «Бачагии хушбахтона», «Базми ҳосилот» ва ғ.
Имрӯз «Гулшан» ягона оркестри эстрадии давлатии Тоҷикистон буда, дар назди Муассисаи давлатии иттиҳодияи давлатии гурӯҳҳои эҷодию консертии Вазорати фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолият дорад.
Дорандаи Мукофоти комсомоли ҶШС Тоҷикистон ва Ҷоизаи давлатии Ҷумҳурии ҶШС Тоҷикистон ба номи Абуабдуллоҳ Рӯдакӣ дар соҳаи адабиёт, санъат ва меъморӣ мебошад.
«Гулшан» ба чандин кишварҳои ҷаҳон (Афғонистон, Ҳиндустон, Ҷопон, Чин, Қазоқистон, Туркманистон ва ғ.) сафарҳои ҳунарӣ карда, бо грамотаҳои фахрии Президиуми Шӯрои Олии ИҶШС, ҷумҳуриҳои Ӯзбекистон, Қирғизистон, Литва ва ғ.
«Гулшан» — ҳайати эҷодӣ, ансамбли эстрадӣ, ки бо мақсади рушди эстрадаи миллӣ моҳи майи 1964 дар назди Кумитаи давлатии телевизион ва радиошунавонии ҶШС Тоҷикистон ба ташкил шудааст.
Тағйироти якҷояи таҳдобу бино ва қиматҳои ҳудудии онҳо чанд навъ аст: фурӯнишинии мутлақи таҳкурсӣ; фурӯнишинии муътадили худи бино; фурӯнишинии нобаробари таҳкурсиҳои ҳамсоя; моил шудани таҳкурсӣ ё тамоми бино; фурӯ хамидани ягон қисм; лағзиши уфуқии таҳкурсӣ ё тамоми бино.
Ҳангоми лоиҳакашии таҳдобҳо ва таҳкурсиҳо, муқаррароти зеринро бояд ба эътибор гирифт: таъмин намудани мустаҳкамӣ ва риояи талаботи истифодабарии бинову иншоот (тағйирдиҳии шакли умумӣ ва нобаробариҳои он дар иморат набояд аз меъёрҳо зиёд бошад); истифодабарии пурраи хосиятҳои мустаҳкамӣ ва тағйири шакли хокҳо, инчунин мустаҳкамии моддаи таҳкурсӣ; ноил шудан ба арзишнокии мувофиқ, таъмини сарфаи мавод ва меҳнат.
Интихоби таҳдобҳо ё сохти таҳкурсиҳо дар заминаи муқоисаи нишондиҳандаҳои техникию иқтисодие, ки бо ёрии лоиҳакашии гуногунтарзӣ дастрас шудаанд, иҷро карда мешаванд.
Ҳолмон гиёҳи нодир буда ба феҳристи гиёҳони «Китоби Сурхи Тоҷикистон» дохил шуда, мувофиқи маълумоти овардаи китоб, намудест, ки ҳолати хатарноки маҳвшавӣ қарор дорад ва солҳои охир басуръат кам шуда истодааст.
Асосан дар минтақаи ҷангалзори паҳнбарг ва гармсер , алафзор, инчунин нишебиҳои санглохи кӯҳ (қаторкӯҳҳои Ҳисору Дарвоз ва ноҳияҳои Тоҷикистони Ҷанубӣ; 1200—2100 м аз сатҳи баҳр) нумӯ меёбад.
Образҳои Маҳмад , Раҳмат ва Хуршед , Карим ва Масхарабоз , Бобо Шодӣ , Саша , Файзулло Хӯҷаев , Оқйигит , Шокирхон , Освалд , Муллоазим , Толибов , Загареский ва ғайра аз қобили беҳтариҳояд.
Ӯ тасодуфан ҳунарманд шуд, ҳангоми сайругашт бо дӯстонаш дар маркази шаҳр, аз назди Вазорати фарҳанг гузашта, Носир эълони дари вазоратро мушоҳида кард, ки дар бораи қабули довталабон ба Институти давлатии санъати театрии ба номи А. В. Луначарскийро буд ва ҳамин эълон роҳи ӯро дар зиндагӣ иваз кард.
Носир Ҳасанов (Ҳасанов Носир Абдуллоевич; 11 августи 1935, Сталинобод, ҶШС Тоҷикистон, ИҶШС — 20 феврали 2021, Душанбе, Тоҷикистон) — ҳунарпеша ва коргардони театру синамои тоҷик.
Носир Ҳасанов пас аз хатми Донишкадаи санъати театрии ба номи А. В. Луначарскии шаҳри Маскав як муддат дар театри Хуҷанд нақш офарид ва баъдан соли 1961 ба Театри Лоҳутӣ омад.
Гуландом Сафаралиева дар намоишномаҳои “Фоҷиаҳои хурд”; “Ҳуррият”; “Хизматгори ду хоҷа”; “Ваня тағо”; “Эзоп”; “Гамлет”; “Шоҳ Лир”; “Тӯй”; “Имтиҳон”; “Бой ва хидматгор””; Интизорӣ”; “Охирин арӯси амиралмӯъминин”; “Афсонаҳои мӯйсафед”; “Эдип”; “Нодира”; “Зебунисо” образҳои ҷолиб офаридааст.
Мӯсоев, А. Қадри ҳунар: Дар бораи актрисаи Театри академӣ-драмавии ба номи А. Лоҳутӣ Г. Сафаралиева // Комсомоли Тоҷикистон Театри академӣ-драмавии ба номи А. Лоҳутӣ Г. Сафаралиева // Комсомоли Тоҷикистон.
Ёров, С. Маро дар образ ҷӯед: Ба мукофоти комсомоли ленинии Тоҷикистон пешниҳод кардани актрисаи Театри академӣ-драмавии ба номи А. Лоҳутӣ Г. Сафаралиева // Комсомоли Тоҷикистон.
Шарофов, М. Саҳназеб: Актрисаи Театри академӣ-драмавии ба номи А. Лоҳутӣ, лауреати мукофоти Комсомоли ленинии Тоҷикистон Г. Сафаралиева // Комсомоли Тоҷикистон.
Аэродинамика , фасли аэромеханика; илмест дар бораи қонунҳои ҳаракати ҳаво , ҳаракати ҷисмҳо дар он ва инчунин ба вуҷуд омадани ҳодиса, қувва ва гаштовари қувваҳое, ки ба ҷисми дар ҳаво ҳаракаткунанда таъсир мекунанд.
Муайян намудани қувваи болобардор, қувваи муқовимат, гаштовари қувваҳо, тақсимоти фишор ва самти ҷараёнҳо, ки бар сатҳи ҷисми дар ҳаво ҳаракаткунанда пайдо мешаванд, ин­чунин ҳосил кардани тавсифоти аэродинамикии дастгоҳҳои парандаи гуногун вазифаи муҳимми аэродинамика ба шумор меравад.
ҳо мебошанд, ки дар онҳо назарияи пайдоиши қувваи болобардори болҳо , миқдоран муайян намудани бузургии он қувва , аз ҷиҳати назария имконпазир будани шакли халабони -и олӣ – «ҳалқаи марговар» (бори аввал ҳавонаварди рус П. Н. Нестеров соли. 1913 иҷро кардааст) ва дигар масъалаҳои умумии аэродинамика асоси илмӣ ёфтаанд.
Аэродинамикаи таҷрибавӣ ҳаракати ҳаво ва таъсири қувваҳои ба ҷисми дар ҳаво ҳаракаткунандаро (масалан, дастгоҳҳои паранда, қисмҳои дастгоҳи паранда, ракетаҳо, ё ки моделҳои онҳо ва ғ-ро) бо роҳи дар лӯлаҳои аэродинамикӣ таҷриба кардан ё онҳоро бевосита дар парвоз санҷидан меомӯзад.