polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Риёзидони маъруф Абусаид Зарири Ҷурҷонӣ дар он замон асарҳои худ «Масоили ҳандасия» ва «Китоби истихроҷи хатти нисфу-н-наҳор…»-ро таълиф намудааст, ки то ба имрӯз расидаанд.
Абуабдуллоҳ Муҳаммад ибни Исои Моҳонӣ яке аз аввалин олимони тоҷик аст, ки дар асарҳояш «Шарҳи мақолаи панҷуми китоби «Усул»-и Уқлидус», «Тафсиру-л-мақолати-л-ъошира мин китоби Уқлидус»-ро таҳқиқ намуда, шарҳ додааст.
Асари безаволи Уқлидус «Усул» дар асарҳои Абуҷаъфар Муҳаммад ибни Ҳусайни Хуросонӣ , Насируддини Тӯсӣ , Асируддин Муфзил ибни Умар Абҳарии Самарқандӣ , Салоҳуддин Мусо ибни Муҳаммад ибни Маҳмуд машҳур ба Қозизодаи Румӣ ва дигарон мавриди таҳқиқот қарор гирифта буд.
Абубакри Қароҷӣ дар рисолаи худ «Китобу-л-ҷабр ва-л-муқобала ва ҳува маъруф би-л-фахрӣ», ки бобҳои 44–53-и он ба ҳандаса бахшида шудаанд, математикаи замонаашро такмил додааст.
Умари Хайём бори аввал таҳқиқи геометрии муодилаҳои алгебравиро анҷом дода, бунёни аввалин теоремаҳои ғайриуқлидусиро гузошт, ки баъдан ба риёзиёт чун мафҳуми «чаҳоркунҷаи Хайём–Саккери» дохил шудааст.
Бозёфтҳои муаррихон шаҳодат медиҳанд, ки 3100 сол то м. мисриёни бостонӣ барои банақшагирии замин, ҳисоби масоҳату ҳаҷмҳо дар ҷараёни корҳои сохтмонӣ ва ғ.
Дар ин асар аксиомаҳои асосии ҳандаса оварда шуда, аз онҳо ба воситаи натиҷагириҳои мантиқӣ хосиятҳои гуногуни шаклҳои содатарин дар ҳамворӣ ва фазо ҳосил гардидаанд.
Тағйироти ҷиддӣ дар ҳандаса бо корҳои олими рус Н. И. Лобачевский вобастаанд, ки соли 1826 аз аксиомаи мувозии Уқлидус даст кашида, геометрияи нави ғайриуқлидуси -ро ба вуҷуд овард.
Ӯ инчунин фазоҳоеро ворид намуд, ки дар онҳо масофа тибқи қоидаи махсус ба воситаи дифференсиали координатаҳои нуқта ҳангоми ҷойивазкунии хурди он ҳисоб карда мешавад.
Системаи координатаҳои Декарт ба рушди геометрияи таҳлилӣ асос гузошт, ки дар он хатҳои каҷ ва сатҳҳо бо муодилаҳои гуногуни алгебравӣ ифода ёфта, бо усулҳои алгебравӣ омӯхта мешаванд.
Олимони бузурги тоҷик, аз ҷумла Ибни Ироқ , Абусаиди Санҷарӣ , Абусаиди Абдулҷалили Сиҷзӣ , Абурайҳони Берунӣ ва дигарон дар рушди ҳандаса саҳми арзанда гузоштаанд.
Топология он хосиятҳои шаклу ҷисмҳоро меомӯзад, ки танҳо ба расиши мутақобилаи қисмҳои онҳо вобаста буда, ҳангоми табдилоте, ки ин расишҳоро халалдор намекунанд ва расишҳои навро ба вуҷуд намеоваранд, тағйир намеёбанд.
Ҳандаса , геоме́трия — шохае аз риёзиёт, ки шаклҳои фазоии олами воқеӣ, робитаҳои фазоии ашёи гуногун, инчунин шаклу робитаҳои дигареро меомӯзад, ки аз ҷиҳати сохт ба шаклу робитаҳои фазоӣ шабоҳат доранд.
вилояти Сталинобод — ноҳияҳои муттаҳидшуда, ки ба ҳайати ноҳияҳо дохил набуданд (Варзоб, Ворошиловобод, Ҳисор, Даҳанакиик, Ҷиликул, Кӯктош, Кагановичобод, Кировобод, Куйбишев, Қӯрғонтеппа, Микоянобод, Молотовобод, Норак, Орҷоникидзеобод, Октябр, Фархор, Регар, Ромит, Роҳатӣ, Сталинобод, Файзобод, Шаҳринав, Шҳхритуз, Ёвон).
Дар соли 1930, дар ҶШС Тоҷикистон ноҳияҳои зерин буданд: Арал, Ашт, Балҷувон, Варзиминор, Ғарм, Ҷиликӯл, Ҷиргатол, Исфара, Қобадиён, Қалаи Хумб, Кангурт, Конибодом, Қизилмазор, Кировобод, Қӯргонтеппа, Кӯлоб, Лоқай-Тоҷик, Мастчоҳ, Мӯъминобод, Нов, Оби Гарм, Фархор, Панҷакент, Тавилдара, Ӯротеппа, Файзобод, Ҳоит, Ховалинг, Хӯҷанд, Шаҳристон, Шаҳринав, Шӯробод, Янги Бозор.
Дар соли 1944 ноҳияҳои Ворошиловобод, Даҳанакиик, Ҷиликул, Кагановичобод, Кировобод, Куйбршев, Қӯрғонтеппа, Микоянобод, Молотовобод, Октябр, Шаҳритуз аз вилояти Сталинобод ба вилояти нави Қӯрғонтеппа ва аз вилояти Кӯлоб ноҳияи Данғара дода шуданд.
Дар соли 1936 дар ҳайати ноҳияҳои Ванҷ, Ворошиловобод, Даҳана-киик, Калъаи Лабиоб, Колхозобод, Комсомолобод, Молотовобод, Норак, Октябр, Пахтаобод, Рохатин, Сангвор, Сари Хосор, Шаҳритуз, Шулмак, Ёвон ва ноҳияи Роштқалъаи ВМКБ ташкил карда шуданд.
Дар соли 1945 ноҳияҳои Ғончӣ, Заҳматобод, Калининобод, Колхозчиён, Мастчоҳ, Панҷакент, Ӯротеппа ва Шаҳристон аз вилояти Ленинобод ба ҳайати вилояти Ӯротеппа дода шуданд.
Ҳамзамон дар Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон тақсимоти ноҳиявӣ ҷорӣ карда шуд: вилоятҳои Бартанг, Ваҳону Ишкошим, Мурғоб, Рӯшон, Шуғнон.
Общегеографические карты — изображают все географические явления, в том числе рельеф, гидрографию, растительно-почвенный покров, населённые пункты, хозяйственные объекты, коммуникации, границы и т. д. Общегеографические крупномасштабные карты, на которых изображены все объекты местности, называются топографическими, среднемасштабные общегеографические карты — обзорно-топографическими, а мелкомасштабные общегеографические карты — обзорными.
В эту группу входят карты геологические, геофизические, карты рельефа земной поверхности и дна Мирового океана, метеорологические и климатические, океанографические, ботанические, гидрологические, почвенные, карты полезных ископаемых, карты физико-географических ландшафтов и физико-географического районирования и т. д.
Солҳои 1965-89 ходими хурди илмӣ, ходими калониилмӣ ва мудири лабораторияи Институти кимиёи ба номи Анвар Ваҳҳобов М. Никитини АИ ҶШС Тоҷикистон, 1990-91 ректори Институти политехникии Тоҷикистон , 1992-96 президенти Академияи муҳандисии Тоҷикистон, 1996—2004 мудири кафедраи шуъба -и Институти энергетикии Маскав дар ш.
Анвар Ваҳҳобов диаграммаҳои ҳолати низоми ду ва сеҷузваи стронсий, барий, алюминийро бо дигар аносири Ҷадвали даврии унсурҳои Менделеев тартиб додааст, ки барои ба вуҷуд овардани хӯлаҳои гуногунхосият заминаи илмӣ гузоштанд.
Анвар Ваҳҳобов — , шимидон ва филиззшиноси тоҷик, доктори илмҳои техникӣ , профессор , барандаи Мукофоти давлатии ҶШС Тоҷикистон ба номи Абуалӣ ибни Сино дар соҳаи илм ва техника .
Ӯ узви шӯроҳои диссертатсионии Руссия ва Тоҷикистон, роҳбари Ҷамъияти хадамоти ҷумҳуриявӣ оид ба муҳофизати филиззот аз зангзанӣ, Шӯрои Президиуми Академияи байналхалқии муҳандисӣ ва Ассотсиатсияи муассисаҳои муҳандисии кишварҳои исломӣ буд.
Дар Гренада калисоҳо ва биноҳои маъмурии бо услуби готика сохташуда мавҷуданд: калисои Георги Муқаддас , калисои пресвитериании Эндрюи Муқаддас , биноҳои Регистратура ва Йорк Хаус дар Сент-Ҷорҷес.
Дар заминҳои ҳосилхези вулканӣ зироатҳои содиротӣ — банан, ситрусӣ, авокадо, какао, ҷуворимакка; барои истеъмоли дохилӣ бехмевагиҳо, найшакар, ҷуворимакка, сабзавот парвариш мекунанд.
Мақоми қонунгузор — парламенти дупалатагӣ, ки аз Сенат (13 аъзо дорад, 10 нафари онҳоро ҳукумат ва 3 нафарро роҳбари мухолифин таъйин мекунад) ва Палатаи намояндагон (15 вакил аз тариқи овоздиҳии мустақим ба муҳлати 5 сол интихоб мешаванд) иборат аст.
Ҷодӣ дар яке аз мактабҳои беҳтарин таҳсил мекард ва ҳарчанд ки ӯ дар филмҳо иштирок меварзид ва вақти кам барои омӯзиш дошт, вай қариб аз ҳамаи фанҳо баҳои аъло мегирифт.
Истеъдоди ҳунарпешаи ҷавон ҳанӯз дар понздаҳсолагияш ҳувайдо гардида буд: Ҷодӣ барои нақши фоҳишаи ноболиғро дар филми Мартин Скорсезе «Таксист» / , 1976/ бозиданаш ;ро ба ҷоизаи Оскар дар категорияи «Беҳтарин ҳунарпешаи дувумдараҷа» пешниҳод карданд.
Баъд аз соли 1988 ба экранҳо баромадани филми Ҷонатан Каплан «Обвиняемҷе» / /, ки барои он Ҷодӣ ба ҷоизаи «Оскар» чун Ҳунарпешаи беҳтарин сарфароз гардид.
Баъд аз панҷ сол филми «Молчание Ягнят» / , 1991/ ба Фостер боз як ҳайкалчаи тилоиро овард ва ӯро ба яке аз комёбтарин ҳунармандони ҷавон дар таърихи Ҳолливуд табдил дод.
Дар ин ҷо ба ӯ хабареро, ки ӯ дер боз интизор буд, мерасонанд — Ҷон Ҳиклӣ баъд аз сӯиқасд ба ҷони президенти ИМА Роналд Рейган дастгир карда ба маҳбас шинонда шуд.
Эҷодиёти Ҷодӣ Фостер қариб ки аз даврони кӯдакияш оғоз ёфтааст: духтарча ҳанӯз дар синни дусолагияш дар рекламаҳо иштирок мекард ва аз синни шашсолагӣ дар телесериалҳо нақш меофарид.
Аммо росту дурусташ бояд «Харвоб» бошад, зеро вожаи «харв» ва гунаҳои дигари он — «шарв», «шорв» ва «шор» — ба маънои «чашма, чашмасор; рӯди кӯҳӣ ё даргов» — ҳамакнун низ дар ҷойномҳои Муҷихарв дар Дарбанд, Сабзихарв, Ушхарв, Харвундо, Ҳидошор, Висхарв, Вишхарв, Пшихарв дар Дарвоз, Вишхарвак, Пошхарв, Рохарв, Техарв дар Ванҷ, Рошорву Ҳидошарв дар Рӯшон, Сохчарв, Миденшор, Пашор, Тишор, Дишор дар Шуғнон ва Абхарву Шитхарв дар Вахон зинда аст.
Чунончи, нависандаи гумноми «Ҳудуду-л-олам» дар фасли «Сухан андар рӯдҳо» мегӯяд: «Ва дигар рӯдест ӯро Харноб хонанд, аз мағриби кӯҳи Қасак биравад ва миёни Бадахшон ва Порғар андар Ҷайҳун афтад. Ва ин Харноб аз Ҷайҳун меҳтар аст, валекин ҳама ба Ҷайҳун бозхонанд аз баҳри он, ки Ҷайҳун аз раҳе дуртар равад».
Аз инҷост, ки Фарорӯдро «Мовароуннаҳр» ва Вахшро «Ҷайҳун» ва Омуйро «Омул» номиданд ва барои бозшинохтанаш аз Омули Табаристон онро Омули Ҷайҳун ва Омули Шатт низ навиштанд.
Ому ё Омударё , Ҷайҳун , Оксус — пуробтарин рӯд дар Осиёи Марказӣ аст, ки аз андарҳамомехтани рӯдҳои Панҷ ва Вахш падид меояд ва қаламравҳои Тоҷикистон ва Ӯзбекистонро аз Афғонистон ҷудо мекунад.
Маҷрои дарё дар ҳудӯди ноҳияҳои Мастчоҳ ва Айнӣ хеле танг буда, бисёр тезҳаракат аст, пас аз якҷоя шудан бо шохоби калонтаринаш Фондарё, дар наздикии маркази ноҳияи Айнӣ, маҷрои он нисбатан васеътар мегардад.
Давраи аз ҳама серобияш 930 мк сония ва давраи аз ҳама камобияш моҳҳои феврал-март, 24 мк сония ва 164 мк сония ба ҳисоби миёнаи солона дар мавзеи дупулаи Панҷакент ба ҳисоб гирифта шудааст.
Дар болообаш номи Яғнобро дорад, дар рафти ҷараён аз соҳили чапу рост ба он қариб сад шохоби чапу рост ҳамроҳ мешавад, ки онҳо аз нишебиҳои ҷанубии қаторкӯҳи Зарафшон ҷорӣ мешаванд.
Бояд гуфт, ки дарёҳои Тоҷикистон манбаи асосии пуршавии баҳри Арал ба шумор мераванд, оби ҳаётбахши худро ба кишварҳои дар поёнтар ҷойгиршуда мерасонанд ва пахтакорию гидроэнергетикаро бе онҳо наметавон тасаввур кард.
«Евровидение» инчунин дар Тоҷикистон, Қирғизистон, Қазоқистон, Канада, Миср, Ҳиндустон, Лубнон, Африқои Ҷанубӣ, Кореяи шимолӣ, ИМА ва дигар давлатҳо, сарфи назар аз он, ки онҳо иштирокчии мусобиқа нестанд ва дар Аврупо воқеъ нагаштаанд тариқи телевизионҳо намоиш дода мешавад.
Аз соли 2000 мусобиқа дар интернет намоиш дода мешавад, интернет-тамошобинонаш сол то сол меафзоянд: дар соли 2006 —намоишро аз интернет 74 ҳазор одамон тамошо карда буданд, дар соли 2017 — зиёда аз 600 ҳазор нафар.
Озмуни мусиқии Аврупо ё «Евровижн» соли 1954 ташкил шудааст, системаи байналхалқии мубодилаи иттилоотҳои телевизионист, ки якқатор телевизионҳо, асосан Аврупоӣ ба он шомиланд.
Дар даври нимфиналии ин озмун 18 майи соли 2021, овозхони тоҷиктабор Манижа Сангин бо суруди дар шаҳри Роттердам, давлати Ҳолланд, Русияро муаррифӣ карда, дар даври финал 22 майи соли 2021 бо 204 хол, байни иштирокчиёни озмун ҷои нуҳумро ишғол намуд.
Балҷувон, ки вориди ҳудудҳои Бохтар буд, аз ин лиҳоз дар байни олимону донишмандон дар хусуси пайдоиши этимологияи номи Балҷувон ақидаҳои ҳархела то ҳол маҳфуз мебошад.
Сайдаҳтам Юнусов, Ҷонибеки Асрориён дар китоби худ «Авроқи рангини Кӯлоб» ва корманди академияи улуми Тоҷикистон Ҷумъахон Алимӣ мутахассиси соҳаи луғатшиносӣ дар чунин ақидаанд, ки Балҷувон шакли вайроншудаи вожаи Балхиён аст.
Ба ҳайати бекигарии Балҷувон ҳудуди ноҳияҳои ҳозираи Данғара, Темурмалик, як қисми Восеъ, Ховалинг, Кангурт, Сари Хосор, Ҷорубқул ва Тутқавул дохил мешудаанд.
Мувофиқи маълумоти сайёҳи рус Покатило соли 1886 дар 15 амлоки бекигарии Балҷувон 20 ҳазор хоҷагӣ мавҷуд буд, ки 60 ҳазор аҳолӣ дошт ва дар ибтидои асри чун вилояти мустақил танга сикка мезад.
Пас аз инқилоби Бухоро дар соли 1920 ва таъсиси Ҷумҳурии Мухтори Шӯравии Сотсиалистии Тоҷикистон Балҷувон бахше аз вилояти Кӯлоб гардид ки то соли 1929 вуҷуд дошт.
Аз ин сар-замини кӯчаки Балҷувон сазовори номи Олии Қаҳрамони иттиҳоди Шуравӣ шудани 3 нафар фарзандони ҷигарбанди он Саидқул Турдиев, Исмат Шарипов ва Сафар Амиршоев корнамоии фаромушнашуданист.
Дар байни ноҳияҳои Хатлонзамин, Балҷувон яке аз ноҳияҳои аввалин ба ҳисоб меравад, ки ҳанӯз 23 ноябри соли 1930 он ҳамчун ноҳия таъсис ёфта буд.
Он вақт бо Фармони Презедиуми Шӯрои Олии Тоҷикистон деҳшӯроҳои зерин ба ҳайати ноҳияи Балҷувон шомил гардида буданд: Балҷувон, Саталмуш, Садайбарда, Дараи Калот, Хам, Дашти Гулҳо, Дектур, Афардӣ, Дошмандӣ ва Хазлаат.
Дар ноҳия 1 хоҷагии давлатии зотпарварӣ, 2 хоҷагии ҷангал, 8 хоҷагии деҳқонии коллективӣ, 238 хоҷагии дехқонии инфиродӣ, 2 хоҷагии ёрирасон ва 3526 хоҷагии наздиҳавлигӣ фаъолият доранд.
Дар ҳудуди ноҳия корхонаи фаръии «Балҷувонгаз», корхонаи истеҳсоли сӯзишвории ҶСП «Ҳасан-Ко»-1, 11 муассисаи сохтмон, 5 клуб, 1 осорхона, 6 китобхона, корхонаи коркарди сангҳои гаронбаҳо, 4 нерӯгоҳи хурди барқи обӣ, муассисаи нақлиётӣ, ҳавзи шиноварӣ, мактаби варзишӣ, бозори марказӣ, бозори маҳсулоти кишоварзӣ, 68 нуқтаи савдои хусусӣ, 8 ошхона, 3 сартарошхона мавҷуданд.
Набототи кӯҳу дараҳо аз рустаниҳои доруӣ , асаловар , ғизоӣ , анҷибар , дарахтони себ, мурӯд, олуча, бодоми талхак, дӯлона, писта, инчунин дарахтони чинор, бед, буттаҳои зирк, настаран, ангат ва ғ.
Олами ҳайвоноташ гуногун: дар кӯҳу водиҳо бузи кӯҳӣ, гург, қутос, хирс, гуроз, ҷайра, рӯбоҳ, паланг, гавазн, заргӯш, морҳои обӣ, гурза, калтакалос, аз парандагон мурғи ҳилол, кабки дарӣ, гунҷишк, кабӯтар, турна, зоғ, булбул ва ғ.
Дар ҳудуди ноҳия дарёҳои Сурхоб, Тира, Оби Мазор, Талхак, Кириксой ва қариб 200 чашмаи шифобахш мавҷуданд, ки як қисми онҳо барои обёрии заминҳои корам истифода мешаванд.
Ноҳияи Балҷувон дар қисмати шимолу шарқии Тоҷикистон ҷойгир буда, аз шимол бо ноҳияи Нуробод, аз ғарб бо шаҳрҳои Роғуну Норак ва ноҳияи Файзобод, аз шарқ бо ноҳияи Ховалингу Кӯлоб, аз ҷануб бо ноҳияи Темурмалику Восеъ ҳамсарҳад аст.
Баъдан китобҳояш «Иди Ғалаба» , «Солҳои оташин» , «Барги сабз», «Ҳаёт ва сухан» , «Чашма» , достони «Роҳи нури Офтоб» , «Роҳи тайшуда» , «Илҳом» , дуҷилдаи «Осор» , «Шохаи гул» , дуҷилдаи «Осор» , «Шеъру достонҳо» ва ғ.
Боқӣ Раҳимзода аввал Техникуми педагогии шаҳри Самарқанд , баъдтар Дорулмуаллимини тоҷикии шаҳри Тошканд ва ниҳоят Институти омӯзгории шаҳри Душанберо бо баҳои аъло хатм намуд.
Боқӣ Раҳимзода (15 майи 1910, деҳаи Сорбоғ, ноҳияи Ғарм, ҶШС Тоҷикистон — 30 январи 1980, Душанбе, ҶШС Тоҷикистон) — шоир, Шоири халқии Тоҷикистон , барандаи Ҷоизаи давлатии ба номи А. Рӯдакӣ
Тағйиру иловаҳо ба Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон пас аз эълони натиҷаи раъйпурсии умумихалқӣ ва аз рӯзи интишори расмиаш эътибори ҳуқуқӣ пайдо мекунанд.
Қонунҳо ва дигар санадҳои меъёрию ҳуқуқие, ки то ворид намудани «Тағйиру иловаҳо ба Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон» амал мекарданд, дар он қисме, ки ба тағйиру иловаҳо мухолиф нестанд, амал мекунанд.
Судяҳои ҳамаи судҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки то эътибор пайдо кардани «Тағйиру иловаҳо ба Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон» интихоб ва ё таъйин шудаанд, ваколати худро то анҷоми муҳлаташон нигоҳ медоранд.
«Мутобиқи моддаи 31-уми Қонуни Конститутсионии ҶТ „Дар бораи раъйпурсии ҶТ“ бо қарори Комиссияи марказии интихобот ва раъйпурсӣ аз 23 майи соли 2016 раъйпурсии умумихалқӣ оид ба ворид кардани тағйиру иловаҳо ба Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон баргузоргардида ҳисобида шуд».
Ба ҷонибдорӣ аз ворид кардани тағйиру иловаҳо ба Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон 3 миллион 814 ҳазору 477 нафар раъй додаанд, ки ин рақам 94,5%-ро ташкил медиҳад.
Дар моддаи 1-уми Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон гуфта шудааст:«Ҷумҳурии Тоҷикистон давлати демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва ягона мебошад. Тоҷикистон давлати иҷтимоӣ буда, барои ҳар як инсон шароити зиндагии арзанда ва инкишофи озодонаро фароҳам меорад. Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Тоҷикистон ҳаммаъноянд.»
Китоби «Тоҷикон» дарвоқеъ, асарест, ки дар он муборизаи халқи тоҷик бо халқҳои дигари бародари Хуросонзамин ва Мовароуннаҳр зидди ситам ва бедодгарии низомҳои гуногуни феодалӣ ба хубӣ инъикос ёфтааст ва фарози нишебиҳои ин халқҳоро аз адвори хеле куҳан то асри ҳозир ба хубӣ ва бодиққати олимона баён доштааст.
Роҳбарони яке аз ҷумҳуриҳои осиёмиёнагӣ аз нашри китоби «Тоҷикон» сахт озурда гардиданд ва дар мактуби ба унвони КМ КПСС навиштаашон пешниҳод намуданд, ки Б.
Талабхӯҷа Сатторов дар жанрҳои гуногун асарҳо офаридааст ва ҳар як суруду оҳанги офаридааш инъикоси олами зебою рангини ботинии ӯ, парвози тахаюлоти рӯшану рӯҳнавозест, ки ба дилҳо шӯру шарар мебахшаду ҳастиро ба ваҷд меоварад.
Ҳам дар асарҳои хурди камеравии ин оҳангсоз, ки дар оғози фаъолияти эҷодии хеш бештар иншо мекард ва ҳам дар асарҳои калонҳаҷми симфонӣ ва инструменталии ӯ як услуб ва сабки махсусе эҳсос карда мешавад, ки фақат хоси асарҳои эҷоднамудаи Талабхӯҷа Сатторов мебошад.
Масалан, асари ҷолиби ӯ, ки бахшида ба ҷашни 100-солагии шӯриши Восеъ офарида шуда буд, «Фарёди дуриҳо» ном дошта, як оҳанги мутантани пуршукӯҳу шаҳомат ва ҷаззобу таъсирбахш аз аввал то охир асарро фаро гирифтааст.
Операи «Рустам ва Суҳроб» асари калонҳаҷми саҳнавӣ буда, баҳри дар олами мусиқӣ зинда намудани ёди қаҳрамонони халқи тоҷик ва корномаҳои онҳо як кӯшиш ва қадами устувори бастакор буд.
Кантатаи «Арсаи ваҳдат», балладаи «Гули бодом», «Ҷони мо, эй Тоҷикистон», «Иттиҳод» ва монанди инҳо аз кӯшишу ҷустуҷӯҳои ин марди ҳунар баҳри дар дили ҳар як шаҳрванд бедор намудани ҳисси худшиносиву ифтихори миллӣ дарак медиҳад.
Шунаванда аз шунидани ин оҳангҳо ба олами хаёлот фурӯ рафта, дамидани сапедадам, вазидани насими форами атрогин, лаб во намудани ғунчаи гул, хонишу чаҳ-чаҳи булбул, шилдирроси рӯдҳои кӯҳӣ, умуман тантанаи ҳаётро бар мамот, ғалабаи некиро бар бадӣ эҳсос менамояд.
Шаш асаре, ки ин силсиларо ташкил медиҳад, дар маҷмӯъ бо эҳсоси меҳанпарастиву худогоҳӣ ва ифтихори миллӣ эҷод гардида, аз маҳорати фавқулоддаи муаллиф дарак медиҳанд.
Суруди «Ҷавонӣ» ҳангоми ҷамъомади пуртантана- вохӯрии Президенти мамлакат Эмомалӣ Раҳмон бо ҷавонони ҷумҳурӣ иҷро гардида, ба он маҳфил як шукӯҳи тоза бахшид.
Кантатаҳои «Самои бахт» ва «Давлати поянда» барои хор ва оркестри симфонӣ эҷод гардида, ҳанӯз бори аввал дар ҷашни 10-солагии Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон соли 2004 иҷро гардида буданд.
Кантатаи «Ҷаҳони тоҷикон» бошад, дар барномаи консертии бахшида ба кӯшодашавии Рӯзҳои фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон дар Федератсияи Россия дар Театри Калони шаҳри Маскав барпошуда иҷро гардида, дилу дидаи ҳазорон шунавандаро ба ҷаҳони мусиқии касбии тоҷик аз наздик ошно сохт.
Ӯ дар рустои Гулзори ноҳияи Кӯлоб, дар ҷануби Тоҷикистон мутаваллид шуда ва фаъолияти корияш ҳам дар театри Саидалӣ Вализода дар шаҳри Кӯлоб оғоз шудааст.
Хатмкардаи Консерваторияии давлатии Маскав ба номи Петр Чайковский , Талабхӯҷа Сатторов фаъолияти эҷодии худро ба ҳайси муҳаррири шуъбаи мусиқии Вазорати фарҳанги Тоҷикистон шурӯъ кардааст.
Сипас ассистенти кафедраи оҳангсозии Консерваторияи давлатии Маскав , муҳаррири шуъбаи мусиқии Телевизиони Тоҷикистон , муаллим, декани факулта ва ректори Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзодаи Душанбе буд.
Талабхӯҷа Сатторов — оҳангсози тоҷик, Ходими хизматнишондодаи санъати Тоҷикистон , барандаи Ҷоизаи ҷумҳуриявии ба номи Борбад , профессор , собиқ раиси Иттифоқи композиторони Тоҷикистон ва раиси нахустини Консерваторияи миллии Тоҷикистон .
Соли 1919 дар Олмон ҳизби фашистӣ ташкил ёфт, ки вай соли 1933 ҳокимиятро ба даст гирифт ва диктатураи террористии Гитлерро ҷорӣ кард; Фашизм аз ибтидои пайдо шуданаш ҳамчун қувваи зарбдори реаксияи байналхалқӣ ба майдон баромад.
Олмони фашистӣ ба якҷоягии Италияи фашистӣ ва Японияи империалистӣ дар ҳолати мусоҳилакории доираҳои ҳукмронии Англия, Франсия, ИМА Ҷанги дуюми ҷаҳониро сар кард.
Фашизм - ҷараёни сиёсии реаксионие, аст ки дар мамлакатҳои капиталистӣ дар замони бӯҳони умумии сиёсиву иқтисодӣ ба вуҷуд омада, манфиатҳои доираҳои ҷангҷўёнаи буржуазияи империалистиро ифода мекунад; диктатураи ошкоро террористии капитали монополистӣ низ фашизм номида мешавад; Фашизм ҳуқуқ ва озодиҳои демократиро дар дохили мамлакат нест мекунад, аппарати давлатӣ ва ҳаёти ҷамъиятиро ба тарзу усулҳои ҳарбӣ мегузаронад, сиёсати ҷангҷӯёнаро пеш мебарад.
«Гунд» вожае ба маънои ‘лашкар; гурӯҳ, даста’ ва аз истилоҳоти сипоҳи Ашкониён ва Сосониён аст, ки эҳтимолан аз *̥- ‘сипоҳ; гунд’ дар забони эронии бостон рӯидааст.
Ин истилоҳ ҳамчунин аз забони форсии дарӣ ба забони туркӣ вом гирифта шуда ва истилоҳи форсӣ-туркии «» -ро ташкил дода, ки дар замони ҳукумати Ғазнавиён ва Салҷуқиён фармондеҳи лашкаре аз чанд ҳазор сарбозро меномиданд.
Гунд — ягоне тактикӣ дар шохаву зершохаҳои нерӯҳои мусаллаҳ, ки маъмулан хурдтар аз лашкар будаву аз ду ҳанг ё чанд гурдон ташкил ёфта ва ягонҳои хурдтаре барои бароварда сохтани ниёз ба он ҳамроҳ мешаванд; тип; бригада.
Бо таваҷҷуҳ ба ин пешинаву корбурд, истилоҳоти «гунд» ва «гундсолор» барои ҷойгузин кардани вомвожаи русии «бригада» ва дараҷаи низомии «генерал-майор» ба Вазорати мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон пешниҳод шудаанд.
Заҳируддин Абулфазл Тоҳир ибни Муҳаммади Форёбӣ охирин намояндаи барҷастаи адабиёти форсӣ-тоҷикии асрҳои - тақрибан соли 1160 дар қаряи Форёби Балх чашм ба дунёи равшан боз кардааст.
Аз он ба баъд ихтиёри сафари Исфаҳон кард, зеро Исфаҳон маркази илму адаби Ироқи Аҷам буд ва донишмандону суханварони бисёр бо он ҷо иртибот доштанд ва ба ин васила касби маош мекарданд.
Заҳир дар ситоиши Туғрал ибни Арслони Салҷуқӣ, Қизил Арслон ибни Элдигиз, Абӯбакр ибни Муҳаммад ибни Элдигиз ва умарои дигари Салҷуқӣ қасидаҳои мадҳӣ гуфтааст.
Аммо нуҳ курсии фалак зери по ниҳодан ва мамдӯҳони худро аз саро ба Сурайё бурдани Заҳири Форёбӣ, ба нисори онҳо овардани табъи олии шоирӣ умри кӯтоҳе дошт.
Боиси дареғ аст, ки шоире соҳибтабъ ҳамчун Заҳири Форёбӣ бар асари шиканҷаи рӯзгор тавфиқи онро наёфт, ки тафаккури зоянда ва қареҳаи олии шоирии худро дар ҷои му-носиб ба кор бибарад.
Дар бораи нусхаҳои хаттии девони шоир Аҳмади Мунзавӣ иттилооти судманд ҷамъ карда, дар бораи 79 нусхаи он, ки дар китобхонаҳои Эрон, Ҳиндустон, Покистон, Туркия, Миср, Фаронса, Англия ва кишварҳои дигар нигаҳдорӣ мешаванд, хабар додааст.
Аз ҷумла дар “Куллиёти Заҳири Форёбӣ”, ки соли 1889 дар Лакҳнави Ҳиндустон мунташир гаштааст, ғазалиёти Заҳири Исфаҳонӣ ҳамчун ашъори шоири Форёбӣ ба табъ ра-сидаанд.
Махсусан, дар он бахши ашъор, ки шоири Форёбӣ дар баёни ишқу отифоти инсонӣ, тасвири манзараҳои табиат ва талқини нуктаҳои ахлоқӣ ҳиммат баргумоштааст, салиқаи шеърии ӯ хубтар намоён аст.
Шеърҳои аввалинаш аз ибтидои солҳои ҳаштодуми асри гузашта дар авроқи васоити ахбори умумиҷумҳурӣ ва маҷмӯаҳои дастҷамъӣ, монанди «Риштаборон» , «Барги сабз» ва ғ.
Маҷмӯаи нахустини ашъораш «Тулӯи хандарез» буда, дар аввалсухани он устоди бузурги шеъри форсӣ Лоиқ Шералӣ фотиҳаи сафеде ба қаламкаши навсафар додааст, ки фоли неке буданашро зиндагӣ собит намуд.
Китоби дувуми сарводааш «Шабохуни барқ» аст, ки ба арсаи фарохи адабиёти форсии тоҷикӣ вуруд омадани суханвари соҳибзавқу соҳибқариҳа ва ҳунарманду тавонои дигареро башорат дод.
Соли 1991 нашриёти «Советский Адиб» гулчини ашъори ба русӣ тарҷумашудааш «Двадцать лепестков»-ро ба чоп расонда, шинохту шуҳраташро дар қаламрави шӯравӣ вусъат бахшид.
Соли 1998 дар Тоҷикистон маҷмӯаи ашъори Фарзона «То бекаронаҳо», соли 2000 маҷмӯаи дигараш «Меъроҷи шабнам» ва соли 2001 гулчини ашъори ӯ чоп шудаанд.
Силсилаи шеърҳои ӯ дар чандин мамлакати олам, аз ҷумла, дар ИМА, Инглистон, Олмон, Фаронса, Миср, Арабистони Саудӣ, Ироқ ва аксари ҷамоҳири шӯравӣ тарҷума ва чоп шудаанд.
Ашъори Фарзона, ки баёнгари розу ниёзи одӣ ва армони олии инсони фардостанд, зуд ба гӯши дили мустамиъон расида, садояш ҳамеша дунболи касе меравад, ки аз бекарона меояд ва буданаш ба дунё муҳтавои тоза мебахшад, яъне, ба ҷустуҷӯи Инсони Комил, ки маҷмӯаҳои «Қатрае аз Мӯлиён» (дар 3 ҷилд;
Хуҷанд, 2003), «Як ғунча роз» , «Сӯзи нотамом» , «Мӯҳри гули мино» , «Гузидаи ашъор» , «Сад барги ғазал» , «Гулчини ашъори Фарзонаи Хуҷандӣ» , «Парниёни ҷон» , «Себарга» ,
Силсилаи навиштаҳои дар матбуоти даврӣ чопшуда ва маҷмӯаи хотироту мақолаҳои ӯ «Дарёи сӯзон» дарак аз вусъати назар ва жарфандешиҳои саррофи сухан медиҳанд.
Силсилаи таронаҳояш дар маҷаллаҳои "Дружба народов" , "Пар" , "Шеър", "Кайҳони фарҳангӣ" , "Паёми Ироқ" ва маҷмӯаҳои ҳамагонии "Молодая гвардия", , "Истоки" ва ҳамчунин дар ҷаридаҳои адабии Америка, Париж ва Ҳуланд чоп шудаанд.
Маълумоти миёнаву олиро дар зодгоҳаш фаро гирифта, дар хонаводаи зиёиён тарбият ёфта, аз кӯдакӣ ба шеъру шоирӣ шавқу пайванди тамоме доштааст ва бо сабку салиқа ва садои хоси эҷодӣ вориди майдони адабиёт гардидааст.
Баъди хатми мактаби миёна дар Донишкадаи омӯзгории шаҳри Хуҷанд таҳсил намуда, дар рӯзномаи «Ҳақиқати Ленинобод» ва маҷаллаи «Хуҷанд» фаъолият бурдааст.
Дорандаи унвони олии "Шоири халқи Тоҷикистон", Ҷоизаи Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон ба номи Турсунзода ва ҷоизаи ҷавонони вилояти Суғд , дорандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абӯабдуллоҳ Рӯдакӣ .
ҳокимони Мовароуннаҳр , аз ҷумла воқеаҳои солҳои 1494—1503, яъне замони ҳузури Бобур дар Фарғона бо баёни мухтасари ҷуғрофиёи Фарғона ва Мовароуннаҳр, шарҳи ҳоли Умаршайх , Султон Аҳмадмирзо (ҳокими Самарқанд дар солҳои 1493—1494 ва 1494—1495, Бойсунқурмирзо, , писари Султон Маҳмудмирзо зикр шудаанд.