polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Мавқеи инсонситоии нависанда дар ин ҳикояҳо бо қувваи фаъолтаре дар муқобили бадиву бадкирдорӣ намудор гардида, ормонҳои иҷтимоӣ ва инсондӯстиро дар ҷомеа таҳким мебахшанд.
«Садои Шарқ» , мудири бахши адабиёти бачагону наврасони нашриёти «Маориф» , мудири шуъбаи адабиёти бадеии г. «Маданияти Тоҷикистон» , муҳаррири нашриёти «Маориф» , муҳаррири нашриёти «Адиб» .
Болои санги мазораш дарахти сершохест бо гулҳои зард, ки бештари фасли сол сабзу гулафшон аст ва рӯи он чорбайтиаш тарошида шуда, ки хулосаи зиндагию осори ин адиби некномро таҷассум мекунад:
Модули тафтиши имлои забони тоҷикӣ 1.0 ва аз сатр ба сатр гузаронидани калимаҳо дар барномаҳои ва дигар барномаҳо аст, ки дар асоси натиҷаҳои корҳои илмӣ-тадқиқотии кормандони кафедраи «Таъминоти барномавӣ ва технологияҳои иттилоотӣ»-и Донишкадаи политехникии Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи М.Осимӣ дар Хуҷанд ва мактаби илмии лингвистикаи тоҷикӣ дар назди Ташкилоти ҷамъиятии «Маркази рушди технологияҳои иттилоотӣ Зафар Усмонов» бо ҳамкорӣ бо ширкати умумиҷаҳонии сохта шудааст.
Усмонов Зафар Ҷӯраевич 27 августи соли 1937 дар шаҳри Сталинобод дар хонаводаи таърихшинос ва рӯзноманигори шинохта — Ҷӯра Усмонов ва ходими ҳизбӣ — Ҳамро Аҳророва ба дунё омадааст.
Пас аз хатми мактаби миёна, соли 1959 донишҷӯи Донишгохи давлатии Маскав ба номи М. В. Ломоносов ва фориғуттаҳсили аълохони бахши механикаи факултети механикаю математикаи донишгоҳи номбурда гаштааст.
Соли 1959 пас аз хатми донишгоҳ ба аспирантураи Шуъбаи механикаи факултети механикаю математикаи Донишгоҳи давлатии Маскав ба номи М. В. Ломоносов таҳсил намуда, аввал таҳти роҳбарии узви вобастаи АИ ИҶШС — Николай Четаев дар бораи устувории ҳаракат, баъдан таҳти роҳбарии узви вобастаи АИ ИҶШС, Қаҳрамони меҳнати сотсиалистӣ — Дмитрий Охотсимский роҷеъ ба масъалаҳои траекторияи оптималии гузариш байни орбитаҳои кайҳонӣ кор бурдааст.
Сардори Маркази ҳисоббарории АИ ҶШС Тоҷикистон , академик-котиби Шуъбаи илмҳои физикаву математика ва геологияю химия АИ ҶШС Тоҷикистон , директор , мудири Шуъбаи моделсозии математикии Институти математикаи Академияи илмҳои Тоҷикистон .
Макому мартабаи Атторро мухаккики эрони Забехуллои Сафо чунин таъриф кардааст: «Ин марди чирадасти тавоно ва ин орифи восили доно хакоики фаровонро ба суръат дарк мекунад ва бо забоне, ки бо равониву кушодаги аз олами боло таъйидоте бемунтахо дошт ба назм дармеоварад. Шоири кардан дар ин маврид барои ӯ ба манзалаи сухан гуфтани марде буд, ки ба фасоҳату балогат ху гирифта бошад ва харчи гуяд фасеху балиг бошад».
Инак чанде аз асарҳои Атторро зикр менамоем: “Ихвонуссафо”, Чавохирӯззот, Мазохирулачоиб, Уштурнома, Абирнома, Асрорнома, Шохнома, Мантикуттайр, Хисравнома, Васиятнома, Хайдарнома, Илохинома, Мухторнома, Шаҳрулкалб, Тазкиратулавлие, Мусибатнома, Панднома, Гулу булбул, Девони касоиду ғазалиет ва ғайра.
Аз ашъори ӯ маълум мегардад, ки аз илмҳои ҳикмат, фалсафа, таърих, калом, тафсир, ҳадис, нуҷум, тиб, дорушиносӣ дониши фаровоне андухта будааст ва ин илмҳоро басе хуб медонистааст.
Инаш низ маълум аст, ки Аттори Нишопурӣ илми тиб ва дорушиносиро аз падари худ, ки аттор ва табиби моҳир будааст, омӯхта дар ин соҳа шуҳрат меёбад ва дар дорухонаи падараш ба кори табобат машғул мешавад.
Муҳаққиқони эҷодиёти Аттори Нишопурӣ мӯътақиданд, ки аз асарҳои зиёде, ки ба Аттори Нишопурӣ нисбат медиҳанд, «Асрорнома», «Мантиқ-ут-тайр» , «Хисравнома», «Илоҳинома», Мухторнома», «Мусибатнома», «Ҷавоҳирнома», «Шарҳулқалб», «Тазкират-ул-авлиё», «Девони қасоид ва ғазалиёт» ки аз онҳо Аттор дар асарҳои худ ном мебарад, бешаку шубҳа аз они Аттор аст.
Махсусан, панду андарзҳои ҳакимонаи ӯ солҳою асрҳо боз инсонҳоро ба покию ростӣ, ба некӯ корию меҳнатдӯстӣ ва дигар дигар фазилатҳои шоиста ҳидояд мекунад.
Симоҳои ҷолибе аз қабили Эшон , Қодир , Салимбек , Аркадий Павлович , Порфирио , Петров , Темур , Хӯҷаев , Брабансио , Ляпкин — Тяпкин , Капулетти , Мутаваллӣ , Қудрат , Герсог Албани , Рофиев , Ҳодӣ Пиён , Ҷунайд , Шайх Насрулло , Барони хасис офаридааст.
Пас аз забт кардани Итолиё Рум нақши асосиро дар сиёсати байн давлатҳои баҳри Миёназамин иҷро мекардад ва ин гуна рафтор ба ҷанги дигар, бо Карфаген ки давлати калон буд дучор гардонид.
Қуллаи баландтарини шоҳаншоҳии Рум ба давраҳои тинҷӣ рост омад , аммо аз асри сар карда аз сабаби талоши давлат байни сиёсатмадорони Рум ба нохушиҳои сиёсӣ ва иҷтимоӣ оварда расонд.
Руми Бостон — яке аз тамаддунҳои пешқадами бостонии ҷаҳонӣ, давлати бузургтарини давраи бостон, ки номи худро аз номи шаҳри асосӣ гирифт, ва бояд ёдовард шуд, ки шаҳри Рум аз номи бунёдгари худ — Ромул ном гирифт.
Қуллаи баланди бузургии Руми Бостон ба қарнҳои п. м. рост меояд, ҳамон вақте, ки зери таъсири ин имперотурӣ фазои давлатҳои имрӯза аз Шотландия дар шимол то Эфиопия дар ҷануб, Эрон дар шарқ то Пуртуғол дар ғарб афтода буданд.
Баъзе олимони имрӯза фикр мекунанд, ки ин давлати халқӣ ва шоҳ ҳамчун роҳбар буд ва ҳокими мутлақ ба ҳисоб мерафт, аммо дар байни халқ ва Сенат роли ночизро бози мекард ҳамчун роҳбари одӣ барои назорат.
Ҳаками олии давлат ба Сенат равона мегашт, то ки Сенат вазифадор буд, ки шоҳи навро ҷустуҷӯ кунад ва дар ин ҳол бо таври машварат яке аз аъзои худи Сенат интихоб мешавад, ба мудати 5 рӯз то ки дар давоми ин вақт ҳукмрони нави Румро интихоб кунад.
Пас аз гузаштани ин муҳлат агар аъзои сазовор пайдо нашавад, сенаторҳо ин ваколатро ба дигар сенатор ва ба мудати 5 рӯзи дигар месупоранд ва ин гуна расм то даме давом медод, то ки як ҳукмрони нав интихоб шавад.
Сарнагун кардани охирин шоҳаншоҳ Ромул-Августула аз ҷониби сарвари қабилаҳои олмонӣ Одоакр 4 сентябри соли 476, расман рӯзи сарнагуни Шоҳаншоҳии Рум ба ҳисоб меравад.
Як қатор тадқиқотчиён, таърихдонони ИҶШС дар ин самт ҳисоб мекарданд, ки Рум тамаддуни аслии худро бунёд кард ва дар он тартиби махсуси баҳодиҳӣ нисбати ҳаёти одамизод ва инкишофёбии ӯ дар ҷамоати Рум дар тулли равиш ва инкишофи таърих.
Давраҳои Руми Қадимро ба се гурӯҳи ҳукмронии сиёсӣ ва иҷтимоӣ тақсим кардан мумкин аст: аз давлати шоҳӣ, ки давраи аввали ҳукмронӣ ибтидо мегирад то давраи анҷом ёфтани шоҳаншоҳии бузург.
Норматов, С. Отаев, К. Шаҳобиддинов ва солҳои 60-70-ум - С. Марофиев, Н.Турсунов, Д. Деҳқонов, У. Ҷаҳонов, У. Ғаффоров, И. Эркабоев, М. Исҳоқӣ, Бобокалонов А, Гулбеков Ҷ, Ҷӯраев М, Ҳомидов Ҷ.
Дар солҳои роҳбарии ӯ сафи омӯзгорон ва донишҷӯён афзуда, кафедраҳои нави таърихи қадиму асримиёнагии тоҷикон, кафедраи таърихи наву навтарини халқи тоҷик, кафедраи таърихи қадиму асримиёна ва кафедраи таърихи наву навтарини мамлакатҳои хориҷӣ ташкил ёфтанд.
Ба мақсади тайёр намудани кадрҳои баландихтисоси илмӣ аз соли 1997 Шӯрои махсуси ҳимояи рисолаҳои номзадӣ аз рӯи ихтисоси таърихи Ватан ташкил карда шуд, ки дар давраи фаъолияти Шӯрои номбурда 29 нафар унвонҷӯён рисолаҳои номзадӣ дифо намуданд.
Имрӯзҳо бошад, дар шуъбаҳои рӯзонаю ғоибонаи факулта беш аз 1000 нафар донишҷӯён таҳсил намуда, факулта аз ихтисосҳои таърих, таърих ва ҳуқуқ, ҳуқуқшинос-омӯзгор, мутахассисон тайёр мекунад.
Факулта бо дастпарварони худ ходимони давлатию ҳизбӣ Абдулаҳад Қаҳҳоров, Рифъат Ҳоҷиев, Қодир Хабилов, Аҳмадҷон Шарофов, дипломатҳои шинохта Яъқуб Исломов ва Абдулаким Қаюмов, олимони забардаст академик Нӯъмон Неъматов, профессорон Ғафурҷон Ҳайдаров, Ҳабибулло Холҷӯраев, Иброҳимҷон Обидов, Шукур Султонов, Абдуҳамид Ҷалилов, Темур Каримов, Шарифҷон Ахмедов, Музаффар Искандаров, Назирҷон Турсунов, Бурҳон Ризоев, Мақсудҷон Инъомов, Осимҷон Каримов ифтихор доранд.
Муаррихи шинохта, яке аз олимони сермаҳсули ҷумҳурӣ устоди факулта профессор Усмонҷон Ғаффоров доир ба таърихи фарҳанги халқи тоҷик, ҳаёту фаъолияти фарзандони арзандаи миллат зиёда аз 50 китоб, 150 мақолаҳои илмӣ, зиёда аз 500 мақолаҳои илмӣ-оммавӣ таълиф намудааст.
Профессор Ҳабибулло Холҷӯраев доир ба таърихи халқи тоҷик, ҳаёту фаъолияти фарзандони арзандаи миллат зиёда аз 40 китоб, 200 мақолаҳои илмӣ, илмӣ-оммавӣ таълиф намудааст.
Хотирнишон бояд кард, ки солҳои 60-70-уми қарни сипаришуда мактаби илмии омӯзиши таърих ва маданияти халқи тоҷик дар қарни ХХ бо роҳбарии аввалин доктори илм дар донишгоҳ, шодравон профессор Ғафурҷон Ҳайдаров ташаккул ёфт.
Шогирди баркамоли устод собиқ ректори Донишгоҳ Сайдулло Абдуллоев дар мудатти начандон тӯлонӣ бо асарҳои худ доир ба таърихи мактабҳои олӣ ва китобҳои «Исмоили Сомонӣ», «Амирони Сомонӣ», «Фарҳанги Сомониён» ва ғайра дар таърихшиносии тоҷик мақоми хосае пайдо намуд.
Давлати Ҳоразмшоҳӣ дар солҳои бистуми асри боз ҳам бештар сабзида, ғайр аз Хоразм ва Мовароуннаҳр Афғонистони кунунӣ ва қисмати бузурги Эронро низ дар бар мегирифт.
Ҳокимияти Мухаммади Хоразмшоҳ устувор набуд: давлати ӯро на факат оммаи заҳматкаш ва халқҳои мутеъ, ки ҳам аз тарафи ҳокимони маҳаллӣ ва ҳам аз тарафи хоразмшоҳ ба ҷабру зулм дучор буданд, пуштибонӣ намекарданд, балки ҳатто ашрофи феодалони ҳарбй ва рӯҳониёни бонуфуз низ нисбат ба он ошкоро равияи душманона доштанд.
Илова бар ин, дар дохили хонаводаи Муҳаммади Хоразмшоҳ низову нифок сар шуда, вазъиятро боз ҳам мураккабтар намуд: модари Муҳаммади Хоразмшоҳ Турконҳотун, ки зани ғаюр ва омире буд, низ бо ӯ мухолифат меварзид.
«Дар Ёсо дар бораи табакаи баландмақом, тарханхо зикр шудааст, ки онҳо аз ҳар навъ андоз озод карда шуда буданд, ғанимати худро бояд бо дигарон таксим намекарданд, ба назди хони кабир ҳамеша бемалол даромада метавонистанд, аз чазо то нуҳ маротиба озод карда мешуданд. (Ин навъи хуқуқҳои феодали дар байни ҳамаи халқҳои ниммаданӣ дар натиҷаи тарзи зиндагии ҷанговаронаи онҳо ба миён меояд)».
Пас аз ин, дар солҳои 1218—1219 кӯшуни муғул бо роҳбарии Ҷебе ном лашкаркаши Чингизхон, тақрибан бидуни муқовимат, сарзамини Карахитоиҳо — Ҳафтруд ва Туркистони Шарқиро тасарруф намуд ва ба ҳудуди давлати Хоразмшоҳиён наздик шуд.
Бисёр точирони сарватманд, ки бозургонии Муғулистон ва Осиёи Миёнаро дар дасти худ нигоҳ медоштанд, ҳанӯз пеш аз ҳамсарҳад гардидани ин ду давлат бо ҳамроҳии уйғурҳо дар умури ташкилот ва сохти идораи дохилии Муғулистон аз мушовирони асосии Чингизхон ҳисоб мешуданд.
Дар соли 1218 ҷанговарони Хоразм бо ичозати ӯ дар қалъаи сарҳадии Утрор, ки дар канори дарёи Сир воқеъ гардида буд, як корвони аз тарафи Чингизхон фиристодашударо, ба гумони ин ки мақсади чосусӣ дорад, тороҷ намуданд.
Бори корвон аз 500 шутур тило, нуқра, маснуоти абрешими чинӣ, пустҳои қиматбаҳо ва амсоли ин иборат буд ва 450 нафар точир, аъёну ашроф ва ашхоси мӯътамади хони муғул маъмури овардани онҳо буданд.
Чингизхон аз воқеаи Утрор хабардор шуда, аз Хоразмшоҳ талаб кард, ки мусаббиби ин фочиа, яъне ҳокими Утрорро ба ӯ супорад ва товони хасоратҳои воридшударо бидиҳад.
Лекин сафири Чингизхон, ки бо ин талабот ба пойтахти давлати Хоразмшоҳӣ омада буд, бо амри Муҳаммади Хоразмшоҳ ба қатл расид ва ҳамроҳони ӯ бо ришу мӯйлаби бурида пас гардонида шуданд .
Аз ин чост, ки ҳучуми Чингизхон ба Осиёи Миёна, чи навъе ки як қатор муаррихони буржуазӣ тасвир мекунанд, ҳаракати бетартиб ва худсаронаи бодиянишинони муғул набуда, балки ҳучуме буд, ки бар асоси мулоҳизаҳои амиқ ва нақшаҳои муайян қарор дошт.
Ғайр аз ин, Муҳаммади Хоразмшоҳ ҳангоми тадорукоти чангӣ дар зарфи як сол аз ахолӣ се мартаба молиёт гирифта, ба ин васила эътироз ва норизогии халқро ба вучуд овард.
Дар моҳи сентябри соли 1219 Чингизхон ба Утрор расида, қувваҳои ҳарбии худро ба се қисмат тақсим кард: як қисмати қӯшуни худро ба писаронаш Уктой ва Чағатой супорид, ки Утрорро муҳосира кунанд; қисмати дигари онро бо роҳбарии Чучӣ барои забт намудани шаҳрҳои соҳили дарёи Сир ба тарафи шаҳри Ҷанд равона кард.
Он қисмати лашкари муғул, ки бо сардории Чучй барои забт кардани шаҳрҳои соҳили дарёи Сир рафта буд, аввалин мартаба Сиғноқро ғасб намуда, аҳолии онро тамоман аз дами теғ гузаронид.
Вақте ки қӯшуни мугул шаҳрро ишғол намуд, ӯ ба ҳудуди Эрон — ба Табаристон фирор карда, дар яке аз ҷазираҳои чануби баҳри Хазар паноҳ бурд ва дигар барои ташкили муборизаи зидди истилои муғул чорае наандешид.
Аз ин чиҳат пас аз мағлубияти Бухоро ва Самарқанд як гурӯҳи калони аскарони муғул ба ёрии муҳосиракунандагони Хуҷанд омаданд ва ба ин тариқа, дар атрофи шаҳр даҳҳо ҳазор нафар аскарони чингизи ҷамъ шуданд.
Вақте ки муғулҳо ба муқобили ин сангари мудофиакунандагони Хуҷанд чорае наёфтанд, ба ин фикр омаданд, ки бар руи оби дарёи Сир садде сохта ва ба ин васила худро ба ҷазира расонанд.
Лекин аз он чо, ки дар байни Темурмалик ва дигар сарлашкарони Хоразмшоҳ ваҳдат ва муносибати хуб мавчуд набуд, ӯ ин муваффакиятҳои ҳарбии худро вусъат дода натавониста мачбур шуд ба Хоразм баргардад.
Писари Муҳаммади Хоразмшоҳ султон Чалолиддин ҳам ба мукобили кӯшуни Чингизхон муковимати чиддӣ намуда, бо ҳамроҳони Темурмалик ба истилогарони муғул чандин зарбаи шадид расонид.
Факат оммаи халқ шаҳру деҳаҳои худро фидокорона мудофиа мекарданд, дар ҳоле ки аъёну ашроф, амалдорон ва табакаи олии руҳониёни ислом барои ҳифзи ҳаёт, молу мулк ва чоҳу чалоли худ бо душман созиш менамуданд.
Шеърҳои Зулфия Атоӣ ба забонҳои русӣ, англисӣ, фаронсавӣ, олмонӣ, арабӣ, украинӣ, руминӣ, қирғизӣ ва дигар забонҳо тарҷума гашта, дар баёзу китобҳои дастҷамъӣ, рӯзномаву маҷаллаҳои мухталифи кишварҳои дунё интишор гаштаанд.
Дар сафи аҳли адабиёту фарҳанг ба кишварҳои Эрон, Покистон, Русия, Украина, Ҳоланд, Олмон, Гурҷистон, Амрико, Қазоқистон, Қирғизистону Туркманистон ва ғайраҳо сафари эҷодӣ анҷом додааст.
Зулфия Атоӣ (Зулфия Атоуллоева; зод. 15 июни 1954, ноҳияи Ғончӣ, вилояти Ленинобод, ҶШС Тоҷикистон) — шоира, рӯзноманигор ва нависандаи тоҷик, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон , узви Иттиҳоди журналистони Тоҷикистон .
Оид ба масоили танзими реаксияҳои биохимиявӣ ҳангоми фотосинтез таҳқиқот анҷом дода, бобати биохимияи рустаниҳо, тавсифи сохторӣ-вазифавии хлоропластҳои пахта, фотосинтез ва монандшавии азот дар пахта ва ғайра беш аз дусад кори илмӣ, методӣ, таълимӣ ба хидмат овардааст.
Солҳои 1961-1968 ходими илмии Пажӯҳишгоҳи физиология ва биофизикаи рустаниҳои АИ Тоҷикистон, солҳои 1968-1973 дотсенти кафедраи физиологияи рустаниҳои Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В.И.
Опе­ра­ҳои ӯ «Коваи оҳан­гар» , «Бахтиёр ва Ни­со» , драмаи мусиқии «Лола» , балети «Лайлӣ ва Маҷнун» (таҳрири 1 – 1947; Мукофоти давлатии СССР, 1949; таҳри­ри 2 – 1957; таҳрири 3 – 1964; ҳамроҳи К. Голейзовский; Театри Калони СССР) дар саҳнаи Театри давлатии академии опера ва балети ба номи С. Айнӣ ба саҳна гузошта шудаанд.
Соли 1961 Баласанян балети «Шакунтала»-ро аз рӯи драмаи Калидас ба итмом мерасонад ва соли 1970 барои балети «Шакунтала» сазовори ҷоизаи ба номи Ҷавоҳирлаъл Неҳру мегардад.
Ҳамчунин, ӯ муаллифи асарҳо барои орекестри симфонӣ ва яккахон, 4 суита , 100 такмил барои фортепиано, сурудҳо, романсҳо, муси­қӣ барои спек­таклҳои драмавӣ, кинофилмҳо ва ғ.
Ҷоиза барои комёбиҳои барҷастаи эҷодӣ дар соҳаи илм, техника, адабиёт, санъат, меъморӣ, инчунин комёбиҳои баланди меҳнатӣ дар қаламрави шӯравӣ эҳдо шуда буд.
Чун мутолиоти бисёр амиқу дақиқ дар мутуни насри русу Ғарб дорад ва ҳамзамон аз адабиёти пешину муосири форс-тоҷик хуб баҳраманд аст, ҳузури муассири нигорандагиаш тез собит шуд.
Дар нигоштаҳояш омезаи аз табиатситоии романтикии русу Аврупо ва табиатгароии орифони шарқӣ ҳувайдост, ба ёдоварӣ ва бозофаринии арзишҳои дерина ҳамвора рӯй меораду дар ростои бедории афкори ҷомеъа ҷадал менамояд.
бебокона намуда, даст ба тарҷумаи бадеъӣ аз тоҷикӣ ба русӣ зад, намунаи фаровон аз осори адабии классикон ва адибони муосир, публисистикаи тоҷикро ба забони Пушкину Толстой баргардонд ва ба ин васила дар муаррифии адабиёти миллат ба хориҷиён саҳм мегузорад.
Асарҳои як қатор нависандагони тоҷикро, аз ҷумла баъзе аз порчаҳои китоби «Ҷомеъ-ул-ҳикоёт»-и Муҳаммад Авфии Бухороӣ, Ӯрун Кӯҳзод, ҳикояҳои Абдулмалик Баҳорӣ, песаҳои «Гавҳари шабчироғ»-и С. Улуғзода, «Куруш ва Куруз»-и Низом Қосим, порчаҳо аз романи «Садама»-и Саттор Турсун, мақолаи устод Айнӣ «Конститутсияи сталинӣ ва яҳудиёни меҳнаткаш» ва ғайраро ба забони русӣ тарҷума кардааст.
Ҳамчунин китоби андешаҳои Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмонро дар бораи Қисмати таърихии халқи тоҷик таҳти унвони «Тоҷикон дар оинаи таърих» ба забони русӣ тарҷума намудааст.
Солҳои 1977-1992 ба ҳайси тарҷумони рӯзномаи «Тоҷикистони Советӣ» , мухбири рӯзномаи «Коммунист Таджикистана» , дар вилояти Ленинобод , мудири шуъбаи ҳафтавори «Адабиёт ва санъат», муовини сармуҳаррири маҷаллаи «Тоҷикистон» хидмат намудааст.
Таб рӯзамарра, шифоӣ , сеяка (Табе, ки баъди хуруҷи он 1 – 2 рӯз давраи бетаб давом мекунад), беҳолкунанда (табе, ки дар мавриди он тағйири шаборӯзии ҳарорат аз 10 зиёд аст, вале ҳарорати минималӣ ба ҳаддӣ эътидол намерасад), сӯзон , нифосӣ , намакӣ , ғизоӣ (дар тифлони ширмак ҳангоми истеъмоли хӯроки ба синни онҳо номувофиқ ба амал меояд), сафедавӣ ҳам мешавад.
С. А. Баласанян ба ҳамкасби худ қонунҳои шаклҳои мусиқӣ ва гармонияро ифшо намуд, Шариф Бобокалоновмуаллифи як қатор номераҳои вокалӣ ва рақсии опера ба шумор меравад, ки онҳо ба моҳияти баланди бадеии опера мусоидат намуданд.
Дар жанри мусиқии вокалӣ ӯ асарҳои зерини хотирмон ба монанди «Қаҳрамон омад» ва «Оҳанги тор»-ро эҷод мекунад, ки бо маҳорати баланди касбӣ фарқ мекунанд.
Эҷоди суруди Шариф Бобокалонов «Конститутсияи мо» барои сарояндагон, хор ва оркестри созҳои халқӣ ба ҳамин давра мансуб аст, ки он бар матни муаллифон бо сарварии Садриддин Айнӣ навишта шуда, нидои композиторон ба эълони Конститутсияи СССР буд.
Дар синни камолот Шариф Бобокалонов маҷмӯаи сурудҳоро барои бачаҳо эҷод мекунад, ки ба таври васеъ дар тарбияи мактаббачагон ва бачагони синни томактабии ҷумҳурӣ истифода бурда мешавад.
Солҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ истеъдоди сурудофарии ин композитор бараъло зоҳир мегардад, ки он дар ҳайати бригадаи консертӣ дар назди сарбозони шӯравӣ дар Эрон, инчунин муҳофизони Ленинград баромад мекунад.
Маҷмӯаҳои «Имрӯз ид» , «Ду бех олу» , «Наргис» , «Чархофалак» , «Аспак» , «Чил кокули бозигар» , «Себи хубон» , «Шаддаи марҷон» , «Илҳом» , «Рангинкамон», «Ниҳол» , «Айёми гули лола» , «Таронаҳои офтобӣ» , «Куртаи чакан» , «Сичароғ» , «Лолаҳои дасти ман» , «Меҳргоҳ» ва ғ.
Мавзӯи асосии эҷодиёти Гулчеҳра Сулаймонӣ васфи ҳаёти хуррами инсоният, тантанаи ғояҳои пешқадами замон, мақоми занон дар ҳаёти иҷтимоӣ ва меҳнати бунёдкоронаи халқ мебошанд.
Олами кӯдаконро шоирона дарк карда, дар шеърҳояш орзуҳои наҷиб, хислатҳои нек, ҳолати рӯҳӣ, тарзи тафаккур, кирдору пиндори онҳоро бо диди тоза тасвир менамуд.
Шеърҳои бачагонаи шоирони рус Агния Барто, Вера Инбер, Демян Бедний, Наталя Данилова Мария Малсева, Сергей Михалков, Самуил Маршак, Людмила Татяничева, арман Силва Капутикян , Сурен Муродян , украин Леся Украинка, Галина Бойко, Андрей Кочан, Артур Волский, Иван Тарба, ӯзбек Қуддус Муҳаммадӣ, Ҳамидулло Ёқубов, литвонӣЯнина Дегутайте, озарӣ Хонумона Алибейлӣ, қазоқ Ҷамбул Ҷабаев, туркман Қаюм Тангриқулиев , Нурӣ Байрамов ва дигаронро ба тоҷикӣ гардондааст.
Дар газетаи «Пионери Тоҷикистон» , маҷаллаи «Пионер» , шуъбаи атфоли Нашриёти давлатии Тоҷикистон , маҷаллаи «Садои Шарқ» , шуъбаи адабиёти кӯдакон ва наврасони нашриёти «Маориф» , маҷаллаи «Занони Тоҷикистон» кор кардааст.
Гулчеҳра Сулаймонӣ — шоири тоҷик, Шоири халқии Тоҷикистон , барандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абӯабдуллоҳ Рӯдакӣ барои маҷмӯъаҳои бачагона «Себи хубонӣ» ва «Чил кокули бозингар», узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон .
Бо медали ордени «Дӯстии халқҳо» «Барои меҳнати шуҷоатнок. Ба муносибати 100-солагии рӯзи таваллуди В. И. Ленин» , Грамотаи Фахрии Президиуми Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон , сарфароз гардидааст.
Ӯ доир ба самтҳои ба талаботи иқтисодиёти бозори муосир ҷавобгӯ, масъала ҳои баҳодиҳии иқтисодии истифодаи за хи раҳои истеҳсо лии кишоварзӣ, моҳияти ҳисоби хоҷа гӣ ва хусусиятҳои вай дар корхонаҳои агросаноатӣ, базаи моддӣ-техникӣ ва роҳҳои иқтисодии амалӣ намудани барномаи таъмини озуқаворӣ,
муносибатҳои бозорӣ дар комплекси агросаноатӣ, масъалаҳои муҳимми барқа рор намудан ва тараққӣ додани соҳибкорӣ дар Тоҷикистон ва мавзӯи муҳимми иқти со диёти бозорӣ дар Тоҷикистон таҳқиқот анҷом додааст.
Инъом Асроров (3 марти 1938, ноҳияи Шаҳринав, ҶШС Тоҷикистон, ИҶШС — 3 марти 2009, Душанбе, Тоҷикистон) — иқтисоддон, доктори илмҳои иқтисод , профессор .
Абдусаттор Нуралиев — (22 августи соли 1941, деҳаи Кушрабоди ноҳия Кушрабоди вилояти Самарқанди Узбекистон), Факултети журналистикаи Донишгоҳи давлатии Қазоқистонро хатм намуда, ба Шуъбаи журналистикаи факултети филологии тоҷикии Донишгоҳи миллии Тоҷикистон ба кор омад.
Абдусаттор Нуралиев (22 августи 1941, ноҳияи Қушробод, вилояти Самарқанд, ҶШС Ӯзбакистон — 20 марти 2020, Душанбе, Тоҷикистон) — адабиётшинос ва и тоҷик, доктори илмҳои филология , профессор .
Дар ҷамоати Қистакӯз -и ноҳияи Бобоҷон Ғафурови вилояти Суғд, дар оилаи зиёӣ, яке аз бунёдгузорони маорифи халқ дар ҷумҳурӣ Абдуғаффор Ҳасанов таваллуд ёфтааст.
Соли 1962 мактаби миёнаи 5, ки имрӯз номи падари бузургворашро дорад, хатм намуда, худи ҳамон сол ба шуъбаи таърихи факултети таъриху филологияи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В.И.
Киров (имрӯза Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров) ҳамчун муаллими кафедраи таърих кор карда, баъд солҳои 1972-1975 дар аспирантураи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В.И.
Соли 1997 ба У. Ғаффоров бо қарори Шӯрои илмии Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров барои офаридани асарҳои сершумори илмӣ ва фаъолияти пурсамари омӯзгорӣ унвони профессори кафедраи таърихи халқи тоҷик дода шуд.
Ӯ ҳамзамон соли 1981 дар Университети давлатии Калинин ва соли 1990 дар Университети давлатии Тошканд дар курсҳои панҷмоҳаи баланд бардоштани ихтисоси муаллимони мактабҳои олӣ таҳсил кардааст.
Солҳои 2010-2011 референти калони Ҷамъияти дӯстӣ ва равобити фарҳангии Тоҷикистон бо кишварҳои хориҷӣ, аз соли 2011 то ба имрӯз профессори кафедраи Таърихи ватании Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Б.
У. Ғаффоров ҳамчун публитсист ва қаламкаши хушбаён аз соли 1997 узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон ва аз соли 2001 аъзои Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон ба ҳисоб меравад.
Усмонҷон Ғаффоров аз олимони сермаҳсули ҷумҳурӣ ба ҳисоб рафта, доир ба таърихи фарҳанги халқи тоҷик, фарзандони арзандаи миллат асарҳову мақолаҳои сершумор офаридааст.
Мавсуф дар давраи фаъолияти илмӣ-педагогӣ ва адабӣ-ҷамъиятии худ зиёда аз 60 китоб, беш аз 160 мақолаи илмӣ-тадқиқотӣ ва адабӣ дар маҷмӯаҳои илмӣ ва маҷаллаҳо, зиёда аз 700 мақолаи илмӣ-оммавӣ дар матбуоти даврӣ ба табъ расонидааст.
Ӯ инчунин бо дастовардҳои илмии худ дар Ереван, Москва, Тошканд, Теҳрон, Киев, Самарқанд, Твер, Мадина, Санкт-Петербург, Шероз, Исфаҳон, Пекин баромад кардааст.
Омили ин ҳама муваффақиятҳои вай ин китобхонаи ниҳоят бои ӯ мебошад, ки он ҷо беш аз 10 ҳазор китобҳои нодир, дастхатҳои пурарзиш, беш аз 550 папкаҳои алоҳида доир ба бузургони миллат гирд оварда шудааст.
Як хусусияти тарзи корбарии У.Ғаффоров дар он аст, ки ӯ аз китобхонаи хеш самаранок истифода бурда тавассути асарҳояш, мақолаҳояш ва радиову телевизион онро ташвиқу тарғиб мекунад.
Барои хидматҳои арзанда дар ҷодаи илму фарҳанг ва маорифи кишвар У. Ғаффоров соли 1999 бо фармони Президенти кишвар бо унвони «Корманди шоистаи Тоҷикистон», худи ҳамон сол бо Ҷоизаи ба номи академик Б.
Усмонҷон Ғаффоров (30 январи 1945, деҳаи Қистақӯзи ноҳияи Ғафуров, вилояти Ленинобод — 27 октябри 2023, ш. Хуҷанд ) муаррих, ходими давлатӣ, номзади илмҳои таърих , профессор .
Охири рӯзи дуюм ҳарорат то 39 – 40С баланд шуданаш мумкин аст; фаъолияти силсилаи дилу рагҳо халал меёбад, уфунат -и сиёҳзахм пайдо мешавад, ки бадфарҷом аст.
Ба таъсири омилҳои табиӣ ва химиявӣ тоб меоранд; аз таъсири ҳавои тафсони хушк фақат баъди 3 соат, аз асари маҳлули 5-фоизаи оҳак пас аз 5 рӯз маҳв мегарданд.
Муҳаррири иттилооти глабалӣ Стефен Ҷакис навишта буд: «Мо ҳама медонем, ки як марди террорист аз дигар мардони озоди мубориз чӣ фарқ мекунад ва Рейтер принсипи истифода накардан аз мафҳуми „террорист“-ро нигоҳ медорад».
«Рейтер» — аввалин оҷонсии иттилоотӣ дар ҷаҳон ва яке аз чор оҷонсии иттилоотии бузургтарин ҷаҳон, Дар Қнрии Варфи Лондони Бритониёи Кабир ҷойгир буда, моликаш Томсон Рейтер аст.
Зулҳиҷҷа дар рӯзгори ҷоҳилият дуввумин моҳ аз чаҳор «моҳи ҳаром» дар канори раҷаб, зулқаъда ва муҳаррам ба шумор мерафт, ки ҷанг кардан дар онҳо манъ буд.
Ба гуфтаи Берунӣ, «араб хостанд, ки ҳаҷҷи эшон ҳам ба зилҳиҷҷа бошад ва ҳам ба хуштарин вақте аз сол ва фарохтарин гоҳе аз неъмат ва зи ҷой наҷунбад, то тиҷорат ва сафар бар эшон осон бувад» .
Бо ин мақсад аз ҷуҳудон, ки дар Ясриб ҳамсояашон буданд, кабисаро омӯхта, моҳҳоро ба таъхир меандохтанд ва ҷои онҳоро иваз мекарданд , то ин ки соли 631 ислом амали мазкури онҳоро ботил кард.