polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Разработка и исследование солнечных установок для сушки сельскохозяйственных продуктов/ Маводҳои конфронси байналхалқии илмӣ – амалии «Муаммоҳои пешрафти устувории истеҳсоли маҳсулоти хӯрока дар Осиёи Марказӣ» 15-17 март, 2012, ш.
Соли 1992 натиҷаи корҳои илмии худро дар мавзӯи « Процессы токопереноса в сэндвич структуре на основе халькогенидов цинка» ҷамъбаст намуда, дар Донишгоҳи электротехникии шаҳри Санкт-Петербург рисолаи номзадиро дифоъ намудааст.
Монографияи ӯ «Ҷунайдуллоҳи Ҳозиқ ва достони ӯ «Юсуф ва Зулайҳои ӯ» ва як силсила мақолаҳояш барои кашфу таҳқиқи таърихи адабиёти тоҷик дар садаи 18 ва нимаи аввали садаи 19 мусоидат кардаанд.
Ӯ дар ҷараёни таҳқиқ ба масоили умуминазариявӣ ва методологии омӯзиши адабиёти ин давраҳо низ аҳамият дода, ба масъалаҳо ва муаммоҳои асосии он амиқ нигарис- тааст.
А. доир ба эҷодиёти Аҳмади Дониш зиёда аз даҳ мақола ва як маърӯзаи илмӣ таълиф намудааст, ки дар онҳо паҳлуҳои гуногуни рӯзгор ва осори Аҳмади Дониш – шеъру шоирӣ аз назари ӯ, Аҳмади Дониш ва Мирзо Бедил, робитаи эҷодии ӯ бо гузаштагон таҳлилу баррасӣ шудаанд.
Агарчи Абдулло Субҳон шефтаи шакли ҷадиди шеърофаринӣ аст, ӯ дар қолабҳои қадима, аз қабили дубайтӣ, рубоӣ ва ғазал низ ҳадафи худро ба курсӣ нишондааст.
Ҳини мутолиаи дафтарҳои шеърии ӯ дар назари аввал барои хонанда чунин менамояд, ки эҷодкор мехоҳад ҳар падидаи атроф, ба хусус, зуҳуроти табиатро бо тамоми вижагиҳояш, бо он ҳама шаклу таровате, ки дорад, тасвир намояд, аммо ин тавр нест.
Хонандаи закӣ ва борикбин бо як баррасии ҷиддӣ ва бо назари амиқтар метавонад дарёбад, ки манзури шоир баёну маълум сохтани зуҳуроти ба чашм бархӯрда нест, балки бо ин васила мехоҳад розҳои зиндагӣ, дарду талошҳои одамон, ҳиссиёт ва орзуҳои ҳамешагии бани башар, ниёишҳои ниҳонии қалбҳои хасташуда, эҳсосоти шӯрангез ва дар айни ҳол пинҳони аҳли дардмандро ифшо намояд.
Адабиётшинос Султонмурод Олим дар мақолаи илмӣ-интиқодии худ «Дунёи дили шоир» аз ҷумла овардааст: «Дар шеърҳояш колорити миллӣ ҳаст, дилаш аз ишқи ватан ҷӯш мезанад. Мисол, дар бораи абрӯ то имрӯз бисёр шоирон навиштаанд, шояд дар Ғарб низ чунин бошад. Вале дар шеъри «Бо абрӯ имоям кунӣ» шоир аввал абрӯи моҳи нави болои масҷидро ба забон меоварад, сипас ба маъшуқа арз мекунад, ки «бар боми масҷиди сухан ман моҳи абрӯят задам». Шоир дар ин ҷо орзуеро баён мекунад, ки ба хаёли ҳеч кас намеояд:
Абдулло Субҳон пас аз хатми донишгоҳ чанд сол дар мактаби миёнаи рақами 9 хоҷагии ҷамоавии Карл Маркси ноҳияи Сайҳунобод аз фанни забону адабиёти тоҷик дарс медиҳад.
Азбаски ҳанӯз аз замони донишҷӯйӣ маъолаю шеърҳои ӯ дар рӯзномаю маҷаллаҳои даврии Ӯзбекистону Тоҷикистон ба табъ мерасиданд, маҳорати хоманигориашро ба инобат гирифта, дар соли 1989 маъмурияти рӯзномаи «Овози тоҷик» ӯро ба кор даъват мекунад.
Иштирокдори нахустин Ҳамоиши байналмилалии шеъри муосири форсӣ дар Эрон , соҳиби унвони «Аълочии фарҳанги Тоҷикистон» , барандаи медали «Шуҳрат» дар Ӯзбекистон .
Ба ғайр аз ашъори парокандае, ки дар рӯзномаю маҷаллаҳои мухталиф ба табъ расидаанд, маҳсули хоманигории шоир Абдулло Субҳон тавассути китобҳои “Мушки субҳ” , “Нидои сарбадор” , “Уфуқи пиндор” , “Гарди анҷум” ва “Марзи хуршед” ба дасти хонандагон расидааст.
Ин ҷараён аҳкоми асосии ислом — ваҳдат, донисташаванда будани Худо, баробарии одамон ва ғайраро эътироф намуда, муборизаи синфиро инкор мекунад, ҷиҳоди зидди аҷнабиёнро рад менамояд ва онро танҳо бо мақсадҳои мудофиавӣ раво медонад.
Масъалаҳое, ки дар ин асар таҳлил шудаанд, аз доираи таълимоти умумии дини ислом берун набошанд ҳам, таъбиру таъвили онҳо ҷиҳатҳои иҷтимоии таълимоти Аҳмадияро тақвият додаанд.
Ҷараёни Аҳмадия ҳамчун ҷараёни ислоҳотии ислом (инкори нубувват, аҳаммияти фаъолияти моддии шахс, барқароркунии биҳишт дар рӯйи замин ва ғайра) шинохта шудааст.
Соли 2015 дар Донишгоҳи миллии Тоҷикистон рисолаи номзадиро дар мавзӯъи “Роҳҳои худтаъминкунии устувори минтақа бо озуқаворӣ ” ҳимоя намуда, сазовори дараҷаи номзади илмҳои иқтисодӣ гаштааст.
Ӯ аввалин маротиба механизми бозориро барои расидан ба дастрасии иқтисодии озуқаворӣ дар асоси ташаккули шабакаҳои бозорҳои озуқавории минтақавӣ, ки арзиши иловагии маҳсулоти кишоварзиро аз майдони полезӣ то ба истеъмолкунанда расониданро коҳиш медиҳад, коркард кардааст.
Ӯ дар корҳои илмӣ-таҳқиқотии хеш дар заминаи истифодаи тамсилаи консептуалӣ асоснок кардааст, ки низоми худтаъминкунии озуқаворӣ дар минтақа бояд аввалиндараҷа бошад ва аз ҳисоби истифодаи оқилонаи захираҳои худии истеҳсолоти маҳсулоти кишоварзӣ, ашёи хом ва маводи хӯрокворӣ ба роҳ монда шавад.
Солҳои 2014-2015 дар Донишкадаи соҳибкорӣ ва хидмат дар вазифаи мудири кафедраи менеҷмент ва маркетинг, соли 2015 то 2019 мудири кафедраи идоракунии давлатӣ ва маҳаллии Донишкадаи соҳибкорӣ ва хидмат, соли 2019 декани факултети баҳисобгирии муҳосибӣ ва сайёҳии Донишкадаи соҳибкорӣ ва хидмат фаъолият намудааст.
Ҳукумати марказии давлати муғул бо фармони Чағатой ва Маҳмуди Ялавоч барои комилан пахш намудани Шӯриши Маҳмуди Торобӣ ба воситаи умарои ҷангозмудаи муғул Элдиз-Нуйин ва Чакин-Қӯрчӣ бо лашкари анбӯҳе ба Бухоро рафт ва шӯришчиён дар ин набарди нобаробари хуношом шикаст хӯрданд; ба қавли Ҷувайнӣ «… дар ҳади бист ҳазор мардум дар ин навбат бикуштанд…» ва гурӯҳе фирор карданд.
Пас аз марги Маҳмуди Торобӣ Алии Торобӣ ва бародараш Муҳаммади Торобӣ ҳарчанд саъй мекарданд хостаҳои мардум ва орзуву омоли бародарашонро амалӣ созанд, вале натавонистанд.
Онон ба унвони раҳбарони сиёсӣ ва мазҳабии қиёми мардуми Бухоро аз оғоз то анҷоми қиём аз хостаҳои худ даст накашиданд, барои амалӣ гардондани мақсади худ, ки ҳамоно дифоъ аз оини ислом ва диёнати он дар баробари душманони мазҳабӣ ва сиёсӣ буд, ба мубориза пардохтанд ва саранҷом дар ин набардҳо ва дар роҳи ин ормону ҳадафҳои нек ҷонашонро фидо карданд.
Бо фармони комиссариати халқии маорифи ҶШС Тоҷикистон аз 27.01.1939 техникуми педагогии занона, омӯзишгоҳи омӯзгории 1 ва техникуми педагогии мардона, омӯзишгоҳи педагогии 2 номида мешавад.
16 октябри соли 1958 бо фармони Вазорати маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон Омӯзишгоҳи омӯзгорӣ муваққатан баста мешавад ва хонандагони он ба омӯзишгоҳҳои омӯзгории шаҳри Конибодом ва Душанбе тақсим карда мешаванд.
Дере нагузашта соли 1960 тибқи қарори комиҷроияи вилояти Ленинобод ба шуъбаи маориф супориш дода мешавад, ки дар маркази вилоят омӯзишгоҳи педагогӣ барои тайёр кардани муаллимони забони русӣ ба мактабҳои таҳсилоташ тоҷикӣ бо теъдоди 120 нафар толибилмон қабул карда шаванд ва ин супориш дар муҳлати муқарраршуда ба иҷро мерасад.
Дар асоси нақшаи Госплани Иттиҳоди Шӯравӣ комплекси нави бинои омӯзишгоҳ дар ҷои хушманзараи соҳили рости дарёи Сир қомат рост кард, ки дорои 12 кабинети таълимӣ, толори варзиш, маҷлисгоҳ барои 280 ҷойи нишаст, ошхона, хобгоҳи 1 буд.
Шуъбаи мактабӣ аз соли 1991 то ин дам зиёда аз 2000 нафар мутахассисонро тайёр намуда, баҳри таълиму тарбия сафарбар намуд, ки ҳоло мутахассисони тайёр кардаи ин шуъба дар макотиби вилоят ва берун аз он бомуваффақият кор мекунанд.
Омӯзишгоҳи омӯзгории шаҳри Хуҷанд бо Қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 1 июли соли 1999 таҳти рақами 262 ба коллеҷи омӯзгорӣ табдил дода шуда буд.
Аз ин шумор 1 нафар Корманди шоистаи Ҷумҳурии Тоҷикистон, 11 нафар номзадҳои илм, дотсентон, 20 нафар Аълочиёни маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон ва 50 нафар омӯзгорони дараҷаи олӣ маҳсуб мешаванд.
Ӯ фаъолияти кориашро солҳои 1984—1986 чун лаборанти калон дар Шуъбаи асарҳои таърихи миёнаи Институти таърих, бостоншиносӣ ва мардумшиносии Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикстон оғоз карда, солҳои 1993—1997 ба ҳайси мудири Шуъбаи кишварҳои Шарқи Миёнаи Институти иқтисоди ҷаҳонӣ ва муносиботи байнамилалии Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон ва аз соли 2005 то 2012 чун корманди пешбари илмии Институти иқтисодиёти Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолият кардааст.
Луқмон Бойматов ҳамчунин солҳои 1991—1992 бо гурӯҳи таърихи Донишкадаи Адабиёт ва улуми инсонии Донишгоҳи Исфаҳон ва солҳои 1997—1999 бо гурӯҳи таърихи Донишкадаи Адабиёт ва улуми инсонии Донишгоҳҳои Фирдавсии Машҳад ва якчанд марказҳои илмӣ — фарҳангии Ҷумҳурии Исломии Эрон ҳамкориҳои илмӣ доштааст.
Таърихи муборизаи ниёкони тоҷикон алайҳи истилогарони аҷнабӣ, ба мисли лашкари мақдуниён, арабҳо ва муғулҳо дар силсилаи пажӯҳишҳои ин муаррих мавриди вежае дорад.
Муфассалтарин таҳқиқоти Луқмон Бойматов таҳқиқотҳои «Спитамон», «Абӯмуслими Хуросонӣ», «Муқаннаъ», Темурмалик", Маҳмуди Торобӣ" ва «Сарбадорони Самарқанд» дониста мешаванд.
Номбурда муаллифи чандин китобу рисолаҳои илмӣ таҳқиқотӣ аз қабили «Шӯиши Маҳмуди Тообӣ», «Аз Темурмалик чӣ медонем?», «Сегонаи мутаҳҳар», «Фиребхӯрдагонем», «Спитамон», «Инқилоби исломӣ аз дидгоҳи муҳаққиқони шӯравӣ», «Қиёми Маҳмуди Торобӣ», «Фурӯғи ишқ», «Сочинения Рашид-ад-дина как источник по истоии наодов Седней Азии», «Социально -экономическое положение и наодно-освободительные движения в Мавеаннахе во втоой четвети веке», «Сарбадары Самарканда и амир Тимур», «Критика монографии „Происхождение Саманидов“» ва ғайра мебошад.
Луқмон Бойматов яке аз муаллифони аслии «Донишномаи адабиёт ва санъати тоҷик» , «Донишномаи хоҷагии қишлоқи Тоҷикистон» , «Донишномаи Рӯдакӣ» , «Донишномаи миллии тоҷик» , ва донишномаҳои дигари кишварҳои хориҷӣ мебошад.
Аксари китобҳо ва мақолоти ин муаррих берун аз кишвари Тоҷикистон ба чоп расида, ӯ бо донишгоҳҳо ва марказҳои мухталифи кишварҳои Урупо ва Шарқ ҳамкорӣ дорад.
Луқмон Бойматов дар шогирдии профессор С. Г. Агаджанов солҳои 1986—1991 дар риштаи аспирантура ва такмили ихтисоси Институти таърихи ИҶШС — и Академияи илмҳои ИҶШС шаҳри Москва таҳсил кардааст.
Луқмон Бойматов (Бойматов Луқмон Дадобоевич; 10 июли 1960, Хуҷанд, вилояти Ленинобод) — муаррих-шарқшинос, нависанда, мутарҷим ва мунаққиди тоҷик, номзади илмҳои таърих .
Чун самаранокии фаъолияти ҳар як бюрократ аз рӯйи фаъолияти Бюрократия муайян карда мешавад, имкони сӯистифодаи ҳокимияти бюрократӣ ба фаъолияту амали тамоми системаи дастгоҳи бюрократӣ вобаста аст.
Чунин сохтори бюрократӣ дар ҷомеа на фақат қобилияти ҳаётӣ дорад ва ба ҳифзу таҳкими худ мекӯшад, балки дар бозори идоракунӣ ба рақобат пардохта, ташкилотҳои ғайрибюрократиро аз саҳнаи фаъолият дур месозад ва ё ба худ тобеъ мекунад.
Мафҳуми Бюрократияро ба иқтисоддон – физиократ Винсен де Гурнай нисбат медиҳанд, ки соли 1745 онро ҳамчун ҳокимияти иҷроия муаррифӣ кард, вале М. Вебер онро дар илм ҷорӣ намуда, ҳамчун ҳалқаи робитаи байни давлату раият арзёбӣ намуд.
Моҳияти чунин бенизомӣ, ба фикри онҳо, аз он иборат аст, ки воситаи фаъолият ба ҳадафи он табдил меёбад, зеро аносири идоракунӣ ва иҷрои бечунучарои дастуруламалу нишондодҳо, қоидаву меъёрҳо, интизоми қатъӣ ва ғ.
Ихтисоси маҳдуди кормандон зимни идоракунӣ барои ҳаллу фасли бисёр масъалаҳои марбут ба он ва дигар матолибе, ки ногузир дар ҳар шакли системаи идоракунӣ ба вуҷуд хоҳанд омад, имконият фароҳам сохта наметавонад.
Омӯзиши илмии ҳокимияти бюрократӣ дар сотсиологияи муосир аз нимаи дуюми соли 1980 дар робита бо дарки табиати сохтори давлатию сиёсии Иттиҳоди Шӯравӣ шурӯъ шуд.
Мазмуни мусбати он ихтисосноккунонии вазифаҳои идоракунӣ, анҷом додани вазифа ба воситаи кормандони касбӣ, ташкили низоми дурусти кор, таъмини иттилооти кофӣ ва васоили техникии марбутаро тақозо мекунад.
Ҳангоми идораи системаи мураккаби Бюрократия ташкили дараҷаву маротиби онро дар сатҳҳои гуногун, ки муқаррарот ва ашхоси мавриди ифои вазифаро танзим мекунад, тасаввур карда тавонистан зарур аст.
Вале дар ҳаёти воқеӣ бо вуҷуди пешбинӣ намудани ҳамаи танзимоти марбута боз имкони сӯистифода аз ҳокимият боқӣ мемонад ва меъёру қоидаву қонунҳоро барои пахш намудани ташаббусу ибтикор истифода бурдан мумкин мешавад.
ро бюрократизм меноманд, ки зимни он сифати идоракунӣ паст шуда, хароҷот барои нигаҳдории системаи мазкур меафзояд, ҳаллу фасли масоили идоракунӣ бештар бо манфиатҳои иттиҳодиявии худи Бюрократия иваз карда мешавад, самаранокии идоракунӣ паст мегардад, коррупсия инкишоф меёбад, ғайриқаноатбахш будани фаъолияти Б.
зуҳур менамоянд ва баъзан чунин вонамуд мешавад, ки нақси Бюрократия бартарафшуданӣ нест ва фароҳам намудани тарзи идоракунии қаноатбахш ба воситаи Бюрократия ғайриимкон мебошад.
Кормандони мақомоти болоии ҳизбӣ ё давлатӣ, дар сурати ташкили идораи нодуруст, аз вазифа озод карда намешуданд ва танҳо аз як вазифа ба вазифаи дигар гузаронда мешуданд, ки чунин ҳолат яке аз унсурҳои бюрократия шинохта шудааст.
танҳо дар ҷомеаи шаҳрвандӣ зимни таъмини фаъолияти дурусти тамоми дастгоҳи идоракунӣ, ташкилотҳои ҷамъиятии инкишофёфтаи дорои қобилияти таҳлилу арзёбӣ намудани фаъолияти ҳокимият, ироаи тамоми маълумот дар бораи даромади шахсони мансабдор, ба танқид эътино кардани шахсони мансабдор, таъмини ҳуқуқи интихобии шаҳрвандон ва коркарди механизми бозхонди шахсони интихобшуда дар сурати анҷом надодани уҳдадориашон дар назди интихобкунандагон ва ё вайрон кардани қонун ҷомаи амал пӯшида метавонад.
Дар замони муосир «бюрократия» гуфта самти фаъолиятеро меноманд, ки корҳои идораи давлатиро дарбар мегирад ва тамоми корҳои давлатӣ дар шакли муайян дар ҳокимияти мутамарказ аз тарафи сарварон тавассути тобеъиён амалӣ мешавад.
Бюрокра́тия — гурӯҳи иҷтимоии идоракунии касбӣ дар сохтори ташкилоте, ки дохили силсилаи маротиб, иттилооти дақиқи амуди ва воситаҳои расмии ҳалу фасли масоил мебошад.
Дар доираи татбиқи ҳадафи стратегии Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, яъне раҳои аз бунбасти коммуникатсионӣ, бунёд ва азнавсозии як қатор иншоотҳои роҳдорӣ, аз ҷумла, роҳҳои мошингарди Кӯлоб — Хоруғ — Кулма — Қароқурум , Душанбе — Қурғонтеппа — Кӯлоб ва кушода шудани нақбҳои Истиқлол, Озодӣ, Шаҳристон ва Чормағзак анҷом ёфта, роҳҳои автомобилгарди Душанбе — Чаноқ, Ваҳдат — Ҷиргатол — Саритош Айнӣ-Панҷакент, Душанбе-Турсунзода дар арафаи амалшуда қарор доранд.
Дар баробари ин, масъалаи бунёди роҳҳои алтернативӣ тақозо менамояд, ки Ҳукумати кишвар доираи ҳамгироии иқтисодиро тавсеа бахшида, дар доираи созмонҳои минтақавӣ ҷиҳати пайваст шудан ба шабакаҳои байналмилалии коммуникатсионӣ ва ташкили шабакаҳои нави мутобиқ ба меъёрҳои муосир чораҳои зарурӣ андешад.
Бо ин мақсад ҷиҳати амалисозии лоиҳаи сохтмони роҳи оҳани Тоҷикистон-Афғонистон-Туркманистон, ки омили муҳими рушди иқтисодии Тоҷикистон ва давлатҳои минтақа хоҳад гардид, андешидани чораҳои зарурӣ идома дорад.
Ашқободи Туркманистон бахшида ба баргузории ҷашни байналмилалии Наврӯз, ҷонибҳо Меморандум оид ба ҳамдигарфаҳми дар масъалаи сохтмони роҳи оҳани Тоҷикистон Афғонистон Туркманистон имзо намуданд.
Инкишофи соҳаи нақлиёт дар навбати худ воситаи мусоидат ба савдои дохилӣ ва хориҷӣ буда, омили асосии рушди муносибатҳои иқтисодӣ, тиҷоратӣ ва транзитии байналмиллалии кишвар мансуб меёбад.
Бино бар ин, аз марҳилаи аввали соҳибистиқлолӣ роҳбарият ва Ҳукумати ҷумҳурӣ масъалаи ба кишвари транзитӣ табдил додани Тоҷикистонро яке аз авлавиятҳои рушд муайян намуда, дар доираи Стратегияи аз бунбасти коммуникатсионӣ баровардани Тоҷикистонро муайян намуд, ки он дар Паёми ҳарсолаи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар соли 2010 дарҷ гардид.
Ҷумҳурии Тоҷикистон бо 143,1 ҳазор километри мураббаъ масоҳат, дар қисмати кӯҳсори Осиёи Марказӣ дар маркази чорроҳаи пайвасткунандаи шабакоти рушдёфтаи нақлиётии Шимол ва бандарҳои калони тиҷоратии байналмилалии Ҷануб ва дар масири шоҳроҳи кӯтоҳтарини тиҷоратии байни кишварҳои Шарқ (аз ҷумла, Ҷумҳурии халқии Хитой бо иқтисодиёти дорои суръати баланди рушд) ва Ғарб (Аврупо ва дигар давлатҳои тараққиёфтаи ҳавзаи баҳри Миёназамин) воқеъ аст.
Дар даҳ соли охир ҷиҳати раҳо ёфтани кишвар аз бунбасти коммуникатсионӣ ва баромадан ба бандарҳои обии ҷаҳонӣ 23 лоиҳаи сармоягузории давлатӣ ба маблағи умумии қариб 3,2 миллиард сомонӣ амалӣ карда шудааст.
Вобаста ба шароити хоси табиӣ-иқлимии ҷумҳурӣ, ки 93 фоизи масоҳати онро кӯҳҳо ишғол мекунанд, нақлиёти худрав нисбат ба дигар воситаҳои нақлиёт дорои бартарияти муҳими стратегӣ, хусусан дар самти таъмини интиқоли мунтазами дохилӣ ва фарогирии ҳамаи минтақаҳои мамлакат мебошад.
Аз лиҳози он, ки дар марҳилаи нави таърихии рушди иқтисодиёти кишвар инфрасохтори вуҷуддоштаи нақлиётӣ ба таъмини вазифаҳои стратегии рушди иқтисодиёт дар мавриди интиқоли дохилию берунӣ мутобиқат надошт, зарурати муайансозии тамоюли рушди инфрасохтор дар ҳамбастагӣ бо дигар вазифаҳои стратегии тараққиёти мамлакат пеш омад.
Таҷдиду барқарорсозии роҳҳо идома дошта, то соли 2015 сохтмону барқарорсозии роҳи мошингарди Айнӣ-Панҷакент, Душанбе-Турсунзода, Кӯлоб-Қалъаихумб, сохтмони терминали замонавӣ дар фурудгоҳи байналмилалии Душанбе, хатти роҳҳои оҳани Душанбе-Қӯрғонтеппа ва Қӯрғонтеппа — Панҷи Поён дар назар дошта шудааст.
Лозим ба ёдоварист, ки сохтмони роҳи оҳани Қӯрғонтеппа — Кӯлоб ва як қатор шоҳроҳҳои байналмилалӣ, нақбҳо ва пулҳои байнимарзӣ низ анҷом дода шуд, ки дар натиҷаи он Тоҷикистон ба як қаламрави воҳид табдил ёфта, рафтуомади доимӣ ба тамоми минтақаҳои мамлакат ва дар чор самт ба давлатҳои ҳамсоя таъмин гардид.
Инфрасохтори нақлиётии кишвар, асосан солҳои 60-80 асри гузашта ҳамчун як қисми таркибии шабакоти нақлиётии Иттиҳоди Шӯравӣ бунёд ёфта, дорои хусусияти якҷонибагии бунбастии марзӣ дошт ва дар баробари ин солҳои 90 асри гузашта бо сабабҳои объективӣ таназзул кард.
Вазифаи се соҳаи зикршуда асосан дар гунбади осмон дар лаҳзаи маълум муайян кардани мавқеи ҷирми осмонӣ вобаста ба ягон системаи координатаҳо, дар амалия вобаста ба системаи экватор ё уфуқ мебошад.
Муайян кардани мавқеи экватори осмон ва нуқтаҳои бурриши он бо доиратулбуруҷ , яъне «сифр»-и тулӯъу ғуруби ҷирми осмонӣ, инчунин тайёр ва таҳия кардани феҳристҳои мавқеи мутлақи ситораҳо вазифаҳои муҳим ва асосии ахтаршиносӣ мебошанд, ки беҳтарин расадхонаҳои ҷаҳон бо ҳалли он машғуланд.
муайянкунии, ба истилоҳ, собитаҳои ахтаршиносӣ, яъне масса, андоза ва шакли ҷирмҳои ос­монӣ, андоза ва мавқеи мадори онҳо, ҳаракат ва ҷозибаи мутақобилаи онҳо ;
Ҳоло дар Тоҷикистон дар расадхонаҳои Ҳисор ва Санглох олимони тоҷик ба воситаи ахтаршиносии амалӣ ситораҳои тағйирёбанда, зузанабҳо ва ғайраро меомӯзанд.
Ахтаршиносии амалӣ, астрономияи амалӣ — яеке аз бахшҳои ахтарсанҷӣ, ҷойгир кардан, доир кардан ва коркарди натиҷаи мушоҳидаҳо бо асбобу афзори ахтаршиносӣ, ки барои ҳалли ин ё он масъалаи ахтаршиносӣ заруранд.
Соли 1988 натиҷаи корҳои илмии худро дар мавзӯи «Самаранокии азнавсозӣ ва азнавтаҷҳизонии корхонаҳои саноати хуроквории комплекси агросаноатии Тоҷикистон» таҳти роҳбарии профессор Смышляева Л. М. ҷамъбаст намуда, рисолаи номзадиашро дифоъ намудааст.
Фаъолияти илмии ӯ ба масоили азнавсозии корхонаҳои саноатӣ, таҷдиди сохтории корхонаҳои саноатии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар давраи гузариш ба иқтисоди бозорӣ, рушди соҳибкории истеҳсолӣ оиданд.
Ӯ аввалин маротиба дар шароити Тоҷикистон масъалаҳои таҷдиди сохтории корхонаҳои саноатии Тоҷикистонро, ки дар давраи шуравӣ сохта шудаанд ва чи тавр дар шароити гузариш ба иқтисодиёти бозорӣ мутобиқгардонии онҳоро таҳқиқ намудааст.
Тавсияҳои илмии ӯро оид ба таҷдиди сохтории корхонаҳои саноатии ҷумҳурӣ ва Кумитаи амволи Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Вазорати рушди иқтисод ва савдои ҶТ қабул намудаанд.
Ӯ дар Шӯроҳои диссертатсионии ДМТ доир ба ихтисоси «Иқтисодиёти минтақа» ва ихтисоси «Иқтисодиёт» аъзо ва дар Шӯрои диссертатсионии дар назди Донишгоҳи давлатии тиҷорати Тоҷикистон аз руи ихтисосҳои «Иқтисодиёти хидматрасонӣ» ва «Иқтисодиёти меҳнат» ҷонишини раиси Шӯро мебошад.
Маҳз дар заминаи ин тадқиқоту пажӯҳишот зери роҳбарии ӯ 4 нафар унвонҷӯён оид ба илмҳои иқтисодӣ дар соҳаҳои саноат ва соҳибкорӣ рисолаҳои номзадӣ ва 1 нафар рисолаи докториро омода намуда ҳимоя намудаанд.
Аз соли 1991 то кунун дар кафедраи Иқтисодиёти корхонаҳо ва соҳибкории Донишгоҳи миллии Тоҷикистон дар вазифаҳои муаллими калон, дотсент, мудири кафедра ва профессори кафедра фаъолият намуда ва инчунин дар як вақт дар Донишкадаи такмили ихтисоси ДМТ барои омӯзгорон аз фанни Микроиқтисодиёт дарс мехонад.
Соли 1972 дар Донишгоҳи давлатии Маскав ба номи Ломоносов М. В., соли 1994 мувофиқи барномаи Бонки ҷаҳонӣ аввал дар шаҳри Тошканд, баъдан дар шаҳри Вашингтони ИМА ва солҳои 1996—1997 мувофиқи барномаи ТАСИС-и Иттиҳоди Аврупо дар шаҳри Голвеи Ирландия такмили ихтисос намудааст.
Профессор Низомова Туҳфамо Давлатовна, муаллифи бештар аз 114 асару мақолаҳои илмӣ, аз ҷумла 2 монография, 15 китоби дарсиву васоити таълимӣ, зиёда аз 20 мақолаҳои илмӣ, ки дар маҷаллаҳои дар рӯйхати Комиссияи олии атестатсионӣ номнавис шудаанд ба чоп расонидааст.
2010; Луғат аз фанни «Микроиқтисодиёт», 2001 бо се забон — тоҷикӣ, русӣ ва англисӣ ва ғайра ба нашр расидаанд, ки ин аз дастовардҳои муҳими илмию методиро соҳиб будани ин олими тоҷик дарак медиҳад.
Муҳандис-механик, Инженер-механик (аз англ. гирифта шуда, аз ду вожа муҳандис ва механик иборат аст) мутахассисе, ки корҳои муҳандисӣ: тарҳрезӣ, истеҳсол, таъмири техникии равандҳо ва таҷҳизотҳои механикро иҷро мекунад.
Таҷрибаи кишоварзии Тоҷикистон нишон дод, ки шудгори тирамоҳӣ дар давоми 2-3 сол аҷириқро нест мекунад; решапоя дар вақти бо плуг чаппагардон кардани қабати хок ба зер афтода, дар давоми тобистону зимистон аз беҳавоӣ мепӯсад.
«20-солагии Ғалаба бар фашизми Германия», «5-солагии Қувваҳои Мусаллаҳи Тоҷикистон», нишони сарисинаги «Аълочии маорифи Тоҷикистон», ифтихорномаҳои Президиуми Шӯрои Олии ИҶШС ва Вазорати маорифи Тоҷикистон қадр шудааст.
Ҳоло барномасозҳо ҳангоми тарҳрезии барнома бевосита аз рамзҳои мошинӣ истифода намебаранд, зеро барномаҳои тафсирӣ сарфи назар аз забони барномасозӣ онро ба таври автоматӣ ба забони мошинӣ мегардонанд.
Планируется, что носитель сможет доставлять до 63,8 т на низкую опорную орбиту, до 26,7 т на геопереходную орбиту (при возвращении первой ступени и боковых ускорителей — 8 т на ГПО, возвращении только боковых ускорителей — 16 т на ГПО), до 16,8 т на Марс и 3,5 т на Плутон.
После аварии ракеты-носителя 9 в июне 2015 года, приоритет работ над первым запуском , который планировался в конце года, был снижен в пользу ускорения возвращения к полётам ракеты 9, и перенесён сначала на весну 2016-го, а позже на конец 2016 года.
В начале 2015 года компания подписала соглашение на запуск с помощью спутника -2, но в феврале 2016 года компанией было принято решение переместить запуск этого спутника на ракету «Ариан-5», для того чтобы остаться в рамках намеченного контрактными обязательствами расписания.
В начале апреля 2017 года на испытательном предприятии в Техасе был установлен для статичного прожига первый боковой ускоритель для дебютного запуска , восстановленная и модифицированная первая ступень 1023, вернувшаяся на плавающую платформу после запуска спутника 8 в мае 2016 года.
Хотя изначально был разработан для отправки людей в космос, включая миссии на Луну и Марс, на февраль 2018 года запланированные пилотируемые полёты отсутствуют; взамен предполагается использовать ракету-носитель для отправки в космос тяжёлых грузов, таких как искусственных спутников.
Солҳои 1970—1984 муаллими синфҳои ибтидоӣ, роҳбари тайёрии ибтидоии ҳарбӣ, ташкилотчии корҳои беруназсинфӣ ва мудири қисми илмии мактаби миёнаи 20 ноҳияи Вахш, 1971—1976 донишҷӯи факултети филологияи Донишкадаи давлатии омӯзгории ш.
Солҳои 1984—1987 ҳамчун мудири кабинети забон ва адабиёти Институти такмили ихтисоси муаллимони вилояти Қурғонтеппа, 1987—1993 муаллими кафедраи педагогика ва кафедраи навтаъсиси забон ва адабиёти филиали Донишкадаи давлатии омӯзгории ш.
Дар минтақаҳои иқлимашон муътадил мавсими сирояти ангезаҳо 1,5-3 моҳи то­бистон, дар мавзеъҳои субтропикӣ 5-8 моҳ, дар минтақа­ҳои тропикӣ тамоми сол идома меёбад.
Вараҷа, табдард, малярия — бемории сироятӣ-трансмиссивӣ мебошад, ки ба одам ҳангоми газидани хомӯшаки модинаи ҷинси мегузарад ва онро табларза, калоншави хаҷми испурч, калоншави хаҷми ҷигар ва камхунӣ ҳамроҳӣ менамоянд.
Солҳои 1960–1963 дар вазифаи мудири сектори таърихи ҷамъияти советии Институти таърих ва этнографияи АИ ҶШС Тоҷикистон, 1963–1969 дотсенти кафедраи таърихи ҲКИШ-и Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон, 1973–1977 профессор, мудири кафедраи таърихи ҲКИШ ва коммунизми илмии Донишкадаи политехникии шаҳри Владимири Россия кор кардааст.
Муаллифи зиёда аз 156 асару мақолаҳои илмӣ мебошад, ки дар онҳо масъалаҳои тайёр намудани кадрҳои саноатӣ дар Тоҷикистон дар солҳои 1928–1940, корнамоии фарзандони Тоҷикистон дар набардҳои ҶБВ-ро баррасӣ кардааст.
Муҳандис аз рӯи қоида ба ҳама равандҳо, сохтҳои техникӣ, ки ба корҳои муҳандисию механикӣ дохил мешаванд, сару кор мегирад; тадқиқотҳо, банақшагирӣ, лоиҳакашӣ, конструксиясозӣ, коркарди технологияи маснуот, омодасозии хуҷҷатҳои техникӣ, истеҳсол, бакордарорӣ, санҷиш, таъмиру тармим, хидматрасонии техникӣ, назорати сифат ва идораи техникаю таҷҳизотҳои техникӣ.