polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ба муносибати таҷлили 3000 солагии Ҳисор, соли 2015 дар ҷараёни барқарорсозӣ деворҳои атрофи қалъа, дарвозаю аркҳои он, чойхона бо 100 ҷойи нишаст, ҳавзи дохил, 6 адад айвони суҳбатгоҳ, сарбозхона, амфитеатр бо 700 ҷойи нишаст, 10 адад дӯконҳои гуногун барои ҳунармандон ва дигар иншооти дорои аҳамияти таърихии он бунёд ва навсозӣ шудаанд.
Натиҷаи бозёфтҳои олимон гувоҳӣ аз он медиҳад, ки Қалъаи Ҳисор таърихи тӯлонӣ дошта, аз қарнҳои биринҷӣ маншаъ мегирад ва аз 9 қабати таърихӣ иборат аст.
Дуртар аз майдони Регистон дар қисми ҷанубӣ мақбараи Махдуми Аъзам, дар қисмати ҷанубу шарқӣ масҷиди Сангин, масҷиди Одина, масҷид ва мадрасаи Чашмаи Моҳиён воқеанд.
Аз қисмати шимолу шарқии дарвозаи «Чашмаи Моҳиён», дар он ҷо чашмаи обест, бо номи «Чашмаи Моҳиён» ва қисмати шарқии шаҳр бошад, дарвозае будааст, бо номи дарвозаи «Хоки Сафед», дар он ҷо теппаест бо номи теппаи Хоки Сафед.
Мамнӯъгоҳ дорои ёдгориҳои таърихии - Қалъаи Ҳисор, Мадрасаи Кӯҳна, Мадрасаи Нав, Мақбараи Кӯҳна ва Осорхонаи таърихӣ-кишваршиносии ноҳияи Ҳисор мебошад.
Балетҳои «Кӯли қувон», «Франческа ва Рамини», «Шелкунчик», «Нозанини хуфта»-и П. И. Чайковский, «Жизел»-и А. Адан, «Шопениана»-и Ф. Шопен, «Дон Кихот»-и А. Минкус, «Эсмиралда»-и Ҷ.
Сайфиддинов , «Армуғони пурарзиш»-и А. Ленский , «Шӯриши Восеъ»-и С. А. Баласанян , «Комде ва Мадан»-и З. Шаҳидӣ , «Шерак»-и С. Ҳамроев , «Сарбозони халқ»-и Д. Дӯсмуҳаммадов , балетҳои «Дилбар»-и А. Ленский , «Лола»-и С. Урбах ва С. Баласанян , «Писари Ватан»-и Ю.
Тер-Осипов , «Темурмалик»-и М. Ашрафӣ , «Лайлӣ ва Маҷнун»-и С. Баласанян , «Марги судхӯр»-и Т. Шаҳидӣ ва ғайра ба қалами Абдуллоев тааллуқ доранд.
Ибодулло Абдулло́ев (Абдуллоев Ибодулло Эрмуродович; 9 декабри 1918, деҳаи Қарақчиқум, ноҳияи Конибодом – 2007, Душанбе) — дирижёри тоҷик, Ҳунарпешаи халқии ҶШС Тоҷикистон , Ходими хизматнишондодаи санъати ҶШС Тоҷикистон .
Мубориза ба муқобили ҷинояткорӣ, беяроқгардонии гурӯҳҳои муташаккили ҷинояткор, пешгирӣ ва ошкор намудани дигар амалҳои ҷинояткорона аз самтҳои асосии фаъолияти ин Раёсат аст.
Дар таркиби Раёсат шуъбаи мубориза бар зидди ҷиноятҳои хариду фурӯши одамон, бахши мубориза бо ҷиноятҳо дар соҳаи амнияти иттилоотӣ амал мекунанд, ки иҷрои вазифаҳои мураккабро ба уҳда доранд.
Тӯли солҳои роҳбарии генерал-майор Анвар Тағоймуродов аз ҷониби кормандони ин раёсат бисёр амалҳои ҷиноятӣ, гурӯҳҳои муташаккил, ҳолатҳои хариду фурӯши одамон ошкор ва ҷинояткорон дастгиру ба ҷавобгарӣ кашида шуданд.
Дар Агентии назорати давлатии молиявӣ ва мубориза бо коррупсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар вазифаҳои сардори Раёсати фаврии махсус ва муовини директори ҳамин Агентӣ , муовини вазири корҳои дохилии Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолият намудааст.
Дар давраи таассури аввалин, ки он баъди шуоъхӯрӣ фавран пайдо мешавад, бемор пурҳаяҷон ё, баръакс, рӯҳафтода аст; беҳолӣ, бехобӣ, чарх задани сар, беҳузурии дил, дар ҳолатҳои вазнин қай ва исҳол ба амал меоянд; дар ҳолатҳои ниҳоят вазнин бемор муддате аз ҳуш меравад, набз ноустувор ва фишори шараён номуътадил мегардад.
Дар давраи авҷи беморӣ аҳволи бемор якбора бад шуда, ӯ таб мекунад, қай ва исҳол ба амал меояд; аз милки дандон ва дигар пардаҳои луобӣ хун меравад, баъзе рагҳои хуни зери пӯст мекафанд; баъди 2-3 ҳафта мӯй мерезад.
Бемории шуоъии шадид аз таъсири афканишоти ионзои якбора ё пай дар пайи вояаш аз ҳад зиёд, бемории шуоъии музмин дар натиҷаи шуоъхӯрии вояаш ками дарозмуддат ба вуҷуд меояд.
Дар аснои бемории шуоъӣ силсилаи асабҳои марказӣ, узвҳои хунофар ва хунгард, меъдаю рӯда иллат ёфта, организм пурра заҳролуд мегардад, аз ин сабаб беҳолӣ, дарди сар, бехобӣ, беҳузурии дил ва ғайра ба амал меояд.
Баъди аз нав ба тахти подшоҳӣ нишастан Кайқубод бо фиребу найранг роҳбари шӯриш Маздак ва баъзе роҳбарони дигари маздакиёнро дастгир намуда, ваҳшиёна ба қатл расонд.
Аз ҳамин сабаб пайравони Маздак мегуфтанд, ки онҳо моли мардуми дороро бо зӯрӣ кашида гирифта, ба одамони камбағал тақсим карда медиҳанд, то ки ҳамаи онҳо баробар зиндагӣ кунанд.
Баъд аз хатми Филиали Хуҷандии Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи академик М. Осимӣ аз моҳи майи соли 1997 ҳамчун лаборанти калони кафедраи иқтисодиёт ва идора фаъолияти кориашро оғоз бахшидааст.
Соли 1997 ӯ фаъолияти худро ҳамчун олим ва педагог аз ассистенти кафедраи технологияи матоъ, кешбофӣ ва маҳсулоти дӯзандагии Филиали Хуҷандии Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи академик М. Осимӣ шурӯъ карда, баъдан чун сармуаллим ва аз соли 2001 то 2008 ба сифати мудири кафедраи номбурда фаъолият бурдааст.
Соли 2004 рисолаи номзадии худро аз рӯи ихтисоси 05.02.18 Назарияи мошинҳо ва механизмҳо дар мавзӯи «Коркард ва асоснокии бузургиҳои механизми бадандиҳандаи ресмони поёнии мошинҳои чокдӯзии дуресмонаи занҷирмонанд» дар Шӯрои диссертатсионии дар назди Академияи муҳандисӣ ва Пажӯҳишгоҳи мошиншиносии Академияи миллии илмҳои Ҷумҳурии Қирғизистон ва соли 2009 рисолаи докториро дар мавзӯи «Таҳлили кинематикӣ ва динамикии механизмҳои чаҳорбанди фишангдор дар алоқаи чандири олатҳои кории мошинҳои дӯзандагӣ» дар Шӯрои диссертатсионии назди Пажӯҳишгоҳи мошиншиносии Академияи миллии илмҳои Ҷумҳурии Қирғизистон дар шаҳри Бишкек бомуваффақият ҳимоя кардааст.
Маҳз бо шарофати ӯ ҳамкорӣ ва робитаи илмии донишгоҳҳо ва муассисаҳои илмии Ҷумҳурии Тоҷикистон бо Ҷумҳурии Қирғизистон мустаҳкам гардида, чандин аспирантон ва унвонҷӯён бо роҳбарӣ, дастгирӣ ва кумаки бевоситаи ӯ рисолаҳои худро ҳимоя намудаанд.
Пас аз ба вазифаи муовини директор оид ба илм ва инноватсия таъйин гардидани Мансурова Д. С. дар самти корҳои илмӣ-тадқиқотӣ ва тайёр намудани мутахассисони соҳибунвони илмӣ-омӯзгорӣ тағйироти куллӣ ба амал омада, зиёда аз бист нафар устодони ҷавони донишкада рисолаҳои номзадии худро бомуваффақият ҳимоя намуданд.
Бо ташаббус ва саъю кӯшиши ӯ дар Донишкадаи политехникии Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи академик М. Осимӣ дар шаҳри Хуҷанд аспирантура таъсис дода шуд, ки ин барои тарбияи мутахассисони дараҷа ва унвони илмидошта имконияти амалӣ фароҳам меорад.
Мансурова Д. С. маҳорат ва малакаи баланди касбӣ дошта, дар қалби садҳо шогирдони худ тавонист, ки муҳаббат, шавқу завқи беандозаро нисбат ба касби душвори муҳандисӣ — технологӣ, фанҳои дақиқ бедор намояд.
Дилрабо Сайдулло Мансурӣ — доктори илмҳои техникӣ, профессори Донишкадаи политехникии Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи академик М.Осимӣ дар Хуҷанд , Аълочии маорифи Тоҷикистон , вакили Маҷлиси намояндагони МО ҶТ даъвати .
17 марти соли 2020 дар ҷаласаи якуми иҷлосияи якуми Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати шашум муовини Раиси Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб гардид.
Дар байни онҳо «Сурудҳои халқии тоҷик», «Сурудҳои композиторони тоҷик», китобҳои дарсии «Солфеджио» ва «Диктантҳои мусиқӣ», якчанд маҷмӯаи сурудҳои бачагона, «Сурудҳои Ҷӯрабек Муродов», «Порчаҳо аз операи Ш.Сайфиддинов «Айнӣ»», «Гимнҳои давлатии СССР ва ҶШС Тоҷикистон», «Сурудҳои Бӯстон» ва боз бисёр дигарон мебошанд.
Соли 1949 барои идомаи омӯзиши асосҳои композитсия ба шуъбаи миллии Консерваторияи Москва дохил шуда, баъди хатми он, дар ҳамон ҷо ба факултаи назариявӣ-композиторӣ дохил мешавад.
Охунов дар Тоҷикистон ҳайати таҳририяи мусиқии телевизионро роҳбарӣ намуда, сипас ба сифати директор ва омӯзгори мактабҳои мусиқии 2 ва 3, инчунин директори Омӯзишгоҳи мусиқии ш.
Душанбе, омӯзгори Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзода, дирижёри оркестри созҳои халқии Кумитаи телевизион ва радиои назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳаррири нашриётҳои «Ирфон», «Маориф», «Адиб» кор кардааст.
Дар иҷрои сурудҳои халқию классикии тоҷикӣ маҳорати тамом дошта, сурудҳои русӣ, озарӣ, туркманӣ, ӯзбекӣ, украинӣ, молдавӣ, қирғизӣ, афғонӣ, эронӣ, арабӣ ва туркиро хуб мехонд.
Сарояндагиро ибтидо дар дастаи ҳунармандони Раёсати радиошунавонии Тоҷикистон оғоз намуда, аз устодони мусиқӣ Фазлиддин Шаҳобов, Фозил Солиев, Зиёдулло Шаҳидӣ ва дигарон дарси маҳорат омӯхтааст.
Ватсон ҳамаи аксуламалҳоро ба ирсӣ ва бадастовардашуда (одатҳо, тафаккур, нутқ, эҳсосоти мураккаб, рафторҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон имоӣ ва ғайра) ҷудо мекунад.
Аксуламалҳои ирсӣ, ки дар муносибат бо водоркунандаҳои ғайришартӣ ба вуҷуд меоянд, аксуламалҳои навро меофаранд, ки дар натиҷа фард онҳоро бо дигар водоркунандаҳои шартӣ мепайвандад ва ҳамин тариқ, аксуламали мувофиқ пайдо мешавад.
Бихевиоризм аз ҳама гуна шаклҳои усули интроспексия даст кашида, усули эксперимент ва мушоҳидаи воқеиро пешниҳод менамояд, ки дар он алоқаи — бо мақсади пешгӯии рафтори фард ва «идоракунӣ»-и он таҳқиқ карда мешавад.
Бихевиоризм — яке аз равияҳои равоншиносӣ, ки шуур ва равонро ҳамчун мавзӯи таҳқиқоти равоншиносӣ инкор намуда, рафторро ҳамчун мавзӯи омӯзиш қарор додааст.
Вай дар муддати сӣ соли фаъолияти илмию омӯзгориаш даҳҳо китобу рисола ва садҳо мақолаҳои пурарзиши илмӣ ва илмию оммавӣ интишор намуда, сатҳи донишандӯзии донишҷӯён ва ҷомеаро баланд бардоштааст.
Ӯ масоили назария, таърихи кори китобхонаҳо, тамаддуни ҷаҳонӣ, фаъолияти китобу китобдорӣ, китобшиносӣ, истилоҳоти китобдорӣ ва педагогика, фарҳангу фарҳангшиносӣ, забоншиносӣ, масъалаҳои ироншиносӣ, фарҳанги исломӣ ва ғайра ақида рондааст.
Асарҳои таълифнамудаи ӯ, ба монанди «Тамаддун» , «Аз таърихи китобдории тоҷик» , «Фарҳангшиносӣ» , «Китобшиносии Ирон ва Ислом» ва «Китобшиносии насри навини форси тоҷикӣ» ва дигар то кунун китоби саримизии ҳар фарди маърифатпарвару фарҳангии ҷомеа гаштаанд.
Рисолаҳои ӯ, ба монанди «Умури китобдорӣ дар Ҷумҳурии Демократии Афғонистон» , «Китобдории ҷаҳони саввуми Шарқ» ва «Дирӯз ва имрӯзи Ирон» , барои омӯзиш ва таҳқиқи соҳаи китобдории ҳориҷа ба муҳаққиқон шароитҳо мусоид фароҳам оварданд.
Академикон Маҳмадулло Лутфуллоев, Ирина Холовна Каримова, Файзулло Шарифзода, профессор Бибиҳафиза Маҷидова ва чанде донишмандон ва хабарнигорон дар ин маҷлис паҳлуҳои илмӣ ва аҳамияти ин китобро баррасӣ намуданд.
Ӯ дар Омӯзишгоҳи педагогии шаҳри Конибодом ва факултаи китобдории Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзода таҳсил кардааст ва солҳои дароз дар ин даргоҳи дониш ба донишҷӯёни риштаи китобдорӣ таълим додааст.
Ҳамзамон солҳои 1976—1985 дар Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзода дар вазифаҳои муаллими калон, дотсент ва мудири кафедраи китобхонашиносӣ ифои вазифа намудааст.
Мудирии кафедраи физикаи назариявӣ , сарварии кафедраи метеорологияи Донишгоҳи миллии Тоҷикистон ва роҳбарии кафедраи физикаи умумии Донишгоҳи политехникии шаҳри Кобулро ба уҳда дошт.
Аз ҷониби Фотеҳ Ҳакимов пешниҳод гардидани назарияи умумии таъсири мутақобили модулатсионии функсияҳои ғайримувозинатии тақсимоти зарраҳои заряднок, имконияти баназаргирии ғайрихаттии дараҷаҳои баландро фароҳам овард.
Ӯ коркарди назарияи умумии таъсири мутақобилаи модулятсионии функсияҳои ғайримувозинатии тақсимоти зарраҳои заряднок, ки барои муттасилаи ба назар гирифтани ғайрихаттиҳои дараҷаҳои боло имконият фароҳам овард.
Коркарди услуб ва бунёди назарияи сарбаста ва аз ҷиҳати физикӣ асоснок кардашудаи таъсири мутақобилаи модулятсиони дар марҳилаи ғайрихаттӣ, ки барои таксимоти зарраҳо ва лаппишҳои ҳам якченака ва сеченака қабули истифода мешавад.
Маҳз дар заминаи ин тадқиқоту пажӯҳишот зери роҳбарии бевоситаи ӯ беш аз 15 нафар (Абдуллоев Ҳ.О., Комилов Қ., Ҳакимова М. А., Махсудов Б. И., Холмуродов .Т., Солиҳов Д.Қ., Маханьков А. В., Канашкин С. Б., Кооп М. И., Абдураҳимов Д. Ё., Хачатрян А. Г., Қобилов М. М., Зиёд Р., Равшанова Д., Ғаюров Х. Ш.) рисолаи номзадӣ ва 4 нафар (Абдуллоев Ҳ.О., Лысаков Б., Холмуродов Х. Т., Ҳикмат Мӯминов) рисолаҳои докторӣ дифоъ кардаанд.
Раиси Ҷамъияти физикони Тоҷикистон ва Раиси Шӯрои диссертатсионӣ оид ба ҳимояи рисолаҳои номзадӣ ва докторӣ аз рӯйи ихтисосҳои физикаи ҷисмҳои сахт, физикаи полимерҳо ва теплофизика ва физикаи молекулӣ аз соли 1996 узви комиссия оид ба супоридани Ҷоизаи давлатии ба номи Абӯалӣ ибни Сино дар соҳаи илму техника буд.
Фотеҳ Ҳакимов (Ҳакимов Фотеҳ Холиқович (20 апрели 1937, Душанбе, ҶШС Тоҷикистон — 17 декабри 2014, Душанбе, Тоҷикистон) — , доктори илмҳои физика ва математика , профессор , «Аълочии маорифи халқи Тоҷикистон» , Аълочии маорифи мактаби олии ИҶШС , узви вобастаи Академияи илмҳои Тоҷикистон , Арбоби илм ва техникаи Тоҷикистон , академики Академияи байналмилалии илмҳои мактаби олӣ .
Соли 1964 натиҷаи корҳои илмии худро аз рӯйи мавзӯи «Оид ба хосиятҳои статсионарии плазмаи комилан ионизатсияшуда дар майдони магнитии диполӣ» ҷамъбаст намуда, дар шаҳри Москва рисолаи номзадиро дифоъ кардааст.
Масалан, монографияи ӯ зери унвони «Введение в космическую электродинамику вращающейся плазмы» соли 1995 дар шаҳри Амстердам якбора бо ду забон — англисӣ ва олмонӣ ба нашр мерасад, ки ин аз шуҳрати ҷаҳонӣ доштани ин олими маъруфи тоҷик дарк медиҳад.
ЮНЕСКО — ташкилотест, ки дар низомаи Созмони Милали Муттаҳид дарҷ гардида, барои кори сулҳ ва паст кардани ҳолатҳои муноқишавӣ ҳамкориро байни халқҳо бо воситаи илм, маориф ва фарҳанг пеш мебарад.
ЮНЕСКО , Созмони омӯзишӣ, илмӣ ва фарҳангии Милали Муттаҳид; Идораи илму фарҳанги Созмони Милали Муттаҳид — як созмони тахассусии Созмони Милали Муттаҳид, ки бо ҳадафи кумак ба «эҷоди сулҳ, решакан кардани фақр, тавсеъаи пойдор ва гуфтугӯи байнифарҳангӣ аз тариқи омӯзиш, улум, фарҳанг, иртиботот ва иттилоот» ба вуҷуд омадааст ва ҷонишини Кумитаи байнулмилалии ҳамкории андешамандонаи Ҷомеъаи Милал аст.
Ҷумҳурии Тоҷикистон 6 апрели соли 1993 ба узвияти созмони мазкур пазируфта шуда, худи ҳамон сол Комиссияи миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба корҳои ЮНЕСКО дар Вазорати корҳои хориҷӣ таъсис дода шуд.
Бенвенист ба таҳқиқи забонҳои ҳиндуаврупоӣ (аз нуқтаи назари структурализм, ки онро яке аз равияҳои муҳим дар забоншиносӣ медонист), забоншиносии умумӣ (китоби «Масъалаҳои забоншиносии умумӣ». М.,1966; таснифи забонҳо, сохти сатҳҳои забон, сох­тори ҷумла ва ғайра), таносуби тафаккур ва забон , семантика, робитаи забон ва маданият, синтаксис -и муқоисавӣ ва ғайра машғул шудааст.
Аз таҳлилу баррасии боби якуми «Вандидод»-и Авесто, ки дар он аз 16 кишвари Эронзамин дар замони бостон сухан меравад, Бенвенист ба хулоса омадааст, ки ватани Авесто Хуросону Мовароуннаҳр аст, чунки ҳамаи кишварҳои дар ин ҷо ном­баршуда кишварҳову шаҳрҳои ҳамин минтақаҳоянд.
Аз осори адабии форсии миёна Бенвенист «Дарахти асурик» ва «Ёдгори Зарирон»-ро таҳқиқ карда, ба хулоса омадааст, ки ин асарҳои манзум ба забони паҳлавии ашконӣ таълиф ва баъдан ба форсии миёна баргардон шудаанд.
муаллиф, ҳаммуаллиф, мусанниф ва муҳаррири як силсила луғатҳои соҳавии тиб интишороти илмӣ ва мардумии ӯ аз ҷиҳати ҳаҷм олиме, ки дар собиқ СССР мукаммалтарин фарҳанги тиббии замонавӣ ба се забон таълиф ва нашр намудааст , ки ба туфайли он истилоҳоти тиббии русӣ ва тоҷикӣ ғанӣ гардидааст;
Муҳаммадҷон Яъқубзод Расулӣ – пизишк, олими тиб, профессор, нишони "Ба аълочии нигахдории тандурустй" , "Духтури хизматнишондодаи ҶШС Тоҷикистон", узви пайвастаи Академияи мардумии "Нури Хуҷанд"
Ҳангоми тартиб додани як таснифот аз нишонаҳои пайдоиш ё ҷараёни бемориҳо истифода мекунанд (масалан, фотодерматозҳо, аллергодерматозҳо, бемориҳои занбӯруғӣ); дар мавриди таҳияи таснифоти дигар аломатҳои морфологии ҳасба ба назар гирифта мешаванд.
Гурӯҳи ҷудогонаи бемориҳои пӯстро бемориҳое ташкил медиҳанд, ки занбӯруғҳои хамирмояшакл ба вуҷуд меоваранд ; ба ин гурӯҳ бемориҳои занбӯруғӣ низ дохил карда мешаванд.
Аксарияти хатмкардаҳои коллеҷ ба донишгоҳҳои олии ҳунар — Консерваторияи миллии Тоҷикистон, Донишкадаи давлатии фарҳанг ва санъати Тоҷикистон ва хориҷи кишвар дохил мешаванд.
Баъдан бо қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 2 августи соли 2004, ба Муассисаи давлатии Коллеҷи санъати шаҳри Душанбе ба номи Аҳмад Бобоқулов табдил дода шудааст.
Муассиса мутобиқи Иҷозатнома дар бораи ҳуқуқи пешбурди фаъолияти таълимӣ аз 25.12.2009 ва Шаҳодатнома дар бораи аккредитатсияи давлатӣ ки аз тарафи Вазорати маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон дода шудааст, фаъолият менамояд.
Коллеҷи санъати шаҳри Душанбе ба номи Аҳмад Бобоқулов соли 1945 ҳамчун Омӯзишгоҳи мусиқии шаҳри Душанбе дар заминаи мактаби мусиқии 1 таъсис дода шуд ва он дар бинои Театри давлатии академии опера ва балети ба номи С. Айнӣ қарор дошт.
соли 1974 — Ҷӯрабек Муродов , Ибодулло Абдуллоев , Бегимсултон Алифбекова , Ало Алоев , Аргуновская Евгения , Маҳмуд Воҳидов , Мӯътабар Иброҳимова , Зафар Нозим , Фозил Солиев , Ғарибсултон Худоёрбекова .
соли 1941 — Муҳаммадҷон Қосимов,София Тӯйбоева, Раъно Ғолибова, Исҳоқова Барно,Азиза Азимова, Аъзам Камолов, Гулчеҳра Бақоева, Авнер Муллоқандов, Тоҷихон Султонова.
Аз таъсири умумии заҳр силсилаи марказии асаб хароб, мубодилаи моддаҳо вайрон ва миқдори калсию фосфори хун зиёд мешавад, бофтаҳои дил, ҷигар, гурда, аъзои ҳозима ва узвҳои хунофар осеб меёбанд.
Зери назорати ҷиддии байторию беҳдоштӣ гирифтани хӯроки ҳайвонот, ҷудо нигоҳ доштани ҳайвони касал, ба ҳайвонот додани хӯрокиҳои серғизову хушсифат роҳҳои асосии пешгирии аспергиллотоксикоз мебошанд.
Ансор аз ҷанги Бадр сар карда, дар тамоми ғазваҳои Пайғамбар иштироки фаъол доштанд, ҷузъи асосии сипоҳи Ислом буданд ва насиби онҳо аз ғаниматҳои ҷанг аз рӯи ҳамин иштироки онҳо муайян мешуд.
Баъд аз вафоти Пайғамбар гурӯҳе аз Ансор хостанд, ки аз миёни худашон касеро ба халифагӣ пешниҳод кунанд, вале зуд аз ин кор даст кашида, шарту аҳкоми ҷойгузинии Пайғамбарро пазируфтанд ва ба Абубакри Сиддиқ ҳамчун халифа байъат намуданд.
Дар замони футӯҳоти исломӣ бештари Ансор ба тамоми гӯшаву канори Хилофат пароканда шуданд ва дар ҳар ҷойи сукунати мусулмонон дар маҳаллаи ҷудогона мезистанд ва мавқею нуфузи калони сиёсӣ доштанд.
Ансори Мадина ҳамчун саҳобагони содиқи Пайғамбар бо ҳам муттафиқ буданд ва худро нигоҳдорандаи ҳақиқии дину суннат мешумурданд ва гоҳо ба сиёсати Умавиён мухолифат мекарданд.
Ин нисбат дар ҳаёти онҳо ҳукми номи хосро пайдо кард ва бар номи қабоилашон ғолиб ва ба маънои исми муфрад ба кор рафт, дар нисбат ба он ансорӣ – як нафар аз аҳли Мадина мегуфтанд ва мардуми Мадина бо ин ном ифтихор мекарданд.
Ансор дар таърихи ислом ҳамеша ҳамроҳи муҳоҷирон ёд шуда, дар чандин ояти Қуръон аз онҳо васф шудааст ва паёмбар фармуда: «. Ансор шиор – либоси таҳ ва мардум болопӯш ҳастанд. агар ҳиҷрат намебуд, ман шахсе аз ансор мебудам, агар мардум ба водӣ ва даррае раванд, ман ба водӣ ва дарраи ансор меравам .» -139).
Ансор , Ансориён — ҷамъи носир ва насир ба маънои ёридиҳанда, лақаби мусулмонони аҳли Мадина, ки ба паёмбар имон оварданд, пас аз ҳиҷрат ӯро ҳимоят ва ёрӣ карданд ва дар пешрафти ислом нақши муҳимме доштанд.
Ансор пас аз вафоти расули акрам низ барои хулафои рошид ба ҳайси вазир ва ёридиҳанда ҳамвора дар канори онҳо буданд ва тафаввуқи худро дар илми ҳадис ва диёнату тақво ҳифз кардаанд.
Лашкари арабҳо истилои худро дар Африқо давом дода, шаҳри Искандарияро, ки дар соҳили ҷанубии баҳри Миёназамин воқеъ аст, ишғол кард ва ба Мисри Шимолӣ ва Либиё зада даромад.
Гарчанде ба давлати марказиятноки Араб Муҳаммад асос гузошта буд, вале дар шакли хилофат он соли 632, баъди вафоти пайғамбари Аллоҳ ва дар оғози халифагии Абӯбакр номгузорӣ шудааст.
Дар маъхазхои кадими рус он бо номхои подшохии Агария ва подшохии Исмоил низ маълум аст, ки бо хамин онро ба руйхати умумии подшохонии чахони, ки ба китобпарастони руси он замон маълум буд, дохил кардааст.
Фаъолияти илмии Фирӯз Ӯлмасов ба таҳқиқи масъалаҳои таърих ва назарияи мусиқии тоҷик, назарияи монодии Шарқ, ба ташкил ва баргузории чорабиниҳои иҷтимоии марбут ба рушди санъати мусиқии касбии Тоҷикистон алоқаманд мебошад.
Рағбатҳои таҳқиқотии вай асосан ба ду самти илмӣ равона карда шудаанд: а) назарияи монодияи шарқӣ; б) эҷодиёти композиторони тоҷик дар алоқамандӣ бо омӯзиши осори онҳо.
ӯ яке аз аъзои гурӯҳи ташаббускорону созмондиҳандаҳои форумҳои байналмилалӣ бахшида ба 1400-солагии Борбад , эҷодиёти композиторони ҷавон , «Проблемаҳои методологии шарқшиносии мусиқӣ» , «Фарҳанги мусиқии тоҷик дар ибтидои асри : афзалиятҳои рушд» , «Аржанг» , «Фалак» , санъати мусиқии касбии Осиёи Миёна , оркестрҳои камеравӣ , мусиқии фортепианӣ , ҷаз , инчунин ба ҳайси яке аз муҳаррир дар маҷмӯаҳои «Страницы жизни и творчества» , «Таджикское искусство», «Таджикская музыка» , бахшида ба композиторон Д. Дӯстмуҳаммадов , А. Солиев , Ф. Солиев ширкат варзидааст.
Дар хазинаи Радиои тоҷик «Ҷонона», «Моҳпайкари ман», «Эй шохи гул», «Чашми сиёҳ», «Дар хаёли ту», «Куҷоӣ», «Марямҷон», «Бевафоӣ», «Шоҳи парӣ», «Саҳаргоҳон», «Як шабе», «Райҳон», «Биё, эй ёр», «Ёри тоҷикам», «Алла», «Бе сурма ҳам зебоӣ», «Рафтем, рафтем», «Чашм во кун», «Париҷон», «Ҳадя», «Интизори ман», «Эй моҳи ҳинду», «Гули хандонам», «Халваҷӣ», «Кабутари сафеди ман» барин сурудҳояш маҳфузанд ва чун ёдгоре аз ин бонуи ҳунар боқӣ мондаанд.
Лайло Шарифова Омӯзишгоҳи мусиқии шаҳри Душанберо дар соли 1959 хатм карда, дар дастаи ҳунарии Кумитаи телевизион ва радиои ҷумҳурӣ ба сифати сароянда ҳунар меозмуд ва ҳамзамон чун наттоқ барномаҳои радиои тоҷикро ба форсӣ қироат менамуд.
Баъди муддати кӯтоҳе ва саркӯбҳои чапгароҳои ҷонибдори нахуствазири миллихоҳ шавҳари “мусаддиқиаш” ҳамроҳи ӯ дар нимаи дуюми солҳои 1950-ум Эронро тарк кард.
Иброҳим Абдуллозода соли 1980 дар хоҷагии давлатии «Коммунист» ба ҳайси агрономи калон ифои вазифа намуда, солҳои 1990—1993 дар вазифаи сарагрономи хоҷагии ниҳолпарварӣ кор кардааст.
Бо Фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон 7 январи соли 2011 иҷрокунандаи вазифаи раиси шаҳри Истаравшан ва аз моҳи июли ҳамон сол раиси шаҳри Истаравшан таъин гардида, то 3 феврали соли 2015 дар ин вазифа кор кард.
Иброҳим Абдуллозода (Абдуллозода Иброҳим Ғоибназарӣ ; 25 феврали 1957, ноҳияи Ӯротеппа) — вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати . Узви Ҳизби коммунистии Тоҷикистон .
Номбурда пас аз хатми мактаби миёнаи 14-и ба номи Обидхӯҷа Лутфӣ ба факултети агрономии Институти хоҷагии қишлоқи Тоҷикистон дохил шуда, онро бо ихтисоси «агроном-олим» хатм кардааст.
Муаллифи асарҳои драмавии «Дил-дили Зайнаб» , «Тӯфон» , «Субҳи Ҳисор» , «Ҷарима — якуним танга» , «Эраҷ-паҳлавон», 1963), «Садои дил», , «Саҳифаҳои ҳаёт», , «Зол ва Рудоба» , «Ҳодӣ ва Шодӣ» , сенарияи филмҳои «Вақти зангирии писарам расид» , либреттои балетҳои «Писари Ватан», , «Оҳуи тилоӣ» , «Се нозанини Шарқ» , «Баҳори Бадахшон» ва ғ.
Осори К.Станиславский «Этика», Молйер «Найрангҳои Скапен», С.Михалков «Ревизори зӯракӣ», Н.Гумилёв «Духтари сеҳрнок», Ф.Тошмуҳаммадов «Достони Ҳофиз»-ро ба тоҷ.
Шамсӣ Қиём (Шамсӣ Қиёмов; 1 январи 1920, Самарқанд — 17 январи 2000, Душанбе) — ҳунарпеша, коргардон, драматург, ва , Ҳунарпешаи халқии Тоҷикистон , Узви ИН СССР .
Ҳикматов якчанд асарҳои гуногунжанр, аз ҷумла пйесаҳо барои скрипка, валторна ва фортепиано, квартети торӣ, романсҳо, прелюдия барои гобой ва фортепиано, сюита барои квартети торӣ, соната барои скрипка ва сурудҳо бар ашъори адибони тоҷик асарҳо барои оркестри симфонӣ , инчунин Консерт-достон барои скрипка бо оркестрро эҷод мекунад.
обрӯю эътибор пайдо карда, ба ҳамоишҳои байналмилалии мусиқии муосир тез-тез даъват мешавад: Фестивали мусиқии камеравии Варшава бо асари «Рондо барои флейта ва фортепиано», Фестивали байналмилалии мусиқии муосири композиторони ҷавони Осиёи Миёна ва Қазоқистон бо «Вариатсияҳо» барои оркестри торӣ ва инчунин дар Тошканд, бо Симфонияи 1, Фестивали байналмилалии мусиқии муосир бо Квартети тории ба ёдбуди Д.Д.
Шостакович, Озмуни байналмилалии «Форуми композиторони муосир» бо асарҳои «Чархи гардун» достон барои скрипка, алт ва зарбӣ ва Рондо барои флейта ва фортепиано, Фестивали байналмилалии мусиқии муосир бо Трио барои скрипка, алт ва зарбӣ, Озмуни байналмилалии созҳои зарбӣ дар Швейтсария бо «Экспромт барои созҳои зарбӣ», Фестивали байналмилалии мусиқии камеравӣ бо асари «Чархи гардун» барои флейта ва виолончел иштирок мекунад.
Аз соли 2004 то 2005 – сармуҳаррири мусиқии Кумитаи телевизион ва радиои назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, аз соли 2005 – роҳбари бадеии ансамбли «Дарё» назди Кумитаи телевизион ва радиои назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон буд.
Ҳикматов муносибати ӯ бо муҳити атроф, проблемаҳое ки ӯро ба ҳаяҷон меоваранд, тавассути ҷустуҷӯҳои фаъолонаи эҷодии васоити таъсирбахш, синтези фолклори мардумӣ ва усулҳои муосири касбии композиторӣ таҷассум ёфтаанд.
Ҳикматов дар барномаҳои чорабиниҳои консертии Иттифоқи композиторони Тоҷикистон, барномаҳои телевизион ва радиои тоҷик, фестивалҳо, чорабиниҳои ҳукуматӣ, озмуну фестивалҳои ҷумҳуриявӣ мақоми арзанда пайдо кардаанд.
Ба эҷодиёти ӯ ҳамчун эҷоди муосири композиторӣ дар Шветсия, Германия, Полша, Россия, Қазоқистон, Ӯзбекистон, Украина, Руминия, Булғория, Венгрия баҳои баланд додаанд.