polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Баъди ҳуҷуми нобарори солҳои 1839-40 лашкари Русияи подшоҳӣ аз ду самт: ҷануб ва ҷанубу шарқ ба Осиёи Миёна ҳамла карда, қалъаи Оқмачит , водии Паси Или , қалъаҳои Токмак, Пишпек , Авлиёота , Туркистон ва 17 июли 1865 таҳти фармондеҳии генерал М. Черняев шаҳри Тошкандро, ки ба ҳайати хонии Қӯқанд дохил мешуданд, забт кард.
Соли 1866 мулкҳои баҳсноки хони Қӯқанд ва Аморати Бухоро — Хуҷанд, Нов, Ӯротеппа ва Ҷиззах аз тарафи русҳо ишғол гардида, соли 1867 дар мулкҳои забткардаи Русияи подшоҳӣ Генерал-губернатории Туркистон таъсис дода шуд, ки аз ду вилоят: Сирдарё бо марказаш Тошканд ва Ҳафтрӯд бо марказаш Верний иборат буд.
Аз ин рӯ дар ҳукумати Русияи подшоҳӣ барои ҳалли тамоми масъалаҳои марбут ба Осиёи Миёна манфиати туркзабонҳо ба назар гирифта мешуд ва дар натиҷа Осиёи Миёна барғалат «сарзамини Туркистон» номида шуд.
Дар натиҷаи инқилоби февралии 1917 дар Русия Генерал-губернатории Туркистон барҳам дода шуд ва ба ҷойи он 7 апрел кумитаи Туркистонии Ҳукумати Муваққатии Русия таъсис ёфт.
Асарҳои олим, мунаққид ва театршиноси тоҷик профессор Низом Нурҷонов — «Театри халқии тоҷик» , «Драматургияи тоҷик ва театр» , «Таърихи театри советии тоҷик» , «Театри тоҷик» , бобҳои «Театри тоҷик» дар асари шашҷилдаи "Таърихи театри драмаи советӣ , «Дар олами балет» , «Ним асри пуршараф» ва ғайра ба ташаккул ва инкишофи Театршиносии тоҷик замина гардиданд.
Инчунин мақолаҳои илмӣ, монография ва асарҳои театршиносон М. Шарофов, Лола Ҳасанова, Малика Ҷӯрабекова ва дигарон ин ё он соҳаи Театршиноси тоҷикро мавриди таҳқиқ қарор додаанд.
Театршиносӣ аввал асосаи театри драмаро тадқиқ менамуд, баъдтар фаъолияти театрҳои опера ва балет, оперетта, бачагон, лӯхтак, ҳаваскорон, эстрада ва санъати циркро мавриди таҳқиқ қарор дод.
Дар ташаккули илми Театршиносии рус «Поэтика»-и Ф. Прокопович , инчунин як қатор асарҳои А. Сумароков, А. Пушкин, Н. Гоголь, В. Белинский, А. Островский ва дигарон ҳиссаи калон гузоштанд.
Ибтидои садаи асарҳои илмӣ ва фикру мулоҳизаҳои К. Станиславский, В. Немирович, Данченко, В. Менёрхольд, В. Комиссаржовская ва дигарон доир ба санъати актёрӣ, режиссураи театр, имконият ва воситаҳон нави ифодаи санъати саҳнавӣ ва ғайра дар ривоҷи илми театршиносии советӣ ҳиссаи арзанда буд.
Театршиносӣ ҳамаи соҳаҳои санъати театр: драматургия, санъати актерӣ, режиссёрӣ, ороиши саҳна, меъмории театр, маълумоти театрӣ, ташкили кори театр, тамошобин ва ғайраро дар бар мегирад.
Дар натиҷаи бодлесии физикавӣ (тағйир ёфтани ҳарор., ях бастани об ва об шудани он дар тарқишҳо, бухор ва шӯшабандии намакҳои таркиби об) ҷинсҳои кӯҳию маъданҳо вайрон ва пора-пора мешаванд.
Бодлесии биологӣ зери таъсири фаъолияти организмҳо ва маҳсули ҳаётгузаронии онҳо ба амал меояд, ки дар натиҷаи он ҷинсҳои кӯҳӣ ба таври механикӣ пора-пора мешаванд ё таркибашон тағйир меёбад.
Дар натиҷаи бодлесӣ шаклҳои махсуси релйеф, навъҳои мухталифи қишр – мулоим, ковок, бештар гил пайдо мешавад, ки аз пораҳои ҷинсҳои кӯҳии аввалия ва минералҳои нави ба шароитҳои фишору ҳарор.
Бодлесӣ, бодхӯрдашавӣ — ҷараёни вайроншавии маъданҳо ва ҷинсҳои кӯҳӣ, ки дар рӯйи замин ва минтақаи ба сатҳи замин наздик дар натиҷаи пасту баланд шудани ҳарорат, таъсироти механикию кимиёии атмосфера, обҳои зеризаминию рӯизаминӣ ва фаъолияти ҳаётии организмҳо ба амал меояд.
Дар навиштани «Канзи шифо» асосан аз китобҳои тибби қадими «Тӯҳфат-ул-муъминин», «Ихтиёроти бадеӣ», «Махзан-ул-адвия», «Қарободини кабир», «Муҳити аъзам», «Илоҷ-ул-ғурабо» истифода бурдем.
Низ ҳамчун унсурҳои иловагӣ ва мададрасон аз «Кашф-ул- луғот», «Бурҳони қотеъ», «Баҳр-ул-ҷавоҳир», «Ғиёс-ул- луғот»,"Суроҳ ва қуроҳ", «Фарҳанги форсӣ ба русӣ», «Қомуси арабӣ-русӣ», «Энциклопедический словарь лекарственных и ядовитых растений» ва дигар манбаъҳои тибби қадим ва даврони мо баҳра бардоштем, ки хонандаҳои ин китоб ҳангоми истифода аз равиши матн дармеёбанд, вале як қисмашонро на, бинобар номбар нагаштани унвони онҳо.
Аз ҳама душвортарини амалиёт он буд, ки шаш китоби беҳад калонро дар рӯйи миз кушода дошта, аз саҳифаҳои онҳо маъно ва мазмун чидан ба ҳеч ваҷҳ имконпазир нест, зеро ҳамаи онҳо ба саҳни корӣ намеғунҷид.
Барои хайрият аз ҳар яки китобҳои мазкур давоҳои алоҳидаро шарҳан ба рӯйи варақ овардему баъд аз ҳар шаши онҳо ҷамъбандӣ намуда, ба услуби тоҷикӣ даровардем.
Дар китоб маҳз он давоҳое гирд оварда шуданд, ки дар диёри мо мавҷуданд, мерӯянд, сохта мешаванд, ки мо онҳоро мешиносем, инчунин он дармонҳои хориҷӣ дар бозорҳои мо ёфта мешаванд ва дар айни ҳол ҳамаи онҳо дар китобҳои тибби қадимаи номбурда дарҷ гардидаанд, низ ин ҷо ба қайд расиданд.
Аз аввали солҳои 20-ум ба навиштани мақолаҳои публитсистӣ, ҳикояву новелла ва тарҷумонӣ пардохта, нахустин офаридаҳояш дар рӯзномаи «Бедории тоҷик» ба табъ расидаанд.
Сипас, солҳои 1929-1930, дар Донишкадаи кишоварзии Тошканд таҳсил карда, аввали солҳои 30-юм дар Нашриёти давлатии халқҳои ИҶШС ва бахши тарҷумаву таҳрири Идораи табъу нашри Душанбе фаъолият бурдааст.
Як донишманди ҳиндӣ рукнҳои асосии таълимоти Бараҳманияро чунин баён кардааст: «Браҳман ҳақиқӣ аст, ҷаҳон ҳақиқӣ нест, рӯҳ Браҳман аст ва чизе ҷуз он нест! Чизе қобили таҳсин нест, чизе лаззатбахш нест, чизе қобили донистан нест, магар Браҳман, зеро касе, ки Браҳманро мешиносад, худи ӯ Браҳман мешавад. Ва оне ки дар Браҳман аст, дорои ҳама чиз мебошад…» Ба фикри бараҳманиён рӯҳи одамӣ аз рӯҳи илоҳӣ, ки ҷаҳонро фаро гирифтааст, фарқе надорад.
Бараҳмания олами аносир -ро ҳақиқати аслӣ намедонад ва муътақид аст, ки бо риёзат кашидан, пушти по задани неъматҳои дунявӣ ва решакан кардани ахлоқи разила ба дараҷаи камол расидан мумкин аст.
Агар он аз олами малакут омада бошад, ба ҷисми Худоён ва браҳманҳо дохил мешавад ва агар аз дӯзах баргашта бошад, ба тани табаҳкорону муфсидон ва ҳайвоноти газандаю зараровар дохил мешавад.
Дар марҳилаи дувум ба қироати дуо ва суруду ниёишу муноҷот мепардозад, дар марҳилаи сеюм солик аз хонаю зиндагӣ даст кашида, ба риёзат мепардозад ва дар марҳилаи чаҳорум ба дараҷаи фано мерасад.
Оини Бараҳмания аз тиловати дуо, ибодати мунтазам, риёзату қурбонӣ ба даргоҳи Брахма, хайру эҳсон ва муроқибату тарбияи фарзандон иборат буда, зулму ҷаҳл, дурӯғу дуздӣ, зиною таносоӣ ва бадандешӣ мазаммат гардидаанд.
Коинот мувофиқи таълимоти Бараҳмания, мисли дарахте, ки аз тухм месабзад, аз вуҷуди ҳақиқати ягона сар мезанад ва монанди дарахт олам вуҷуди вусъату иртиқоёфтаи Брахма аст.
Хаёли одамӣ – ваҳма онҳоро аз ҳам ҷудо сохта, якеро холиқу дигареро махлуқ, якеро сабабу дигареро натиҷа арзёбӣ мекунад, вагарна ҳар дуи онҳо як чизанд.
Арзуманов Мерсон , Каримов Муҳад , Корж Григорий , Тоҳирова Ҳамроҳ , Тюрин Николай , Хома Иван , Хӯҷаев Рӯзӣ , Шарифов Раҳимҷон , Шведенко Леонид , Шетинин Михаил ;
Алексиков Александр , Гроссвендт Вилгелм , Донаев Давлат , Ким Ги-Дюн , Передерий Василий , Ригел Вилгелм , Русаков Иван , Рустамов Очил , Саидов Раҳмон , Уткин Владимир , Чевтаев Яков ;
Аброскин Григорий , Ананич Николай , Анисимов Николай , Журин Михаил , Калов Сайфулло , Конкин Пётр , Кратер Пётр , Маршак Ефим , Маҳмадалиев Раҳмон , Маҳмудов Саттор , Миров Чакан , Муродов Холбек , Ненахов Виктор , Рилский Михаил , Смоленский Андрей , Удаева Камола , Ҳабибов Мирзо , Ҳайдаров Барот , Шодмонбеков Ҳақдод , Шупиков Николай ;
Беляков Александр , ГадоевТалбак , Гохгалтер Эммануил , Гутенберг Михаил , Зоғаков Гардулло , Корт Иван , Корнюшкин Иван , Ќосимов Муҳиддин , Ловичков Иван , Меламуд Яков , Мороз Фёдор , Одинаев Давлат , Остапов Владимир , Питония Анатолий , Сафаров Ќурбон , Сой Владимир , Файзуллоев Ризо ;
Александров Виктор , Алхов Александр , Амруддинова Қимат , Безуглов Иван , Бояринов Евгений , Бурҳонов Иброн , Водясов Андрей , Жигарев Дмитрий , Коваленко Владимир , Кувшинов Октябрист , Куперпан Владимир , Қурбонов Тавар , Ли Осколд , Морозова Валентина , Обертас Владимир , Осадчий Леонид , Орзуқулов Назир , Плесовский Александр , Рақибов Ғанӣ , Тесленко Владимир , Титов Анатолий , Трегубов Геннадий , Хамич Михаил , Хамлий Владимир, Чирков Владимир , Шехтман Бенсион , Шулга Юрий ;
Кекинадзе Гервасия , Қодиров Тоҷ , Саидалиев Саидқул , Соҳибов Саидаҳтам , Холов Ҳусейн , Ҳамсариев Камол , Шичкин Владимир , Энгелгардт Иван , Юсуфов Тӯхтасин ;
Бобоҷонов Азимҷон , Ғафуров Раҷабалӣ , Демяненко Пётр , Кассиров Зокир , Кох Давид , Менделевич Вадим , Микритичев Сергей , Қобилов Охун , Нургалиев Борӣ , Пудов Владимир , Шералиев Нуралӣ , Холов Мирзо ;
Асоев Саид , Говрилчик Роман , Гулмамадов Азизмамад , Қубодов Бахтибек , Қувватбеков Имомёрбек , Ќодиров Назрӣ , Лазаренко Михаил , Мамараҷабов Ёриқул , Наботов Давлат , Назруллоев Иззатулло , Ризоев Зиё , Солеҳов Равил , Султонбеков Деҳқон , Ҳайдаров Наврӯзмамад , Ширинбеков Укуматшо ;
Бобохонов Сафаралӣ , Валаматзода Рустам , Засев Роман , Зуев Виталий , Ишматов Пӯлод , Комилов Абдурашид , Қурбоншоев Алфатшо , Мамин Эдуард , Нозимов Давлат , Потехин Юрий , Решаев Лазиз , Солеҳов Муродалӣ ;
Ба бинокорон ва кормандони фаъоли муҳандисию техникии ташкилоти бинокорӣ ва лоиҳакашӣ, муассисаҳои таҳқиқоти илмӣ, корхонаҳои масолеҳи бинокорӣ, инчунин ба ашхосе, ки дар тарбияи мутахассисони бинокорӣ хидмати арзанда карда, аз рӯйи ихтисос камаш понздаҳ сол заҳмат кашидаанд, дода мешуд.
Муаллифи «Маноқиби ҳунарварон» гуфтааст: «Латофати хатташ дар дараҷаи эъҷоз аст… дар хушнависӣ модарзод ва ҳусни хатташ худодод аст ва рағбати мардуми Исфаҳон ба хатти ӯ дар мартабаест, ки ба яқин муътақиданд, ки модари даҳр монанди Бобошоҳ фарзанди хушнависи нодир наёвардааст».
Соҳиби «Риёз-уш-шуаро» ва баъзе дигарон Бобошоҳи Исфаҳониро аз мардуми Кӯҳпояи Ироқ донистаанд, ки дар Исфаҳон нашъунамо ёфта ва ба он нисбат машҳур шудааст.
Бобошоҳи Исфаҳонӣ хаттотӣ ва хушнависиро дар назди Саидаҳмади Машҳадӣ ва Миралии Ҳиравӣ (ба қавли тазкиранависон Мирзо Ҳабиб, Мирзо Санглох, Сипеҳр ва Абулмуҳаммадхон) омӯхтааст.
Аз осори хаттотии ӯ як нусхаи «Силсилат-уз-заҳаб» ва «Туҳфату-л-Аҳрор»-и Абдурраҳмони Ҷомӣ , як нусха «Мунтахаби ашъори Ҷомӣ», нусхаи «Насоеҳу-л-мулук»-и Мир Абдурраҳим ибни Фазлуллоҳи Муҳтасиб , як нусхаи «Хамса»-и Низомии Ганҷавӣ ва дар ҳошияаш «Хамса»-и Амир Хусрави Деҳлавӣ , «Чиҳил калимаи набавӣ» дар Китобхонаи салтанатии Эрон мавҷуд аст.
Аз Бобошоҳи Исфаҳонӣ ҳамчунин се қитъа боқӣ мондааст, ки дутои он дар китобхонаи Хазинаи авқофи Истанбул ва яктояш дар китобхонаи Донишгоҳи Истанбул маҳфуз мебошад.
Мирзо Санглох, Мирзо Ҳабиб ва Калмони Ҳавор мунзумаеро дар одоби хушнависӣ ва қавоиди хатти настаълиқ ба Бобошоҳи Исфаҳонӣ нисбат дода, ин се байтро аз он овардаанд:
Пас аз раъйпурсӣ, ки ғолибиятро ҷонибдорони Авросептикҳо ба даст оварданд, боварӣ доштанд, ки Ҷонсон ба мансаби роҳбари ҳизби консервативӣ ва сарвазири Бритониёи Кабир номзад хоҳад шуд.
Аммо 30 июни соли 2016, пас аз он ки шарики наздиктарини ӯ дар маъракаи , вазири адлия Майкл Гове худашро ба мансаби роҳбари ҳизби консервативӣ пешбарӣ кард, Борис Ҷонсон ба унвони сарвари ҳукумат пешбарии хешро рад кард ва расман инро дар нишасти матбуотӣ дар Лондон эълон кард.
Баъд аз интихоб гардидан ба мири Лондон ӯ афзалиятнокии мубориза бар зидди ҷинояткорӣ, мушкилоти нақлиёт, масалан тавассути пешбурди велосипедсаворӣ ва ташкили таваққуфгоҳи велосипедҳои кирояи дучарха, дар Лондон пешниҳод кардааст.
Дар интихоботи парлумонии соли 2001, вай бори аввал узви Палатаи ҷомеаҳои Парлумони Бритониё аз ҳавзаи Хенли интихоб шуд ва аз Оксфордшир ҳамчун намояндаи Ҳизби консервативии Бритониёи Кабир шуд.
Солҳои аниқи таваллуд ва марги ӯ маълум нест, мувофиқи ривоят модараш ӯро солҳои тӯлонӣ дар батни худ гирифта гашта, пир таваллуд кардааст, иероглифи Лао-Сзи ҳам чун «кӯдаки пир», ва ҳам чун «файласуфи пир» хонда мешавад.
Дар солҳои ҷангу нооромӣ ӯ хидмати давлатиро тарк карда, ихтиёри гӯшанишинӣ мекунад ва бо ин мақсад ҷои камодам, мавзеи кӯҳистони ғарбии Чинро маъвои зист қарор медиҳад.
Вале осудагии Лао-Сзи ин дунёбезорӣ, гӯшанишинӣ нест, ӯ ҳаёт ва лаззатҳои онро дӯст медорад, зиндагиро ганҷи бебаҳо меҳисобад ва инсонро даъват менамояд, ки барои хуштар ва беҳтар гузаронидани умр кӯшиш намояд.
Даосҳо - пайравони Лао-сзи таълим медиҳанд, ки одамон бояд барои дарозумр, хушбахт шудан кӯшиш намоянд, накӯкорӣ, дарозумрӣ ва хушбахтиро меорад, мегӯянд онҳо.
Дар асотири даосҳо чунин ривояте ҳаст, ки гӯё дар боғи олиҳа Сиванму дарахти шафтолуе ҳаст, ки дар ҳар се ҳазор сол гул мекунад ва мева меоварад, шахсе, ки аз ин мева чашад ҳаёти абадиро ба даст меорад.
Даосҳо барои ба даст овардани ҳаёти абадӣ ба кимиё машғул шуда, таҷрибаҳои зиёдӣ кимиёвӣ мегузаронанд, доруҳои гуногуну рустаниҳои шифобахшро кашф мекарданд, - чой, женшен , борут, муолиҷа бо сӯзан аз ихтирооти даосҳо мебошад.
Муносибати даосҳо бо марг аҷиб мебошад, онҳо мегӯянд, ки марг вуҷуд надорад баъд аз даргузашт одам нест намешавад, балки ба ҳолати пештарааш бармегардад, яъне бо Дао меомезад, дар айни замон онҳо роҳҳои гурехтан аз маргро меҷӯянд.
Ҷаҳонбинии даосҳо аксаран идеологияи халқи адолатҷӯ буд, ҷамъиятҳои махфии «Роҳи баробарии бузург», «Таълимоти нилуфари сафед» аз тарафи даосҳо ташкил карда шуданд.
Даосҳо – пайравони Лао Сзи то ҳол вуҷуд доранд онҳо ба 24-ҷамоат муттаҳид мебошанд, ки ба онҳо усқуфҳо роҳбарӣ менамоянд, сардори ҳамаи онҳо папаи даосҳо мебошад, ки дар Тайван зиндагӣ менамояд.
Нӯшин онро дар солҳои 60 садаи ҳангоми зиндагӣ дар Иттиҳоди Шӯравӣ ва ширкаташ дар таҳияи чопи интиқодии «Шоҳнома»-и Фирдавсӣ, ки дар шоҳномашиносӣ бо номи «Чопи Маскав» маъруф аст, тартиб додааст.
Аз сарсухани китоб бармеояд, ки Нӯшин дар «Вожаномак» номи ашхосро наовардааст, маънои маҷозии вожаҳо, кинояҳо баён шудаанд, барои шарҳи вожаҳо бо як байт қаноат накардааст, барои равшан шудани маънии вожа дар байти «Шоҳнома» якчанд байти пеш ва пас овардааст; барои тақвияти фикр аз шоирону нависандагони дигар шоҳид ҷуста, шарҳи вожаро тақвият додааст.
Манбаи вожаҳои дар «Вожаномак» тафсиршуда ҳамон нусхаҳои хаттии «Шоҳнома» (нусхаҳои Музеи Британия, Китобхонаи умумии Санкт-Петербург, Пажӯҳишгоҳи ховаршиносии АИ Русия) мебошанд, ки дар заминаашон чопи интиқодии маскавии «Шоҳнома» таҳия гардидааст.
Шарҳу тавзеҳоти дар «Вожаномак» овардашуда, андешаҳояш оид ба ғалатҳои роҳдодаи котибон дар нусхабардорӣ аз «Шоҳнома» гувоҳи онанд, ки нависандаи ин асар аз нозукиҳои маънои вожаҳои «Шоҳнома» огоҳ аст ва онҳо барои дуруст таҳия гардидани матни асар ёрӣ мерасонанд.
«Вожаномак» — асари дар соҳаи фарҳангнигорӣ таълифкардаи ҳунарманди театр, сенариянавис, нависанда ва пажӯҳишгари «Шоҳнома»-и Фирдавсӣ Абдулҳусайни Нӯшин.
Дар рӯзи овоздиҳӣ раванди интихоботро беш аз 11 ҳазор нафар шахсони боэътимоди номзадҳо ба мансаби Президенти Ҷумҳурии Қазоқистон, 641 нафар аз давлатҳои хориҷӣ ва созмонҳои байналмилалӣ, 15,5 ҳазор нафар аз ҳизбҳои сиёсӣ ва беш аз 30 ҳазор нафар аз иттиҳодияҳои ҷамъиятӣ мушоҳида намуданд»,- хабар дод раиси КМИ Қазоқистон Нурлан Абдиров зимни нишасти матбуотӣ.
Онҳо президенти амалкунанда Қосим-Жомарт Токаев, вакили маслиҳати Остона Каракат Абден, намояндаи Ҳизби умумимиллии сотсиал-демократ Нурлан Ауесбаев, роҳбари Ассотсиатсияи фермерҳои Қазоқистон Жигули Дайрабаев, иқтисодчӣ Мейрам Кажикен ва ҳомии ҳуқуқи башар Салтанат Турсинбекова буданд.
Инчунин заводҳои мошинсозӣ, дастгоҳсозӣ, мошинасозии сабук ва таъмири трактор , асбобҳои барқченкунанда, қисмҳои соат, радио, қисмҳои эҳтиётии трактор, таъмири автомобил мавҷуданд.
Саноати хӯрокворӣ ва саноати масолеҳи бинокорӣ (чӯбгарӣ, хонасозӣ, масолеҳи бинокорӣ, з-ди маснуоти оҳанубетонӣ, Комб. маснуоти силикатии Орша) низ ривоҷ ёфтааст.
58 дарсади истеҳсоли саноатиро сӯзишворӣ, 10,8 дарсадро неруи барқ, 8,8 дарсад ро хӯрокворӣ, 8,8 дарсадро саноати сабук ва 1,9 дарсадро кимиё ва нафту кимиё ташкил мекунанд.
Мусаввараҳои «Рехтагари номӣ Фозилов», «Мактаби маҳви бесаводӣ», «Дар толори интизорӣ» таассуроти мушоҳидаҳои аввалин ва шиносоии Владимир Боборикин бо Тоҷикистон аст.
Владимир Боборикин солҳои 1962—1963 ба Помир сафар карда, як силсила асарҳо («Духтари шуғнонӣ», «Посбони сарҳад», «Ғаллакори помирӣ», ва ғайра) офарид, ки дар онҳо мақсаду маром ва зиндагии мардуми кӯҳистон хеле табиӣ ва боварибахш ифода ёфтааст.
Мусаввараҳои «Деҳачаи роҳсозон» , «Бошгоҳи қутосҳо» ва «Қутоспарвари Аличур» гувоҳи камолоти эҷодии Владимир Боборикин ва падидаи ҷиҳатҳои фардии рассомии ӯ мебошанд.
Асарҳои Владимир Боборикин дар Намоиши асарҳои рассомони ҷумҳуриҳои Осиёи Миёна дар Афғонистон ва Бирма , Намоиши асарҳои рассомони Тоҷикистон дар «ЭКСПО-67» , Намоиши асарҳои рассомони шӯравӣ бо номи «СССР — Ватани мо» дар София баҳои баланд гирифтаанд.
Боборикин Владимир Михайлович (; тав. 15 июни 1922, деҳаи Левковои ноҳияи Уваров, вилояти Маскав) — рассом, Рассоми халқии ҶШС Тоҷикистон , Ходими хизматнишондодаи санъати ҶШС Тоҷикистон .
Ба эҷодиёти солҳои 70 садаи -и Владимир Боборикин образҳои монументалӣ ва эпикӣ низ хоссанд (мусаввараҳои «Раҷабгул», «Озода ва бригадаи ӯ», «Ҷангалбонон», силсилаи «Балҷувон» ва ғайра).
Уҳдадори Ҳизби ҳокими Озарбойҷони Нав , узви Шӯрои сиёсии ПНА, мудири шуъбаи таҳлили сиёсӣ ва пешгӯии Котиботи иҷроияи Ҳизби ҳокими Озарбойҷони Нав .
Соли 1992 Донишкадаи идоракунии иҷтимоӣ ва сиёсатшиносии Боку (ҳоло Академияи идоракунии давлатии назди Президенти Ҷумҳурии Озарбойҷон) -ро бо дипломи аъло хатм намудааст .
Солҳои 1997-2000 ба ҳайси Роҳбари бахши ҳамкорӣ бо ташкилотҳои ҷамъиятию сиёсии шуъбаи иҷтимоӣ ва сиёсии дастгоҳи иҷроияи Президенти Ҷумҳурии Озарбойҷон фаъолият намудааст .
Вай роҳбари гурӯҳи кории Озарбойҷон ва Тоҷикистон оид ба муносибатҳои байнипарлумонӣ, узви гурӯҳҳои корӣ оид ба муносибатҳои байнипарлумонӣ байни Озарбойҷон - Қазоқистон, Озарбойҷон - Туркия, Озарбойҷон - Россия, Озарбойҷон - Арабистони Саудӣ, Озарбойҷон - Исроил, Озарбойҷон - Лаҳистон, Озарбойҷон - Эрон.
Ойдин Бөјүккиши оғлу Мирзозода таваллуд шудааст 2 июли соли 1957, Мингечевир, Озарбойҷон) - вакили дифои ҷамъиятӣ ва сиёсии Озарбойҷон, вакили Маҷлиси Миллии Ҷумҳурии Озарбойҷон , , , ва .
Амалан, маҷмӯи тадорукотеро дар бар мегирад, ки дар даъват барои қатъ намудани зиёдсозии воситаҳои пешбурди ҷанг, маҳдудсозӣ, ихтисор ва барҳам додани онҳо ифода меёбад.
Бунёди умумии ҳуқуқии байналмилалии Беяроқкунӣ дар Ойинномаи СММ омадааст, ки мувофиқи он қоидаҳои муайянкунандаи Беяроқкунӣ ва танзими мусаллаҳгардонӣ ҳамчун қоидаи умумии ҳамкорӣ дар кори нигоҳдории сулҳу амният арзёбӣ шудааст.
Ҳукумати Тоҷикситон ба хотири таъмини суботи устувор ва амнияти халқу кишвар дар солҳои нооромӣ корро қабл аз ҳама аз халъи силоҳ оғоз карда, бар зидди ҷинояткорӣ ва қонуншиканиҳо муборизаи беамонро ба роҳ монд.
Дар амалӣ гардидани ҷараёни халъи силоҳ ва ба эътидол омадани вазъи сиёсиву иҷтимоии ҷумҳурӣ Вазорати корҳои дохилӣи Тоҷикиситон нақши равшан гузоштааст.
Халъи силоҳ , бесилоҳкунӣ, беяроқкунӣ — ба амали коҳиш, маҳдудсозӣ, ё мамнӯъ кардани ҷангафзорҳо гуфта мешавад ва маъмулан ба нерӯи низомии як кишвари хос ё навъе аслиҳаи хос ишора дорад.
Халъи силоҳ дар Тоҷикистон тибқи Фармони Президенти Ҷумҳрии Тоҷикистон аз 2 декабри соли1994 таҳти 2 «Дар бораи ихтиёран супурдан ва мусодира кардани силоҳи оташфишон, лавозимоти ҷангӣ ва техникаи ҳарбӣ аз аҳолии Ҷумҳурии Тоҷикистон» ба роҳ монда шуд.
Тоҷикистон ба таҳкими раванди халъи силоҳ аҳамияти аввалиндараҷа медиҳад ва доир ба татбиқи амалии муқаррароти Аҳднома дар бораи минтақаи озод аз аслиҳаи ҳастаӣ дар Осиёи Марказӣ, ки 21 марти соли 2009 эътибор пайдо кардаст, фаъолона амал менамояд.
Солҳои 2009—2011 дар вазифаи сардори Раёсати рушди соҳаҳои иҷтимоии Вазорати рушди иқтисод ва савдои Ҷумҳурии Тоҷикистон ва аз соли 2011 то соли 2012 дар вазифаҳои сардори Раёсати ҳифзи ҳуқуқи истеъмолкунандагон ва назорати фаъолияти рекламавии Хадамоти зиддиинҳисории назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ва ба ҳайси мудири кафедраи назарияи иқтисодии Донишгоҳи Русияву Тоҷикистон кор кардааст.
Солҳои 1998—2000 ба ҳайси аспиранти Донишгоҳи давлатии Воронежи Федератсияи Русия ва аз соли 2000 то 2004 ҳамчун ассистент, муаллими калон, дотсенти кафедраи КАС-и факултети иқтисод ва идора фаъолияташро идома додааст.
Солҳои 1990—1995 Донишкадаи химикию технологии Қазоқистонро хатм намуда, аз соли 1995 то 1998 дар кафедраи комплекси агросаноатии факултети иқтисод ва идораи ДДМТ ба ҳайси ассистент кору фаъолият намудааст.
Қудрат Давлатзода (Давлатзода Қудрат Қамбар; тав. 5 апрели 1972, ноҳияи Восеъ, вилояти Кӯлоб, ҶШС Тоҷикистон) — иқтисоддон, доктори илмҳои иқтисод, профессор.
Чунончи, масъалаҳои тавҳид ва имон , раво набудани такфири аҳли қибла муҷмалан , раво будани намози ҷаноза бар бир ва фоҷир , чун ба имон мирад , нофеъ будани дуо ва садақаҳои зиндагон барои фавтидагон .
Дар «Вазеҳу-л-баён» нуктаи мутобиқи мазҳаби Имоми Аъзам будани ақидаҳои дар китоб баёншуда борҳо таъкид гашта, ҳатто як боби он махсус ба ҳамин масъала бахшида шудааст.
Дар он муаллиф зимни шарҳи байтҳои «Мазҳари кулл» таъкид кардааст, ки тамоми ақидаҳои ин китоб тибқи мазҳаби ҳанафӣ ва бар тариқи аҳли суннат ва ҷамоат мебошанд.
Аз ҷумла, ақида дар бораи ризқ будани ҳаром ; ҳақ будани шафоати анбиё ва уламо, шаҳидон ва солеҳон барои муъминоне, ки гуноҳи кабира ва сағира кардаанд , собит будани мизону тарозу ва ҳисоби бандагон дар қиёмат , алҳол мавҷуд будани биҳишту дӯзах , ба мартабаи набӣ нарасидани валӣ , афзал будани илм аз ақл .
Муаллифи «Вазеҳу-л-баён» ақидаи мазкурро чунин шарҳ медиҳад: «Яъне: ҳамин, ки мӯъминӣ ва ширк намеорӣ, ҳар гуноҳи дигари туро, ки ғайри ширк аст, мебахшад, агар хоҳад».
Воқеан ҳам дар «Вазеҳу-л-баён» ба оёту аҳодиси зиёд истинод шудааст, вале баъзе ҳадисҳои овардаи муаллиф аз матни онҳо дар маҷмӯаҳои муътабари ҳадисӣ тафовут доранд.
«Вазеҳу-л-баён» — асари Одинамуҳаммад ибни Мироқили Қаротегинӣ дар масоили эътиқодӣ; солҳои 1759–68 ба забони тоҷикӣ таълиф шуда, шарҳест манзум бар «Мазҳари кулл»-и фақеҳи маъруфи садаи Ҷомӣ ибни Камолуддини Қаротегинӣ .
Аз ҷумла, «ал-Мағозӣ-н-набавия», «Фатҳу Ифриқия» , «Фатҳу-л-Аҷам», «Фатҳу Миср ва-л-Искандария», «Ахбору Макка», «ат-Табақот», «Футуҳу-л-Ироқ», «Футуҳу-ш-Шом», «ат-Таърих ва-л-мағозӣ ва-л-мабъас», «ат-Таъриху-л-кабир», «ас-Сира», «Тафсиру-л-Қуръон» ва ғ.
Ба қавли Ибни Надим, Воқидӣ ду бардае дошт, ки шабу рӯз ба нусхабардории китобҳояш машғул буданд ва ба ҳангоми вафот шашсад кӯлвор китоб аз худ бар ҷой гузошта, ки ҳар кӯлвореро ду марди тавоно бармедоштанд .
Ҳангоми «Ҷанги афюнӣ»-и солҳои 1840–60 рақобати миёни Чин бо Британияи Кабир ва Фаронса тезутунд гашта, соли 1898 ҳудудҳои Ҳонконг ба Британияи Кабир ва як қисми ҳудудҳои Гуанчжоу ба Фаронса иҷора дода шуд.
Солҳои 1917–25 дар Гуандун ҳукумати қисмати ҷанубии Чин бо сарварии Сун Ятсен таъсис ёфт, ки пайравони он ҳангоми Ҷанги граждании Чин барои муттаҳидсозии мамлакат кӯшиш ба харҷ медоданд.
Солҳои 20-30 садаи дар минтақа саноат бо суръат рушд ёфт; аввалин дар ИҶШС заводи трактор, маркази барқии истеҳсоли гармӣ сохта шуда, истеҳсолоти филизкорӣ ва коркарди чӯб аз нав рушд кард.
Соҳаҳои асосии саноат: мошинасозӣ ва коркарди филиззот (истеҳсоли трактор, киштӣ, маноракранҳо, подшипник, таҷҳизот барои саноати нафт, саноати электротехникӣ, хӯрокворӣ ва ғайра), сӯзишворӣ , коркарди нафт, кимиё, филиззоти сиёҳ ва ранга, истеҳсоли неруи барқ, сабук ва хӯрокворӣ.
Поёноби Волга ва Донро наҳри киштигарди Волга — Дон мепайвандад, ки барои интиқоли борҳои гуногун тавассути вилоят аз бандарҳои давлатҳои Аврупо ба минтақаҳои киштигарди Африқо, Шарқи Миёна ва Наздик шароити мусоид фароҳам меорад.
Дарёҳои Волга, Дон сермоҳианд, ки қариб 30 навъи онҳо (тосмоҳӣ, симмоҳӣ, гулмоҳӣ, ҷумҷумамоҳӣ, лаққамоҳӣ, суфмоҳӣ, аломоҳӣ, шӯртан ва ғайра) шикор карда мешаванд.
В результате образования на части районов и городов Донецкой области самопровозглашённой непризнанной Донецкой Народной Республики в 2014 году, около 45 % всего промышленного потенциала оказалась под контролем ДНР, в том числе город Донецк (около 40 млрд грн объёма промышленного производства в 2014 году), Макеевка , Енакиево , Горловка , Харцызск , Старобешевский район , Кировское и другие.
Бинобар, дар қисми ҳудуди вилоят ва шаҳри Донетск ҳукумрон шудани ҳукумати Ҷумҳурии Халқии Донетск , маъмурияти вилоят ва дигар идораҳои вилоятӣ дар шаҳрҳои Краматорск, Мариупол, Славянск, Константиновка, Бахмут ва Мирноград ҷойгир шудаанд.
Ҳамин тариқ, ҳуқуқи шаҳрвандӣ , ҳуқуқҳои асосӣ , Принсипҳои роҳнамои сиёсати давлатӣ , нақши судӣ, Қаламравҳои Иттифоқӣ , моддаи 245 ва ғайра ба қаламравҳои иттифоқӣ дахл доранд, зеро онҳо ба таври мушаххас ишора мекунанд ба ҳамаи минтақаҳои маъмурии Хиндустон.
Волоияти қаламрав — яке аз усулҳои идораи ҳудуди давлат, ки дар татбиқи ҳокимияти олии давлат нисбат ба ҳамаи шахсони воқеӣ ва ҳуқуқии ҳудуди он ифода меёбад.