polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Дар шаҳри куҳна масҷидҳои асримиёнагии туркии Ҳисор-ҷомеъ , Шодирвон-ҷомеъ , Хотун-ҷомеъ , Ҳоҷӣ Ҳусайн-ҷомеъ , калисои Поликарпи Муқаддас мавҷуданд.
Шаҳри нав кӯчаҳои росту фарох ва боғу гулгаштҳо дошта, дар он манораи соатдор , масҷиди Салепчи-ҷомеъ , бинои биржа ва Бонки усмонӣ , меҳмонхонаи «Бюк-Эфес» , муҷассамаи М. К. Отатурк , Донишгоҳи Эгей , Донишгоҳи 9-уми сентябр , Донишкадаи технологӣ , Донишгоҳи иқтисодӣ , Осорхонаи миллии Измир , Осорхонаи бостоншиносӣ ҷойгиранд.
Измир шаҳри бузурги тиҷоративу саноатӣ ва маркази бузурги кишоварзии Туркия (тамоку, пахта, ангур, меваву сабзавот, зайтун, ғалла, рустаниҳои донагӣ) ба ҳисоб меравад.
Соҳаҳои саноати мошинасозӣ, нафту кимиё, табъу нашр, техникаи электронӣ, дорусозӣ, нассоҷӣ, чарму пойафзор, истеҳсоли тамоку, таҷҳизоти хона , масолеҳи бинокорӣ, хӯрокворӣ, аз ҷумла истеҳсоли маҳсулоти ғизоӣ рушд кардаанд.
Соли 2004 дар Измир филми ҳунарии «Троя» ба навор гирифта шуд ва аспи бузурги чӯбини барои филм сохташуда аз тарафи филмсозон ба шаҳр тақдим шуд, ки ҳоло барои дидани он сайёҳони зиёде меоянд.
Физикаи офтобию заминӣ ҳодисаҳо ва равандҳоро дар муҳити байнисайёравӣ ва наздизаминӣ (ионосфера ва магнитосфера, шакли тасмаҳои радиатсионӣ ва ғайра) меомӯзад, ки ба ҳаёт дар Замин таъсири калон мерасонанд.
Физикаи Замин аз маҷмӯи илмҳо ва усулҳои геофизикӣ иборат аст, ки сохт ва таърихи рушди Замин, таркиби он, хосиятҳо ва равандҳои дар қаъри он бавуҷудоянда ва ғ.
Аз рӯи майдонҳои физикии таҳқиқшаванда дар таркиби физикаи Замин фаслҳои мустақим: зилзилашиносӣ, ҷозибасанҷӣ, геотермия, геоэлектрика, геодинамика, таҳқиқи хосиятҳои физикии минералҳо ва ҷинсҳои кӯҳӣ ва дигар соҳаҳоро ҷудо мекунад.
Ҳадафи заминфизики иктишофӣ таҳқиқи сохти умқи қишри Замин буда, вазифаҳои муайян кардани таркиб, сохтор ва ҳолати ҷинсҳои кӯҳии ташаккулдиҳандаи қишри Замин; ҷустуҷӯ, иктишофи маъданҳои фоиданок; омӯзиши муҳити геологӣ барои азхудкунӣ, истифодаи саноатӣ ва кишоварзиро дар бар мегиранд.
Заминфизик усулҳои физикиеро муттаҳид месозад, ки барои таҳқиқи умдаи Замин ва қишрҳои он, инчунин барои таҳқиқоти илмию амалӣ, омӯзиши ин қишрҳо тавассути майдонҳои геофизикии табиӣ ва сунъӣ ва ҳодисаҳои физикӣ истифода мешаванд.
Заминфизик , геофизика — маҷмӯъи илмҳое, ки бо усулҳои физикӣ пайдоиш, такомул, сохт, хосиятҳои Замин ва қишрҳои он , инчунин равандҳои табиӣ ва техногении дар онҳо рухдиҳандаро меомӯзад.
Дар байни асарҳои ӯ намоишномаҳои Вилям Шекспир - "Шоҳ Лир", "Афсонаи зимистон", "Тройлус ва Крессида" - "Аҳамияти сердаромад будан"-и Оскар Уайлд, "Интизори Годо" -и Сэмюэл Беккет , "Амаки Ваня"-и Чехов, "Олеанна "-и Дэвид Мамет .
Қисми муҳими асарҳои ӯ филмҳои костюмӣ, таърихӣ ва биографӣ - " " дар асоси романи Виктор Ҳюго, драмаи "Элизабет", мелодрамаи "Вилям Шекспири ошиқ", драмаи "" (барои иҷрои нақши озодандеши маъруф, ҳунарпеша ба Оскар пешбарӣ шудааст), драмаи "Фрида" (дар ин филм-биография дар бораи ҳаёти рассом Фрида Каҳло, ӯ дар нақши инқилобгари бадарғагашта Лев Тротский баромад кардааст), драмаи биографӣ дар бораи ҳаҷвнигори бритониёӣ Питер Селлерс " " ва ғайра.
Дар понздаҳ соли оянда, ҳунарпеша танҳо ду маротиба ба экран баромад, аммо аввалин тасвири ҷиддии ӯ - драмаи биографии "" дар соли 1996 ба муваффақияти барҷаста мубаддал гашт ва дар рушди фаъолияти ӯ нақши калидӣ дошт.
Мавзӯи он дар асоси ҳикояи пианинонавози боистеъдод Дэвид Ҳелфготт асос ёфтааст, ки барои иҷрои нақши ӯ Раш ҷоизаи Оскар, Глобуси тилоӣ ва чанд ҷоизаи дигари мӯътабарро соҳиб шудааст.
Ҷолиби диққат аст, ки Раш ва Бланшетт алакай дар драмаи Капур дар Элизабет нақш офаридаанд ва ин дафъа ҳамон рамзҳои соли 1998 - мутаносибан сэр Фрэнсис Волсингем ва малика Елизаветаи -ро бозиданд.
Дар соли 2010, Ҷеффрӣ Раш нақши логопед Лайонел Логро дар филми Том Ҳупер " ’ " бозид, ки ба ӯ ҷоизаҳои ва ҷоизаи Оскар ва Глобуси тилоӣ барои беҳтарин бозигари нақши дуюмдараҷа тақдим карда шуд.
Дар моҳи апрели соли 2019, Ҷеффрӣ Раш даъвои туҳмат алайҳи таблои -и Сиднейро барои паёмҳое, ки ӯро ба "бадрафторӣ" нисбат ба зане, ки ҳамроҳаш филмбардорӣ мекард, муттаҳам кард, пирӯз шуд.
Дар яке аз ин таҳқиқот, ки кори муштараки донишгоҳҳои Калифорния ва Истинфурд буд, тазриқи хуни мушҳои ҷавон ба мушҳои пир, тавонои мушҳои пирро дар ёдоварӣ ва ёдгирӣ афзоиш дод ва қудрат ва истиқомати азулони мушҳои пирро бештар кард.
Ба гуфта муҳаққиқон, акнун шоҳид ба қадри кофӣ маҳкам ҳастанд, ки озмоиш ва ба коргирии онро дар инсон рӯбарӯ кунад: «чизе дар хуни ҷавон вуҷуд дорад, ки метавонад нақоисии мағзи пирро бартараф кунад».
Достонҳо, афсонаҳо ва фарҳанги омма пешниҳод ё иддаои тӯли умрҳоеро дар гузашта ё оянда кардаанд, ки бисёр тӯлонитар аз онҳое, ки бо стандартҳои имрӯзи таъйид шуда ҳастанд.
Вай аз синни ҳаштсолагӣ дар студияи бачагонаи Театри давлатии мусиқии бачагонаи Санкт-Петербург таҳти унвони "Зазеркалье" таҳсил кардааст, нақши Симро дар операи Бриттен «Ноев Ковчег», сароид, нақшҳои асосиро дар намоишномаҳои студиявӣ иҷро мекард (Мурғобии зишт дар истеҳсоли ҳамин ном аз рӯи афсонаи Андерсен, халабон дар Маленьком принце», падар дар операи И. Сеслюкевич «Подменыш», Мусо дар операи Изотовой «Исход»).
Дар синни 17-солагӣ шаби 24 ба 25 июни соли 2003, 2 моҳ пеш аз нахустнамоиши ҷаҳонии филми "Бозгашт" вафот кард: ӯ дар кӯли Осиновск дар наздикии деҳаи Сосновои вилояти Ленинград ғарқ шуд.
Пас аз баромади филм, ин далелро танҳо коршиносон ва бинандагони бодиққат мушоҳида карданд ва бисёриҳо мутмаин буданд, ки ҳарду нақш - Амидала ва Сайбро - Наталӣ Портман бозидааст.
Дар синни ёздаҳсолагӣ, портфолиои ӯ иштирок дар силсилафилмҳои хурд ва намоишҳои телевизионии дар шабакаҳои Аврупо пахшшуда, инчунин нақшҳои хурд дар филмҳои "Кори деҳа" , "Дурӯғи ноҳақ" , " " ва " " бо Питер О’Тул дар нақши асосӣ ҳунарнамоӣ намудааст.
Хатти каннада инчунин аз ҷиҳати маъруфият дар Ҳиндустон пас аз девонагарӣ дуюм ҷойроро ишғол мекунад: онро забонҳои ҳалеканнада, кадамба, тулу ва ғайра истифода мебаранд.
Каннада қадимтарин забонест, ки то имрӯз боқӣ мондааст ва дар ҳоли ҳозир шуморааш афзоиш меёбад: он дар соли 1997 забони модарии 35 327 600 нафар буд ва барӯйхатгирии соли 2001 нишон дод, ки танҳо дар Ҳиндустон бо ин забон 38 миллион нафар ҳарф мезананд.
Дар кӯҳҳои Нилгири Тамилноду, лаҳҷаи Багада васеъ паҳн шудааст, ки онро баъзе забоншиносон ҳамчун лаҳҷаи каннада эътироф мекунанд, аммо аксарият онро ҳамчун забони мустақил медонанд.
Аммо мушкилот на танҳо бо забони Багада ба миён меоянд - Бетта Курумба ва Ҷину Курумба ҳамчун лаҳҷаҳои забони алоҳида, Курумба, Каннада ё ҳатто томилӣ ҳисобида мешаванд.
Ин ба он далел аст, ки ҳарфи ретрофлекси дакарава дар вожаи “Каннада” метавонад дар гӯишҳои мухталиф талаффуз шавад ва бахусус дар забони томилӣ ҳамчун як фишори садои ретрофлекси ягона ва сипас “каннара” ба даст меояд.
Шумораи аломатҳое, ки алифбои каннадаро ташкил медиҳанд, 49-то ҳастанд, аммо дар асл шумораи зиёди ҳарфҳо вуҷуд доранд, зеро ҳарфҳои гуногун метавонанд ба лигатураҳо муттаҳид карда шаванд.
Фонетика, ҳиҷошиносӣ ва лаҳҷашиносӣ ба ин мусоидат карданд; зеро дар каннада вазнҳои шеърӣ бисёранд: чандассу, вритта, трипадӣ, канда, шатпадӣ ва саангатя.
Табаддулоти модернистии "шоҳзодаи сурх"-и М.Довуд, такя ба ибтидои ӯ ба коммунистии чапгаро боиси муттаҳидшавии нерӯҳои муҳофизакори исломгаро дар Афғонистон гардид, ки аллакай дар соли 1975 алайҳи ҳукмронии нав ҷиҳод эълон карданд.
Пас аз соли 1973, онҳо инчунин алайҳи нерӯҳои чап яроқ ба даст гирифтанд, ки ин чапгароҳо аз бисёр ҷиҳат кормандони маъмурияти режими Довудро, ки ба арзишҳои анъанавии исломӣ бепарво буд, маъқул медонистанд, ва барои онҳо терроризм ва зӯроварӣ аз ҳама усулҳои афзали мубориза буд.
Режими эҷодкардаи Муҳаммад Довуд хусусияти воҳиди авторитарӣ дошт – фавран пас аз табодул парламент ва Суди Олӣ пароканда карда шуданд ва фаъолияти ҳизбҳои сиёсии оппозисиюн манъ карда шуд.
Соли 1973, вақте ки шоҳ Муҳаммад Зоҳиршоҳ ба Италия ташриф меовард, ҷияни ӯ ва сарвазири собиқ Муҳаммад Довуд табаддулоти давлатӣ ташкил карда, дар ин кишвар ҳукумати ҷумҳуриявӣ таъсис дод.
Дар давраи раёсати Довуд, муносибатҳо бо кишварҳои сотсиалистӣ, алахусус бо Иттиҳоди Шӯравӣ, якбора бад шуд, аммо ҳамзамон ӯ тавонист муносибатҳоро бо кишварҳои муҳофизакори исломӣ, алахусус бо Покистон ва Эрони Шоҳӣ ба тартиб орад.
Ҷумҳурии Афғонистон, ҳамчунон Ҷумҳурии Довуд — нахустин ҷумҳурӣ дар Афғонистон мебошад, ки пас аз табаддулоти давлатӣ ва барҳам додани монархия дар соли 1973 эълон шудааст.
Соли 2011, ӯ ба ҷоизаи "Ҳунарманди ҷавон барои иҷрои беҳтарин" дар ин силсилафилми телевизионӣ - Ҳунарпешаи ҷавони ёрирасон барои кораш дар ин силсилафилм пешбарӣ шуд.
Дере нагузашта, кори Карш одамони машҳурро ҷалб кард, аммо ӯ ба маъруфияти баландтаринаш дар соли 1941, вақте ки дар вақти сафари худ ба Оттава тасвири Уинстон Черчиллро ба даст овард, расид.
Дар соли 1954, ӯ аксҳои Уинстон Черчиллро ҳангоми ростистоӣ барои рассом Грэхэм Сазерленд, ки он замон ӯ болои «Портрети Уинстон Черчилл» кор мекард ва эҳтимолан бо дархости ҳамсари сиёсатмадор нобуд карда шуда буд, аксҳо бардошт.
Дар портретҳои Неҳру, Сибелиус ва Мариан Андерсон, ашё аз он ҷиҳат ҷолиби диққат аст, ки миқдори муайяни рӯшноӣ, ки ба он равона карда шудааст, бо муқоисаи костюми торик ва заминаи хеле торик таъкид шудааст.
Дар аксҳои Шоу ва Черчилл, Карш тавассути эффектҳои рӯшноӣ таассурот дар бораи фазо ва умқро ба вуҷуд меорад ва ин таассуротро гардиши дурусти сар, ҳаракати даст, либос ва ҷузъиёти дигар боз ҳам беҳтар мекунад.
Барои фаҳмиши бештар, таърихнигорони ояндаи давраи Ҷанги Дуюми Ҷаҳон ва моҳвораи аввал ба портретҳои психологии давлатмардон, олимон ва рассомони офаридаи Карш, ба портретҳои он одамоне рӯ меоранд, ки чеҳра ва завқи ҷаҳонро дигар кардаанд.
Дар конфронсу семинарҳои донишгоҳӣ, љумҳуриявӣ ва байналхалқии барпошуда дар шаҳрҳои Душанбе, Бишкек, Москва, Қазон иштирок ва суханронӣ кардаву курсҳои бозомӯзиро дар Русия, Украина, Қирғизистон, ИМА гузаштааст.
Бинои ин театр дар «Хонаи депҳқонон» (бинои театри русии ба номи В. Маяковский, ки ду сол пеш чаппа карда шуд) воқеъ буд ва аввалин спектакли калони вай драмаи «Ду коммунист» ном дошт.
Блоки Шарқӣ на танҳо ба наздикии идеологӣ ва иқтисодии кишварҳои сотсиалистӣ, балки ба созишномаҳо дар бораи кумаки муштараки дастаҷамъӣ дар сурати ҳамлаи эҳтимолии НАТО асос ёфта буд.
Дар соли 1955, ҶФО ба НАТО пайваст; дар посух ба ин Албания, Булғористон, Маҷористон, РДГ, Лаҳистон, Руминия, Чехословакия ва СССР Шартномаи Варшаваро имзо карданд ва ба НАТО паймони низомӣ монанд карданд - Созмони Паймони Варшава бо сарварии СССР.
Блоки шарқӣ , блоки сотсиалистӣ , блоки Шӯравӣ , блоки коммунистӣ мафҳуме мебошад, ки дар Ғарб дар нимаи дуюми асри 20 барои ишора ба кишварҳои тарафдори шӯравии Аврупои Марказӣ ва Шарқӣ, Осиёи Шарқӣ ва Ҷанубу Шарқӣ бо роҳбарии СССР , ки кишварҳои « ҷаҳони дуюм » буданд, пайдо шуд.
Дар Аврупо, блокҳои шарқиро Албания, Булғористон, Маҷористон, ҶДО, Лаҳистон, Руминия ва Чехословакия, дар Осиё - Кампучия, Чин , Лаос, Муғулистон ва Кореяи Шимолӣ намояндагӣ мекарданд.
Барои эҳтиёҷоти иттилоотӣ ва коммуникатсионии кишварҳои блок шабакаи телекоммуникатсионии Берлини Шарқӣ – Варшава – Прага – Москва амал мекард, ки тавассути он пахши телевизионӣ ба кишварҳои Аврупои Шарқӣ сурат мегирифт, барномаҳои телевизионӣ аз Москва пахш мешуданд ва шабака инчунин барои алоқаи мустақими овозии муштариён дар ин кишварҳо истифода мешуд.
Он пас аз ба охир расидани Ҷанги Дуюми Ҷаҳон дар натиҷаи ба сари қудрат омадани ҳизбҳои коммунистӣ ва коргарӣ дар кишварҳои демократияи халқӣ ба вуҷуд омад.
Ҳамзамон, на ҳама кишварҳои минтақа, ки худро сотсиалист эълон кардаанд, узви ин блок шуданд: Югославия аз соли 1948 бо роҳи алоҳида аз СССР рафт ва яке аз ташаббускорони ҳаракати ҳамроҳнашавӣ ба блокҳо гашт, Албания воҳидҳои Иттиҳоди Шарқиро – СПВ ва СКМ-ро дар солҳои 60 тарк кард.
Аз манобеи ибрат метавон ба падидаҳо ва таҳаввулоти таърихӣ, саргузашти қавмҳову миллатҳо, шигифтиҳои офариниш, ҳаёт ва марги тамаддунҳо, азамат ва шикасти давлатҳо, таҷрибаҳои аввалини худи инсон ва умуман ба дунё ва суннату қонунҳои ҳоким бар он ишора кард.
Интиқол аз зоҳир ба ботин бо як силсила иттилооти хушк ва ё матлабҳои сирф илмӣ низ наметавонад ибрат бошад, балки иттилоот бояд қобилияти таъсиргузорӣ дар рафтори ахлоқӣ ва худсозии фард дошта бошад.
Агар инсон дар шунидаҳову дидаҳои худ бияндешад ва сипас падидаҳои мушобеҳро шиносоӣ карда, ба мувозана ва муқоисаи онҳо бо якдигар бипардозад ва дар як таҷзияву таҳлили ақлӣ равобити байни онҳоро кашф кунад, ба натиҷае матлуб даст меёбад ва ин натиҷа ҳамон ҳолатест, ки метавон онро ибрат номид.
Дар ҷараёни ибрат инсон таҳти таъсири амрӣ қарор мегирад ва дилаш ба он майл мекунад ва дар натиҷа маърифату шинохти наве дар ӯ ҳосил мешавад ва ба дунболи он рафторе мутаносиб бо он ба вуҷуд меояд.
Худи фард бо хондани ҷараёноти таърихӣ ё дидани табиату осори баҷоймонда ба ин ҳолат мерасад, ки дар ин сурат ибрат як равиши худтарбиятӣ мешавад ва метавон онро равиши «ибратгирӣ» ё «ибратпазирӣ» номид, зеро худи фард заминаро барои таъсирпазирӣ фароҳам кардааст.
мураббии тарбиятӣ бо мақсади ибратомӯзӣ тарбиятомӯзони худро ба дидани мавзеъҳои таърихӣ мебарад ва метавон онро равиши «ибратдиҳӣ» ё «ибратомӯзӣ» ном ниҳод.
Хондани китобҳои муфиди адабию бадеӣ, ки панду андарзҳо ва таҷрибаҳои ғании гузаштагонро дар бар доранд, хонандаро ба олами ботинии фард ва тахаюлоти рангини арзишманду созанда раҳнамун мекунанд ва тасмимоту нақшаҳои дар амал ҷорӣ кардани он арзишҳои баланди ахлоқиро ирода мекунад.
Ин худтарбияткунӣ ва ибрат-гирии ботинӣ хеле арзишмандтар аз дигар анвои ибрат ба шумор меравад, зеро дар раванди он инсон худро оҳиста-оҳиста рӯҳан омода мекунад, бисёр хислатҳои манфии қаҳрамонони асарҳоро дар худ дида, онҳоро огоҳона маҳкум мекунад ва дар пайи ислоҳи худ ва тарки одатҳои накӯҳидаи хеш мепардозад.
Касе, ки ибрат омӯзад, огоҳӣ меёбад ва касе, ки огоҳӣ меёбад, дониш омӯхта бошад ва агар ин донишро дар амал татбиқ намояд, «чашми ботин» ва дарки басират дармеёбад.
Инсон замоне ба биниш ва басирати ботинӣ мерасад, ки ба шунидаву дидаҳояш иктифо накунад, балки дар умқи онҳо фурӯ рафта, бияндешад ва бо диққат ҳар як падидаро таҳлилу баррасӣ намояд.
Хирадманд низ касеро мегӯянд, ки аз таҷрибаи гузаштагон сабақи бузурги ибрат андӯхта, ба умқи падидаҳо бо дидаи ботинӣ менигарад ва талош меварзад, то ин ки иштибоҳи дигаронро такрор накунад.
Зеро таҷрибаандӯзӣ аз саргузашти дигарон – баҳрамандӣ аз ҳосили умри онҳост; гӯё хонанда ва ибрат-гирандаи ҷавон ба дарозои умри ҳамаи онҳо умр дидааст ва таҷрибаву дониш андӯхтааст.
ибрат-ҳо инсонро ба сӯи рушду камол ва роҳи дуруст ҳидоят мекунанд ва чароғҳое ҳастанд, ки масири саҳеҳи зиндагиро нишон медиҳанд; инсон мавҷуде ҳисобгар, муқоисакунанда, таъсирпазир ва андешаварз аст ва аз ин вижагӣ барои рушду такомули худ истифода мекунад.
Дар сояи андешаҳо маҳсусот маъно пайдо мекунад ва ҳолате дар инсон падид меояд, ки дар он аз зоҳирҳо гузар мекунад ва ба маъниҳои баланд ва кашфи ҳақиқатҳо даст меёбад.
Дар Қуръон вожаи «ибрат» ва «эътибор» ҳафт бор ба кор рафта, аҳли басиратро бар таваҷҷуҳ ба он ташвиқ намудааст: «. Пас, ибрат гиред, эй соҳибназарон!» .
Ҷиҳати хосси ибрат он аст, ки шахси ташаббускор ба дигарон намуна шуда, тарзи тайёри фаъолиятро нишон медиҳад ва баъдан рафтори ӯ миёни одамон паҳн шуда, меъёри кирдори бисёриҳо мегардад.
Ибрат ( – панду андарз гирифтан, санҷидан, намуна, дарси ҳаёт, тафсир кардан) — истилоҳи ахлоқӣ, сабақе, ки одамон аз мушоҳидаи рафтору кирдори дигарон ва таҷрибаи ҳаёти худ мегиранд; қиёс аз чизе барои кардан ё накардани он; интиқол аз як ҳолат ба ҳолати дигар – ҳолате, ки дар асари бархӯрд бо умури зоҳирӣ ва машҳуд барои инсон падид меояд ва ба маърифати ботинӣ ва ғайримашҳуд интиҳо меёбад.
Камтар аз як сол баъд сароянда якумин албоми студиявии худро -ро баровард, ки дар топ 5 чарти албомии устувор гашт, ҳамчунин суруди «» аввалин сингли Рианна гашт, ки дар чарти 100 тавонист ҷойҳои аввалинро забт кунад.
Сеюмин албоми студияаш дар худ чор хит-синглро «», « », «», «’ » доро буд ва соҳиби 9 номинатсияи ҷоизат «Грэмми» гашт, ки тавонист номзадии «Беҳтарин иҷрои муштарак »-ро барои суруди «» ба даст оварад, ки бо ҳамроҳии рэпер - навишта шуда буж.
Албоми чоруми студиявиаш бо номи дар моҳи ноябри соли 2009 баромад; якчанд сурудҳо аз ин албом ба гурӯҳи беҳтарин даҳгонаи синглҳо ворид шуданд, дақиқтараш синглҳои « », «» ва « », ки ҷойи аввали чарти 100-ро соҳиб гаштанд.
Рианна аз ҷониби маҷаллаи ба унвони " Ҳунарманди рақамии эраи солҳои 2000 -ум" муаррифӣ шуд ва дар маҷмӯъ дар байни ҳунармандони солҳои 2000-ум мақоми 17-умро ишғол кард.
Сароянда мукофотҳои зиёде ба даст овард, аз ҷумла дар соли 2007 барои номинатсияи Серхаридтарин сарояндаи поп ва Ҳунарманди сол ва инчунин дар маросими номзадии Беҳтарин ҳунарманди занонаи байналмилалӣ.
Аз ҳаштсолагӣ ва то ҷудошавии волидонаш ӯ аз дардҳои зиёди сар азият мекашид ва духтурон эҳтимол мебурданд, ки ӯ шояд варами мағзи сар дорад ва ба ӯ чандин озмоишҳои томографияи компютерӣ гузаронданд.
Оркестри созҳои халқӣ соли 1938 дар назди Театри академӣ-драмавии Тоҷикистон ба номи А. Лоҳутӣ бо ҳайати начандон калон таъсис ёфта, соли 1947 ҳамчун Оркестри созҳои халқии тоҷикӣ ба Филармонияи давлатии Тоҷикистон гузаронида мешавад.
Солҳои дар назди Кумита буданаш О. ниҳоят сермаҳсул буд: асарҳои тозаэҷоди композиторонро дар фонди Радио сабт намуда, бо барномаҳои ҷолиб дар назди тамошобинон зуд-зуд ба воситаи телевизион баромад мекард.
Композиторон ва дирижёрон дар солҳои гуногун оркестрро роҳбарӣ намудаанд: А. Ленский ва А. Камолов солҳои дар оркестр фаъолият намуданашон кӯшиш ба харҷ додаанд, то ки ҳайати онро пурра созанд; Ш.
Бо ин кораш С. Ҳамроев садодиҳии оркестрро сифатан бою рангинтар сохтааст; дирижёри боистеъдод Д. Қурбонов фаъолияташро дар оркестри мазкур ҳамчун ғижакнавози ин даста оғоз карда, аз соли 1977 вазифаи дирижёри навбатиро адо мекард ва Солҳои 1982-1988 ба вазифаи роҳбари бадеӣ ва сардирижёр таъйин шуд.
Ӯ таи чанд сол дар кораш таваққуф кард ва дуюмбора, аз соли 2009 дар вазифаи сардирижёри Филармонияи давлатии Тоҷикистон ба номи А. Ҷӯраев то имрӯз адои вазифа мекунад.
Овозхонон: Аҳмад Бобоқулов, Ҳанифа Мавлонова, Барно Исҳоқова, Шоиста Муллоҷонова, Мастона Эргашева, Нуқра Раҳматова, Бурҳон Маҳмадқулов, Акбар Мирраҷабов, Содиқ Нуруллоев ва ғ.
Аз ҷумла, асарҳои калонҳаҷм: Консерт барои ғижжак ва оркестри Д. Дустмуҳаммадов, Консерт барои рубоби қошғарӣ ва оркестри М. Атоев, Консерт барои оркестри С. Ҳамроев, Консерт барои ғижак ва оркестри А. Мусоев, Увертюраи идонаи М. Атоев, увертюраҳои «Туёна» ва «Завқи дил»-и А. Тошматов, увертюраҳои «Иди ғалаба» ва «Шодиёна»-и З. Нишонов, увертюраи «Дусти»-и Д. Дӯстмуҳаммадов; сюитаҳои 1,2 А. Ҳамдамов, «Гулдастаи баҳори»-и А. Одинаев, 2 сюита барои оркестри Х.
Сабзанов, «Сюитаи рақсии куҳистонӣ»-и С. Ҳамроев, сюита барои оркестри Ф. Солиев; «Фантазияи шарқӣ» барои оркестри С. Ҳамроев, Фантазия барои оркестри З. Нишонов, Фантазия барои рубоби қошғарӣ ва оркестри Х.
Григ «Пер Гюнт», сарахбори балети П. Чайковский «Кули қувон», чанд рақс аз силсилаи «Рақсҳои венгерӣ»-и И. Брамс, Рансодияи тоҷикии Ф. Солиев, аз ҷумлаи онҳоянд.
Аз рӯи партитура: созҳои нафасӣ , одатан ҳар кадоми аз ин созҳо навозиши мустақили худро доранд ва дар оркестр садодиҳии регистри овозҳои баландро таъмин менамоянд; ба гурӯҳи созҳои тории зарбӣ дохил мешаванд, ки садои пурқуввату ҷарангосӣ дошта, аз ҷиҳати техникӣ хеле пешрафтаанд; созҳои тории мизробӣ (рубобҳои прима, қошғарӣ, бадахшонӣ, дуторҳо, дуторҳои бас, контрабас) регистри пурраи садодиҳии Оркестрро аз регистри паст то регистри баландро фаро мегиранд; ба гурӯҳи созҳои зарбӣ дохил мешаванд ва вазифаи асосии онҳо нигоҳ доштани ҳаракатҳои ритмӣ мебошанд; ба гурӯҳи созҳои тории камончадор дохил мешаванд ва ин гурӯҳ пояи оркестро ташкил медиҳад.
Ҳоло оркестри созҳои халқии тоҷикӣ ин тавр ном бурда мешавад: «Коллективи Хизматнишондодаи бадеӣ»-и Ҷумҳурии Тоҷикистон- оркестри созҳои миллии ба номи А. Ҳамдамов.
Осораш асарҳои симфонӣ: 4 симфония ; 4 достони симфонӣ ; Увертюраи патетикӣ , сюитаи хореграфии «Дӯстӣ» ва ғайра; асарҳои вокалӣ-симфонӣ: ораторияи «Овози Осиё» , 2 кантата ; асарҳои камеравӣ-созӣ: сюита иборат аз 4 қисм барои оркестри торӣ , 2 квартети торӣ, Достони лирикӣ барои скрипка ва фортепиано , триои полифонӣ барои гобоӣ, кларнет ва фагот ва ғайра; асарҳои фортепианӣ: вариатсияҳо, пиесаҳои бачагона, шаш пиеса, сонатина, сегонаи сонатавӣ ва ғайра; асарҳои камеравӣ-вокалӣ: суруду романсҳои зиёд бар ашъори шоирони классик ва муосири тоҷик, силсилаи вокалӣ иборат аз 3 суруд ва силсилаи вокалӣ иборат аз 4 романс бар назми шоирони кдассики тоҷик ва ғ.
Холид ба Донишгоҳи техникии Истанбул дохил шуда пас аз соли аввали таҳсил, ӯ ба Донишгоҳи Мимар Синан гузаштааст, илова бар таҳсил, ба ҳайси оператор ва фурӯшанда кор кардааст.
Вай изҳор дошт, ки аз ҳамкорӣ бо коргардон Закӣ Дамиркубуз ва Фарзон Озпетек лаззат мебарад, аммо ӯ кор карданро бо коргардонҳои ҷавон ва боистеъдод Раҳо Эрдем ва Чаған Ирмак тарҷеҳ медиҳад.
Далелҳои фарҳанги неолит дар тамоми давлатҳои муосири Афғонистон, Бангладеш, Бутан, Малдив, Непал, Ҳиндустон, Покистон ва Шри-Ланка пайдо шудаанд, ки Осиёи Ҷанубиро намояндагӣ мекунанд .
Аз соли 3300 пеш аз милод дар Афғонистони имрӯзаи шимолу шарқӣ, дар Покистон ва шимолу ғарби Ҳиндустон як анъанаи мураккаби фарҳангии асри биринҷӣ ба вуҷуд омад, ки танҳо пас аз чанд аср дар марказҳои шаҳрӣ пурра ривоҷ ёфт.
Аз сабаби сифати баланди санъат, ҳунармандӣ, металлургӣ ва сохтмонаш, дастовардҳои шаҳрсозӣ, идоракунӣ, савдо ва технология ва ғайра ба яке аз гаҳвораҳои асосии тамаддун дохил карда шудааст.
Аҳамияти бузурги матнҳои ведӣ барои фарҳанги Осиёи Ҷанубӣ, таъсири онҳо ба оила, созмонҳои ҷамъиятӣ, дин, ахлоқ, адабиёт ва ғайра ҳеҷ гоҳ мавриди баҳс қарор нагирифтааст.
Осиёи Марказӣ, ки дар байни баҳри Ҳазар ва Осиёи Шарқӣ ҷойгир аст, панҷ ҷумҳурии собиқи шӯравии сотсиалистиро фаро мегирад: Қазоқистон, Қирғизистон, Тоҷикистон, Ӯзбекистон ва Туркманистон.
Мавқеи стратегӣ ва таърихии он дар атрофи меҳвари шарқ-ғарб ва масирҳои асосии тиҷоратӣ, ба монанди Роҳи Абрешим, онро театр ба табодули доимии ғояҳо ва низоъҳои шарқ ва ғарб, ба монанди ҷанги Талас табдил додааст.
Истилоҳи соҳаи фарҳангии Осиёи Шарқӣ доираи умумии фарҳангии Чин, Ҷопон, Кореяи Шимолӣ, Кореяи Ҷанубӣ дар Осиёи Шарқӣ ва Ветнамро дар Осиёи Ҷанубу Шарқӣ муайян мекунад.
Шабакаҳои этникӣ ва забонӣ, анъанаҳои муштараки бадеӣ, забони хаттӣ ва арзишҳои ахлоқӣ аз он шаҳодат медиҳанд, ки аксари мардуми Осиёи Шарқӣ наслҳои тамаддуни дарёи Хуанҷ мебошанд, ки дар даштҳои зериобмонии шимоли Чин тақрибан 10 ҳазор соли пеш аз милод ба вуҷуд омадаанд.
Одамонро дар ин бахш баъзан ҳамчун Авруосиёи Шарқӣ меноманд ва забонҳои асосии ин минтақа (аз ҷумла Чину Тибет, австроосиёӣ, олтойӣ, австронезӣ, Кра-Дай) аз минтақаҳои Чин сарчашма гирифтаанд.
Маданияти Осиё ё Фарҳанги Шарқ — мафҳум ва муаррифии оммавии этнографӣ ва фарҳангӣ мебошад, ки як қатор хусусиятҳои хосро, ки онро бо ҷанбаи иҷтимоию этно-фарҳангии мансуб ба як қисмати муайяни ҷаҳон Осиё ё Шарқ, ки ин навъи азми қавиро дар назар дорад.
Вай фарҳанги шарқшиносиро, ки онро шарқшиносӣ низ меноманд, меомӯзад, аммо охирин бо анъанаҳо бештар бо равияҳо, сабкҳо ва дигар хусусиятҳои меъморӣ, мусиқӣ ва санъат — шарқшиносӣ ҳамчун як фанни санъат алоқаманд аст.
Маҷаллаи ба хонандагон қиссаҳои лоиҳаҳои муваффақ ва маҳсулоти онҳо, ҳикояҳо дар бораи нокомиҳои лоиҳа ва сабабҳои онҳо, ҳаёт ва фаъолияти соҳибкорони маъруф, сабабҳо ва оқибатҳои рӯйдодҳои пурсарусадо, рейтингҳои сарватмандтарин одамони ҷаҳон, бузургтарин ҳаққи ситорагон ва варзишгарони шоу-бизнес, даромад ва хароҷот, найрангҳои тиҷоратӣ ва -найрангҳоро нашр мекунад.
Маҷалла ба туфайли таҳқиқоти ҷасуронаи худ дар ҷаҳони тиҷорат ва арзёбии объективии рӯйдодҳо, инчунин рӯйхатҳо ва рейтингҳои гуногуни нашркардаи он эътироф гардид.
Аввали соли 2015 вай дар экранҳо бо триллери ошиқонаи "Трилогия" пайдо шуд, ки дар он нақши дукарата, рӯзноманигор Оиша Амир, ки бо хабарнигори дигар ошиқ аст, ва Тиа Десай, ки ошиқи дузд аст бозидааст.
Соли 2008, Фернандес бо шоҳзодаи Баҳрайн Ҳасан бин Рашид Ал-Халифа мулоқот кард, ки бо ӯ дар як зиёфати дӯсти муштарак шинос шуд; онҳо соли 2011 аз ҳам ҷудо шуданд.
Ҳамон сол, ба ӯ пешниҳод карда шуд, ки дар -рақам барои филми телугузабони "Роҳ ба хона" рақс кунад, аммо продюсерҳо розӣ нашуданд ва ин рақамро София Чоудҳарӣ иҷро намуд.
Илова ба асарҳои худи Роллинз, мусиқӣ ва адабӣ, таҳти сарпарастии 2/13/61, асарҳои Ҷо Коул, Ник Зед, Ник Кэйв, Майкл Ҷира, инчунин албомҳои , , Ҳюберт Селбии хурдӣ, ва нашр шуданд.