polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Влади́мир Па́влович Барми́н марти соли 1909, Москва — 17 июли соли 1993, Москва) — олими шӯравӣ, яке аз асосгузорони кайҳоннавардии шӯравӣ, конструктори таҷҳизоти корандози реактивӣ, маҷмӯъҳои мушакию кайҳонӣ ва ҷангии стартӣ .
Соли 1957 бунёди нахустин дар ҷаҳон маҷмааи корандози мушакҳои баллистикии байниқитъавии Р-7 анҷом дода шуданд, ки ба мадори Замин аввалин радифи маснӯи Замин ва кайҳоннавард Юрий Гагаринро баровардааст.
Онтологияи Августини Қадис Аврелий ва таълимоти ӯ роҷеъ ба Худо ҳамчун ҳастии мутлақ ба таълимоти навафлотуния монанд аст, вале Августини кӯшидааст, ки ғояҳои куҳанро на аз ҷиҳати объект, балки аз ҷиҳати субъект, аз «дурустӣ»-и тафаккури инсонӣ аз нав мулоҳиза кунад.
Хусусияти тозаи тафаккури Августини таваҷҷуҳ ба ду масъала (ҷараёни инкишофи шахсият ва ҷараёни инкишофи таърихи умумиинсонӣ) буд, ки афкори атиқа аз онҳо ғофил мондааст.
Хусусияти якум «Омурзиш» – тарҷумаи ҳоли лирикист, ки инкишофи ботинии ӯро аз кӯдакӣ сар карда, то давраи комилан барқароршавӣ дар масеҳияти ортодоксалӣ нишон медиҳад.
Ӯ дар он ду навъи ба ҳам зидди умумияти инсониро баррасӣ намуд: «шаҳри заминӣ» , ки дар асоси «муҳаббат ба худ минбаъд то нафрат ба Худо рафта мерасад» ва «шаҳри илоҳӣ» , ки дар заминаи «муҳаббат ба Худо» минбаъд то нафрат ба худ рафта мерасад.
Ҳамаи ҷабру зулм – аз ҷабри кӯдак дар мактаб сар карда, то зулми давлатӣ, ба фикри Августини, натиҷаи осиян вайроншавии инсон мебошад ва аз ин рӯ қобили нафрат, вале ногузир аст.
Дар асрҳои миёна дар масъалаҳои дину фалсафа то Фомаи Аквинӣ Августини Қадис Аврелий симои шинохта буд; тамоюли навафлотунии схоластикаи ибтидоӣ аз таълимоти ӯ сар мезанад.
Дар неосхоластикаи католикии муосир мутафаккироне, ки аз босалиқагии томизм қаноатбахш нестанд, ба Августин муроҷиат мекунанд, намояндагони экзистенсиализм Августини Қадис Аврелийро яке аз саромадони худ мешуморанд.
Авре́лий Августи́ни Қадис , ё Августи́н Афр , (13 ноябри 354 Тагаст, Нумидия, Африқои Шимолӣ — 28 августи 430 года, Ҳиппон, близ Қартоҷ, Африқои Шимолӣ) — илоҳиётшиноси масеҳӣ, файласуф, рӯҳонӣ, намояндаи патристикаи Ғарб.
Ҳангоми суханронии сафир террорист, ҳамчун афсари собиқи полис ошкор Мавлуд Мерт Олтинтош, бо пӯшидани кастюми расмӣ ва галстук худро ошкор намуда, пистолетро бароварда ва бо суханони: «Ин интиқом барои Ҳалаб аст. Мо он ҷо мемирем, дар ин ҷо мемирӣ», бо иловаи нидои «Аллоҳу акбар» ба Карлов тир холӣ кард.
Худи ҳамин рӯз президенти Русия Владимир Путин ба вазири корҳои хориҷии Русия Сергей Лавров пешниҳоди ҷоизаи давлатӣ ба Карлов ва ворид намудани пешниҳод оид ба ҷовидонӣ гардонидани хотираи ӯ дастур дод.
Аҳдномаи ризоияти ҷомеаи Тоҷикистонро Президенти Тоҷикистон, Раисони палатаҳои парламенти кишвар ва роҳбарони 32 ҳизби сиёсӣ, ҳаракатҳои ҷамъиятию динӣ, илмию эҷодӣ ва иттиҳодияҳои ҷамъиятии маданию миллӣ имзо намудаанд.
Мақсади Аҳдномаи ризоияти ҷомеаи Тоҷикистонро бунёди иттиҳоди иҷтимоию сиёсӣ ва миллии тамоми бошандагони Тоҷикистон, ҷомеаи кушода, озод ва гуногунандешӣ ташкил медод.
Вазифаҳои асосии Аҳдномаи ризоияти ҷомеаи Тоҷикистон ба таври зайл муайян гардида буданд: ба даст овардани сулҳ миёни шаҳрвандон, ризояти миллӣ ва ҷамъиятӣ дар ҷомеа; таъмини бартарии ҳуқуқу озодии инсон нисбат ба ҳама арзишҳои дигар; таъмини бартарии Сарқонун ва меъёрҳои ҳуқуқии маъмул.
Инчунин дар матни Аҳдномаи ризоияти ҷомеаи Тоҷикистон қоидаҳои асосӣ, уҳдадориҳои ширкатдорони он, тартиби амалӣ сохтани шартнома, масъулияти ширкатдорони Аҳдномаи ризоияти ҷомеаи Тоҷикистон дар амалӣ гаштани он ва тартиби ба воқеият табдил ёфтани мақсадҳо ва вазифаҳои Аҳдномаи ризоияти ҷомеаи Тоҷикистон бо низоми муайян мавриди таҳлил ва таркиб қарор гирифтаанд.
Дар аввал ба Аҳдномаи ризоияти ҷомеаи Тоҷикистон, асосан роҳбарони ташкилотҳои сиёсӣ ва ҷамъиятие имзо гузоштанд, ки бо ҳукумат дар муқовимат қарор нагирифта буданд ва онҳо аз бисёр ҷиҳатҳо бо мақомоти ҳокимияти давлатӣ дар ҳамбастагӣ фаъолият доштанд.
Баъдтар, дар раванди амалисозии ҳадафҳои Созишномаи барқарор намудани сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон ва таъмини минбаъдаи ваҳдати миллӣ иттиҳодияҳои мухолифини ҳукумат низ ба Аҳдномаи ризоияти ҷомеаи Тоҷикистон шарик гардиданд.
Аҳдномаи ризоияти ҷомеъаи Тоҷикистн — яке аз ҳуҷҷатҳои сиёсие, ки баҳри сулҳ, ваҳдат ва таҳкими истиқлоли Тоҷикистон дар таърихи 9 марти соли 1996 дар шаҳри Душанбе ба имзо расидааст.
Барои пешгирии чунин бемориҳо ба рӯйи фаршу роҳ туф кардан ё ба кафи даст сурфидан мумкин нест, зеро бактерияҳои балғам ҳангоми дастфишурӣ ба каси дигар мегузаранд ё дар чизҳои дастрасида боқӣ мемонанд.
Дар балғам унсурҳои ҳуҷайравии хун, ҳуҷайраҳои омос, торҳои эластикӣ, содатаринҳо , кирмҳо , занбӯруғҳо, бактерияҳои гуногун ва ғайра вуҷуд дошта метавонанд.
Банги девона дарёи гиёҳи басо заҳрнок ва бадбӯй буда, ҳамчун алафи бегона дар боғу киштзор, заминҳои партов, қад-қади ҷӯйбор, соҳили дарё, канори роҳҳо мерӯяд.
Инчунин дар алоҳидагӣ ва аз якдигар ҷудо маҳкумшудагони зерин нигоҳ дошта мешаванд: маҳкумшудагоне, ки аз колонияҳои ислоҳӣ гузаронида шудаанд; маҳкумшудагоне, ки дар маҳбас барои иҷрои корҳои хидматрасонии хоҷагӣ мононда шудаанд.
Гаштугузори маҳкумшудагоне, ки дар маҳбас нигоҳ дошта мешаванд, тибқи нақша, рӯзона, дар фазои кушод, дар қисми махсус таҷҳизонидашудаи ҳудуди маҳбас, ҳар як камера дар алоҳидагӣ гузаронида мешавад.
Маҳбас — ҷоест, ки дар ои мардоне, ки барои ҷиноятҳои махсусан вазнин ба муҳлати зиёда аз даҳ сол ба маҳрум сохтан аз озодӣ ва ё дар ҳолатҳои ретсидиви махсусан хавфнок маҳкум шудаанд, қисми муҳлати ҷазои таъйиншуда, вале на зиёда аз панҷ соли онро адо мекунанд, инчунин маҳкумшудагоие, ки ба маҳбас барои вайрон кардани тартиби муқарраргардидаи адои ҷазо дар колонияҳои ислоҳии низомҳои умумӣ, пурзӯр, сахт ва махсус ба мӯхдати то се сол гузаронида шудаанд, нигоҳ дошта мешаванд.
Олими шарқшинос, нависандаи таърихнигор, профессор Расул Ҳодизода дар китоби худ «Самарқанднома» барои аз қадим бо боғҳои дилрабою меваҳои ширин ва маскани ободтарин будани деҳкадаи мазкур ахбори дақиқ додааст.
Мувофиқи навиштаҳои тазкиранависи номӣ ва олими адабиётшиноси асри милодӣ Малеҳои Самарқандӣ дар «Музаккир-ул-асҳоб» дар замони ҳукмронии яке аз хонҳои сулолаи Аштархониён Абдулазизхон шаҳри Самарқанд ва маҳаллаҳои атрофи он ба майдони харобазору валангор мубаддал мегардад.
Дар асри вайрон шудани Самарқанд ва пароканда шудани халқи он ба маҳаллаи Дарвозаи Ревдод, ки бо боғу токзорҳои худ яке аз гӯшаҳои ободу дилнишини Самарқанд ба ҳисоб мерафт, бе таъсир намонд.
Дар замони ҳукмронии Манғитиён, хусусан, дар замони ҳукмронии Амири Маъсум - Амир Шоҳмурод шаҳри Самарқанд ва деҳкадаҳои атрофи он рӯй ба ободӣ қадам гузошт.
Мувофиқи навиштаҳои доктори фанҳои суханшиносӣ, профессор Садрӣ Саъдиев дар китоби «Маркази адабии Самарқанд дар шоҳроҳи таърих» Самарқанд маҳз ба туфайли сиёсати оқилонаю одилонаи Амир Шоҳмурод дар натиҷаи аз шаҳру ноҳияҳои гуногун кӯчонида овардани мардум аз нав ба ободӣ рӯ овард.
Бегалиев дар асари худ "Топономияи Самарқанд", ки соли 2011 дар Самарқанд нашр гардидааст, қайд мекунад, ки қалъаи Ревдод қароргоҳи ихшидҳои Суғд буда, дарвозаи қалъаи мазкур дар маҳаллаи Оқмасҷиди ноҳияи Самарқанд ҷойгир ва номи қадимаи ин мавзеъ Дарвозаи Ревдод будааст.
Дар замони ҳукмронии сулолаҳои Сомониёну Қарахониён, Салҷуқиёну Темуриён ва Шайбониён маҳаллаҳои имрӯзаи Даштаки Боло яке аз масканҳои ободтарин ва сернуфузтарини атрофи Самарқанд буда, бо номи Дарвозаи Ревдод маъруф будааст.
Бегалиев маълум мегардад, ки дар замони ҳукмронии Русияи подшоҳӣ деҳаи Даштаки Боло бо шумули деҳаҳои атрофаш ба волости «Маҳалла»-и ноҳияи Шавдор дохил будааст.
Дар ибтидои асри ХХ маҳаллаи Даштаки Боло бо номҳои маҳаллаҳои Оқмасҷиду Рустам ва як қисми Қумзор номгузорӣ шуда, минбаъд бо ин номҳо дар ҳуҷҷатҳои расмиву давлатӣ қайд карда шудааст.
Ба мавзеи Даштак аз канали Дарғам ба воситаи «Ҷӯйи шаҳр» ҷӯйе кофта, об меоранд ва минбаъд ҷӯйи мазкур бо номи Ҷӯйи Даштак маълум ва машҳур мегардад.
Дар натиҷаи зиёд шудани миқдори одамон, мавзеи Даштак обод ва васеъ гардида, дар ин сар- замин боғу токзорҳои бешумор бунёд мешаваду деҳкада рӯй ба беҳбудӣ мениҳад.
Мавзеи Даштаки Боло — як ҷузъи таърихии Самарқанди бостонӣ буда, он аз қадим баробари бо боғу токзорҳои дилкушо ва меваҳои шаккаринаш маъруф гаштан, инчунин бо орифону олимонаш дар саҳифаҳои заррини таърих сабт гардидааст.
Подтанҳо , ки ба воситаи ҳуҷайраҳои плазмавӣ ба ҷараёни хун роҳ меёбанд, дар натиҷаи ҳосил шудани маҷмӯи антиген-подтан антигенҳоро безарар мегардонанд.
Ғайр аз ҳуҷайра-эффекторҳои махсуси силсилаи масунӣ ҳуҷайраҳои лимфоидие мавҷуданд, ки ба ҳадаф-ҳуҷайраҳои гуногун, аз ҷумла ҳуҷайраҳои омософар, таъсири маҳвзсозанда мерасонанд.
К-лимфоситҳо бидуни ширкати комплемент боиси лизис -и ҳадаф-ҳуҷайраҳои бо подтанҳои махсус фарогирифта мегарданд; -ҳуҷайраҳо, сарфи назар аз подтанҳо ва комплемент, ҳалкунандаи ҳадаф-ҳуҷайраҳо мебошанд.
Ҳуҷайра-киллерҳои табиӣ ва ҳуҷайраҳои лимфоидие, ки ҳадаф-ҳуҷайраҳои подтанҳо фарогирифтаро ҳал мекунанд, қисмати муҳими силсилаи назорати иммунологӣ мебошанд.
Аз ин бармеояд, ки тимус дар ду навъи таассури масунӣ ширкат меварзад: хилтӣ – ҳосил кардани подтанҳо ва ҳуҷайравӣ – ҷудо гаштан -и бофтаи бегонаи пайвандшудае, ки бо иштироки гурӯҳҳои гуногуни лимфоситҳо ба амал меояд.
Ҳуҷайраи бунёдӣ баъди ба тимус гузаштан, зери таъсири гормонҳои он аввал ба тимосит, сипас ба сипурз ё гиреҳҳои лимфавӣ ворид шуда, ба Т.-лимфосити фаъол табдил меёбад.
Чун ҳар як силсилаи дигари организм, маҷмӯи иммунӣ таърихи пайдоиш ва таҳаввул, ҷараёни инкишофи ҷанинӣ, роҳи ташаккул, давраи фаъолияти тезу тунд ва ниҳоят давраи пирии худро дорад.
Дуюм, антигенҳои саратонӣ, ки ҷавоби иммунӣ дар онҳо ташаккул меёбад, ниҳоят сустанд ва бинобар ин наметавонанд аксуламали пурқуввати иммуни -ро ба вуҷуд оваранд; ақидаи иммунологҳо дар ин бобат заъфи масуниятофарии антигенҳо аст.
Ҳосилшавии подтанҳо ва балоғати комили лимфоситҳо дар узвҳои канорӣ ба амал меояд, ки рушду фаъолияти доимии онҳо ба ташкилаҳои марказии лимфамонанд – мағзи устухон ва тимус вобаста аст.
Вақте ки қобилияти аксуламали иммуниро ангехтани кадом детерминантҳои антигении ангезандаҳои гуногун маълум мегардад ва ҳангоме ки ин моддаҳо аз ҷиҳати химиявӣ холис ба даст оварда мешаванд, ба истеҳсоли мояҳои сунъӣ шурӯъ намудан мумкин аст.
Чунончи, иммунитети фаъол дар натиҷаи бемории сироятӣ ё тазриқи ваксина пайдо мегардад; баъди 1 – 2 ҳафтаи тазриқи антиген ҳосил шуда, солҳо ё даҳсолаҳо барҷо мемонад.
Дар аснои сирояти бемориҳои вирусӣ чунин омилҳои номахсуси муҳофизат, аз қабили интерферон (сафедаи зиддивирусие, ки ҳуҷайраҳои сироятёфта ҳосил мекунанд) ва ингибитори вирусҳо (моддаҳое, ки дар хун, оби даҳон, тарашшӯҳи роҳҳои болои нафас вуҷуд дошта, таркиби химиявиашон ба таркиби пардаи ҳуҷайраҳо монанд мебошад) аҳамияти калон доранд.
Дар охири садаи 19 корманди иммунитет Иммунитет Мечников Ж. Борде муқаррар намуд, ки нафақат бактерияҳо, балки ҳуҷайраҳои бегонаи муқаррарӣ низ барои организм антиген маҳсуб мешаванд.
Тарзи ҷадиди дарёфти иммуногенҳои сунъӣ ба истеҳсоли мояҳои наве имкон медиҳад, ки бар зидди бемориҳои сироятии мавҷуда нигаронида шудаанд ва аксуламали организмро ба ҳамин антигенҳо меафзоянд.
Олимон аз паи посухи чунин саволҳо шуданд: оё усули камосеби фурӯ нишондани ҳуҷуми иммунологӣ вуҷуд надорад, оё мумкин нест, ки иммунитет фақат антигенҳои узви пайвандиро фурӯ нишонида, ба дигар маводи антигенӣ кор нагирад.
Ҳалли он чунин маъно хоҳад дошт, ки муҳаққиқон дараҷаи олии идораи аксуламали иммуниро омӯхта, аз уҳдаи маҳв сохтани фақат он лимфоситҳое баромаданд, ки онҳо зидди гурӯҳи хурди антигенҳои узви пайвандӣ фаъоланд, аммо лимфоситҳоеро, ки ба муқобили ҳазорҳо маводи антигении дигар нигаронида шудаанд, ба ҳоли худ гузоштаанд.
Соли 1883 ӯ исбот намуд, ки муқобилати организм ба бемориҳои сироятӣ ба қобилияти ангезандаҳоро доштану ҳазм кардани ҳуҷайраҳои махсуси хун ва бофтаҳои организм вобастагӣ дорад.
Онҳо дар мурғу мушҳо пажӯҳиш гузаронда муайян намуданд, ки ба давраи аввали инкишофи ҷанин ворид сохтани антигени бегона боиси дар ҷонварон инкишоф ёфтани таҳаммулпазирии иммунологӣ нисбат ба антигени таҷрибавӣ мегардад.
Инҳо ҳам бактерия, ҳам вирус, ҳам занбӯруғ, ҳам риккетсия, ҳам узву бофтаҳои аз як фард ба дигараш пайвандшуда, инчунин ҳуҷайраҳои саратонии худи организм мебошанд, ки хусусияти антигенӣ гирифтаанд.
Иммунитети номахсус мумкин аст ҳангоми сӯхтан, сармо задан, талафи хун, гуруснагӣ ва садама суст шавад (он гоҳ организм ба таъсири бемориҳои сироятӣ, амрози гуногуни римнок ва илтиҳоб хеле ҳассос мегардад).
Ба чунин моддаҳо бактерияҳо ва заҳри онҳо, вирусҳо, соддатаринҳо, кирмҳои паразит, бофта ё узвҳои пайвандӣ, ҳуҷайраҳои аслии тағйирёфта ва ғайра мансубанд, ки подзоҳо – антигенҳо доранд.
Маҳз таъсири антигенҳо ҳангоми ба организм роҳ ёфтани онҳо (масалан, дар натиҷаи сӯзандору кардан, бемории сироятӣ, пайванди узву бофтаҳо) сабаби ҳосил шудани подтанҳо ё ягон навъи дигари аксуламали иммунӣ мегардад.
аз пӯсти солим ва луобпардаҳо нагузаштани бисёр микроорганизмҳо; дар усораи пӯст ва муҳтавои турши меъда мавҷуд будани моддаҳое, ки ба микроорганизмҳо таъсири ногувор мерасонанд, дар хун ва моеоти организм вуҷуд доштани ферментҳое, ки микроорганизмҳоро маҳв мекунанд .
Солҳои охир боз 2 навъ -и дигари Т-лимфоситҳо ошкор карда шуд: Т-неруфизоҳо , ки фаъолияти онҳо ба тақвияти кори Т-лимфоситҳои ҳассосгашта равона шудааст ва Т-лимфоситҳои фарқкунанда, ки бо ҳуҷайраҳои бунёдии хунофар таъсир расонда, боиси тахсис -и онҳо мешаванд.
Дар натиҷа, ғайр аз ба вуҷуд овардани иммунитет нисбати таъсири ангезанда, аз ҳисоби маводи иловагие, ки дар инкишофи беморӣ иштирок намекунанд, заминаи муҳофизати нолозими иммунӣ пайдо мегардад.
Ҳамин тавр, таҳлили генетикии ҷавоби иммунӣ, ки зоҳиран масъалаи сирф назарист, ҳатто аз имрӯз сар карда роҳи дар оянда ба вуҷуд овардану кор фармудани мояҳои навро пешбинӣ намудааст.
Вазифаи иммунологияи амалӣ ба кор бурдани таомул ва омилҳои иммунитет дар амалияи тиб, байторӣ ва биология мебошад (мас., истифодаи реаксияи серологӣ ва аллергӣ дар ташхиси бемориҳои сироятӣ, ҳалли баъзе масъалаҳои экспертизаи тиббӣ-судӣ бо усулҳои масуниятшиносӣ, муайян кардани гурӯҳҳои хун ва ғайра).
ӯ муқаррар кард, ки мурғони бо парвардаи кӯҳнаи ангезандаи касалии вабо моякӯбшуда ба таъсири ангезандаҳои ниҳоят бадзаҳри вабои мурғон муқовимати зӯр ва ноҳассосӣ зоҳир менамоянд.
Ру, австриягӣ К. Пирке, рус И. И. Мечников, А. А. Безредка, В. К. Високович, И. Г. Савченко, Н. Н. Чистович, Л. А. Тарасевич ва шӯравӣ И. Л. Кричевский, Л. А. Зилбер, П. Ф. Здродовский, Г. В. Вигодчиков, В. И. Иоффе ва дигарон саҳми калон гузоштаанд.
Иммунология, масуниятшиносӣ — илми тиббию биологиест, ки таассури молекулавӣ, ҳуҷайравӣ ва физиологии организмро ба антигенҳои гуногун ва ноҷӯриҳои дар ин маврид пайдошуда меомӯзад.
Гург ба вай ҷойҳои гуногунро нишон медиҳад ва чӯпон чӣ қадар гӯсфанде, ки дошт, ҳамон қадар сангчаро аз ҳамон ҷойҳо меорад ва гург гӯсфандҳоро бозпас медиҳад.
Кохи Наврӯз аз 5 табақа ташкил шуда ва ҳудуди 40 ҳазор метри мураббаъ он кори дасти ҳунармандони тоҷик мебошад ва бо усули меъмории миллӣ сохта шуда ва дар ҷаҳон беназир аст.
11 толори ин муҷтамаъ бо ҳунарҳои миллии мардуми тоҷик аз қабили гаҷкорӣ, музойк ва шишаҳои рангин, кандакорӣ дар чӯб, сангтарошӣ ва оинабандӣ тазйин шудааст.
Авангардизм зу­ҳуроти пурра ва мураккаби бӯҳрони маданияти буржуазии садаи буда, дар заминаи ҷаҳонбиниву ҷаҳонфаҳмии анархистӣ ва субъективӣ сурат мегирад ва рушду такомул меёбад.
Авангардизм дар шаклу намудҳои гуногун, аз қабили экспрессионизм, ки ҳомии тасвири барҷастаи эҳтиросоту таассурот буд; дадаизм, ки харобку­нандаи эстетика ба шумор мерафт; гурӯҳҳои «чап» ва футуристон, ки ба ҷойи тасвири воқеии зиндагӣ майли зиёд ба тасвири фаъолонаи ҳоди­саҳо дошт; сюрреализм, ки тарафдори инъикоси ноаёни тафаккур буд, воқеияти зиндагиро тасвир кард.
Дар ибтидои солҳои 30 садаи аксар авангардистони Ғарб хусусияти ошӯбгаронаи ошкори эҷодиёти худро гум карданд, ки дар байни он­ҳо санъаткорони Франсия П. Пикассо, Чили П. Неруда ва диг.
Баъди Ҷанги дуюми ҷаҳонӣ дар кишварҳои Европа тамоюлоти аван­гардистӣ авҷ гирифта, ҷараёнҳои неоавангардистӣ ба вуҷуд омаданд ва ҳамаи ин ҷараёнҳо, ки қисме аз онҳо модернистӣ шудаанд, ҳоло ҳам фаъолият намуда истодаанд.
Авангардистон дар адабиёт ва махсусан дар санъат ба тасвири ҳам ҷудоӣ ва ҳам зиддиятҳои байни идеология ва зиндагӣ мақоми якумдараҷа дода, мавқеи иҷтимоии санъатро дар инъикоси зиндагӣ кам ба назари эътибор мегирифтанд.
Онҳо шаклҳои маъмулии эҷодиёти бадеиро на бевосита, балки мувофиқи талаботи мураккабу шартии эстетикӣ тасвир мекарданд ва ба ҳамин восита Авангардизм ба яке аз шохаҳои зоҳиран мавҳуму маҷҳули модернизм мубаддал гардид.
Аванга́рд , авангарди́зм — номи шартии ҷа­раёне дар адабиёт ва ҳунари садаи ва , ки ба он аз анъанаҳои пешинаи образҳои бадеии реалистӣ дур шудан, ҷустуҷӯи воситаҳои нави тасвиру баён ва шакли шартиву рамзӣ ва зоҳирии асар хос буд.
Низоми интихоботии омехта - дар вақти гузаронидани интихоботи пардумонӣ ва дигар мақомоти намояндагӣ якҷоякунии низоми интихоботии мажоритарӣ ва мутаносибӣ, ки дар он як қисми вакилон шахсан аз рӯи натиҷаи овоздиҳӣ дар ҳавзаҳои интихобот , қисми дигар - мувофиқи рӯйхати ҳизбӣ интихоб карда мешаванд.
Ҳоло адади баробари вакилон аз рӯйи ҳар ду низоми интихоботӣ дар яке аз палатаҳои парлумони Русия ва Ҷумҳурии Федералии Олмон, парлумони Булғория, Гурҷистон, Литва ва баъзе дигар мамлакатҳо интихоб карда мешаванд.
Вале дар аксар мамлакатҳо, баръакс, адади вакилони аз рӯйи низоми интихоботи мажоритарӣ интихобшаванда нисбат ба вакилони аз рӯйи низоми мутаносиб интихобшаванда чанде зиёд аст.
Мувофиқи ислоҳоти конститутсионии с. 1999 ва Қонуни конститутсионӣ «Дар бораи интихоботи Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон» ба палатаи Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии ҶТ 63 вакил интихоб карда мешавад.
Аз ҷумла, 65 фоизи вакилон аз ҳавзаҳои интихоботии якваколатӣ мувофиқи низоми мажоритарӣ ва 35 фоизи вакилон , аз ҳавзаи ягонаи умумиҷумҳуриявӣ мутаносибан ба шумораи овозҳое, ки ба рӯйхати номзадҳои аз тарафи ҳизбҳои сиёсӣ пешниҳодгардида дода шудаанд, яъне мувофиқи низоми мутаносибӣ интихоб карда мешаванд .
Аз низоми интихоботи омехта чунин тарзи интихоботи палатаҳоро дар парлумони дупалатагӣ фарқ кардан лозим аст, ки яке аз палатаҳо бо тарзи интихоботи мажоритарӣ, дигаре бо роҳи мутаносибӣ ташкил меёбанд .
Шигифтии шахсияти адабии ӯ муйорин аст бо айёми иқомати панҷсолаи ӯ дар Хуросон, Манзумаи маъруф ва ҳаҷвомези “Орифона” , ки шуҳрати фарогири ӯро ба дунбол дошт, ҳосили ҳамон даврон аст.
Девони ашъори Эраҷ Мирзо, ки тақрибан 4000 байт дорад, шеърҳои гуногуни лирикӣ, ҳаҷвӣ, маснавиҳои «Орифнома», «Зӯҳра ва Манучеҳр»-ро дар бар мегирад.
Ҳамчунин манзумаи “Зуҳра ва Манучеҳр”, ки тарҷумаи шоиронаест аз “Винис ва Адунис”-и Шекспир ва қитъаоти “Қалби модар “, “Инқилоби адабӣ” ва ғайра аз дигар осори машҳури ӯ ба шумор мераванд.
Аслитарин мазомини сурудаҳои Эраҷ Мирзо иборатанд аз интиқод аз авзои кишвар ва замондорон, таблиғу тарвиҷи фарҳангу улуми ҷадид, ватанпарастӣ, танзу ҳаҷви дӯстона ё иҷтимоӣ, афкори таълимӣ ва отифие назири дифоъ аз ҳуқуқи иҷтимоии зан, эҳтиром ва сипосмандӣ нисбат ба мақоми модар ва ғайра.
Дар осори ӯ ҳамнишинии вожагон, истилоҳот ва таъбироти адабӣ ва таобири рӯзмарра, идорӣ ва омиёна ва аз тарафе балоғате чашмгир боис шудааст, ки вайро “Саъдии сонӣ” биноманд, албатта забони гарму баёни шӯх ва танзомезу ҳаҷвиёти вай гоҳ ба сароҳат ва ракокати калом меанҷомад, ки ҳамин нукта шеъри ӯро дар арсаи нақд ва нигариши ахлоқӣ дар мавориде камранг месозад.
Эраҷ Мирзо шоире ҳинҷорангез ва то ҳудуде суннатшикан буд ва дар канори шоироне амсоли Баҳор ва Орифу Ишқӣ ва садоҳои ошноги давраи Машрута аст, аммо метавон гуфт, ки Эраҷ Мирзо бештар ба интиқод аз ҷомеаи асри хеш ва ба фарҳанг пардохта ва аз ҳаяҷоноти тунди сиёсӣ ва инқилобӣ барканор мондааст, ҳарчанд, ки сиёсатмадорон ва зимомдорони аср аз теғи танзи газандаи ӯ дар амон намондаанд.
Шоҳзода Эраҷ Мирзо Ҷалолулмамолик аз барҷастатарин чеҳраҳои арсаи шеъри васфӣ, таълимӣ, интиқодӣ, танзу мутоиба дар даврони таҷаддуд ва навоварӣ аст.
Солҳои 1917-1924 дар Машҳад зистааст ва дар ҳамонҷо забонҳои форсӣ, арабӣ, туркӣ ва фаронсавиро омӯхт ва низ улуми маонӣ, баён ва мантиқро фаро гирифт.
Ӯ тавассути Оркестри созҳои миллӣ осори оҳангсозони ҷаҳонӣ ва миллиро дирижёрӣ намуда, иштирокдори даҳаи адабиёт ва санъати тоҷик дар Русия , рӯзҳои фарҳанги тоҷик дар Русия , дар ЮНЕСКО ва ғ.
Давлат Қурбонов хатмкардаи омӯзишгоҳи мусиқии Душанбе , Консерваторияи давлатии Тошканд , факултаи санъати Доношгоҳи омӯзгории Душанбе буда, фаъолияти эҷодиашро дар оркестри созҳои миллии Кумитаи давлатии радио ва телевизиони ҶШС Тоҷикистон ба сифати ғижжакнавоз оғоз намуда, сипас директори мактаби бачагонаи мусиқии шаҳри Кӯлоб , мудири бахши созҳои миллии Омӯзишгоҳи мусиқии шаҳри Душанбе , дирижёри Оркестри созҳои миллӣ , дирижёр ва роҳбари бадеии Оркестри созҳои миллии Кумитаи телевизион ва радиои назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон хидмат намудааст.
Давлат Қурбонов — дирижёр, роҳбари бадеии Ансамбли давлатии «Шашмақом»-и ба номи Ф. Шаҳобови Кумитаи телевизион ва радиои назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон , Ходими хизматнишондодаи санъати ҶШС Тоҷикистон , Ҳунарпешаи шоистаи Тоҷикистон .
Муаллифи ду симфония , «Увертюра дар мавзӯи се суруди русӣ» , увертюраи «1000 сол» , достони симфонии «Рус» , достони симфонии «Тамара» , се маҷмӯаи сурудҳои халқии рус, романсҳои «Ба наздам биё», «Суруди гурҷӣ», «Вақте ки киштзори зардшуда мавҷ мезанад» ва ғайра, яке аз офарандагони услуби нави мусиқии фортепиании рус мебошад.
Балакирев тарғибгари асарҳои М. И. Глинка (нимаи дувуми солҳои 60 садаи операи «Руслан ва Людмила»-ро дар Прага ба саҳна гузошт, ба операи «Ҳаёт барои шоҳ» дирижёрӣ кард) ва композиторони ҷавон буд.
Мероси мусиқии композитор бисёр аҳамиятнок ин мусиқӣ ба фоҷиаи Шекспир «Корол Лир», 2 консерт барои фортепиано бо оркестр, фантазияи фортепианоии «Исламей», пиесаҳо барои фортепиано, романсҳо, хорҳо, 2 маҷмӯаи сурудҳои халқии русӣ ва ғ.
Дар таърихи фарҳанги мусиқии русӣ бо офаридани асарҳои соф халқӣ, пианинонавозӣ чиррадаст ва дирижёри бомаҳорат, ташкилотчии барҷаста ва муррабии меҳрубони композиторони ҷавон ҳиссагузор аст.
Дар саросари давлат ва ё дар маҳалҳои ҷудогонаи он вазъияти фавқулодда эълон намуда, фармонро дар ин хусус фавран ба тасдиқи Маҷлиси Олӣ пешниҳод намуда, ба Созмони Милали Муттаҳид хабар медиҳад.
Сарвазир ва дигар аъзоёни Ҳукумат, Раиси Бонки миллии Тоҷикистон ва муовинони ӯро ба вазифа таъйин намуда, Раисони Маҷлисҳои маҳаллии вакилони халқро таъйин ва озод менамояд.
Салоҳияти Президент - маҷмӯи масъалаҳое, ки Конститутсия ва Қонунгузории Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳаллу фасли онҳоро ба ваколати Президент ҳамчун сарвари давлат ва Раиси Ҳукумат вогузор карда мешавад.
Азбаски салоҳияти Президент доираи васеи масъалаҳои сохтмони давлатӣ ва ҷамъиятиро дар бар мегирад, онҳоро вобаста ба мазмун ва моҳияташон дар адабиёт шартан ба якчанд гурӯҳ ҷудо кардаанд:
Дар соҳаи қонунгузорӣ ва мустаҳкам кардани қонуният ба Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳуқуқи ташаббуси қонунгузорӣ, имзо гузоштан ба қонунҳои қабулкардаи Маҷлиси Олӣ, боздоштан ва бекор кардани санадҳои мақомоти давлатӣ дода шудааст.
Ба харҷи сармояи захиравӣ ва муайян намудани низоми пул масъул буда, ба харҷи мақсадноки он ваколатдор аст, дар хусуси харҷи сармояи захиравӣ ба Маҷлиси Олӣ маълумот медиҳад.
Шавкат Мирзиёев бино ба бархе манобеъ, дар деҳаи Яқтони ноҳияи Ғончии Тоҷикистон ва бино ба манобеи дигар, дар ноҳияи Зомини вилояти Ҷиззахи Узбекистон ба дунё омадааст.
Баъди даргузашти президенти нахустини Узбекистон то баргузории интихоботи пеш аз муҳлат зимоми раёсати кишварро на ба раиси Сенат, ки Қонуни асосӣ муқаррар кардааст, балки ба Мирзиёев супурданд ва дигар яқин буд, ки интихоби нухбагони сиёсии Узбекистон дар масъалаи вориси тахти Каримов рӯи ӯ қарор гирифтааст.
Шавкат Миромонович Мирзиёев"' (; , ноҳияи Зомин, вилояти Ҷиззах, ҶШС Ӯзбекистон, ИҶШС — ходими сиёсӣ ва давлатии ӯзбек, Президенти Ӯзбекистон аз 14 декабри соли 2016.
Пас аз ба замин партофта шудани буҷулҳои бозигарон, вобаста ба тарзи истодани онҳо, ки асп, хар, пукка ва чикка меноманд, яке аз бозигарон ҳуқуқи шурӯъ кардани бозиро ба даст меорад ва ба нишон гирифта задани буҷули ҳарифон мекӯшад.
Дар бозии гурӯҳӣ гурӯҳи бачаҳо дар рӯйи замин доираи калони қутраш тақрибан 2,5–3 м мекашанд ва дар маркази он бачаҳои бозигар яктоӣ буҷулро қатор мегузоранд.