polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Мазҳаби шофеъӣ ба ду давраи андешаҳои фиқҳии поягузораш имом Шофеъӣ ҷудо мешавад, аввал, мазҳаби қадими вай, ки андешаҳои фиқҳии ӯро дар давраи буду бошаш дар Ироқ фаро мегирад ва ба он мазҳаби қадими Шофеъӣ гуфта мешавад, дуюм, мазҳаби ҷадиди вай, ки назароти фиқҳӣ ва орои иҷтиҳодии ӯро пас аз сукунаташ дар Миср ташкил медиҳад ва ба он мазҳаби ҷадиди Шофеъӣ гуфта мешавад.
Имом Шофеъӣ пас аз сукунат дар Миср ба вазъи нави иҷтимоӣ ва ҳамин тавр ганҷинаи мавҷуди суннати набавӣ дар он ҷо ва ба назароти мутафовити фиқҳии уламои он диёр дар баъзе масоил рӯ ба рӯ гардид, ки назари ӯро нисбат ба он масоил дигар кард.
Мазҳаби шофеъӣ ҳарчанд ба мактаби аҳли ҳадис наздикии зиёде дорад, вале аз мазҳаби ҳанафӣ, ба хусус аз назароти фиқҳии имом Муҳаммади Шайбонӣ , хеле мутаассир гардидааст.
Дар миёни Шофеъӣ муассиси мазҳаб, ки шогирди имом Молик аст ва имом Муҳаммад – шахсияти сеюм дар мазҳаби ҳанафӣ пайвандҳои амиқи илмӣ ва муколамоти ҳузурӣ барқарор буд, ки ҳарду машраб дар рехтани пояҳои шахсияти вай ва пас аз он дар бинои аркони мазҳабаш муассир будаанд.
Маркази умдаи интишори мазҳаби шофеъӣ дар ибтидо Бағдод ва Қоҳира буданд ва аз он ду ба василаи шогирдон ва пайравонаш ба тадриҷ дар акнофу атрофи мамолики исломӣ интишор ёфт.
Абӯзуръаи Қозӣ Муҳаммад ибни Усмони Димишқӣ онро дар Шом ва Муҳаммад ибни Алӣ ибни Исмоил Қаффоли Шошӣ дар Хуросон ва сарзаминҳои Мовароуннаҳр мунташир намуданд.
Мазҳаби шофеъӣ имрӯз дар Мисри Поён – Саъиди Миср, Африқои шарқӣ ва ҷанубӣ, қисматҳое аз Арабистони Саъудӣ ва Фаластин, кишварҳои ҷануб-шарқи Осиё – Индонезия, Малайзия ва ғайра ва Кафкази шимолӣ ривоҷ ва интишор дорад.
Китобе, ки назароти фиқҳии қадими Шофеъӣ дар он гирд оварда шудаанд, «ал-Ҳуҷҷат» ва китобе, ки орои ҷадиди ӯро дар масоили фиқҳии мазҳаб бозгӯ менамояд, «ал-Умм» ном доранд.
Гуфтанист, ки тафовути масоил дар мазҳаби қадим ва ҷадиди вай на ба он қадре ҳастанд, ки ду мазҳаби ҷудо аз ҳам ба шумор раванд, вале онҳо ба ҳаҷме буда, ки онро ба ду давраи назароти қадим ва ҷадиди фиқҳии ӯ ҷудо кардааст.
Мазҳаби шофеъӣ гарчи дар сарзамини Миср амиқан реша гирифт ва ба мазҳаби ғолиб ё аксарияти мардум табдил ёфт, вале бар хилофи мазҳаби ҳанафӣ ва моликӣ маҳсули фарояндҳои зеҳнии минтақаи хоссе, ки хезишгоҳи аслии он ба шумор оянд, набуда, балки он ҳосили истинтоҷоти фиқҳӣ ва андешаи ҳуқуқии фақеҳе комилан ошно ба донишҳои исломӣ ва назарияҳои фиқҳии ду мактаби Ироқ ва Ҳиҷоз аст.
Мазҳаби шофеъӣ — сеюмин мактаби фиқҳии аҳли суннат, ки ба пешво ва муассиси худ имом Муҳаммад ибни Идриси Шофеъӣ нисбат ёфта, бар пояи замонбандии таърихӣ дар радаи сеюми мактабҳои фиқҳии аҳли суннат қарор дорад.
Бузургтарин марҷаи ҳадис ва осори фиқҳии мазҳаби шофеъӣ таълифот ва имлооти бевоситаи худи имом Шофеъӣ – китоби «ал-Муснад» дар ҳадис ва китоби «ал-Ҳуҷҷат» ва «ал-Умм» дар фиқҳ ҳастанд.
Нурмуҳаммадов Ҳаби́б Абдулманофович (; 20 сентябри соли 1988, Силди, ноҳияи Сумада, ҶШСА Доғистон, ИҶШС) — размикори шикастнопазири ҳунарҳои размии таркибӣ, қаҳрамони сабуквазни мусобиқоти аст.
Моҳи апрели соли 2018 тарҳи муҳориба байни Ҳабиб ва Тони Фергюнсон барои ҷоизаи қаҳрамони муваққатии роҳандозӣ шуд, вале аз сабаби лат бардоштани Тони дар тамринҳо разм мавқуф гузошта шуд.
7 июли соли 2012 Ҳабиб муҳорибаи дуввуми худро дар доираи ин бозиҳо бо яке аз беҳтарин сабуквазнони ин ришта аз Бразилия Глейсон Тибау дидор кард, ки бо ғалабаи Ҳабиб анҷом ёфт.
Таҳқиқоташ ба масъалаҳои танзими эндокринии фаъолияти насловарии зан, фаъолияти гормонии комплекси машимаю ҳамил ҳангоми ҳомилагии мӯътадил ва оризанок, фаъолияти усоравии тухмдон ва қабати қишрии ғадудҳои болои гурда дар шароити баландкӯҳ, камхунии занҳои ҳомила ва ғайра бахшида шудаанд.
Маҳз бо кӯшишу талошҳояш дар бисёр шаҳру навоҳии ҷумҳурӣ машваратгоҳҳои занона ва таваллудхонаҳои замонавӣ сохта шуданд, соли 1971 дар ҷумҳурӣ Лабораторияи проблемавии «Амрози занона, бемориҳои ирсӣ ва модарзодии кӯдакон» таъсис ёфт, ки соли 1980 дар заминаи он Пажӯҳишгоҳи ҳифзи модару кӯдак ташкил карда шуд.
Барои таъсиси ин мактаб монеаи зиёде пеш омада буд, аммо заҳматҳои Саъдиниссо Ҳакимова кор доданду он таъсис ёфт ва ба коркарду тадқиқот оид ба масъалаҳои муҳими соҳаи тандурустӣ ва пеш аз ҳама солимии модару кӯдак машғул гардид.
Он замон Саъдиниссо Ҳакимова ягона бонуе буд, ки пайи ҳалли мушкилоти зани тоҷик, модари тоҷик садҳо дарро мекӯфт, то ба ин мушкилот дигарон низ таваҷҷуҳ зоҳир намоянд ва пайи ҳалли он чораҷӯӣ кунанд.
Ординатори шуъбаи ҷарроҳии беморхонаи вилоятии шаҳри Кӯлоб , роҳбари шуъбаи ҳифзи тандурустии вилояти Қӯрғонтеппа , ассистент ва мудири кафедраи акушерӣ ва гинекологияи факултаи муолиҷавии Донишгоҳи давлатии тиббии Тоҷикистон ба номи Абӯалӣ Ибни Сино , директори Пажӯҳишгоҳи ҳифзи модару кӯдаки Тоҷикистон кор кардааст.
Саъдиниссо Ҳафизовна Ҳакимова (20 декабри 1924, деҳаи Пӯлодони ноҳияи Конибодом — 12 октябри 2015, Душанбе) — пизишк, доктори илмҳои тиб , профессор , Ходими шоистаи илми Тоҷикистон , Аълочии соҳаи тандурустӣ, Аълочии маорифи Тоҷикистон.
Соли 1335 шамсӣ муассисаи интишротии Фронклин воқеъ дар Теҳрон бо роҳбарии Хумоюн Санъатизода тасмим ба таҳия ва тарҷимаи форсии Доиратулмаорифи якҷилдии Колумбия Войкинг гирифт ва сарпарастии ин корро ба Ғуломҳусайни Мусоҳиб вогузор намуд.
Вай пас аз баррасии Доиратулмаорифи амрикоӣ тарҷимаи комили онро ҷавобгӯӣ ниёзҳои ҷомеаи эронӣ ва порсизабонон надонист ва тарҳи наве пешниҳод кард, ки бар асоси он беш аз 10 000 мақолаи тоза дар бораи ҷанбаҳои мухталифи таърих ва фарҳанги Ирон ва ислом таълиф шуд ва шуморе аз мақолаҳои Донишномаи Ислом низ айнан тарҷима ва дар он ҷой дода шуданд.
Соли 1350 шамсӣ вақте қисмати бузурге аз мақолаҳои ҷилди дуюм то ҳарфи айн ҳуруфчинӣ ва омодаи чоп мешуд, Ғуломҳусани Мусоҳиб аз вазифаи сарпарастии он канора гирифт ва сарпарастии Доиратулмаорифи форсӣ аз он ба баъд ба Ризо Ақсо вогузор гардид ва бахши аввали ҷилди дуюм аз ҳарфи шин то ҳарфи лом соли 1356 шамсӣ ба чоп расид ва бахши дуюми ҷилди дуюми он бо порае ислоҳот ва таҷдиди назар соли 1374 шамсӣ нашр шуд.
Аз оғози кор қавоиди дақиқ ва меъёрҳои мушахаасе барои интихоби мадхалҳо ва ҳаҷми онҳо, танзими мақолаҳо, муодилгузории истилоҳот, тар­зи сабт ва овонигории номҳо ва истилоҳоти хос, сабти аломатҳои ихтисорӣ, ирҷоъҳо , расмулхатти форсӣ ва аломатҳои нуқтагузорӣ дар Доиратулмаорифи форсӣ вазъ шуд ва дар саросари он риоя гардид.
Доиратулмаорифи форсӣ — донишномаи сеҷил­дие, ки ба ибтикори муассисаи интишоротии Фронклин бо сарпарастии Ғуломҳусайни Мусоҳиб ва бо мушоракати гурӯҳе аз муаллифон ва веросто­рон ба забони форсӣ ва дар Эрон тадвин шуда.
Аз 29 майи соли 2016 узви Маҷлиси миллии Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва аз 15 июли соли 2016 Раиси Кумитаи Маҷлиси миллии Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба таъмини асосҳои конститутсионӣ, ҳуқуқу озодиҳои инсон, шаҳрванд ва қонуният интихоб гардидааст .
Қобили қайд аст, ки маҳз дар давраи фаъолияти Раҳмон Озода Эмомалӣ дар низоми Вазорати корҳои хориҷӣ бо ибтикор ва роҳбарии ӯ санадҳои меъёрии ҳуқуқии Ҷумҳурии Тоҷикистон вобаста ба фаъолаияти консулӣ такмил гардиданд.
Аз ҷумла, дар ин давра «Қоидаҳо оид ба тартиби барасмиятдарорӣ ва додани раводиди Ҷумҳурии Тоҷикистон ба шаҳрвандони хориҷӣ ва шахсони бешаҳрвандӣ», «Қоидаҳои додани шиносномаҳои хориҷии дорои ҳомили электронии маълумот ва Шаҳодатномаи бозгашт ба Ҷумҳурии Тоҷикистон ба шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон» таҳия шуданд, ки бо қарорҳои Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон тасдиқ гардиданд.
Раҳмон Озода Эмомалӣ (Раҳмонова Озода Эмомалиевна то апрели соли 2014; 3 январи соли 1978, , Вилояти Кӯлоб, ҶШС Тоҷикистон, ИҶШС) — ходими давлатии тоҷик, Сафири фавқулода ва мухтори дараҷаи 2, номзади илмҳои ҳуқуқшиносӣ .
Раҳмон Озода Эмомалӣ дар ҳимояи манфиатҳо ва мавқеи кишвар дар рафти вохӯрию мулоқотҳо бо намояндагони баландпояи давлатҳои хориҷӣ ва созмонҳои байналмилалӣ, рушди муносибатҳои дуҷониба ва бисёрҷониба ва такони нав бахшидан ба муносибатҳои консулии Тоҷикистон саҳми арзанда дорад.
Бо ташаббуси Раҳмон Озода Эмомалӣ шиносномаҳои биометрӣ ва кортҳои идентификатсионӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ҷорӣ гардида, тамоми санадҳои меъёрии ҳуқуқии соҳа ба талаботи санадҳои ҳуқуқии байналмилалӣ мутобиқ гардонида шудааст.
Саҳми Раҳмон Озода Эмомалӣ дар амалӣ намудани иқдому ташаббусҳои Пешвои миллат, ки боиси боз ҳам боло рафтани эътибори Тоҷикистон дар арсаи байналмилалӣ мегардад, тавсеа ёфтани муносибатҳои дипломатӣ хеле назаррас мебошад.
Таҳлилҳои амиқ, хулосабарориҳои коршиносонааш перомуни вазъи кунунии иқтисодии Тоҷикистону минтақа, тавсияҳояш бобати роҳҳои раҳоӣ аз мушкилоти мавҷудаи иқтисодӣ пайвас-та мавриди таваҷҷуҳи иқтисоддонҳо, ҷомеашиносон, сиёсатмадорон қарор мегиранд.
Авратдар луғат ба маънои вуҷуди халал, заъф ва беҳимоятӣ дар марзҳо ва манотиқи ҷангӣ ва низ ҳар ҷое аз бадан аст, ки одамӣ аз рӯи шарму номӯс онро сатр мекунад вадар истилоҳи шаръ ба он ҷое аз бадани одамӣ гуфта мешавад, ки пӯшонидан – сатри он ҳам дар намоз ва ҳам берун аз он фарз ва ҳатмӣ ва кушода гузоштани он ҳаром аст ва дар форсӣ ба он ҷойҳо ниҳонгоҳ ва шармгоҳ гуфта мешавад.
Бар асоси омӯзаҳои шаръ ҳад ва ё миқдори аврат дар байни қишри мардону занон бо назардошти латофати ҷисмӣ, ҳусни табиӣ ва вуҷуди ангезанда -ҳои неруманди ҷинсӣ дар занон аз ҳам фарқ мекунад.
«Дарвеши Деҳакӣ» , «Усули таълими ҳаёт ва эҷодиёти Ҳусайн Воизи Кошифӣ» , «Хоҷа Осафи Ҳиравӣ» , «Аҳаммияти „Нафаҳоту-л-унс“ барои омӯхтани ҳаёт ва эҷодиёти шоирони форс-тоҷик» ва ғайра аз ҷумлаи онҳоанд.
Мирзо Аҳмадзода мураттиби мунтахаби ашъори Шавкати Бухороӣ, Убайди Зоконӣ, Адиб Собири Тирмизӣ, Дарвеши Деҳакӣ, Аҳмад Мираминзода ва дигарҳо мебошад.
Муҳаррири Нашриёти давлатии Тоҷикистон , ходими хурди илмӣ , аспирант , ходими илмӣ ва ходими калони илмии Шуъбаи шарқшиносии АИ ҶТ , дотсенти кафедраи адабиёти тоҷик , омӯзгор ва декани факултети таъриху филология, баъдтар декани факултети филологияи тоҷики Институти давлатии педагогии Душанбе буд.
Мирзо Аҳмадзода (Мирзо Аҳмадов; тав. 13 майи 1930, Падроғи ноҳияи Кӯҳистони Мастчоҳ, вилояти Суғд ваф. 5 апрел, 2018 ) — адабиётшинос ва шарқшиниси тоҷик.
Бобати хусусияти забонӣ ва корбурди истилоҳоти соҳавӣ дар асрҳои Х—Х, хусусияти лексикӣ-семантикии ғазалиёти Камоли Хуҷандӣ таҳқиқот анҷом дода, дар таҳияи барномаи таълимии «Таърихи истилоҳоти тоҷик», «Луғати русӣ ба тоҷикии истилоҳоти геологӣ» ва баргардони «Ғазалиёти Анварӣ» аз ҳуруфи форсӣ ба сириллик саҳм гузоштааст.
Соли 1992 факултаи филологияи тоҷики Донишгоҳи давлатии миллии Тоҷикистон ро ва 2012 ғоибона факултаи ҳуқуқшиносии Донишгоҳи миллии Тоҷикистон тамом карда дар солҳои 1994—1997 аспиранти ДМТ буд.
Ширин Исматуллозода (Ҳаитова Ширин Исматуллоевна; 14 марти 1970, деҳаи Ҳисори ноҳияи Ҳисор, ҶШС Тоҷикистон) — забоншинос, доктори илмҳои филология , муовини сарвазири Ҷумҳурии Тоҷикистон .
Муаллифи консепсияи «копилефт», ҳавасманди ҳифзи ғояҳои ҳаракат; ин мафҳумро ӯ бо кумаки ҳуқуқшиносон баъдтар дар иҷозатномаи барои таъминоти барномавӣ таҷассум намуд.
Дар қисмати дуюми лоиҳа бошад, таҷдиди зеристгоҳҳои тақсимкунандаи кушодаи 220 ва 110 киловолта, таҷдиду азнавсозии зеристгоҳи тақсимкунандаи кушодаи 35 ва 6 киловолта амалӣ хоҳад шуд.
Аз ҷумла, соли 2004 бо дастгирии бевоситаи роҳбарияти олии сиёсии Тоҷикистон як адад автотрансформатори нави сефаза бо тавоноии 250 мегаватт бо маблағи 17 миллиону 700 ҳазор сомонӣ иваз карда шуд.
Инчунин, дар доираи таҷдиди неругоҳ сохта ба истифода додани хати барқи 220 киловолта байни Неругоҳи барқи обии «Сарбанд» ва НБО-и “Сангтӯда-2” ва иваз кардани 64 адад ҳисобкунаки электронии истеҳсоли Шветсия сурат гирифт.
Мувофиқи барномаи ЛОТ-2 бо ҷалби сармояи хориҷӣ таҷдиди гидроагрегати рақами 4-и Неругоҳи барқи обии «Сарбанд» ҳанӯз соли 2012 ба анҷом расонда шуда, айни ҳол дар ҳолати хуби корӣ қарор дорад ва бо тарзи компютерӣ идора мегардад.
Мутобиқи қисми якуми лоиҳа, ба анҷом расондани таҷдиду азнавсозии гидроагрегатҳои рақамҳои 1, 2, 5, таъмири асосии гидроагрегатҳои рақамҳои 3,6, таҷдиду азнавсозии дарғотҳои обпарто, таъмири механизмҳои борбардор, системаи ҳавои фишоршудаи неругоҳ, системаи сӯхторхомӯшкунӣ, иваз намудани автотрансформаторҳои қудратии рақамҳои 2 ва 3, сохтани бинои нави маркази идоракунии неругоҳ, иваз намудани таҷҳизот дар устохонаҳои механикию электрикӣ, соҳилмустаҳкамкунии дарё ва канали пайвасткунанда дар назар аст.
Неругоҳи барқи обии «Сарбанд» дар доираи бунёди силсиланеругоҳҳои барқи обӣ дар дарёи Вахш соли 1962 муваққатан ба кор дароварда шуда, соли 1966 пурра ба истифода дода шуд.
Бо ҷалби сармояи байналмилалӣ лоиҳа оид ба “Барқарорсозии Неругоҳи барқи обии "Сарбанд" бо иқтидори 240 мегаватт” ба имзо расид, ки маблағи лоиҳаи мазкур 136 миллион доллари амрикоӣ буда, он аз ду марҳала иборат мебошад ва амалишавии лоиҳа 3 сол ба нақша гирифта шудааст.
Дар шимол бо ноҳияи Рӯдакӣ, дар шарқ — бо ноҳияи Дӯстӣ, дар ғарб — бо ноҳияи Шаҳритус аз ноҳияҳои вилояти Хатлон ва дар ҷануб — бо ноҳияи Қалъаи Зол аз ноҳияҳои Вилояти Қундузи Афғонистон ҳаммарз аст.
А. Беруни чунин овардааст: “Ин ҷашн даҳ рӯз тул мекашидааст охири панҷ рӯзи исфандмоҳро нахустин фарваргон ва панҷа мастарқа ё воҳро дуввумин фарваргон мегуфтанд.
Кошлаков Г. В. муаллифи зиеда аз 76 корҳои илмӣ ва илмӣ-методӣ оид ба мушкилоти техникии ҷустуҷӯ ва ҷустуҷӯи канданиҳои фоиданок, омӯзиши қишри замин, минтақаҳои сейсмикӣ ва муқаррар намудани пешгӯии заминларза, ташкили идоракунӣ ва омӯзиши системаи макроиқтисодӣ, маркетинг.
Иштирокчии як қатор конфронсҳои байналмилалӣ: "Гузариш ба бозори озод дар ҷумҳуриҳои собиқ ИҶШС" ; "Дурнамои азхудкунии сарватҳои кишварҳои Осиеи Марказӣ" ; "Ноҳияҳои кӯҳистонии Осиеи Марказӣ. Мушкилоти рушди устувор" ва ғ.
бо мукофоти давлатии Федератсияи Русия Ордени "Дӯстӣ" барои саҳми бузург дар таҳкими дӯстӣ ва ҳамкориҳо бо Федератсияи Русия, рушди равобити иқтисодии, ҳифз ва муарифии забони русӣ ва фарҳанг дар хориҷи кишвар тақдир шудааст.
Масалан, имрӯз агар пажӯҳиши илмӣ дар шакли диссертатсия ва монографияи илмӣ барои доираи маҳдуди хонандагон, аҳли илм пешниҳод гардад, ҳамон мавзӯъ ва пажӯҳишро худи муаллиф ё ягон нависанда, адиб метавонад барои оммаи васеи хонандагон навишта, пешниҳод бикунад.
Дар адабиёти илмии оммавӣ инчунин асарҳо оид ба татбиқи кашфиёти илмӣ дар истеҳсолот, рушди тадқиқоти илмӣ, хусусияти иҷтимоӣ пайдо кардани илм сухан меравад.
Ба қатори ин навъ осор «Донишнома»-и Ҳаким Майсарӣ , «Шуморнома»-и Айюби Табарӣ, «Донишнома»-и Ибни Сино, «Ҷомеъ-ул-ҳикматайн»-и Носири Хусрав, «Нисоб-ус-сибиён»-и Абунасри Фароҳӣ, «Мифтоҳ-ул-ҳисоб»-и Ғиёсуддини Кошӣ ва ғайраро дохил метавон кард.
Намунаҳои осори адабиёти илмии оммавӣ инчунин рисолаҳои С. Улуғзода «Пири ҳакимони Машриқзамин» , Раҳим Ҳошим, «Сухан аз устодон ва дӯстон» , «Ҳайкали назм» , «Сино» , «Абурайҳони Берунӣ» , А. Афсаҳзод «Ҳофизнома» , «Ифтихори Шарқ» , А. Турсон «Инсон, атом, кайҳон» , «Банди фалак» , «Қирони Саъд» , «Эҳёи Аҷам» , А. Абдуллоев «Адиб Собири Тирмизӣ. Очерки илмию бадеӣ» , «Абулқосими Фирдавсӣ. Очерки илмию бадеӣ» ба шумор мераванд.
Масалан, маҷмӯаҳо бо номи «Куллиёти фолклори тоҷик» чопи илмианд, китобҳои «Фолклори тоҷик» , «Фолклори сокинони саргаҳи Зарафшон» , «Эҷодиёти даҳанакии аҳолии Кӯлоб» , «Фолклори Норак» , «Афсонаҳои Самарқанд» , «Фолклори диёри Восеъ» ва ғайра чопи илмии оммавӣ ба шумор мераванд.
Китобҳо ва маҷаллаҳое, ки аз ҷониби ҷамъияти «Дониш» нашр мешаванд (дар давраи мавҷудияти ИҶШС шумораашон бисёр буд; масалан, маҷаллаи «Уфуқҳои илм»), осори адабиёти илмии оммавӣ мебошанд.
Инчунин ба қатори нашрияҳои Адабиёти илмии оммавӣ силсилакитобҳоро дохил метавон кард, ки ба забони русӣ бо номи «Жизнь замечательных людей» ба табъ мерасиданд ва дар тамоми ҷумҳуриҳои ИҶШС паҳн карда мешуданд.
Дар баробари донишномаҳои илмӣ, донишномаҳои барои кӯдакон, наврасон, талабагони мактабҳои миёна ва донишҷӯён таъйингардида аз қабили «Детская энциклопедия» , «Что такое? Кто такой?», китоти 1 — 2, М., 1968), «Энциклопедический словарь юного литературоведа», «Энцик­лопедический словарь юного филолога» ва ғайра ба табъ расидаанд.
Абду дар Донишгоҳи Ал-Азҳар ба таълиму тарбия пардохта, на танҳо ногузирии таҷдиди назар роҷеъ ба кутуби динӣ ва маърифати исломиро пешниҳод намуд, балки дар барномаи дарсҳои он донишкада улуми ҷуғрофия, таърих ва маорифи диниро низ ҷорӣ намуд.
Абду ба навиштани тафсири худ ба Қуръон бо номи «Ал-минор» шурӯъ кард ва баъди вафоти ӯ шогирдаш Муҳаммад Рашид Ризо кори устодашро давом дода, тафсири мавриди назарро ба итмом расонд.
Ин фарқ дар тарзи нигориши онҳо – такя ба истифодаи густурдаи ақл дар дарку фаҳми маънии Қуръон ва талоши доимӣ барои оштӣ додани орои пешиниён бо арзишҳои навини зиндагии муосир зоҳир мегардид.
Абду ба омӯзиши осори суфия низ шуғл варзида, дар аввалин асари худ «Рисолат-ул-воридот» кӯшидааст, ки таълимоти ваҳдати вуҷудро аз ҷиҳати маърифатӣ асоснок намояд.
Таҳти таъсири устодаш Ҷамолуддини Афғонӣ ӯ ба омӯзиши фалсафаи Ғарб шурӯъ намуд ва бар мабнои дониши андӯхтаи илми муосир ва тарғибу ташвиқи ислоҳот дар дини ислом пардохт.
Абду ба ҷуз мақолаҳои сершумори дорои рӯҳияи ислоҳотталабонаи чопшуда дар маҷаллаҳои «Ал-Аҳром» як силсила осори дорои хусусияти фалсафӣ низ нигоштааст, ки муҳимтаринашон «Ал-ислом ва-н-насрония ма-ал-илм ва-л-маданията» ва «Рисолат-ут-тавҳид» мебошанд.
Дар охирин асари номбаршуда масъалаи ваҳдатро ҳам аз назари ҳастӣ ва ҳам аз ҷиҳати назарияи маърифат баррасӣ намуда, ба воҷибулвуҷуд ҳамаи сифатҳои илоҳиро мансуб донистааст.
Минбаъд ғояҳои ин асарро намояндагони дигари ҳаракати ислоҳотталабона, ки шогирдону пайравони Абдуро буданд, инкишоф додаанд ва ногузирии муносибати оқилона ва амалиёти мустақилонаро тарғиб ва талқин намуданд.
Дар замони зиндагии ӯ тафсирҳое бисёри иҷтиҳодӣ, мавзӯӣ, татбиқӣ, таърихӣ, адабӣ, ҳидоятиву тарбиявӣ ба Қуръони Карим пайдо шуда буданд.
Соли 1990 ба шуъбаи рӯзонаи факултети таърихи Донишгоҳи миллии Тоҷикистон шомил гардида, соли 1995 онро аз рӯи ихтисоси муаррих-муаллими таърих ва ҷамъиятшиносӣ хатм намудааст.
Солҳои 1995-2000 дар Ташкилоти мададгори мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон ба сифати мутахассиси пешбар дар шуъбаи ҳарбӣ – ватандӯстӣ ифои вазифа намуда, ҳамзамон солҳои 1997-1999 дар шуъбаи рӯзонаи аспирантураи Донишгоҳи миллии Тоҷикистон таҳсил кардааст.
Соли 2000-ум рисолаи номзадиро дар мавзӯъи «Таърихи Масъудӣ»-и Абулфазли Байҳақӣ ҳамчун сарчашма оид ба омӯзиши сохтори сиёсии давлати Ғазнавиён дифоъ кард.
Аз 1 октябри соли 1999 ба ҳайси омӯзгор фаъолияти омӯзгориро шурӯъ карда, дар кафедраҳои таърихи халқи тоҷик ва таърихи дунёи қадим ва асрҳои миёна ба ҳайси ассистент ва дотсент фаъолият кардааст.
Аз фаннҳои Таърихи дунёи қадим, таърихи асрҳои миёна, ҷуғрофияи таърихии Осиёи Марказӣ, Таърихи дин, Таърихи Эрон, Таърихи кишварҳои араб, Курси махсус дарс гуфтааст.
Соли 2016 дар мавзӯъи «Нақши омили динӣ дар таърихи сиёсӣ, иқтисодӣ ва иҷтимоии Хуросону Мовароуннаҳр дар асрҳои -» рисолаи докторӣ дифоъ кардааст.
Ба таҳқиқи таърихи асримиёнагии халқи тоҷик ва халқҳои ҳамҷавори Осиёи Марказӣ ва Эрон машғул буда, дар ин замина зиёда аз 180 мақолаи илмӣ, илмӣ-оммавӣ ба табъ расонидааст.
Дар конференсия, семинар ва симпозиумҳои байналмилалӣ дар шаҳрҳои Душанбе, Хуҷанд, Челябинск, Алмаато, Остона, Ашхобод, Теҳрон, Бишкек, Нукус ширкат ва суханронӣ кардааст.
Сипас дар ҳузури сарони ду давлат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва Владимир Путин 6 санади нави ҳамкорӣ ба имзо расид (28.02.2017 . ,Ташрифи Владимир Путин ба Тоҷикистон ва Қазоқистон.1.
Дар вақти сафар ба Тоҷикистон Владимир Путин - президенти Русия ба раисҷумҳури Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон ордени ба номи Александр Невскиро тақдим мекунад, гуфт ёрдамчии президенти ФР Юрий Ушаков.
18 ноябри соли 2017, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар шаҳри Бӯстон ба Ҷамъияти дорои масъулияти маҳдуди “Суғд Пак” ташриф оварда, дар вазъияти тантанавӣ навбати дуюми Корхонаи истеҳсоли халтаҳои полипропилениро мавриди баҳрабардорӣ қарор доданд.
6 ноябри соли 2017, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо Раиси шаҳри Душанбе Рустами Эмомалӣ дар вазъияти тантанавӣ “Боғи фарҳангу фароғатии ба номи Садриддин Айнӣ”-ро баъди азнавсозӣ мавриди баҳрабардорӣ қарор доданд.
Зикр мешавад, ки соли гузашта Маҷмӯи маҳсулоти дохилӣ -и Тоҷикистон 6,9% афзуда, шумораи аҳолии мамлакат 8,5 млн нафар ва ММД ба ҳар сари аҳолӣ 800 доллари ИМА-ро ташкил дод.
1 март Эмомалӣ Раҳмон зимни суханронӣ дар Иҷлосияи 13-уми Созмони ҳамкории иқтисодӣ, дар шаҳри Исломобод, изҳор доштанд: «Таҳкурсии асосии бахши энергетикаи Ҷумҳурии Тоҷикистон аз неругоҳҳои барқи обӣ иборат мебошад, ки истеҳсоли 98 фоизи неруи барқро дар кишвар аз манбаи барқароршавандаи тавлиди энергия таъмин менамояд. Аз рӯи фоизи истеҳсоли «энергияи сабз» Тоҷикистон дар қатори шаш кишвари пешсафи сайёра қарор дорад ва захираҳои умумии гидроэнергетикии он дар ҷаҳон яке аз бузургтаринҳо ба шумор мераванд.
Дар ҷараёни маъракаи интихоботӣ, қароргоҳи Макрон ВАО-и давлатии ва -ро дар нашри иттилооти бардурӯғ дар бораи номзади худ муттаҳам кард, дигар расонаҳо сиёсатмадори фаронсавиро номзад ба олигархҳо, протеини элитаи ҷаҳонии глобалист ва агенти низоми молиявии Амрико номиданд.
Пас аз куштори муаллим дар наздикии Париж, Эммануэл Макрон дар назди миллат баромад кард, ки дар он ба таҳаммулпазирӣ ва озодии сухан даъват кард ва инчунин тасвирҳои ҳама гуна намудҳоро, аз ҷумла пайғамбар Муҳаммадро дастгирӣ кард.
Таронаҳои Орзу Исоро хонандаҳои маъруфи Тоҷикистон, амсоли «Нагӯ-нагӯ»-и Нозияи Кароматулло, «Ту бигӯ ошиқамӣ»-и Нигина Амонқулова, «Сабад-сабад»-и Муҳаммадрофеъи Кароматулло, «Ҷойи ту холӣ»-и Садриддин Наҷмиддин, «Ошнои гумшуда»-и Юлдуз Усмонова, «Сояҳо»-и Ҳабиб Ҳакимов, «Кифоя нест»-и Меҳрнигори Рустам, «Танҳоӣ»-и Шабнами Сурайё, «Ҳамсоябача»-и Нигора Холова сароидаанд.
Баъдан дар телевизиони давлатии «Тоҷикистон», «Сафина», як муддат дар «Тоҷикфилм», радиои «Имрӯз» фаъолият карда, айни ҳол дар ТВ «Сафина» ва радиои «-» фаъолият дорад.
Орзу Исо (Исоев Орзухон Ҷангиевич; зод. 14 октябри 1976, Кӯлоб, вилояти Кӯлоб, ҶШС Тоҷикистон, ИҶШС) — , шоир, таронанавис ва блогери тоҷик.
Муҳаррир, мудири шуъба, сармуҳаррири идораҳои гуногуни Телевизиони Тоҷикистон , директори шуъбаи тоҷикистонии «Союзтеатр», директори генералӣ, котиби Иттифоқи ходимони театри Тоҷикистон , сармуҳаррири идораи байналхалқӣ, муовини директори Телевизиони Тоҷикистон ва роҳбари «Тоҷиктелефилм» .
Абдуғаффори Абдуҷаббор (Абдуғаффор Абдуҷабборов; зод. 11 августи 1956, ноҳияи Конибодом, ҶШС Тоҷикистон) — нависанда, тарҷумон ва драматурги муосири тоҷик.
Бештар аз сад лавҳа ва мақола, мусоҳибаву очеркҳо ва ҳикояву тарҷумаҳояш дар рӯзномаву маҷаллаҳои гуногуни ҷумҳуриявию вилоятӣ ба забонҳои тоҷикӣ, русӣ ва ӯзбекӣ, инчунин дар маҷмӯаву китобҳои «Последняя весна Отахона Латифи» , «Нафис сӯз шайдолари» , «Насими Хазар» , «Се номбардор» , «Шукуфаҳои насри муосири Русия» интишор ёфтаанд.
«Дарсҳои франсузӣ»-и В. Распутин, «Сад соли танҳоӣ», «Ба полковник касе наменависад»-и Габриэл Гарсиа Маркес, «Моҳ ва фулус»-и Соммерсет Моэм, асарҳои публитсистии Президенти Қазоқистон Нурсултон Назарбоев «Роҳи қазоқистонӣ» «Дар дили Авруосиё», «Ормону орзуҳо дар фарҳанги муосири Чин»-и Суан Сзечжян ва ғайра ба забони тоҷикӣ гардонидааст.
Муаллифи маҷмӯаву китобҳои бадеӣ, бадеӣ-публисистӣ, резаҳикояву повест, филмномаву драмаҳои «Гавҳаре дораму соҳибназаре меҷӯям» , «Дили ман равшан аз сӯзи дарун аст» , «Ҳанӯз андар замирам сад ҷаҳон аст» , «Сӯҳони қазо» , «Барфи охирин» , «Каприччио» , «Куҷоӣ, ту, аё, мақсуди дастнорас» , «Последний снег» , якҷилдаи «Лаҳзаҳо» , «Дарсҳои Вафо Назаров» , «Аспи озурда» мебошад.
Оид ба паҳлӯҳои мухталифи эҷодиёташ рӯзноманигорон, адибон ва мунаққидон Нурулло Абдулло, Муҳиддин Хоҷазод, Меҳмон Бахтӣ, Маҷид Салим, Додоҷон Ализода, Ҳамроҳи Авлиёпур, Муҳаббат Ҳалимова, Назира Самадова, Абдурауф Муродӣ, Татяна Исобоева, Равшани Махсумзод, Ҷӯрахон Бақозода зиёда аз 25 мақолаву пешгуфтор, мусоҳибаву тақриз навишта, таҳлил кардаанд.
Дар ҷодаи драматургия пйесаҳои «Сӯҳони қазо» , «Шарофат» , «Масал бигӯ, Эзоп» , «Аспи захмхӯрда» , «Зодрӯзи рӯбоҳаки соддаяк» ва «Тулӯъ. Муколамаҳои Академик» -ро офаридааст, ки бархе аз онҳоро дар саҳнаҳои театрҳои Конибодом, Қӯрғонтеппа, Данғара, Душанбе, Чкалов, Кӯлоб таҳия кардаанд.
Таи бист соли охир як силсила тарҷумаҳояш: ҳикояҳои адибони кишварҳои Россия, Колумбия, Канада, Франсия, Австралия, Перу, Америка, Ҳиндустон, Хитой, Германия, Чехия, Гурҷистон, Туркманистон.