polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ҳамчунин, силсилаи ҳикоёти Абулфараҷ, Андре Моруа, Бертолт Брехт, Иван Тургенев, Сабоҳиддин Алӣ, Нозим Ҳикмат, Мирзо Адиб, Аҳмадхони Абӯбакр, Хизгил Авшалумов, Нодар Думбадзе, Дмитрий Гулиа, Питсиён Табидзе, Микола Машенко, Фёдор Абрамов, Виктор Коновалов, Исай Тоболский, Надежда Таффи, Леонид Гурунс, Элин Пелин ва ғ.
Баъди хатми донишгоҳ муддате дар Телевизиони Тоҷикистон ба ҳайси муҳаррир, аз моҳи октябри соли 1969 то октябри 1971 дар Корхонаи коркарди оҳани шаҳри Исфаҳони Ҷумҳурии Исломии Эрон ба сифати тарҷумон, баъди бозгашт аз Эрон дар Кумитаи давлатии табъу нашри Тоҷикистон дар вазифаи муҳаррири калон, аз моҳи январи соли 1974 то июли 1991 дар Вазорати корҳои хориҷии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар мақоми котиби якум, аз моҳи июли соли 1991 то ноябри 2002 дар маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба сифати мушовири калон кор кардааст.
Домулло Ҳалим дар фаҳмишу ҳифзи шеър ҳам истеъдоди хоса дошта, бо ҳамовозии танбӯру доира қисм, шохаҳои мураккаби мақомҳоро бо сабки хоси ӣроқ анҷом медод, махсусан "Уфар", "Тарона", "Савт"-ро ба маҳорати баланди иӣроқ ба субут мерасонид.
Сипас аз устодони мусиқӣ Бобоҷалол Носирзода, Бобоғиёс Абдуғанизода, Ҳоҷӣ Абдулазиз, Ҳоҷӣ Абдурраҳмони Танбӯрӣ дарси маҳорат меандӯзад.
Қисм, шохаҳои созию овозии "Шашмақом", қавонини бадеии шеърро назди Ҳоҷӣ Камол, Ҳоҷӣ Наӣим, Устод Эргаши Чаппахон, Устод Тӯла омӯхта, дарсинни 10-солагӣ ба сифати иӣрокунандаи бомаҳорати қисм, шохаҳои мақом машҳур мешавад.
Фаъолияти иҷроии Домулло Ҳалим баъди солҳои 1900-1920, сониян охири солҳои 30-ӯм, ибтидои солҳои 40-уми садаи нашъунамо ёфта, дар ин давра шохаҳои муҳими овозии мақомҳ-оро комилан аз худ намуда, бо маҳорати баланду вусъатафзо дар ҳаёти мусиқии он давра равиши хоси иҷроиро рӯи саҳна меоварад.
Соли 1923 ӯ бо ҳамроҳим устодони мусиққ дар намоишгоҳии умуми Россияии Хоҷагии халқ дар Москва бо барномаи хосаи мусиқӣ ҳунарнамоӣ карда, аз ҷониби мусиқидонони рус ба маҳорати иӣроиаш баҳои баланд гирифт.
Фаъолияти иҷроию эҷодии Домулло Ҳалим бо кори омӯзишиаш дар мактаби мусиқии Шарқи Бухоро идома ёфта, сарояндагону, навозандагони ҷавон, Мухтор Ашрафӣ, М. Бурҳонов, Шоҳназар Соҳибов, Фазлиддин Шаҳобов, Х.
Изомов ва дигарон аз ӯ асосҳои мусиқии устодонаро меомӯзанд Домулло Ҳалим фаъолияти омӯзишию иӣрои-яшро солҳои 1928-1931 дар Институти мусиқӣ ва хореографияи Самарқанд идома дода, бо ҳамкории мусиқидон-мардумшиносони рус Н.Н.
Миронов, В. Успенский, Бобоҷалол Носирзода, Бобоғиёс Абдулғанизода, Ҳоҷӣ Абдулазиз, Ҳоҷӣ Абдурраҳмон, Содирхон, Муллотӯйчӣ Тошмуҳаммадов ва диг.
Дар ин солҳо Домулло Ҳалим дар ҳамовозии созҳои миллӣ шохаҳои овозии "Шашмақом"-ро ба громофон сабт менамояд, ки дар ҳаёти мусиқӣ падидаи бузурги фарҳангӣ буд.
Аз с.1931 то охири умраш Домулло Ҳалим дар Кумитаи давлатии радиошунавонии ҶШС Ӯзбекистон кор ва эҷод намуда, муҳимтарин шохаҳои овозии "Шашмақом": "Қашқарчаи Муғулчаи Сегоҳ", "Сарвиноз", "Савти Сарвиноз", "Ироқ", "Ироқи Бухоро", "Муғулчаи Дугоҳ", "Насруллоҳқ", "Бебокча", "Қашқарчаи Ушшоқ", "Соқиномаи Ироқи Бухоро", "Муҳайяр", "Наврӯзи Сабо", ва ғ.
Ашъори Сайёра давра ба давра аз соли 1991 сар карда дар маҷалла ва рӯзномаҳои ҷумҳуриявию вилоятии «Садои мардум», «Омӯзгор», «Ҷумҳурият», «Хуҷанд», «Ҳақиқати Ленинобод», «Нилуфар», «Тирози ҷаҳон», «Паёми Истаравшан», «Заҳматкаш», «Корвони умед» чоп гардидааст.
Баъд аз 3-5 рӯз дар ҷойи доначаҳо ҳубобчаҳо бо моеъи шаффоф ба вуҷуд меоянд, ки дар рӯзи дуюм ва сеюм ба захмҳои дардманд мубаддал мегарданд, оҳиста-оҳиста хӯша андохта, тақрибан дар рӯзи ҳафтум-ҳаштум сиҳат меёбанд.
Баъдан ҳубобчаҳо ба ҳубобҳои калон ҷорӣ мешаванд, мекафанд, захмдор мешаванд ва пӯсташон сахт мешавад, баъд аз ин намуди зоҳирии пӯст ба тартиб медарояд.
Беморӣ одатан табиати хурӯҷкунанда дорад: баъд аз сиҳатшавии захмчаҳо, марҳилаи беҳбудии «хаёлӣ» оғоз меёбад, ки баъд аз вақти муайян ба шадидшавии нав мубаддал мегардад.
Дар зери таъсири як қатор омилҳои муҳити беруна вирус дар марҳилаи ноаёнӣ, гӯё ки дар ҳуҷайраҳои системаи асаб хоб аст, то он вақте ки аз макони худ, яъне ҳуҷайраҳои асаб ва тавассути нӯгҳои асаб ба қисматҳои гуногуни гениталии занона ва мардона ҷой нагирад, берун намешавад.
Ҳамаи мутахассисони пешрави дохилӣ ва хориҷӣ дар ҷамъомади декабри соли 1998, ки дар Донишгоҳи онкологии мактаби аврупоии онкологҳо ба номи Блохин барпо шуд, ба хулоса омаданд, ки герпес барои саломатии одам зарари хеле зиёд дорад.
Донишмандони англис исбот намуданд, ки ин бемории паҳншуда метавонад саратони гарданаки бачадон ва простата, қатъи ҳомиладорӣ, маслуқии модарзод ва нуқси ҷиддии чашми тифлро ба вуҷуд орад.
Дар ҳақиқат, агар баъд аз мубталошавии герпес раҳошавӣ номумкин бошад, ба духтур ҳарчӣ зудтар муроҷиат кардан зарур аст, пеш аз ҳама барои он ки ҳарчӣ барвақттар табобатро оғоз кунед, ҳамон қадар осон бемориро аз сар мегузаронед ва ҳамон қадар кам такроршавии беморӣ имконпазир аст.
Дар марҳилаҳои аввали беморӣ, аломатҳо баъд аз 5-7 рӯзи мубталошавӣ ба монанди сурхшавии маҳдуди ҷилд ва ташаккул ёфтани ҳубобчаҳо, мушоҳида мегардад.
Баъзан герпес ба пайдошавии ҷамъи кондиломаҳо, ки монанди озахи доирашакланд калон шуда, ба мисли гулкарам мешаванд ва дар қисмати узвҳои таносул, чатан ва мақъад ҷой мегиранд.
Як қатор дастурҳои мукаммали китобшиносии умумӣ-«Каталоги китобҳои ҶШС Тоҷикистон, 1926-56» , «Китобҳои Тоҷикистони советӣ, 1951-61» , «Китобҳои Тоҷикистони советӣ, 1962-66» ва соҳавӣ: «Мирзо Турсунзода» , «Мирсаид Миршакар» , «Феҳристи асарҳои С. Айнӣ ва адабиёти оид ба ӯ то охири соли 1961» , «Каталоги дастнависҳои шарқии АФ ҶШС Тоҷикистон» ва ғ.
Пайдоиши рисолаю дастурҳои таълимии «Библиографияи адабии тоҷик», «Садриддин Айнӣ аз дидгоҳи библиографияи адабӣ», «Абуалӣ Сино ва библиография тоҷик» , «Масъалаҳои мубрами библиографияи ҷомеъашиносӣ» , «Библиографияи адабиёти кӯдакон ва наврасон» , «Библиографияи миниатюраҳои форсӣ-тоҷикӣ: ҷанбаъҳои таърихӣ-фарҳангӣ ва назариявӣ-услубӣ» , «Таърихи библиографияи адабиёти кишоварзӣ», «Библиография дар аҳди Сомониён», «Пайдоиши ахбори библиографӣ дар фаъолияти китобхонаҳо» ва ғ.
Китобшиносӣ аз ҷиҳати вазифа — ахборӣ, танқидӣ ва тавсиявӣ, аз ҷиҳати мазмун ва навъи асар — умумӣ, махсус, тарҷумаиҳолӣ, кишваршиносӣ, аз ҷиҳати замони нашри асарҳо — ҷорӣ ва тарҷеҳӣ, аз ҷиҳати ҷойи нашри асарҳо — давлатӣ, маҳаллӣ ё кишварӣ мешавад.
Китобшиносӣ , библиогра́фия — соҳаи фаъолияти илмӣ ва амалӣ, илми шинохти китоб аз лиҳози шакли моддӣ ва сохтори матну ихтилофоти мавҷуд дар чопҳову таҳрирҳо ва нусхаҳои он.
Дар онҳо масъалаҳои муҳимми адабиёти муосири тоҷик аз қабили хусусияти қиссаҳо, фардияти адиб, хусусиёти миллӣ ва байналмилалии ада­биёти тоҷик, ҷустуҷӯҳои эҷодии адибони ҷавон, эҷоди устодон ва ҷараёни адабӣ, насри муосири тоҷик ва ғ.
дар монография ва рисолаҳои «Ҷустуҷӯҳои эҷодӣ дар насри муосири тоҷик» , «Нависанда ва идеали замон» , «Андеша ва чеҳраҳои адабӣ» , «Абдулҳа­ми­ди Самад ва инкишофи ҳикоя» , «Гузашти айём ва таҳаввули ада­биёт» ва ғ.
Пйесаи «Боғи олболу» ва баъзе ҳикоя­ҳои А. П. Чехов, романи В. Яковенко «Шербачаҳои партизан» , романи нависандаи туркман Н. Байрамов «Роҳи тақдир»-ро ба тоҷикӣ гардондааст.
Ҷӯра Бақозода (Бақозода Ҷӯра Ҳамидович; 22 июли 1937, Самарқанд — 28 апрели 2012, Душанбе, Тоҷикистон) — мунаққид ва адабиётшиноси тоҷик, номзади илмҳои филология , узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон , Корманди шоистаи Тоҷикистон .
Дар вусъат ва ғаномандии барҷоияти анъаноти эҷодию иҷроӣ, рангомезии шакл, анвоъи шеърию мусиқии Дувоздаҳмақом беш аз ҳама Муҳаммади Нишобурӣ , Сафиуддини Урмавӣ Муҳаммади Омулӣ , Қутбуддини Шерозӣ , Мирсаидалии Ҷурҷонӣ , Абдулқодири Гӯянда , Ҷомӣ , Биноӣ , Маҳмуди Ҳусайнӣ , Кавкабии Бухороӣ , Дарвешалии Чангӣ , сарояндагону навозандагон, мусаннифони ас.
Хоҷа Ризвоншоҳ, Алии Ситоӣ, Хоҷа Юсуфи Бурҳон, Хоҷа Абӯлвафо, Устод Қулмуҳаммади Удӣ, Устод Султонмуҳаммади Удӣ, Устод Ҷаъфари Қонунӣ, Қутбуддини Ноӣ, Ҳофизи Басир, Устод Шодӣ, Ғулом Шодӣ, Алидӯсти Ноӣ, Боқии Ноӣ, Мираки Чангии Бухороӣ, Мирзоалии Чангӣ ва даҳҳо устодони созу овоз, аҳли шеър бузург буда, баробари иҷрои мақомҳо, дар заминаи савту таронаҳои Дувоздаҳмақом дар шаклу анвои мусиқӣ асарҳои ҷолибу мондагори ҳунарӣ эҷод намудаанд.
дар заминаи Дувоздаҳмақом шаклу анвои мураккабӯ ҳирфаии шеърию мусиқии «куллиёт»,«миаттайн», «сунбулӣ», «санам», «мухаммас», «амал», «хаёл», «саҷъ», «рехта», ва ғ.
асарҳои ҳунармандони номвар Хо«Амали тарона» , «Амали қиёмат», Абдулқодири Гӯянда «Амали Бӯстон», «Амали Гулистон», «Амали Хористон», Устод Шодӣ дар усулҳои «Чорзарб», «Мухаммас», «Таснифи дилфиреб», «Моҳи ҳаждаҳсола».
Хоҷа Юсуфи Бурҳон дар усули «Чанбар», «Савти Наво», «Амали Наво», «Пешрави Наво», «Гардуни Наво», Хоҷа Юсуфи Андигонӣ дар усули, «Шодиёна», «Нақши моҳи ҳилол», «Савти хиромон», «Таронаи Ораз», Кавкабии Гавҳарии Бухороӣ дар усули мақоми «Рост», «Куллиёт», Ҳасани Кавкабӣ «Нақши Мавлоно», Султон Муҳаммади Танбӯрӣ «Рехтаи Наво», «Чанбари Дугоҳ», Самарқандӣ «Амали Ироқ», «Савти қонун» ва диг.
Ин кори илмию амалии Кавкабии Бухороӣ дар ҳавзаҳои эҷодию иҷроии Мовароуннаҳру Хуросон, Эрон ва Ҳинд чун дастур хидмат намуда, дар вусъати назмии мақомҳо нақши муассире гузоштааст.
Дар пайравӣ ва баҳраандӯзӣ аз «Куллиёти Дувоздаҳмақом» - Кавкабӣ дар ҳавзаҳои ҳунарии Бухоро, Самарқанд, Ҳирот, Тошканд, Машҳаду Исфаҳон, Балх, Марв ва ғ.
корҳои ҷолибе дар назми Дувоздаҳмақом рӯи кор омаданд, махсусан навиштаҳои Боқиёи Нойинӣ, Сайфиддини Ғазнавӣ, Туғрои Машҳадӣ, Фурсатудавлаи Шерозӣ ва диг.
тавассути Кавкабии Бухороӣ сабки хоса касб карда буд, минбаъд босаъю эҳтимоми шогирдонаш Ҳасани Кавкабии Самарқандӣ, Хоҷа Муҳаммади Кавкабӣ, Алиакбари Қонунии Самарқандӣ, Мирзоалии Чангӣ, Дарвешалии Чангӣ ва диг.
Бобоҳусайнӣ», «Хазон», «Найрез», «Зеркаши Ховарон», «Ироқ», «Нишобурак», «Ҳиҷози Мухолиф», «Баёти Курд», «Чоргоҳ», «Исфаҳонак», «Ракби Наврӯз», «Уззол», «Ироқи Мутобеҳ», «Моҳурак», «Зобул», «Хиром», «Қарчангор», «Авҷ», «Роҳу рӯҳ», «Баҳри Нозук», «Мубарқаъ», «Раҳбар», «Ҳисораки Мадан», «Панҷ гоҳ», «Дугоҳи Аҷам», «Мӯҳсинӣ», «Наврӯзи Сабо», «Ҳиҷози Бузург», «Рубоби Панҷгоҳ», «Аширон», «Наҳовандак», «Нишобураки», «Саркор», «Дугоҳ», «Ҳусайнӣ», «Бастанигор», «Муҳайяр», «Мавлавиёт», «Хуҷаста», «Наврӯзи Хоро», «Иккиёт», «Тур», «Моҳур», «Ҳиҷози Ироқ», «Рӯи Ироқ», «Сегоҳ», «Муллонозӣ», «Корсоз», «Ҳисор», «Наврӯзи Раҳовӣ», «Зеркаши «Таснифи Бузург», Устод Алиакбари ҚонунииАширон», «Зерафкани Бузург», «Рости Ҳиҷоз», «Мағлуб», «Ҳумоюн», «Найрези Кабир», «Ҳиҷози Бузург», «Нуҳуфт», «Чаковак», «Зобули се», «Ракб», «Чаҳоргоҳи Бузург», «Шоҳаншоҳӣ», «Наҳовандаки Румӣ», «Наврӯзи Араб», «Ҳумоюн», «Наврӯзи Аҷам», «Нуҳуфт».
Дувоздаҳмақом дар давоми барҷоияташ аз мусиқии намоянда ва сарвари мактаби мусиқии Бухоро мардумӣ ибтидо ва баҳра гирифта, анъаноти асили эҷодию иҷроияш дар зимни сабк, равияҳои иҷроии мусиқии шифоҳии мардумони эронитабор ва баҳраандӯзӣ аз мусиқии мардумони дигар такмилу рушд ёфтааст.
Ин шоҳкории муҳташами мусиқӣ таърихи бостонӣ дошта, равиш, тарзи силсилавӣ, матниаш дар замони Сосониён , дастони «Срот-и Хусравоник» («Хусравоин воч» – «сурудҳои Хусравонӣ», «Хусравониёт-тариқату-л- мулукия», сабки устодона, шоҳона)-и Борбад бунёд шуда аст, сарчашма мегирад.
Дувоздаҳмақом дар ибтидои ташаккулаш дорои тартибу танзими хос, ки дар шакли тарона, чома , оҳангҳои силсилаии гуногунтаркибу гуногунмавзӯъи мавсимию маросимӣ эҷоду иҷрошаванда мураттабшуда, рӯи саҳна омада, минбаъд вобаста ба таҳоввулоти ҳунарӣ аҳли эҷоду иҷро онро дар шакли асари ҷомеъи муҳташами мусиқӣ муназзам намудаанд.
«Баҳор», «Нишот», «Фариб» , «Муқаддар», «Ҳуҷҷат», «Баёти турк», «Сарфароз», «Бастанигор», «Баёти Курд», «Доя», «Иккиёт», «Дилбар», «Наҳовандак», «Сафо», «Авҷи Камол», «Гулистон», «Раҳоб» , «Найрези Кабир», «Мӯътадил», «Зулхамс», «Шаҳрӣ», «Хазон», «Ғизола», «Ҷамолӣ», «Сират», «Шӯълаи раҳ», «Аслӣ», «Руҳавзо», «Тарабангез», «Арабон», «Мӯътадил», «Замин», «Асирон», «Хаёлон», «Муаллиф», «Ҳаёрон», «Самоъӣ», «Макон», «Ғарибон», «Ғамзада», «Маънавӣ», «Баҳри Камол», «Розӣ», «Муноҷот», «Паҳлавӣ», «Этиъдол», «Фигор», «Висол» (ин тартиб дар рисолаҳои Абдулқодири Мароғӣ, «Ҷомеъу-л-алҳон», «Лаҳния», Боқиёи Нойинӣ «Замзамаи ваҳдат», Муҳаммади Хуросонӣ «Рисолаи мусиқӣ» ва ғ. қаламдод шудааст).
Таъсири пурбори эҷодию иҷроии Дувоздаҳмақом, махсусан анъанаи «Устод ва шогирд», ки аз муассиртарин сабки омӯзишию иҷроӣ, таҳқиқии мақомҳо маҳсуб мешуд, дар анъаноти иҷроию эҷодии «Шашмақом», «Ҳафт дастгоҳ», мақомҳои арабию туркӣ, нубаҳои мамолики Мағриб бо сабк, диди хоси ҳунарӣ идома ёфта, номи бисёр шӯъбаю гӯшаҳо, овозаю таркиботи Дувоздаҳмақом бидуни тағйири номӣ маҳфуз мондаанд Дувоздаҳмақом воқеан падидаи бузурги бадеию зебоишиносӣ дар таърихи тамаддуни тоҷикон мардумони эронӣ ва Шарқ ба шумор меравад.
Тибқи аввалин манобеи назарии мусиқӣ «Дувоздаҳмақом» аз дувоздаҳ парда (раҳ, роҳ, дастон, лаҳн, маҷмӯи мӯхташами силсилавии созию овозӣ) таркиб ёфта, ҳар мақом аз пардаи махсус оғоз шуда, дар ҳамон лаҳн анҷом меёбад.
Аз ин нигоҳ шореҳону донандагони мусиқӣ «Дувоздаҳмақом»ро дувоздаҳ парда низ хотирнишон кардаанд ва ҳар мақом бинобар ба тавсифи манобеи мусиқӣ дар зарбу авзони хос иҷро мешавад.
Дар таълифоти хаттии назарии арабизабони мусиқӣ Киндӣ Абӯнасри Форобӣ , Абӯлаббоси Сарахсӣ , Абӯлаббоси Бахтиёр , Ибни Сино , Ибни Зайла ва диг.
Дар адабиёти хаттии форсии тоҷикӣ номи мақом, шӯъба, гӯша ва таркибҳои созию овозии «Дувоздаҳмақом» зикр ёфта («Луғати фурс», ашъори Рӯдакӣ, Фирдавсӣ, Низоми Ганҷавӣ, Манучеҳрӣ, Фаррухӣ ва диг.), аммо дар шакли як маҷмӯи воҳиди силсилавии мусиқӣ бо ин ном то нимаи дуввуми асри хотирнишон нашудааст.
Дувоздаҳмақом — маҷмӯи муҳташами созию овозии силсилавии устодонаи мусиқии классикии тоҷик-форс, ки дар нимаи дуввуми асри ва ибтидои асри ташаккул ёфта бо ин ном дар адабиёти хаттӣ собит шуда ва охири асри маъмулият касб намудааст.
Ӯ муаллифи маҷмӯаҳои «Илҳом» «Файзи чашма», «Садоқати ишқ», «Чашми хирад», «Гӯсолаҷони амма», «Тӯғёни дил» , «Чароғи нур», «Ганҷи маъонӣ» , «Кошонаи дил» аст.
Ӯ дар суханрониаш барои бунёди раҳои аз дайн гуфта аст, ки то ҳудуди 13 солагӣ дар хона ба унвони фардии мазҳабии бузург шуда аст ва дар даврони булӯғи худашро аз ҳар бовари мазҳабӣ раҳо карда аст.
Заминаи мутолиъотии ӯ бар масоилии монанди фишори равонӣ ва инҳитот асабӣ, ва ҳамчунини истиротижии ҳоии жени дармонӣ барои муҳофизат аз асаб ҳоии ҳассос мутамарказ аст.
Саполски аз авохири даҳаи 70 милодӣ то авохири даҳаи 90 милодӣ ҳар сол ба Африқо бози маиигашт ва ба муддат 8 то 10 соъат дар рӯз ба мутолиа бобӯнҳо мепардохт.
Фарзҳои кифоя бештар ба амалҳои иҷтимоӣ ва чорабиниҳои дастҷамъӣ тааллуқ доранд ва шахсе аз оҳоди мардум ба таври хос дар онҳо мавриди таклифи шаръ ва имтиҳони Худованд набуда, балки онҳо масъулият ё воҷиби уммат ба таври умумӣ ҳастанд ва ҳусули он барои ҳама фоида дорад.
ва умури дунявӣ, ба монанди роҳандозии саноатҳо, омӯзиш ва пешбурди касбҳо, зироат ва дигар муҳиммоте, ки умури зиндагии башарият ба онҳо қавом ёбанд, ҷудо мешаванд.
Латоифи рӯҳӣ ва ганҷинҳои маънавие, ки дар фарзҳои айн гузошта шудаанд ва замири банда ҳамвора ба сӯи онҳо таталлуи рӯҳӣ дорад, аз қабили хушуъ, фурӯтанӣ ва дигар фавоиди ибодот, бо такрори пайвастаи фарзи айн сероб ва сари вақт таъмин мегарданд, амре, ки дар анҷоми фарзҳои кифоя камтар манзур будааст;
Фарз — дар луғат ба маънои муайян кардан, воҷиб гардонидан ва андоза кардан ва дар истилоҳи фуқаҳо ва уламои усул ба маънои ҳар амр ва ҳукми шаръие, ки бо далели қатъӣ собит шуда, Худованд анҷом додани онро ба таври ҳатмӣ ва илзомӣ аз бандагони мукаллаф талаб кардааст ва бо анҷом додани он аз сӯи Худо савоб дода ва бо тарки бе узраш азоб карда мешавад, ба монанди намоз, рӯза, закот, ҳаҷ ва дигар аркони ислом.
34 м. ва бо аҳде аз ӯ бо Умар ибни Хаттоб ба хилофат байъат шуд ва дар аҳди хилофаташ Шом, Ироқ, Байтулмуқаддас, Мадоини Кисро, Миср ва Ҷазира фатҳ шуданд ва гуфта шуда, ки дар замони вай 12 000 минбар дар ислом насб шуд ва ӯ аввалин касе аст, ки таърих ё солшумории ҳиҷриро барои мусулмонон асос гузошт.
Вай ба коргузоронаш супориш дод, ки вақте ба ман навиштед, пас аз худ оғоз кунед ва нахустин коре, ки пас аз хилофаташ анҷом дод, асирони аҳли риддатро ба қабоилашон баргардонд ва гуфт: Бадам омад, ки асорат таън ва оре бар араб боқӣ монад.
То замони вай дароҳим бо нақшҳои хусравӣ роиҷ ва дар гардиш буд ва ӯ ба ҷои он дароҳиме бо нақши «ал-Ҳамду лиллоҳ», «Ло илоҳа иллаллоҳу ваҳ-даҳ» ва «Муҳаммадун расулуллоҳ» зарб зад ва бар хотамаш «Марг беҳтарин воиз аст, эй Умар» навишт.
Дар замони хилофати вай лашкари ислом аксари сарзаминҳои империяи Форсро фатҳ ва румиёнро ба манотиқи шимолии сарзамини худ ақиб ронд ва иззату қудрати ислом ба ҷое расид, ки вай банди «муаллафату-л-қулуб»-ро аз шумори масрафҳои закот мутаваққиф сохт.
Абулуълуа дар намози субҳ бо ханҷаре бар камари вай зарба зад ва пас аз се рӯз бар асари он даргузашт ва дар ҳуҷраи Оиша дар канори расули акрам пас аз Абубакри Сиддиқ дафн гардид.
Дар гузари Дегрезони Истаравшан, мувофиқи маълумот соли 1886, 25 оила зиндагӣ мекард, ки аксари онҳо корхонаҳои хурди чӯянрезӣ ва дуконҳои фуруши маснуоти чӯянӣ доштанд.
Чӯянрезон ба ҷуз аз навъҳои дег инчунин офтобаву зарфҳои дигар, чароғ, манқал, зангӯла, поза ё оҳани ҷуфт, ҳалқа барои чархҳои ароба ва ғайра истеҳсол мекарданд.
Ҳамаи корҳоро дар онҳо коргарони кироя иҷро мекарданд, соҳиби корхона дар раванди истеҳсоли маснуот тамоман иштирок намекард, ӯ танҳо ба тиҷорату савдои маснуоти чӯянӣ машғул буд.
Коркарди фулузот дар байни мардуми тоҷик аз давраҳои қадим оғоз ёфтааст, ки муаррихон ва бостоншиносон аз дарёфти маснуоти биринҷиву оҳанӣ ва чӯянӣ маълумоти мушаххас додаанд.
Нахустин ҳикояи ӯ «Айб аз худатон, додар!» соли 1965 дар рӯзномаи «Маориф ва маданият» ва китоби аввалинаш — қиссаи «Ситораи умед» соли 1980 дар нашриёти «Ирфон» ба табъ расидаанд.
Маҷмӯаи ҳикоя, очерк ва қиссаҳояш «Маоши аввал» , «Шабе дар Кабудҷар» , «Дарди ишқ» , «Суруди муҳаббат» , «Дар орзуи падар» , «Нишони зиндагӣ» , «Ситораҳои паси абр» , «Ҷилои ситораҳо» , романҳои «Дар орзуи падар» , «Марги бегуноҳ» , «Ду ҳикоя» 2013), «Деҳаро хоб мебинам» пасиҳам рӯи чоп омада, мақоми ӯро дар адабиёти тоҷик шоиста гардонидаанд.
Асарҳои нависанда бо забони суфтаю фасеҳи тоҷикӣ ба қалам омада, хислатҳои неку бади ҳамзамонони моро воқеънигарона ба риштаи тасвир кашидаанд ва муаллифашонро ба ҳайси яке аз шогирдони муваффақи мактаби нигорандагии Устод Садриддин Айнӣ ва давомдиҳандаи кори Сотим Улуғзодаю Ҷалол Икромию Фазлиддин Муҳаммадиев ва дигар устодони насри муосири тоҷик шуҳратёр намудаанд.
Сипас муаллими мактаб, ходими адабии рӯзномаи «Пионери Тоҷикистон» , мудири шуъбаи рӯзномаи «Комсомоли Тоҷикистон» , мудири шуъбаи адабиёт ва санъати рӯзномаи «Тоҷикистони Советӣ» , мудири шуъбаи адабиёти бадеии нашриёти «Маориф» , сармуҳаррир ва директори нашриёти «Адиб» будааст.
Соли 2004 мудири шуъбаи иттилоотию таҳлилии Дастгоҳи иҷроияи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Раёсат ва раиси Шӯрои насри Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон ва узви чандин кумитаю созмону комиссияҳои бонуфузи ҷумҳуриявист.
Аз дар даврони шӯравӣ Киностудияи «Тоҷикфилм» аввалин бор ба забони тоҷикӣ аз рӯи қиссаи «Дарди ишқ» филми ҳамноме ба навор гирифтааст, ки то имрӯз ҷолиби диққати тамошобинонанд.
Дар заминаи романи сегонаи «Дар орзуи падар» иборат аз 23 қисмат сериали ҳамноме танзим гардидааст, ки на танҳо дар Тоҷикистон, балки дар Эрону Афғонистон, маъруфияту маҳбубияти хоссае пайдо кардааст.
Муаллифи филмномаҳо ва радиотеатрҳои дар заминаи асарҳои нависанда таҳиягардида Шоири халқии Тоҷикистон Гулназар Келдист, ки бо эҷодиёти адиб хуб ошноӣ ва бо ӯ ҳамкорӣ дорад.
Кароматуллоҳи Мирзо — нависанда, Нависандаи халқии Тоҷикистон, дорандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон
Онҳо ҳатто аз мамлакат содир намудани донаҳои хушкнакардаи каҳваро манъ карда буданд, то ки ягон донаи ҳосилхези он ба дасти мамлакати бегона наафтад ва чӣ хеле маълум аст, ҳосили махфии шоҳона рўяд.
Қаҳва — донаҳои дарахти тропикие, ки онро дар оташ бирён карда, баъд кӯфта орд карда, истеъмол мекунанд; нӯшидание, ки кӯфта ё хокаи қаҳваро дар об ҷӯшонда ё болояш оби ҷӯш рехта, ба он шир ва шакар омехта ва гоҳе бе инҳо мехӯранд.
Осори адабиётшиносиаш дар маҷмӯаҳои «Шеър ва замон» , «Дар қаламрави сухан» «Творцы созвучий» , «Испытане поэзией ва ғ. ба табъ расидаанд. Соли 1974 дар мавзӯи «Ворисияти таърихӣ ва навпардозиҳои шоирона» рисолаи номзадӣ дифоъ кардааст.
Ашъори дар солҳои гуногун офаридааш дар авроқи кутуби «Раҳнавард» , «Тарозуи Офтоб» ), «Путник» , «Рӯзи умед» , «Рубоиёт» , «Баргпайванд: шеърҳои точикии Аскар Ҳаким» , «Шаҳри меҳолуд» , «Баргузидаи ашъори Аскар Ҳаким» , «Ашъори мунтахаб» ва ғ.
Ломоносов, баъдан муовини сармуҳаррири маҷаллаи «Садои Шарқ», муовини сармуҳаррири рӯзномаи «Маданияти Тоҷикистон», сипас сармуҳаррири ҳамин ҳафтанома , аз соли 1991 то марти 2003 раиси Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон будааст.
Яке аз он нафарон худи ту будӣ, ки дар як суҳбат “Баҳром Сирус вақте рисолаи докторӣ ҳимоя мекунад, синнаш аз 80 гузашта будааст, шумо ҳам докторӣ кунед”-гӯён маро ташвиқ мекардӣ.
Муҳимтарини офаридаҳояш маҷмӯаи хикояҳои «Кашфи асрор» , қиссаҳои «Духтари ниқобдор» ва «Муборакқадам» , очерки таърихии «Лаънаткардаи халқ» ва «Шоира Маҳастӣ» мебошанд, ки гувоҳ аз табъи саршору маҳорати нотакрори муаллифашон медиҳанд.
Асарҳои Тоҷӣ Усмон дар заминаи истифодаи дақиқу устодонаи маводи таъриху зиндагӣ, эҳтирому эҳтиёти воқеияти таърихӣ, забони пухтаву ширадори тоҷикӣ ба қалам омада, муаллифашонро дар қатори муваффақтарин адибони чеҳраҳои таърихинигори тоҷик ҷою мақоми арзанда бахшидаанд.
Тоҷӣ Усмон — нависанда, , узви Иттифоқи нависандагони ИҶШС , дорандаи ордени Нишони Фахрӣ, медалҳо, Ифтихорномаи Президиуми Совети Олии ҶШС Тоҷикистон доранда чоизаи ба номи Абуабдуллох Рудаки́.
МРТ ва томографияи компютерӣ — барои таҳқиқи мағзи сар; таҳқиқи нерӯи шунавоӣ — ин тарзи таҳқиқ барои муайян намудани халалҳо дар нерӯи шунавоӣ гузаронида мешавад;
тест -ҷавоб — таҳқиқоти мазкур қисматҳои шунавоии риштаҳои мағзи сарро мавриди омӯзиш қарор медиҳад, то аз фаъолияти асаби шунавоӣ, ки аз қисмати дарунии гӯш ба сӯи мағзи сар кашида шудааст, огоҳӣ пайдо кунад;
Агар духтур натавонад бо ин амалҳо сабаби сарчархзаниро муайян намояд, он гоҳ таҳқиқотҳои зерин гузаронида мешаванд: *электронистагмография — ин таҳқиқот ҳаракати мардумаки чашмро назорат мекунад.
Бинобар ин агар шахси гунаҳгор амволи ғайрро тасарруф намуда истода фикр кунад, ки ниҳонӣ амал карда истодааст, новобаста аз он ки шахсони дигар онро дарк мекарданд ё не, кирдори шахс ҳамчун дуздӣ банду баст карда мешавад.
Зери мафҳуми тасарруф мувофиқи эзоҳи м. 244 Кодекси Ҷиноятии ҶТ ғайриқонунӣ, бо гараз, ройгон гирифтан ва ё ситонидани амволи ғайр ба фоидаи гунаҳгор ё дигар ашхос дар назар допгга мешавад.
Ҷамоати деҳоти Исмоили Сомонӣ дар шимолу ғарби ноҳияи Деваштич дар зери қаторкӯҳҳои Туркистон воқеъ буда аз шимолу ғарб бо Ҷамоати Нофароҷи ноҳияи Истаравшан зиёда аз 30 км ҳаммарз мебошад.
Пайдоишии дарди сахти гурда — ин дард сахт ва якбора пайдо шуда, метавонад аз як соат то чанд рӯз идома ёбад, то замоне, ки санг мавқеи ҷойгиршавиашро дар системаи пешобгузар ва ё гурда дигар накунад.
рустаниҳо ва маводде, ки дорои хатари фавқулодаанд, вале барои истифода дар соҳаи тиб қобили таваҷҷуҳ намебошанд ва дар Рӯйхати Конвенсияи ягонаи СММ оид ба воситаҳои нашъадор гурӯҳбандӣ шудаанд (каннабис ва қиёми каннабис, героин, дезоморфин, кетобемидон ва ғайра);
асосан рустанӣ ва маводде, ки хатари фавқулода дошта, ҳамзамон барои мақсадҳои тиббӣ қобили таваҷҷуҳанд ва дар Рӯйхати ва Рӯйхати конвенсияи мазкур гурӯҳбандӣ шудаанд (асетилметадол, алфентанил, аллилпродин, алфаметадол, бензетидин, безилморфин, безитрамид, клонитазен ва ғайра);
маводде, ки сӯистифодаи онҳо то дараҷаи муайян хатарнок аст, вале барои истифода бо мақсадҳои тиббӣ қобили таваҷҷуҳ буда, дар Рӯйхати конвенсияи мазкур гурӯҳбандӣ шудаанд (дорувории асетилдигидрокодеин, дорувории пропирам, дорувории декстропропоксифен ва ғайра).
Воситаҳои нашъадор зери назорати давлат қарор дошта, дар конвенсияҳои байналмилалӣ ва санадҳои меъёрии ҳуқуқии дахлдори Ҷумҳурии Тоҷикистон айнан гурӯҳбандӣ шудаанд.
Номгӯй, шакл ва сохти воситаҳои нашъадор дар асоси Конвенсияи ягонаи СММ оид ба воситаҳои нашъадор , Конвенсияи СММ оид ба мубориза бар зидди муомилоти ғайриқонунии воситаҳои нашъадор ва моддаҳои психотропӣ , Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи воситаҳои нашъадор, моддаҳои психотропӣ ва прекурсорҳо» , Қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи тасдиқи Рӯйхати миллии воситаҳои нашъадор, моддаҳои психотропӣ ва прекурсорҳо» ( 390 аз 21 сентябри 2000; бо тағйироти воридшуда ба Қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон 333 аз 31 августи 2002) муайян ва ба танзим дароварда мешаванд.