polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Асҳоб тарбиятёфтагони бевоситаи Расули Акрам ва зубдаи посдорони фарҳанги ислом ҳастанд, ки ниҳоли дин бо фидокориҳо ва ҷаҳду талоши онҳо барӯманд гардид ва ба бор нишаст.
Худованд ба наслҳои баъдии уммати ислом дар бораи Асҳоб тавсия мекунад ва тарзи муносибат ба онҳоро чунин баён медорад: «Ва касоне, ки пас аз онон меоянд, мегӯянд: Парвардгорамон, барои мо ва он бародаронамон, ки дар имон бар мо сабқат доштанд, мағфират намо ва дар дилҳоямон нисбат ба онҳое, ки имон овардаанд, кудурате ҷой надеҳ! Ба яқин, ки Ту рауфу меҳрубонӣ».
Соли 1996 натиҷаи корҳои илмии худро дар мавзуъи«Ташаккули жанри тақризи адабӣ дар матбуоти даврии тоҷик » таҳти роҳбарии профессор В. Асрорӣ ҷамъбаст намуда, дар Душанбе рисолаи номзадиро дифоъ намудааст.
Соли 2009 дар мавзӯъи «Публитсистикаи ҳаҷвии тоҷик » рисолаи докториро бомуваффақият дифоъ намуда, ба дарёфти дараҷаи илмии доктори илмҳои филологӣ мушарраф гардидааст.
Ӯ дар асоси омӯзиши сарчашмаҳои гуногун аз осори фолклорӣ, адабӣ ва публитсистӣ омилҳо ва оҳангҳои воқеигароинаи ҳаҷвро пайдо карда ба ин минвол зиминаҳои пайдоиш ва ташаккули ин навъи публитсистикаро ба таври илмӣ муайан ва ба ин роҳ дар журналистикаи тоҷик аввалин шуда, истилоҳи публитсистикашиносиро дар консепсияи пажӯҳиши илмӣ ворид намудааст.
Дар рисолаҳои илмӣ ва мақолаҳои ӯ масъалаҳои ташаккули ҳаҷви матбуот, пайдоиши аввалин маводи ҳаҷвӣ дар матбуоти даврӣ, хусусият, мавзӯъ ва мундариҷаи ҳаҷви публисистӣ дар давраҳои гуногуни инкишофи матбуоти даврӣ, нақш ва таъсири ҳаҷв дар мубориза бар зидди муносибатҳои номатлуби иҷтимоӣ ва амсоли ин мавриди таҳлил, муҳокима ва хулоса қарор гирифтааст.
Ҳамчунин таҳқиқи ҷанбаҳои ҳаҷвӣ, бадеӣ ва публисистии предмети тадқиқ, таносуби бадеият ва воқеият дар он, роҳу усулҳо ва шаклу анвои эҷоди асарҳои ҳаҷвии публитсистӣ, махсусияти асари ҳаҷвии публитсистони алоҳида ба таври илмӣ ба риштаи таҳлил ва тадқиқ кашида шудааст.
Аҳамияти илмӣ ва амалии мавзӯоти тадқиқгардида дар он аст, ки дар публисистикашиносии тоҷик барои аввал ин масъалаҳо мавриди омӯзиш қарор гирифта, дар натиҷаи тадқиқ, таҳлил ва баррасӣ, аз як тараф, паҳлуи ҷудогонаи навъи публитсистика ошкор гардид, аз сӯйи дигар дар роҳи шинохт ва этирофи ҳаҷви публитсистӣ асоси илмӣ ба вуҷуд омад.
Муаллиф на танҳо ба масъалаҳои таърихӣ, балки ҷиҳатҳои назариявӣ, шаклҳои жанрӣ, таъсири байниҳамаи навъҳои ҳаҷвӣ ва амсоли инро низ муфассал баррасӣ ва бозгӯ мекунад.
Тамоми фанҳои тадрисиашро бо маводи таълимӣ таъмин намуда, бо усулҳои фаъоли замонавӣ, мубоҳисаороӣ ва довариву ҳакамӣ мегузаронад, ҷанбаҳои назарии мавзӯъҳоро бо амалияи рӯзноманигорӣ пайванд медиҳад.
Ӯ худ бо ВАО, хоса матбуоти даврӣ ҳамкории доимӣ дорад ва ҳамчун коршинос дар тавзеҳ, баррасӣ ва ҳалли қазияҳои касбӣ фаъолона иштирок менамояд.
Рустамӣ К., Рафъатӣ М., Лекаркин И. Муҳаммад Ҷаъфар, М. Маҳмадова, С. Шарифов, М. Салим, Н. Охунзода, Г. Сайфиддинова, С. Ғоибов, М. Атоев рисолаи номзадӣ ва Мухторӣ Қ дифоъ намудаанд.
Аз ҷумла: «Тақриз ҳамчун жанр» , «Ҳаҷви публисистӣ» , «Асосҳои фаъолияти эҷодии журналист» , «Баъзе масъалаҳои журналистика ва ҳаҷви публисистӣ» , «Асосҳои фаъолияти эҷодии журналист», (қ.
, «Сотсиологияи журналистика», 2009, «Аз замон то замон» , «Публицистическая сатира в таджикской периодической печати , , «Луғати мухтасари истилоҳот ва мафҳумҳои рӯзноманигорӣ» , «Сотсиологияи журналистика» , «Асосҳои эҷодии журналист» , «Аз се шохаи як илм» , «Публитсистикаи ҳаҷвӣ» , Донишномаи фарҳанги рӯзноманигорӣ» , «Истиқлолият ва рушди матбуоти даврӣ» , «Матбуоти маҳаллии Тоҷикистон» «Эъҷози эҷодкор» , «Метод ва методологияи таҳқиқи илмӣ» , «Краткая энциклопедия журналистики Таджикистана » , «Публитсистикаи тоҷик» , «Маълумотномаи матбуоти даврии тоҷик » .
Аз соли 1986 то соли 1989 дар фабрикаи Чарчинвории чармин ва солҳои 1989-1992 дар мактаби таҳсилоти умумии рақами 31-и шаҳри Душанбе дар вазифаи муаллими синфҳои ибтидоӣ ва забони тоҷикӣ барои синфҳои русӣ фаъолият намудааст.
Солҳои 1992 – 1996 дар ДДМТ ба ҳайси аспирант ба пажӯҳиши илмӣ машғул гардида, солҳои 1996 – 1999 дар вазифаҳои ассистент, дотсент, муовини декани факултети журналистика ва тарҷумонӣ оид ба корҳои илм, тарбия ва таълим фаъолият намудааст.
Аълочии матбуоти Ҷумҳурии Тоҷикистон , Аълочии фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон , Аълочии маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон барандаи ҷоизаи Иттиҳодияи журналистони Тоҷикистон ба номи Абулқосим Лоҳутӣ ва дорандаи медали Хидмати шоиста ,омӯзгори беҳтарини ДМТ дар соли 2021.
Аълочии матбуоти Ҷумҳурии Тоҷикистон , Аълочии фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон ва барандаи ҷоизаи Иттиҳодияи журналистони Тоҷикистон ба номи Абулқосим Лоҳутӣ , дорандаи медали Хидмати шоиста .
Аммо ҳануз дар замони донишҷӯ буданаш малакаҳои кориро аз беҳтарин устодони Донишкада ва устодони амалӣ аз қабили Мақсудшоҳ Ҳимматшоев ва Валерий Аҳадов аз худ мекунад.
Соли 1991 барои кор ба шаҳри Маскав меравад ва то соли 1993 дар театр-студияи «Полуостров» ва баъд аз он то соли 1997 дар студияи “Мосфилм” дар вазифаҳои коргардон ва саркоргардон фаъолият дошт.
Дар ин давра ӯ дар офаридани филмҳои «Ман ваъда медиҳам, ки меравам”, , «Зиндагии шахсии малика» ,«Падари маҳтобӣ» , «Шик» , «Танкер «Танго» дар вазифаи коргардони дуюм нақш доштааст.
Аз ҷумла филми «Қиёми рӯз» дар кинофестивали ҷаҳонии “Керала” дар Ҳиндустон, дар ҷашнвораи синамои «Кеш» дар Ҷумҳурии Исломии Эрон ва дар ҷашнвораҳои байналмилалӣ дар Ҷопону Русия, Ҳинду Итолиё ва Ҳоланд ширкат карда ва ҷоизаҳоро ба даст овард.
Ба сифати кори дипломӣ Парвина мавзӯи «Мероси эҷодии Ш.Соҳибов»ро пешниҳод менамояд, ки он ба композитор, донишманди Шашмақом, Ходими хизматнишондодаи санъати Тоҷикистон ва Ӯзбекистон, дорандаи Ҷоизаи давлатии ба номи Рӯдакӣ ва Ҷоизаи Борбад, Шоҳназар Соҳибов бахшида шуда буд.
Халифа ҳамчун сарвари мусулмонон, ворис ва муовини Муҳаммад пайғамбар ва ҳатто намояндаи Аллоҳ дар Замин, аз ин рӯ, соҳиби олии тамоми Замин ва боигариҳои дигари мамлакат ба шумор мерафт.
Ин Замини ушр (даҳяки ҳосили ин заминҳоро арабҳои мусулмон ба давлат месупориданд) мебошад ва ба он хироҷ (андоз ба замин андохта мешавад. Ин андоз аз онҳое ситонида мешуд, ки ба арабҳо тобеъ шуда бошанд ҳам, дини худро аз даст надодаанд) андохтан манъ аст…
Вале аъзоёни ин сулола боз муддати дуру дароз ба халифаҳои Аббосиён ва давлатҳои Тоҳириён, Саффориён, Ғазнавнён ва Салчуқиён дар вазифаҳои гуногуни баланди давлатӣ хидмат кардаанд.
Назарияаш мавриди қонуниятҳои нам-кашии пахта ва таъсири оби фурӯбурдашуда ба хосияти электрикгузаронии нахҳои он аҳамияти калони илмию амалӣ касб карда, бар асоси он асбоби ҳассоси намисанҷ сохта шуд.
Бо заҳматаш назарияи робитаи нимноқил-металл барои дараҷаи ҳархелаи иониизоникии атомҳои бегона мавриди ҷамъбандӣ қарор гирифта, аз он хулосаҳои нави илмӣ бароварда шудаанд.
Таҳти сарвариаш дар лаборатория назарияи феноменологии гармию электргузаронии нимноқилҳо барои ҳолати «тафсиш»-и гази электронӣ таҳия гардид, ки дар чаҳорчӯби назария мазмуну маънии нав пайдо шуд.
Муаллиф ва оператори филмҳои ҳуҷҷатии «Сарҳадбонон» , «Аспҳои лақайӣ» , «Иродаи халқ», «Канали Калони Фарғона», «Эҷодиёти халқ» , «Канали Ҳисор» , «Тантанаи санъати тоҷик» ; «Водии дарёи Вахш» , «Чаҳоркунҷаҳои мазраъҳои пахта» , «Роҳи пуршараф» , «Ба Тоҷикистон омадани К. Е. Ворошилов» ва ғайра; филмбардори филмҳои ҳуҷҷатии «Душанбе — Сталинобод» , «Тоҷикистони офтобрӯя» , «Ҷавонони ворошиловӣ» ва ғайра; сароператори филмҳои пурраметражи ҳуҷҷатии публитсистии «Тоҷикистон» (медали биринҷӣ дар кинофестивали 6-уми байналхалқӣ дар Венетсия, 1946), «Замини ҷавонӣ» , «Тоҷикистони Советӣ» , «Иди халқи тоҷик» ва ғайра; муаллиф ва реж.
Юсупов дар 23 филмҳои бадеию телевизионӣ, аз ҷумла дар 19 филми истеҳсоли «Тоҷикфилм» ва 4 филми хориҷӣ нақш офаридааст, аз ҷумла, дар филмҳои хориҷии «Вохўрии охирин» , истеҳсоли киностудияи ба номи М. Горкии ФР , «Муҳаббат ва ғазаб» , «Сутескофилм» ва «Ўзбекфилм» , «Тақсимкунии олам» , Сурия ва «Захираи тиллоӣ» , НТВ, Россия, дар маҷмўъ 50 нақш офаридааст.
Як қатор корҳои илмии Басов ба масъалаҳои паҳншавӣ ва таъсири мутақобили импулсҳои лазерӣ бо модда, истифодаи лазерҳо барои идора кардани синтези термоядроӣ, усулҳои лазерии гармкунии плазма, равандҳои тезонидани реаксияҳои кимиёӣ бо афканишоти лазерӣ, асосҳои физикавии ташкил додани стандартҳои квантии басомад, истифодаи лазерҳо дар оптикаи электронӣ ва ба оптикаи ғайрихаттӣ бахшида шудаанд.
Николай Геннадиевич Басов , физикадони шӯравӣ, яке аз асосгузорони радиофизикаи квантӣ, доктори илмҳои математика ва физика , акададемики Академияи илмҳои ИҶШС ва узви Раёсати Академияи илмҳои ИҶШС , Узви хориҷии Академияи илмии як қатор мамлакатҳо.
Баъдан ба ҳайси сардори Саруправленияи санъати Вазорати маданияти ҶШС Тоҷикистон , ҷонишини якуми Вазири маданияти ҶШС Тоҷикистон , ҷонишини раиси Комитети давлатии ҶШС Тоҷикистон оид ба телевизион ва радиошунавонӣ , раиси Комитети давлатии ҶШС Тоҷикистон оид ба киноматография , Вазири маданияти ҶШС Тоҷикистон , ректори Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзода ва то даргузашташ ба ҳайси профессори кафедра фаъолият кардааст.
Меҳрубон Назаров бештар аз 30 спектаклро, ба монанди «Гунаҳкорони бегуноҳ»-и А. Островский , «Макр ва муҳаббат»-и Ф. Шиллер , «Қишлоқи тилоӣ»-и М. Миршакар , «Калтакдорони сурх»-и С. Улуғзода , «Тошбек ва Гулқурбон»-и М. Миршакар «Шӯҳрати нек»-и М. Рабиев , ба саҳна гузоштааст.
Ӯ дар муддати ду соли мушовири маданият буданаш дар саҳнаи театри «Кобул Нондорӣ» спектаклҳои «Шамъҳое, ки месӯзонад»-и А. Латифӣ, «Марде, ки номаш фаромӯш шудааст»-и У. Кӯҳзод, «Гунаҳкорони бегуноҳ»-и А. Островский, «Табиби зӯракӣ»-и Ж.Б.
Меҳрубон Назаров — номзади илмҳои таърих, профессор, ходими давлатӣ, коргардон, дромнавис, Ҳунарпешаи хизматнишондодаи ҶШС Тоҷикистон ва Ходими хизматнишондодаи санъати ҶШС Тоҷикистон.
Ҳикмат Ризо бо ҳунари ҳофизӣ, бо истеъдоди баланди гӯрғулисароӣ тӯю маъракаҳоро гарм мегирифт, дар дили мардум орзуи фардои дурахшонро ҷо мекард, ғаму дарди зиндагии онҳоро сабук мегардонд.
Ҳикмат Ризо ашъори шоирони гузашта, шеъру достонҳои халқиро аз ёд медонист ва дар ҳамин замина худ низ шеъргӯӣ мекард (маҷмӯаҳои «Суруди Ватан», 1950; «Баҳори Тоҷикистон», 1979 ва ғайра).
Ҳикмат Ризо эпосҳои қаҳрамонии халқи тоҷикро дар садаи устувор гардонд ва бо ин хидматаш, ба замми дар дили халқ ҷо гирифтан, ба унвонҳои Ҳофизи халқии Тоҷикистон, «Шоири халқ» ва «Ҳомери асри » шуҳрат ёфт.
Иҷрокунандаи рақси «Аспакбозӣ» кӯшиш менамояд, ки дар саҳна ду образро инъикос кунад: яке симои худи савораи серғайрат ва дигарӣ аспаки чобуку шӯх, ки мусиқиро ҳис мекунад ва бо зарби мусиқӣ мерақсад.
Раққос низ худро оро медиҳад, куртаву эзор ва мӯзаву салла мепӯшад ва пойҳояшро зери матоъ пинҳон медорад, дар натиҷа бинандаро ин тасаввур ҳосил мешавад, ки гӯё ӯ аспсавор асту асп мерақсад.
Аспакбозӣ унсурҳои лирика ва мазҳака, рақс ва пантомима, бозӣ ва сиркро омезиш медиҳад, ба он ҳунарпешаҳои театр ва дастаҳои ҳаваскорон мазмуни нав додаанд.
Хайма шаҳракҳо аз тарафи Интерьер-дизайни порисии ширкати дар 160 акр банақша гирифта шуда, ки илҳомеро аз 1520 майдони парчаи тилоӣ пас аз вохӯри бо Франсиски 1 аз Фаронса ва Генрихи 8 аз Англия гирифта буд.
Панҷоҳто «хаймаҳо» (дар ҳақиқат яккачини манзилгоҳҳои пуршукӯҳ бо матоъи анъанавии форсӣ ҳамроҳи хаймаҳо бо онҳо) дар шакли ситора дар гирда фаввораи марказӣ ва миқдори зиёди дарахтон дар гирди онҳо ва биёбон шинонида шуда буданд, ҳамчунин аз нав офаридани шаҳраки бостониии Тахти Ҷамшед метобид.
Ҳар як хайма дорои телефони мустақим ва телекси васли баръакси мувофиқи мамлакатҳо ва ҳамаи дигар тантанаҳо бо воситаи телевизион ба тамоми дунё ба воситаи алоқаи радиф аз сайтҳо паҳн гардида буданд.
Хизматрасониҳои хӯроки омма ба ихтиёри Максима де Пари гузошта шуда буданд, ки ӯ тарабхонаи худро дар Париж баста дар муддати ду ҳафта барои он ки таъминоти ҳусни аълои тантана гузаронидан омада буд.
50 адад товуси эрони ки рамзи миллӣ мебошад бо думаш бирёншудаи барқароршуда, фуа-граи қимашуда, бо ҳамроҳии тухми бедонаи бирёншуда гайка хӯриш ва трюфели Мюзиньи Конте де 1945;
Тахти Ҷамшед яке аз марказҳои асосии сайёҳи дар Эрон ба шумор рафта ва зоҳиран, гумон аст, то ки офият аст, ҷустуҷуи бостоншиноси, чунки ин эълони таърихи эрони мебошад.
Сихҳои оҳанин барои хайма ва роҳи минтақаи ин ҷашн то ҳол ҳамчун боғ боз аст ва ҳеч як нишонае боқӣ намондааст, ки дар ин ҷо як солҳо ҷашни таърихиро гузаронида буданд, ва онҳо такроран ба Бурҷи Озодӣ бахшида шуда буданд, ки рамзи асосии Теҳрон мебошад.
Шаст нафар меҳмонони дар муддати панҷуним соат хӯроки нисфирӯзи хӯрданд, ки дар натиҷаи он барои дарозтарин ва бисёр сахитарин зиёфатҳои расмӣ дар таърихи муосир ба ҳисоб рафта, ҳамчунин мантиқан муҳокимаронишуда дар нашри Китоби Гиннес қайд шудааст.
Дар рӯзи дигар паради қӯшунҳои гуногуни императории эрони бо иҳотаи дуюним ҳазорсолаҳо 1724 мардҳо аз қувваҳои мусаллаҳ, ҳама бо либосҳои таърихи намоиш доданд.
Бо қарори гузаронидани чорабини муҳим дар шаҳраки бостонии Тахти Ҷамшед наздикии шаҳри Шероз, зерсохтори маҳаллӣ аз он ҷумла фурудгоҳи Шероз ва шоҳроҳи Тахти Ҷамшед бояд хубтар мешуд.
Дар он вақт чи хеле ки матбуот ва кормандони ёрирасон дар Шероз ҷойгир карда мешуданд, ҷашнҳои асосӣ дар Тахти Ҷамшед банақша гирифта буданд, ки бо ин муносибат ҷойҳои душвори хайма шаҳракҳо мешуданд.
Ҳимоятгарони фаъолият дигар афзалиятҳоро нишон медиҳанд, ба монанди кушодани 3200 мактаб, беҳсозии зерсохтор, ва инчунин ба таври мусбат таъсир расондан ба муносибатҳои байналмиллалии ҷамъиятии Эрон мумкин буд.
Ба Елизаветаи 2 тавсия дода шуда буд, ки бо дастаи посбонони шахсӣ ташриф оварад, ки ин мушкилоти вазнин буд (гертсоги Эдинбурги шоҳзода Филипп, ҳамроҳи шоҳдухтар Анна оилаи худашонро муаррифӣ мекарданд).
Тахти Ҷамшед ҷойи мусоиде буд барои чорабинӣ, чӣ тавре ки он ҳамин гуна сахт посбоникунанда буд, ки омили басо муҳим вақте ки пешвоёни олам дар онҷо ҷамъ шудаанд.
Маълумот баромадкунандагон модарӣ берун аз Баскӣ кишвар дастрас, вале тахминан 90 000 нафар дар қитъаҳои дигари Аврупо ва Амрико сухан ё на камтар аз фаҳмидани забони Баскӣ.
Идорањои гуногун ва нашрияҳо нишон шумораи гуногуни наылкунандагон: дар Энсиклопедияи бритониёӣ аз соли 1998 нишон шумораи олї; дар соли 2006, бо истифода аз соли 1991 маълумоти барӯйхатгирии аҳолӣ, ба шумораи наылкунандагон дар 650 000.
Дар айни замон, ба забони Баскӣ тамдид ба паҳнои рахи наздисоҳилӣ аз 50 км аз испанӣ Реал ба шаҳри Бахери дар Фаронса, майдони умумии паҳншавии бораи 10,000 километри мураббаъ аст.
Фарзия маъруфияти даст бораи забони Баскӣ бо "забонҳои -қафқозиро." Сарфи назар аз табиати баҳснок аз бисёре аз муқаррароти он, ба дараҷае, ки истилоҳи "забонҳои чархофалак-қафқозиро» ғайри, ин фарзияи нақши мусбат бозид, ҳамчун ба як мактаб дар ИҶШС оварда расонид, асосан дар қаламрави Гурҷистон.
Забони баскӣ, ба забонҳои дигар дар Аврупо мухолифат, ки ба ин ҳинду-аврупоӣ тааллуқ надоранд, на ба ягон оилаҳои дигар забони маълум аст, ва як ном псевдо-изолированным забони.
Муносибатҳои генетикии забони гузошташуда набошад, балки барои он дохил карда олимон анъана Баскӣ дар ном забонҳои , ва дар як маънои васеътар - дар гурӯҳи ва шояд гуногунтабиат забонҳои Миёназамин.
типологии монандиҳо забони Баскӣ бо њамсоя ] ва дигар забонҳои ҳинду-аврупоӣ комилан ғоиб аст: пасванд роҳи рии гарифтани , набудани гендерї грамматикӣ] ] ва мураккаб морфологияи феъл-ум аз як то чор бо шахсони ҳар феъл ниҳоӣ ташкил.
Баскӣ алифбо иборат аз 22 ҳарф нависед: а, б, г, д, е, ж, ч, ман, к, к, л, м, н, С, Эй, саҳ, р, с, т, у, , . Забон ба стандарти талаффузи надоранд, вале фарқияти чунон калон ба дахолат бо фаҳмиши вуҷуд надорад.
Масъалаи дигари астродинамикааз як мадор ба мадори дигар гузаронидани ҷисми кайҳонии маснӯъ мебошад (дар аксари мавридҳо ҷисмро бевосита ва якбора ба мадори зарурӣ баровардан имконнопазир аст ё аз ҷиҳати энергӣ мусоид нест).
Масъалаҳои танзими ҳаракати мадорӣ, аз як мадор ба мадори дигар гузаронидан, ба Замин баргардонидан, ба рӯйи Моҳ ва ё ягон сайёра нишондани дастгоҳҳои кайҳонӣ низ ба астродинамикатааллуқ доранд.
Масъалаи таҳияи барномаи дурусти идораи ҳаракат барои аз як мадор ба мадори дигар гузаронидани ҷисми дар фазои Кайҳон ҳаракаткунанда ба татбиқи усулҳои риёзии назарияи идоракунӣ вобастагӣ дорад.
Истифодаи амалии натиҷаҳои риёзии астродинамикабарои тавсиф кардани ҷисми аз як мадор ба мадори дигар гузаранда бе ҳалли масъалаҳои муҳандисӣ-техникии дастгоҳсозӣ ва идораи автоматии онҳо муяссар намешавад.
Дар Астродинамика масъалаҳои таҳлил ва сохтани лоиҳаи ҳаракати чархиши дастгоҳҳои маснӯъ ҷиддияти зиёд мехоҳад, зеро дар бисёр мавридҳо нисбат ба фазо тағйир ёфтани самти дастгоҳи кай­ҳониро дар муддати парвоз муайян кардан лозим меояд.
Вале омӯзиши амалии мушкилоти чархиши дастгоҳҳои маснӯъ назар ба омӯзиши чархиши ҷисмҳои кайҳонии табиӣ мураккабтар аст, чунки дар ин маврид муқовимати атмос­фера , қувваҳои магнитӣ ва фишори рӯшноиро ба назар гирифтан лозим меояд.
АСТРОДИНМИКА , фасли механикаи осмон, ки ҳаракати ҷисмҳои осмонии маснӯъ – радифҳои маснӯи Замин , радифҳои маснӯи Моҳ , истгоҳи автоматии байнисайёравӣ ва дастгоҳҳои дигари кайҳониро меомӯзад.
Астродинамика ғайр аз қувваҳои ҷозибаи байни ҷирмҳои осмонӣ инчунин муқовимати атмосфераи Замин, фишори тобишоти Офтоб, майдони магнитии Замин, қувваҳои кашиши муҳаррикҳои дар ҷисмҳои маснӯъ шинондашударо низ ба эътибор мегирад.
Барои тартиб додани муодилаҳои ҳаракат дар масъалаҳои астродинамика, ки назар ба муодилаҳои механикаи осмон мураккабтаранд (ба сабаби зиёд будани шумораи қувва­ҳои ба ҷисми осмонии маснӯъ асаркунанда) комёбиҳои механикаи таҳлилӣ, аэродинамика, назарияи идораи автоматӣ ва ғайра ба назар гирифта мешаванд.
Сурхча чор давра дорад: якум – давраи инкубатсия , ки 6 – 18 шаборӯз тӯл мекашад; дар ин муддат дар организм ягон аломати зоҳирии Сурхча ба вуҷуд намеояд; дуюм – давраи оғози беморӣ, баъди давраи ниҳонӣ сар шуда, 3 – 4 шаборӯз идома меёбад.
Нақшҳои асосии дар саҳнаи балет иҷро кардааш: Медора, Жизел «Корсар», «Жизел»-и А. Адан, Франческа «Франческа да Римини»-и П.Чайковский, Фонӣ «Бо роҳи раъди ғуррон»-и Қ.
Ба як силсила операҳо «Дон Паскуале»-и Г. Донитсети", «Дон Жуан»-и В. Мотсарт, «Шӯриши Восеъ»-и С. Баласанян, «Қишлоқи тилоӣ»-и Д. Дӯстмуҳаммадов, «Демон»-и А. Рубинштейн, асарҳои мусиқӣ «Дар оилаи тифоқ»-и Ю.
Эҷодиёти Азаматова серпаҳлӯ ва гуногунранг буда, бештар мавзӯҳои олами рангини кӯдакон, ривоятҳои қадима, орзуҳои ширини наврасон, қаҳрамонию ватандӯстӣ ва ғ.
Сталина Азимовна Азаматова Омӯзишгоҳи хореографии ба номи А. Вагановаи Ленинград , сипас факултети балетмейстерии Инстити давлатии театрии Маскав ба номи А.Луначарскийро (1977, синфи профессор А. А. Лапаури ва Артисти Халқии СССР Р. С. Стручкова) хатм кардааст.
Бемориҳои зуҳравӣ бештар дар байни ҷавононе вомехӯрад, ки волидайни онҳо нисбат ба ҳамдигар бевафоӣ мекунанд, ба тарбияи кӯдакон диққати зарурӣ намедиҳанд.
Барои он ки дар наврасон ҳисси шаҳват бармаҳал пайдо нагардад, онҳоро бо василаҳои гуногуни истироҳати маданӣ, хусусан ба корҳои ҷамъиятӣ, варзиш, рассомӣ, мусиқӣ ва театр ҷалб намудан аҳаммияти калон дорад.
Масоли, мувофиқи моддаи 126 Кодекси ҷиноятии Ҷумҳурии Тоҷикистон агар шахс ба бемориҳои зӯҳравӣ гирифтор буданашро дониста бемориашро ба шахси дигар гузаронад, «Бо ҷарима ба андозаи аз дусад то панҷсад маоши ҳадди ақал ё корҳои ислоҳӣ ба муддати аз як то ду сол ҷазо дода мешавад. Ҳамин кирдор агар нисбати ду ва зиёда ашхос, нисбати шахси баръало ноболиғ содир шуда бошад, бо ҷарима ба андозаи аз панҷсад то ҳафсад маоши ҳадди ақал ё маҳрум сохтан аз озодӣ ба муҳлати то ду сол ҷазо дода мешавад».
Маълумоти аввалин оид ба онҳо 2500 сол муқаддам вуҷуд доштанд; нишонаҳои сӯзок дар асарҳои табибони барҷастаи атиқа Буқрот , А. Селс , Ҷолинус , Абуалии Сино тасвир ёфтаанд.
Бемориҳои зуҳравӣ, бемориҳои ҷимоъӣ, бемориҳои таносулӣ, бемориҳои муқорибатӣ, бемориҳои омезишӣ — касалиҳое, ки асосан бо роҳи алоқаи ҷинсӣ интиқол меёбанд.
Ба бемориҳои зуҳравӣ сифилис, сӯзок, оташак, трихомоноз, ВИЧ/СПИД, гепатитҳои вирусӣ, лимфогранулемаи қадкашак, гранулемаи зуҳравӣ ва ғайра мансубанд.
Филми баландмақоми кинематографисти тоҷик Бахтиёр Худойназаров «Қош ба қош» , дар хориҷи кишвар ҷоизаи аврупоии «Шери нуқрагин» ва филми дигари ӯ «Падари маҳтобӣ»-и ба навор гирифта шудаанд.
«Падари маҳтобӣ» аз рӯи сенарияи Квирикадзе, Ираклий Михайлович бо иштироки ҳунарпешаҳои бомаҳорат Чулпан Хаматова ва Мориц Блябтрой, дар нақшҳои асосӣ шуҳрати ӯро дар синамои байналмилалӣ баланд бардоштанд.
Бахтиёр Худойназаров (Худойназаров Бахтиёр Бобоҷонович; 29 майи 1965, Душанбе, ҶШС Тоҷикистон, ИҶШС — 21 апрели 2015, Берлин, Олмон) — коргардон ва таҳиякунандаи саршиноси тоҷик.
Баъд аз хатми Донишгоҳи умумииттифоқии кинематографистон дар Москва соли 1989, филми аввалинаш «Бародар»-ро дар бораи саргузашти ду бародарон ба навор гирифта соҳиби якчанд ҷоизаҳои байналхалқии синамогарон гардид.
Муаллифи китобҳои дарсии Адабиёти тоҷик барои синфи 6 ; Адабиёти тоҷик барои синфи 8 ; Барнома ва китоби «Суханварӣ» барои синфҳои 10, 11 ; «Суханварӣ» барои донишҷӯёни мактабҳои олӣ ; Таълими асарҳои манзум дар синфҳои 5-7 мактабҳои миёна ; Методикаи таълими адабиёти тоҷик , рисолаҳои илмӣ-тадқиқотии «Афкори педагогии мутафаккирони халқи тоҷик дар асри » ; «Педагогические взгляды Унсурмаали Кайковуса и Носира Хусрава» мебошад.
Усулҳои пешгирӣ: фароҳам овардани шароити мусоиди беҳдоштӣ ; додани хӯроки хушсифат, риоя намудани қоидаҳои байторӣ ва беҳдоштии хӯрокдиҳӣ; саривақт ба роҳ мондани дезинфексия; ба ҷойҳои хушку офтобрӯя гузоштани кандуҳо, иваз кардани шон­ҳои наслдори бо аспергиллёз сироятёфта, ба занбӯрҳо додани асал ё қандоб .
Толибилмони Мадрасаи Нав, Мадрасаи Куҳна, Мадрасаи Чашмаи Моҳиён ва деҳоти атрофи шаҳри Ҳисор бо мақсаде дар гулгардонӣ ширкат мекардаанд, ки барои худ тӯшаи зиёдтаре андӯзанд, зеро аксари онҳо мусофиру камбизоат буданд.
Чунончи, агар дар дигар маҳалҳо гулгардонҳо бо дастагули дар нӯги чӯбе бо пахта печонида дар таги дарвозаи аҳли деҳа рост истода суруд хонанд, дар Бухоро соҳибони хонаҳо онҳоро ба хона дароварда, болои фарше мешинонанд.
Кадбонуҳо гулҳои баҳориро бӯса карда, ба абрӯ мемоланду мегӯянд: «Сабукиҳои шумо аз мо, вазниниҳои мо аз шумо!» Сипас, ба бачаҳо шодиёна, аз қабили биринҷ, гандум, нахӯд, мавиз ё меваҳои дигари хушк, қурут ва ғайра медиҳанд.
Бачаҳои 10-15-сола бо бӯи баҳор ба кӯҳу пуштаҳо рафта, бунафшаву сияҳгӯшу гули зардак чида, ба деҳа меоранд ва хона ба хона гашта, ба мардум сурудхонон аз омадани баҳор мужда мерасонанд.
Дар ин ҳангом аз фурсат истифода бурда домод ба таври рамзӣ оҳиста пойи арӯсро зер мекунад, ки маънояш домод баъди ба зиндагии мустақилона оғоз намудани онҳо сардори оила ва ҳимоятгари он гардад.
Бахшидабозӣ яке аз одатҳои қадимии тоҷикон буда, дар асарҳои классикӣ, мисли «Лайлию Маҷнун», «Фарҳоду Ширин», «Вомиқу Азро», «Варқаву Гулшод» ва ғ.
Дар иҷрои ӯ мақомҳои «Сарахбори Оромиҷон» , «Ушшоқи Самарқанд» , «Соқиномаи Ироқ» , «Ироқи Тошканд» , «Ушшоқи Содирхон» , «Қашқарчаи Ушшоқи Содирхон» ва ғайра хеле боназокату дилрабо садо додаанд ва онҳо то кунун ба дилҳо фараҳ мебахшанд.
Ҷӯрабек Набиев ба бисёр мамолики хориҷ, ба монанди Ҳиндустон, Покистон, Афғонистон, Эрон, Яман ва ғайра, сафарҳои ҳунарӣ анҷом дода, ҳунари мардуми тоҷикро муаррифӣ намудааст.
Вай дар ин бора менависад: «Ва ба Фарғона деҳест, ки онро Шалотак ё Шулотак хонанд, пире буд аз автод-ул-арз он ҷо, ки ӯро Боби Ам гуфтандӣ. Ва ҳама дарвешони он диёр ва машоихи бузургро боб хонанд…»
Дар «Луғатномаи Деҳхудо» шарҳи калимаи «бобо» чунин дода шудааст: «Бобо»-ро бар пирони комил итлоқ кунанд, ки ба манзилаи падар бошанд, чунонки Бобоафзали Кошӣ ва Боботоҳири Ҳамадонӣ ва амсоли эшон.
Ӯ андешаҳои худро нисбат ба арзиши безаволи фолклори мусиқии тоҷик дар мақолаи «О некоторых особенностях таджикских народных песен» , дар монографияи «Ҳофизи халқи тоҷик Шариф Ҷӯраев» иброз намудааст.
Оҳангҳои асарҳои ӯ, ба монанди «Сарахбори Наво» барои ансамбли ҳофизон ва оркестри симфонӣ, сурудҳои сершумор бар матнҳои фолклори тоҷик барои яккахон ва фортепиано, ду хори ’ ба оҳангҳои суннатии тоҷик хеле қаринанд.
Дар ду сюита бар оҳангҳои классикии тоҷик барои оркестри созҳои халқӣ, М. Цветаев кӯшидааст,ки нозукиҳои лаҳнӣ, оҳангӣ ва зарбии мусиқии тоҷикро тавассути имкониятҳои оркестр нигоҳ дорад.
Эҷодиёти ӯ инчунин беш аз 40 мусиқӣ бар спектаклҳои театрӣ, мусиқӣ барои кинофилмҳо, коркардҳои мусиқии халқӣ, суруду романсҳои сершуморро дар бар мегирад.
Боз ба Москва баргашта ӯ солҳои 30-ум операи «Шабҳои сафед» , Консерт барои фортепиано, якчанд силсилаасарҳои вокалиро бар ашъори А.Блок, С.Есенин, В.Маяковский эҷод мекунад.