polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Инчунин бисёр сурудҳои А.Камоловро ба монанди «Бар сари болин» ба шеъри Ҳофиз, «Дилдор» ба шеъри Саъдӣ, «Мактуб» ба шеъри А.Деҳотӣ, «Салом» ба шеъри Ансорӣ, «Мактуб аз фронт» ба шеъри М.Турсунзода, «Қаҳрамон духтар» ба шеъри Аминзода ва боз бисёр дигаронро метавон номбар кард.
Ғайр аз ин, бешубҳа истеъдоди навозандагии А.Камоловро, ки овони ҷавонӣ мактаби хуби навозиши дутор ва найро аз устодони маъруф Ҳоҷӣ Абдулазиз ва Абдуқодир Найчӣ омӯхта буд, қайд кардан ҷоиз аст.
Дирижёри Театри мусиқии вилояти Самарқанд , дирижери Театри драмаи мусиқии яҳудиёни Самарқанд , дирижери Театри давлатии академи драммавии Тоҷикистон ба номи А. Лоҳутӣ , дирижери оркестри халқии Филармонияи давлатии Тоҷикистон , дирижери Театри давлатии академии опера ва балети ба номи С. Айнӣ .
Дар Даҳаи санъати тоҷик дар Москва дирижёри операҳои «Коваи оҳангар» ва «Шӯриши Восеъ»-и С. А. Баласанян, балети «Ду гул»-и А. С. Ленский, намоиши мусиқии «Лола»-и С.Саидмуродов, инчунин балетҳои «Кӯли қувон»-и П. И. Чайковский ва «Гули сурх»-и Р.Глиэр дар Театри давлатии академии опера ва балети ба номи С. Айнӣ буд.
Дар Даҳаи адабиёт ва санъати тоҷик дар Москва , барои оркестр муқаддимаи балети П. И. Чайковский «Кӯли қувон», муқаддимаи операи Ж.Бизе «Кармен», инчунин асари М. И. Глинка «Камаринская»-ро таҳия намуд.
Рақамҳо ва далелҳои фаъолияти ҷории Бонк аз хусуси рушди бомуваффақияти он шаҳодат медиҳанд: филиалҳои нав кушода мешаванд, ва мутахассисони баландихтисос ба мизоҷон хидматрасонии босифатро мувофиқи талаботи замони муосир таъмин мекунанд.
Бонк тақрибан дар ҳама минтақаҳои Тоҷикистон шинохта шудааст, ҳампайвандии минтақавии шабакаи фурӯши маҳсулоти молиявӣ ва хидматрасониҳои Бонк ба ҳолати июли соли 2011 чунин ба қайд гирифта шудааст:
Дар асоси ҳамкори бо шахсони ҳуқуқӣ – таваҷҷӯӯҳи бонк ба талабот ва муносиботи фардии мизоҷон, ки ба рушди боварӣ ва ҳамкориҳои судманд мерасонад, нигаронида мешавад.
ҶСК «Агроинвестбонк», дар соли 1992 асос ёфта, яке аз Бонкҳои пешбари Тоҷикистон ба шумор меравад, ки дар тамоми миқёси ҷумҳурӣ дорои шабакаи пурқудрати филиалҳо мебошад.
Сармояи оиинномавии Бонк аз тарафи шахсони воқеӣ ва ҳуқуқӣ — резидентҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон инчунин аз тарафи Бонки Аврупоии Рушд ва Тараққиёт ташкил дода шудааст.
Бо риояи стратегияи дастгирии аҳолии ниёзманди ҷомеа, сиёсати қредитии Бонк ба мизоҷон рушди тиҷарет ва дар минтақаҳо ташкил намудани ҷойҳои кории навро имконият медиҳад.
Коллективи эҷодии театр асосан асарҳои драматургони советӣ «Соати бурҷи Кремль»-и Н. Погодин, «Масъалаи русҳо», «Сояи бегона»-и К.Симонов, «Барои онҳое, ки дар баҳранд»-и Б.
Театр бо Ордени Дӯстии халқҳо, с. 1988 дар нахустин Фестивал-озмуни ҷумҳуриявии театрҳои касбӣ «Парасту» бо намоишномаи «Елена Сергеевнаи азиз» ғолиб доиста шуд.
Ҳайати эҷодии театр аз 6 то 13 сентябр дар Фестивали 1-уми байналмиллалии театрҳои мамолики Осиёи Марказӣ, ки дар шаҳри Алмаатои Ҷумҳурии Қазоқистон баргузор гардид,бо спектакли «Рустам ва Суҳроб»-и В.Жуковский ширкат варзид.
Китобу маҷмӯаҳои Абдунабӣ Сатторзода «Афкори адабӣ ва эстетикии Абдураҳмони Ҷомӣ» , «Нуқтаи пайванд. Баъзе масъалаҳои инкишофи шеъру нақди адабӣ» , «Нақди адабӣ» (дар ҳамкорӣ бо Абдулқайюми Қавим, Асадулло Ҳабиб ва Латифи Нозимӣ; Кобул, , «Таърихчаи назариёти адабии форсии тоҷикӣ» , «Аристотель и таджикско-персидкая литературная мысль —вв» , «Кӯҳна ва нав , «Дипломатияи муосири тоҷик» , «Адабиёти тоҷик. Китоби дарсӣ барои хонандагони синфи 8» , «Баёзи адабиёт» , «Дипломатияи порлумонӣ ва сиёсати хориҷии Ҷумҳурии Тоҷикистон » , «Такмилаи бадеи форсии тоҷикӣ » , «Дипломусии муосири Тоҷикистон» , «Аз Рӯдакӣ то Лоиқ» ва ғ.
Таҳқиқоти мутаадиди илмию адабияш дар риштаҳои адабиётшиносӣ, таърихи адабиёти форсии тоҷикӣ, назарияи шеър, поэтика, нақди адабӣ, сиёсати хориҷӣ, таърихи дипломатияи миллӣ, фарҳангшиносӣ ва диншиносӣ сурат гирифта, то имрӯз 15 китобу рисола ва беш аз 400 мақолаи ӯ ба забонҳои тоҷикӣ, русӣ, инглисӣ, ҷопонӣ, форсӣ, дарӣ, пашту, олмонӣ, ӯзбекӣ, қазоқӣ, ва ғ.
дар Душанбе, Маскав, Киев, Теҳрон, Тошканд, Боку, Степанакарт, Берлин, Токио, Лондон, Осло, Стокҳолм, Севул, Деҳлӣ, Қарочӣ, Алмаато, Бишкек, Кобул ва ғайра чоп шудаанд.
Фаъолияти кориашро соли 1963 дар Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба ҳайси коршинос оғоз карда, баъд ҳамчун аспирант, устод ва мудири кафедраи адабиёти классикии тоҷик то соли 1993 давом додааст.
Дар ин фосила як муддат мудири шӯъбаи танқиди адабии маҷаллаи «Садои Шарқ» , командири қисми ҳарбии 3408 Вазорати корҳои дохилии Иттиҳоди Шӯравии собиқ , докторанти Донишгоҳи давлатии Маскав ба номи Ломоносов ва устоди Пуҳантуни Кобул буд.
Ӯ ба намояндагӣ аз ҲДТ зери санади сарнавиштсози «Пешниҳодҳо дар бораи ҳалли мусолимматомези низои низомӣ ва сиёсӣ дар Тоҷикистон» имзо гузошт ва санади мазкур асоси музокироти таърихӣ миёни ИНОТ ва Ҳукумати Тоҷикистон гардид.
Абдунабӣ Сатторзода аз соли 1993 иштироккунандаи доимии муколимаи тоҷикон дар чаҳорчӯбаи конфронси Дартмут якҷо бо сиёсатшиносон ва дипломатҳои варзидаи амрикоӣ ва русӣ мебошад.
Пас аз хатми мактаби ҳаштсолаи деҳа таҳсилро дар Омӯзишгоҳи омӯзгории Панҷакент ва факултаи таъриху филологияи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин идома додааст.
Абдунабӣ Сатторзода соли 1975 рисолаи номзадии хешро дар мавзӯи «Афкори адабӣ ва эстетикии Абдурраҳмони Ҷомӣ» ва соли 1985 рисолаи докторияшро дар мавзӯи «Арасту ва назариёти адабии форсии тоҷикӣ» ҳимоя кардааст.
Аз соли 1993 то 2000 дар кори Маркази ҳамоҳангии нерӯҳои демократии Тоҷикистон дар Иттиҳоди давлатҳои муштаракулманофеъ, Музокироти сулҳи тоҷикон, Комиссияи муштараки назорат бар оташбас ва Комиссияи оштии миллӣ иштирок дошт.
Дар айни ҳол сардори шуъбаи таърихи адабиёт ва нашри осори Институти забон ва адабиёти Рӯдакӣ, раиси Бунёди байналмилалии «Рудакӣ» ва раиси Шӯрои нақди адабии Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон мебошад.
17 марти соли 1999 бо фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муовини вазири корҳои хориҷии Ҷумҳурии Тоҷикистон муқаррар гардид ва дар ин вазифа то 30 январи соли 2006 кор кард.
"Як рӯз онҳо ба қаиқ савор шуда шино карданд. Онҳо як рӯз, рӯзи дуюм ва ҳатто сеюмро шино карданд ва дар рӯзи сеюм ба он ҷое рафтанд, ки ҳоло шаҳри пурҷалоли Кий дар он ҷо истодааст ва аз қаиқ фаромада, қарор гирифтанд. Ва як рӯз, бародари калониаш, ки Кӣ ном дорад, пичир -пичири аҷиберо шунид. Гӯш карда, фаҳмид, ки пичир -пичир аз дарё ба гӯш мерасад. «Кий, Кий…» дарё ба ӯ занг зад ва вақте ки ӯ инро пай бурд, вай ба ӯ рӯ овард: «Кий, шумо шаҳр, шаҳри калон, шаҳри васеъ, шаҳри боҳашамат ва бошукӯҳ бунёд мекунед.» «Чаро?» Пурсид Кий. "Зеро ки одамон аз худоён наметарсанд, ба онҳо хидмат карданро бас кардаанд.
Пас шумо шаҳре месозед, ва дар ин шаҳр калисо месозед, сипас дигаре, баъд даҳ, бист ва ғайра ба ҳазор ва пас ба кӯдакон бигӯед, ки онҳо низ калисоҳо сохта шудаанд ва шаҳр ба Ерусалими дигар мубаддал хоҳад шуд ".
Ва Кӣ ба дарё итоат кард ва шаҳре сохт ва мардум ба шаҳр кӯчиданд ва тасмим гирифтанд, ки шаҳрро ба ифтихори Ки — бунёдгузори шаҳр номгузорӣ кунанд.
Ба ифтихори бародарони ду ду кӯҳи хурдтар, ки онҳо барои худ дар он кӯҳҳо хона сохтанд ва ба ифтихори хоҳари худ Либид ба дарё ном гузоштанд, зеро дарё мисли хоҳари онҳо нозук ва нарм аст…
Ин рӯйдодҳо робитаҳои Киевро бо вилоятҳои ғарбӣ дубора барқарор карданд ва ба воридшавии полякҳо, асосан ҷанобон мусоидат карданд, ки пеш аз шӯриши полякҳои солҳои 1830—1831 дар ҳаёти Киев мавқеи муҳимро ишғол карданд.
Ҳукмронии онҳо як давраи рушд барои Киев буд : калисои Успенс ва дигар калисоҳо таъмир карда шуданд, релефҳои санги Оранта, инчунин нашрияҳои нави Патерик аз Киев-Печерск ва дигар асарҳои хаттӣ.
Владимир сиёсати мустақилонаеро пеш гирифта, тангаи худашро сикка зад, ки ин боиси он гардид, ки дар соли 1394 ӯро шоҳзода Скиргаил Олгердович иваз кард ва пас аз марги охирин — ба таъсиси губернатор.
Дар охири асри 14 ва ибтидои асри 15, Киев як маркази сиёсӣ буд, ки дар он герцогҳои Бузурги Литва, Витаутас, Подшоҳи Полша ва Шоҳзодаи Олии Литва Владислав Ягиелло, Герцоги Бузурги Василий Дмитриевич, Метрополитони Кипрӣ, Фотиус, Грегорий ), Хан Тохтам.
Охири асри ибтидои таназзули Киев буд, бинобар бӯҳрони умумии Герсогии Бузурги Литва — натавонист онро ҳифз кардани заминҳояш аз ҳамлаҳои тоторҳои Қрим, ки бузургтаринашон анҷом дода шуда буд дар.
Киев маркази потенсиалӣ барои муттаҳид кардани заминҳое буд, ки ба Герсогии Бузурги Литва дохил мешуданд, аз ин рӯ пас аз марги шоҳзода Киев Семён Олелкович, мақомоти Литва князликро ба воеводство табдил доданд.
Дар соли 1569, бо дархости ашрофони Киев ва бо қарори Иттифоқи Люблино байни Герсогии Бузурги Литва ва Шоҳигарии Лаҳистон, ки давлати федералии Иттиҳоди Полша-Литваро ташкил дод, Киев ва воеводство ба ҳайати Тоҷи Лаҳистон.
Давраи навбатӣ дар таърихи Киев бо ишғоли он аз ҷониби нерӯҳои Маскав пас аз Иттиҳоди Переяслав 1654, ки байни Артиши Запорожян ва Маскав ба анҷом расид, оғоз ёфт.
Дар оғози асрҳои ҳаштум ва нуҳ, Киив пойтахти замини Рус шуд, иттиҳодияи байни қабилаҳои қабилаҳои славянии ҷанубӣ ва аз соли 882 пас аз ғалабаи викингҳо, «модари шаҳрҳои Рус», "пойтахти давлати Русия.
Гарчанде ки шумораи сокинони он якбора кам шуда бошад ҳам, дар ҳама ноҳияҳои асосии таърихии он (Верхне Мисто, Подил, Замкова Хора, Печерск, Берестове, Клов, Выдубычи ва ғайра) сокин буданд.
Мақомоти маҳаллии Русия на танҳо ба рушди Подил ва Старокиивска Хора, балки ба рушди инфрасохтори минтақаҳои атроф — Бесарабка, Хресчатик, Печерск ва ғайра таваҷҷуҳ зоҳир карданд.
Пас аз исёни декабристҳо, соли 1827 дар Киев генерал-губернатор таъсис ёфт, ки музофотҳои Киев, Подил ва Волынро муттаҳид мекард, ки вазифаи онҳо пеш гирифтани сиёсати руссозии подшоҳии подшоҳӣ ва мубориза бо ҳаракати инқилобӣ буд.
Дар замони ҳукмронии империяи Русия дар асрҳои ҳаждаҳум ва ибтидои бист, Киев шаҳри бузурги музофотӣ буд, ки дар байни шаҳрҳои императорӣ пас аз Санкт -Петербург, Москва, Варшава ва Одесса панҷум буд.
Дар соли 1321, пас аз шикасти герцоги бузурги Литва Гедиминас дар набард дар дарёи Ирпин, шоҳзода Станислав ба Рязан гурехт ва ҷои ӯро Миндаух Холшанский, аввалин шоҳзодаи Киев аз оилаи Холшанский ишғол кард.
Аз охири асри 14 номи донишҷӯёни Киев дар рӯйхатҳои Сорбоннаи Париж ва дигар донишгоҳҳо пайдо шуд ва соли 1436 аввалин табиби «миллати рутении Киев» — Иван Тынкевич зикр шуд.
Ин дар шеърҳояш «Баски аз лутфи рӯш маҳҷурем», «Маҳбуби дилҳо паймон надорад» «Ҳавас аст», «Интизорӣ», «Бо ёди ту», «Дил мубталостӣ», «Дармоне на- монд», «Дил хун намудаем», «Биншин нафасе, ки бо ту коре дорам», «Дил чун ниёзманд ба он як нигоҳи туст», «Гар биёи ба тағофул саҳаре хонаи мо», «Диле ку, к-аз ғамат дилхун набошад», «Эй дил ҳавои дилбари номеҳрубон макун» ва ғайра бараъло ба назар мерасад.
Черенс «Сақои барзгар», Н.Зарян «Фирдавсӣ», Г.Эмин «Суруди Лорӣ», Л.Гурунс «Санги хонаи падар» ва дигар шоирони арманро ба тоҷикӣ тарҷума кардааст.
Ӯ мураттиби тазкираи шоирони гузашта ва имрӯзаи арман «Сози Наирӣ» мебошад, ки соли 1972 дар рӯзҳои адабиёт ва санъати халқи арман дар Тоҷикистон ба нашр расидааст.
Басир Расо гарчи муаллифи аксар мақолоти дар жанрҳои ҳикоя, памфлет, фелетон, шеърҳои ҳаҷвӣ, ва матни зераксҳои ҳаҷвии дар «Хорпуштак» ба табъ расида бошад ҳам, дар бисёр мавридҳо ё онҳоро бо унвони сармақола ва ё бо ишораи «Аз редаксия», ё ба шакли мустаор ба чоп мерасонд.
Ибрози назари шоир доир ба ин фоҷиаи тоҷик дар асри муосир, ки давлатдории акнун ба пурраги эҳёшудаи худро, қариб бори дигар аз даст медод, дар шеърҳояш аз ҷумла «Худкушӣ».
Ба маҷрои осоштаи зиндагӣ ворид шудани ҷумҳурӣ барои шоир беҳтарин падидаи фараҳманд ҳисоб меёфт, Ӯ аз ин даҳои халқ, аз шахсиятҳое, ки дар таъмини бебозгашти сулҳи байни тоҷикон саҳмгузорӣ доштанд, ниҳоят сипогузор буда, амнияти абадии давлату давлатдории тоҷикро орзу мекард.
Таҳти роҳбарии ӯ дар Институти физикаи ба номи С. У. Умаров Академияи илмҳои Тоҷикистон бахши физикаи назарӣ ва силсилаи Лабораторияи ултрасадо, таҳлили рентгеноструктурӣ, таҳлили активатсионӣ, электроникаи квантӣ, криогенӣ ташкил гардид.
Бори нахуст назарияи кинетикии паҳншавӣ ва фурӯбарии ултрасадоро дар моеъот, назарияи кинетикии эластикӣ ва ғилзату моддаҳои ғайриякҷинса ва ҳодисаҳои интиқолро тадқиқ кардааст.
Тадқиқоти илмиро бо фаъолияти педагогӣ пайваста, дар мактаби олӣ физикаи назариявӣ ва курсҳои махсуси онро таълим додааст, ба кори илмии донишҷӯён ва аспирантҳо роҳбарӣ қардааст.
Муаллими калон, мудири кафедраи физикаи умумӣ ва назарӣ, декани факултети физика ва математикаи )УДТ ба номи В. И. Ленин, ноиби ректор оид ба корҳои илмӣ Донишгоҳи миллии Тоҷикистон , директори Институти физикаи ба номи С. У. Умаров, саркотиби илмии Президиуми Академияи илмҳои Тоҷикистон , академик — котиби шуъбаи илмҳои физика ва риёзи, геология ва кимиёи Академияи илмҳои Тоҷикистон .
Акобир Адҳамов инчунин, Узви Шӯрои илмӣ доир ба проблемаҳои ултрасадои Академияи Илмҳои ИҶШС ва узви Шӯрои илмӣ оид ба физикаи моеъоти назди Вазорати мактабҳои олӣ ва миёнаи махсуси ИҶШС, раиси Шӯрои илмӣ доир ба проблемаҳои амалии Академияи илмҳои Тоҷикистон, ҷонишини раиси Шӯрои илмии )УДТ ба номи В. И. Ленин, доир ба додани унвони илмӣ , узви ҳайати асосии таҳририяи Сарредаксияи илмии Энсиклопедияи советии тоҷик буд.
Абдулло , «Гулсара»-и К. Яшин ва М. Муҳаммадов , намоиши мусиқии «Лола»-и С. Баласанян, А. Баласанян, А. Ленский ва С. Урбах Валаматзода бо рақсҳои алоҳида ҳунарнамоӣ кардааст.
Балетҳои ба саҳна гузоштаи Валаматзода дар Театри давлатии академии опера ва балети тоҷик ба номи С. Айнӣ: «Лайли ва Маҷнун»-и С. Баласанян , «Сарчашмаи бахт»-и Л. Книппер , «Лауренсия»-и А. Крейн , «Эсмералдо»-и С. Пуни , «Фаввораи Боғчасарой»-и Б.
Ӯ режисёр – басаҳнагузорандаи операҳои миллии «Шуриши Восеъ» , «Комде ва Мадан» , «Домоди номдор» , «Ғуломон» , таҳиягари рақсҳои операҳои «Парии обӣ»-и А. Даргомижский , «Аида»-и Ҷ.
Филми офаридаи Валаматзода – «Лайлӣ ва Маҷнун» нахустин филми тоҷик буд, ки соли 1960 дар кинофестивали аврупоӣ қадр шуд ва бо Грамотаи «Фестивали Венетсия» сарфароз гардид.
Валаматзода асосгузори Ансамбли давлатии рақсии «Лола»буда, дар он рақсҳои «Сайри лолаҳо», «Синахурӯш», «Дарвозӣ», «Дугонаҳо», «Моҳигирон», «Нағорабазм», «Шодиёна», «Гулъузорам», «Туйи Помир» ва ғ.
Ғаффор Валаматзода соли 1932 омӯзишгоҳи мусиқии Ленинобод , 1946 омӯзишгоҳи хореографии назди Театри калони шаҳри Маскав ва соли 1951 шуъбаи балетмейстерии Институти давлатии санъати театрии ба номи А. Луначарскийи шаҳри Маскавро хатм намудааст.
1934-35 раққос ва балетмейстери Театри мусиқии тоҷик , 1951-63 сарбалетмейстери Театри давлатии академии опера ва балети тоҷик ба номи С. Айнӣ, директор, 1963-72 роҳбари бадеии Филармонияи давлатии Тоҷикистон, аз соли 1965 сарбалаетмейстер ва роҳбари бадеии Ансамбли давлатии рақсии «Лола», 1984-87 раиси Иттифоқи ходимони театри Тоҷикистон буд.
умумии боғро ташкил медиҳад ва чанд объекти нодири табииро дар бар мегирад, ки Пиряхи А. Федченко яке аз бузургтарин пиряхҳои олам ва манбаи асосии оби тозаи Осиёи Марказӣ аз он қабил мебошад.
Макони зисти гӯсфанди кӯҳии Марко-Поло , бузи кӯҳӣ -и сибирӣ, хирси барфӣ, хирси маллаи тиёншонӣ; намудҳои нодири парандагон-ғози ҳиндӣ, моҳихӯраки сараш малла, мурғи ҳилоли тибетӣ ва ҳимолойист.
Нахустватани як қатор зироатҳои муҳим, аз ҷумла, «аҷдод»-и ёбоии зироатҳои имрӯзаи кишоварзӣ, навъҳои ёбоии ба шароити маҳал мутобиқгардида ва навъҳои селексияи мардумӣ мебошад.
Дар Помири Ғарбӣ-минтақаи бадахшонии боғ намудҳои аз ҷиҳати ботаникӣ гуногуни гандуми нарми ҷинси , қадимию эндемикии гандуми «резапоя» ва ҳамҷинсҳои ёбоии онҳо мерӯянд, ки дар миқёси олам назир надоранд.
Мувофиқи маълумоти олимон, дар ин ҷо себи Сиверс , ноки тоҷикистонӣ , ноки бухороӣ , чормағзи юнонӣ , олучаи тоҷикистонӣ , олуи хонагӣ , олуи дарвозӣ , бодоми бухороӣ , бодоми Вавилов , дӯлонаи понтӣ , дӯлонаи туркистонӣ , дӯлонаи сонгорӣ , дӯлонаи ҳисорӣ , зирки сиёҳ мерӯянд.
Соли 2004 боғ ба Муассисаи давлатии ҳудуди табиии махсус ҳифзшаванда — МД ҲТМҲ табдил ёфта, фаъолияти он аз ҷониби Кумитаи ҳифзи муҳити зисти назди Ҳукумати ҶТ идора мешавад.
Боғ бо мақсади ҳифзи манзараҳои нодир, анвои камёфту нобудшавандаи олами набототу ҳайвонот, ёдгориҳои табиӣ, ривоҷи сайёҳӣ, истифодаи дурусти захираҳои табиӣ ва беҳбуди сатҳи зиндагии мардуми маскуни ҳудуди он ташкил ёфтааст.
Дар харита таҳти ишорати маҳаллаҳои маскун, сайрхатҳои сайёҳӣ, хоҷагиҳои шикор , манзараҳои аҷоиби табиӣ, ғорҳо ва, махсусан, чашмаҳои обҳои маъдании гарму сард ва диг.
Яшилкӯл бо чарогоҳҳои атрофаш, қитъаи барои сайёҳии шикорӣ ҷудошудаи назди Қарокӯл, қитъаи сабзи соҳили дарёи Бартанг ва шоҳроҳи мошингарди Душанбе — то ба сарҳадди Қирғизистону Хитой мансуби ҳамин минтақаанд.
Қисмати барои хоҷагидории аҳолӣ истифодашаванда ба рӯйхати маҳалҳои ҳифзшаванда ворид нагардидааст, зеро ногузир аҳолӣ ба сифати чарогоҳ ё ҷойи ҳезумчинӣ истифода мебарад.
Шикори ҳайвоноти мамнӯъ ва моҳидории беиҷозат, инчунин, бе рухсат ворид шудан ва ё мошин рондан дар ҳудуди боғ зуҳуроти асосии қонуншиканӣ дар ин соҳа ҳисобида мешавад.
Дар ҳудуди боғ кормандони он якҷоя бо олимони АИ ҶТ таҳқиқоти нақшавии солонаи илмӣ ва мониторинги экологӣ мебаранд, ки иборатанд, асосан, аз корҳои пешбурди ҳисобу китоб, қайди ҳолати ҳайвоноти ваҳшӣ, мушоҳидаи фенологии рустаниҳо, таъйини захираҳои ғизои ҳайвонот, қайди ҷараёни паридаравӣ ва бозгашти парандагон ва ғ.
Дар натиҷаи минтақабандии ҳудуди боғ дар асоси Қонуни ҶТ «Дар бораи ҳудудҳои табиӣ ва объектҳои махсус ҳифзшаванда» мутобиқи корҳои бурдаи экспертҳои Иттиҳоди Байналхалқии Ҳифзи Табиат , таҳқиқоти мутахассисони муассисаи ҲТМҲ ва ғ.
Бо мақсади беосебу бехалал маҳфуз доштан ва афзоиш додани ҳайвоноти кӯчии сумдор ва озодона ҳаракат кардани онҳо аз чарогоҳҳои зимистона ба тобистона ва баръакс, гузаргоҳҳои махсуси маҳалҳои будубоши азалии онҳо барқарор дошта мешаванд.
Боғи миллии Тоҷикистон — ҳудуди табиии ҳифзшавандаи Тоҷикистон, ки соли 2013 ба Феҳристи Мероси Ҷаҳонии Идораи омӯзишӣ, илмӣ ва фарҳангии Созмони Милали Муттаҳид шомил шудааст.
Воқеан, дар сарҳадди Вашгирд ва шаҳри Тамлиёти Хуталон пули сангине воқеъ буд, ки дар аҳди кишваркушоиҳои Искандари Мақдунӣ аз ҷониби таърихнигорони юнонӣ ёд шудааст.
Беҳуда нест, ки таърихнигори садаи араб Самъонӣ дар бораи Вашгирд чунин навишта буд: «Мардум аз ҳама ҷо ба Вашгирд мешитобанд, зеро нархи наво дар ин ҷо бисёр паст мебошад. Дар он работҳо ва осори қадима зиёд аст. Ҷангҳое, ки дар аввали ислом дар ин ҷо шуда гузаштаанд, машҳуру маъруфанд ва онҳо дар китобҳо сабт гардидаанд».
То имрӯз дар ноҳияи Файзобод мавзеъҳое бо номҳои Қалъаи Сангин, Қалъаи Дашт, Қалъаи Сурх, Сарой ва дар ноҳияи Нуробод Қалъаи Пунбачӣ ёде аз он қалъаҳои бостонӣ меди­ҳанд.
Мавзеъи ҷойгиршавии шаҳри Вашгирдро шарқшинос А. М. Беленитский дар соли 1946 муайян карда буд, ки он дар ҷойи харобаҳои Қалъаи Сангин ё Тали Возҷур дар 1,5 километрии ҷанубу шарқи маркази ноҳияи Файзободи Тоҷикистон воқеъ гаштааст.
Вашгирд дар Авесто ба шакли Висагирд омада, дар «Шоҳнома»-и Фирдавсӣ ба гунаи Виса, Висагирд ва Висагон вобаста ба ҳангома­­ҳои атрофи Афросиёб ва вазири ӯ Виса ёд шудааст.
Инчунин бо саъю кӯшиши ӯ дар шимоли Тоҷикистон «Парваришгоҳи Сирдарё» таъсис ёфт, ки дар он мурғони обию ботлоқӣ ва соҳилмақом таҳти ҳимоя гирифта шудаанд.
Ислом Абдусаломов (13 феврали 1929, маҳаллаи Тайлоқи ноҳияи Самарқанд — 7 апрели 2014) — зоолог, эколог, зоогеограф , доктори илмҳои биология академики Академияи илмҳои Тоҷикистон .
Зимнан бояд таъкид намуд, ки ҳаҷми коркарди алюминий дар 11 моҳи соли равон чун солҳои гузашта асосан аз ҳисоби КВД «Ширкати Алюминийи Тоҷик», ҶДММ КМ «Тоҷпроф», ҶДММ «Ноқили Талко» ва ҶСП «Ноқили Турсунзода» ба амал омада истодааст.
Тибқи маълумотҳои дастрасгардида дар ёздаҳ моҳи соли 2019 корхонаҳои соҳаи мошинсозӣ, саноати мудофиа ва химия, дар якҷоягӣ бо КВД «Ширкати Алюминийи Тоҷик» маҳсулотҳоро ба монанди маводҳои таркандаи саноатӣ, профилҳои алюминӣ, қубурҳои металлӣ ва арматураҳои сохтмонӣ ба маблағи 1630,4 млн.
сомонӣ ба хориҷи кишвар, хусусан ба Давлатҳои Аврупо, Ҷумҳуриҳои Ӯзбекистон, Туркманистон, Қирғизистон, Туркия, Эрон ва Ҷумҳурии Исломии Афғонистон содирот намуданд.
Баъд аз соҳибистиқлол гардидани Тоҷикистон дар натиҷаи ислоҳоти иқтисодӣ номи "ГУП ТАЛКО" - "Корхонаи воҳиди давлатии Компанияи арзии Тоҷикистон"-ро гирифтааст.
Пас аз хатми донишгоҳ, дар вазифаҳои муҳандис , ходими хурди илмӣ , ходими калони илмӣ , мудири Лаборанти проблемавии физикаи мустаҳкамии полимерҳои факултети физикаи Донишгоҳи миллии Тоҷикистон фаъолият намудааст.
Асарҳояш доир ба тадқиқоти илмии масъалаҳои реология, сохтор ва хосиятҳои электрофизики механикии полимерҳо дар бисёр кишварҳо — Россия, Украина, Англия, Олмон, Полша, Чехия, Словакия ва ғайра нашр гардидаанд.
Сипас, дар вазифаҳои дотсенти кафедраи физика ва механикаи полимерҳо , муовини декан оид ба илм , декани факултети физикаи , мудири кафедраи ҷисмҳои сахт ва профессори кафедраи ҷисмҳои сахт фаъолияти пурсамар дорад.
Ҳасан Абдулло́ев (Ҳасан Мӯъминҷонович Абдуллоев; тав. 21 сентябри 1952, Душанбе) — физикдони тоҷик, доктори илмҳои физикаю математика , профессор , «Аълочии маорифи Тоҷикистон» , дорандаи ордени «Шараф» дараҷаи
Дар «Баҳористон» ҳам аз зиндагонии ибратомӯзи шайхону орифон, ҳам аз андешаву афкор ва ҳикмати ҳакимони бузург, ҳам аз нақли амали хайри подшоҳон, ҳам аз ривояти ҷуду карами гузаштагон, ҳам аз тасвири гудози ишқ ва дӯстию вафодории дилбохтагон, латифаю мутоибаҳои халқӣ, ҳам аз зикри аҳвол ва ашъори шоирон — аз Рӯдакӣ то Навоӣ, ҳам аз ҳикоёти пандомӯзи тамсилӣ сухан рафтааст.
Ҷомӣ бисёр мавзӯъҳои «Гулистон»-ро дар хусуси адолат, ахлоқи дарвешон ва ишқу муҳаббати ҷавонӣ вусъат дода, дар навбати худ дар асараш адолати иҷтимоиро тафсилу таҳким менамояд.
Танҳо боби 3-юми «Баҳористон» ба боби 1-уми «Гулистон» ва боби 5-уми ҳар ду китоб дар як мавзӯъ буда, мавзӯоти бобҳои 2, 3, 4, 6, 7, 8-и «Баҳористон» тамоман нав аст.
Фарқи дигари «Баҳористон» аз «Гулистон» он аст, ки Саъдӣ бобҳои китоби худро бе муқаддима оғоз кардааст, аммо Ҷомӣ дар оғози ҳар равза бо унвони «Фоида» муқаддимаи хурде меорад, ки он моҳият, мавзӯъи бобро муайян мекунад.
Чунончи, равзаи чаҳорум, ки «Дар васфи мевабахшии дарахтони боғистони ҷуду карам ва шукуфарезиашон бе базли динору дирам» ном дорад, бо чунин «Фоида» оғоз меёбад: «Ҷуд — бахшидани чизест, боистӣ бе мулоҳизаи ғараз ва мутолабаи иваз, агарчи он ғараз ё иваз санои ҷамил ё савоби ҷазил бошад».
Ӯ навиштааст, ки «Чун дар ин вақти дилписанд фарзанди арҷманд Зиёуддин Юсуф… ба омӯхтани муқаддамоти каломи араб ва андӯхтани қавоиди фунуни адаб иштиғол намуд,… гоҳ-гоҳе аз китоби „Гулистон“, ки аз анфоси шайхи номдор ва устоди бузургвор Муслиҳиддин Саъдии Шерозист… сатре чанд хонда мешуд.
Лекин Абдурраҳмони Ҷомӣ ҳамчун шахси халқпарвару ватандӯст, озодихоҳу адолатҷӯ ва хайрхоҳ ҷамъиятро ба ду гурӯҳ: золимон ва мазлумон тақсим менамояд ва бар зидди зулму ҷабр ва тааддию бедодгарӣ баромада, давлатмандро ба саховат ва бечорагонро ба қаноат даъват карда, бо ҳамин адлу инсофро тарғиб намуда, бар зидди худбинию худписандӣ ва ҳарисию хасосат, бераҳмию беинсофӣ ва ҷангу ҷидол мебарояд.
Ин нуқсонҳоро сабаби фалокати ҷамъият ва вайронии мамлакат дониста, аз онҳо роҳи халосӣ меҷӯяд ва ин роҳро дар сохти подшоҳие мебинад, ки дар он шоҳи одил ҳукмрон бошад.
Ба қавли Ҷомӣ, шаробу май душмани ақлу ҳуш, зоилкунандаи донишу биниш, фосидкунандаи ахлоқ ва сарчашмаи хабисиҳо буда, шахси майхора наметавонад, ки байни хубу зишт, некию бадӣ, ҳалолу ҳаром, дӯстиву душманӣ фарқ гузорад.
«Баҳористон» — асари ахлоқию тарбиявии Абдурраҳмони Ҷомист, ки с. 1487 дар пайравии «Гулистон»-и Саъдии Шерозӣ чун китоби дарсӣ барои писараш Зиёуддин Юсуф таълиф шудааст.
Даҳ сол ба сифати Раиси Совети Вазирони ҶШС Тоҷикистон ва 21 сол ба ҳайси Котиби якуми Кумитаи Марказии Партияи Коммунистии Тоҷикистон меҳнати пурмаҳсул кардааст.
Фаъолияти кориашро ҳамчун агрономи стансияи хоҷагии қишлоқ саркарда, сипас ба ҳайси сардори идора, ҷонишини комиссари халқии зироати ҶШС Тоҷикистон , намояндаи Комиссариати халқии маҳсулоттайёркунии ИҶШС дар Тоҷикистон , комиссари халқии зироати ҶШС Тоҷикистон кор кардааст.
Солҳои 1946—1955 Ҷаббор Расулов ба ҳайси сарвазири Ҳукумати ҶШС Тоҷикистон — Раиси Шӯрои Вазирони ҶШС Тоҷикистон ҳамзамон вазири корҳои хориҷии ҶШС Тоҷикистон фаъолият намудааст.
Як ноҳия дар вилояти Суғд, хоҷагие дар ноҳияи Хуросон, мактаби миёнае дар шаҳри Хуҷанд, хиёбоне дар шаҳри Душанбе номи ӯро доранд ва дар бинои Ҳукумати ҷумҳурӣ лавҳаи ёдгориаш гузошта шудааст.
1 ноябри соли 2006 бо фармони худ таҳти 501 дар заминаи шуъбаи ғоибонаи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Қандил Ҷӯраев таъсиси филиали донишгоҳро дар ноҳияи Рашт иҷозат дод.