polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Вазифаи асосии Боғи ботаникии Помир таҳқиқи набототи кӯҳсор, ба шароити маҳал мутобиқ гардонидани рустаниҳо, парвариши набототи гуногуни маҳаллӣ ва рустаниҳое, ки аз диг.
Дар Боғи ботаникии Помир, ҳамчунин, ниҳолхонаҳо, қитъаҳои таҷрибавӣ (рустаниҳои хӯроки чорво, доруӣ, камёбу нодир, гулу гиёҳҳои ороишӣ) ва гулзорҳо мавҷуданд.
8 Июни соли 2011 рӯзи байналхалқии 6 гузашт- чорабини бо тестгузарони тайёрии дуняви, ки бо гузариш аз 4 ба 6, ки дар асоси иштирокчиёни компания, ки дар як рӯз ба сайти худ 6 ро дохил намудан.
6 мебошад, ки ин навтарин версияи протоколи аст, ин омада аст барои хал намудани проблемахо, ки дар онҳо сарбасар шудааст версияи кухнаи 4 ки он истифода мешуд дар Интернет, ба ҳисоби дарозии адреси истифодаи 128 бита дар чои 32 бит.
Ҳамин холат мавчудияти имконпазири микдори сохтори калони, ки дар назар кухнахо, ки онҳо наметавонанд 6 ро кабул накунанда барои ҳамин талаби махсуси табдил барои кор бо тачхизоти, ки истифодаи таноҳои 6.
Дар аввали соли 1990, нигоҳ накарда ба чори кардани адресии бекласси, аниқ шуда, ин ки норасидааст барои тамоман сарф кардани адресхо ва лозим аст, ки давоми тагирнокии инфоаструктураи Интернети.
Яке аз саҳмгузорони Бонки Эсхата Бонки Аврупоии Таҷдид ва Рушд буда, онҳо дар ҳамкорӣ лоиҳаи наверо оид ба пешниҳоди кредит ба соҳибкорони хурду миёна баҳри беҳтар кардани сатҳи хидматрасонию ҷалби бештари мизоҷон, кортҳои пластикӣ, ҷорӣ намудани шабакаи миллии интиқоли пули «Сония», хидматрасонии «Бонк — Мизоҷ»-ро татбиқ намуданд.
Бонки Эсхата бо соҳибкорони хурду миёнае, ки ба фаъолияти истеҳсолӣ иштиғол доранд, қарзҳои имтиёзнок дода, ба амалиёти маблағгузории тиҷорат, пешгирии оқибатҳои буҳрони молиявию иқтисодии ҷаҳонӣ мусоидат мекунад.
Бонки Эсхата бо мақсади зиёд ва васеъ кардани иқтидори худ, беҳтар кардани хидматрасонии амалиёти бонкӣ, инчунин рушди мунтазами тамға ва бо натиҷаҳои сазовор ворид гаштан ба бозори сармоягузории байналмилалӣ муносибату ҳамкориҳои хешро бо ниҳодҳои молиявӣ пурзӯртар менамояд.
Аз ҷумла ҳамкории Бонки Эсхата бо ниҳодҳои молиявӣ оид ба ҷалб кардани маблағ ва таҷрибаи қарздиҳии байналмилалӣ дар фазои соҳибкории хурд ва миёна тибқи низоми дурнамо бо , оид ба қарзҳои хурд: , , ва ғ.
Бонки Эсхата бо тамоми ташкилотҳои молиявӣ-қарзии Тоҷикистон ҳамкорӣ ва бо ташкилотҳои бонуфузи ҷаҳонӣ: Бонки Аврупоии Таҷдид ва Рушд, , / : ; / , . , : 33 : , , :2 , «Внешторгбанк», «Сберегательный Банк Российской Федерации», «Русславбанк», «Транскапиталбанк», «Платежный Центр»-и Новосибирск, «Евротраст банк»; «Уралсиб»; «Инвестиционный Торговый Банк» ; «Белвнешэкономбанк», , : 2 ; «Казкоммерцбанк», «Банк Туран Алем» ; «Демир Кыргыз Интернешнл Банк», «Халы Банк Кыргызстан» ва ғ.
Бонки Эсхата ширкаткунандаи Иттиҳоди байналмилалии алоқаи байнибонкии молиявӣ , Ҳамоиши байналмилалӣ оид ба ҷамъияти иттилоотӣ , Форуми байналмилалии созандагони низомҳои иттилоотии бонкӣ , Ҳамоиши бонкӣ оид ба навоварӣ ва рушд мебошад.
Соли 2007 барои фаъолона пешкаш намудани низоми «Алоқа» дар шуъбаҳои бонк аз тарафи ширкати рейтингии Ҳиндустон — «Макрил» ва яке аз беҳтарин ширкатҳои рейтингии Аврупо — Фаронса «Планет Рейтинг» баҳои баланд гирифт.
Соли 2011 бо дипломҳои «Барои сатҳи баланди хидмат ба мизоҷон» , "Барои мунтазам болоравии интиқоли пул дар низоми «Ҳамкорӣ» , "Барои натиҷаҳои барҷаста дар номгӯи «Ҳамкории беҳтарин дар Тоҷикистон» сарфароз гардидааст.
Ҳадафи асосии «Бонки Эсхата»: маблағгузорӣ барои рушди соҳибкории хурду миёна, ҷалби мизоҷон ва маблағҳои озоди аҳолӣ, пасандозҳо, бо фоизҳои камтарин додани кредитҳои имтиёзнок ба одамони эҳтиёҷманд ва ғ.
Соли 2005 дар ш- ҳои Душанбе, Хуҷанд, Чкалов, Истаравшан, Исфара, Конибодом, Қурғонтеппа, Панҷакент, соли 2008 дар навоҳии Ашт, Масчо, Ҷаббор Расулов, Ёвон ва Турсунзода, соли 2011 дар шаҳри Ваҳдат, соли 2012 дар ноҳияи Ҳисор шуъбаҳои он ташкил карда шуданд.
Солҳо дар Театри давлатии академии опера ва балети ба номи Садриддин Айнӣ ҳунарнамоӣ карда бисёр нақшҳоро, аз ҷумла Маҳин , Гулизор , Марфа , Виолетта; Гулчеҳра , Микаэла ва дигар нақшҳоро иҷро карда аст.
Шоиста Муллоҷонова (Муллоҷонова Шоиста Рубеновна; 3 сентябри 1925, Сталинобод, ҶАШС Тоҷикистон, ИҶШС — 26 июни 2010, Ню-Йорк, ИМА) — овозхон, омӯзгори суруд ва мусиқӣ, Ҳунарпешаи Халқии ҶШС Тоҷикистон .
Соли 1958 яккасарои Филармонияи давлатии Тоҷикистон шуд ва сафарҳои ҳунарӣ ба Ҳиндустон, Индонезия, Финландия, Франсия, Юнон, Нидерландия, Дания, Таиланд, Исроил ва дигар кишварҳо дошт.
Соли 1991 ҳамроҳ бо хонаводааш ба Амрико кӯчид ва дар Ню-Йорк бо ансамбли «Шашмақом» -и Фотима Куинова ва сипас бо ансамбли «Мақом»-и Илёс Маллаев ҳамкорӣ дошт ва ҳунарнамоӣ мекард.
Дар хотираи таърихии халқ эҳё кардани симои Рӯдакии бузург - филми ‎«Қисмати шоир» (барандаи ҷоизаи аввал дар Кинофестивали байналмилалии Қоҳира, соли 1959), тавоноии маънавии шеър ва ҳикмати Абулқосим Фирдавсӣ - филмҳои «Коваи Оҳангар» , «Достони Рустам» , «Рустам ва Суҳроб» , «Достони Сиёвуш» офаридааст.
Кумитаи инқилобии Ҷумҳурии Мухтори Шӯравии Сотсиалистии Тоҷикистон дар маҷлиси якуми худ, ки 9 декабри соли 1924 дар шаҳри Тошканд баргузор шуд, масъалаҳои тартиби ба таври расмӣ эълон кардани таъсисёбии Ҷумҳурии Мухтори Шӯравии Сотсиалистии Тоҷикистон, ба шаҳри Душанбе кӯчида омадани ҳайати ҳукумат, тасдиқи сохтори дастгоҳи ҳукумат, буҷети ҷумҳурӣ ва дигар масъалаҳои муҳимтарин, аз ҷумла масъалаи муайян намудани маълумоти мушаххас оид ба шумораи аҳолии ба ҳайати ҷумҳурӣ дохилшаванда, ҳудуди Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон, ки ба Ҷумҳурии Мухтори Шӯравии Сотсиалистии Тоҷикистон ҳамроҳ карда мешуд, дар бораи расонидани ёрӣ ба хоҷагиҳое, ки аз ҷанги босмачигарӣ зарар дидаанд ва ғайраҳоро муҳокима кард.
Ҳангоми муайян кардани сохтори ҳукумати ҷумҳурӣ махсус қайд карда шуд, ки бояд «дар навбати аввал Комиссариати халқии корҳои дохилӣ, Раёсати сиёсии давлатӣ , Комиссариати молия, Комиссариати маориф, Комиссариати адлия ва прокуратураи давлатӣ ташкил карда шаванд».
Феврали соли 1925 конибодомиён поезди Раиси ВСИК Михаил Калининро, ки ба самти водии Фарғона ҳаракат мекард, нигоҳ дошта аз ӯ хоҳиш карданд, ки то волосташонро ба Тоҷикистон бипайванданд ва ё мухторият бидиҳанд, зеро онҳо тоҷиканд.
Дертар сарварони ин иқдом Аъзам Нодиров ва Маҳмудҷони Ашурмуаҳаммадзодаро - Маҳмудҷон ревком баҳри амали густохонаашон ба лагерҳои сталинӣ партофтанд, Аъзам Нодиров дар он ҷон дод.
14 октябри соли 1924 дар натиҷаи таъйиноти ҳудуди миллию давлатии ҷумҳуриҳои шӯравии Осиёи Миёна дар ҳайати Ҷумҳурии Шӯравии Сотсиалистии Ӯзбекистон, аввал бо номи Ҷумҳӯрияти Сӯсиолистии Шӯравии Мухтори Тоҷикистон таъсис ёфт.
ҶМШС Тоҷикистон - иборат аз вилоятҳои Қаротегин , Кӯлоб, Қурғонтеппа, Ҳисор, ноҳияи Панҷакент , - ноҳияи Ӯротеппа ва қисман ноҳияи Сариосиё ва 12 ноҳия буд.
Вилояти махсуси Помир, ки пештар ба ҳайати Ҷумҳуриии Мухтори Шӯравии Сотсиалистии Туркистон дохил буд, ба Вилояти Мухтори Бадахшони Кӯҳӣ табдил дода шуд ва 2 январи соли 1925 ба ҳайати ҶМШС Тоҷикистон ҳамроҳ гардид.
Муаллим, мудири кафедраи забон тоҷикӣ , мудири кафедраи адабиёти тоҷикӣ , проректори корҳои илмӣ Донишкадаи давлатии омӯзгории Душанбе, муаллим ва мудири кафедраи забон ва адабиёти Мактаби партиявии назди КМ ҲК Тоҷикистон , директори Институти забон ва адабиёти ба номи Рӯдакии АИ Тоҷикистон , академик — котиби Шуъбаи илмҳои ҷамъиятии Академияи илмҳои Тоҷикистон .
Ҳамчун ходими ҷамъиятӣ ва илмӣ — Раиси шуъбаи Тоҷикистонии Ҷамъияти дӯстӣ ва робитаҳои мадании ИҶШС бо Афғонистон, узви Шӯрои умумиитифоки оид ба масъалаҳои лексикология ва лексикография, узви ҳайати таҳририя ва муҳарир, мушовири «Краткая литературная энсиклопедия», узви ҳайати таҳририяи Энциклопедияи советии тоҷик, маҷаллаи «Мактаби советӣ», ҷон.
«Усули таълими хониши адабӣ», китоби дарсӣ ва хрестоматияи «Адабиёти советӣ» барои синфи 10 (бо ҳамқаламии Х. Мирзозода ва Ю. Бобоев, ки аз соли 1962 то охири соли 1980 ҳар сол чоп шудааст),
Носирҷон Маъсумӣ (Носирҷон Асадович Маъсумӣ; 2 майи 1915, Қаратоғ, ноҳияи Регар — 16 август 1974, Душанбе, ҶШС Тоҷикистон) — забоншинос, , ходими ҷамъиятӣ ва илмӣ, доктори илмҳои филология, профессор.
Соли 1941 бо даъвати Акашариф Ҷӯраев ба пойтахт рафта, дар Дастаи куҳистони назди Филармонияи давлатии Тоҷикистон, ки роҳбарияшро устод ба уҳда дошт, фаъолият намуда дар ҳайати он дар Даҳаи якуми адабиёт ва санъати тоҷик дар саҳнаи Москва ҳунарнамои кардааст.
Дар ин театр шогирдонаш,ҳофизони оянда Саломатшоҳ Шоназриев, Зулайхо Раҳимова, Шумқор Одинабеков ва дигарон ба саҳнаи калони ҷумҳуриявӣ ва берун аз он роҳ ефтаанд.
Дар ҳайати кружоки худфаъолияти, ки ба он Бобои Сунат, Сайдамир Боби, Хосияти Шаҳбол ва дигарон шомил буданд, дар қитъаҳои алоҳидаи роҳ дар лаҳзаҳои истироҳати кӯтоҳмуддат, бештар шабона дар гирди гулхан консерт ороста, хотири роҳсозонро болида медоштанд.
Ин намуди моҳӣ аҳамияти калони зоогеографӣ дорад, чунки ғайр аз поёноби дарёи Вахш авлоди наздики белбиниҳо дар дарёи Миссисипии Амрико ва Янтзии Чин дучор мешаванду тамом.
Айни ҳол дар кӯлҳо намудҳои нодир ва камшумори моҳиҳо, ба монанди муйлабмоҳии аралӣ, симмоҳӣ, муйлабмоҳии туркистонӣ, сихболмоҳӣ ва мошмоҳӣ дучор мешаванд.
Мамнуъгоҳ манзараҳои гуногуни табиӣ дорад, аз як тараф минтақаи биёбон, аз тарафи дигар минтақаи туғайзор, кӯлҳои сершумори мамнуъгоҳро иҳота намудаанд, ки ба табиати он боз ҳам зебоӣ ва гуногунрангӣ мебахшад.
Аз ҳайвоноти бесутунмуҳра дар ҳудуди мамнуъгоҳ намояндагони содатаринҳо, исфанҷҳо, гидраҳо, кирмҳо, нармтанҳо, тортанақшаклон ва ҳашаротҳо васеъ паҳн шудаанд.
Аз ҳашаротҳо дар мамнуъгоҳ сӯзанаки кириченко, сӯзанаки императорӣ, гаҳвораҷунбони дарахтӣ, амблитесписи мишенко, мантиси саркалон, кирминаи қирмизии талхак, ганданафасаки тӯронӣ, чӯбхӯраки қиррамӯйлаб, махаон, шапалаки сафеди томирис ва ғайра дучор мешаванд.
Бо кӯшишу заҳмати масъулини мамнуъгоҳ бо мақсади ҳифз ва зиёд намудани саршумори парандагони нодир соли 2012 парваришгоҳи махсусе сохта шудааст, ки дар он тазарв, кабк, мешмурғ парвариш карда мешавад.
Дар қисмати нимбиёбон ва туғайзори мамнуъгоҳ аз намояндагони синфи хазандагон сангпушти осиёимиёнагӣ, геккони шонаангушт, лундасараки регӣ, куброи осиёимиёнагӣ, гурза ва дигар намудҳои нодир вомехӯранд.
Мамнуъгоҳи давлатии табии «Бешаи палангон» — яке аз мавзеъҳои табии Тоҷикистон буда дар ҷануби Тоҷикистон дар резишгоҳи рӯди Вахш ба рӯди Панҷ ҷой дорад.
Аз ин миқдор 322 намуд рустаниҳои хӯроки чорво, 49 намуд рустаниҳои техникӣ, 44 намуд рустаниҳои дармонӣ, 10 намуд рустаниҳои муфтхӯр ва 22 намуд рустаниҳои заҳрнок мебошанд.
Лекин бо саъю кӯшиши кормандони мамнуъгоҳ солҳои охир саршумори ин намуд рӯ ба афзоиш овард ва тибқи маълумотҳои солҳои охир дар мамнуъгоҳ 250 гавазни бухороӣ вомехӯрад.
Аз намояндагони синфи ширхӯрон дар ҳудуди мамнуъгоҳ гавазни бухороӣ, ғизол, гурбаи найзор, кафтор, мири мушон, хуки ваҳшӣ, ҳашаротхӯри пакана, ҷайраи ҳиндӣ ва ғайра дучор мешаванд.
Мамнуъгоҳ дар қаламрави ноҳияҳои Дӯстӣ, Ҷайҳун ва Қубодиён дар вилояти Хатлон ҷой дошта ва яке аз ҷозибаҳои гардишгарии минтақаи сайёҳии водии Вахш аст.
Намунаи дигари илмдӯстиву маърифатпарварии Абдуллоҳ он буд, ки дастур дод, кӯдакони ятиму бепарастор низ аз мактаб дур намонанд ва саъй мекард, то таълиму тарбияти иљбориро ба роҳ монад.
Ӯ нисбат ба бародарзодааш Мансур ибни Талҳа, ки ҳокими Марв, Омӯл ва Хоразм буд муҳаббати бепоён дошта, ӯро «ҳакими Оли Тоҳир» меномид ва бо ӯ мефахрид.
Набояд фаромӯш кард, ки фарқи Абдуллоҳ аз падараш он буд, ки ӯ дар муҳити арабӣ таҳсил карда, нисбат ба суннатҳои адабиву фарҳангии то исломӣ ва забони форсӣ бегона буд.
Халифа Маъмун писари дигари Тоҳир Абдуллоҳро, ки дар ҷабҳаҳои дигари хилофат бо шӯришиён мубориза мебурд, барои сомон бахшидани авзои ноороми Хуросон бар ин вилоят амир таъйин кард.
Дар он замон ба навиштаи муаррихи тоҷик Гардезӣ миёни кишоварзон барои корезҳо хусуматҳо сурат мегирифт, бо супориши Абдуллоҳи Тоҳир фақеҳон китобе таълиф карданд, ки барои ҳалли ин гуна мушкилҳо дар асрҳои минбаъда ҳам хидмат кард.
Аммо ин маънои онро надорад, ки дар давраи ҳукумати ӯ Абдуллоҳи Тоҳир ҳеч норозие набуд ва шӯришҳои зиёде, ки зери шиорҳои мазҳабӣ дар Сиистон рух медод, ҳикоят аз мавҷуд будани ситамгарӣ ва бедодӣ аст.
Муаллифони асарҳои таърихӣ ва ҷуғрофӣ, аз ҷумла, Истахрӣ, Муқаддасӣ, Яъқубӣ, Хурдодбеҳ, Берунӣ ва асари «Ҳудуд-ул-олам» дар қатори шаҳрҳои калонтарини мулки Хутталон, ба монанди Мунк , Тамлиёт , Паргар , Корбанҷ, Андиҷарак, Рустоқбек ва Сикандара, пеш аз ҳама, аз Ҳулбук ёд карда, шаҳри бузургу обод будани онро зикр намудаанд.
Ҳарчанд «бука» ҷузъи номаълум буда, ба таҳқиқи бештаре ниёз дорад, аммо бояд дар назар дошт, ки бо ҷузъи «бук» топонимҳои дигар дар атрофи Ҳулбук мавҷуд аст: Шобика, Осмонбика ва ғайра.
Аз дидгоҳи этимологӣ, Ҳулбук шояд аз пораҳои эронии куҳани *-+- ба маънии «Худо-Офтоб, Хур» ё Хур/Офтоби худо , ки ҳосилаи решаи ҳиндуаврупоии *ͦ-ва иронии куҳани -мебошад.
Файзӣ Зикриёев (Зикриёев Файзи Боқиевич; зод. 7 апрели 1937, ноҳияи Масчо, вилояти Ленинобод, ҶШС Тоҷикистон) — муаррихи тоҷик, доктори илмҳои таърих , профессор , Арбоби илм ва техникаи Тоҷикистон, Корманди шоистаи Тоҷикистон .
Ба ақидаи табибони халқӣ барги гули хайриро кӯфта ба захмҳо гузошта банданд, даҳани онҳоро ба ҳам оварда сиҳат мекунад; барои ханозир шифо мебахшад; пучак ва ҳамчунин решҳои римдорро мепазонад ва мекафонад; варамҳои пистон ва мақъадро зуд таҳлил медиҳад.
Агар 10,5 г решаи гули хайриро дар об ҷӯшонда, он обро бинӯшанд, исҳолро мебандад, иллати қулинҷро шифо мебахшад, сӯзиши пешоб ва варами рӯдаҳоро дафъ мекунад; агар онро дар об ҷӯшонида, дар он об даромада бихобанд ё бишинанд, пайвандҳои шахшударо нарм месозад.
Силсилаи қиссаҳояш «Ҷонам фидои яхмос», «Фара, Фира, Зара», «Муаттар», «Муаллими кӯча», «Ошиқи ситорачашм», «Асрори боғи бобом», «Хонае, ки сӯяш мешитобам», «Муждае, ки интизораш набуд», «Ишқи духтари яҳудӣ» ва монанди инҳоро бачагону наврасони кишвар хуш пазируфтаанд.
Муаллифи қариб 100 қиссаву ҳикоя ва драмаву очеркҳои бадеӣ, аз ҷумла драмаи «Ниқор», «Марги оҳанпорағундориатон» , «Рӯзномае, ки бояд навишта мешуд» , «Фара, Фира, Зара» , «Хонае, ки сӯяш мешитобам», ки аз ҷониби Шӯрои адабиёти кӯдакону наврасони Иттифокҳои нависандагони Тоҷикистон ба дарёфти Мукофоти давлатии ба номи А. Рӯдакӣ пешбарӣ гардида буд , қиссаи «Вақте ки театр мегирист» , «Ишқи духтари яҳудӣ» , «Муждае, ки интизораш набуд» ва ғ.
«Асарҳои мунтахаб»-и ӯ, ки нуҳ қиссаи беҳтарини муаллифро дар бар мегирад, аз муҳимтарин падидаҳои адабиёти кӯдакону наврасони тоҷик дар солҳои охир ба ҳисоб мераванд.
Ба шарофати хидмат дар "Пионери Тоҷикистон" саросари ҷумҳуриро тай карда, олами пиндору рафтори хурдсолон ва назокату асолати пешаи омӯзгорро омӯхтааст ва бо таҷрибаи кофӣ ба эҷоди асарҳои бадеӣ рӯй овардааст.
Бемории омосҳои бадсифат дар тамоми узви бадани инсон пайдо шуда метавонанд; чунки ҳуҷайраи узувҳои худи одам дар зери таъсири факторҳои дар боло зикр шуда мутатсия шуда ба ҳучайраи бад сифат мубадал мегардад.
Китобҳояш «Ба сӯйи нур» , «Садоқат» , «Гулхани дӯстӣ» , «Падарон ва фарзандон» , «Дур аз фронт» «Остони баланд» , «Қиссаи бешаи сабз» , «Борони баҳор» , «Савганд» , «Қарзи фарзандӣ» , «Кӯҳи панҷум» ба табъ расиданд, ки очерку ҳикоя ва повестҳои беҳтарини адибро дар бар мегиранд.
Осори С. Аҳмад, Г. Бакланов, Л. Ленч, С. Зунунова, И. Ракша, дромҳои А. Хӯҷаев «Андро ва сандро», А. Тарозӣ «Букӯни бобарор»-ро ба тоҷикӣ гардондааст.
Бо медали «Барои хидмати аъло дар ҳифзи сарҳади СССР» ва «Барои меҳнати шуҷоатнок. Ба муносибати 100-солагии рӯзи таваллуди В. И. Ленин», Ифтихорномаҳои Президиуми Шӯрои Олии ҶТ қадр шудааст.
Корманди рӯзномаи «Тоҷикистони Советӣ» , муҳаррири рӯзномаи «Комсомоли Тоҷикистон» , котиби КМ ЛКСМ Тоҷикистон , ҷонишини мудири шуъбаи маданияти КМ ПК То.
муҳаррири рӯзномаи «Тоҷикистони Советӣ» , мудири шуъбаи маданияти КМ ПК Тоҷикистон , соли 1981 котиби ИН Тоҷикистон То охири умр муҳаррири рӯзномаи «Паёми Душанбе» буд.
Ибодулло Файзулло (Ибодулло Файзуллоев; 12 апрели 1935, деҳаи Чоркӯҳ, ноҳияи Исфара — 16 октябри 2003, Душанбе) — нависанда, , ходими ҷамъиятӣ, Коркуни хизматнишондодаи маданияти Ҷумҳурии Тоҷикистон.
Қурбони Собир дар ин суҳбат аз нақши фарҳангу маърифат дар бӯҳрони сиёсӣ миёни Ӯзбекистон ва Тоҷикистон ёд мекунад, манфиатҳои милливу минтақавиро чун як сиёсатмадор ба риштаи таҳлил мекашад.
Вай мегӯяд: «Ин ҷо манфиатҳо бояд умумимилливу иқтисодӣ ва иҷтимоӣ бошанд. Бубинед, Фаронсаву Олмон низ ба ҳамдигар мисли мо ҳамсояанд. Дар муносибатҳояшон тӯли таърих ихтилоф кам набуд, аммо дарки замони нав имкон дод, ки сарфи назар аз андешаҳои мухолиф ҳамкориҳои судманди тиҷоративу сиёсӣ ва иқтисодӣ дошта бошанд. Сиёсат дар навбати худ метавонад ақидаи оммаро дигар кунад, аммо ба ҷои ин ҳама маҳдудияту роҳбандиҳо робитаи зеҳниву фарҳангии инсонҳо натиҷабахш аст. Вақте ки роҳбарон дар ин ё он масоил „не“ мегуянд, ин „не“ бояд зумраи исботҳоро дар худ дошта бошад, на эҳсоси инфиродии ботинро».
Сардабири «Имрӯз» Назири Нусрат мегӯяд, то чанд «вақти пештар Қурбони Собирро танҳо ба унвони як ҳунарманди фарҳехта мешинохтам. Аммо баъди як мусоҳиба, ки дар рӯзномаи „Имрӯз“ нашр шуд, андешаи ман дар бораи ин ҳунарманд тағйир хӯрд. Илова ба ҳунари волои саҳна, дар каломи ӯ андешаҳои солими сиёсату давлатдориро дидам, ки кам андар ками мардони ҳунар аз он бархӯрдоранд».
Қурбони Собир аз ҷумлаи он ҳунармандонест, ки Мавлавиро зиёд мехонад ва бахусус аз қироати «Маснавӣ» як ҷаҳон лаззат мебарад ва ҳамин лаззат ба гӯши шунавандаи ӯ мерасад.
Ҳотами Ҳомид баъид намедонад, ки дар маснавихонӣ таъсири Фаррухи Қосим ва театри «Аҳорун» зиёд аст, чун ин театр сабки навини эҷоди намоишномаҳоро маҳз аз достонҳои суфиёнаи «Маснавии маънавӣ» оғоз карда буд.
Қурбони Собир нақшҳои хотирмон басо зиёд офаридааст, вале аз назари худи ӯ нақши Юсуф аз намоиши «Юсуфи гумгашта….»-и Фаррух Қосим, Тартюф аз намоишномаи «Тартюф»-и Жан Батист Молер, Лир аз "Шоҳ Лир-и Шекспир, Яго аз «Отелло»-и Шекспир, Темурмалик аз «Нангбардори Хуҷанд»-и Меҳмон Бахтӣ, «Шапарак хоб дид», аз рӯи асари Темур Зулфиқоров, ки коргардони хушсалиқа Барзу Абдураззоқов таҳия кардааст, «Ҷазирбод»-и Ҷумъа Қуддус, ки Д.Убайдуллоев ба саҳна гузоштааст, муваффақтарин офирадҳои саҳнавии ӯ маҳсуб мешаванд.
Қурбони Собир аз ҷумлаи камтарин ҳунармадонест, ки дар озмунҳои байналмилалӣ ва ҷумҳуриявӣ чор маротиба ба дарёфти ҷоизаи беҳтарин нақши мардона мушарраф гардидааст.
Ва дар номаи табрикотии худ ба зодрӯзӣ ҳунарманд файласуфона менависад: «Новобаста аз мушкилоти хусусияти субъективӣ дошта чун иродаи мустаҳкам, ки доред, баҳри амалӣ намудани ҳадафҳоятон мекушед ва чунин рафтори шумо ба мо низ ибрат ва намуна аст».
Ҳунарманди шинохта ва яке аз таҳлилгарони хуби театр ва синамои кишвар Барзу Абдураззоқов мегӯяд «ҳунармандоне назири Қурбони Собир ва сатҳи ӯ на танҳо дар Тоҷикистон, балки дар сар то сари Осиёи Марказӣ кам андар каманд. Қурбони Собир дар олами ҳунар шахсиятест, ки тамошобин шефтаи ӯст ва ба хотири ӯ театрро дӯст медорад ва ҳар ҳунарнамоии ӯро муштоқона интизорӣ мекашад. Дар санъат ин басо муҳим аст».
Фаъолияти эҷодиаш аз театри шаҳри Қурғонтеппа оғоз шудааст ва баъдан ҳамроҳ бо устодаш, ҳунарманди шинохта ва номдори тоҷик Фаррух Қосимов ба таъсиси театри нав бо номи «Аҳорун» камар бастааст.
Шояд ин муваффақтарин лоиҳае буд, ки амалӣ шуд ва дар як муддати кӯтоҳ «Аҳорун» бо шева ва равиши тозаи эҷод ва намоишномаҳои ҷолиб миёни ҳаводорони санъати театрӣ маҳбубият пайдо кард.
Мухлисонаш ӯро дар синамо низ зиёд дидаанд ва чеҳраҳои мондагоре, ки дар филмҳои: «Дар орзуи падар»,"Ормонҳо", «Пой дар гил»,"Ал-Бухорӣ, «Синон», филмҳои эронии «Шукрона», «Дар чашми бод», филми русии, "Если не мы то кто?
Ба андешаи Барзу Абдураззоқов ҳар нақши офаридаи Қурбони Собир мондагор аст, вале боз ҳам агар мушаххастар баён шавад, пас метавон гуфт, ки нақшҳояш дар намоишномаҳои «Шоҳ Лир», «Юсуфи гумгашта…», «Отелло», «Шабпарак хоб дид», «Нангбардори Хуҷанд» ҳунари ӯро барҷастатар ба намоиш гузоштааст.
Вай баъдан дар саҳнаи театри академӣ-драмавии ба номи Лоҳутӣ, театри «Ҷавонон»-и ба номи М.Воҳидови шаҳри Душанбе ва театри шаҳри Хуҷанд ҳам бо нақшҳои тозаву хотирмон зоҳир гардид.
Дар иртибот ба ситоиши садои Қурбони Собир чашмам ба ин навишта дар саҳифаи Фейсбук уфтод, ки муаллифи он Салоҳуддин Амонӣ буд: «Дар фонотекаи олам садое чун садои Қурбон бо шираи ҷонбахш ва лаҳни сурушӣ пайдо накардам. Ифтихор мекунам, ки чунин ҳамватан дорам».
Ҳоло нақеи тухми анисро чун омили тақвиятбахши узвҳои ҳозима ва бодрон (1 қошуқ аниси кӯфтаро дар 1 истакон оби ҷӯш 20 дақиқа дам карда, пас аз дока мегузаронанд ва пеш аз таом 3 – 4 маротиба 1 – 2-қошуқӣ) менӯшанд.
Он дар соли 2000-ум дар асоси шартномаи таъсисии байналмилалӣ байни ҳукуматҳои Тоҷикистон, Қирғизистон ва Қазоқистон дар ҳамкорӣ бо Шабакаи Рушди Оғохон таъсис дода шудааст.
Донишгоҳи Осиёи Марказӣ дорои барномаи панҷсолаи бакалаврӣ мебошад, аз ҷумла барномаи яксолаи омодасозӣ, ки аз курсҳои байнисоҳавӣ, гуманитарӣ ва ҳатмӣ иборат аст ва баъдан интихоби шаш ихтисосро дар бар мегирад.
Донишҷӯён вобаста аз он ки кадом ихтисосро интихоб мекунанд, дар шаҳраки донишҷӯён таҳсил мекунанд ва дорои дараҷаи бакалаври илмҳои гуманитарӣ ва ё бакалаври илмҳои дақиқ мегарданд.
Ин мактаб дар як фазои муносиб ва роҳат барои ҷавонон ва калонсолон маълумоти давомдор ва миёнаро пешниҳод мекунад, ки барои фаро гирифтани маҳоратҳои касбӣ ва боло бурдани имкони-ятҳои пайдо кардани кор ва эҷоди манбаъи даромад равона шудаанд.
ММКД дар доираи 60 барномаву курсҳо дар 12 маркази омӯзишӣ дар Тоҷикистон, Қирғизистон, Қазоқистон ва Афғонистон зиёда аз 130 ҳазор нафарро ба омӯзиш фаро гирифтааст.
Мактаби рушд шомили Донишкадаи сиёсати давлатӣ ва идоракунӣ, Донишкадаи таҳқиқоти манотиқи кӯҳӣ ва Бахши мероси фарҳангӣ ва илмҳои гуманитарӣ мешавад.
Ҳар се кампуси донишгоҳ дар шаҳрҳои Норин, Хоруғ ва Текелӣ аз андоза ва мақоми баробар бархурдор буда, дорои синфхонаҳо, китобхонаҳо, озмоишгоҳҳо, хобгоҳҳои бехатар ва иншооти варзишӣ ба монанди майдони футбол ва теннис мебошанд
Шаш боби огози достон хамду наът, алкоби чахор ёр, меъроч, санои пири шоир Чалолиддин, мадхи хокими давр- Шахкосим ибнои Шох Мансурро, ки достон ба ӯ бахшида шудааст, ,дар бар мегирад.
Ба баъзе давлатҳои дунё, аз ҷумла кишварҳои шарқи наздик, кишварҳои собиқ шӯравӣ сафарҳои ҳунарӣ низ анҷом дода, шуҳрати санъати тоҷикро ба онҳо шинос ва боло бардоштааст.
Сурудҳои «Лаъли лабони ман биё», «Турки камонабрӯ», «Санги мазорам» аз ҷумлаи беҳтарин сурудҳои ҳофиз буда, солҳост, ки дар забону дили мардум боқӣ мондаанд ва худи Кароматуллоро ниҳоят шуҳратманд кардаанд.
Инҷо якчанд таронаҳоеро номбар мекунем, ки аз ҷониби шунавандагону мухлисони асилаш зам-зама карда мешаванд: «Борони баҳор», «Ман агар мастам», «Ту ҳам ёде бикун аз ман», «Сабзак лаби ҷӯ», «Дигар марав», «Бо ман бимон», «Шаби ошиқони бедил», «Бо дили дарё нишинам», «Чӣ дидаму чӣ дидам», «Бишнав, ки аз бунёди ман», «Турки камонабрӯ», «Андак-андак», «Рақс бикун ҷоно», «Танҳо шудам», «Санги мазорам» ва «Хайрбод».
Аз хурдсолӣ Кароматулло ба шуғли мусиқӣ ва сурудхонӣ камар баста баъд аз хатми мактаби миёна ба Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзода ба шуъбаи «мусиқӣ ва суруд» дохил гардида онро хатм намудааст.
Шоир Ҳабибулло Нозирӣ дар хотироташ мегуяд, ки сурудҳои «Шаҳри боронӣ», «Андак-андак», «Рақс бикун», «Зиндагӣ», «Бишнав, ки аз бунёди ман…» дар иҷрои Кароматулло Қурбонов маҳсули эҷодкории якҷояи онҳост.
Муҳаммадрафи Кароматулло ва Нозияи Кароматулло дар зиндагӣ мисли падарашон ҷодаи санъатро ихтиёр намуда, номи накӯ ва эҷодиёти Кароматулло Қурбоновро идома медиҳанд.
Муҳаммадрафӣ роҳбари бадеии ансамбли эстрадии «Ориё»-и Кумитаи телевизион ва радиои назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Нозия узви ин ансамбл мебошанд.
Кароматулло Қурбонов — овозхони тоҷик, мусиқидон ва оҳангсоз; сарояндаи ансамбли давлатии вокалӣ ва инструменталии Тоҷикистон «Гульшан»; ҳунарманди шоистаи Ҷумҳурии Тоҷикистон.
21 октябри соли 1992, бо фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон 431, ба Қурбонов Кароматулло Аҷикович, барои хидматҳояш инкишофи санъати мусиқӣ, унвони фахри «Ҳунарманди Шоистаи Ҷумҳурии Тоҷикистон» дода шуд .
Солҳои 1939-1940 рухсатии академӣ гирифта, дар мактаби миёнаи 1 ноҳияи Сталинобод ба талабагон аз фанни кимиё, физика ва риёзиёт, муаллимони ғоибхони курсҳои тайёрӣ аз риёзиёт дарс гуфтааст.
Мудири Лабораторияи кимиёи нафти Институти химияи Академияи илмҳои ҶШС Тоҷикистон ва дар айни замон мудири кафедраи кимиёи умумии Донишгоҳи давлатии тиббии Тоҷикистон ба номи Абӯалӣ Ибни Сино) , асосгузор ва роҳбари кафедраи кимиёи органикии ДДТ ба номи В.И.
Менделеев дар бисёр симпозиуму маҷлисҳои мамлакатҳои Олмон, Венгрия, собиқ Чехословакия ва Москва, Ленинград , Ригаю Таллин, Тифлису Ботуми, Грозний, Уфа, Гуреву Новосибирск ва ғ.