polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Иғво ( — гумроҳ кардан, аз роҳ задан, фиреб додан, ба маслиҳати нораво ба корҳои бад барангехтан) — кирдори ҷиноятӣ, ки дар натиҷаи он иғвогар бо роҳҳои фитна ва гумроҳкунӣ шахсони алоҳида, гурӯҳҳои иҷтимоӣ ва созмонҳоро ба ҳаракатҳои ғайриқонунӣ ташвиқ карда, зарар ва бетартибиро ба вуҷуд меорад; таҳрик ба ҷиноят бо мақсади ба мақомот супурдани ҷинояткор.
Иғвои ҳарбӣ амали махсуси муташаккили таҷовузкорона ба ҳудуди давлати дигар аст, ки бо истифодаи қувваҳои ҳарбӣ барои сар кардани ҷанг, пуршиддат гардонидани фазои байналмилалӣ, намоиши қувваҳо, иктишофи омодагии ҳарбии душман истифода мешавад.
Тавассути теоремаи Курт Гӯдел иҷронопазирии барномаи риёзидони олмонӣ Д. Ҳилберт оид ба формализатсияи риёзиёт ба исбот расида, маълум гардид, ки ҳатто пурра формализатсия кардани арифметикаи ададҳои натуралӣ имконнопазир аст, зеро дар арифметикаи формализатсияшуда қазияҳое мавҷуданд, ки ҳалнашавандаанд.
Аз ин ду теоремаи Курт Гӯдел натиҷаҳое бармеоянд, ки дар соҳаҳои мухталифи мантиқи риёзӣ ва назарияи истидлол аз аҳаммият холӣ нестанд, зеро дорои хусусияти методологию маърифатианд.
Чунончи, тамоми риёзиётро дар шакли як системаи ба таври аксиомавӣ танзимшуда тасвир кардан мумкин нест, бо вуҷуди он ки усули мазкур дар фаслҳои мухталифи илми риёзиёт ва мантиқ васеъ истифода мешавад.
Курт Гӯдел дар соҳаи мантиқи риёзӣ, назарияи маҷмӯъҳо ва назарияи амсилаҳо , аз ҷумла: теоремаи пуррагии ҳисоби маҳдуди маҳмулҳо , усули арифметикикунонии риёзиёт, исботи бетазоддии чандин фарзияҳои назарияи маҷмӯъ ва ғ.
Курт Гӯдел дар ибтидои фаъолияти хеш чун узви «Маҳфили ве нагӣ»-и неопозитивистон бо ҳамроҳии Р. Карнап, А. Тарский ва дигарон бо масоили фалсафӣ, махсусан масъалаҳои мантиқ ва назарияи эҳтимолӣ, машғул гашта, дар коркард ва инкишофи «техникаи мантиқӣ» саҳми арзанда гузошт.
Курт Гӯдел дар синни дувоздаҳсолагӣ ва замоне, ки имперотурии Утриш-Маҷористон аз ҳам пошид, худбахуд тобеияти Чекислувокӣ ёфт аммо дар 23 солагӣ худ тобеияти Утришро пазируфт.
Соли 1993 Хантингтон мақолае бо номи «Бархӯрди тамаддунҳо?» нашр кард, ки дар он чунин ақидаи ӯ баён шудааст: «Дар ҷаҳоне, ки акнун сурат мегирад , маншаи асосии моҷароҳо дигар идеология ва иқтисодиёт нестанд. Муҳимтарин марзҳое, ки инсониятро ҷудо мекунанд ва сарчашмаи моҷароҳои бузург мешаванд, фарҳанг аст. Дар фаъолияти байни миллатҳо қаҳрамони асосӣ давлатҳои миллӣ мешаванд, аммо моҷароҳои нисбатан муҳимтари сиёсати глобалӣ миёни миллатҳо ва қавмҳо сурат мегирад, ки аз тамаддунҳои гуногун иборатанд. Бархӯрди тамаддунҳо омили ҳалкунандаи сиёсати ҷаҳонӣ мешавад. Хатти шикаст байни тамаддунҳо ҳамон хатти сангари ҷабҳаҳои оянда хоҳад буд. Фарқияти байни тамаддунҳо на танҳо воқеӣ, балки ҳалкунанда ҳам ҳаст».
Раванди модернизатсияи иқтисодӣ ва тағйироти иҷтимоӣ дар саросари ҷаҳон худшиносии анъанавии одамонро, ки бо зодгоҳашон пайванд дорад, заиф ва дар айни замон нақши миллат-давлатро ҳамчун заминаи худшиносӣ суст мекунад.
Ҳукмронии Ғарб худшиносии тамаддуниро дар ҳамон давлатҳои ғайриғарбӣ қавӣ мегардонад, ки барои ба ҷаҳон чеҳраи ғайриғарбӣ бахшидан ғайрат, ирода ва захираҳои кофӣ доранд.
Гуфтугӯи тамаддунҳо аз даврони бостон ҷараён дошта, хусусан, тамаддуни Ориёнои Бостон ба тамаддуни Юнони Бостон таъсири бунёдӣ гузоштааст, ки он ҳам дар тафаккури фалсафӣ, ҳам дар ҳунар, ҳам дар низоми ҳарбӣ ва дигар ҷабҳаҳои фарҳанги Юнон равшан аст.
Гуфтугӯи тамаддунҳо барои сохтани ҷомеае зарур аст, ки он бар меъёрҳои эҳтиром ба ҳуқуқҳои асосии инсон ва раҳоии ӯ аз гиреҳҳои дунёи имрӯза нигаронида шудааст.
Ин муассиса пас аз пирӯзии Инқилоби исломӣ аз фаъолият бозмонд, вале бори дигар соли 1998 бо ташаббуси Президенти Эрон Саидмуҳаммади Хотамӣ дар Иҷлосияи Сарони Созмони Конфронси исломӣ дар Теҳрон ва сипас дар дувоздаҳумин Иҷлосияи Сарони Ҷунбиши адами тааҳҳуд дар Дурбони Африқои Ҷанубӣ матраҳ гардида, сентябри 1998 аз ҷониби СММ ба тасвиб расид, сипас соли 2001 «Гуфтугӯи тамаддунҳо» номгузорӣ шуд.
Гуфтугӯи тамаддунҳо ҷаҳони бисёрқутбаро пешниҳод карда, тағйироти умумиҷаҳониро ба самти ҷаҳонишавие намепазирад, ки фарҳангҳои миллиро фурӯ бурда, ба як фарҳангу тамаддуни ҳоким хидмат мекунад.
Гуфтугӯи тамаддунҳо ягона роҳи солиму имконпазир ва дар айни замон фишанги мураккабу зарурии нигоҳдории сулҳу суботи сайёра мебошад, ки ташаккули амсилаи комилу солими муносибатҳои байналмилалиро таъмин карда, муносибатҳои яктарафаи гуфтугӯро дар сиёсат, дин ва фарҳанг истисно менамояд.
Тамоюл ба ҷаҳонишавӣ бояд бисёрқутба ва серҷониба будани ҷаҳонро дар заминаи эҷоди ахлоқу маънавиёти наву солим, ҳуқуқҳои нави коллективӣ, ниҳодҳову қонунҳои байналмилалӣ, таҳкими истиқлол ва ҳукумати халқи ҳамаи давлатҳо, баланд бардоштани масъулиятшиносии онҳо дар масоили байналмилалӣ дар мадди назар дорад.
Барои бартарафсозии ин зуҳуроти номатлуб шинохти бештару бисёрҷонибаи динҳо, фарҳангҳо ва тамаддунҳои гуногуни Шарқу Ғарб дар сатҳи ҷаҳонӣ зарур аст.
Ҳадафҳои гуфтугӯи тамаддунҳо: мусоидат ба иштироки ҳамагон дар баробарҳуқуқӣ, баробарӣ, адолат ва таҳаммулгароӣ дар муносибати байни одамон; таҳкими якдигарфаҳмӣ ва эҳтироми тарафайн бо роҳи ҳамкории байни тамаддунҳо; ривоҷу равнақ бахшидани донишҳо ва дарки бойгарию ҳикмати ҳамаи тамаддунҳо; ошкорсозӣ ва ҳавасмандгардонии ҳар чизе, ки тамаддунҳоро баҳри аз байн бурдани таҳдидҳои ҳамагонӣ барои арзишҳои ягона, таҳкими ҳуқуқҳои куллии инсон ва дастовардҳои инсонӣ дар соҳаҳои мухталифи фаъолияти башарият муттаҳид месозад; ҳавасмандсозӣ ва ҳимояи озодию ҳуқуқҳои инсон; таҳкими арҷгузорӣ ба гуногунрангии фарҳангӣ ва мероси фарҳангӣ; мусоидат ба фаҳмиши амиқтари меъёрҳои умумии этникӣ ва арзишҳои умумибашарӣ.
Ба ақидаи С. Хотамӣ, гуфтугӯи тамаддунҳо барои аз байн бурдани сӯитафоҳум мусоидат намуда, баҳри истиқрори сулҳу субот ва ҳамзистии осоиштаи тамаддунҳои гуногун шароит фароҳам меорад.
Мавқеи якдилиро ишғол кардани қудратҳои рӯ ба тараққӣ, дар баробари низомҳои ҳарбӣ ба воситаи гуфтушунид, коркарди мавқеъгирии ягонаи фаъол, муҳайё кардани фазои демократӣ дар ҷараёни гуфтушунид барои ҳалли масъалаҳои доғ дар гуфтугӯҳои дуҷониба, бисёрҷониба, минтақавӣ ва умумиҷаҳонӣ зарур аст.
Инсоният ҳар чи бештар дарк карда истодааст, ки тамаддунҳои гуногуни ҷаҳони муосир метавонанд ва бояд ҳамзистии осоиштаву ҳамкории дӯстона дошта бошанд, якдигарро пурра ва такмил намоянд, муносибатҳои яктарафаро дар сиёсат ва фарҳанг бартараф созанд.
Дар гуфтугӯи тамаддунҳо пеш аз ҳама ғояҳои солим ва арзишҳои бузурги фарҳангӣ қобили қабул ва муътабар мебошанд, ки дар хидмати як қавму миллат не, балки дар хидмати кулли инсоният қарор мегиранд.
Назарияи Тойнби ин аст, ки дар замони имрӯза хусусияти асосии рушди тамаддунҳо дар ҷараёни «табодули муштараки тамаддунҳо сурат мегирад, ки дар он нақши бунёдиро ҳуҷуми Ғарб ва зарбаҳои ҷавобии ҷаҳони боқимонда» ташкил медиҳад.
Гуфтугӯи тамаддунҳо, муколамаи тамаддунҳо — раванди баҳрагирӣ ва баҳрапазирии тамаддунҳо аз ҳамдигар, ки зиддиятҳо ва ҷангҳои байналмилалиро аз байн бурда, ҳамкорию ҳамзистии осоиштаи умумибашарӣ, сулҳу амният ва бақои ҳаётро дар рӯйи замин таъмин менамояд.
Гуфтугӯи тамаддунҳо барои ҳалли дурусти амалию воқеии буҳронҳои умдатарини ҷаҳони муосир (буҳрони оилавӣ, буҳрони экологӣ, буҳрони ахлоқӣ, бахусус дар муносибат бо баъзе таҳқиқоти илмӣ, буҳрон дар муносиботи сиёсии байналмилалӣ) мусоидат менамояд.
гуфтугӯи тамаддунҳо ва фарҳангҳо тавассути гуфтугӯи байни намояндагони ин тамаддуну фарҳангҳо сурат гирифта, аз омилҳои ҷуғрофиёиву таърихӣ вобаста набошад.
То имрӯз наздик ба 250 мақолаи илмиву оммавӣ таълиф намудааст, ки бештарашон хусусияти интиқодӣ дошта, дар онҳо масъалаҳои муҳимми раванди адабӣ, амсоли марҳалаҳои тасвири бадеии инсон дар адабиёти муосири тоҷик, ҷараёни ташаккулу таҳаввули равонковии бадеӣ ва амиқрафти ҳунари воқеънигорӣ, поэтика ва сабки нигориш, тазоҳуру ташаккули фардияти эҷодӣ ва ҷанбаҳои гуногуни рӯзгору осори удабои тоҷик, амсоли Устод Айнӣ, Ҷалол Икромӣ, Сотим Улуғзода, Мирзо Турсунзода, Муҳаммадҷон Шакурӣ, Раҳим Ҷалил, Пӯлод Толис, Фазлиддин Муҳаммадиев, Ҷумъа Одина, Урун Кӯҳзод, Сорбон, Муҳиддин Хоҷаев, Саттор Турсун, Атахон Сайфуллоев, Аскар Ҳаким ва як дигарон мавриди таҳқиқу таҳлилу баррасӣ қарор гирифтаанд.
Солҳои 1967—1968 хидмати ҳарбиро адо карда, сипас ба донишгоҳ бозмегардад ва аз соли 1968 то нимаи соли 1984 дар кафедраи адабиёти тоҷик ба сифати муаллими калон ва дотсенти кафедра ифои вазифа менамояд.
Абдухолиқ Набавӣ (Набиев Абдухолиқ Мирзоевич; 20 ноябри 1946, деҳаи Ревад, ноҳияи Айнӣ) — адабиётшинос ва мунаққиди тоҷик, номзади илмҳои филологӣ , дотсент .
Солҳои 2006—2012 ходими адабии рӯзномаи «Баҳори Аҷам», ҳамзамон аз 2006 то ба ҳол узви ҳайати мушовираи маҷаллаи «Фарҳанг» ва аз 2009 то ба ҳол узви ҳайати мушовараи маҷаллаи «Номаи пажӯҳишгоҳ» мебошад.
Кайсониҳо иддао доштанд, ки Алӣ на аз рӯи хешу таборӣ бо Муҳаммад , балки аз рӯи ирсияти маънавӣ имом шуд ва Алӣ низ бояд чунин муносибат намуда, имоматро ба ҳасан, ҳусайн ва Муҳаммад ибни ҳанифия медод.
Ин таълимот барои пайравони мазҳаби шиа пас аз солҳои 873-74, вақте имоми охирин, имоми дувоздаҳум «ғайб» мезанад ва давраи «ғоибии хурд» оғоз мешавад, аҳамияти хосса пайдо кардааст.
Як бандари хусусӣ, ки дар маркази шаҳр ҷойгир аст, бо интиқоли молҳо, аз ҷумла паромҳо ба Новороссийск машғул аст, дар ҳоле ки киштиҳои моҳидорӣ истгоҳи худро дар бандари алоҳида каме дуртар аз шарқ ҷойгир мекунанд.
Алоқаҳои ҳамлу нақли худрав ва роҳи оҳан бо Анатолиёи марказӣ метавонанд ҳам барои фиристодани маҳсулоти дохилӣ ва ҳам маҳсулоти кишоварзии заминҳои обёришавандаи атроф, инчунин заминҳои ҳосилхез ва инчунин воридот аз хориҷ истифода шаванд.
Аз рӯи меъёрҳои шаҳрҳои шабеҳ дар ин паҳно, ҳарорати миёнаи моҳи июл аз рӯи таъсири мулоимкунии ҳаво аз наздик будани кӯҳҳои Понтий дар ҷануб шарҳ дода мешавад.
Дар асрҳои миёна, шаҳр як қисми империяи Византия буд ва бандари асосии музофоти Армениак буд, пас аз он ки соли 1204 ишғолгарон онро забт карданд, он дуввумин шаҳри муҳимтарини империяи Трапезунд шуд.
Самсуни муосир шаҳри туркӣ буда, соли 1970 дар он 134,3 ҳазор аҳолӣ, дар соли 2007 тақрибан 440 ҳазор нафар зиндагӣ мекарданд Забони асосии аҳолӣ туркӣ, черкесӣ, англисӣ, русӣ ва ғайра низ истифода мешаванд.
Ба ибораи дигар, «чӣ гуна канзи махфӣ дар офариданаш худашро мебинад ва мешиносад? Ҷаҳони моддӣ ё худ олами шаҳодат аз суратҳои гуногун иборат аст, ки аз ҳам фарқ мекунанд, вале онҳо бозтоби мустақими Ҳаққанд. Вуҷуди суратҳои гуногуни олами моддӣ шоҳиди нури инъикосшавада дар олами шаҳодат мебошад. Ҳамин тавр, таҷаллии олами ғайб ба олами шаҳодат рӯй медиҳад ва мавҷудоти олами моддӣ пардае аз «роз» -и вуҷуди мутлақ мебошад, ки баробар ба «канзи махфӣ» аст.
Ҳақиқати мутлақ, барои он ки худро бубинад, аввал ҷаҳонро ҳамчун мазҳари таҷаллии худ меофарад, ки дар таълимоти орифонаи Ибни Арабӣ ва дигар суфиён он оинаи сайқалнаёфта ва ғайришаффоф аст.
Дар навбати дуввум офаридгор инсонро ҳамчун оинаи намои худ меофарад, вале ин инсон ҳанӯз оинаи сайқалёфта ва шаффоф нест ва аз ин рӯ, ҳақиқатро он тавре ки ҳаст, нишон намедиҳад.
Вақте вуҷуди мутлақ аз ҳолати «канзи махфӣ», ки ҳамон ҳолати «ғайбулғуюб» аст, берун меояд ва феъли андешаи илоҳӣ сурат мегирад, тавассути файзи ақдас ва файзи муқаддас офаридгор аз ҳолати аҳадиятӣ берун омада, ба ҳолати воҳидият мегузарад, ки баробар бо «анният» аст.
Дар ин ҳолат дар таҷаллии баъдӣ зоти мутлақ исмҳои зотии «ҳастибахш»-ро аввал дар суратҳои илмӣ пайдо намуда, баъд ба онҳо таҳаққуқи ҳастӣ мебахшад.
Дар назарияи маърифати суфия солик дар сайри сулуки худ аввал бояд олами моддӣ ё худ олами шаҳодат -ро дарк ва чун ҳақиқати Ҳақ дар маҳдудаи замону макон намеғунҷад, солик барои дарки он аз олами шаҳодат ба олами фаромаконию фарозамонӣ ё худ олами ғайб по мениҳад ва ба низоми сармадии он дохил мешавад.
Дар Конгресси Вена мулкҳои Фрисландияи Шарқӣ, Ҳилдесҳайм, Линген, Меппен ба Ҳаннофер ҳамроҳ карда шуданд ва он мақоми подшоҳӣ гирифта, узви Иттиҳоди Олмон гардид.
Беҳтаринҳо аз чор кишвари Осиёи Марказӣ — Тоҷикистон, Узбакистон, Қирғизистон ва Қазоқистон рӯзҳои 8-9 июл дар Қазоқистон дар даври ниҳоӣ байни ҳам рақобат карданд.
Ба ҳайати ҳакамон Нурлан Абдулин аз Қазоқистон, Ситора Фармонова аз Ӯзбакистон, Гулнур Сатилганова аз Қирғизистон ва Аловуддин Абдуллоев аз Тоҷикистон буданд.
Дар марҳилаи нимфиналӣ 3 нафарӣ интихоб карда мешаванд, ки дар марҳилаи Гранд-финал ғолибони умумии барнома аз ҳар як мамлакати аъзо яктоӣ ва як ғолиби асосӣ аз тарафи бинандагон интихоб карда мешаванд.
22 декабр марҳилаи охири мавсими якуми лоиҳа ба анҷом расид, ки ғолибони умумӣ Галимжан Ауесбай аз Қазоқистон, Ансамбли «Падида» аз Тоҷикистон, Далер Шавқатов аз Ӯзбакистон ва Айжан Нусувалиева аз Қирғизистон ва ғолиби асосӣ Чоршанбе Аловатов гардиданд.
Филми навбатии Дипика комедияи ошиқонаи " " дар муқобили Ранбир Капур ва худи ҳамон сол дар филми Рам ва Лила дар муқобили шавҳари ояндааш Ранвир Сингҳ, ки онҳо дар майдони наворгирӣ шинос шуданд, ҳунарнамоӣ намудааст.
Дар соли 2014, Дипика дар якҷоягӣ бо ҳунарпеша Раҷникант дар офаридани филми тамсилии "" ширкат варзид, ки бо истифода аз технологияи сабти ҳаракат ба навор гирифта шуд ва дар зарфи ду рӯз дар хазинаи синамо 30 миллион рупия ба даст овард.
Дар охири ҳамон сол, вай бори сеюм бо Шоҳрух Хон дар филми Соли Нав Муборак нақш офарид ва нақши раққосаро иҷро кард, ки қаҳрамононро барои иштирок дар озмуни рақсӣ омода мекунад.
Расонаҳои Ҳиндустон дар бораи ин ҷуфт ҳадс мезаданд ва гузориш доданд, ки ин ҳодиса моҳи ноябри соли 2008 рух додааст, гарчанде ки Дипика изҳор дошт, ки ӯ тӯли панҷ соли оянда оиладор шуданӣ нест.
Моҳи январи соли 2018, драмаи таърихии "Падмаватӣ" -и Санҷай Лила Бҳансалӣ ба намоиш даромад, ки дар он ӯ ҳамсари шоҳро аз Раҷастон бозидааст, ки ин таҷрибаи сеюми ҳамкорӣ бо Ранвир Сингҳ ва аввалин бо Шаҳид Капур гардид.
Пеш аз баровардани Падмаватӣ таҳдидҳо алайҳи ҳунарпеша ва коргардони саршинос пеш омада буданд, ки пас аз он Дипика ваъда дод, ки дигар дар филмҳои таърихӣ ҳозир намешавад.
Ӯ дар силсилафилми "Духтарони Гунеш" , бо ҳунарпешаҳои машҳур Эмре Кинай, Эвсим Аласё, Толга Саритош, Бурҷу Озбарқ ва Барқ Атан, ки дар пахш шуд, нақши Селин Йилмаз Мертоғлуро тасвир кард.
Моҳи июни соли 2016, ӯ бо нақши Ҳаёт Узун Сарсилмаз дар силсилафилми "Ишқ ҳарф ҳолаш намешавад" , дар ҳамҷуфти бо Бурак Дениз ҳунарнамоӣ намудааст.
Аввалин робитаи ҷиддии ҳунарпеша соли 2014 бо қаҳрамони силсилафилми "Бӯи қулфинай" Экин Мерт Даймаз буд, аммо робитаи онҳо пас аз 2 сол онҳо қатъ шуд.
Ниёгони гагаузҳо туркҳои бодиянишин буданд, ки дар асрҳои 10-13 аз соҳилҳои шимолии баҳри Сиёҳ ба Балкан кӯчида, мазҳаби православӣ ва фарҳанги қабилаҳои славяниро қабул карданд.
Аз охири солҳои 80 садаи дар байни гагаузҳо ҳаракатҳои худшиносӣ ва эҳёи фарҳанги миллӣ оғоз шуд: дар ҳайати ҶШС Молдавия Ҷумҳурии Гагаузия ташкил ёфт; соли 1994 Гагаузия дар ҳайати Молдавия мухторият ба даст овард ва забони гагаузӣ дар баробари забонҳои молдавӣ ва русӣ расмият ёфт.
Гагаузҳо — мардуми туркнажод, ки аксаран дар Молдова, Украина, Русия ва қисман дар Узбакистон, Туркманистон, Гурҷистон, Белорус, Булғористон, Руминия, Юнон, Латвия, Эстония, Конодо ва Бразилия умр ба сар мебаранд.
Аз соли 2002 то 2007 он ба тааллуқ дошт, баъд аз он ба Фонди суғуртаи пасандозҳои Туркия супорида шуд, ки он дар соли 2007 шабакаро ба холдинги « », ки ба президенти Туркия Раҷаб Тайиб Ардуғон мансуб аст, фурӯхта шудааст ва ин шабака то ҳол дар он дохил мешавад.
Филмҳои ин жанр аксар вақт мавзӯъи мураккаб надоранд, қаҳрамони асосӣ одатан дар зуҳури намоёни худ ба бадӣ рӯ ба рӯ мешавад: терроризм, одамрабоӣ, куштор, фасод, беадолатӣ.
Ин зержанр, ки аслиҳа, таркишҳо, қисмҳои мураккаб ва апокалиптикиро дар бар мегирад, солҳои 1970-ум дар филмҳо ба монанди ва пайдо шуда, солҳои 1980-ум намунаи як мегаблокбастери Ҳолливуд дар асарҳое ба мисли ва гардид.
Зержанр дар солҳои 1980-ум як тамоюли маъмул дар ИМА гардид, вақте ки актёроне, ки бо заминаҳои мазҳакавии худ маъруф буданд, ба мисли Эддӣ Мёрфӣ дар филмҳои амалӣ ҳунарнамоӣ мекарданд.
Дар Аврупо ин жанр яке аз маъруфтарин жанрҳо дар солҳои 1970-ум буд, вақте филмҳои Бад Спенсер ва Теренс Ҳилл дар Олмон мунтазам ҷоизаҳои Экрани тиллоӣ мегирифтанд ва мазҳакаи ғарбии « » дар ҷои 7-ум аст.
"Интиқом аз ҷониби қаҳрамони вигилант мавзӯи синамои даҳсола буд, ки дар мӯътабартарин синамои нави Амрико ривоҷ ёфт ва ҳамон замон шумораи зиёди филмҳои истисморкунандаро афзоиш дод" навиштааст киношиноси .
Бархӯрди асосии ин жанр дорои унсурҳои триллерӣ ва баъзан филмҳои фантастикӣ мебошад, ки як навъ офати табиӣ ё сунъӣ ба монанди обхезӣ, заминҷунбӣ, тӯфон, вулқон, пандемия ва ғайра мебошад.
Бо Қарори Шӯрои Вазирони Ҷумҳурии Сотсиалистии Тоҷикистон аз 6 марти соли 1964 «Дар бораи таъмини кори доимии экспедитсияи зидди жолаи Ҳисор», бо 5 адад нуқтаҳои мушакпарронӣ таъсис дода шуда буд.
Баъди ин соли 1967 дастаи зидди жолаи ноҳияи Орҷоникидзеобод бо 7 адад нуқтаҳои мушакпарронӣ, соли 1968 дастаи зидди жолаи ноҳияи Регар бо 5 адад нуқтаҳои мушакпарронӣ таъсис дода шудааст.
Рӯзӣ 5 майи соли 1963 дар водии Ҳисор майдони 46 ҳазор гектар зироатҳои кишоварзӣ, хусусан пахта, ангур ва дигар зироатҳо пурра бар асари боридани жола нобуд шудаанд.
Аз соли 1971 корҳои зидди жола дар водии Вахш оғоз гардид ва ҳамон сол дастаи зидди жолаи ноҳияи Колхозобод бо 6 адад нуқтаҳои мушакпарронӣ таъсис дода шуда, ҳифзи зироатҳои кишоварзии хоҷагиҳои ноҳияҳои ноҳияи Колхозобод ва баъзе қисматҳои ноҳияҳои Ҷиликӯл ва Вахшро аз бориши жола ҳифз менамуд.
Соли 1976 дастаи зидди жолаи ноҳияи Бохтар бо 7 адад нуқтаҳои мушакпарронӣ таъсис дода шуда буд, ки зироатҳои кишоварзии хоҷагиҳои ноҳияҳои Бохтар, Ғозималик, Хоҷамастон ва ноҳияи Вахшро аз бориши жола ҳифз менамуд.
Ҳамзамон соли 1980 дастаи зидди жолаи ноҳияи Ёвон бо 5 адад нуқтаҳои мушакпарронӣ таъсис дода шуда буд, ки заминҳои кишоварзии ин ноҳияро аз жола ҳифз менамуд.
Вахтанг Константинович Кикабидзе (; 19 июли 1938, Тифлис, ҶШС Гурҷистон — 15 январ 2022, Тифлис) — овозхони шӯравӣ ва гурҷӣ, сароянда, ҳунарпеша, коргардон ва филмноманавис.
Истеҳсолкунандаи ин силсилафилм Фотеҳ Аксой як силсилафилми наверо оғоз кард, ки аллакай қаҳрамони асосӣ интихоб шуда буд, аммо ба ҳар ҳол ба ӯ мувофиқат накард.
Силсилафилм шуҳрати актёрро на танҳо дар Туркия, балки берун аз он баровард ва то ҳол дар тамоми ҷаҳон бомуваффақият намоиш дода мешавад, зеро ин яке аз бузургтарин хитҳои экарани туркӣ мебошад.
Ҳанӯз дар марҳилаи ширкат дар озмуни моделӣ ӯ ​​бо шуъбаи ҳунарии Селин Бронкай шартнома баст, ки он на танҳо ба ҷавон аввалин шартномаҳои моделиро фароҳам овард, балки имкон дод, ки дар саҳна баромад кунад.
Аз нақши Амир Саррафоғлу, ӯ дар силсилафилми нави "" бо Серенай Сарикая, Бариш Фалай, Тонер Олмаз ва дигарон нақши Яман Коперро бозидааст, ки қаҳрамони ӯ як бачаи хиёбониро тасвир мекунад ва исбот кард, ки метавонад аз уҳдаи ҳамагуна нақш мебарояд.
Лоиҳа, ки то ҳол яке аз беҳтарин силсилафилмҳои ҷавонони Туркия ба ҳисоб меравад, ба ҳунарпеша мухлисони нав овард ва ӯ метавонист минбаъд низ дар силсилафилмҳо ва филмҳои ишқӣ нақш мебозад.
Тибқи баъзе маълумот, падару модари ӯ дар он замон хизматчиёни давлатӣ буданд, бинобар ин онҳо аз хурдӣ Чағатойро ба масъулият, ростқавлӣ, мураттабӣ ва муносибати боинсофона ба ҳама чиз таълим медоданд.
Тобистон, дар байни наворгирии фаслҳои якум ва дуюми " ", ӯ инчунин дар филми халабонҳои ҳарбӣ нақш офаридааст, ки ба солгарди таъсиси нерӯҳои ҳавоии Туркия рост омадааст.
Ҳамин тавр ба ӯ фурсати парвоз нашуд, зеро ҷавон ба чашмонаш мушкилот пеш омад, маҷбур буд ҷарроҳии хурд гузарад ва табибон ба ҳаво баромаданро ба ӯ манъ карданд.
Тамошобинони турк аз тағироти ногаҳонии ӯ ҳайрон шуданд - қаҳрамони ӯ марди хунсард ва ба худ боварӣ дошта, ки полис ӯро ба як гурӯҳи муташаккили ҷиноӣ муаррифӣ кардааст ва ҳамаи мушкилоти дар роҳ ба миён омадаро бомуваффақият паси сар мекунад тасвир мекунад.
Соли 2018, Чағатой Ӯлусой инчунин бо бузургтарин шуъбаи актёрии амрикоии , ки муштариёнаш аз ҷумла ситораҳо, аз қабили Анҷелина Ҷолӣ, Ҷоннӣ Депп, Энтонӣ Ҳопкинс ва бисёри дигарон мебошанд, шартнома ба имзо расонид.
Пас аз хатми мактаби миёна, Чағатой ба яке аз донишгоҳҳои бонуфузи Истанбул дохил мешавад ва дар соҳаи системаҳои мелиоративӣ ва тарроҳии манзара маълумоти олӣ мегирад.
Валенсия, Наварра ва Арагон мувофиқи ин тартибот интихобот мегузаронанд, аммо пас аз ислоҳоти қонунҳои мухторияти хеш, Раиси ҷамоати мухтор ҳақ дорад парлумонро пароканда кунад ва интихоботро ба муҳлати гуногун таъйин кунад, агар муҳлати ваколаташ ба охир нарасад.
гурӯҳи қавмӣ бо роҳи табиии таърихӣ барпо мешавад ва инкишоф меёбад, бевосита ба иродаи одамони алоҳидаи шомили он вобаста набуда, қобилияти ҳастии дурударози садсолаҳо худ аз худ афзоишёбӣ дорад, ки дар дарки ягонагии худ ва фарқият аз дигар умумиятҳо, дар мавҷудияти худномгузорӣ ё номи умумӣ барои гурӯҳи худ ифода меёбад.
гурӯҳи қавмӣ-ро чунин умумияти одамон ташкил мекунад: а) мардуме, ки дар вақташ ватани аслии таърихиашонро тарк карда, муқими кишварҳову минтақаҳои дигар гаштаанд; б) мардуме, ки дар натиҷаи муҳоҷират, рондашавӣ аз ҳудуди кишвар, тағйир ёфтани марзҳои кишвар аз қавму халқият ва миллати худ ҷудо шуда, дар дигар кишварҳо зиндагӣ мекунанд.
Намояндагии этникӣ усули ташкили ҳокимияти намояндагӣ аст, ки мувофиқи он вакилони муассисаи намояндагӣ на ҳамаи аҳолии мамлакат ё ягон минтақаи он, балки гурӯҳи муайяни этникиро намояндагӣ мекунанд.
Ҳодисаи нодир давлати ҷазиравии Фиҷи аст, ки дар он мувофиқи Конститутсияи соли 1991 намояндагии этникӣ асоси ташкили ҳамаи низоми мақомоти намояндагии ҳокимияти давлатӣ муқаррар шудааст.
Дар як қатор давлатҳои демократӣ намояндагии этникӣ хислати ёрирасон дорад ва ҳамчун тарзи конститутсионии ҳимояи манфиати халқиятҳои камшумори тагҷоӣ, қисми ками вакилон аз ҳавзаҳои миллӣ интихоб мешаванд .
Қавмият , гурӯҳи қавмӣ — як қисми қавм, халқият ва миллат, ки бо сабаби чандин омилҳо аз он ҷудо шуда, баъзе хусусиятҳои муҳимми забон ва фарҳанги худро нигоҳ доштааст; маҷмуи устувори одамони таърихан дар марзи ҷудогона иқоматкунанда, ки умумияти ба ҳам наздики забонӣ ва фарҳангӣ доранд.
Баъзан ба ҷои гурӯҳи қавмӣ «умумияти этникӣ» истифода шуда, манзур аз он миллат, халқият, авлод – иттиҳоди одамон дар асоси умумияти забон, маънавӣ-фарҳангӣ, иҷтимоӣ-рӯҳӣ, инчунин дар бисёр мавридҳо умумияти маишӣ ва ҳудудӣ аст.
Суруд яке аз серфурӯштарин сингли то айни ҳол гаштааст ва тавонистааст ба топ 10-и чандин давлатҳо шомил гардад, аз он ҷумла ҷойи 2-юм дар Австралия ва ҷойи 7-ум дар Конодо, ҳамчунин ҷойи 11-ум дар ИМА.
Дар декабри соли 2017 Липа ҷои аввалро дар хадамоти стриммингии байни занон-сарояндагон аз рӯи миқдори гӯшкуниҳо/тамошокуниҳои истифодабарандагон аз Британияи Кабир ишғол намуд.
Чор синглаш тавонистанд ба даҳгонаи беҳтаринм соли 2017 шомил гарданд: « », « » (сингли хайриявим Саймон Коуэлл, ки барои оилаҳои зарардидаи сӯхтори бинои дар Лондон сабт шуда буд), « » ва « ».
Мувофиқи маълумоти «Каъбулаҳбор», донаи гандум аз замони Одам то рӯзгори Идрис ба андозаи тухми шутурмурғ буд, баъдан он ба андозаи тухми мурғ, сипас ба андозаи тухми кабӯтар, пасон ба андозаи фундуқ ва дар замони Узайр ба андозаи нахӯд шуд.
Худои таъоло Одаму Ҳавворо дар биҳишт ҷой дода, ба онҳо гуфта буд, ки дар он метавонанд ба ҳар гӯшаву канор бираванд ва ҳар он чизе, ки мехоҳанд, бихӯранд, ба ғайр аз меваи дарахте, ки Худованд барояшон мамнӯъ эълон намуд.
Дотсенти кафедра Комилшо Исоев соли 1990 факултети биологияи Донишгоҳи миллии Тоҷикистон хатм намуда, бо тавсияи роҳбарияти кафедраи зоология ҳамчун мутахассиси ҷавон дар кафедраи мазкур ба фаъолият шурӯъ карда, то ҳол дар вазифаҳои гуногун ифои вазифа намуда истодааст.
аз соли 2012 то ҳол дар вазифаи директори Маркази таҳия, нашр ва муомилоти китобҳои дарсӣ, илмию методии Вазорати маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолияти пурсамар дорад.
Тӯли ин муддат дар шаклгирии мазмуну мундариҷаи китобҳои дарсии муассисаҳои таҳсилоти миёнаи умумӣ, ҷалби муаллифон барои таҳияи китобҳои дарсӣ, мутобиқозии китобҳои дарсӣ ба стандартҳои ҷаҳонии таҳсилот, хусусан бо назардошти муносибати босалоҳият таҳия шудани онҳо саҳми намоён гузоштааст.
Аз ҷумла 1 монография, 5 китоби дарсӣ бо ҳаммуаллифӣ барои хонандагони муассисаҳои таҳсилоти миёнаи умуми, 2 китоби дарсӣ барои донишҷӯёни факултети биология, 2 китоб барои донишҷӯёни ғайри ихтисоси муассисаҳои таҳсилот и миёнаи касбӣ ва олии касбӣ, 8 дастури таълимӣ.
Агар дар коллективҳое, ки дар онҳо усули детерминантсия -и дурушт ба роҳ монда шуда, танҳо як нафар дорои ҳуқуқи ташабускорӣ бошад, дар он ҳолат ташаббуси ҳамаи аъзои он пахш мегардад.
Гоҳе таҳти мафҳуми силсиламаротиб ҳамин гуна созмонҳои дурушт дар назар дошта мешавад ва ҳамаи низомҳои иҷтимоие, ки пойбанди ин ҳолатанд, номи низомҳои тоталитариро доранд.