polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Наздик ба як аср боз ин рӯзнома бо хидмати содиқона дар иттилоотонии мардум, маҳви бесаводӣ, ташаккули афкори омма, муаррифӣ ва татбиқи сиёсати давлатӣ, тақвияти пояҳои давлатдорӣ саҳми шоиста гузошта меояд.
Дар шароите, ки вазъи сиёсии Тоҷикистон номусоид буд ва гурӯҳи демократияхоҳону исломгароҳо дар Кӯлобу Қӯрғонтеппа ва манотиқи дигари кишвар ҷунбишҳои сиёсиро ба вуҷуд оварда буданд, гирдиҳамоиҳо ташкил мекарданд, мардумро бар зидди сиёсати онвақтаи ҳукумати ҷумҳурӣ бармеангехтанд, кори нашрияи вилоятӣ осон ва бехатар набуд.
Маҷаллаи ҳизбӣ ба зарурати ба ҳаёт наздиктар шудани рӯзномаҳо ва парҳез намудани онҳо аз мунозираҳои хушку холӣ ва “хархашаҳои бемаънӣ” таъкид карда, бозтоб ва ташвиқи ин ки чӣ тавр коргарон, деҳқонони колхозӣ, интеллигентсияи шӯравӣ ҷамъияти нави сотсиалистӣ бунёд карда истодаанд, “вазифаи бузург”-и газетаҳо мехонад.
Нашрияҳои “Зарбдори сохтмони Вахш” ва “Ударник Вахшстроя” дар солҳои 30-юми асри гузашта масъалаҳои давлатӣ, сохтори нави ҷамъиятӣ, тарбияи насли ҷадид, меҳнатдӯстӣ, фарҳангу маорифпарвариро васеъ инъикос мекарданд.
Ба қавли муаррих И. Усмонов, мақсади бозсозӣ гӯё аз байн бурдани тамоми камбудиҳои иҷтимоӣ-сиёсие буд, ки дар сохти давлати шӯравӣ ба мушоҳида мерасиданд.
ба вусъату инкишофи ҳаматарафаи мусобиқаи сотсиалистӣ мусоидат кунанд, моҳияти таҷрибаи пешқадамро сари вақт кушода диҳанд, барои бартараф кардани камбудиҳои кор, бепарвоӣ ва исрофкорӣ, ба муқобили вайрон кардани тартиботи ҳуқуқӣ ва дигар ҳодисаи манфӣ мубориза баранд;
Ибтидои солҳои 40-ум рӯзномаҳои вилоятӣ роҷеъ ба ҳарбузарби кории меҳнаткашон, хоса занон дар ақибгоҳ, кумаки онҳо ба ҷанговарони зери дуду оташи фронт ҷангидаистода, инъикоси ҷараёни кори деҳот, пеш бурдани истеҳсолот ва ғайра таълифоти хонданибоб ба табъ мерасониданд.
шарҳу баёни масъалаҳои мубрамеро чун тезонидани прогресси илмию техникӣ, баланд бардоштани ҳосилнокии меҳнат, зиёд кардани самара ва беҳтар намудани сифати кор, бо қатъият сарфа намудани ашёи хом ва масолеҳро хубтар ба роҳ монанд;
Ҷанги шаҳрвандӣ яке аз марҳилаҳои душвори рушди журналистика дар замони Тоҷикистони соҳибистиқлол ба шумор рафта, ин ҷанг ба фаъолият ва авзои ВАО-и тоҷик, бавижа расонаҳои вилояти Хатлон, низ таъсири амиқи манфӣ расонид.
Рӯзнома ба андозаи А-2 дар 4-8 саҳифа ба забони тоҷикӣ, дар як ҳафта 2 маротиба: рӯзҳои сешанбе ва ҷумъа, бо теъдоди беш аз 10 ҳазор нусха нашр мешавад.
Дар давраи панҷсолаи дуюм ва сеюм дар рӯзномаҳои вилоятӣ мавзӯъҳои азхудкунии техникаи нав, мубориза барои маданияти баланди истеҳсолот, тарбия намудан ва ба камол расонидани кадрҳои миллӣ афзалият доштанд.
Рӯҳияи ошкорбаёнӣ, танқиди камбудиҳо, пешниҳоди боҷуръатонаи таклифҳо, ташкили мубоҳисаҳои ошкор дар масъалаҳои диниро дар саҳифаҳои замони бозсозии рӯзномаи “Ҳақиқати Қӯрғонтеппа” дучор омадан мумкин аст.
Аз нигоҳи мо, рӯзномаи “Хатлон” дар солҳои ҷанги шаҳрвандии Тоҷикистон, бо вуҷуди дучори мушкилоти сахти молиявӣ, кадрӣ ва техникӣ будан, тавонист дар системаи ВАО-и кишвар мақоми худро нигоҳ дорад.
ВАО ба минбари ҳақиқии афкори партиявӣ ва ҷамъиятии умумихалқӣ табдил ёфта, сиёсати ҳизбро ҳаматарафа пропаганда кунанд ва ба кори сохтмони коммунистӣ бо сидқу сафо хидмат намоянд;
Номҳои қаблӣ: "Зарбдори сохтмони Вахш", "Ҳақиқати Кӯлоб", "Роҳи ленинӣ", "Ифтихори Вахш", "Ҳақиқати Қӯрғонтеппа", "Навиди Вахш", "Ҳақиқати Хатлон".
Донишкада фаъолияти худро тибқи Ойинномае, ки ба тариқи расмӣ аз қайди давлатӣ гузаронида шудааст, тибқи санадҳои меъёриву ҳуқуқии батанзимдарорандаи соҳаи таҳсилоти олии касбӣ, махсусан, Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи маориф», Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи таҳсилоти олии касбӣ ва таҳсилоти касбии баъд аз муассисаи олии таълимӣ», «Консепсияи миллии маълумоти Ҷумҳурии Тоҷикистон», «Консепсияи рушди таҳсилоти касбӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон», «Низомномаи намунавӣ оид ба муассисаи таълимии таҳсилоти олии касбии Ҷумҳурии Тоҷикистон» ва дигар санадҳои меъёрии соҳаи таҳсилоти олии касбӣ ба роҳ мондааст.
Донишкадаи кӯҳию металлургии Тоҷикистон бо Фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳти 1737 аз 24 апрели соли 2006 таъсис дода шуда буд ва мавқеи ҷойгиршавии он дар заминаи моддӣ- техникии собиқ Коллеҷи кӯҳию металлургии ш.
в) дар муҳру бланкҳои ҳуҷҷатҳои Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Раёсати Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, вазоратҳо ва кумитаҳои давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Маҷлисҳои намояндагони халқи Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон, вилоятҳо, ш.
Душанбе, шаҳрҳо, ноҳияҳо, мақомоти ҳокимияти иҷроияи маҳалҳо , мақомоти худидораи шаҳрак ва деҳот , судҳо ва мақомоти прокуратураи Ҷумҳурии Тоҷикистон, идораҳои давлатии нотариалӣ, мақомоти сабти асноди ҳолати шаҳрвандии Ҷумҳурии Тоҷикистон, инчунин корхонаҳо, муассисаҳо ва ташкилотҳои ҷумҳуриявӣ, ки бо қонунҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон ба онҳо ҳуқуқи дар муҳру бланкҳои ҳуҷҷатҳо ҷой додани тасвири Нишон дода шудааст;
б) дар толорҳои маҷлисҳои Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Раёсати Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, Маҷлисҳои вакилони халқи Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон, вилоятҳо , шаҳри Душанбе, шаҳрҳо, ноҳияҳо, маҷлисҳои мақомоти худидораи шаҳрак ва деҳот , инчунин дар хонаҳо кории Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Раиси Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Сарвазири Ҷумҳурии Тоҷикистон, раисони Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон, вилоятҳо, ш.
Душанбе, шаҳрҳо, ноҳияҳо ва дар толорҳои ҷаласаҳои судии судҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон, дар биноҳои мақомоти сабти асноди ҳолати шаҳрвандӣ ва биноҳои бақайдгирии тантанавии таваллуд ва ақди никоҳ;
а) дар болои биноҳои қароргоҳи расмии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, вазоратҳо ва кумитаҳои давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон; дар болои биноҳои Маҷлисҳои намояндагони халқи Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон, вилоятҳо, ш.
Душанбе, шаҳрҳо, ноҳияҳо, мақомоти ҳокимияти иҷроияи маҳалҳо , мақомоти худидораи шаҳрак ва деҳот , судҳо, мақомоти прокуратураи Ҷумҳурии Тоҷикистон; дар болои биноҳои намояндагиҳои дипломатию консулӣ ва муассисаҳои тиҷоратии дар хориҷа будаи Ҷумҳурии Тоҷикистон;
Тартиби тайёр кардани тасвири Нишони давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон, нашри оммавии тасвири Нишон, тартиби истифода, нигоҳдорӣ ва нест кардани муҳре, ки дар он Нишони давлатӣ тасвир ёфтааст, аз тарафи Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон муқаррар карда мешавад.
Таҷдиди тасвири Нишони давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон сарфи назар аз андозаҳояш, ҳамеша бояд дақиқан ба асли тарҳи ранга, сиёҳу сафед ва андозаи тасвири Нишон, ки ба ҳамин Низомнома замима мешавад, мутобиқат намояд.
Ба корхонаҳо, муассисаҳо ва ташкилотҳое, ки дар ҳамин Низомнома номбар шудаанд, ҳуқуқи истифодаи тасвири Нишони давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистонро фақат Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон дода метавонад.
д) дар шиносномаи шаҳрванди Ҷумҳурии Тоҷикистон, инчунин дар шиносномаҳои дипломатӣ ва дигар шиносномаҳое, ки ба шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон дода мешаванд;
г) дар нашрияҳои расмии Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Раёсати Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон;
Дар Чуст кайҳост, ки маҳаллаи кордсозон - "сӯзангарон" (аз калимаи тоҷикии "сузан" - "сӯзан", устое, ки сӯзан месозад) вуҷуд дошт, ки дар он ҷо кордҳо дар устохонаҳои хурд сохта мешаванд.
Онҳо таҳти роҳбарии ӯ на танҳо сохтани корд ва шамшерро меомӯзанд, балки зарб задани табақҳои мисӣ ва биринҷии анъанавӣ, лаганҳо, ороишоти дастпонаҳо ва гӯшворҳои занонро оро медиҳанд.
Меҳмонони он метавонанд бо экспонатҳои сершумор шинос шаванд ва фаҳманд, ки яке аз генералҳои Ӯзбекистон, иштирокчиёни Ҷанги Бузурги Ватанӣ - Файзулло Нахӯҷаев ва Қаҳрамони Иттиҳоди Шӯравӣ Мамашариф Фаёзов зодагони Чустанд.
Мувофиқи барӯйхатгирии якуми умумии аҳолии Империяи Русия дар соли 1897 (тақсимоти аҳолӣ аз рӯи забони модарӣ ва ноҳияҳои Империяи Русия , аз рӯи аҳолӣ ва таркиби миллии вилояти Фарғона), 13.785 нафар дар шаҳри Чуст истиқомат мекард, ки 91% аҳолӣ тоҷикон буданд.
муаллиф навиштааст: «Бидон вафқа-л-Лоҳ, ки асп шинохтан илме шариф аст, чун касе аспро нашиносад, ӯро аз ҷумлаи нодонон шуморанд. Шинохти асп бояд ва шинохти дандони ӯ ва хуҷастагӣ ва иллату айби ӯ дар дандонҳо ва нишонҳо, ки онро бувад, то ба ҳама чизҳо доно ва имом бошад. Ва дар ин китоб ҳама ёфт шавад ва асп аз асп тафовут кунад сахт. Бисёр асп мехаранд ба сад динор, ки ба даҳ ҳазор динор биарзад».
аспон менависад: «Асперо, ки таб гирад, нишон он аст, ки дамаш гирад ва бинӣ паҳн боз кунад ва сар фуруд дорад ва паҳлу бизанад ва дами бинӣ гарм бошад. Илоҷаш он аст, ки як рӯз беалаф доранд, дигар рӯз се ман об ва ду ман мавизи сиёҳ ва бодрӯ ва гашниз ва шоҳтара аз ҳар яке як даста андар дег биҷӯшонанд, то он об ба як ман боз ояд, пас биполоянд, дар даҳани сутур резанд, некӯ шавад».
Ё худ дар бораи чашмдард чунин маълумот овардааст: «Аспе, ки аз чашмаш об равад ва бемор бувад, нишон он аст, ки чашм кушода дорад ва андак моя рим аз бинии ӯ меояд ва об аз чашм ҳаме равад ва алаф некӯ нахӯрад. Илоҷ он бувад, ки равғани хуг даҳ сер ва намак як мушт андаромезад ва андар бинии асп резад ва зарчӯба ва ҳуқаи сирка андар тӯбра кунад ва дар сари асп кашад як нимрӯз, то об аз бинӣ фуруд орад ва дуруст шавад».
Муаллиф дар китоб дар баробари шароит ва тарзи нигоҳубини асп, хислатҳои неку бад ва зотҳои беҳтарини аспҳо, инчунин дар бораи касалиҳо, муолиҷа ва пешгирии онҳо низ маълумоти муфассал медиҳад.
Дар садаи дар Ҳиндустон аз ҷониби муаллифи номаълум ба забони форсӣ-тоҷикӣ «Фараснома» ном рисола таълиф шудааст, ки роҷеъ ба касалиҳои аспон, ташхис ва сабабҳои пайдоиши онҳо баҳс мекунад.
Дар давраи Эҳё, замоне, ки ба осори классикии қадим майлу рағбат афзуд, китобҳои марбут ба байтории муаллифони румӣ ва юнонӣ ба забонҳои англисӣ, фаронсавӣ ва олмонӣ тарҷума шуданд.
Бо мақсади тайёр кардани мутахассисони маълумоти олидор бо қарори КМ ва Шӯрои Вазирони ҶШС Тоҷикистон соли 1963 дар назди факултети зоотехникии Институти кишоварзии Тоҷикистон шуъбаи байторӣ кушода шуд, ки он соли 1965 ба факултети байторӣ мубаддал гашт.
Олимони тоҷик дар кори мубориза зидди касалиҳои сироятӣ ва ғайрисироятӣ, таҳқиқи қонуниятҳои умумии пайдоиши сил, брутселлёз ва лейкози чорвои калону мурғон, гелминтозҳои ҳайвонот ва парандаҳо, ошкор намудани манбаъҳои табиии касалиҳои сироятӣ ва ангалии ҳайвоноту одам ба муваффақиятҳои назаррас ноил гаштанд.
Олимони тоҷик усули пешгирии касалии хламидиоз — исқоти гӯсфанд, буз, хук-ро дарёфт намуда, дар кори барҳам додани пулорози мурғон, паратифи мурғобӣ ва пастереллёзи парандагон дар фермаҳои мурғпарварӣ саҳми арзанда гудоштаанд.
Умури байтории шӯравӣ ҳалли масоили зеринро дар бар мегирифт: пешгирӣ кардан ва барҳам додани касалиҳои ҳайвонот, аз ҷумла парандаҳо, ҷонварони мӯинадор, моҳиҳо, занбӯри асал ва ғайра; андешидани тадбирҳои зиёд намудани маҳсули чорво ва парандаҳо; муҳофизати аҳолӣ аз касалиҳои умумии одаму ҳайвонот.
Дар Иттиҳоди Шӯравӣ ҳанӯз солҳои 20-30 садаи касалиҳои тоун, илтиҳоби шуши чорво, нағзаки бузу гӯсфанд, камхунӣ, энсефаломиелит ва лимфангити сироятии асп, сӯхтанӣ ва тоуни хуку парандаҳо қариб барҳам хӯрда буданд.
Ба сохтори хадамот Маркази назорати давлатии маводи байторӣ, Раёсати назорати давлатии байторӣ дар сарҳадди давлатӣ ва нақлиёт, дастаи махсуси карантинии милитсияи ВКД ҶТ, Маркази миллии ташхиси байторӣ, Маркази ҷумҳуриявии пешгирии касалиҳои чорво ва ғ.
Домпизишкӣ , байторӣ, ветеринария — соҳаи илм, ки сохти организми ҳайвонот, сабабу аломат ва ташхису муолиҷаи касалиҳои онҳо, инчунин роҳҳои сермаҳсул гардондани чорворо меомӯзад.
Вазифаи асосии байторӣ мубориза бар зидди касалиҳои сироятию ғайрисироятӣ, киҷҷавӣ ва протозойӣ, аз ангезандаву ноқилони касалӣ тоза кардани муҳити атроф ва дарёфти усулҳои нави мубориза бо онҳо мебошад.
Ҳизби Ваҳдати Тоҷикистон — 13 ноябри 2001 бо изҳороте бо воситаи ВАО барои таъсиси Ҳизби Ваҳдати Тоҷикистон аз ҷониби як гурӯҳи зиёиён, хабарнигорон ва ҷавонони муассис: Саидиён Ҳикматуллоҳ , Бекмуҳаммадов Нусрат, Пиров Ҳасан, Камолов МЭЛС, Саъдуллоҳи Мӯсо , Баҳори Лоиқ, Шариф Комил, Толиб Солиҳ, Аҳмадшоҳ Комилзода, Бӯрихон Маҷнун , Раҳматуллоев Р., М. Идиев, Латифова Соҳибгул, Ғозаков А., Муҳаммадиев Илҳом ва дигарон дарак дода шуд.
Зарурати эҷоди ин ҳизб аз ниёзҳои ҷомеъаи Тоҷикистон дар иртибот ба пуштубонӣ аз ваҳдати мардуми Тоҷикистон, ислоҳоти умумӣ дар соҳаи сиёсату иқтисодиёт ва фарҳанг, пуштубонӣ аз ислоҳоти демократӣ дар Тоҷикистон пайдо гаштааст.
Ҳадафи асосии ҲВТ мусоъадат ва ширкат дар бунёди давлати воқеъан соҳибистиқлол, демократӣ, ҳуқуқбунёд, аз нигоҳи иқтисодӣ пешрафта ва фарҳангию бомаърифат бар асоси арзишҳои волои миллӣ, маҳзабӣ ва башарӣ бар пояи эҷоди ваҳдати умумии мардуми кишвар аст.
Ҳизби Ваҳдати Тоҷикистон ният дорад бо роҳи ҷалби нерӯҳои солими ҷомеъа дар амалӣ шудани ҳадафҳояш бо шеваи демократӣ ширкат намуда ба давлати Тоҷикистон дар роҳи рушду тараққӣ ва эҷоди ҷомеъаи шаҳрвандӣ ёрӣ расонад.
ҲВТ ҳизби сиёсии ҷумҳуриявӣ буда, дар қаламрави ҶТ фаъолият карда дар асоси тадаботи Сарқонуни ҶТ, Қонуни ҶТ «Дар бораи ҳизбҳои сиёсӣ», меъёрҳои ҳуқуқи башар, Оиннома ва Барномаи худ амал намуда, дар асоси иштироки шаҳрвандони Тоҷикистон, сарфи назар аз нажод, миллат, забон, мансубияти мазҳабӣ ва ҷинс таъсис гардидааст.
Барои пешбурди кори ташкилӣ — ҳизбӣ сохторҳои минтақавӣ (вилояти Хатлон — минтақаҳои Вахш ва Кӯлоб; вилояти Суғд — минтақаҳои Хуҷанд ва Зарафшон; шаҳру ноҳияҳои тобеъи марказ — минтақаҳои Ҳисор ва Рашт) созмон дода шуда аст.
Аъзои Раёсати кунунии ҲВТ инҳоянд: Саидиён Ҳикматуллоҳ-раиси ҲВТ — сиёсатмадор, тоҷир; муъовини раиси ҲВТ: Баҳори Лоиқ, омӯзгор дар Донишгоҳи Давлатии Омӯзгории Тоҷикистон.
Аъзои раёсат; Муҳаммадиев, Илҳом — раиси Дастгоҳи иҷроияи ҲВТ, ҳамзамон сардори шуъбаи байналхалқии ДМТ; Камолов МЭЛС — раиси созмони шаҳри Душанбегии ҲВТ, ҳамзамон муъовини хадамоти байтории Тоҷикистон; Пиров Ҳасан, декани Консерваторияи Миллии Тоҷикистон; ва….
Бандпойҳо бо таври ҷинсӣ, одатан, бо роҳи бордоршавӣ ва партеногенезӣ (як шакли афзоиши ҷинсии организмҳо, ки ҳангоми он ҳуҷайраҳои ҷинсии модина бидуни бордоршавӣ инкишоф меёбанд) афзоиш мекунанд.
Бархе аз сарчашмаҳо маълумот медиҳанд, ки сетор дар сарзамини мардуми форс-тоҷик тақрибан аз асрҳои 15-16 сар карда дар натиҷаи тағйир додани шакли танбӯр ба вуҷуд омада, минбаъд боиси аз байн рафтани борбат гардидааст, ки ин ақида ҳам асоси илмӣ дорад.
Вай аз ҷавони ба хидмати идораи маъмурии хокими мугул Тугоҳон, ки дар кӯҳистон фармонравои дошт, дохил шуда, бо роҳи хидмати расми борҳо ба кишвари Рай, Кӯҳистон ва Сиистон сафар кардааст.
Ба иддаои муаррихон, зиёратгоҳи мазкур ҳанӯз дар асри яки пеш аз милод арзи ҳастӣ карда, аммо авҷи шуҳраташ ба садаи -уми милодӣ, пас аз омадани ислом ба водии Қубодиён рост меояд.
Ба гуфтаи Ҳоҷӣ Исмоили Чилучорчашмагӣ, мудири зиёратгоҳи мазкур, ривояте ҳаст, ки асппарвари лашкари Ҳазрати Алӣ - Бобо Қамар дар муҳорибае ба хотири пойдории ислом дар Бадахшон захмӣ шуда, дар хоб мавзеи чилучорчашмаро мебинад.
Аммо касе намедонад, ки Чилучор чашма дар куҷо воқеъ аст: «Аз сипоҳиёни ислом чанд гурӯҳ ташкил шуда, ба ҷустуҷӯи 44 чашма баромаданд. Ба сардории Қутайба ибни Муслим, ибни Наср, гурӯҳе дарёи Амуро убур кард, ба води Мовароуннаҳр ворид шуд ва ҳамин Чилучор чашмаро дар вилояти Қубодиён пайдо мекунад. Дар китобҳо омадааст, ки рӯзи чоршанбе, 16-уми моҳи саратони соли 36-и ҳиҷрии қамарӣ, дар вилояти Қубодиён, дар водии Бухорои шарқӣ, дар тори Чилучор чашма ҷасади Бобои Қамар ба хок супурда шуд, ки аз ҳамон вақт инҷониб, мардум ба зиёрати қабри Бобо ба ин ҷо меоянд. Ровиён ривоят кардаанд, ки рӯзи ҷумъаи ҳамон ҳафта Ҳазрати Алӣ бо аҳли карамаш омада қабри Боборо зиёрат мекунад, ки аз мамон вақт инҷониб мар дум ин мавзеъро ҳамчун қадамҷойи Ҳазрати Алӣ низ зиёрат мекунанд…»
Асли номи Бобои Қамар - Саидҷаъфар ибни Нӯъмон ибни Нуфал буда, ки то замони пайдоиши ислом 24 сол подшоҳи давлати Шом буд, аммо баъд аз пайдоиши ислом тарки подшоҳӣ намуда, дар ислом ба ҳайси асппарвари одӣ хидмат кардааст.
Чилучорчашма зиёратгоҳ ва оромгоҳи маъруф дар ноҳияи Носири Хусрави вилояти Хатлон, воқеъ дар 230-километрии ҷануби шаҳри Душанбе аст, ки дар миёни мардум ҳамчун 44 чашмаи шифобахш, мавзеъи дорои таърихи беш аз ду ҳазорсола ва қадамҷойи ҳазрати Алӣ, аз ёрони Расули Худо, шинохта шудааст.
Нуқра дар ҳарорати 130 дараҷа тасфад, он ба заҳр табдил меёфтааст ва табиист, агар моҳиҳои Чилучор чашмаро рӯйи оташи 600-дараҷаи бирёнед, он аз худ заҳр ҳосил мекардааст.
Ҳар як чашма хусусияти табобат ва номи маҳаллии хос дорад: “Чашмаи морон, Хунукзадагон” - аз газидани мор ва аз шамол задан, “Устухондард” - аз касалиҳои устухон, “Табларза” - аз табларза, “Шифо”- шифобахш ва диг.
Дар байни аҳолии таҳҷоӣ оиди пайдоиши чашма ривояте ҳаст, ки ҳангоме ҳазрати Алӣ ба ин мавзеъ барои тарғиби ислом омад, дарёи наздиктарини Ромит хушк шуд.
Аммо пажӯҳишҳои тиббӣ тасдиқ кардааст, ки оби чашмаҳо барои рафъи бемориҳои чашм, меъдаю рӯда, пӯст, сармозадагӣ, фишорбаландӣ, устухондард, бемориҳои рӯҳӣ, гӯшу гулӯву бинӣ, ҷигар, санги талха ва безурётӣ бисёр муфид мебошад.
Китобхонаи миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба номи Абулқосим Фирдавсӣ дар тӯли фаъолияти хеш барои ҷамъоварӣ, ҳифзу нигоҳдорӣ ва мавриди омӯзишу таҳқиқ қарор додани нодиртарин ёдгориҳои хаттии миллати тоҷик, дастнависҳои илмию адабӣ, ки ҳазорсолаҳо умр доранд, саҳми муносиб гузоштааст.
Афзудани теъдоди китобҳо ва фарсуда шудани рафҳои китобмонӣ дар таҳхонаи бино, ки маъмулан бойгонӣ дар он нигаҳдорӣ мешуд, заҳ кашидан ва бар асари он хароб шудани сохтори китобҳо, ҳамчунин замонавӣ набудани толорҳои хониш он заруратеро пеш овард, ки Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон дар мавриди бунёди як бинои мутобиқ ба шароити замон тасмим бигирад.
4 сентябри соли 2007 бо иштироки Эмомалӣ Раҳмон хишти аввали бинои нави китобхона гузошта шуд ва баъди панҷ сол дар арафаи Наврӯзи соли 2012 бинои нави китобхона бо номи Китобхонаи миллии Тоҷикистон расман ба фаъолият шурӯъ кард.
Масоҳати умумии китобхона ҳудуди 45 ҳазор метри мураббаъ буда, он дорои 40 толори хониш, 22 махзан барои нигоҳдории беш аз 10 миллион нусха китоб ва дигар асноди иттилоотӣ ва маҷлисгоҳҳо ва чопхона мебошад.
Аз он ҷумла, зиёда аз 3 млн нусха хазинаи Китобхонаи давлатии ба номи Абулқосим Фирдавсӣ ва боқимонда саҳми аҳолии Тоҷикистон ва муассисаҳои давлативу хусусӣ, ташкилоту созмонҳои байналмилалӣ мебошад.
Китобхонаи миллии Тоҷикистон соли 1933 дар заминаи китобхонаи шаҳрии пойтахт таъсис ёфта, соли 1934 ба ифтихори 1000-солагии Ҳаким Абулқосим Фирдавсӣ номи ӯро гирифт.
Бино ба маълумоти эшон агар онро кӯфта гузошта банданд, варамҳоро мегардонад, истеъмоли он бар зидди заҳролудии бадан тарёки хубест, гиреҳҳои рагҳои майна ва ҷигарро мекушояд, мағзи сарро аз моддаҳои бегона ва зарарнок пок месозад, дарди дандонро таскин медиҳад, боҳро қавӣ мегардонад, олати мардиро ба ҳаракат меоварад; барои бавосир, захми шуш, зардпарвин, обварам дармон мешавад, пешоб ва ҳайзро меронад, санги гурда ва масонаро майда карда мерезонад.
Ӯ 11 майи соли 1979 ансамбли давлатии рақсии «Зебо» назди Кумитаи телевизион ва радиои назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон (пештар Кумитаи телевизион ва радиои назди Совети вазирони ҶШС Тоҷикистон) таъсис дода буд.
Зебо Аминзода, ки дар он вақт вазифаи роҳбари ансамблро ба уҳда дошт, дар асоси озмун 25 нафар духтаронро интихоб намуда, баъдан 10 нафар духтарони зебою истеъдодноктарин ба ансамбл қабул шуданд.
Солҳои 1978—1993 Зебо Аминзода — роҳбари бадеии Ансамбли давлатии рақсии «Зебо» назди Кумитаи телевизион ва радиои назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон (пештар Кумитаи телевизион ва радиои назди Совети вазирони ҶШС Тоҷикистон.
Ӯ чунин рақсҳои дилчаспро ба саҳна ворид намудааст: «Ҷавонӣ», «Туёна», «Чӯпонӣ», «Занг», «Санам», «Боди сабо», «Дар чаман», «Муноҷот», «Вохӯрӣ» ва диг.
Ансамбли рақсии «Зебо» тайи якчанд сол на фақат дар Тоҷикистон балки дар ҳудуди собиқ ИҶШС ва берун аз он машҳур гардида, дар бисёр кишварҳои ҷаҳон ҳунарнамоӣ кард.
Аминзода дорои эҳсоси баланди дарки мусиқӣ ва маҳорати олии санъати рақсӣ буда, ҷиҳатҳои нозуки рақси миллии тоҷикиро ба воситаи иҷрои ҳаракатҳои мавзун ифода кардааст.
Аминзода ҳамчунин дар чандин спектаклҳо («Комде ва Мадан»-и З. Шаҳидӣ, «Ашрофпараст»-и Ж. Молер, «Рамаяна»-и Н. Гусева, «Лӯлидухтар Аза» ва ғайра) нақшҳои асосиро бозидааст.
А. ба бисёр шаҳрҳои собиқ Иттиҳоди Шӯравӣ, кишварҳои дунё: Афғонистон , Булғория , Англия , Шри-Ланка , Тунис , Ҷопон , Испания сафари ҳунарӣ намудааст.
Роҳбари бадеӣ ва сарбалетмейстери ансамбли «Зебо»-и Кумитаи давлатии ҶШС Тоҷикистон оид ба телевизион ва радиошунавонӣ , муовини раиси Шӯрои Вазирони ҶТ , намояндаи Тоҷикистон дар ширкати радио – телевизионии «Мир» .
Соли 2012 Зебо Аминзода ба Тоҷикистон баргаштааст ва дар назди Театри давлатии мусиқӣ-мазҳакавии ба номи К. Хуҷандӣ дастаи рақсии кӯдаконаи "Зебо"-ро таъсис намудааст.
Муҳаммад Мурсӣ Исо Алъайёт — сиёсатмадори мисрӣ, панҷумин раиси ҷумҳури Миср пас аз инқилоби 2011 Миср, раиси Ҳизби Озодӣ ва Адолат, як ҳизби таъсисшуда тавассути Ихвонул муслимин буд.
Абдулфаттоҳ Сийсӣ, фармондеҳи кулли нерӯҳои мусаллаҳи Миср бо хондани баёнияе, тасмими артиш барои барканории Мурсӣ аз курсии раиси ҷумҳури Мисрро ба иттилои мардум расонд.
Ин баёния пас аз поёни зарбулаҷали 48 соатаи артиш ба раёсати ҷумҳурӣ ва гуруҳҳои сиёсӣ барои дастёбӣ ба тавофуқе ба манзури поён додан ба буҳрони Миср содир шудааст.
Ӯ унвонҳои бакалавр ва магистратураи муҳандиси фулузот худро аз Донишгоҳи Қоҳира ва доктори муҳофизат аз моторҳои фазопайморо аз Донишгоҳи Калифорнияи Ҷанубӣ гирифтааст, ки пас аз пойён таҳсилот дар ин донишгоҳ низ ба тадрис машғул буд.
Аспиранти Институти шарқшиносии Академияи илмҳои ИҶШС , ходими калони илмии ИЗА ба номи Рӯдакии АИ ҶШС Тоҷикистон, мудири шуъбаи навбунёди дастнависҳои шарқии назди Президиуми АИ ҶШС Тоҷикистон , мудири сектори матншиносии Шуъбаи шарқшиносӣ ва осори адабӣ , ходими калони илмии назди Институти шарқшиносии АИ ҶШС Тоҷикистон оид ба ҳамкории байнидавлати дар таҳқиқ ва нашри осори хаттӣ , мудири сектори Эрони Институти шарқшиносии АИ ҶШС Тоҷикистон, мудири шуъбаи таҳқ.
дастнависҳо ва осори хаттии ҳамин Институт , директори ганҷинаҳои дастхатҳои Шарқ ба номи академик А. Мирзоев , муовини раиси ҷамъияти «Пайванд» , корманди илмии Институти шарқшиносӣ ва осори хаттии АИ Ҷумҳурии Тоҷикистон, раиси доимии Бунёди байналмилалии С. Айнӣ .
Камол Айнӣ (Айнӣ Камол Садриддинович; — ховаршинос, адабиётшинос, академики Фарҳангистони улуми Тоҷикистон, Арбоби шоистаи илм ва техникаи Тоҷикистон , дорандаи Ҷоизаи байналмилалии Бунёди фарҳангии Афшор , Ҷоизаи байналмилалии Форобӣ дар улуми инсоншиносӣ , академики Акададемияи мактабҳои олӣ дар соҳаи ховаршиносӣ.
Аз соли 1980 то 1983 муовини раиси Комитети шӯравии Ассотсиатсияи байналмилалӣ оид ба омӯзиши тамаддуни Осиёи Марказӣ дар назди ЮНЕСКО, раиси Анчумани шарқшиносони Ҷумҳурии Тоҷикистон.
Раиси Анҷумани ховаршиносони Ҷумҳурии Тоҷикистон, ҷонишини Раиси Шӯрои таҳқиқ ва нашри осори хаттии АИ Тоҷикистон, муовини Раиси Анҷумани тоҷикони ҷаҳон.
Аз соли 1932 то 1936 А. Камолов дар вазифаи дирижёри оркестри Театри яҳудиёни Самарқанд кор карда ба бисёр гӯшаҳои Ӯзбекистон ва хориҷи он сафарҳои ҳунарӣ кардааст.
То соли 1937 репертуари театр бо пйесаҳои мусиқӣ-драмавии муаллифони маҳаллӣ («Тухми муҳаббат»-и Ҷ.Икромӣ, «Дохунда»-и Саидмуродов, «Бегим кӣ буд?»-и Усмонов ва диг.) А.Камолов монтажи мусиқӣ карда, ба оркестри театр дирижёрӣ мекард.
Гарчанде ӯ он вақт ягон муассисаи махсуси дирижёриро хатм накарда буд, «дастони тилоӣ»-и дирижёрии ӯ, дониши нафиси мусиқии суннатии классикӣ, истифодаи мумтозонаи бисёр созҳои мусиқӣ ва истеъдоди бузурги навозандагӣ ба ӯ имкон доданд, ки дар ин ҷода ба дастовардҳои беҳтарин ноил гардад.
Барои иштирок дар Даҳаи адабиёт ва санъати Тоҷикистон дар Москва соли 1941 А.Камолов ба унвони Ҳунарманди Халқии ҶШС Тоҷикистон сазовор ва бо ордени Ленин мукофотонида мешавад.
А.Камолов соли 1939 ба квартети таъсисдодаи худ аз ҳисоби ҳунармандони оркестри симфонӣ роҳбарӣ намуда, ба асарҳои калони симфонӣ, балетҳо бомуваффақият дирижёрӣ мекунад.
Аз соли 1955 А.Камолов ба оркестри симфонии филармония ва аз соли 1957 бо ташаббуси вай оркестри созҳои халйии Кумитаи телевизион ва радиои Тоҷикистон таъсис ёфт, ки солҳои тӯлонӣ вай дирижёри он буд.
Асарҳои ӯ барои оркестри созҳои халқӣ ба монанди «Марш красноармейцев», сюитаи «Тоҷикистон», рақси «Духтари тоҷик», оҳангҳои «Ќаротегинӣ», «Зарбдорон» ва «Дилафрӯз» маъруфияти арзандаро соҳибанд.