polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Рудвелл дар Лондон, девони ашъори ӯ бо кӯшиши Рашиди Ёсимӣ, қитъаву маснавӣ ва рубоиёти ӯ бо кӯшиши Саъиди Нафисӣ соли 1935 дар Теҳрон ба нашр расиданд.
Имрӯз аз хизматгузориҳои иттилоотии Агентии - сохторҳои давлатии Тоҷикистон, парлумони кишвар, вазорату идораҳо, бонкҳо, сохторҳои бузурги тиҷоратӣ, ҳамаи сафоратхонаҳои хориҷии муқими Тоҷикистон ва аксари созмонҳои байнулмилалии дар ҷумҳурӣ фаъолиятдошта истифода мекунанд.
Дар охири солҳои 1980-ӯм ва ибтидои солҳои 1990-ӯм дар ҷумҳуриҳои Иттиҳоди Шӯравӣ тамоили ҷунбишҳои миллӣ-демократӣ босуръат авҷ гирифта буд.
Дар натиҷаи ҷамъомаду гирдиҳамоиҳое, ки тамоми соли 1989 дар Тоҷикистон , махсусан дар Душанбе шуда гузаштанд, ба таъсиси аввалин созмонҳо ва ҳизбҳои сиёсӣ такон доданд.
Дар ин маҳфил, ки ба мисли «микрофони озод» амал мекард, шаҳрвандон аз пойтахт ва ноҳияҳои дурдаст омада андешаҳои худро озодона баён намуда, ин ё он амалдори ҳизбӣ ё давлатиро ба зери танқид мегирифтанд.
Дар фаъолияти ин ҷамъият талабҳои истиқлоли сиёсӣ , иқтисодӣ, ҳимояи манфиати фарҳангии халқи тоҷик, баланд бардоштани мақоми забони тоҷикӣ ва ғайраҳо гузошта шуд.
Ҳизби наҳзати исломии Тоҷикистон бо сарварии Сайид Абдуллоҳи Нурӣ ҳарчанд пештар бунёд гардида буд, вале танҳо 26 октябри соли 1991 фаъолияти он ба қонуният дароварда шуд.
Дар солҳои 1989—1990, дар ҷумҳурӣ, боз дар шаҳри Кӯлоб , дар шаҳри Хуҷанд , дар шаҳри Конибодом ва Истаравшан , дар Хоруғ ва дигарҳо ба вуҷуд омада, фаъолият мекарданд.
Бисёре аз созмонҳо ва ҳизбҳои навтаъсисёфтаи ҷумҳурӣ нашрияҳои худ — рӯзномаҳои хешро доштанд ва ба воситаи онҳо андешаҳои худро дар байни мардум паҳн мекарданд.
Кони ангишт дар масофаи 24 км қад-қади дарёҳои Яғноб ва Фон-Дарё тӯл кашида ва нишебии қаторкӯҳҳоиЗарафшон ва Ҳисорро дар баландии 1600-3600 м аз сатҳи баҳр ишғол кардааст.
Минҳоҷ Ғуломов — равонпизишк, доктори илми тиб , профессор , академик, узви вобастаи Академияи илмҳои тиббии СССР, Сарпсихиатри Вазорати нигаҳдории тандурустии Ҷумҳурии Тоҷикистон .
Дастурнависӣ дар Аврупо дар Юнон дар мактаби забоншиносии Искандария – пойтахти Мисри эллинистӣ оғоз ёфтааст, ки давраи шукуфоии он ба асрҳои 2 то м. – 2 баъд аз м. рост меояд.
Намояндаи ҳамин мактаб Диониси Трокиёӣ бо номи «Фанни дастур» китобе навишт, ки тиб­қи он 8 ҳиссаи нутқ муайян гардидааст Румиҳои қадим дастурҳои барои забони юнонӣ навишташударо ба за­бони лотинӣ татбиқ намуданд.
Инчунин аврупоиён дар навиштани дастури забони форсӣ пешгом буданд, чунки тибқи қоидаи маъмул дастурро бештар барои касоне лозим медонистанд, ки мехоҳанд забонро барои иҷрои мақсадҳои худ – сиёсат, тиҷорат, дипломатия, низомӣ, таблиғи дин ва ғайра биёмӯзанд.
Баъзе аз куҳантарин дастурҳои забони форсии дар Аврупо навишташуда инҳоянд: «Унсурҳои забони форсӣ»-и мубаллиғи масеҳӣ Людовик де Дие , «Дастури забони форсӣ»-и Игнатио Асесу , «Дастури забони форсӣ»-и устоди Донишгоҳи Оксфорд Гравио Ҷованни , «Дастури забони форсӣ»-и Эдвардл Моизес , «Дастури забони форсӣ»-и Уилям Ҷонс ва ғ.
Тафовути дастури забон аз фонология дар объекти омӯзиш аст: фонология ово -ҳо ва қонунияти баҳамваслшавии онҳоро меомӯзад, аммо дастури забон меҳвари дигар дошта, аз ду бахш таркиб ёфтааст: морфология ва синтаксис.
Категорияҳои грамматикӣ басо умумӣ буда, онҳо на ба калимаҳои ҷудогона, балки ба гурӯҳи калимаҳои ҳамҷинси грамматикӣ мансубанд, вале ҳодисаҳои лексикӣ ҳар як воҳиди луғавиро ҷудогона фаро мегиранд.
Дар байни калимаҳои «хона» ва «хо­на­ҳо», «шаб» ва «шабе» муносибате ҳаст, ки онҳоро ба ҳам мут­таҳид мекунад ва дар айни замон ба якдигар муқо­бил мегузоранд.
Ҳамин умумият ва тазод боиси ба категорияи грамматикӣ мансуб дониста шудани ин ҳоди­саи забон мешавад вагарна ҳодисаҳои забон, ки дар му­қобили худ ҳодисаи дигари умумӣ ва фарқ­ку­нан­да надош­та бошанд, категория грамматикӣ шуда наметавонанд.
Ягонагии грам­матикие, ки дар кали­ма­ҳои хона, шаҳр, мурғ, одам, аз як тараф ва хонаҳо, шаҳр­ҳо, мур­ғон, одамон аз тарафи дигар, мушоҳида мешавад, шумора аст
Шакли грамматикӣ вобаста ба вазъияти нутқ ва тар­кибҳои синтаксисӣ тобишҳои гуногуни маъноӣ дошта ме­тавонад; айни як шакл тадриҷан маънои дигари грамматикиро ифода мекунад.
Чунончи, дар забони адабии то­ҷикӣ шаклҳои замони ҳозираи феъл барои ифодаи замони гузашта меоянд, шаклҳои ҷамъ барои ифодаи маънои тан­ҳо низ ба кор бурда мешаванд.
шумора чун категория дар забони форсии тоҷикӣ ва забони русӣ маънои грамматикӣ дорад, чунки исм дар ин забонҳо дар ду шакл — танҳо ва ҷамъ меояд, аммо дар забонҳои хитойӣ ва ҷопонӣ маънои шумора ғайриграмматикист, чунки дар ин забонҳо исмҳои танҳову ҷамъ фақат як шакл доранд.
Дар забони тоҷикӣ маънии ҷинсият ғайриграмматикист, зеро исмҳо дар ин забон дар як шакл воқеъ мешаванд, вале дар забони русӣ ҷинсият ҳодисаи грамматикист; чунки дар ин забон калимаҳои гуногунҷинс аз якдигар шаклан фарқ мекунанд.
дар забони тоҷикӣ духтар, падар, офтоб шаклан якхелаанд, вале дар забони русӣ аз рӯи ҷинсият фарқ мекунанд ва ҳар кадоме аз ин шаклҳо дар калимабандӣ ба таври махсус корбаст мешаванд.
Маънои умумии категориявии калима хулосаи он маъноҳое мебошад, ки барои ба гу­рӯҳҳои алоҳи­да тақсим кардани калимаҳо ё худ ба таснифоти ҳис­саҳои нутқ имкон ме­ди­ҳад.
Азбаски дар ин маънои умумии кате­гориявӣ маънои грамматикӣ бо маънои луғавии калима аксар вақт мувофиқ меояд ва дар таснифоти калимаҳо ба ҳиссаҳои нутқ маънои луға­вии калима истисно намешавад, ҳиссаҳои нутқро, одатан, категорияи лекси­кӣ-грамматикӣ меноманд.
Аз ҳамин нуқтаи назар, исмҳои хоссу ҷинс, ҷон­дору беҷон, мушаххас -у муҷаррад -ро дар забони тоҷикӣ ҳам­чун категорияи грам­матикӣ ба қалам додан мумкин нест, чунки дар забони тоҷикӣ исмҳои хоссу ҷинс, ҷондору беҷон, мушаххасу муҷар­рад аз якдигар шаклан фарқ намекунанд ва ба якдигар муқобил қарор намегиранд.
Нукоти грамматикӣ -ро дар асоси маводди забони форсии тоҷикӣ дар муқаддимаи фарҳангу луғатномаҳо, рисолаҳо оид ба забоншиносӣ, асарҳо оид ба арӯз, қофия, нақд, рисолаҳои донишномавӣ, мас.
асарҳои «Донишнома»-и Ибни Сино, «Эҳсоъу-л-улум»-и Форо­бӣ, «Ҷомеъу-л-ҳикматайн»-и Носири Хус­рав, «Асосу-л-иқтибос»-и Насируддини Тӯсӣ, «Нафоису-л-фунун»-и Муҳаммади Омулӣ, «Шарҳи Мулло»-и Абдурраҳмони Ҷомӣ, «Матлау-л-улум ва маҷмаъу-л-фунун»-и Воҷидалии Муҷмалӣ дарёфтан мумкин аст.
Нукоти грамматикӣ дар муқаддимаи фар­ҳанг­ҳои дар Ҳиндустон таълифшуда «Фарҳанги Ҷаҳон­ги­рӣ», «Бурҳони қотеъ», «Фарҳанги Рашидӣ», «Ғиёсу-л-луғот» ва ғ.
Дар Ҳиндустон инчунин китобҳои сершуморе оид ба дастури забон, аз қабили «Мизони форсӣ» -и Ҷамолуддин Ҳусайн ибни Сайиднуруллоҳи Шуштарӣ , «Ҷоме­ъу-л-қавоид» – «Дастури забони форсӣ»-и Муҳаммадқулихони мутахаллис ба Муҳиб , асари манзуми «Қавоиди форсӣ» ё «Ҳафтгул»-и Комто Пуршод , «Ҷавҳари дониш»-и Нуруддин Ғуломҳусайнхони Ҷавҳар , «Наҳҷу-л-адаб»-и Ҳаким Абдулғанихон Соҳиби Ромпурӣ (1724; комилтарин ва муфассалтарин дастури забони форсӣ дар Ҳинд) навишта шудаанд.
Ҳамаи маъноҳои грамматикие, ки дар натиҷаи тағйироти калима ба амал меоянд (ба воситаи пасванду пешвандҳо, бадалшавии овозҳо, такрор ва ғ.), морфологӣ ва маъноҳои грамматикие, ки берун аз доираи калима воқеъ мешаванд , ғайриморфологӣ ном доранд.
Дар асри 19 дар Эрон ва кишварҳои ҳамсоя китобҳои марбут ба дастури забон -и забони форсӣ аз ҷониби соҳибназарон таълиф шудаанд: «Қонуни забони форсӣ»-и Аб­босқулӣ ибни Мирзомуҳаммадхони Бодкуӣ , «Дастури сухан» , «Дабистони порсӣ»-и Мирзоҳабиби Исфаҳонӣ (Истанбул, 1890; зоҳиран ин нахустин касест, ки калимаи «дастур»-ро ба кор бурдааст), «Муаллиму-л-атфол»-и Охундаҳмади Ҳусайнзода , «Қавоиди сарфу наҳви форсӣ»-и Абдулкарим ибни Абулқосими Аривонӣ ва ғ.
Вай ва чаҳор нафар донишманди эронӣ – Маликушшуаро Баҳор, Бадеъуззамони Фу­рӯзонфар, Ҷалолуддини Ҳумоӣ ва Рашиди Ёсимӣ дас­туре бар асоси равиши забонҳои аврупоӣ тартиб доданд, ки бо номи «Дастури забони панҷ устод» маълум аст ва соли 1950 дар Теҳрон ба табъ расидааст.
Дастурнависони дигари машҳури Эрон Парвиз Нотили Хонларӣ, Хусрави Фаршедвард, Муҳаммадризо Ёсимӣ, Аҳмади Шифоӣ, Алиашрафи Содиқӣ ва дигарон мебошанд.
Дар Туркия низ баъзе забоншиносон ба тартиб додани дастури забон -и забони форсӣ таваҷ­ҷуҳ доштанд: «Қавоиду-л-форсӣ» , «Рисолаи мушкилкушо»-и Ҳасан ибни Ҳусайн ибни Имоли Қароҳисорӣ , «Туҳфаи шоҳидӣ»-и Иброҳими Шоҳидӣ , «Наҳви форсӣ» , «Фарҳанги Шуурӣ» ё «Лисону-л-аҷам»-и Ҳасани Шуурӣ ва ғ.
ва тафовуту тазодди байниҳамдигарии онҳо низ аз ҷи­ҳа­ти шумора мебошад: як гурӯҳ якто будани шайъ -ро, вале гурӯҳи дигар аз якто зиёд будани ашё -и алоҳидаро нишон медиҳанд.
Дар вақти ҳукмронии Ҷалолиддини Маликшоҳ ҳудуди давлати салҷуқӣ ба дараҷае тавсеа ёфт, ки аз соҳилҳои баҳри Миёназамин сар карда, то сарҳади давлати императории Чин қариб тамоми мамлакатҳои исломии Осиё дар таҳти тасарруфи он қарор гирифтанд.
Ёқут чунин менависад: «Вақте ки ман онро тарк кардам, дар он ҷо даҳ китобхонаи вақф мавҷуд буд, ки дар бобати фаровонӣ ва бартарии китобҳои маҳфузгардида назири чунин як ганҷинаи китобро дар олам надидаам».
Ӯ дар як муддати кӯтоҳ нафақат Гургон, Табаристон, Хоразм ва Озарбойҷонро ба таҳти тасарруфи худ гирифт, балки як қисми вилоятҳои ғарбии Эрони кунуниро низ ишғол намуда, дар соли 1055 пойтахти хилофати Аббосӣ шаҳри Бағдодро ба дасти худ даровард ва салтанати давлати салҷуқиро расман эълон кард.
23 феврали соли 1993 аз ҷумлаи ихтиёриёни «Фронти халқии Тоҷикистон», ки ҳамчун ҳимоятгарони низомии Хукумати Тоҷикистон ташкил ёфта буданд, дар майдони марказии пойтахт ш.
Ба муносибати рӯзи ид бо ташаббуси мақомоти давлатӣ, ташкилотҳои ҷамъиятӣ ва ҷузъу томҳои низомӣ чорабиниҳои ҷамъиятию сиёсӣ андешида мешаванд.
23 феврал тибқи Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи рӯзҳои ид», ҳамчун Рӯзи Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ба иди расмии давлатӣ табдил ёфтаст ва ҳар сол ҷашн гирифта мешавад.
Ҳамаи он мебоист дар осорхонаи минбаъда, намоишгоҳи эҳёгаштаи арк-кремли ӯрдаву қасри биноҳои дарборӣ ва осорхонаҳои меъмориву таърихи сохтмон, ҳарбию таърихӣ бо манзараҳои муқобилияти ҷангӣ ва муҳорибаи ҳамшаҳриёнамон бо лашкарҳои Искандари Мақдунӣ, арабҳо, Чингизхон, ҳарбиёни сулолаҳои шайбонӣ, аштархонӣ, манғитҳо, зидди ҳуҷуми лашкару ҳарбиёни ҳукумати подшоҳии рус, фидоиёни Шӯриши 4 июли соли 1916 дар шаҳри Хуҷанд, Инқилоби сурхи соли 1917 ва ғайра инъикоси худро меёфт.
Ҳамзамон, бунёди силсилаи осорхонаҳои археологиву қалъасозӣ, ки «Роҳи бузурги абрешим», таърихию меъморӣ, этнографӣ, ҳарбию таърихӣ бо экспозитсияҳои дахлдори муборизаи хуҷандиён бар зидди лашкари Искандари Мақдунӣ, мудофиаи Хуҷанд бо роҳбарии Темурмалик аз ҳуҷуми муғулҳои ғоратгар дар хушкиву Сирдарё ва ғайраҳо дар назар буд.
Ҳудуди Хуҷанди архаикӣ системаи таъсисёфтаву сохташудаи фортификатсионӣ дошт,-хандақҳову деворҳо ва хандақҳои берунаву девори умумишаҳрӣ назди куҳандиз босуръат аз ҷониби сокинон васеъ мегардид (ғафсии қабати сукунат – қабати мадании археологиро то 1,5 метр мутахассисон муайян кардаанд).
Бозёфтҳои археологӣ – сафолоти хуму кӯзаҳо, косаву ҷоми сафолӣ, дарёфт шудани хуми калонҳаҷми ғалланигоҳдорӣ , ғаллакӯбҳои сангиву ӯғурҳои сангӣ, қисмҳои олоти бофандагӣ ва ғайра шаҳодати онанд, ки ғаллаистеҳсолкунӣ ва захиракунии маводи хӯрока, бофандагиву кулолгарӣ ва хоҷагии кишоварзиву ҳунармандии шаҳриён ба роҳ монда шуда будааст.
Ҳарчанд ин санад эҳтимолӣ намояд ҳам, ковиши хандақҳои дигар дар ҳудуди қалъаву шаҳри имрӯзаи таърихиамон дар тӯли аз соли 1954 то соли ҷашнии 2500-солагии Хуҷанд – қариб 65-70 хандақ кофта шудааст ва бовариамонро зиёда аз 2500 сол умр доштани Хуҷанд мустаҳкам кард.
Ин толор аз тарафи рассом, дорандаи ҷоизаи давлатии ба номи Камоли Хуҷандӣ, Арбоби санъати Ҷумҳурии Тоҷикистон Ҷӯраев Ғафурҷон ороиш ёфтааст .
Толори тамаддуни ориёиҳо бо рамзи ориёии болои матоъ, ки аз тарафи рассоми халқии Ҷумҳурии Тоҷикистон, кашидадӯз Зулфия Баҳриддинова дӯхта шудааст, оғоз меёбад.
Толори эллинистӣ аз тарафи Арбоби ҳунари Ҷумҳурии Тоҷикистон, дорандаи ҷоизаи давлатии ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ Ботуралиев Раҳматҷон созмон дода шуда бо санъати кошинкории флорентсиявӣ ороиш ёфтааст.
Кӯшишҳои холӣ кунонидани ҳудуди дохилии куҳандизи Хуҷанд ва он ҷо созмондиҳии Ширкати илмию тармимии "Қалъаи Хуҷанд" охири солҳои 80-ум ва ибтидои 90-уми асри ХХ шуда буд.
Ҳисори аз қисми ҳарбӣ холикардашуда чун ёдгориву зиёратгоҳи умумихалқӣ истифода гашта, нишон додани бавуҷудоӣ ва инкишофи таъриху маданияти бостонии Хуҷанд, симои шаҳрсозии қадимтарину қадима ва асримиёнагии он дар назар буд.
Сарчашмаҳои хаттии таърихӣ гувоҳи онанд, ки шаҳраки Хуҷанди асри - то милод сарҳади шарқии империяи Ҳахоманишҳо ва шаҳри ривоҷёфтае будааст, солҳои 329-327 онро Искандари Мақдунӣ забт кардааст.
Ин толор аз тарафи Ёдгоров Комилҷон- рассоми халқии Ҷумҳурии Тоҷикистон созмон дода шуда, бо омезиши ду санъат: рассомӣ ва ҳайкалтарошӣ ороиш дода шудааст.
Марзҳои Хуҷанди архаикӣ аз рӯи маводи археологии хандақҳо чунин буданд: ҷанубу ғарбтари куҳандиз шаҳр бо девор аз хишти хом иҳота карда шуда буд ва аз се тарафаш хандақи васеву чуқур дошт, ки оби он бо ҷараёни шохаҳои поёнӣ - ба Сирдарё ҷоришаванда пур шуда меистод.
Дар осорхона қасрҳои муҳташам, сутунҳо, ҳайкалҳо, ки дар Тахти Ҷамшед қомат афрохтаанд ҳамчунин нусхабардорӣ аз катибаи Бесутун, нимпайкараи Дорои ба маърази тамошобинон гузошта шудаанд.
С. 1959 бо даъвати маъмурияти ИЗА ба номи Рӯдакии АИ Тоҷикистон ба Сталинобод омадааст: ходими хурди илмии шуъбаи забони адабии тоҷик , мудири шуъбаи лаҳҷашиноси Институти ЗА ба номи А. Рӯдакии АИ Тоҷикистон.
Соли 1992 маъмурияти Донишгоҳи давлатии Самарқанд ба номи А. Навоӣ барои таҳкими факултети филологияи тоҷик ӯро ба кор даъват намуд, ки дар он ҷо то охири умр мудири кафедраи забони тоҷ.
Мафҳуми информатика бо маҷмӯи илмҳое алоқаманд аст, ки онҳо ба омӯзиши хосиятҳо ва тарзҳои ғункунӣ, тасвир, коркард ва ирсоли информатсия тавассути воситаҳои техникӣ сару кор дорад.
Асосҳои назариявии информатикаро гурӯҳи илмҳои бунёдӣ ташкил менамоянд, ки онҳоро дар як сатҳ ҳам ба математика ва ҳам ба кибернетика мансуб шумурдан мумкин аст: назарияи информатсия, назарияи алгоҳритмҳо, мантиқи математикӣ, назарияи забонҳои формалӣ ва грамматикӣ, таҳлили комбинаторӣ ва ғайра.
Бояд қайд намуд, ки дар муддати начандон зиёди таърихӣ информатика аз як фанни техникӣ дар бораи методҳо ва воситаҳои коркарди маълумоти додашуда бо ёрии мошинҳои электронии ҳисоббарор ба илми бунёдӣ дар бораи информатсия ва равандҳои информатсионии на танҳо системаҳои техникӣ, балки табиат ва ҷомеа табдил ёфтааст.
Сабаби асосии ба чунин мувафақиятҳо ноил гаштани илми информатика ба раванди бебозгашти саросар информатсионӣ гаштани ҷомеа вобаста аст, ки он як шакли зуҳуроти қонуни умумии инкишофи башарият аст.
Информатикунонии ҷомеа бо худ таҳаввулоти илмию техникӣ ва иқтисодию иҷтимоиро меоварад, ки он дар навбати худ ҳаёту фаъҳолият ва тафаккуру арзишҳои инсониро дигаргун месозад.
Дар он замон дар кино кампанияии Тӣ Ҷидалдамен ба ҳайси директории иҷроя фаъолият доштам ва ба коргардонҳои ин студия сенарияи филми Аватарро пешниҳод кардам баъди хондани сенария онҳо ба чунин хулоса/ақидае омаданд, ки ба наворгирии ин гуна филм хеле душвор аст.
Дар гузашти вақт технология хел пеш рафт ва ба воситаи графикҳои компютери имкон пайдо шуд, ки ҳар гуна одамҳо ва ҳайвонҳои аҷоибро бисозанд ба монанди филми «Арбоби ҳалқаҳо».
Рақиби аслии вай, филми собиқ ҳамсари Ҷеймс Кэмерон хонум Кетрин Бигелоу - “Хӯҷаини ғубор” хоҳад шуд, ки низ дар 9 бахш ба Ҷоизаи Оскар пешбарӣ шудааст ва боз филмсозони зиёде ҳастанд, ки бо ин ду филмсоз рақобат хоҳанд кард.
Ҷеймс Кэмерон, марде, ки дар як даҳсола ду пурфурӯштарин филми ҷаҳонро сохтааст, гуфтааст, ки қисми дуввуми «Аватар»-ро низ бо Сэм Уортингтон, ҳунарманди австралиягӣ, ба навор хоҳад гирифт.
«Титаник» дар тӯли 6 моҳ як миллиарду 843 миллион доллар ҷамъ оварда буд, фурӯши «Аватар» дар шаш ҳафта ин рақамро убур кард ва имрузҳо 2 - миллиард доллар гузашт.
Ҳунарпешаҳои филми «Аватар», нигаред аз чап ба рост : Сэм Уортингтон, Зои Салдана, Сигурни Уивер, Стивен Лэнг, Мишель Родригес, Джованни Рибизи, Джоэль Мур, Си Си Эйч Паундер и Лаз Алонсо
Дар моҳи декабри соли 1940 фармондеҳони чинӣ ва кореягии отрядҳои партизании Манҷурия, инчунин намояндагони Фронти Шарқи Дур дар як нишасти махфии дар Хабаровск даъватшуда, ки то моҳи марти соли 1941 идома дошт, ширкат варзиданд.
Дар ҷараёни ин музокирот, Ким Ир Сен бори аввал шахсан бо шарикони наздиктаринаш Ким Чхэк ва Чхве Ён Гон — фармондеҳони кореягӣ аз шимоли Манчурия, ки баъдтар мансабҳои муҳими ҳарбӣ ва ҳизбию давлатӣ дар ҶХДК-ро ишғол карданд, мулоқот кард.
Ким Ир Сен изҳор дошт, ки таъйин шудани Соркин қисман натиҷаи ихтилофи назарҳои пешгузаштаи ӯ буд, ки ба сафи Артиши Сурх шомил кардани кадрҳои чинӣ ва кореягӣ ва партизанҳоро талаб мекард.
Ӯро аз ҷопониҳо наҷот дода, падараш вайро ба «роҳи бо дарозии ҳазор ли» равон мекунад, дар номгузории муосири рӯзи ёддошт— , аз деҳаи , уезди Чанбай, Чин, ба зодгоҳаш шаҳри Мангёндэ.
Маҳфилро хело зуд ҳукуматиҳо ошкор карданд, ва дар с 1929 Ким Сон Чжуи 17-сола, ки аъзои хурдтаринаш буд, ба маҳбас равон шуд, ки дар онҷо нимсоли умрашро сипарӣ кард.
Дар моҳи сентябри соли 1940, намояндаи Фронти Шарқи Дури Шӯравӣ ба фармондеҳони қисмҳои зиддиҷопонӣ мактуб фиристода, онҳоро ба мулоқоти Коминтерн, ки дар Хабаровск омода шуда истодааст, даъват кард.
Бо вуҷуди ҳодисаи мусаллаҳона (сарҳадбонони шӯравӣ, ки дар бораи кореягиҳо ҳеч иттилое надоштанд, ба сӯи онҳо оташ кушоданд), пас аз назорати чандрӯзаи эпидемиологӣ, партизанҳо ба Посиет бурда шуданд.
Чун ба монанди дигар зиёиёни сатҳи поёни аҳолӣ, Ким Хён Чжик ва Кан Бан Сок зиндагии на он қадар сарватмандона доштанд, баъзе вақтҳо, ҳатто аз камбизоатӣ азият мекашиданд.
Тибқи маълумоти тадқиқотбарони ҷопонӣ, Ким Хён Чжик дар ҳақиқат дар гурӯҳи ғайриқонунии миллии дар соли 1917 таъсисдошта, фаъолият дошт, гарчанде ки нақши на он қадар калонро мебозид.
Тибқи маълумоти расмӣ, Ким Сон Чжу 15 апрели соли 1912 дар деҳаи Намнии волости Копхёни уезди Тэдон дар наздикии Пхеняна дар оилаи муаллими деҳотӣ Ким Хён Чжик, ки ҳамчунон аз рӯи тибби шарқидурӣ алафдармонӣ мекард, таваллуд шудааст.
Дар яке аз зиндагиномаҳои аввалини Ким Ир Сен, ки дар Ҷопон бо дастгирии ҳукумати Кореяи Шимолӣ дар соли 1964 ба табъ расидааст, гуфта мешавад, ки Ким Ир Сен дар хонаи модари худ дар Чхинчжон таваллуд шудааст, гарчанде ки дар Мангёндэ калон шуд.
Ким Ир Сен вазифаҳои Раиси Кобинаи вазирони ҶХДК-ро аз соли 1948 то ба 1972 ва Президенти ҶХДК-ро аз соли 1972 то рӯзи маргаш ишғол кардааст, гарчанде ки ҳокимияти асосии ӯ дар ишғолкунии вазифаи Котиби генералии КМ Ҳизби коргарони Корея буд.
Дар натиҷаи мулоқоти Хабаровск як пойгоҳи партизанҳои манчжурӣ дар СССР ҷойгир карда шуд — Лагери Шимолӣ дар наздикии Хабаровск ва Лагери Ҷанубӣ дар минтақаи Уссурийск, ки дар он ҷо ҷангиёни Ким Ир Сен мустақар буданд.
Дар ин минтақа, ӯ бо Ким Чен Сук, ки ба қаламрави Шӯравӣ омадааст, мулоқот кард ва дар ҳамон ҷо моҳи марти соли 1941 аввалин акси маъмули ҳамсарон гирифта шуд.
Партизани ҷавон тез аз рӯи вазифа боло мешуд, дар соли 1934 Ким Ир Сен командири взводи 1-уми ротаи 3-юми дивизияи алоҳида шуд, ки баъдан ба таркиби артиши 2-юми партизанӣ дохил шуд.
4 июни соли 1937 200 партизан зери роҳбарии Ким Ир Сен марзи Ҷопону Манчжурияро гузашта, субҳ ногаҳон шаҳри на он қадар калони Почхонборо ҳамла карда, постгоҳи маҳаллии жандармӣ ва як чанд муассисаҳои ҷопониро хароб карданд.
Тибқи хабарҳои агентурии Коминтерн, ба вазъи солҳои 1940—1941 Ким Ир Сен ҳамлаҳои ҷангии зидди Ҷопонро дар қисми ҷанубу шарқии Манчжурия роҳбарӣ мекард ва дар он замон ӯ вазифаи раҳбари ҳаракти 2-юми Артиши якуми Инқилобии Муттаҳидаи Халқӣ -ро ишғол менамуд.
Ким Ир Сен (, аз рӯи Консевич — Ким Ил'со́н, ҳангоми тав Ким Сон Чжу ; 15 апрели 1912, Мангёндэ — 8 июли 1994, Пхенян) — инқилобгари кореягӣ, ходими давлатӣ, ҷангӣ ва ҳизбӣ.
Соли 1932 баъди таъсис ёфтани театри мусиқӣ-драмавӣ Донӣ Ҳусейнов ба сифати устоди рақс ва Хоҷӣ Умар Қосимов аз шаҳри Ленинобод ба кор даъват шуданд.
Ба шарофати таъсиси тетар як гурӯҳ ҳунарпешагони болаёқат Шаҳрӣ Каримова, Соҷида Ашӯрова, Қумрӣ Дӯстмуродова, Башорат Тоҷибоева, Тоҳир Тоҷибоев ва баъдтар Латофат Орифова, Кимсан Маҳкамов, Тӯҳфа Фозилова, Мирбобо Аҳмадов, Мамадҷон Мавлонов, Исҳоқҷон Қодиров, Шарофат Эргашева ба фаъолият пардохта, бо ҳунару истеъдоди нотакрори хеш қалби тамошобинонро тасхир менамуданд.
Ҳамон сол намоишномаҳои драматурги ӯзбек К.Яшин «Ду коммунист», «Ғолибият» ва «Ӯртоғлар» , ҳамчунин «Ҳалима»-и Ҷаъфарӣ ва «Арши Мололон»-и У.Ҳоҷибеков таҳия шуда буданд.
12 декабри соли 1936 рӯзномаи «Коммунист Тадҷикистана» иттилоъ додааст, ки ҳунарпешагони конибодомӣ К.маҳкамов ва Л.Орифова дар фестивали умумииттифоқӣ сазовори Ифтихорномаи фахрии маданияти СССР гардидаанд.
Бо қарори кумиҷроияи шаҳрӣ он ба бинои нав, ки соли 1932 чун мактаби омӯзиши сиёсӣ бунёд ёфта буд, соҳиб гардид ва боиси ифтихори бузург аст, ки то ба имрӯз дар ин бинои муқаддас беш аз 121 намоишнома рӯи саҳна омада, хотири ҳазорон тамошобинон болида гардидааст.
Бо ташаббуси Комил Ёрматов моҳи июли соли 1922 маҳфили ҳунарпешагони санъат созмон ёфта, нахустин намоишномаи он пешкаши тамошобинон гардонидааст, ки дар он нақши занро Султон Саидмуродови исфарагӣ бозидааст.
Маҳз ана ҳамин меҳр соли 1926 як гурӯҳ санъаткоронро, аз ҷумлаи Болтабой Неъматов, Обидҷон Ғиёсов, Каримҷон Иброҳимов, Отаҷон Саримсоқов, Орифҷон Турдиев ва Турдибой Турсуновро ба майдон овард, ки он ба таъсис ёфтани дастаи ҳунарпешагон дар назди артели «Промсоюз» асос гузошт.
Таҳиягари шинохтаи ӯзбек Баҳодур Йулдошев асарҳои «Ранҷиши Фармонбибӣ»-и С.Аҳмад, «Арӯси сохта»-и М. Шамхалов, «Марги судхӯр»-и Садриддин Айниро ба саҳна гузошт.
Баробари ба арсаи ҳунар омадани Болтабой Бӯриев, Истад Муҳаммадҷонова, Неъмат Обидов, Комил Туранов, Марҳабо Латифова, Охунҷон Рӯзиев, Мансурҷон Қаюмов, Шарофат Солибоева, Тӯхтасин Маризоев, Мунаввара Тӯхтаева ва дигар ҳунарпешагони ҷавон шуҳрати театр боз ҳам афзуд.
Дар муддати кӯтоҳ асарҳои «Чинори гӯё», «Раъно», «Гаҳвораи Заррин», -и С.Саидмуродов, «Тӯй»,-и Самад Ғанӣ, «Кӯчабоғи ошиқон»-и Аминҷон Шукӯҳӣ, «Гулҳои саҳро», -и адиби қирғиз М.Тӯйбоев ба ҳукми тамошогарон гузошта шуд.
Солҳои ҳафтодум театр таҳти сарварии Нишонбой Шерматов, Алӣ Умаров, Карим Хоҷиев як силсила асарҳоро аз қабили «Лайлӣ»-и М.Хоҷиқулов, «Модар нигарон буд»-и Ф.ансорӣ, «Виҷдон»-и Ҳоҷӣ Содиқ, «Орият»-и Ё.
Ҳалимов, «Суруди кӯҳсор»-и Ғанӣ Абдулло, «Эшони Иллоанта ва қории хиромон»-и А.Атобоев дар таҳияи С.Холиқов, М.Қурбонов, О.Оғоев рӯи саҳна оварданд.
Охири солҳои ҳафтодум ба театр омадани дастпарварони ин студия Юнусҷон Эргашев, Зӯҳро Исмоилова, Водӣ Шарифов, Карим Сулаймонов, Дилбар Сулаймонова, Саиданвар Аъзамов, Муқим Қосимов, Ҷумъа Темиров дар ҳаёти фарҳангии ноҳия гардиши куллие ба вуҷуд овард.
Асарҳои «Бало қоим аст»-и Н.Ҳикмат, «Трибунал»-и А.Макаёнок, «Дуэл»-и М.Бойчиев, «Нурхон»-и К.Яшин, «Шаби пас аз хатм»-и Тендряков, «Шоҳина»-и А.володин нишони ҷустуҷӯву заҳматҳои эҷодкорона ва тахайюли фарогири таҳиягари пурэъҷоз Тоҳир Баҳромов буданд.
Аҳли театр дар таҳияи Мухторҷон Ҳайдаров, Юнусҷон Эргашев ва Солеҳҷон Холиқов як силсила асарҳоро аз қабили «Кооперативи тӯмор»-и Шамсӣ Қиёмов, «Як калаву сад хаёл»-и Усмонҷон Раҳимов, «Сӯҳони қазо»-и Абдуғаффор Абдуҷабборов, «Марги судхӯр»-и С.Айнӣ, «Парвона»-и Уйғун, «Гумроҳ»-и Мубинҷон Юсуфов, «Умри гузарон»-и Аъзам Сидқӣ, «Модар нигарон буд»-и Файзулло Ансорӣ ва як қатор намоишномаҳои бачагонаро ба саҳна гузоштанд.
Театр шуҳраташро аз нав барқарор карда, дар озмунҳои ҷумҳуриву вилоятӣ бо намоишномаҳои «марги судхӯр», «Парвона», «Сӯҳони қазо», «Товони гӯсола» ширкат варзида, соҳиби ҷоизаҳо гардид.
Ҳунарпешагони болаёқат Шарофат Эргашева, Мукаррама Рустамова, Абдувоҳид Бобоҷонов, Турғуной Мадиёрова, Дилором Баҳромова, Обидҷон Бобоҷонов, мансурҷон Ризоев, Баротбой Содиқов ва дигарон бо ҳунари волои худ эътибори театрро афзун намуда, тирамоҳи соли 1968 дар озмуни театрҳои халқ ибо намоишномаи Султон Сафар «Мавҷҳои ҳаёт» ширкат варзида, сазовори ҷои аввал гардида буданд.
Бо Ифтихорномаи Ҳукумати ҷумҳурӣ сазовор гардидани сарвари имрӯзаи театр Сиддиқбой Неъматов ва ҳунарпешаи хушовоз Матлуба Мирзоҷонова –барандаи Ҷоизаи созмони ҷавонони ҷумҳурӣ гардидани ӯ аз он шаҳодат медиҳад, ки чароғи ҳунари ин даргоҳ ҳамеша фурӯзон аст.
Ҳунарпешаи халқии Иттиҳоди Шӯравӣ Тӯҳфа Фозилова, Ходими шоистаи санъати Тоҷикистон ултон Саидмуродов, Ҳунарпешаи халқии Тоҷикистон Латофат Орифова барои фаъолияти минбаъда ба театри Конибодом сафарбар мегарданд.
Соли 1956 бо қарори кумиҷроияи вилоят ва фармони Вазорати маданияти Тоҷикистон бинобар иҷро накардани нақшаи молиявӣ ва нарасидани мутахассисони эҷодӣ театр барҳам дода шуда, он бо театри шаҳри Ленинобод муттаҳид карда мешавад.