polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ҳамчун оҳангсоз дар ҷумҳурӣ ӯ бо асарҳои жанри суруд ва хор машҳур аст, ки дар онҳо ҳамеша оғози барҷастаи навои саршор аз самимият, садоқат ва мустақилият хос аст.
Оҳангҳои Соҳибов бо зиндадилии барҷаста, навои шӯх, соддагӣ, вокализм мумтоз фарқ мекунанд, ки ин мақбули онҳоро барои иҷрокунандагон ва муваффақияти онҳоро дар назди шунавандагон таъмин менамояд.
Ҳамчун донишманди маъруфи мусиқии мардумӣ ва классикӣ Шоҳназар Соҳибов якҷоя бо Фазлиддин Шаҳобов ва Бобоқул Файзуллоев Шашмақомро бори нахуст ба шакли нота сабт намуданд.
Ҳамчун роҳбари мусиқӣ ва сипас роҳбари бадеии ансамбли шашмақомсароёни назди Кумитаи радио ва телевизион ӯ хеле зиёд ва пурмаҳсул фаъолият намуда, баҳри тарбияи сарояндагони ҷавон корҳои зиёдеро ба анҷом расонидааст.
Пас аз хатми техникум то соли 1927 дар ҳамон ҷо ба ҳайси омӯзгор фаъолият намуда, сипас ба шаҳри Самарқанд омада, дар Институти мусиқӣ таҳсил карда, аз соли 1931 то соли 1933 ба сифати роҳбари мусиқии театри мусиқӣ-драмавӣ кор мекунад.
Баъди хатми студия соли 1941 вай ба Ӯзбекистон баргашта, дар ибтидо ҳамчун роҳбари бадеии Филармонияи давлатии Ӯзбекистон дар Тошканд, сипас то соли 1943 – ҳамчун директори институти илмӣ-таҳқиқотии мусиқӣ фаъолият менамояд.
Аз соли 1948 бо даъвати роҳбарияти Ҷумҳурии Тоҷикистон ба Душанбе омада, дар Филармонияи давлатии тоҷик ҳамчун роҳбари мусиқӣ ва бадеӣ ва аз соли 1950 ба ҳайси ходими калони илмии кабинети илмӣ-таҳқиқотии Хонаи ҷумҳуриявии эҷодиёти халқ низ адои вазифа менамояд.
Шоҳназар Соҳибов – оҳангсоз, Ходими хизматнишондодаи санъати Тоҷикистон ва Ӯзбекистон, дорандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ, дорандаи Ҷоизаи ба номи Борбад.
Алӣ гуфт: Эй халифаи расули Худо , сарзанише бар ту нест ва бархост ва бо вай байъат кард (ал-Бидоя ва-н-ниҳоя. – Ҷ. 2. – С. 87–92; Холидӣ. ал-Хулафоу-р-рошидун. – С. 54, 55).
Аз баъзе ривоёти саҳеҳ бармеояд, ки Алӣ рӯзи аввал ба Абубакри Сиддиқ байъат кардааст ва ба гуфтаи баъзе муаррихон вай бо ин вуҷуд пас аз вафоти Фотима боз байъати худро бо Абубакри Сиддиқ таҷдид кард .
Аммо он чи дар баъзе таърихҳо омада ва дар миёни мардум роиҷ аст, ки Алӣ ба сабаби қаробати наздике, ки бо расули Худо дошт, худро ба хилофат авлотар медонист ва то замони ҳаёти Фотима бо Абубакри Сиддиқ байъат накард, аз ҷиҳати нақди ривоӣ сиҳҳат ва асос надоранд.
Алӣ гуфт: «Ҳукм кунед ҳамон гуна ки қаблан ҳукм мекардед, ба дурустӣ, ки ман ихтилофро бад мебинам, то мардум ҷамоат -е дошта бошанд ё ин ки ба мисли асҳобам бимирам».
Абубакри Сиддиқ дар замони нубувват мавқеъҳои бузурге дар дифоъ аз ислом ва паёмбари акрам дошт, аз ҷумла ривоят шуда, ки расули Худо рӯзе дар Ҳиҷри Каъба намоз мегузорид, ки ба ногоҳ Уқба ибни Абумуъайт биёмад ва либосашро ба гардани вай ниҳод ва ӯро сахт фишурд ва гулӯгир кард.
Дар ин вақт Абубакри Сиддиқ даррасид, аз китфони Уқба бардошт ва аз расули Худо дураш сохт ва гуфт: «Оё мекушед мардеро ба ин ки бигӯяд Парвардгори ман Аллоҳ аст» .
Вай дар тамоми ғазавот ширкат намуд, сахтиҳоеро дар роҳи ислом мутаҳаммил шуд, молашро дар роҳи Худо инфоқ кард ва илова бар ин, исломро бо мардону заноне, ки аз ғуломӣ озод месохт, қувват медод.
632 м. муҳоҷирон ва ансор дар Сақифаи банӣ Соъида пас аз машварат ва шунидани назарҳои якдигар бо ризояти умум бо вай ба хилофат байъат карданд, ба ҷуз Алӣ ибни Абутолиб, Зубайр ибни Аввом ва чанд нафаре аз банӣ Ҳошим, ки тибқи баъзе ривоёт дар хонаи Фотима ва тибқи баъзе ривоёти дигар бо супориши Абубакри Сиддиқ ба амри расули Худо машғул буданд.
Расули Худо дар бораи ӯ фармудааст: «Ҳеҷ касро ба ислом даъват накардам, магар ин ки лағжиш ва дудилагиву назаре дошт, ба ҷуз Абубакр, вақте ӯро ба ислом даъват кардам, дар қабули он тараддуд ва даранге накард» .
Вай соҳиб -и расули Худо дар ғор ва дар ҳиҷрат буд ва бо лақабҳои «Атиқ», «Сиддиқ», «Соҳиб», «Атқо» ва «Аввоҳ» мулаққаб гашта буд, ки баъзе аз онҳоро расули Худо ба ӯ дода ва баъзеаш дар Қуръон дар васфи вай зикр шудаанд.
Ибни Исҳоқ мегӯяд: «Ӯ марде дӯстдоштанӣ, нармхӯ ва барои қавмаш маънус буд; аз ансоби Қурайш беш аз ҳама огоҳӣ дошт ва хубу бади онҳоро медонист; марде тоҷир буд ва ба ахлоқи хубу некӯкорӣ шуҳрат дошт; мардони қавмаш барои ҳар коре назди ӯ меомаданд ва барои илму огоҳӣ, тиҷорат ва ҳамнишинии хушаш ва ба хотири хубиҳои зиёде, ки дошт, ӯро дӯст медоштанд» , аз назари илмӣ, адабӣ ва иҷтимоӣ низ дорои захираи азими фарҳангӣ ва ҷойгоҳи баланде дар байни Қурайш буд.
Аз ин рӯ, вақте ба даъвати ислом пардохт, шахсиятҳое ба мисли Усмон ибни Аффон, Абдурраҳмон ибни Авф, Саъд ибни Абуваққос, Зубайр ибни Авом ва Талҳа ибни Убайдуллоҳ бо даъвати ӯ ба ислом гаравиданд.
Абубакри Сиддиқ аз илми ансоб ва таърихи араб, ки аз илмҳои муҳим назди онҳо буданд, баҳраи фаровоне дошт ва арабҳо ӯро олими Қурайш лақаб дода буданд, аз ин ҷиҳат, ҷавонони бедор ва родмардони ҳушманд, ки нухбагони фикриву фарҳангии он сарзамин буданд ва дӯст медоштанд ин илмҳоро фаро гиранд, ҳамеша ба суҳбат ва маҷлиси вай омадушуд ва муровада доштанд, то аз дониши вай баҳраманд шаванд, донише, ки бо он фаровонӣ ва фарогирӣ аз дигаре ғайр аз ӯ ёфт намешуд.
Вай ҳамчунин аз тоҷирони маъруф ба шумор мерафт ва соҳибони манофеъ низ оҳанги ӯ мекарданд ва умуми мардум ба далели ахлоқи хубаш ба назди ӯ рафтуомад доштанд ва ӯ аз омадани онҳо шоду хушҳол мешуд ва бо онҳо унс мегирифт.
Абубакри Сиддиқ пас аз байъати мусулмонон бо вай ва дафни расули Худо лашкари Усомаро, ки паёмбар пеш аз вафоташ барои рӯёрӯи бо сипоҳи Рум омода карда буд, ба он ҷо равона кард ва худ бо бақияи мусулмонон ба ҷанги муртаддон ва монеъони закот пардохт ва дар саросари нимҷазираи Араб ваҳдати калима ва ҳукми исломро дубора барқарор сохт.
Худованд фармондеҳони амин ва сарлашкарони диловареро барояш фароҳам овард, ба мисли Холид ибни Валид, Амр ибни Ос, Абуубайда ибни Ҷарроҳ, Ало ибни Ҳазрамӣ, Язид ибни Абусуфён ва Мусанно ибни Ҳориса.
Чаҳор иқдоми амалии вай дар замони хилофаташ, ки бо илҳом ва инояти илоҳӣ сурат гирифтаанд, воқеан ҳам таърихро ба нафъи мусулмонон рақам зад ва пояҳои тамаддуни исломро пойдор намуд:
Абубакри Сиддиқ дар аввалин суханронии худ пас аз ҳамди Худо ва саное лоиқ ба шаъни Ӯ гуфт: «Эй мардум, ман ба роҳбарии шумо интихоб шудам ва аз шумо беҳтар нестам, агар некӯ кардам, пас маро ёрӣ диҳед ва агар бад кардам, маро рост созед.
Абубакри Сиддиқ пеш аз ислом шароб, қимор, тақдими назру қурбонӣ барои бутҳо, савганд хӯрдан ба онҳо ва дигар разоили ахлоқӣ ва пастиҳои рафториро бар худ ҳаром гардонида буд.
Ҳеҷ қавме мубориза дар роҳи Худоро тарк намекунанд, магар ин ки Худо онҳоро ба хориву зиллат гирифтор месозад ва дар байни ҳеҷ қавме фаҳшо паҳн намешавад, магар ин ки Худо онҳоро бо балое ом гирифтор месозад.
Аз ҷиҳати сохторӣ-текстурӣ намудҳои хоро -и порфирмонанд, ки дар таркибаш кристаллҳои дарозшакл ё изометрии ортоклаз ва ё микроклин дорад; хоро-ҳои порфирмонанд, ки дар онҳо донаҳои гулобии шпати саҳроии калию натригӣ бо плагиоклази сафедчатоб печонида шуда, шакли курачаро доранд, гранит-рапакив мебошанд.
Таркиби минералии хоро аз плагиогранит ва микдори ками микроклин ташкил ёфтааст), аляскит (асосан аз шпати саҳроии калию натрийдор — ортоклаз ё микроклин , кварс , плагиоклаз , биотит таркиб ёфтааст.
Ҳамчунин хоро асосан дар канораҳои фаъоли континентҳо (кӯҳҳои Анд дар Амрикои Ҷанубӣ ва Кордилера дар Амрикои Шимолӣ) ва камонҳои вулканӣ мавҷуданд.
Бо хоро-ҳо конҳои маъдани калъагӣ, волфрам, молибден, литий, бериллий, тантал, ниобий ва уран, ки ба типҳои генетикии пегматитӣ, грейзенӣ, гидротермалӣ ва скарнӣ мансубанд, алоқаманд мебошанд.
Пас аз хатми донишгоҳ барои идомаи таҳсил дар риштаи аспирантура ба Институти физикаи ҷисмҳои сахти АИ ИҶШС фиристода шуда, ин маркази бонуфузи илмиро соли 1984 ба итмом мерасонад.
Ином Норматов натиҷаҳои дар заминаи тадқиқотҳои чандинсола бадастовардаашро дар мавзӯи «Тадқиқи нақши атомҳои гидроген дар ҳосил кардани гидридҳои тунук, пардаҳои сулфидӣ ва хокаҳои дисперсионии баланд» ҷамъбаст намуда, соли 1993 дар Институти кимиёи Академияи илмҳои Ҷумҳурии Ӯзбекистон аз рӯйи ихтисоси 02.00.04 - химияи физикӣ рисолаи докториро дифоъ кард ва ба гирифтани унвони доктори илмҳои кимиё сарфароз гардид.
Никитини АИ ҶТ , мудири Шуъбаи масъалаҳои оби АИ ҶТ , директори Институти масъалаҳои об, гидроэнергетика ва экологияи АИ ҶТ , сарходими илмии озмоишгоҳи тозакунии оби ҳамин институт , профессори кафедраи усулҳои таълими физикаи факултети физикаи Донишгоҳи миллии Тоҷикистон ва мудири кафедраи метеорология ва климатологияи донишгоҳи мазкур фаъолият кардааст.
Самтҳои асосии фаъолияти илмӣ: химияи физикӣ, коркарди усулҳои муосири тасфияи обҳои табиӣ ва ҷорӣ, идораи ҳамгироии захираҳои об ва роҳҳои истифодаи оқилонаи захираҳои об.
Дар симпозиуму конфронсҳои мухталифи илмии байналхалқӣ, ки дар кишварҳои гуногуни ҷаҳон, аз ҷумла дар Русия, Қазоқистон, Қирғизистон, Ӯзбекистон, Туркманистон, Ҳиндустон, Таиланд, Чин, Ҷопон, ИМА, Олмон ва Швейтсария баргузор гардидаанд, иштирок ва суханронӣ намудааст.
Аз хокаи барги газна ва орд атола тайёр карда, барои муолиҷаи газак ва захми меъда, хуншории узвҳои дарунӣ ва бачадон пеш аз хӯрокхӯрӣ рӯзе якпиёлагӣ мехӯранд.
Тухмашро бихӯранд, барои дамкӯтаҳӣ, сурфа, иллати аъзои нафас ва обварам дору мешавад; сафро ва балғами часпакро аз бадан хориҷ мекунад, барои иллатҳои сипурз ва гурда дармон мебошад, боҳро қавӣ мегардонад.
Саноати сабук ва хӯрокворӣ , коркарди найшакар ва нафт, васлкории таҷҳизоти электронӣ, инчунин истеҳсоли барқ (бо истифода аз нерӯи Офтоб ва маводди сӯхт, – асосан пояи найшакар), моҳидорӣ тараққӣ кардааст.
Барои истифодаи дохилӣ сабзавот (помидор, батат, ямс, маниок, сабзӣ, карам, бодиринг, каду ва ғайра) кишт карда, мева (манго, грейпфрут, авокадо, гелос, гуайя – қисман содир мешавад) мепарваранд.
Барбадос шакар, ром, дигар маводди саноати хӯрокворӣ, маҳсулоти кишоварзӣ, гул, шарбат; инчунин пахта, маводди кимиёӣ, ҷузвҳои электронӣ содир ва автомобил, маводди сохтмон, маводди ғизоӣ ва ғ.
Баъди рух додани шӯришу балвоҳо, комиссияи шоҳигарии Британия ба ҳукумати метрополия тавсия дод, ки баъзе табаддулот гузаронад (легализатсияи иттифоқҳои касаба, иҷозати озодона фаъолият кардани ҳизбҳо).
Соҳаи тандурустӣ тараққӣ карда, маркази калони тиббӣ – шифохонаи Шоҳбону Елизавета , 12 дармонгоҳ, 4 хонаи пирсолон фаъолият доранд; назди канселярияи сарвазир комиссияи мубориза алайҳи СПИД амал мекунад.
12 аъзои сенат бо пешниҳоди сарвазир, 2 нафар бо тавсияи раҳбари ҳизби оппозисиюн дар палатаи поёнии парламент, 7 нафар бо салоҳдиди шахсии генерал-губернатор таъйин карда мешаванд.
Тағирот ба конститутсия метавонад ҳамчун санади парлумон қабул карда шавад, ки онро ҳарду палата қабул кардаанд, ба истиснои моддаҳои асосие, ки барои онҳо аксарияти аз се ду ҳиссаи овозҳои ҳар як палата кофӣ аст.
Чунин бандҳои асосӣ муқарраротро дар бораи шаҳрвандӣ, ҳуқуқ ва озодиҳо, генерал-губернатория, ҳайати парламент ва ҷаласаҳои он, таътилот ва парокандаҳо, интихоботи умумӣ, таъйини сенаторҳо, иҷроияи Барбадос, суд, хидмати давлатӣ ва молия дар бар мегиранд.
Системаи ҳуқуқӣ ба қонунҳои мурофиаи англисӣ асос ёфтааст, ба истиснои он, ки конститутсияи хаттӣ дар болои парламент эътироф шудааст; илова бар ин, Додгоҳи олӣ ва додгоҳи таҷдиди назар вуҷуд дорад.
Ӯ маълумоти мавҷударо оид ба тақсимоти ситораҳои навъҳои гуногун дар фазо, инчунин таҳқиқоти хусусӣ оид ба динамикаи ситораҳо (яъне ҳаракати онҳо дар майдони ҷозибавие, ки тамоми ситораҳои Галактика ба вуҷуд меоранд)-ро асоси кори худ гирифт.
Ин хулосаҳо ба тарзи пайдоиши ситораҳо ва табиати манбаи энергияи ситораҳо вобаста набуда, дар кашфи навъҳои нави гурӯҳҳои ситоравӣ, ки Ассотсиатсияҳои ситорагӣ номида шудаанд, асос ёфтаанд.
Ӯ барои ҳунар талош мекард то мо дар рохи вафо, дар роҳи садоқат, дар ҷустуҷӯи гавҳари мақсуд устувор бошем, дар талоши зиндагии бемаҷро ранҷи бехабарӣ накашем, аз театр, аз сухану аз саҳна дар маҷм¢ъ аз фарҳанги волои тоҷикон ташнагӣ шиканем.
Ато Муҳаммадҷонов дар натиҷаи заҳматҳои паёпай аз ҳама зинаҳои унвонҳои санъати Тоҷикистон гузашт ва соли 1981 унволи олии Ҳунарпешаи халқии ҶШС Тоҷикистонро ба даст овард.
Ҳунарманди дигари шинохтаи театри тоҷик Раҷаб Ҳусейнов ки бо ӯ дар зиндагӣ ҳамсабак ва ҳамкор буд, бо таассуф мегӯяд, ки баъди марги нобаҳангоми Ато Мухаммадчонов ман худро дар зиндагӣ танҳои танҳо меҳисобам.
Ато Муҳаммадҷнов дар санъати театру кино санъати худро дошт, ҳазор нақш офаридааст, ҳазор инсон буд ҳам инсони табиатан, ахлоқан ва манфию мусбат, ин ҳама хислатҳояш дар нақшҳояш буд, вале худ дар зиндагӣ комилтарин инсон буд.
Ҳеч гоҳ Ато Муҳаммадчонов ва саҳнаҳои офаридаи ӯ аз чашми дустдорони театру синамои тоҷик дур нахоҳанд шуд, гуфт ҳангоми суҳбат Хайрулло Давлатов саррасоми Театри мусиқи мазҳакавии ба номи Ато Муҳаммадҷонови шаҳри Қурғонтеппа.
Ато Муҳаммадҷонов (Муҳаммадҷонов Ато Самиуддинович; 2 сентябри 1940, Душанбе, ҶШС Тоҷикистон — 9 сентябри 2002, Исфара, вилояти Суғд, Тоҷикистон) — ҳунарпешаи театр ва синамои тоҷик, Узви Иттифоқи киноматографистони Тоҷикистон ва СССР .
Ҷамолов Ҷалол - доктори илмҳои тиб, Холов Бозорбой - номзади илмҳои педагогӣ, устоди Донишкадаи давлатии санъати ба номи М. Турсунзода, Ҷӯрабек Мӯмин - шоир, рӯзноманигор, узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон, Сайфуддинов Садриддин - шоир, Вайси Бӯстонӣ - шоир, Мирҷонов Карим - омӯзгор, Мирҷонов Сафарбег - омӯзгор, Боев Сангинмурод - Муаллими хизматнишондодаи Тоҷикистон, Зикиров Хайрулло - омӯзгор, Ғаффори Шариф - омӯзгор ифтихор менамояд.
Бо қарори Маҷлиси миллии Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон соли аз 14 декабри соли 1996 аз ҳисоби марзи собиқ ҷамоати деҳоти Гумбулоқ таъсис ёфтааст.
Дар ҳудуди ҷамоат хоҷагиҳои деҳқонии ба номи Рӯдакӣ ва «Истиқлол», 240 хоҷагии деҳқонии инфиродӣ, 4 мактаби таҳсилоти миёнаи умумӣ, 1 мактаби таҳсилоти асосӣ, 2 дармонгоҳ, 1 бунгоҳи тиббӣ, шуъбаи алоқа, 5 мағоза, 3 нуқтаи фурӯши сӯзишворӣ, 1 масҷиди ҷомеъ, 1 нуқтаи таъмири мошинҳо, 5 корхонаи хурди хусусӣ фаъолият доранд.
Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон 9 декабри соли 2014, раис, муовин ва 13 узви нави Кумитаи марказии интихобот ва раъйпурсиро, ки аз ҷониби раисиҷумҳур Эмомалӣ Раҳмон пешниҳод шуданд, тасдиқ намуд.
Комиссияи марказии интихобот ва раъйпурсӣ ба системаи комиссияҳои интихоботии Ҷумҳурии Тоҷикистон роҳбарӣ мекунад, шахси ҳуқуқӣ ва мақоми доимоамалкунанда мебошад.
Раис, муовин ва аъзои Комиссияи марказии интихобот ва раъйпурсиро бо пешниҳоди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Маҷлиси намояндагон дар давоми се рӯзи баъди таъйин шудани интихобот интихоб мекунад.
23 феврал — Дар ҷаласаи Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон номзадии Шермуҳаммад Шоҳиён ба вазифаи раиси Кумитаи марказии интихобот ва раъйпурсӣ -и Ҷумҳурии Тоҷикистон тасдиқ карда шуд.
Ассистенти кафедраи забони тоҷикии ДДОЛ , аспиранти ДДОД ба номи Т. Г. Шевченко , сармуаллим , мудири кафедраи забони тоҷикӣ , ходими калони илмӣ , дотсент , мудири кафедраи забони тоҷикии Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров , пас аз дифои рисолаи докторӣ профессори кафедраи забони тоҷикии Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров, декани факултаи филологияи тоҷик , мудири кафедраи забони тоҷикӣ , директори маркази илмии тадқиқотии забоншиносӣ ва татбики Қонуни забон .
Пажӯҳишоташ ба тадқиқи ҷумлаҳои мураккаби забони адабии ҳозираи тоҷик, инчунин масоили алоҳидаи вожашиносӣ, фразеология, услубшиносӣ, имлои забони тоҷикӣ ва усули таълим бахшида шудаанд.
Дар асрҳои миёна атолиқ тақсимкунандаи оби дарёи Зарафшон ба аҳолии туманҳои Суғд буда, баҳсҳои гуногунро доир ба масоили хидматӣ ва шаҷарашиносӣ низ ҳал мекард.
Дар асрҳои 18 – ибтидои сри 20 вазифаи атолиқ тақсими оби дарёи Зарафшон ба туманҳо аз Самарқанд то Кармина буд; 2) расму оине, ки дар шароити сохти авлодӣ пайдо шуда, дар ҷамъияти феодалӣ низ боқӣ монда буд.
Равшан Раҷабов 6 майи соли 1967 дар шаҳри Конибодом дар оилаи хизматчӣ таваллуд шуда, фаъолияти кории худро соли 1984 баъди хатми мактаби миёнаи 4 дар Комбинати консервабарории шаҳри Конибодом ба ҳайси коргар оғоз кардааст.
Солҳои 1985 — 1987 дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳи Иттиҳоди Шӯравӣ дар шаҳри Челябинск ва дар Ҷумҳурии Демократии Германия хидмат намуда, соли 1987 ба факултети ҳуқуқшиносии Университети давлатии Тоҷикистон ба номи В.И.
Аз моҳи августи ҳамон сол то августи соли 1993 дар кафедраи «Назария, таърихи давлат ва ҳуқуқ» — и факултети ҳуқуқшиносии Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба ҳайси ассистент фаъолият намудааст.
Ӯ рисолаи номзадии худро дар мавзӯъи «Проблемаҳои ташаккулёбии низоми ҳуқуқии Ҷумҳурии Тоҷикистон: ҷанбаҳои назариявӣ-методологӣ» ҳимоя намуда, ба дарёфти унвони номзади илмҳои ҳуқуқшиносӣ мушарраф гардидааст.
Бо кӯшишу эҳтимоми ӯ чандин барномаҳои таълимӣ ва методӣ омода гаштаанд, ки ҳамчун роҳнамо барои донишҷӯён ва кормандони мақомоти ҳифзи ҳуқуқ ба ҳисоб мераванд.
Раҷабов Равшан — мутахассиси шинохтаи соҳаи назарияи масъалаҳои давлат ва ҳуқуқ, олими барҷастаи мактаби ҳуқуқшиносии кишвар, ҳамзамон бо таҳияи чандин лоиҳаҳои қонунҳо ва асосноккунии илмии онҳо дар инкишофи давлат ва такмили соҳаи ҳуқуқи муосири Ҷумҳурии Тоҷикистон мусоидат намудааст.
Барои хидматҳои шоён ва дастовардҳо дар кори илмию омӯзгорӣ ва тарбияи насли наврас Равшан Раҷабов бо медали «Барои хидматҳои шоён» ва як қатор «Ифтихорнома»-ҳои вазорати корҳои дохилии Ҷумҳурии Тоҷикистон, дигар вазорату идораҳои ҷумҳурӣ сарфароз гардонида шудааст.
Равшан Муҳитдинович Раҷабов — ҳуқуқшинос, олим, номзади илмҳои ҳуқуқшиносӣ, вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати ва даъвати
шахсе, ки мансабҳои сиёсӣ ва категорияи олии маъмурии хидмати давлатиро дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ишғол менамояд ва чун қоида бо ордени Ситораи Президенти Тоҷикистон дараҷаи ё ордени Зарринтоҷ дараҷаи ё ордени Исмоили Сомонӣ дараҷаи мукофотонида шудааст;
дигар шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон барои дастовардҳои нав, ки қаблан бо ордени Ситораи Президенти Тоҷикистон дараҷаи ё ордени Зарринтоҷ дараҷаи ё ордени Исмоили Сомонӣ дараҷаи мукофотонида шудаанд.
Ордени Исмоили Сомонӣ — ордени давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки бо он арбобони давлатию ҷамъиятӣ, ходимони илму фарҳанг ва дигар шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон барои комёбиҳои баланди меҳнатӣ, барои саҳми бузург дар кори сохтмони давлатӣ, муваффақиятҳои калон дар хидмати ҳарбӣ, фаъолияти иҷтимоию фарҳангӣ, ҷамъиятию хайрхоҳона сарфароз гардонида мешаванд.
Аз соли 2012 муаллими калони факултаи филололгияи Донишгоҳи миллии Тоҷикистон ва аз соли 2014 ходими пешбари илмии Маркази омӯзиши равандҳои муосир ва оянданигарии илмии АИ ҶТ мебошад.
Ниёзӣ Ф. соли 2003 факултаи филологияи Донишгоҳи миллии Тоҷикистонро бо дараҷаи бакалавр ва соли 2005 факултет ва донишгоҳи номбурдаро бо дараҷаи магистр хатм кардааст.
Аввалин нигоштаҳояш дар ҳафтаномаҳои «Миллат», «Фараж», «Омӯзгор» ва маҷаллаҳо «Илм ва ҷомеа», «Масъалаҳои маориф», «Маорифи Тоҷикистон» ба табъ расидаанд.
Ба инҳирофи хромосомаҳои ғайриҷинсӣ синдроми Даун тааллуқ дорад (шакли нодурусти косахонаи сар, каҷии чашмҳо, суфраи хурди гӯш, номутаносибии бадан ва дасту по, ангуштони кӯтоҳу каҷ, сустии мушакҳо, серчинии пӯсти кафи даст ва ғайра).
Вазифаи онҳо аз муайян кардани густариши ин ё он бемориҳои ирсӣ, инчунин аз пешгӯӣ намудани солимии насл (агар дар оила кӯдаки гирифтори бемориҳои ирсӣ ошкор шуда бошад) иборат аст.
Аз ин рӯ, ҷавононе, ки дар авлодашон ягон шахси гирифтори бемориҳои ирсӣ ҳаст, пеш аз оила барпо кардан бояд бо духтури мушовараи тиббию генетикӣ маслиҳат ва масъалаи фарзанддор шудан ё нашуданро ҳал намоянд.
Вале ба ҳар сурат пайдоиши ҷашни Сада ва устураҳои марбут ба он ба масъалаи таҷҷамӯи рӯшноӣ ва оташ вобаста мебошад ва аз таҳаввули ташаккули қавмҳои ориёӣ дарак медиҳанд, ки онҳо ин ҷашнро аз пешиниён гирифтанд ва баъдиҳо онро то рӯзгори мо расониданд.
Агар аз ин нуқтаи назар ба ҷашни Сада наздик шавем, нахуст аз ҳама моҳияти мақулаҳои хуршед, рӯшноӣ ва оташ пеши назар меоянд, ки ҳар кадомаш ба ҳаёти инсон ва табиат вобастагии хос доранд.
Дар ин бора Пешвои миллат дар навиштаҳои худ ишорати ҷолибе доранд, ки чунин аст: «Дар миёни қувваҳои сершумори бадӣ, дар дашту ҷангалҳои Осиёи Марказӣ, ки ҷони инсонро дар азоб ва ба таҳлука меандохт, бахусус хушкӣ ва торикӣ бисёр зиёновар буданд. Онҳо дарёфта буданд, ки бар зидди неруҳои номбаршудаи бадӣ, озар ё оташ ва раъду барқ муассир буданд. Бар зидди торикӣ бошад, Хуршед, чун унсури тавоно муқаддас дониста мешуд. Нисбати ҳамин аст, ки Хуршед дар миёни нажоди қавмҳои зиёди олами бостон ситоиш ва парастиш шудааст»
Ҳамин хусусиятро инсонҳои замони бостон эътироф намуда, аз гармии Хуршед баҳра мебурданд ва алоҳида онро ниёиш карда, пасон, рӯшноӣ ва оташро ба он нисбат дода, ин унсурҳои табииро кашф карданд ва ба онҳо эътиқод оварда, ба парастишашон оғоз намуданд, ки баъдҳо муҷиби пайдо шудани ҷашни Сада гардидааст.
Агар нахустин рӯзи зимистонро тавлиди дигаре барои Хуршед ё Меҳр бидонем метавон онро ҳамоҳанг дар ҷашн гирифтан дар даҳумин ва чиҳиллумин рӯзи тавлиди ойини куҳан ва зиндаи эронӣ донист (дар ҳамаи остонҳои кишвар ва сарзаминҳои эронӣ дониста мешавад).
Масалан, донишманди маъруфи эронӣ Ҳошими Ризоӣ дар бораи вожаи сада менависад, ки: «Сада вожаи форсӣ аст. Дар паҳлавӣ бояд ба шакле аз ин ашкол: сат , сатаг , садҳаг , садҳ , сата буда бошад. Дар арабӣ ба сурати сазақ ё садақ китобат ва талаффуз мешавад. Маъмулан, вожаҳое, ки аз форсии миёна ба форсии ҷадид даромада ва ба „ҳо“-и ғайри малфуз хатм мешаванд, дар асл ба ҳарфи „гоф“ ё „коф“ тамом мешуда. Ҳамчунин ҳарфи „т“ дар паҳлавӣ, дар форсии ҷадид ба „д“ ва дар арабӣ ба „зол“ табдил мешавад. Дар форсии миёна ва форсии бостон ва Авесто ба ҳар ҳол вожаи сата ба маънии сад, адади сад мебошад, чунонки дар форсӣ низ Сада ба маънии сад сол дар баробари қарн ба кор меравад».
Аз ин рӯ, барои он ки ба кишту кори онҳо зараре нарасад ва чорвоҳояшон аз сардӣ эмин нигаҳдорӣ гардад, оташро ҳамчун рамзи Ҳурмузд меафрӯхтанд, то дар он қувваҳои бадӣ сӯзанду нобуд гарданд.
Дар доираи ташаккули ҳамин унсурҳои ба ҳам зид гузаштагони мо, аз ҷумла қавмҳои ориёӣ ду фасли сол доштанд, ки ин ҳамон муборизаи Ҳурмузду Аҳриман ва муборизаи равшанӣ бо торикиро ба ёд меорад.
Бино ба тадқиқоти олими мардумшинос ва мутахассиси фолклор Равшан Раҳмонӣ таърихи нишонаҳои пайдоиши ҷашни Сада, ки марбут ба Хуршед ва тимсоли он оташ мебошад, хеле қадимӣ буда, ба замони пеш аз ориёӣ ва ҳатто аз он ҳам дуртар мерасад.
Хеле муҳим аст, ки боварҳо ва нишонаҳои эътиқод ба Хуршеду оташ, ки сабабгори аслии ба вуҷуд омадани ҷашни Сада мебошад, то имрӯз дар байни мардумони гуногуни олам ба назар мерасад.
Дар даҳумин рӯз ё Обонрӯз аз баҳман моҳ бо афрухтани ҳезуме, ки мардум аз пагоҳӣ бар бомӣ хонаи худ ё бар баландии кӯҳистон гирд оварданд, ин ҷашн оғоз мешавад.
Дар ишороте торих, ин ҷашн ҳамеша ба шакле дастҷамъӣ ва бо гирдиҳамойии ҳамаи мардумони шаҳр, маҳалла ва русто дар якҷо ва бо барпойи як оташе бузург баргузор мешуда аст.
Зартуштиёни Теҳрон, Караҷ, устони Язд ва рустоҳои атрофи Ардакон, Кирмон ва рустоҳо, Аҳвоз, Шероз, Исфаҳон, Урупо ва Омрико ва Устуролиё бо гирд омадан дар як нуқта аз шаҳр ё русто дар канораҳои ҳам оташе бузург меафрӯзанд ва ба ниёишхонӣ ва сурудхонӣ ва ба пойкубӣ мепардозанд.
Мавзӯи дорои аҳамияти калони гражданиро, ки дар кантатаи «О Ленине» садо дода буд, композитор дар достони симфонии «Ба афрӯхтагони шуълаи инқилоб» бахшида ба таҷлили 50-солагии таъсисёбии Тоҷикистон ва Ҳизби Коммунистии Тоҷикистон идома медиҳад.
Мусиқии хурсандибахшу мавзуни қисми якуми квартет, бо аккордҳои қатъӣ ва диловаронаи қисми дуюм гӯё эрод гирифта мешавад, вале ноаён пайдо шудани оҳангҳои оддиву самимонаи халқӣ мавзунияти маъноӣ ва драматургиро муҳайё месозад ва образҳои пешинаи мавзунро барқарор менамояд.
Пӯлодӣ раиси Шӯрои бадеии комиҷроияи шаҳри Душанбе, аъзои Президиуми Ҷамъияти Дӯстии Шӯравӣ — Германия, директори Омӯзишгоҳи мусиқии Душанбе буд.
Пӯлодӣ Раиси раёсати шуъбаи тоҷикистонии Музфонди СССР, котиби масъули раёсати Иттифоқи композиторони Тоҷикистон ва директори Хонаи байнииттифоқии эҷодиёти худфаъолиятии Иттифоқҳои касабаи Тоҷикистон буд.
Солҳои 1990—1992 дар ассистентура-коромӯзии Консерваторияи давлатии Москва ба номи П. И. Чайковский таҳсил намуда, кори илмиро дар мавзӯи «Робитаҳои мусиқии эрониён-афғонон-тоҷикон» оғоз менамояд.
Кантатаи «О Ленине» аввалин маротиба соли 1977 дар Пленуми раёсати Иттифоқи композиторон дар Москва, бахшида ба эҷодиёти ҷавонон, дар оркестри калони симфонӣ ва хори калони академии телевизион ва радиои марказӣ зери роҳбарии В.Федосеев садо дода буд.