polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Навоварӣ ба эътибори шаклу мазмун, бо дастовардҳову кашфиёти нави бадеӣ, ғояву андешаи нав, қаҳрамони нав, сабку воситаҳои нави нигориш ғанӣ гардонидани адабиёт аст.
Инкишофу равнақ бахшидани эҷодкор ба анъана ҷараёни ҳадафманд аст, ки на танҳо дар эҷодиёти ӯ, балки дар барномаҳои эҷодӣ, даъвату хитобаҳо ва ҳатто андешаҳои танқидии ӯ зуҳур мекунад.
Дар даврони гардишу табаддулоти бузурги сиёсию иҷтимоӣ, инқилобӣ, ки ба инкишофу нав шудани адабиёту санъат мусоидат мекунанд, масъалаи Анъана ва навоварӣ аҳамияти хосе пайдо карда, диққати аҳли адабро ба худ ҷалб менамояд ва онҳоро водор менамояд, ки роҳҳои нави инъикоси воқеъиятро ҷустуҷӯ ва пайдо намоянд.
Чунин табаддулоти азими иҷтимоӣ, ки боиси нав шудани шаклу мазмуни адабиёти тоҷикӣ гардид, пирӯзии Инқилоби Октябр дар Русия ва бар асари он пирӯзии инқилоб дар Бухоро , барқарор шудани сохти давлатдории шӯроӣ мебошад.
Дар ин давра бо такя ба анъанаҳои адабиёти гузаштаи тоҷикӣ ва адабиёти русу кишварҳои Европа ба Садриддин Айнӣ ва ҳамсафони ӯ муяссар гардид, ки шаклҳои нави шеър, жанрҳои адабии ҳикоя, повест, роман, хитобаҳою осори ташвиқӣ, драма ва ғайра офаранд, ки дар собиқа ҳамто надоштанд.
Вобаста ба анъана ва муносибат ба он дар ин давра масъалаи муносибат ба мероси адабӣ ба миён омад ва кӯшишҳои рӯ тофтан аз анъана ва дар ҷойи холӣ сохтани адабиёти нав ба чашм мерасид.
Вале таҷрибаи чандинҳазорсолаи таърихӣ ва андӯхтаҳои муҳимми адабиёти муосири тоҷик аз солҳои 20-уми садаи то ба ибтидои садаи нишон доданд, ки адабиёти асил танҳо дар заминаи анъаанаи миллӣ ва истифода аз анъанаҳои халқҳои дигар ба миён омада метавонад.
Адибони маъруфи тоҷик, ки дар замони шӯроӣ зиндагӣ ва эҷод кардаанд, адибоне, ки дар даврони Истиқлоли давлатии Тоҷикистон зиндагиву эҷод карда истодаанд — Садриддин Айнӣ, Абулқосим Лоҳутӣ, Пайрав, Ҳ.
Кӯҳзод, Сорбон, С. Турсун, С. Р. Афардӣ, Гулназар, А. Самад, Камол Насрулло, Фарзона ва дигарон пайрави анъанаҳо буданду ҳастанд, навовариҳо кардаанд, мактаби адабии худ, анъанаҳои худиро доранд, ки дар заминаи онҳо наслҳои оянда аз онҳо истифода хоҳанд кард.
дар ҳашарот он барои ҳамдигарро ёфтани фардҳои наринаю модина чун сигнал истифода мешавад; моҳиҳо ба воситаи биолюминессенсия ғизо меёбанд, рӯдапоҳо худро аз душман ҳимоя мекунанд ва ғ.
Дар Владиқафқоз заводҳои «Электроконтактор», таҷҳизоти электронӣ барои автомобилу тракторҳо, чароғҳои электрикӣ, асбобсозӣ , «Электросинк» (гудозиши руҳ, сурб, волфрам, молибден, истеҳсоли даҳани фаранг, кадмий, кислотаи сулфат), «Победит» , инчунин корхонаҳои саноати кимиё, сабук , хӯрокворӣ, шиша, мебелсозӣ мавҷуданд.
Дар Владиқафқоз Донишгоҳи Осетияи Шимолӣ, Донишгоҳи кишоварзии Горск, донишгоҳи технологӣ, Академияи давлатии тиббии Осетияи Шимолӣ, Пажӯҳишгоҳи маводди электронӣ, Институти давлатии лоиҳакашии корхонаҳои филиззоти ранга, осорхонаҳо , театрҳои драмаи русӣ, драмаи Осетияи Шимолӣ, мусиқӣ, лухтак фаъолият доранд.
Охирин истгоҳи шохаи истгоҳи роҳи оҳани Прохладная , маркази роҳҳои автомобилгард ба Назран, Налчик, Алагир, Гудермес, Тбилиси, ибтидои роҳи Гурҷистон ; фурудгоҳи байналмилалӣ дорад.
Михаил Боголюбов муаллифи беш аз 200 асари илмӣ, аз қабили «Ҷонишинҳои шахсӣ дар забони хоразмӣ» , «Асноди суғдӣ аз кӯҳи Муғ. Хониш, тарҷума ва тафсир» , «Забони яғнобӣ» , «Оид ба калимасозӣ дар забонҳои эронии бостонӣ» ва ғ.
Тамоми бахшҳои таҳқиқоти Михаил Боголюбов бо ҳам робитаи мантиқӣ доранд: ба таҳқиқи хатти суғдӣ, ки бар мабнои расмулхатти оромӣ таҳия гардидааст, машғул шуда, ба таҳқиқи папирусҳо ва навиштаҷоти забони оромӣ рӯй овард; омӯзиши мутуни авестоӣ, истилоҳоти нуҷум, тақвими Эрони Бостон ва ориёӣ ӯро водор намуд, ки ба маводди забонҳои ҳиндӣ, мас.
Михаил Боголюбов сарвари Мактаби пажӯҳишҳои муқоисавӣ-таърихии забонҳои осиёӣ-африқоӣ буд, ки соли 2007 ба феҳристи макотиби пешбари илмӣ-омӯзгории Санкт-Петербург ворид гардид.
«Сипаҳдор ё сипоҳдор» низ аз истилоҳоти куҳани низомӣ ва мутародиф бо «сипаҳсолор» ва «фармонраво; подшоҳ» аст ва «сипаҳдорӣ» низ «амали сипаҳдор, сардории сипоҳ, фармондеҳӣ»-ро мегуфтанд.
Таҳмдор — дараҷае афсарӣ дар нерӯҳои заминӣ ва ҳавоӣ, ниҳодҳои низомӣ ва амниятӣ, ки ҷойгоҳе болотар аз таҳмовар ва поинтар аз таҳморо дорад ва баробар бо новбон дувум дар нерӯи дарёӣ аст; лейтенант.
Таҳмдор дар нерӯҳои мусаллаҳ маъмулан мақоми созмонии фармондеҳи таҳмро дорад, ки ягони тактикиест, ки аз ду ё чанд рада ташкил шуда ва бахше аз вашт аст; даста, взвод.
Андаке баъдтар Ҳасани Басрӣ сарватмандиро манбаи асосии шар пиндошта, сабру гуруснагӣ ва накӯкориро тарғиб намуд ва ҳамасри ӯ Иброҳими Адҳам масъалаи дарки ҳақиқатро ба миён гузошт.
Робияи Адвия дар тасаввуф роҳи ифрот паймуда, ғояи асосии тасаввуфи ошиқонаро баён намуд, ки Абӯбакри Шиблию Мансури Ҳаллоҷ, Абӯсаиди Абулхайру Шамси Табрезӣ ва дигарон шеваи ӯро идома дода, дар тасаввуф бо номи аҳли муҳаббат маълуму машҳур шуданд.
Намояндаи дигари тасаввуф дар садаи Зуннуни Мисрӣ, ки Абдурраҳмони Ҷомӣ ӯро раиси сӯфиён номидааст, ба таваккул аҳамияти махсус дода, маърифати ваҷҳи илоҳиро ба воситаи муроқибаю мушоҳида талқин намудааст.
Муосирони ӯ Боязиди Бистомӣ ва Ҷунайди Бағдодӣ масъалаи тавҳиди тасаввуфро ба миён гузошта, дар тадқиқи мақомоти тасаввуф, махсусан дар фано ва бақо кӯшиши зиёде намуданд ва равияҳои «асҳоби саҳв» ва «асҳоби сукр»-ро дар тасаввуф ба вуҷуд оварданд.
Ҷунайди Бағдодӣ умуман ҳамчун мазҳари каломи тасаввуфи мӯътадилона машҳур аст, ки ин равияи ӯро минбаъд Абӯҳомиди Ғазолӣ идома дода, масъалаи каломро бо тасаввуф биомехт ва ба тасаввуфи мӯътадилона асоси мустақили назарие бахшид.
Бино ба тасаввуф сӯфӣ дар ҷараёни сайри такомули маънавӣ баъди аз худ дур намудани олоишҳои олами моддӣ ва касби сифатҳои ҳамидаи ахлоқӣ барои дарки холиқ қобилият пайдо нарда, ҳиҷоби байии худ ва худо -ро аз миён мебардорад.
Баъди бардошта шудани ҳиҷобҳо, агар солик бавосита холиқашро дарк намояд ва огоҳ шавад, ки вуҷуди ӯ ҳамон аҳадиятест, ки солик зуҳури он мебошад, байни онҳо дигар монеае намемонд.
Инсон ҳамчун маҳсули инкишофи табиат ин ду нуктаро бо ҳам пайваста, як вуҷуди куллиеро ташкил медиҳад ва худашро аз ҷиҳатн камолоти маънавӣ ба худо баробар карда, мақоми худро аз дараҷаи пайғамбарӣ ҳам волотар мешуморад.
Ҳамин хел ӯ бо чашми дил ҳақиқати реалиро бевосита мебинад, аз худ фонӣ ва ба худ боқӣ шуда, ба дараҷаи муоина ё худ ҳулул мерасад ва ба як чашми худ холиқу ба дигараш тамоми махлуқотро мебинад.
Вобаста ба хусусияти дарки назарии тасаввуф ва эҷодиёти шоирони мутасаввиф навъҳои гуногуни тасаввуф, аа ҷумла «тасаввуфи обидона» , «тасаввуфи ошиқона» , «тасаввуфи шоирона» (Абулмаҷиди Саноӣ, Фаридуддини Аттор, Ҳофизи Шерозӣ, Абдурраҳмони Ҷомӣ, Абдулқодири Бедил) ва «тасаввуфи орифона» дар адабиёти классикӣ ба вуҷуд омаданд.
Масалан, дар «тасаввуфи шоирона», ки дар адабиёти классикии форс-тоҷик шакли нисбатан интишорёфта мебошад, субъекти маърифат ҳама вақт гирди меҳвари масъалаи асосии ишқ давр мезад ва мақсади асосӣ ба висоли маъшуқ расидани ошиқ буд.
Ин эътироз аввал дар шакли гӯшаи узлат интихоб намудани зоҳидон зоҳир шуда, мақсади асосиаш барқарор намудани адлу инсоф, таҷдиди саодати муслимин ва наҷоти шахс аз беадолатиҳои иҷтимоӣ буд.
Сонӣ он ба расму одоби гурӯҳи зоҳидон табдил ёфг, ки бештар ба фақру сабр, қаноату риёзат ва таҳаммулу таваккул машғул шуда, тариқаи хоси амали ахлоқиро ба вуҷуд овард.
Минбаъд зимни ошноии зоҳидон он муҳити рангини аҳдӣ ба баҳсу наҳси маъорифи таълимию ақоиди илмӣ ҷиҳатҳои завқию назарии тасаввуф такмил ёфт ва ҳар қадаре ки тавассути зинаҳои меъроҷии назарӣ боло мерафт, ҳамон қадар тафовути зоҳидони ахди аввали ислому сӯфиён ё худ соликоия роҳи тариқат меафзуд.
Баъди Ҷунайди Бағдодӣ аввал Ҳакими Тирмизӣ дар боби вилоят мақоми авлиёро бартар аз анбиё дониста, мавриди ғавғою ҳамлаи фақеҳон қарор гирифт, баъд Абулҳасаии Нурӣ масъалаи ишқи ирфониро тараннум намуд, ки авҷи парвози фикри ҳар дуи онҳо дар суханони «аналҳақ»-и Мансури Ҳаллоҷ баён шуд ва достони марги нофарҷоми ӯ бурзӯртарин саргузашти соликони тариқатро ифода мекард.
Баъди Мансури Ҳаллоҷ то садаи Абулҳасани Харақонӣ, Абӯсаиди Абулхайр намояндгони тасаввуфи ифротӣ ба шумор мерафтанд ва Чуллобии Ҳаҷвгарию Аюулқосими Қӯшайрӣ ҳамчун муаррихони тасаввуф ба навиштани шарҳи ҳоли орифони машҳур ва таҳқиқи рукнҳои асосии тасаввуф пардохта буданд.
Намояндагони тасаввуфи асрҳои 10—11 Абӯалии Даққоқ, Абулфаали Сарахсӣ, Абдурраҳмони Суламӣ, Абӯисҳоқи Козгарунӣ, Айнулҷузоти Ҳамадонӣ, Абулмаҷид Саноӣ, Аҳмади Ҷомӣ ва дигарон буданд, ки баъзеашон ба таҳқиқи афкори ирфонӣ машғул шуда, ба инкишофи минбаъдаи тасаввуф замина гузоштанд ва баъзеи дигарашон афкори ирфониро ба назм ворид карда, онро аввал бо истифодаи истилоҳоти ғанни тасаввуфӣ ва баъд бо мазмуну мувдариҷаи тозаи ғоявӣ ба пояи баланди инкишоф расониданд.
Барои ба чунин шакли маърифат ноил шудан сӯфӣ бояд ахлоқи разилаи худро тарк карда, соҳиби ахлоқи ҳамида шавад; бояд дарк намояд, ки вуҷуди ҳақиқӣ ҳамон вуҷуди ҳақ аст ва ҳамаи махлуқоти олам эътиборӣ буда, сояи ҳамон ҳақиқатанд.
Мазмуну моҳияти таълимоти тасаввуф аз бисёр ҷиҳат ба рукнҳои асосии дини ислом зарба зада, зоҳиран баъзе ҷиҳатҳои расмии масъаларо аз бими замона нигоҳ дошта бошад ҳам, дар асл ба таълимоташ ғояҳои фалсафию озодандеширо дохил карда, афкори мулҳидонаро низ инкишоф додааст.
Охирин намояндагони тасаввуф дар асрҳои миёнаи мутааххир Маҳмуди Шабустарӣ ва муассиси силсилаи неъматуллоҳия Шоҳ Неъматуллоҳи Валӣ (мебошанд ва ин хати идоматро то Ҷомӣ ва Бедил кашидан мумкин аст.
Он аввал дар шакли як ҷараёни бидъатомез дар ахди хулафои рошидия ва умавия дар Ироқу Сурия пайдо шуда, сонӣ аз Хуросону Мовароуннаҳр сар карда то қисми шимолу ғарбии Африқо ва Индонезия густариш ёфтааст.
Тасаввуф ба дараҷаи худоӣ расидани инсонро имконпазир мешуморад ва аз ин ҷиҳат афкори тасаввуфӣ ба нуктаҳои асосии таълисмоти дини ислом дар бораи худои яккаву ягона муқобил аст.
Вилояти Ҳафткӯли империяи Русия аз шимол бо вилояти Семипалатинск, аз ҷануб ва шарқ бо Синзян - Уйғур, дороии Чин, аз ғарб бо вилоятҳои Фарғона, Сирдарё ва Акмола ҳамсарҳад буд.
Вожаи «артиш» дар забонҳои порсии бостон ва миёна вуҷуд надошта ва бо равиши «пасинсозӣ» аз «артишдор» сохта шуда, ки аз вожаи авестоии «--» (‘гардунасавор’, ‘разманда’; аз «-» – ‘гардуна’ + «-» – ‘истода’ дар эронии бостон) гирифта шудааст.
Фарҳангистони забони Эрон ин вожаро сохташуда аз «артиш» + «-дор» ба маънии «дорандаи артиш, сипаҳбад» пиндошта ва «артиш»-ро аз он ҷудо кардаву онро ба маънии «сипоҳ, лашкар» хусусан ва «маҷмуъи сипоҳиён ва нерӯҳои мусаллаҳи кишваре» умуман ба кор гирифтааст.
Артишсолор дар нерӯҳои мусаллаҳ маъмулан мақоми фармондеҳии олии маҷмуъи созмони низомии ҳар кишвареро дорад ва ё фармондеҳи артиш аст, ки он ягоне амалиётӣ-тактикиест, ки аз як ситод, қароргоҳи фармондеҳӣ, ду — се сипоҳ ва ягонҳои ёрирасон ташкил шуда ва қобилияти амалиётии мустақил дорад.
Артишсолор — яке аз болотарин дараҷаҳои солорӣ дар нерӯҳои заминӣ ва ҳавоӣ, ниҳодҳои низомӣ, интизомӣ ва амниятӣ, ки ҷойгоҳе болотар аз сипаҳсолор дорад ва баробар бо новгонсолор дар нерӯи дарёӣ аст; генерали артиш.
Бо таваҷҷуҳ ба ин додаҳо, истилоҳи «артишсолор», ки кӯтоҳшуда аз «артишдорон-солор» аст, барои ҷойгузин кардани дараҷаи низомии «генерали артиш» ба Вазорати мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон пешниҳод шудааст.
меҳнаткашони шаҳри Душанбе дар ҳалли масъалаҳои сохтмони иморати адиргоҳу доманакӯҳҳои м. Ховарони шаҳри Душанбе, шаҳрсозӣ, номгузории анъанавии Тоҷикистони саҳми бориз гузоштааст.
Дар бозсозии меҳмонсаройҳои «Москва» ва «Риц Карлтон», тоннели мошингарди м. Лефортово, чорраҳаи бисёртабақаи майдони Гагарини Москва, биноҳои дохили Кремли Москва, маҷмааи биноҳои доираи Зебомайдон – 5, театрҳои ба номи Станиславский ва Немирович-Данченко, ба номи Вахтангов, Академияи ҳавонон, стадиони тозабунёди Ростови лаби Дон ва ғ.
Як гузориш ахири Созмони Милали Муттаҳид нишон медиҳад, ки дар соли 2013 ҳудуди 40 ҳазор шаҳрванд рус дархости паноҳандагӣ кардаанд, ки дар муқоиса бо соли 2012 ҳокӣ аз як афзоиши 70 дарсадӣ аст.
Дар он замон кишварҳои дар ҳоли тавсеъа ба теъдоди васеъе аз аносири мутахассис даст ёфтанд ва дар айни ҳол ба ин нирӯҳо низ ниёзманд буданд, вале бино ба далелҳое ононро ба нафъи кишварҳои тавсеъаёфта аз даст медоданд.
Бо ба рӯйи кор омадани Саддом Ҳусайн, мавҷе аз муҳоҷирати нухбагон аз Ироқ оғоз шуд ва дар натиҷа дар ҳудуди 4 миллион ироқӣ аз ин кишвар муҳоҷират карданд.
Дар гузашта ду мавҷи бузург дар Русия яке, хуруҷи инқилобиҳои чапгароии давраи Русияи тизорӣ ва нависандаҳою ҳунармандони пас аз Инқилоби Октябри 1917 ва дигаре, фирори бузург мағзҳо дар оғози даҳа 1990 яъне пас аз фурӯпошии Иттиҳоди Ҷамоҳири Шӯравӣ вуҷуд доштааст.
Маъмулан ҷомеа ба тахассус, дониш ва маҳорати фанни ин нирӯҳо ниёз дорад, аммо ин нирӯҳо ба далелҳои мухталиф муҳоҷирати доимӣ ё нимадоимӣ ба кишварҳои дигарро тарҷеҳ медиҳанд.
Фирори мағзҳо — падидаи муҳоҷирати густурдаи таҳсилкардагон, донишгоҳиён ва донишмандони як кишвар ё ҷомеа ба кишварҳои дигар, ки маъмулан ба хотири камбуди мавқеиятҳои шуғлӣ, даргириҳои сиёсӣ ва низомӣ, ва хатароти ҷоне рух медиҳад.
Тибқи омори Созмони ҳамкории иқтисодӣ ва тавсеъа мизони фирори мағзҳо аз кишвари Олмон наздик ба болотарин мизон таҷриба шуда фирори мағзҳо дар байни кишварҳои санъатӣ, пас аз даҳаи 1950 будааст.
Беҳтарин шуҳраташро бо ҳамкориаш бо коргардон Стив МакКуин, ки бо филмҳое ба мисли Гуруснагӣ, Шарм ва 12 соли ғуломӣ нақш бастааст, инчунин бо иҷрои нақши Магнтео дар Филми Мардони Икс : Синфи аввал, Мардони Икс : Рӯзҳои гузаштаи оянда " Мардони Икс. Охират " ва " Мардони Икс: Феникси Сиёҳ", инчунин дар филмҳои " 300 спартанҳо ", " Ҳаромзодаҳои лаънатӣ ", " Ҷейн Эйр ", " Усули хатарнок ", " Прометей ", " Али : Аҳдҳо, Макбет, Стив Ҷобс ва Бародарон дар силоҳҳо ва силсилаи телевизионҳои Пирот Агата Кристи ба даст овардааст.
Аз нақшҳои барҷастатарини лейтенант Арчи Ҳикокс дар " Ҳаромзодаҳои Лаънатӣ", Квинт Дий дар " ", Бурк дар " Ҷон Ҳекс ", Магнето дар " Мардони Икс: Синфи аввал ", равоншиноси Карл Ҷунг дар " Усули хатарнок " ва андроид Дэвид дар «Прометей».
Соли 2016, вай бори дуюм барои Ҷоизаи Академия дар номинатсияи " Нақши беҳтарини мардона " барои нақши асосгузори Стив Ҷобс дар филми "Стив Ҷобс" -и Дэнни Бойл пешбарӣ шуд.
Соли 2014, бори аввал дар касбаш, ӯ дар номинатсияи “Нақши беҳтарини мардона” ба Оскар пешбарӣ шуда буд ва барои нақшҳои бераҳмонаи як ғуломи садистӣ дар драмаи таърихии “ 12 соли ғуломӣ ” сазовори ҷоиза шудааст.
Рақси мардона аз тарафи як гурӯҳи раққосон таҳти навозиши усули дашнободии доира ва овози худи раққосҳову навозандагон – «Оҳ, ҷаҳе»- «ҷум ҷаҳала», «ҷаҳ ҷаҳе»- «ҷум ҷаҳала»,
Ин рақс дар байни мардумии вилояти Суғд, ҳавзаи дарёи Зарафшон, шаҳру ноҳияҳои водии Ҳисор, Шаҳринав, Турсунзода, Рудакӣ, Ваҳдат, маъмул аст.
Сипас пайкарашонро рост карда, «Ҷум ҷаҳе, ҷум ҷакала» дар як ҷо бо пойи чап меҷаҳиданд ва дастҳоро ба ду тараф кушода, китфҳоро ҷунбонда бо ҳамовозӣ якҷоя «ҷум ҷаҳала» ё «ҷум ҷакала» мегуфтанд.
Ҳамаи ин ҳаракатҳои возеҳу мавзун ва пурҷӯшу хурӯши дастҳо бо имову ишора, ҷунбиши абрӯҳо, пӯшидан ва кушодани чашмҳо ҳамроҳ мебошанд.
Хатмкардаи Техникуми маданӣ-равшаннамоии Куктош (ҳоло Коллеҷи фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон ба номи П. Буйдоқов; 1949), Институти давлатии китобхонашиносии Маскав .
Табелчии колхозизи «НКВД»-и шаҳри Норак , муовини сардор , сардори раёсати муассисаҳои маданиву маърифатии Вазорати маданияти ҶШС Тоҷикистон , директори Театри давлатии академии драмаи ба номи А. Лоҳутӣ , Осорхонаи муттаҳидаи ҷумҳуриявии таъриху кишваршиносӣ ва санъати тасвирии Тоҷикистон ба номи К. Беҳзод .
Жанрҳои таҳлилии журналистика – жанрҳои публитсистие, ки ҳангоми баррасии воқеаҳои инъикосшавандамуаллиф муносибати худро муайян мекунад, моҳият, ҳолат, вазъият, мушкилот ва дурнамои онро нишон медиҳад.
Бобил дар замони сулолаи Бобилиён ва дар даврони Хаммурапи яке аз бузургтарин марказҳои сиёсӣ, иқтисодӣ, фарҳангӣ ва динии Байнанаҳрайн буд ва ба Осиёи Пеш таъсири зиёд дошт.
Соли 312 то м. яке аз сарлашкарони Искандар бо номи Селевк, ки давлати Селевкиёнро ташкил карда буд, Бобилро ишғол намуда, бештари аҳолии онро ба пойтахти нав бо номи Селевк, ки худ асос гузошта буд, кӯчонд.
Дар бораи Бобил осори бостоншиносӣ, таърихӣ, адабии зиёд таълиф шудаст, ки дар онҳо Бобил ҳамчун яке аз шаҳрҳои асосии тамаддуни башарии аҳди бостон ва маҳалли задухӯрди аввалин империяҳои ҷаҳонӣ инъикос ёфтааст.
Ҳемингуэй , расмҳои озод ва шоирона эҷодшудаи китоби «Дар он дунё»-и Ф. Муҳаммадиев , саҳначаҳои ҳаҷвии «Ҳикоёти латиф»-и Зайнуддини Восифӣ ва «Латоифу-т-тавоиф»-и Алии Сафӣ хеле ҷолибу назаррабоянд.
Композитсияҳои ҷолиби Сергей Вишнеполский ба повести «Рикша»-и Лао Ше , романи «Нисо»-и П. Лукниский «Ҳофизнома»-и А. Афсаҳзод бо ҳамин тарзу услуб иҷро шудаанд.
В. яке аз қадимтарин шаҳрҳои Рус буда, онро мувофиқи ривояте соли 980 князи киевӣ Владимири Святославич, мувофиқи ривояти дигар соли 1108 княз Владимир Мономах барои муҳофизати заминҳои сарҳаддии Ростову Суздал бунёд кардааст.
Дар миёнаҳои садаи мулки вотчинагии княз Андрей Боголюбов буд, ки ӯ В.-ро пойтахти князии Владимир-Суздал кард ва барои ба маркази сиёсии умумирусӣ табдил додани он кӯшиш намуд.
Корхонаҳои калони саноатӣ: заводҳои тракторсозӣ, «Автоприбор», «Точмаш», «Электроприбор», «Полимерсинтез», кимиё; фабрикаҳои кешбофӣ, пойафзор ва дӯзандагӣ; комбинатҳои мебелсозӣ.
Ёдгориҳои сершумори меъморӣ, ки дар услуби меъмории владимирӣ-суздалӣ бино ёфтаанд, дар маркази В. ҷойгиранд: Калисои ҷомеи Успенский , калисои ҷомеи Дмитриев , калисоҳои Успения Богородитса , Никола Мокро , Спас , Никола , Георгиевский , Вознесенский , Рождественский , гимназияи мардона , Думаи шаҳрӣ ва ғ.
Дарвозаи Тилоӣ, калисоҳои ҷомеи Успенский ва Дмитриев , қалъаи Андрей Боголюбов , калисои Покров ба рӯйхати биноҳои Мероси умумиҷаҳонии ЮНЕСКО дохил карда шудаанд.
Аз В. р. о. ба Маскав, Нижний Новгород, Гус-Хрусталний, роҳҳои автомобилгард ба Маскав, Нижний Новгород – Қазон, Суздал – Иваново, Муром, Рязан, Юрев-Полский мегузаранд.
вишнуия аз рӯйи ғоя ба мактаби фалсафии дорои ҷанбаи моддигароии санкхя пайваст буда, онҳо як таълимоти томро дар бораи олам ҳамчун амали густардашаванда ва барчидашавандаи табиат инкишоф доданд.
Умумияти вишнуия бо дигар низомҳои динию фалсафӣ инкори қурбониҳои хунӣ ва таблиғи ахинса , ҷиҳатҳои фарқкунандаи он теизм ва таълимот дар бораи бҳакти аст, ки дар вишнуия бо таълимот дар бораи зарурати анҷоми вазифа — карма-йога тавъам мебошад.
Вишнуия́, вишнуи́зм, ё вайшнави́зм — яке аз равияҳои динии интишорёфтаи Ҳинди Қадим баъди давраи ведоӣ, дар баробари шиваия ва бараҳмания, ки пайравонаш ба Вишну ва таҷассуми ӯ дар сурати Рама ва Кришна муътақиданд.
Ҷумҳурии Халқии Луганск дар қаламрави вилояти Лугански Украина 27 апрели соли 2014 ҳангоми эътирозҳои оммавӣ алайҳи роҳбарияти нави кишвар, ки дар натиҷаи Евроомаидан ба қудрат омадааст, эълон карда шуд.
12 май, пас аз раъйпурсӣ дар бораи муайян кардани худидоракунии Ҷумҳурии Халқии Луганск, ки як рӯз пеш баргузор гардид, аз рӯи натиҷаҳои он 96,2% -и овоздиҳандагон тарафдори истиқлоли минтақа ва таъсиси Ҷумҳурии Халқии Луганск буданд , мақомоти ҶХЛ истиқлол эълон карданд ва хоҳиши ҳамроҳ шудан ба Русияро изҳор карданд; инчунин бо Ҷумҳурии Халқии Донетск созишнома дар бораи ташкили Новороссия имзо шуд .
ҶХД ба 5 ноҳия ва 13 шаҳрҳои тобеи ҷумҳурӣ тақсим мешавад: Ноҳияи Амвросиевский, Ноҳияи Новоазовский, Ноҳияи Старобешевский, Ноҳияи Телмановский, Ноҳияи Шахтерский, Шӯрои шаҳри Донетск, Шӯрои шаҳри Дебалтсево, Шӯрои шаҳри Докучаевск, Шӯрои шаҳри Горловка, Шӯрои шаҳри Енакиевск, Шӯрои шаҳри Ждановск, Шӯрои шаҳри Кировск, Шӯрои шаҳри Макеевка, Шӯрои шаҳри Снежное, Шӯрои шаҳри Торез, Шӯрои шаҳри Шахтерск, Шӯрои шаҳри Ясиноватая ва Шӯрои шаҳри Хартсизск.
Ҷумҳурии Халқии Донетск дар қаламрави минтақаи Донетски Украина 7 апрели соли 2014 ҳангоми эътирозҳои оммавӣ алайҳи роҳбарияти нави кишвар, ки дар натиҷаи Евромайдан ба амал омад, эълон карда шуд.
Табибони халқӣ чойи гули бобуна-ро барои муолиҷаи бемориҳои аъзои ҳозима, гурда, талха, асаб ва чун воситаи зидди рагкашӣ, таскинбахш, зидди илтиҳоб, арақовар, пешоброн ва исҳоловар тавсия медиҳанд.
Исбот карда шудааст, ки нақуи бобуна хосияти хунбандӣ, зиддиуфунатӣ, арақовар, зардаронӣ дорад; нафаскаширо метезонад, фаъолияти дилро тезу рагҳои мағзи сарро васеъ мекунад, иштиҳоро мекушояд, барои захми меъда ва рӯдаи дувоздаҳангушта муфид аст.
Ҷӯшидаи гули бобуна-ро дар алоҳидагӣ ва дар омехтагӣ бо гиёҳҳои дигар чун воситаи зидди ташаннуҷ, таскинбахш, арақовар, бодрон, ҳамчунин барои тарбандӣ, ғарғара кардани гулӯ ба кор мебаранд.
Барои аз оксидшавӣ нигоҳ доштани маводи ғизоӣ ба таркиби онҳо антиоксидантҳои табиӣ — токоферолҳо ва сунъӣ — эфирҳои пропилӣ ва додетсилии кислотаи 3, 4, 5-тригидроксибензоат, бутилокситолуол ва ғайра илова менамоянд.
Абуаҳмад Яҳё ибни Алӣ ибни Яҳё ибни Абимансур ал-Мунаҷҷим ан-Надим яке аз писарони Абулҳасан Алист, ки дар соҳаи адабиёт ва мусиқӣ машҳур шуд.
Осори ӯ: «Ал-боҳир фӣ ахбори шуарои мухазрам-ид-давлатайн» (дар бораи зиндагиномаи шоирони давраи гузариши ҳукумати исломӣ аз Умавиён ба Аббосиён. Ӯ китобро ба итмом нарасонд, онро пас аз маргаш писараш Абулҳасан ба охир расондааст), «Рисолатун ило Қусто ибни Луқо ва Ҳунайн ибни Исҳоқ» (дар бораи баҳси ӯ бо Қусто ибни Луқо дар бораи мазҳаб буда, боқӣ намондааст).
Ӯ, чун падараш, ба дарбори аббосиён роҳ ёфта, яке аз корҳои муҳимтаринаш таъсиси маҷмӯаи фарҳангии «Хизонату-л-ҳикма» барои вазир Фатҳ ибни Хоқон буд.
Қусто ибни Луқо «Китоб фӣ-л-мадхал ило илму-л-ҳандаса» ва Собит ибни Қурра «Китоб фӣ мо саъала Абулҳасан Алӣ ибни Яҳё ал-Мунаҷҷим мин абвоби илму-л-мусиқӣ»-ро барои ӯ таълиф кардаанд.
Осори ӯ: «Ал-лафзу-л-муҳиту бинақзи мо лафаза биҳи ал-лақит», «Ан-нийруз ва-л-миҳрҷон», «Ар-рисолатун фӣ-л-фарқ байна Иброҳим ибн ул-Маҳдӣ ва Исҳоқ ул-муслӣ фӣ-л-ғано», «Ал-фарқ ва-л-меъёр байна ал-авғод ва-л-аҳрор», «Китоби шаҳри рамазон» ва «Ар-рад ало ул-халил фӣ-л-аруз».
Абуабдуллоҳ Ҳорун ибни Алӣ ибни Яҳё ибни Абимансур Мунаҷҷими Бағдодӣ яке аз писарони Абулҳасан Алӣ буда, чун падару бародараш дар дарбори Аббосиён обрӯю эътиборе дошт.
Осори ӯ: «Ал-бореъ фӣ ахбор-иш-шуаро» , «Ахбору-ш-шуароу-л-кабир», «Китоб-ун-нисо ва мо ҷоа фиҳинна мину-л-хабар ва маҳосин ва мо қила фиҳинна мини-ш-шеър ва калому-л-ҳасан» иборат аст.
Банӣ Мунаҷҷим, ё Бану Мунаҷҷим — лақаби хонадони аҳли илм, фарзандон ва авлоди Абуалӣ Яҳё ибни Абимансур, олимони эронитабор , ки дар дарбори хулафои аббосӣ ҷойгоҳи махсусе доштанд.
Шоҳдухтар ба Бобил омад, вале баъди чанде дар фироқи зодгоҳ — ҷангалзори анбӯҳ ва кӯҳҳои сарсабзи Мод ғамгин гашт, зеро дар биёбони сӯзони Бобил умуман сабзазор вуҷуд надошт.
Мувофиқи маълумоти бостоншиноси олмонӣ Роберт Колдевей, сохти боғ чунин ба тартиб омадааст: боғҳо болои зинаайвонҳои бузург ба вуҷуд оварда шуда, деворҳои баланд ва аз пешрӯ айвонҳои сутундор асоси онро ташкил додаанд, ки ҳар яке 27 м баландӣ дошт.
Бар болои он ду қатор хишти пухтаи гачдор ва барои нагузаштани намию об аз болои он як табақа тахтасурб зич гузошта шуда, болои он хоки замини ҳосилхез (ба андозае, ки дар ин хок дарахтони бузург реша давонда тавонанд) рехта шудааст.
Дар Боғҳои муаллақи Бобил ғорҳои бисёри ба чашм намоён сохта буданд, ки дар онҳо ғуломон дар даст бодбезакҳои бузург шабу рӯз бод мекарданд, аз ин рӯ, дар ҳавои тафсони Бобил ин боғ ҳамеша салқин буд.
Кауфман дар асоси «Ярлики зарин»-и подшоҳ метавонист бо давлатҳои ҳамсоя масъалаҳои сиёсӣ, тиҷоратӣ, сарҳаддӣ, ташкили сафоратҳо, имзои шартнома ва ҳатто масъалаҳои ҷангу сулҳро мустақилона ҳал намояд.
Ӯ минбаъд забткориҳоро дар Осиёи Миёна идома дод: Самарқанд, Каттақӯрғон ва болооби Зарафшон аз ҷониби русҳо забт гардида, аз ҳисоби ин минтақаҳо округи Зарафшон таъсис дода шуд .
Соли 1876 лашкари рус шӯриши Қӯқандро пахш карда, хонии Қӯқандро барҳам доданд ва ҳудуди онро дар ҳайати вилояти Фарғона ба Генерал-губернатории Туркистон ҳамроҳ карданд.
Соли 1891 аз ҳисоби заминҳои забтшудаи қабилаҳои туркман вилояти Моварои Каспий таъсис дода шуд, ки ба вазорати ҳарбии Русия итоат мекард ва аз соли 1897 ба ҳайати Генерал-губернатории Туркистон дохил карда шуд.
Аз лиҳози маъмурӣ Генерал-губернатории Туркистон ба 5 вилоят: Сирдарё, Ҳафтрӯд, Самарқанд, Фарғона ва Моварои Каспӣ тақсим мешуд, ки вилоятҳо аз уездҳо ва уездҳо аз волостҳо иборат буданд.
Аз минтақаҳои имрӯзаи Тоҷикистон Хуҷанд ва болооби Зарафшон ба ҳайати вилояти Самарқанд, Помири Шарқӣ, ноҳияҳои Конибодом, Исфара ва Ашт ҳайати вилояти Фарғона дохил мешуданд.
Номи Генерал-губернатории Туркистон ба ҳақиқати ҳол рост намеомад, зеро мулкҳое, ки ба ҳайати он дохил буданд, ба ғайр аз як қисми вилояти Ҳафтрӯд, ба Туркистони таърихӣ алоқае надоштанд.