polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Шахсе, ки дар мазори «Бобои Балогардон»-и ҷ/д Дуконии шаҳри Норак гӯронида шудааст, гӯё Хоҷа Абдулҳай Балогардони эронитабор буда, зимни сафараш ба водии Ховалинг дар роҳи деҳаи Найзирак фавтидааст.
Зиёратгоҳҳои «Имом Зайналобиддин» дар ҳудуди ҷ/д Г.Гулмуродови ноҳияи Дӯстӣ ва «Масҷиди зери замин» дар ҷ/д Фахрободи ноҳияи Хуросон таърихи қадима доранд.
Ба маконҳои зиёратии «Ҳазрати Гулчечак»-и ҷ/д Қизил-қалъаи ноҳияи Хуросон, «Чилучорчашма»-и ҷ/д Истиқлоли ноҳияи Н.Хусрав ва «Хоҷа Машҳад»-и ҷ/д Садриддинови ноҳияи Шаҳритус теъдоди зиёди сокинон меоянд .
Тибқи ривоятҳо, мақбараҳои „Хоҷа Абдуллои Валӣ“ , „Хоҷа Шунқори Валӣ“ , „Хоҷа Машоло“ ба арабҳо алоқамандӣ дошта, дар асрҳои — ба мақсади истилои водии Рашт омада, гӯё дар ҳамин макон гӯронида шудаанд.
Дар ноҳияҳои Сангвор мазорҳои „Хоҷа Аловиддини Гулдаста“ ва»Ҳазрати Бурхи Валӣ" ва Нуробод мазори «Эшони Ҳоҷи Ғиёсуддин» мавҷуданд.
Таърихи пайдоиши мазорҳои „Имом Зайналобиддин“ дар Хоруғ, „Мубораки Вахонӣ“ дар Ишкошим, „Шоҳкамбари Офтобӣ“, „Шоҳи Мардон“ ва „Чилтан“ дар Рӯшон ба солҳои 90-уми асри гузашта рост меояд.
Давраи пайдоиш ва сохташавии дигар мазорҳои минтақаи ВМКБ, аз ҷумла „Шобурҳони Валӣ“-и ноҳияи Роштқалъа, „Хоҷа Нуриддин“, „Шоҳтолиб“, „Теғи Бараҳнагон“-и Рӯшон, „Носири Хисрав“, „Имом Муҳаммади Боқир“-и Шуғнон, „Оқбалиқ“, „Чекектӣ“ ва „Чештобо“-и Мурғоб, маълум нест.
Айни замон дар ҳудуди ҷумҳурӣ 133 адад (Ноҳияҳои тобеи ҷумҳурӣ 26, Бохтар 8, Кӯлоб 16, Суғд 52, ВМКБ 22, Рашт — 9) зиёратгоҳ, мазор ва мақбараҳои «муқаддас» мавҷуд буда, ҳамагӣ 16 адади онҳо ҳамчун ёдгории таърихӣ аз ҷониби Вазорати фарҳанги ҶТ ба қайд гирифта шудаанд.
Завод дар тӯли таърихи худ зиёда аз 600 навъи самосвалҳои конии борбардориашон аз 27 то 360 т-ро бо теъдоди зиёда аз 130 ҳазор адад истеҳсол карда, ба 70 давлати ҷаҳон равона сохтааст.
Пас аз он Сернадас ба Мексика рафтанӣ буд, то дар он ҷо кор пайдо кунад, аммо продюсер Раул Лекуна ӯро бовар кунонд, ки дар кишвари худ бимонад, ӯ ба Сернадас нақши асосиро дар силсилафилми "Фариштаи ваҳшӣ" пешниҳод кард.
Операи собунӣ чунон муваффақ буд, ки Сернадас ҳатто дар саросари Аргентина ва дигар кишварҳо сафар кард, то дар тӯли ду сол персонажи худро дар дигар маҷмӯаҳо дубора намоиш диҳад.
Аммо сарфи назар аз кор ва нақшҳои бозидааш, Сернадас то соли 2002 то дами ба Перу парвоз кардану ва дар баробари ҳунарпеша Ҷанелла Нейра дар филми " " ҳунарнамоӣ карданаш машҳур нашуд.
19 марти соли 2020 дар ҷаласаи 22-юми даъвати панҷуми Маҷлиси миллии Маҷлиси Олӣ раиси Кумитаи МММО Муҳаммадюсуф Имомзода ин масъаларо шарҳ дода қайд намуд, ки дар асоси санади пешкашкардаи Ҳукумати ҶТ “Дар бораи пешниҳоди Маҷлиси депутатҳои халқи шаҳри Душанбе ва ноҳияи Рўдакӣ оид ба тағйир додани сарҳадҳои шаҳри Душанбе ва ноҳияи Рӯдакӣ” аз ҳисоби заминҳои деҳоти Чоряккорон, Чортеппа, Сарикиштӣ, Чимтеппа, Россия, Гулистон ва шаҳраки Навободи ноҳияи Рӯдакӣ ба қаламрави маъмурии шаҳри Душанбе беш аз 7659,25 гектар замин илова мешавад.
Шаҳри Душанбе – танҳо шаҳр бо воҳидҳои минтақавӣ дар Тоҷикистон аст, ва дар робита ба ин, Шӯрои вакилони халқ ва Ҳокимияти иҷроия мақоми минтақавӣ дар доираи Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи ҳокимияти давлатӣ дар маҳалҳо»-ро доранд.
Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон "Дар бораи мақоми пойтахти Ҷумҳурии Тоҷикистон" шароити ташкилӣ, ҳуқуқӣ, иқтисодӣ ва иҷтимоиро барои иҷрои вазифаҳои пойтахти Тоҷикистон аз ҷониби шаҳри Душанбе муайян мекунад.
Пас аз расидан ба Букараманга, ӯ омӯзиши актёрии худро оғоз кард ва зуд ба муделӣ афтод, сипас шартномаҳои гуногун, ки ба ӯ имкон доданд, ки худ ва оилаашро таъмин кунад.
Соли 2010, ӯ бо шартномаи истисноӣ ба имзо расонд, то антагонисти асосии силсилафилми ИМА, «Рӯҳи Ҳелено» дар ҳамкори бо Элизабет Гутеррес, Сегундо Сернадас ва Анна Лаевская бошад.
Исомитдинов Ҷӯрабек Бобобекович хатмкунандаи мактаби миёнаи 10 деҳаи Ёваи ноҳияи Хуҷанд -и вилояти Суғди Ҷумҳурии Тоҷикистон ва факултети таъриху филологияи Институти давлатии педагогии ба номи С. М. Кирови шаҳри Хуҷанд мебошад.
Аз соли 1991 то соли 1997 вазифаи муаллими кафедраи таърих ва этнографияи халқи тоҷик, солҳои 1997 - 1998 муаллими кафедраи фанҳои ҷамъиятии факултети ҳуқуқшиносӣ ва дар як вақт вазифаи ҷонишини декани факултетро иҷро кардааст.
Аз моҳи сентябри соли 1998 дар Донишгоҳи давлатии ҳуқуқ, бизнес ва сиёсати Тоҷикистон ба сифати муаллими калони кафедраи таърих ва фарҳанги халқи тоҷик ба кор шурӯъ мекунад.
Соли 2005 дар мавзӯи "Аз таърихи ҳунарҳои коркарди чӯби тоҷикони Хуҷанд дар охири асри ХХ- ибтидои ХХ" рисолаи номзадиро таҳти роҳбарии профессор Назирҷон Турсунов бомуваффақият дифоъ намудааст.
Се нафар шогирдони ӯ - унвонҷӯён Файзуллоева М. дар мавзӯи “Шаҳраки даврони феодализми сонӣ - Чуст ”, Рустамов Д. дар мавзӯи “Фарҳанги суруду мусиқии анъанавии аҳолии Тоҷикистони шимолӣ дар охири асри - ибтидои ” ва Ҳомидов Р.А.
Нақшҳои дигари асосиро Данна Гарсия, Хуан Алфонсо Баптиста, Паола Рей, Мишел Браун, Наташа Клаусс, Кристина Лиллей, Ана Лусия Домингез, Хуан Пабло Шук ва Жарик Леон бозидаанд.
Дар соли 2005, Симарро ба ҳайати эҷодии Сафари дигар ҳамроҳ шуд ва дар он ҷо ӯ ду персонажро нақш офарид: Педро Хосе Доносо, пирамарди сарватманд, ки пас аз марг, дар бадани деҳқони ҷавон бо номи Салвадор Серинза дубора эҳё мешавад.
Дар соли 2008, ӯ дар теленовелаи Товон кор кард, ки дар он Марио боз ду персонаж, Ҳюго ва Алсидес де Медина, ду бародари дугоникро, ки барои муҳаббати Соледод де Обрегон мубориза мебаранд, бозид.
ӯро барои филмбардорӣ дар даъват кард, аммо барои муноқишаҳои дохилӣ ӯро продюсер Наталӣ Лартилиер сабукдӯш кард, ки сабти 40 саҳнаи охирини силсилафилм кофӣ набуд.
Солҳои 60 — 70 садаи 20 ба танқиди адабӣ муяссар шуд, ки кам-кам аз асорати назари сирф иҷтимоъгароёна халосӣ ёфта, пояҳои илмии объективиро бештар қувват диҳад ва диққати асосиро ба моҳияти эстетикии адабиёт, ба масъалаи алоқаҳои жанр, услуб, поэтика, ба раванди адабӣ мутамаркиз намояд.
На фақат хусусиятҳои асосии раванди адабӣ, балки масъалаҳои назариву амалии тарҷума , робитаи мутақобилаи адабиёти тоҷик ва адабиёти халқҳои дигар , роҳҳои инкишофи адабиёти бачагона , назарияи танқид , назария ва амалияи матн­шиносӣ ва ғайра низ мавриди баррасӣқарор гирифт.
Савияи нави адабиётшиносӣ ва танқиди адабӣ, ки солҳои 70 — 80 садаи муяссар шуд, имкон дод, ки дар асари дастҷамъонаи шашҷилдаи «Таърихи адабиёти советии тоҷик. Инкишофи жанрҳо» махсусиятҳои таҷаддуди реалистии адабиёти тоҷик аз рӯи тағайюру таҳаввули сохтори жанру услуб тадқиқ гардад.
Адабиётшиносӣ ва танқиди адабӣ ба ҳалли мураккабтарин масъалаҳои таърихи адабиёти гузаштаву ҳозираи тоҷик даст зада, муҳимтарин проблемаҳои инкишофи таърихии адабиёт ва ҷараёнҳои ғоявию услубии он, мазмуну шакли миллӣ ва муносибати мутақобилаи ҷанбаи миллию байналмилалӣ, анъанаву навоварӣ, махсусиятҳои биниши эстетикии халқ ва нақши он дар ташаккулу тараққии тасвири воқеъгароёна, бахусус реализми сотсиалистӣ, нақши таҷрибаи эстетикии реализми адабиёти рус дар инкишофи насри муосири тоҷик ва ғайраро ба тадқиқ гирифт.
Адабиётшиносии солҳои 30 — 40 садаи низ чун як ҷузъи муҳимми талошҳои фарҳангӣ инкишоф ёфта, барои ташаккули ҳофизаи таърихӣ ва худогоҳии миллии халқи тоҷик омили муҳим гардид.
Ҳамчунин муборизаи зидди инкоргароии таърихию маданӣ, ки аз боқимондаҳои Пролеткулт буд ва тамоми адабиёти давраҳои гузаштаро адабиёти феодалӣ медонист, низ аҳамияти махсус пайдо кард.
Аз ин рӯ, дар фаъолияти илмии устод Айнӣ диққати асосӣ ба падид овардани бунёди халқиву инсондӯстии эҷодиёти намояндагони барҷастаи адабиёти гузашта — Рӯдакӣ, Абуалӣ ибни Сино, Фирдавсӣ, Саъдӣ ва дигарон равона гардид.
Ин мавзӯъ дар тадқиқоти баъзе муҳаққиқони дигар ҳам то ҳол мавқеи калон дошта, боиси муайян гардидани баъзе аз хусусиятҳои асосии равияҳои пешқадами адабиёти гузашта, устувор гардидани пояҳои методологияи таҳқиқи иҷтимоии илмии адабиётшиносӣ шуд.
Адабиётшиносӣ инчунин дар муборизаи зидди назарияи «ҷараёни ягона» ва дигар консепсияҳои дуруштандеш дар заминаи назарияи мафкураи марксистӣ-ленинӣ барои муайян намудани моҳияти равандҳои адабӣ то ба ҳадде имкон ёфт.
Аз солҳои 30 садаи адибони тоҷик ба тақозои замон ба асарҳои инқилобгарони демократи рус В. Г. Белинский, Н. А. Добролюбов, Н. Г. Чернишевский ҷиддан рӯ оварданд, мероси назарии К. Маркс, Ф. Энгелс, Г. В. Плеханов, В. И. Ленин ва инчунин А. В. Луначарскийро омӯхтанд ва танҳо аз онҳо барои муайян кардани дастурҳои нави методологии танқид, яъне нақди марксистӣ-ленинӣ такягоҳҷустанд.
Такя ба пояҳои назарии биниши танқидӣ, кӯшиши дахолат ба раванди адабӣ имкон дод, ки нависандагон Абулқосим Лоҳутӣ, Сотим Улуғзода Мирзо Турсунзода, Ҳабиб Юсуфӣ, мунаққидон Раҳим Ҳошим, Х.
Бобоев, Л. Демидчик, А. Сайфуллоев ва дигарон дар айнишиносӣ иштирок карда, роҳи эҷодии ин нависанда, аҳамияти ғоявию бадеии асарҳои вай, мавқеи ӯро дар рушди маънавии халқ мавриди баррасӣқарор додаанд.
Агарчи адабиётшиносии классикии форс-тоҷик аз аввал ҷанбаи танқидӣ дошта, хусусан дар «Ал-Мӯъҷам»-и Шамс Қайси Розӣ баъзе аз дастурҳои асосии танқиди адабӣ муайян шуд, то Инқилоби Октябр танқиди адабӣ аз адабиётшиносии умумӣ чун шохаи алоҳида ҷудо нашуда буд.
Солҳои 30 — 40 садаи инкоргароии маданӣ-фарҳангӣ ба чунин шакле зоҳир шуд, ки баъзеҳо ҳуқуқи халқи тоҷикро ба адабиёти асрҳои гузашта, хусусан то садаи инкор менамуданд, дар сари ақидае пофишорӣ доштанд, ки дар инкишофи он адабиёт халқи тоҷик иштирок накардааст.
Дар ин роҳ маҷмӯаи дастҷамъонаи «Намунаҳои адабиёти тоҷик» ва сарсухани он, ки ба қалами И. С. Брагинский тааллуқ дошта, бо маслиҳати Айнӣ навишта шуда буд, низ нақши муассире гузошт.
Айнӣ бо «Намунаи адабиёти тоҷик» , бо рисолаҳое, ки дар бораи Фирдавсӣ , Ибни Сино , Рӯдакӣ , Саъдӣ , Бедил , Навоӣ ва дигарон навиштааст, дастурҳои асосии омӯзиши таърихи адабиётро муайян кард.
Ӯ дар таърихи илми замони нави тоҷик якумин касе буд, ки эҷодиёти классикон ва раванди адабии таърихиро алоқамандона бо вазъи иҷтимоию сиёсии замон омӯхта, ба асоси ҳаётии эҷоди бадеӣ ва халқияти он, ба масъалаҳои услуб ва методи эҷодии нависандагон, пайдоиш ва инкишофи баъзе жанрҳову шаклҳои бадеӣ диққат дод.
Адабиётшиносии тоҷик дар замони шӯравӣ дар раванди муборизаҳои сахти мафкуравӣ шакл гирифта, аз аввали пайдоишаш мутаваҷҷеҳи масъалаҳои сиёсию иҷтимоии ҷамъият гардид, хусусиятҳои ҳирфаӣ ва шаклгирии минбаъдаи онро муайян намуд.
Дар айёме, ки пантуркистҳои таҳрифгари таърих мавҷудияти халқи тоҷик, маданият, адабиёт ва забони ӯро инкор мекарданд, устод Айнӣ бо «Намунаи адабиёти тоҷик» таърихи ҳазорсола доштани забони адабии ҳозира ва адабиёти асрҳои миёнаи тоҷикро исбот намуд.
Адабиётшиносон масъалаҳои таърихи адабиёт ва эҷодиёти нависандагони алоҳидаро аз меъёри арзишҳои асили миллӣ ва умумибашарӣ, мазияти ҳунарӣ мавриди баррасӣ ва пажӯҳиш қарор доданд.
Таҷрибаи омӯзиши адабиёти классикии форс-тоҷик дар як силсила «Очеркҳои таърихи адабиёти тоҷик» дар ИЗА Академияи Илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон ҷамъбаст гардид, ки муаллифони онҳо Р. Ҳодизода, А. Афсаҳзод, А. Абдуллоев, У. Каримов, С. Саъдиев ва дигарон мебошанд.
Ҷустуҷӯи сарчашмаҳои асосии адабиёти асрҳои миёна, ҷамъоварии мероси адабии намояндагони он, таҳқиқи ақидаҳои иҷтимоиву ахлоқии онҳо, ки аз солҳои 40 ривоҷ ёфта буд, хусусан солҳои 60 — 70 садаи авҷ гирифт.
Мирзозода, Н. Маъсумӣ, Р. Ҳодизода ва дигарон аввал ба адабиёти баъди садаи , ки омӯхта нашуда буд, мутаваҷҷеҳ гардида, сарчашмаҳои адабӣ, давраҳои алоҳида, эҷодиёти Восифӣ, Биноӣ, Сайидо, Дониш, Шоҳин, Туғрал ва дигонро тадқиқ намуданд.
Аз солҳои 50, хусусан дар солҳои 60 садаи ба баъд, омӯзиши ҷиддии назарияи адабиёт-илмҳои бадеъ, арӯз, қофия ва жанрҳои суннатӣ ривоҷ ёфт ва дар ин кор адабиётшиносон — Б.
Роҳҳои инкишофи афкори эстетикии файласуфон Абунасри Форобӣ, Ибни Сино ва Насируддини Тӯсӣ, сайри таърихии адабиётшиносиву танқид, хусусан асарҳои Муҳаммади Родуёнӣ, Рашиди Ватвот, Хусрави Деҳлавӣ, Шамс Қайси Розӣ, Ҷомӣ ва Атоуллоҳи Ҳусайнӣҳамаҷониба аз назар гузаронда шуд.
Матншиносӣ низ вусъат гирифта (К. Айнӣ, А. Афсаҳзод, Алӣ Муҳаммадии Хуросонӣ, А. Кӯчаров ва дигарон), чопи илмӣ ва оммавии бисёр асарҳо (аз ҷумла «Шоҳнома», асарҳои Низомӣ, Хусрави Деҳлавӣ, Ҷомӣ, Восифӣ, Дониш, Садриддин Айнӣ ва дигарон) анҷом ёфт.
Омӯзиши адабиёти омиёна оғоз ёфт , дар роҳи гурӯҳбандии он ва нашри муҳимтарин намунаҳояш қадамҳои ҷиддӣ гузошта шуд, ки ин боиси амиқтар падид овардани халқияти адабиёт ва зуҳуроти он гардид.
Кам-кам моҳияти эстетикии адабиёт, масъалаҳои поэтика ва инкишофи равияҳои жанриву услубии он бештар мавриди баррасӣқарор гирифт (С. Саъдиев, А. Абдуллоев, М. Муллоаҳмадов, А. Насриддинов ва дигарон).
Консепсияи таърих ва таърихи фарҳангу маданияти халқи тоҷик, ки бунёди истилоҳи адабиёти форс-тоҷик бар он буд, аз солҳои 40 садаи дар тамоми илми собиқ шӯравӣ пазируфта шуд.
Барои қиёс бузургии ҳуҷайраҳои майдатарини хун – эритроситро меорем, ки он ба 7000–8000 нм баробар аст, яъне вирусҳо нисбат ба эритроситҳо даҳҳо ва садҳо баробар хурд мебошанд.
Агар ҳуҷайраҳои одам, ҳайвон, рустанӣ ва бактерияҳо ҳамеша ду навъи кислотаи нуклеат – дезоксирибонуклеат ва рибонуклеат дошта бошанд, пас дар вирусҳо фақат як навъи онҳо – КДН ё КРН ба мушоҳида мерасад.
Одатан, вирусҳо интихобан таъсир карда, узвҳои муайян ва бофтаҳои рӯда, бодомаки гулӯ, ҷигар, ҳуҷайраҳои асаби ҳароммағз ё мағзи сарро иллатнок месозанд.
Бо вируси ангезандаи грипп, сурхча, ханозир, табхол, ситомегалия, гастроэнтерит ва назла, одам хоҳ-нохоҳ дучор мешавад; аз вируси ангезандаи гепатит, сурхакон, ҳорӣ, полиомиелит ва миокардит канораҷӯӣ кардан мумкин аст.
Рӯзи 14 май Айсел ва Ораш аз рӯи натиҷаи овоздиҳӣ дар даври дуввуми ниманиҳоӣ ба финали мусобиқа роҳ ёфтанд ва дар он аз Норвегия ва Исландия шикаст хӯрда, мақоми севумро касб карданд.
Пас аз он ду соли заҳмати пуршиддат, гастролҳо дар саросари ҷаҳон, ки барҷастаи он як хонаи пур дар Амфитеатри универсалии Лос-Анҷелес, наворбардорӣ дар филми Болливуд «», ҳунарнамоӣ дар зиёфат бахшида ба зодрӯзи мири Маскав, чандсад консерт ва сабтҳои зинда дар телевизиони беш аз бист кишвари ҷаҳон буд.
Соли 2004 сингли "Боро Боро" дар Шветсия дар тӯли 4 ҳафта дар ҷои 2-юм қарор гирифт ва баъдан тақрибан дар ҳама чартҳо ва чартҳои ҷаҳон ҷои аввалро ишғол кард.
Моҳи марти соли 2011 наворбардории филми « »-и коргардони эронӣ Баҳмани Қубодӣ анҷом ёфт, ки дар он Ораш ва ҳунарпешаи Ҳолливуд Моника Беллуччӣ нақшҳои асосиро бозидаанд.
Баъдан ӯ худро ба моделӣ дар шаҳрҳои гуногуни маҳаллии Аврупо ва Иёлоти Муттаҳида бахшида, ба кор бо Николас Фелизола, Томмӣ Ҳилфигер, Калвин Клейн, Пол Ҷо Париж ва дигарон омад.
Соли 2009 ӯ тасмим гирифт, ки ба Майамӣ Иёлоти Муттаҳида кӯчида, дар он ҷо ба дарсҳои актёрӣ шурӯъ кунад ва тағир додани лаҳҷаи колумбии худро ёд гирифт.
Баъдан, соли 2010 ӯ тасмим гирифт, ки дар кастинги барои "Элисо куҷост? ки дар он Эдуардо Касерес бозӣ кард, ширкат кунад. Баъдтар, дар ҳамон сол, ӯ ба дар теленовелаи "Рӯҳи Ҳелено" бармегардад, ки дар он ҷо Мишелро мебозад.
Гарчанде ки ӯ аллакай дар ду лоиҳаи телевизионӣ бартарӣ дошт, нақше, ки ӯро дар сатҳи миллӣ ва байналмилалӣ эътироф кард, Тонӣ, қаҳрамони асосии мавсими драмаи наврасони Никелодеон буд.
Нерӯҳои сарбозони кирояи ширкати Шарқӣ Ҳиндустон Ширкати Бритониёи Кабир ва қӯшунҳои муқаррарӣ бо фармони Роберт Клайв дар соли оянда Бритониё боз Калкутаро забт карданд.
Мувофиқи аҳдномаи сулҳи Аллоҳобод, ки пас аз шикасти қувваҳои Падишахи империяи Мугол, Набабҳои Бенгал ва Ауд дар Бухар, ба Ширкати Шарқии Ҳиндустон ҳуқуқи идора кардан ва ситонидани андозҳо ба аҳолии Бенгал, Бихар ва Орисса дода шудааст.
Дар соли 1863 генерал-губернатори Ҳиндустон Ҷон Лоуренс тасмим гирифт, ки пойтахти тобистонаи Бритониёи Ҳиндустонро ба шаҳри нисбатан бароҳати Шимлу барои бритониёиҳо гузаронад.
Дар якҷояшавии фарҳанги Бритониё ва Ҳинд дар натиҷа ба вуҷуд омадани як синфи нави ҳиндуҳо , ки намояндагӣ аз мардуми олӣ , асосан буданд, тарзи ҳаёти шаҳрӣ, ҷойи сердаромад гузаронида шуд.
Ин падидаҳо дар баробари ҷойгиршавии номусоиди Калкутта, ҳамчун шаҳри асосии Бритониёи Ҳиндустон, Бритониёро маҷбур карданд, ки пойтахтро ба Деҳлии нав кӯчонанд.
Қаламравҳои ба Калкутта наздик беш аз 2 ҳазор сол пеш маҳалҳои сукунати аҳолӣ буданд, инро бозёфтҳои ҳафриётиӣ деҳаи Чандракатугарх тасдиқ мекунанд.
16 майи соли 2003 Суди олии Колката, дар асоси гузориши Комиссияи илмӣ қарор кард, ки дар ҷойи шаҳр, ҳанӯз пеш аз омадани аврупоиҳо "маркази тиҷоратии муҳим" воқеъ буд.
Суд қарор баровард, ки Чарнок набояд асосгузори шаҳри Калкутта ҳисобида шавад ва ба ҳукумат фармуд, ки номи онро аз ҳама китобҳои дарсӣ ва ҳуҷҷатҳои расмии марбут ба таърихи шаҳр берун кунад.
Ин шаҳр яке аз муҳимтарин шаҳрҳои кишвар аст, ки ҳанӯз чанд сол пеш шаҳри сераҳолии Ҳиндустон буд, вале ҳоло Деҳлӣ ва Мумбай аз он дар пеш истодаанд.
1 январи соли 2001, ҳукумати маҳаллӣ тасмим гирифт, ки номи шаҳрро ба номи Колката иваз кунад, ки он ба талаффузи банголӣ мувофиқат мекунад, 30 июли соли 2001, қонуни дахлдор қабул гардид, ки тағйири номгузории шаҳрро қонунӣ кард.
Аз соли 2001 номи шаҳрро ба "Колката" баргардониданд то ба талаффузи банголӣ он наздиктар бошад, вале ӯ ҳанӯз дар таълифоти забони форсӣ, мисли, ҳамон номи куҳна ба истифода бурда мешавад.
1 январи соли 2001, ҳукумати маҳаллӣ тасмим гирифт, ки номи шаҳрро ба номи Колката иваз кунад, ки он ба талаффузи банголӣ мувофиқат мекунад, 30 июли соли 2001, қонуни дахлдор қабул гардид, ки тағйири номро қонунӣ кард.
Дар солҳои 1960 ва 1970, норасоии шадиди ғизо, корпартоӣ ва амали ҳаракати наксалитти марксистӣ- маоист ба харобшавии инфрасохтори шаҳр ва рукуди иқтисодии он оварда расонид.
Ҳукумати минтақавӣ дар Калкутта дар таърихи тӯлонитарин Ба намояндагони ҳизби коммунистии Ҳиндустон, ки ба таври демократӣ интихоб шуданд, гузашт ва ҳукмронии коммунистӣ аз соли 1977 то соли 2011 давом карда буд.
Муаллифи беш аз 100 таълифоти илмӣ, аз қабили «Эраҷ Мирзо. Ҳаёт ва фаъолияти ӯ» , «Адабиёти навини форсӣ» , «Феҳристи дастнависҳои форсӣ-тоҷикии Пажӯҳишгоҳи шарқшиносии АИ ИҶШС» , «Шоирони муҳити адабии Исфаҳон ва масоили рушди ҳаёти адабии Эрон пеш аз тохтутози муғул » ва ғ.
Дар рисолаву мақолаҳои Зинаида Ворожейкина масъалаҳои адабиёти форс-тоҷик, ташаккул ва моҳияти доираҳои адабӣ, равияҳои асосии инкишофи назму намояндагони он таҳқиқ шудаанд.
Зинаида Ворожейкина ба воситаи барқарор кардани тарҷумаи ҳоли илмӣ, фаъолияти адабӣ ва матни осори намояндагони алоҳидаи мактаби адабии Исфаҳон (Ҷалолуддини Исфаҳонӣ, Камолуддин Исмоили Исфаҳонӣ, Шарафуддини Шафарва, Рафеъуддини Ланбонӣ ва дигарон) мазмуну мундариҷа, бадеиёт, зебошиносии шоирони ин ҳавзаи адабиро таҳқиқ намудааст.
Ҷанбаву паҳлуҳои гуногуни адабиёти навини Эронро мавриди таҳқиқ қарор дода, эҷодиёти намояндагони алоҳидаи он -ро бо эҷодиёти С. Айнӣ муқоиса кардааст, хусусиятҳо ва умумияти ин адибонро ба таври муътамад нишон додааст.
Зинаида Ворожейкина дар таҳия, тарҷума ва нашри осори адибони форс-тоҷик, тарҷумаҳои русии рубоиёти Умари Хайём, тарҷумаи русии «Чаҳор мақола»-и Низомии Арӯзии Самарқандӣ , шоиру нависандагони муосири эронӣ ва тоҷик (тарҷума ва тавзеҳоти шеъру достонҳои Эраҷ Мирзо ва Абулқосими Лоҳутӣ) саҳми басазо дорад.
Онҳо дар байни ҷараёни бузурги муҳоҷирони афғон ба Покистон пас аз сар задани Ҷанги Шӯравӣ ва Афғонистон дар соли 1979 буданд, дигарон бошанд, дар давоми ҷанги шаҳрвандии солҳои 1992 ва 1996 оғоз ёфтанд, то аз режими Толибон, дигаронашон дар ҷанги баъди соли 2001 дар Афгонистон гуреза шудаанд фирор кардаанд.
Мувофиқи маълумоти Вазорати давлатҳо ва минтақаҳои наздисарҳадӣ дар соли 2005, ҳадди аққал 7,3 % аҳолии афғонони Покистон ё тақрибан 221,000 нафар зиндагӣ мекунанд, ҳамчун тоҷикони этникӣ ба қайд гирифта шуда буданд.
Водиҳои Гоҷал, Ишкоман ва Ясин дар шимоли минтақаи Гилгит-Балтистони Покистон ва инчунин ноҳияи Читрал истиқоматкунандагони назарраси тоҷикони помирӣ бо номи вахониҳо мебошанд.
Сулолаи Гурид ва давлати Вассалии Свотии Тоҷик бо номи Габари Пахлӣ, ки дар асрҳои 9 ва 12 мавҷуд буданд, инчунин дар қисмҳои Покистони муосир ҳукмрон буданд.
Гирифтани рақамҳои такмилдода ҳанӯз душвор аст, зеро аксари тоҷикон дар солҳои охир ба Афғонистон баргаштанд ё дар хориҷа муҳоҷир шудаанд, дар ҳоле ки баъзеҳо раводидҳои худро барзиёд иҷро мекунанд ё ҳуҷҷатҳои дурусти будубош ва сафари онҳоро надоранд, вақте инро мақомоти ҳифзи ҳуқуқ месанҷанд.
Пас аз он ки шаҳр ба дасти туркҳо супорида шуд, аксарияти хонаҳо ба аскарони турк супорида шуданд, сарбозони шаҳр ва шумораи зиёди юнониҳо ба Константинопол кӯчонида шуданд, ки дар он ҷо охирин император Довуд дар ибтидо ихроҷ карда шуда буд.
Пас аз як қисми империяи Рум шудани Трабзон он ба шаҳри асосии музофоти Понтус Полемониакус, маркази муҳимтарини тиҷорат ва флоти Рум дар Баҳри Сиёҳ табдил ёфт, зеро он бандари хуб ҳифзшуда буд ва ҳамчун нуқтаи оғози роҳи тиҷорат аз минтақаи Ефрат то Баҳри Сиёҳ буд.
Дар соли 69, подшоҳи охирини шрҳигарии Понти Полимон Аникет, ки пеш аз ба империя дохил шуданаш фармондеҳи флот буд, дар Колчис шӯриш бардошта, Вителлийро дар мубориза алайҳи Веспасиан дастгирӣ кард.
Веспасяиан бар зидди исёнгарон аскаронеро фиристод, ки онҳо маҷбур буданд, ки дар назди дараи дарёи Хоб дар назди шоҳи маҳаллӣ Седохез пинҳон шаванд ва баъдтар "қарор дод, ки Аникетро нест кунад ва ба румиён " диҳад .
Дар натиҷаи амалиёти низомӣ, шаҳр аз ҷониби артиши Русия аз моҳи апрели соли 1916 то марти 1918 ишғол карда шуд, Митрополит Крисантус ҳукумати муваққатии Юнониро роҳбарӣ кард.
Аз рӯи меъёрҳои шаҳрҳои шабеҳ дар ин паҳно, максимум ҳарорати миёнаи моҳи июл бо таъсири мулоимкунии кӯҳҳои Понтика дар ҷануб шарҳ дода мешавад.
Пеш аз ҳодисаҳои хунини соли 1896, дар Трабзон аз 35 то 45 ҳазор сокинон буданд, аз ҷумла то 8000 юнониҳо ва 6000 арманҳо, боқимондаҳо мусулмонон, асосан туркҳо, бисёр форсҳо буданд, аммо пас аз кушторҳо ва хориҷ кардани онҳо, шумораи сокинон ба таври назаррас коҳиш ёфт.
Далели бунёди колония дар Колхида аз ҷониби сокинони як деҳаи бо чунин ном дар назди баҳр ҷойгирбуда бар гумон аст ва эҳтимолан ин ривоят кӯшиши ба ҳам пайвастани ҳамин номҳои маҳалҳои аҳолинишин аст.
Трабзон дар сарчашмаҳои Ксенофонт ҳамчун нуқтаи ниҳоӣ ақибнишинии даҳ ҳазор зархаридони шикастёфтаи лашкари форсҳои шоҳ Куруши Хурдӣ номбар шудааст.
Шаҳри бандар, мустаҳкамтарин шарқи юнонӣ дар соҳили Баҳри Сиёҳ дар Осиёи Хурд буд ва дар савдо бо давлатҳои Анатолия, пеш аз ҳама Урарту, нақши муҳим дошт.
Соли 2006, вай ба теленовелҳо ҳамроҳи Олвидарте Ҷамас баргашт, ки бузургтарин хит ҳамчун актрисаи асосӣ пас аз , ки дар Майамӣ ба навор гирифта шуд; ин замоне аст, ки Смит ба кишвари таваллудаш баргашта буд, аммо ин дафъа дар Майамӣ.
Дар давоми соли 2005, Смит дар Ҳолливуд нақши Ангела Ла Салеро дар 7, ки дар он ҷо ӯ дар баробари Рэй Уиз амал кардааст, дебюташро иҷро кард; гарчанде Смит ҳоли ҳозир дар Амрико ба сар мебарад ва дар як филми Ҳолливуд нақш офаридааст, аммо боз ҳам мехоҳад бештар дар расонаҳои испании ин кишвар боқӣ бимонад, зеро расонаҳои испанӣ имкони шӯҳрати ӯро боз кардаанд.
Соли 2007, вай дар филми дигари Ҳолливуд, иштирок кард, ки дар он ҷо бо актёрҳо, Фернандо Колунга, Габриэл Сото, Мигел Варонӣ ва Саул Лисазо ҳунарнамоӣ намудаанд.
Пас аз ҷудо шудани волидонаш, модари ҳунарпеша ҳамроҳи Смит ба Венесуэла баргаштанд; Смит дар Венесуэла ба воя расидааст ва худро бо фарҳанги Венесуэла муаррифӣ мекунад.
Бо назардошти ин ҳолат, «Бозори Чоршанбе», ки дар Рустамобод фаъолият мекунад, ба яке аз муҳимтарин бозорҳои Гелон ва маъмултарин бозор дар шаҳристони Рӯдбор табдил ёфтааст.
Соли 2015 дар зери теппаи Навшаҳр як шаҳри зеризаминӣ кашф карда шуд, ки дар он аз ҳамлаҳои салҷуқиён ва дигар қабилаҳои забткунандагон тақрибан 20 ҳазор нафар пинҳон шуда метавонистанд.
Рафтори мустабидона ва ҷоҳталабонаи падар, чунон муҳити тарсноке дар хонавода ба вуҷуд оварда буд, ки чашмандози кӯдаке Кафкаро сояи мамлув аз тарс иҳота карда буд, ба гунае ки тасвири ин кобӯс ҳаргиз дар саросари зиндагии ӯ фаромӯш ва дӯр нашуд.
Какфка, ки дар Прага ба дунё омада буд, забон чикиро хуб медонист, вале барои навиштан забони олмонии Праҳа гӯиши мавриди истифодаи ақаллиятҳои олмонии яҳудӣ ва масеҳӣ дар пойтахти Буҳмиро интихоб кард.
Ба назари Кафка олмонӣ Праҳа «Ҳақиқитар» аз забони олмонии роиҷ дар Олмон буд ва ӯ тавонист дар корҳояш ба гунае аз он баҳра бигирад, ки пешу пас аз ӯ касе натавонист.
Франс Кафка (; 3 июли соли 1883, Прага, Австро-Венгрия — 3 июни соли 1924, Клостернойбург, Ҷумҳурии Нахустини Австрия) — нависандаи олмонизабон, файласуф, яке аз намояндагони шинохтаи адабиёти қарни бистум.
Силер дар Итолиё зиндагӣ мекард ва дар он ҷо бо брендҳои маъруфи мӯд кор мекард вм дар Майамӣ омодагии актёрӣ ва овозхониашро идома медод ва дар ниҳоят соли 2002 ба Мексика баргашт, то дар дарсҳои ҳунариро оиӯзад, ки онро соли 2005 хатм кардааст.