polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Крепс , намоишномаи мусиқии «Лола» ва нахустин операҳои тоҷик – «Шӯриши Восеъ» ва «Коваи оҳангар»-и С. Баласанян , «Тоҳир ва Зӯҳро»-и А. Ленский як қатор рақсҳои яккаса ва бисёркасаро бо маҳорат иҷро намудааст.
Ба қавли Н. Нурҷонов: А. «яке аз аввалин раққосаҳоест, ки техникаи рақси классикии аврупоиро аз худ намуда, бо унсурҳои рақси миллӣ омезиш додааст» ва ин ҳунарашро ба шогирдон ёд медод.
С. 1932 баъди ба Тоҷикистон омадан артисти Театри давлатии драмаи тоҷик ва раққосаи Театри мусиқии тоҷик (ҳоз. Театри давлатии академии апера ва балети тоҷик ба номи С. Айнӣ; 1938-1946) буд.
Нахустин дарсҳои танбӯрнавозиро аз тағоияш, сипас дар техникуми мусиқии Бухоро аз иҷрокунандагон ва донишмандони машҳури мусиқии классикии тоҷик Мирзоғиёси Танбӯрӣ ва Бобоҷалоли Носирӣ омӯхтааст.
Пас аз хатми мактаб соли 1929 ӯ ба Самарқанд омада, маҳорати хешро дар назди ҳофизони машҳури тоҷик Ҳоҷӣ Абдулазиз Расулов, Абдулқодири Найчӣ, Ҳоҷӣ Абдураҳмон, Домулло Ҳалим Ибодов такмил медиҳад.
Аз соли 1930 то соли 1932 Ф.Шаҳобов ба ҳайси навозанда дар Оркестри давлатии Театри мусиқӣ-драмавии шаҳри Тошканд, аз соли 1932 то соли 1936 ба сифати дирижёр ва мудири қисми мусиқии Театри мусиқӣ-драмавии Бухоро фаъолият менамояд.
Дар ин ҷо ӯ бо мусиқии рус ва Европаи Ғарбӣ ошноӣ пайдо карда, қаламу маҳорати худро дар жанрҳои барои фарҳанги мусиқии тоҷик нав санҷида дар онҳо суннатҳои санъати мусиқии классикиро татбиқ менамояд.
Пас аз хатми Консерватория соли 1941 Ф.Шаҳобов дар Театри мусиқӣ-мазҳакавии ба номи Муқимии Тошканд ба ҳайси хормейстер ва аз соли 1942 дар ансамбли тарона ва рақси Филармонияи давлатии Ӯзбекистон ба сифати роҳбари бадеӣ фаъолият менамояд.
Аз соли 1942 то соли 1968 ӯ дар вазифаҳои роҳбари бадеии коллективҳои эҷодии радио ва телевизион, сармуҳаррири барномаҳои мусиқии Кумитаи оид ба радио ва телевизиони назди Шӯрои Вазирони ҶШС Тоҷикистон фаъолият менамояд.
Тибқи супориши Ҳукумати ҷумҳурӣ бо пешниҳоди қаблии Фазлиддин Шаҳобов ба Душанбе ду донандаи дигари Шашмақом, Бобоқул Файзуллоев ва Шоҳназар Соҳибов ба Душанбе таклиф карда мешаванд ва фаъолияти муштараки ӯ бо онҳо оид ба сабти нотавии мусиқии классикии Шашмақоми тоҷик оғоз меёбад.
Бо дарки моҳияти рушди мактаби классикии Шашмақом дар пойтахти тоҷикон шаҳри Душанбе, Ф.Шаҳобов фаъолияти мусиқӣ маърифатии хешро низ дар радио ва телевизиони ҷумҳурӣ оғоз менамояд.
Сенарияи барномаҳои муаллифии ӯ – силсилаи барномаҳои мавзӯии радио оид ба санъати Шашмақом, дар бораи устодон ва созҳои халқӣ, оид ба навозандагони машҳури гузашта, очеркҳо роҷеъ ба жанрҳо ва суннатҳои мусиқӣ, рӯйдодҳои ҳаёти мусиқӣ, композитсияҳои мусиқӣ-адабии ҷолибу барҷаста дар бойгонии шахсии ӯ то имрӯз боқӣ мондаанд.
Аз фаъолияти гуногунпаҳлӯи Ф.Шаҳобов ҳамин низ шаҳодат медиҳад, ки ӯ аз соли 1948 то соли 1950 ҳамчун корманди калони илмӣ дар кабинети мусиқии тоҷики Хонаи эҷодиёти халқии ҷумҳурӣ ва аз соли 1955 то соли 1956 ба ҳайси раиси Иттифоқи композиторони Тоҷикистон кор кардааст.
Ба ҳам пайвастани дастовардҳои классикии ҷаҳонӣ бо суннатҳои мусиқии мардумӣ, амиқияти равонӣ, самимияти ифода, риояи дақиқи матни адабӣ, пайдарҳамии рушди симои мусиқӣ, мукаммалии драмавӣ – ин аст хусусиятҳои хоси асарҳои камеравӣ-вокалии Ф.Шаҳобов.
Суруду романсҳои ӯ «Ёр дорам» , «Интизорӣ» , «Орзу дорам» , «Дар шаби маҳтоб» , «Эй суруди ман» , «То кай?», «Ҷононаи ман ин аст» , «Камнамоӣ» , «Эй зулф» , «Хандида меояд» ва бисёр дигарон ба таври васеъ машҳур гардиданд.
Файзуллоев Ф.Шаҳобов корҳои зиёдеро на танҳо оид ба сабти нотавии «Шашмақом», ки нашри 5-ҷилдаи он ба табъ расид, балки дар самти фаъолияти омӯзгорӣ дар тарбияи мақомхонон низ анҷом додааст.
Ф.Шаҳобов инчунин дар ҳаммуаллифӣ дар таҳияи маҷмӯаҳои «Сурудҳои халқии тоҷик» дар 3 ҷилд ва «Сурудҳо барои мактабҳои ибтидоӣ» ширкат варзидааст.
Ҳамчун сароянда ва навозандаи мумтоз ӯ дорои сабки хоси эҷодӣ, маҳорати тафсир, махсусан дар навозиши моҳиронаи танбӯр буда, маҳорати аъло, тобишҳои нозуктарин ва илҳоми ҳақиқиро намоиш медод.
Файзу баракати ин мутафаккири бузурги мусиқӣ баъди вафоташ низ наслҳои нави мутахассисони Шашмақомро ба илми ин мусиқии классикии тоҷик даъват мекунад, чунин буд нуфузи чопи рисолаи ӯ «Баёзи Шашмақом» дар соли 2008.
Фазлиддин Шаҳобов, ки дар тӯли ҳаёти худ тамоми вуҷудияташро ба нигоҳдории асоси тоҷикии мактаби Шашмақом бахшида буд, бо рисолаи илмии хеш тавонист ба муаммоҳову мураккабиёти зиёди мақомшиносии муосир саҳеҳияти арзандаи таърихӣ ворид созад.
Хукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон саҳми ин марди бузургро ба эътибор гирифта соли 2000-ум ба Ансамбли Шашмақоми Кумитаи ТВ ва радиои ҷумҳурӣ, ансамбле, ки худи ӯ таъсис дода буд, номи ӯро гузошт.
Ба муносибати 20-солагии Тоҷикистони соҳибистиқлол маҳз бо супориши Президенти Ҷумҳурӣ соли 2011 нашри дуюми сабти нотавии Шашмақом, ки устодони бузург Ф. Шаҳобов, Б.
Ҳофизи халқии ҶШС Тоҷикистон , Ҳунарпешаи шоистаи Тоҷикистон , дорандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ ва Ҷоизаи ба номи Борбад , узви Иттифоқи оҳангсозони СССР , раиси Иттифоқи оҳангсозони Тоҷикистон .
Соли 1966 барои кор ба Кумитаи давлатии банақшагирии ҶШС Ӯзбекистон гузашта, аз вазифаи сармутахассис то ба муовини якуми раиси Кумитаи давлатии банақшагирии ҶШС Ӯзбекистон расид.
Соли 1983 Ислом Каримов Вазири молияи ҶШС Ӯзбекистон, соли 1986 муовини раиси Шӯрои Вазирони ҶШС Ӯзбекистон, раиси Кумитаи давлатии банақшагирии ҶШС Ӯзбекистон таъйин шуд.
Соли 2000-ум ки дар пояи алтернативӣ гузашт, бино бар натиҷаи он мувофиқи таъғиротҳои ба Конститутсияи Ҷумҳурии Ӯзбекистон воридгардида, Ислом Каримов ба муҳлати 7 сол Президенти Ҷумҳурии Ӯзбекистон интихоб шуд.
Ислом Каримов барои саҳми бузургаш дар кори таъсис додани Ҷумҳурии Ӯзбекистони соҳибихтиёру соҳибистиқлол, ташкили давлати инсонпарвари ҳуқуқбунёди демократӣ, таъмин намудани осоиши шаҳрвандӣ ва ҳамдилии миллӣ ва дар ин бобат зоҳир кардани устувориву шуҷоат ба унвони «Қаҳрамони Ӯзбекистон» ва бо орденҳои «Мустақиллик» ва «Амир Темур» мукофотонида шудааст.
Ислом Каримов — ходими давлатӣ ва сиёсии шӯравӣ, баъдан Ӯзбекистон, аввалин президенти Ҷумҳурии Ӯзбекистон аз замони ба даст овардани истиқлол дар соли 1991; дар солҳои 1990—1992 — сардори ҳукумати Ӯзбекистон.
Ислом Каримов баъди як соли омаданаш ба кор дар Кумитаи давлатии банақшагирии ҶШС Ӯзбекистон дар соли 1967 бо корманди Инситути иқтисодии Академияи улуми ин кишвар — Татяна Акбаровна издивоҷ кард.
Ҳоло ӯ соҳиби ду духтар ва панҷ набера аст, ҳамсараш Т. А. Каримова бино бар маълумоташ иқтисоддон мебошад, номзади илмҳои иқтисодист, дар Донишкадаи иқтисодии Академияи улуми Ӯзбекистон ба сифати ходими калони илмӣ кор кардааст, ҳоло — нафақахӯр.
Пас аз дифои рисолаи номзадӣ аз рӯи мавзӯи «Кинои тоҷик дар солҳои 1929—1965», ходими хурди илмӣ , ходими калони илмӣ , ходими пешбари илмӣ , мудири шуъбаи таърихи санъати Институти таърихи ба номи А.Дониш Академияи илмҳои Тоҷикистон .
Аввалин муҳаққиқи таърихи кинои тоҷик, мунаққиди кино, узви шӯроҳои бадеӣ ва коллегияи «Тоҷикфилм» ва «Тоҷиктелефилм», барандаи барномаи телевизионии « Дар олами кино», муаллифи асару мақолаҳо доир ба масъалаҳои эстетика, санъати кино ва театр, мақолаҳои илмӣ ва илмии оммавӣ дар маҷмӯаҳои илмӣ, энсиклопедия ва матбуоти даврӣ.
Дар заминаи нерӯи барқе, ки дар ин нерӯгоҳ ва дигар нерӯгоҳҳои дар дарёи Вахш сохташуда истеҳсол мегардад, аз солҳои 70-ум асри гузашта сар карда, комплекси истеҳсолии Ҷануби Тоҷикистон, аз ҷумла Заводи нуриҳои азотии Вахш, Заводи электрохимиявии Ёвон, Ширкати алюминийи тоҷик ва ғ.
6 ноябр — Номзад ба мансаби Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аз Иттифоқи ҷавонони Тоҷикистон, Федератсияи иттифоқҳои касабаи мустақили Тоҷикистон ва Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон дар маъракаи интихоботии 6 ноябри соли 2013 ғолиб дониста шуд.
Мутобиқи маълумоти пешакии расмӣ шумораи умумии интихобкунандагон 4 миллиону 201 ҳазору 156 нафарро ташкил дода, аз ин шумора 3 миллиону 640 ҳазору 56 нафар ё 86,6 фоиз дар маъракаи интихоботи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон иштирок намуда, овози худро ба номзади дилхоҳи хеш додаанд.
Иди Наврӯз соли 2009 аз ҷониби Кумитаи ҳифзи мероси фарҳангии Созмони Милали Муттаҳид расман ба феҳристи ЮНЕСКО оид ба мероси башарияти фарҳанги ҷаҳонӣ дохил гардид.
24 сентябр 6 ҳизби расмии Тоҷикистон барои ширкат дар интихоботи президентии Тоҷикистон номзади худро пешбарӣ намуданд, ҳизби ҳокими ҲХДТ ва ҲСДТ анҷуманҳои ҳизбии худро моҳи октябр баргузор мекунанд.
1 октябр — Президенти кишвар Эмомалӣ Раҳмон нақби мошингарди Чормағзакро, ки дар масири Душанбе-Ваҳдат-Кӯлоб қарор дорад, расман ифтитоҳ намуда, мавриди истифодаи умум қарор дод.
21 июн — Дар иҷлоси 37-уми Кумитаи Мероси Ҷаҳонии ЮНЕСКО дар шаҳри Пномпени Комбуҷ Боғи миллии Тоҷикистон ба Феҳристи Мероси Ҷаҳонии Идораи омӯзишӣ, илмӣ ва фарҳангии Созмони Миллали Муттаҳид шомил шуд.
29 август — Дар ҷамоати Ҳасан Ҳусейнови ноҳияи Ёвон бузургтарин корхонаи сементбарории Тоҷикистон, ки дар як сол 1 миллион тонна семент истеҳсол хоҳад кард, ба кор дароварда шуд.
Осори шеърии Ворас аз рӯи асарҳои то имрӯз маълумаш беш аз 5 ҳазор байтро дар бар мегирад ва дар жанрҳои ғазал, қитъа, рубои, мухаммас, тарҷеъбанд, маснавӣ, чистон ва фард гуфта шудааст.
Ворас нисбат ба саромадони бузурги адабиётамон нихоят ботавозуъ ва бо эҳтиром буда, дар шоири - «нагмасанчи» Фирдавсӣ ва Ҳофизро пир, мурабби ва устод ҳисоб карда, чун «чокар» аз онҳо мадад металабид.
Мабдаи таълимоташро «қонуни биосотсиологии ёрии байниҳамдигарӣ» ташкил медод, ки мутобиқи он нақши муайянкунандаро кӯшишу талоши табиии одамон ба ҳамкорӣ ташкил медиҳад.
Ғояҳои анархизм ҳанӯз дар асарҳои муҳаққиқони антиқӣ ва асримиёнагӣ вомехӯранд, вале ҳамчун низоми муайян бештар дар таълимоти сиёсии давраи Эҳё равшантару барҷастатар ҳувайдо шуданд.
Ба назари онҳо муносибатҳои ҷамъиятии байни одамон бо низоми тарафайн асоснок мегардад, баробарвазнии моликият, баробарқиматии ивази мол ва хидматрасонӣ, қарзҳои бефоиз ба бунёди сохтори федеративии ҷомеа давлатро иваз менамоянд.
Анархи́зм — ҷараёни сиёсӣ, ки ба ҳама гуна давлату ҳокимият муросо кардан намехоҳад, низоми муайяни муносибати байни одамонро барои ҳама эътироф наменамояд, озодии номаҳдуди шахсиятро тарғиб мекунад.
Хайруллоев Сайдулло (Хайруллоев Сайдулло Хайруллоевич; тав. 10 августи 1945, деҳаи Муллобадал, ноҳияи Ғарм, вилояти Ғарм, ҶШС Тоҷикистон, ИҶШС) —
Вакили Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати якум ва пас аз тақсимоти парлумон ба ду палата — вакил ва нахустин Раиси Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон .
Аз соли 1969 то соли 1971 — сармуҳандиси Раёсати системаи обёрии ноҳияи Ғарм, сардори Раёсати силсилаи обёрии Вазорати мелиоратсия ва хоҷагии оби ҶШС Тоҷикистон.
Муҳаммад Ғоиб баъди хатми донишкада соли 1977 ба ҳайси мухбири Кумитаи телевизион ва радио дар минтақаи Кӯлоб ба фаъолият шурӯъ карда, аз соли 1987 то соли 1990 мухбири ҳафтаномаи «Адабиёт ва санъат» дар ин минтақа буд.
Муҳаммад Ғоиб муаллифи зиёда аз 40 асар, аз ҷумла «Турнаҳо», «Роҳи деҳа», «Фарёди ёдҳо», «Меҳри гиёҳ», «Хоки ватан», «Гавҳари меҳр», «Нури дида», «Боми сипеҳр», «Гумгаштапайдо», «Роҳи каҳкашон», «Пойгаҳ», «Ватани Наврӯз», «Фархундапай», «Шоҳи Ҳамадон », «Сад ғазал», «Поси ошноӣ», «Парчами нанг», «Девон» «Каъбаи дил», «Подарок» , «Тоҷикистон Ватани Наврӯз аст» ва ғайра мебошад.
Драмаҳои машҳури "Шоҳи Ҳамадон", "Мири Кабир","“Имоми Аъзам","Арвоҳзада","Зиндамаргон", "Волидони беворис", филмномаҳои "Гумгаштапайдо", "Пуштаи хандақпеч", "Ҳасрати дидор","“Вафодор" ва ғайра зодаи эҷоди ӯянд.
Ӯ соҳиби унвони Шоири халқии Тоҷикистон , барандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абӯабдуллоҳ Рӯдакӣ , дорандаи медали ҷашнии «100-солагии матбуоти тоҷик» , барандаи Ҷоизаи ба номи Шамсиддин Шоҳин ва Ҷоизаи адабии ба номи Чингиз Айтматов .
Муҳаммад Ғоиб — шоир, узви Иттифоқи нависандагони ИҶШС, Шоири халқии Тоҷикистон , барандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абӯабдуллоҳ Рӯдакӣ ва Ҷоизаи адабии ба номи Чингиз Айтматов
Дар синни 10-солагии Кейт, падараш аз маризи қалб аз олам чашм мепӯшад ва бори гарони тарбияи се фарзанд – Кейт, бародари калонияш Боб ва ва хоҳараш Женевйева ба дӯши модараш меафтад.
Ӯ дар филми мазҳакавии «Слава богу, он встретил Лиззи» иштирок мекунад ва маротибаи аввал дар ҳаёташ соҳиби ҷоизаҳо— ҷоизаи Пажӯҳишгоҳи кинои Австралия ва Ҷамъияти мунаққидони кинои Австралия мегардад.
Сафолпораҳо, зарфҳои гилӣ, сафоливу филиззӣ ва дигар санадҳои бостоншиносӣ гувоҳи онанд, ки Ворӯ дар даврони Искандари Мақдунӣ мавҷуд буда, ба сифати паноҳгоҳ ва истеҳкоми дифоӣ — низомӣ хидмат мекардааст.
Дар болои яке аз чунин тангаҳо, сурати шоҳи бетоҷу дайҳим тасвир ёфта, дар зери он бо ҳарфҳои хонои суғдӣ «» навишта шудааст, ки «Панҷ» хонда мешавад ва замоне, пас аз истилои Искандар шоҳе бо номи Панҷ дар болооби Зарафшон истиқлол ба даст оварда, ба номи худ тангаҳоро зарб задааст.
Инчунин, тангаҳои давраи интишори ислом дар Осиёи Марказӣ ёфт шудаанд, ки баъди вуруди оилаҳои нави забонҳо омезиш ёфта, оҳиста-оҳиста забони суғдӣ маҳдуд шудан гирифтааст.
Дар ибтидои истилои араб яке аз марказҳои омодагии ҷангӣ бар зидди истилогарон дар мавзеи Сармад қарор дошта, сипаҳсолорони суғдӣ аз ин ҷо шӯришҳоро сарварӣ мекарданд.
Дар ибтидои садаи , баъди боридани барфи бисёре хонаҳо зери барф монда, қисми зиёди аҳолии Ворӯ нобуд мегарданд, қисми ками зиндамондагон низ ҷониби шарқии қ-кӯҳи Ҳисор ва ноҳияи Сариосиё паноҳ мебаранд ва муддате дар он ҷойҳо маскун мешаванду Ворӯ беодам мемонад.
Дертар ворӯиҳои дар Ҳисор паноҳбурда дар замини аҷдодонашон маскун шудани оилаҳои бегонаро фаҳмида, ба зодгоҳи худ бармегарданд ва ба қозии Киштӯд исбот мекунанд, ки онҳо аз қавмҳои таҳҷоии Ворӯ буда, васиқаи заминҳои он ҷоро доранд.
Сабаби «Бухорои кӯчак» ном гирифтани Ворӯ дар зебоиву паҳноварӣ набуда, балки системаи таълимӣ ва хоҷагидорииаш онро шабеҳи Бухоро карда ва бо шарофати фориғутаҳсилони макотибу мадориси Самарқанду Бухоро унвони «Бухорои кӯчак»-ро ба худ гирифтааст.
Ворӯ дар қисмати ҷанубу шарқии ноҳияи Панҷакент, дар нишебии кӯҳи Ӯлғар ва қисмати ғарбии қаторкӯҳҳои Ҳисор, дар соҳили чапи дарёи Ворӯ, дар баландии 2300-3000 м аз с. б.
Қабл аз вуруди сарбозони Шӯрави ба хоки ин сарзамин бошандагони Ворӯ машғули чорводорӣ ва деҳқонӣ буданд ва бо заҳмату талошҳои шабонарӯзиашон қути лоямут ба даст меоварданд.
Нақши 1 рӯзи аввал дар чорсу-маркази бозор, нақшҳои 1,2 рӯзи дуввум зимни ба дарахт наздик шудан, нақшҳои 1,2,4 дар шоми рӯзи дуввум бо ширкати 400—500 наф.
Минбаъд, НБО Шаршара – бо иқтидори 29,9 МВт, НБО Сарбанд – бо иқтидори 240 МВт, НБО Марказӣ – бо иқтидори 15,1 МВт, дар дарёи Вахш сохта шудаанд.
Дар ин муҳлат бо қарори Ҳукумати Тоҷикистон барои муассисаю корхонаҳо ва хонадони аҳолии шаҳру ноҳияҳои ғайри пойтахт — шаҳри Душанбе, якчанд сол аст , ки лимити истифодаи барқ ҷорӣ карда шуда буд.
Дар замони истиқлоли Тоҷикистон бо ҳамкориву маблағгузориҳои Русия ва Эрон НБО Сангтӯда – 1 – бо иқтидори 670 МВт ва НБО Сангтӯда-2 — бо иқтидори 220 МВт, дар дарёи Вахш ба истифода дода шудаанд.
Маскани Тахти сангин бештар ҳамчун «Хазинаи Амударё», ё «Ҷавоҳироти Окс» иборат аз коллексияи ҷавоҳироту тангаҳои тилоӣ ва нуқрагин маълум аст, ки соли 1877 аз ҷониби тоҷирони бухороӣ дар ноҳияи Қабодиён харидорӣ шудааст.
Ба пиндошти ӯ, дар давраи баъди харидорӣ намудани моли «Хазинаи Амударё» дар Қабодиён ва то моли музейи Британия гардидани ин бозёфтҳо шояд, дар байни он инчунин молҳои дигар низ бошанд.
Тахти Сангин — бозмондаи шаҳре дар соҳили рости Амударё, поёнтар аз маҳалли ҳамроҳшавии дарёҳои Панҷ ва Вахш, дар ноҳияи Қабодиёни вилояти Хатлон воқеъ мебошад.
Тахти сангин ба номгӯи Феҳристи мероси фарҳангии умумибашарии ЮНЕСКО аз ҷониби Тоҷикистон пешниҳод гардидааст ва соли 2015 ба феҳристи Мероси фарҳангии умумибашарии ЮНЕСКО сабт шудааст.
Муассисаи давлатии «Телевизиони Сафина» аз оғоз фаъолияти худро дар асоси талаботи Сарқонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон, Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи телевизион ва радиошунавонӣ» ва дигар санадҳои меъёриву ҳуқуқии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба роҳ мондааст.
Самти асосии фаъолияти Муассисаи давлатии «Телевизиони Сафина» ба инъикосу тарғиби сиёсати пешгирифтаи созандаю бунёдкоронаи Давлату Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, инчунин истеҳсол ва пахши барномаҳои телевизионии суръатбахшандаи раванди рушди иҷтимоию иқтисодӣ ва фарҳангию маънавии Тоҷикистон, ҷараёни демократикунонии ҷомеъа ва таҳкими муносибатҳои дўстонаи Ҷумҳурии Тоҷикистон бо дигар давлатҳои ҷаҳон равона гардидааст.
«Телевизиони Сафина» зери роҳбарию дастгирии собиқ директори он Лутфулло Давлатзода бо пешниҳоди барномаву намоишҳои рангини гуногунжанри телевизионӣ миёни тамошобинон маҳбубияти хоса пайдо кард.
Муассисаи давлатии «Телевизиони Сафина» мувофиқи Қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳти 308 аз 22 августи соли 2005 дар шаҳри Душанбе таъсис ёфта, Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон муассиси расмии он маҳсуб меёбад.
Аз ин лиҳоз бо фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 29 сентябри соли 1992 ва бо қарори Шӯрои Вазирони Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 3 ноябри соли 1992 дар пойгоҳи Техникуми геологӣ Коллеҷи Олии ҳарбии фармондеҳӣ-муҳандисӣ ташкил карда шуд.
Гурӯҳи аввалини донишҷӯёни шомилшуда ба Коллеҷи мазкур бори нахуст 23 феврали соли 1993 дар рӯзи таъсисёбии Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон савганди ҳарбӣ ёд намуда, дар гузаронидани намоиши ботантанаи ҳарбӣ фаъолона иштирок намуданд.
Бо назардошти ин бо Қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 30 апрели соли 2002 Коллеҷи Олии ҳарбии фармондеҳӣ – муҳандисӣ ба Донишкадаи ҳарбии Вазорати мудофиа табдил дода шуд.
Хатмкардагони Донишкадаи ҳарбӣ имрӯзҳо дар вазифаҳои роҳбарикунандаи ҷузъу томҳои Қувваҳои Мусаллаҳ ва дигар сохторҳои қудратии кишвар адои вазифа намуда, саҳми хешро дар ҳифзи марзу бум ва суботи сиёсии мамлакат гузошта истодаанд.
Ҳоло Донишкадаи ҳарбӣ дорои биноҳои махсуси таълимӣ, хобгоҳ, майдони варзишӣ, дармонгоҳи тиббӣ, маҷлисгоҳ, китобхона, осорхонаи «Шарафи Ҷангӣ», парки автомобилӣ, ҷойи тирпарронӣ, китобхонаи электронӣ, синфхонаҳои компютерӣ ва лингафонӣ, майдончаи тактикӣ, оркестри мусиқачиёни ҳарбӣ, маркази таълимии «Лоҳур», ошхонаи замонавӣ буда, ҳамаи онҳо мавриди истифодаи афсарон, прапоршикҳо, курсантҳо ва сарбозон қарор доранд.
Кӯҳҳои Фон қисмати баландтарини қаторкӯҳҳои Зарафшон буда, аз шарқ бо дарёи Фондарё ва аз қисмати ғарб бо силсилаи кӯлҳои Марғузор ва дарёи Шинг иҳота шудааст.
Кӯли аз ҳама пасттарин дар баландии 1598 метр аз сатҳи баҳр ҷойгир шуда, кӯли дуввум дар баландии 1701 метр ва ҳамин тавр ҳар кадоме аз кӯлҳо аз дигаре болотар ҷойгир шуда, яке аз дигаре зеботар аст ва тамошои кӯлҳои баландтар душвортар аст, зеро роҳи он мушкилгузар аст.
Ин аст, ки сокинони маҳаллаҳои поёни Оби ҳаёт, Сари сангпул, сойи Марғзор ин мавзеъро тобистони дароз — аммо ин ҷо он на он қадар дароз аст, ҳамчун чарогоҳ истифода мебаранд.
Гурунтош муйсафеди махали замоне ба ин чо моҳи аз қабили гулмоҳӣ ва ширмоҳӣ овардааст ва аз ҳамон вакт кули Нофин шикоргоҳи моҳии сокинону сайёҳон шудааст.
Ва духтари зирак ба чунин қарор омад, ки барои ба шавҳар баромадан назди хостгорон шартҳои худро мегузорад, зеро бовар дошт, ки ҳокими пир аз иҷрои шарти ӯ ҳеч гоҳ баромада наметавонад, Ҳокими солхӯрда гӯё аз нерӯи ишқ болу пар гирифта бошад, ки шарти гузоштаи духтари оҳангарро дар зарфи 40 рӯз ба ҷо оварда, як қасри зебои тилоие бунёд намуд.
Бино ба маълумоти «Махзану-л-адвия»-и Муҳаммад Ҳусайн шираи барги зулф-ро ҳангоми сил, вараҷа, хунпартоӣ, захми меъда, зиқи нафас, инчунин саръ истифода мебаранд.
Бо ҷӯшоби барги тару тоза ва тухми он исҳоли хунин ва бемориҳои меъдаву рӯдаро муолиҷа менамоянд (2 қошуқ тухми онро дар ним истакон оби ҷӯшонида меандозанд ва баъди ним соат менӯшанд).
Баъдан дар Кумитаи давлатии радио ва телевизиони ҷумҳурӣ, рӯзномаҳои «Тоҷикистони Советӣ» ва «Ҳақиқати Колхозобод», Комитети давлатии нашриёт, полиграфия ва савдои китоб, ҳафтаномаи «Адабиёт ва санъат» кор кардааст.
Чанд соле ҳам муовинати раёсати Иттифоқи нависандагони Тоҷикистонро бар дӯш дошта, ҳоли мудири нашриёти хусусии «Афсона» ва сардабири нашрияи соҳавии «Роҳнамои зиндагӣ» мебошад.
Нахустин ҳикояҳояш аз ибтидои солҳои шастум дар рӯзномаҳои «Пионери Тоҷикистон», «Комсомоли Тоҷикистон», маҷаллаҳои «Машъал» ва «Занони Тоҷикистон» ба табъ расидаанд.
Муаллифи китобҳои «Шоҳбузи сафед» , «Чашма» , «Родничок» , «Зулмот ё худ саргузашти аҷоибу ғароиби Қаламак» , «Қиссаи шаҳри беҷон ё худ саргузашти духтари бофанда» , «Гӯрков» , қиссаҳои «Буду набуд» , «Асҳоби Каҳф ва Рӯҳ» , «Достони Қорун. Данонир» , «Дардҳо ва ашкҳо» , «Одамони кайҳонӣ» , «Санги арӯс» , романи «Бармакиён», қиссаҳои «Тӯфони Нӯҳ», «Хоб ва бедорӣ» , «Ишқи Рӯдакӣ» , «Қалби пурасрори ҳазораҷот» , «Гурбача рӯ мешӯяд» , «Ашкҳои ночакида» , «Як ароба гулу хор» ва ғ.
пирӣ», «Иҷрокунандагон ва иштироккунандагон», «Савум дар қатори панҷум», С.Сахарнов «Духтарак ва делфин» ва ҳикояҳои сершумори адибони хориҷӣ ба қалами ӯ тааллуқ доранд.
Вай сиёсати милликунонии президенти аввалини Алҷазоир Аҳмад бин Белларо -ро ба охир расонд ва ислоҳоти аграриро ба амал овард, ки заминхоро аз нав тақсим карда, усулҳои нави хоҷагидориро чорӣ намуд.
Ба шарофати дониш ва истеъдоди ташкилотчигии худ вай зуд дар сафи пеши Ҷабҳаи миллии озодкунии Алчазоир баромад ва дар соли 1960 ба ситоди Артишш миллии озодихоҳӣ дар Тунис рохбарй кард.
Президент Аҳмад бин Белла, ки аксар вақт Хрушеви Алҷазоирӣ номида мешавад, вале бо сабаби бетаҷрибагӣ дар идоракунии кигвар ва кабудиҳои сиёсати иқтисодӣ ба зудӣ маъруфияти худро аз даст дод.
Хуари Бумедйен , 23 августи соли 1932, Клаусел, Алҷазоир, Фаронса - 27 декабри соли 1978, Москва, Иттиҳоди Шӯравӣ ) — яке аз роҳбарони муборизаи зидди мустамликадории халқи Алҷазоир.
Муаллифи филмномаҳои мустанади «Корвони дӯстӣ» , «Нуқра Раҳматова месарояд» , асосгузори барномаҳои машҳури телевизионии «Чойхонаи дилкушо», «Ҳодӣ ва Шодӣ», «Дар олами адаб», «Беғараз панд», «Майдон аз далер аст» ва ғ.
Драмаи машҳури бисёрпардаи «Лаҳзаи ҷовид» ва «Ташнаи дидор» -ро Театрҳои ба номи Абулқосим Лоҳутӣ ва Камоли Хуҷандӣ борҳо саҳнагузорӣ кардаанд.
Песаҳои «Ошёни баланд»-и Меҳмон Бахтӣ аз ҳаёту эҷодиёти М.Турсунзода ва «Лаҳзаи ҷовид» аз ҳаёти аввалин муаллимаҳои кӯҳистони Қаротегин ҳикоят мекунанд.
Намоишномаи «Эҳ, ҷавонӣ, ҷавонӣ…» соли 1972 эҷод шуда, дар Озмуни умумииттифоқии ҳамҷояи Иттифоқи нависандагону Вазорати фарҳанги шӯравӣ сазовори мукофот гардидааст.
Соли 1963 нашриёти «Советский писатель» маҷмӯаи пйесаҳояшро таҳти унвони «Минута вечности», соли 1990 маҷмӯаи қиссаҳояшро бо номи «Слёзы радости и печали» ба забони русӣ аз чоп баровардааст.
Ҳамчунин, «Шоҳ Исмоили Сомонӣ» ба ифтихори ҷашни 1100-солагии Исмоили Сомонӣ дар Театри давлатии академӣ-драмавии ба номи Абулқосим Лоҳутӣ саҳнагузорӣ шуда, «Нангбардори Хуҷанд» дар барномаи театри номбурда мақоми шоистаеро соҳиб гардидааст.
Соли 1997 нашрияи «Сурӯш» намоишномаи «Фирдавсӣ»-ро ба хатти форсӣ ба табъ расонда, соли 2001 «Шоҳ Исмоили Сомонӣ»-ро нашриёти адабии Димишқ ба забони арабӣ аз чоп баровардааст.
Дар давоми солҳои гуногун мудири бахши адабӣ-драмавии Телевизиони ҷумҳурӣ, ҷонишини сармуҳаррири «Тоҷиктелефилм», сармуҳаррири шуъбаҳои адабию драмавӣ ва ҷавонони Телевизиони тоҷик, мудири бахши адабии Театри давлатии академӣ-драмавии ба номи Абулқосим Лоҳутӣ, мудири Хонаи адибони ба номи Мирзо Турсунзода, раиси Шӯрои кор бо навқаламон, раиси Маркази тарғиби адабиёти Иттифоқи нависандагон ва мудири бахши тарҷума ва нашри Маҷлиси Олии ҶТ буда, аз июли соли 2007 муовини раиси Ҳаракати ваҳдати миллӣ ва эҳёи Тоҷикистон, раиси бахши Тоҷикистонии Диалоги «Евро-Осиё»-ст.
Аз соли 1995 то 2000 вакили мардумии Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, даъвати якум аз ҳавзаи интихобии 35-уми ноҳияи Ғарм ва ҳамзамон раиси комиссия оид ба этикаи депутатӣ ва имтиёзҳои депутатӣ буда, соли 2005 узви Маҷлиси миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб мегардад.
Муаллифи қиссаҳои «Оҳи сабук» , «Хубон» , «Пирамард» , «Се соати даҳшатбор» ва маҷмӯаи намоишномаҳои «Лаҳзаи ҷовид» , кутуби шеърҳои «Пайғоми баҳор» , «Хаёли ширин» , китоби қиссаву ҳикояву мақолаҳои «Рӯҳи тавоно» , маҷмӯаи намоишномаҳои «Эҳ, ҷавонӣ, ҷавонӣ…» , китоби қиссаву ҳикояҳои «Оҳи сабук» , маҷмӯаи «Пйесаҳо» , гулчини қиссаву намоишномаҳои «Манзари қисмат» , достони «Бозтоби Офтоб» , маҷмӯаи «Қиссаҳо» «Оҳанги хаёл» мебошад.
Повести «Хубон» дар мачаллаи бонуфузи Иттифоқи нависандагони шӯравӣ «Дружба народов» чоп шуда, баъдан, бо пешниҳоди маҷалла, сазовори Мукофоти ба номи Николай Островский гардидааст.
Ҳамчунин, соли 1980 дар нашриёти «Ирфон» таҳти силсилаи «Илҳом» аз чоп баромада ба унвони «Китоби сол» сазовор гаштааст ва ба сифати китоби алоҳида дар Туркия, Гурҷистон, Қирғизистон ва Туркманистон ба табъ расидааст.