polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Қуръон пас аз зикре дар бораи аҳли биҳишт ва дӯзах ба баёни аъроф ва аспи арабӣ пардохта, ҷойгоҳеро бо ин ном баён медорад, ки болотар аз дӯзахиён ва поинтар аз биҳиштиён аст ва ба тарзе дар миёнаи онҳо воқеъ гардидааст, ки бошандагони он ҳам биҳиштиёнро мебинанду мешунаванд, ҳам дӯзахиёнро асҳоби аъроф мардонеро, ки онҳоро аз симояшон мешиносанд, нидо карда, ба онҳо гӯянд: «Ҷамъи шумо ва истикборе, ки доштед, ба шумо суде набахшид?! Оё ҳаминҳоянд он касоне, ки қасам хӯрда будед, ки Худо ба онҳо раҳмате намерасонад?! Ба биҳишт дароед, ки на хавфе бар шумо бошад ва на шумо ғамгин мешавед!»
Мафҳуми аъроф ва тасаввури ҷойгоҳе дар миёни биҳишту дӯзах дар андешаи динӣ ва фароянди эътиқодии ақвоми гузашта низ решаҳои амиқи фарҳангӣ ва таърихӣ дошта, дар фарҳангҳои динии куҳан ва осори ривоятии тамаддунҳои пешин бо тобиш ва муҳтавои хоссе таҷассум ёфтааст.
Дар Авесто ва баъзе осори дигари дини зардуштӣ вожаи «майсувона» ва вожаи паҳлавии «ҳамес­тагон» номи ҷойгоҳест дар дунёи дигар, ки ҳар кӣ некиҳо ва бадиҳояш баробар ва ҳамвазн бошанд, ба он ҷо медарояд.
Бар асоси эътиқодоти масеҳиён низ дар миёни биҳиш­ту дӯзах манзили миёнае бо номи «пургаториюс» ба лотинӣ ва «лимбо» ба англисӣ вуҷуд дорад, ки аввалӣ ба маънои поккунанда ва дуюмӣ ба маънои ҳоил ва барзах аст.
Ба андешаи динии онҳо ин ҷой­гоҳ дар миёнаи биҳишту дӯзах воқеъ гардидааст ва касе, ки гуноҳи нобахшудание анҷом дода, вале ҳангоми марг машмули афви Худованд қарор гирифта бошад, ба он ҷо бурда мешавад ва дар ниҳоят пас аз бозхости аъмоли халоиқ ба кори онҳо расидагӣ мешавад ва саранҷом ба биҳишт бурда мешавад.
Ваколатҳои муҳими Ассамблея – интихоби Муншии умумӣ ва ҷонишинони ӯ, судяҳои Суди аврупоӣ оид ба ҳуқуқи башар, қабули хулосаҳо оид ба номзадҳои нав ба сафи давлатҳои аъзо, мониторинги иҷрои уҳдадориҳои гирифта ва ғ.
Дар АПША низ чун дар парламентҳои миллӣ фраксияҳо фаъолият мекунанд, ки аз рӯи тамоюли сиёсии аъзояшон ташкил шудаанд (гурӯҳи сотсиалистӣ, ҳизби халқии аврупоӣ, алянси либералу демократҳо, гурӯҳи демократҳои аврупоӣ, «чапҳо»-и муттаҳидаи аврупоӣ).
Он кори Ассамблеяро бо роҳи тайёр намудани рӯз номаи ҷаласаҳо ва муайян намудани масъалаҳои мубраме, ки оид ба онҳо маърӯзаҳо тайёр карда мешаванд, роҳбарӣ менамояд.
Ғайр аз ин дар як сол ду маротиба ҷаласаҳои Комиссияи доимӣ ё худ «ҷаласаҳои хурд» мегузарад, ки дар он аъзои Бюро ва сардорони ҳайати вакилони миллӣ иштирок менамоянд.
Ассамблеяи парламентии Шӯрои Аврупо - яке аз ду органи низомномавии Шӯрои Аврупо , мақоми машваратӣ, ки 5 майи 1949 таъсис ёфтааст ва аз намояндагони парламенти ҳамаи давлатҳои узв иборат мебошад.
Шоири ҷавон бо дили гарму маҳорати фавқулъода навъҳои куҳнаро барои ифодаи мавзӯъҳои нав мутобиқ сохта, бо навиштаҳои ҷаззоби худ собит намудааст, ки дар қолаби лирикаи ишқӣ ҳам ҳисси баланди шаҳрвандӣ ва ватандӯстиро инъикос кардан имкон дорад.
Шеърҳои «Ишқи Ватан» , «Ба Ватан» , «Ин Ватан зинда дар ҷаҳон мебод», «Мактуб аз Шарқи Дур», «Ба ҳар куҷот равам, дил диёри ман гӯяд» аз беҳтарин намунаҳои лирикаи ватандӯстӣ дар адабиёти тоҷиканд.
Асарҳои А. С. Пушкин «Бандии Кавказ» , «Полтава» , «Бародарони ғоратгар» , «Қиссаи шоҳдухтари мурда ва ҳафт паҳлавон» , асарҳои М. Лермонтов «Иблис» , «Черкезҳо» , «Ҳоҷӣ Абрек», «Боярин Орша», «Гуреза» , шеърҳои алоҳидаи И. Крилов, А. Одоевский, Т. Шевченко, В. Маяковский, Ҷамбул ва дигаронро ба тоҷикӣ гардондааст.
Шеърҳо, мақолаҳо, номаҳо ва тарҷумаҳои ӯ дар «Маҷмӯаи шеърҳо» , «Роҳи нотамом» ва «Сатрҳои нотамом» гирдоварӣ ва чоп шудаанд.
Арзи ҷуғрофии нуқтаҳо, ки дар қисми шимолии нимкураи Замин ҷойгир аст , мусбат ба ҳисоб меравад, арзи нуқтаҳои қисми ҷанубии нимкураи Заминро — манфӣ мегӯянд.
Масофа то маркази саёра, дар ҷуғрофия истифода намебаранд: ӯ танҳо дар вақти тавсифи минтақаҳои чуқурии саёра қулай аст, ё баръакс, дар вақти ҳисоби мадорҳо дар кайҳон.
Аз сабаби фарқ кардани Замин аз курра, арзи ҷуғрофии нуқтаҳо каме аз нуқтаҳои геомарказӣ фарқ мекунанд, яъне, аз кунҷи байни тарафҳо ба нуқтаи додашуда аз маркази Замин ва ҳамвории экватор.
АСҲБИ РАЪЙ , номи яке аз ду гароиши аслӣ ва тамоюли муҳимми фиқҳӣ дар садаҳои нахустини исломӣ, ки ба ҷонибдорӣ аз корбурди шеваҳои иҷтиҳод бо раъй дар истинботи аҳкоми фиқҳӣ шуҳрат ёфтааст ва фақеҳони сарзамини Ироқ, бахусус имом Абуҳанифа ва ёрони ӯ дар таърих ба унвони барҷастатарин намояндагони он шинохта шудаанд.
Истилоҳи Асҳоби Раъй бо фароянди таърихиаш ҳамеша дар баробари истилоҳи асҳоби ҳадис қарор дошта, бинобар нисбӣ будани мафҳуми онҳо муайян намудани марзе ва фарқ гузоштан дар байни онҳо душвор аст.
Аз баррасии корбурди шеваҳои фиқҳии роиҷ дар назди асҳоби ҳадис ва муқоисаи он бо равишҳои истинбот дар назди Асҳоби Раъй бармеояд, ки ихтилофи ҳар ду гурӯҳ дар корбурди раъй ва асар амри нисбӣ аст.
Ҳатто сахттарин тарафдори мактаби аҳли ҳадис корбурди раъйро дар истинботи аҳком ба таври куллӣ рад накарда, балки онро дар мавридҳои муайян ва ба таври маҳдудтаре ба кор бурдааст ва мухолифати онҳо беш­тар дар баробари раъйи мазмум будааст.
Шадидтарин фақеҳони раъйгаро низ мухолифат бо ҳадиси саҳеҳ ва ривояти муътамадро ҷоиз нашуморида, корбурди раъйро ба мавридҳои хос ва назароти дурусти иҷтиҳодӣ дар чаҳор­чӯби шаръ, ҳарчанд бо абъоди васеътаре ҳам бошад, марбут донистаанд.
Равиши корбурди раъй ба маънои аслиаш дар сарзамини Ироқ, бавижа дар шаҳри Куфа пештар аз дигар сарзаминҳои исломӣ ва мар­казҳои илмии ҷаҳони ислом рушд ва такомул ёфт.
Ҳузури бевосита ва ё бавоситаи се тан аз саҳобагони бузург – Умар , Алӣ ва Абдуллоҳ ибни Масъуд , ки дар байни асҳоб аз тарафдорони корбурди раъй ба шумор мерафтанд, дар ин сарзамин дар ташаккули сареи ин раванд нақши муассир дошт ва онҳо нахустин поягузорони он будаанд.
Тобеини куфӣ ва худи имом Абуҳанифа – намоёнтарин чеҳраи мактаби аҳли раъй амал ба раъйи фиқҳӣ ва усули мактаби худро бар пояи назароти фиқҳии он се саҳоба медонанд.
Саҳобагон раъйро ба маънои васеаш, яъне ҳам дар дарки маънои оятҳо ва нусус -и дигари шаръ, ҳам дар татбиқи дурусти аҳком ва ҳам дар қиёси масоили тоза ба кор мебурданд.
Дар донишномаи мазкур оид ба истилоҳот, ташкил, иқтисодиёт ва банақшагирии истеҳсолоти кишоварзӣ, рустанипарвариву обчакорӣ, деҳқониву чорводорӣ, зироаткорӣ, табиат ва муҳити зист маълумоти умумӣ ва аксу тасвирҳо дода шудаанд.
Баъзе мақолаҳои донишнома доир ба ҳайвоноту набототи нодир, навъҳои меваву сабзавоти маҳаллӣ, қаҳрамонони Меҳнати Сосиалистӣ, олимони ватаниву хориҷие мебошанд, ки дар рушди илмҳои кишоварзӣ саҳм гузоштаанд.
Як қисми мақолаҳо ба рушди минбаъдаи чорводорӣ, асосҳои илмии парвариши чорво, густариши зотпарварӣ, техникаи кишоварзӣ ва истифодаи он, таърихи деҳқониву чорводорӣ, тарзу усулҳои парвариши кулли зироатҳо бахшида шудаанд.
Дар таълифи «Энциклопедияи хоҷагии қишлоқи Тоҷикистон» олимону мутахассисони муассисаҳои илмии АИ ҶШС Тоҷикистон , Комитети давлатии агросаноатии ҶШС Тоҷикистон (Институти чорводорӣ, Институти ветеринария ва зоогигиена, Институти хокшиносӣ, Институти зироат, Институти боғу токдорӣ ва сабзавоткорӣ, Институти хоҷагии қишлоқ) ва кормандони редаксияҳои Хоҷагии қишлоқ, Назорати илмӣ, Тасвирот ва харита, шуъбаҳои Истеҳсолот, Комлектонӣ, Тасҳеҳоти СИЭСТ ширкат кардаанд.
Оид ба масъалаҳои назариявии фолклор, таърихи фолклоршиносии тоҷик, навъҳои фолклор асарҳоеро бо номи «Халқ ва адабиёт» , «Адабиёт ва фолклор» , «Фолклор, халқият, нависанда» , «жанрҳои хурди фолклорӣ», , «Юсуф Вафо», ва мақолаҳои зиёде таълиф намудааст.
Асрорӣ барои мактабҳои миёна ва барои мактабҳои олӣ («Эҷодиёти даҳанакии халқи тоҷик», 1980, ҳамроҳи Р. Амонов; соли 1985 дар Кобул низ нашр шуд) китобҳои дарсӣ таълиф намудааст.
Муаллифи китобҳои дарсии «Забони тоҷикӣ» , «Забони тоҷикӣ» буда, асарҳои шоирону нависандагони рус – Аркадий Гайдар, Чехов, Маршак, Маяковский, шеърҳои шоирони ӯзбек – Мирмӯҳсин, Асқад Мухтор, Ҳамза Ҳакимзода Ниёзӣ ва дигаронро ба тоҷикӣ баргардонидааст.
Дар асарҳои илмии худ масъалаҳои муносибати нависанда ба фолклор, мавқеи бадею ғоявии эҷодиёти даҳанакии халқ дар адабиёти бадеӣ, маҳорати нависанда дар истифодаи фолклор, халқият ва такомули реализм дар адабиёти шӯравӣ, нависанда ва хазинаи забони халқӣ ва ғ.
Солҳои 1944–50 корманди соҳаи маориф ва матбуот , пас аз хатми таҳсил дар аспирантура муаллими калон, дотсенти ДДОД ба номи Т. Шевченко ва аз соли 1957 то охири умр дар ДДТ ба номи В.И.
Ленин дар вазифаҳои дотсент, профессор, декани факултети филологияи тоҷик мудири кафедраҳои фолклор , адабиёти халқҳои ИҶШС - факултети журналистика ва тарҷумонии Донишгоҳи миллии Тоҷикистон кор кардааст.
«ман дар миёни шумои ду амонати нафис ва гаронҳо мигузорам якӣ китоби худо қуръон ва дигари Итрат ва аҳли байти худами. модом ки шумо ба ин ду дасти биёзид ҳаргиз гумроҳ нахоҳид шуд ва ин ду ёдгори ман ҳичгоҳ аз ҳами ҷудо намешаванди магар бар сари ҳавзи кусар.»
ҳамчунини ами салама аз паёмбар ислом ҳадисӣ бо ҳамчин мазмӯни ҳадиси сақалин нақл мекунад ки ваии гуфти : «АЛИ бо қуръон аст ва қуръон бо Али аст , онҳо аз ҳами ҷудои намешаванд то ӣнки дар ҳавз бар мани вориди шаванд».
Самтҳои асосии фаъолияти илмӣ: химияи органикӣ, синтез, структура, хусусиятҳои физикаву химиявӣ ва биологии хаттӣ ва доиравии глитсерин, омода кардани воситаҳои нави камзаҳри фармасевтӣ ва танзимкунандаҳои рушди рустаниҳо.
Кимсанов гузаронидашуда дар инкишофи кимиёи узвии синтетикӣ саҳми калон гузошта, зиёда аз 2000 пайвастҳои нави узвӣ тавлиф карда шудааст, ки на фақат аҳамияти назариявӣ, балки аҳамияти муҳимми амалӣ низ доранд.
Соли 2003 барои дастовардҳои бузурги илмӣ дар соҳаи кимиё ва технологияи ҳосилаҳои глисерин Донишгоҳи миллии Тоҷикистон дар чаҳорчӯбаи ҳамкорӣ бо Федератсияи Русия бо Ифтихорномаи комитети тадорукотӣ ва профессор Б.
Кордонию дурандешии ин марди фозилу доно буд, ки барои тайёр намудани кадрҳои баландихтисоси илмию омӯзгорӣ дар мадди аввал корро аз таъсис додани озмоишгоҳи илмӣ шурӯъ намуд.
Пас аз хатми мактаби миёнаи 10 шаҳри Душанбе соли 1959 ба факултети кимиёи Университети давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин дохил шуда, бо сабаби донишҷӯи фаъол ва донишманд буданаш, пас аз хатми соли сеюми таҳсил ба яке аз марказҳои илмии пешқадам – Донишгоҳи давлатии Воронеж интиқол дода мешавад.
Кимсанов дар факултети кимиёи Донишгоҳи миллии Тоҷикистон кафедраи пайвастҳои калонмолекулӣ ва технологияи кимиёвӣ таъсис дода шуда, то вопасин лаҳзаҳои умр ӯ сарварии ин кафедраро ба уҳда дошт.
Кимсанов ва заҳмату меҳнатҳои ин марди фозилу дурандеш соли 1992 дар назди кафедра озмоишгоҳи таҳқиқоти илмии «Кимиёи глисерин» таъсис дода шуд ва он имрӯз ҳамчун озмоишгоҳи мустақил дар ҳайати Институти илмии таҳқиқотии Донишгоҳи миллии Тоҷикистон фаъолият намуда, бо қарори Шӯрои олимони ДМТ аз 30.09.2011 ба номи профессор Бӯри Ҳакимович Кимсанов номгузорӣ гардид.
Соли 1994 бо пешниҳоди Шӯрои илмии донишгоҳ ба шуъбаи докторантураи назди кафедраи рустанипарварии Академияи хоҷагии қишлоқи ба номи К. А. Тимирязеви шаҳри Москва дохил шуд.
Баъди гирифтани маълумоти миёна дар мактаби 1-и ноҳияи Ванҷ, соли 1973 ба факултаи агрономии Донишгоҳи кишоварзии Тоҷикистон дохил шуда, соли 1978 онро бо ихтисоси агроном-олим хатм намудааст.
Дар солҳои ҶБВ сардори ситоди дивизияи моторикунонида, фармондеҳи собиқ дивизияи тирандозии Ҷабҳаи Шимолу Ғарбӣ , аз соли 1943 фармондеҳи корпусҳои тирандозии 73-юм ва 128-уми Воронеж, Степной, 1-ум ва 2-юми Украина, 1-ум ва 3-юми Белоруссия буд ва дар озод кардани Украина, Молдавия, Белоруссия ширкат намуд.
Солҳои 1948-50 сардори ситоди минтақавии мудофиа аз ҳуҷуми ҳавоӣ , баъд сардори Сарситоди ҚҲҲ ва ҷонишини 1-уми сарфармондеҳи ҚҲҲ , ҷонишини 1-уми фармондеҳи Округи ҳарбии Маскав .
Солҳои 1954-65 фармондеҳи қувваҳои МҲҲ-и Округи ҳарбии Маскав, 1965-66 ҷонишини 1-уми сардори Сарситоди ҚМ ИҶШС, 1966-78 сарфармондеҳи қувваҳои МҲҲ, ҷонишини вазири мудофиаи ИҶШС, ҳамзамон фармондеҳи қувваҳои МҲҲ-и Қувваҳои ҳарбии муттаҳида, ҷонишини сарфармондеҳи Қувваҳои ҳарбии муттаҳидаи давлатҳои ширкаткунандаи Шартномаи Варшава.
Рӯи замин» , «Хӯшаи гандум» , «Ману ҷӯраҳои ман» , «Як дона марворид» , «Тирукамон дар рӯи бом» , «Тӯшае аз ҳар гӯшае» , Арчамайдон" , «Модарам» , «Куҷо шуд пинҳон тафси тобистон?» , «Як лаълӣ марҷон» , «Себаки ғелон» , «Нақши қалам» , «Ҳадяи бобо» , «Олуча — гули бодом» ва ғ.
Шоир, Китобхона ва кӯдакон: Мулоҳизаҳо барои тарғиби асарҳои шоир Убайд Раҷаб байни кӯдакон дар китобхонаҳои бачагона ва мактабӣ /Муҳаррир Н.Нуралиев; КБҶТ.
Хонандаи калонсол маҷмӯаҳои «Пайраҳа» , «Илҳом» , «Нимарӯз» , «Рози обшор» , «Саррез» , «Арчамайдон» ва дигари ӯро дар ёд доранд ва ба тавсифу таъриф ҳоҷат нест.
Зеро ӯ яке аз он шоиронест, ки аз худ ба мо осори хеле ҷолибу хонданбоб боқӣ гузоштааст ва офаридаҳои ӯ барои баланд гардидани сатҳи маърифатию донишандӯзии мардуму ҷомеаи навини соҳибистиқлоли тоҷикон хидмат карда метавонад.
Осори Убайд Раҷаб бо тиражи калон ба забонҳои русӣ, туркманӣ, арманӣ, белорусӣ, форсӣ ва ғайра дар Маскаву Ашқобод, Еревану Минск ва Теҳрону Кобул рӯи чоп омадаанд.
Муҳимтарини онҳо «Китобу-л-ҳовӣ» ва «Китобу-т-тибб-ил-мансурӣ» буда, тамоми илмҳои тиббии асри Закариёи Розӣ-ро фаро гирифтаанд ва ба инкишофи минбаъдаи илми мамлакатҳои Шарқи мусулмонӣ таъсири калон расонидаанд.
Ӯ дар «Китобу-л-ҷадарӣ ва-л-ҳасба» ном асараш нахустин бор нағзак, сурхак ва роҳҳои талқиҳи онҳоро ба таври возеҳ тасвир карда, нишон додааст, ки ин бемориҳо такрор намешаванд, яъне як кас ду бор гирифтори нағзак ва сурхак нахоҳад шуд.
Закариёи Розӣ дар соҳаи ҷарроҳӣ низ чандин ихтироъ ва кашфиёт дорад; ӯ аввалин бор асбоби аз ҳалқ берун овардани ҷисмҳои бегонаро тасвир кард, пунба -ро барои бастан ва зеҳро барои дӯхтани ҷароҳат ба кор бурд.
Закариёи Розӣ бо вуҷуди дониши олидараҷааш оид ба ҳама воситаҳои муолиҷа тарафдори он буд, ки бемориҳо то ба ҳадди имкон бо дору ва васоити одитарин илоҷ карда шаванд.
Розӣ ба дуруст будани назарияи тарзии истеҳсоли сунъии тило ва нуқра эътиқоди комил надоштааст, ки онро мо аз ду асари ӯ таҳти унвони «Меҳнат — ул заҳаб», «Алфизоти ва мезона табиӣ» ва «Фи ана саноатил — кимиёи ақрабу илал вуҷуд минҳо илал иминоъ» мебинем.
Муҳаммад Закариёи Розӣ дар муқаддимаи «Китоб — ул — асрор» дар хусуси асрори пинҳон кардаи файласуфони гузашта: Оғосозимус Ҳирмиз, Аристотелис, Холид ибни Язид ва Ҷобир ибни Ҳайён маълумоти кофӣ додааст, ки моҳияти он маълумотҳо ба дониста гирифтани се маърифат вобаста аст.
Омӯзиши ғояҳои фалсафии Ар-Розӣ нишон медиҳад, ки вай назарияи худро дар асоси муҳимтарин ҷараёнҳои фалсафаи исломӣ асоснок намуда, анбиқҳои махсусе таҳия намудааст ва дар зимни омӯзиши анбиқҳо роҷеъ ба категорияҳо, инчунин дар бораи фарқ байни зоҳир ва ботин сухан рондааст.
Аз сабабе ки Закариёи Розӣ дар натиҷаи омӯзиши таносуби ҷисм ва рӯҳ ба натиҷаи мусбат нарасидааст, бинобар ин ӯ мухолифи ақидаи таҳаввули рӯҳ будааст.
Ин натиҷагирӣ ба ӯ имкон додааст, ки нисбат ба тамоми алкимиёгарони дигари мусулмон бештар дар масъалаи табдили ҳамдигарии моддаҳои гуногун аҳамият бидиҳад, яъне барои табдили алкимиё ба кимиёи ҳақиқӣ заминаи хубе гузоштааст.
Асарҳои ӯ «Китоб — ул асрор» ва «Аз — мадҳалул — таълимӣ» аз тарафи олимони исломӣ дар асрҳои баъд ҳамчун асарҳои соҳаи алкимиё омӯхта шудаанд, зеро дар онҳо забону вожаҳои ҳамин соҳа истифода шуда будаанд ва мазмуни ин асарҳо ба соҳаи кимиё иртибот доштанд.
Ба мисли уламои дигари замони хеш, ӯ ба офариниши олам имони комил дошт, аммо биниши ӯ биниши моддӣ буд ва аз ақидаҳои хурофотӣ сарфи назар менамуд ва пайваста машғули таҳқиқ буда, зиндагии фақирона дошт.
Тазаккур бояд дод, ки Муҳаммад Закариёи Розӣ дар овони ҷавонӣ монанди дигар кимиёгарон аз пайи орзуи ёфтани иксир шуда буд, ки ба воситаи он маъданҳоро ба тило баргардонад, валекин баъдтар аз ин амал даст кашид ва ҷилави истеъдоди донишро бар сӯйи майдони илми тиб, ҳикмат, риёзиёт, фалакиёт ва адабиёт баргардонид.
Закариёи Розӣ аввал ба хидмати ҳокими Рай — Мансур ибни Исҳоқ ибни Аҳмад ибни Асад, ки солҳои 290—296 ҳиҷрӣ ҳукуматдорӣ кардааст, ба вазифаи сарвари бемористон адои вазифа намуда, баъд аз чанд соли хидмат ин мутафаккири барҷаставу табиби ҳозиқро ҳокими Бағдод ба дарбори худ даъват мекунад.
Дар китоби мазкур назария ва комёбиҳои пешқадами илми тибби қадимаи юнонӣ, ҳиндӣ, арабӣ, форсиву тоҷикӣ, дар навбати аввал таҷрибаи амалии худи ҳаким гирд оварда шудааст.
Мутолиаи осори Розӣ ва навиштаҳои муаррихоне, ки роҷеъ ба фаъолияти илмии ӯ китобу мақолаҳо навиштанд, нишон медиҳад, ки Закариёи Розиро дар радифи асосгузорони илми кимиё ҷой бидиҳем ва ҳамчунон ӯро яке аз инкишофдиҳандагони ятрокимиё бидонем.
Агар Ҷобир ибни Ҳайён дар санъати кимиёгарӣ, яъне кимиёи амалӣ саҳми босазое гузошта бошад, Закариёи Розӣ натиҷаи таҷрубиро арзёбӣ намуда, кӯшиш намудааст, ки онро аз нигоҳи назарӣ асоснок кунад.
Аз омӯзиши осори Закариёи Розӣ бармеояд, ки ӯ дуруст будани назарияи сунъӣ, яъне истеҳсоли тило ва нуқраро оид ба тавассути иксир эътиқоди комил надоштааст, ки онро мо аз ду асари ӯ таҳти унвони «Меҳнат- ул — заҳоб ва алфизати ва мизони табиӣ» ва «Фиана саноатил кимиёи ақрабу илал вуҷуд минҳо илал имтиноъ» дарёфт карда метавонем.
Бояд тазаккур дод, ки китоби дуввуми дар боло номбар шуда, яъне «Китобу-л- сирил — асрор» ҳанӯз дар замони Розӣ ба забони лотинӣ тарҷума шуда, дар кишварҳои ғарб шуҳрати васеъ пайдо кардааст.
Ба иттифоқи тазкиранависон Закариёи Розӣ таҳсилоти худро анҷом дод ва ҳатто бархе тасреҳ кардаанд, ки ӯ пас аз чилсолагӣ ба кутуби тиббӣ ва фалсафӣ рӯй овард.
Бархе аз сарчашмаҳо навиштаанд, ки Закариёи Розӣ бемористони Аздиро дар Бағдод идора мекард, ин ҳамон бемористоне будааст, ки Бадр — ғуломи Мӯътазид дар садаи бунёд карда будааст, ки баъдан бо номи «Бемористони Мӯътазидӣ» иштиҳор пайдо кард, вале бо мурури айём ба «Аздӣ» маъруф гаштааст.
Аз маълумоте, ки дар «Китоб-ут-тиб — ул — Мансурӣ» мавҷуд аст, бармеояд, ки донишманд дар аввалҳои умр бо касби заргариву саррофӣ шуғл варзида, дар як давраи муайян ба ҳаваси кимиёгарӣ дар пайи омӯхтани илми кимиё мегардад.
Абӯрайҳони Берунӣ дар «Феҳрасти майлу рағбат доштани Закариёи Розӣ» ном асараш дар бобати ба илми кимиё шавқу ҳавас доштани Закариёи Розӣ чунин гуфтааст: «Наздикӣ ба оташ ва бӯйҳои тунд чашми ӯро маъюб сохт ва ӯ ба сӯи муолиҷа ва мудово ва сипас ба илми пизишкӣ кашонид».
Муҳаммад Закариёи Розӣ ба ғайр аз кимиёгар буданаш, ҳамчунин бо маҳорати бузурги тиббӣ ва осори бойи абадзиндаи илмиаш на танҳо дар пешрафт ва равнақи тиббу табиатшиносии олам саҳми ниҳоят бузург дорад, балки ӯ дар таърихи илму маданияти ҷаҳонӣ ҷойи намоёнро ишғол менамояд.
Китобу рисолаҳои эҷоднамудаи ӯ ба таълиму тарбияи кимиёгарон, табибон, барои сохтмони табобатхонаҳо, муолиҷаи бемориҳои алоҳида, тартибу хӯроку об ва дигар мушкилоти барои ҳифзи саломатии инсон зарур бахшида шудаанд.
Бояд гуфт, ки дар он замон амалияҳои тиббӣ ба амалияи кимиёӣ алоқаманд буд, бинобар ин асарҳои эҷодшудаи Закариёи Розӣ дар кимиёгарӣ ва тибби имрӯза низ иртиботи қавӣ дорад.
Дар натиҷаи шуғли пайвастааш бо ин фан, наздикӣ ба оташ ва бӯйҳои тунд чашмҳои ӯ дучори беморӣ гардиданд ва ӯ аввал ба муолиҷа пардохта, сипас ба тиб рӯй овардааст.
Ар-Розӣ инчунин баъд аз Ҷобир ибни Ҳайён ҷараёнҳои кимиёиеро ба мисли дистилатсия, калсинатсия ва филтратсия дақиқ тасвир намуда, истифодаи онҳоро асоснок кардааст.
Баъди анҷоми таҳсили тиб дар Бағдод таҳти роҳбарии Табарӣ Закариёи Розӣ ба саёҳати Мисру Испания ва мамлакатҳои дигар мебарояд; ӯ дар Мовароуннаҳру Хуросон, дар пойтахти Давлати Сомониён Бухоро чанде иқомат кардааст.
Ӯ дар мубоҳисаҳои илмӣ ширкат варзида, дар мамолики сафарқардааш комёбиҳои илму маданиятро омӯхт ва ба инкишофи онҳо саҳми муайян гузошт, дар бисёр мамлакатҳо шогирдонро ба камол расонд.
Муаррихон исбот кардаанд, ки Закариёи Розӣ ба сабаби аз ҳад зиёд машғул шудан бо таҷрибаҳои кимиёӣ, доимо сару кор доштан бо оташ, аз пурхонӣ ва хусусан аз китобхонии шабона ба дарди чашм дучор мешавад.
шахсе, ки мансаби сиёсии хидмати давлатиро дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ишғол менамояд ва чун қоида бо ордени Исмоили Сомонӣ дараҷаи ё ордени Ситораи Президенти Тоҷикистон дараҷаи ё ордени Зарринтоҷ дараҷаи мукофотонида шудааст;
дигар шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон барои дастовардҳои нав, ки қаблан бо ордени Исмоили Сомонӣ дараҷаи ё ордени Ситораи Президенти Тоҷикистон дараҷаи ё ордени Зарринтоҷ дараҷаи мукофотонида шудаанд.
Ордени Зарринтоҷ — ордени давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки бо он ходимони давлатию ҷамъиятӣ ва дигар шаҳрвандон барои хидматҳои бузург дар назди давлат, фаъолияти босамари давлатӣ ва ҷамъиятию сиёсӣ, барои саҳми шоиста ҷиҳати татбиқ намудани ислоҳоти демократӣ ва иқтисодӣ, рушди илм ва фарҳанг, барои хидматҳои махсус дар ҳифзи Ватан, барои фидокорӣ ва шуҷоати шаҳрвандӣ дар истиқрори сулҳ, устуворӣ ва таҳкими давлатдории тоҷикон сарфароз гардонида мешаванд.
Соли 1959 Қодирова Беатриса Исматовна факултаи филологияи Донишгоҳи Самарқанд ва соли 1968 факултаи таърих ва назарияи Консерваторияи давлатии Тошканд ба номи М.Ашрафиро хатм кардааст.
Ба ҳайси лектори Филармонияи давлатии Тоҷикистон, солҳои 1994 – 1997 – мудири кафедраи таърих ва назарияи мусиқии Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи Мирзо Турсунзода фаъолият намуда даҳҳо мутахассис – мусиқишиносонро ба воя расонидааст, ки аз байни онҳо ду нафар – Дрожжина М.Н.
Қодирова Ходимони хизматнишондодаи санъат, Ҳунармандони халқӣ, Ҳофизони халқии ҷумҳурӣ Давлатманд Холов, Файзалӣ Ҳасанов, актёрон Салим Муқимов, Мирзоватан Миров, Исо Абдурашидов ва дигарон мебошанд.
Аз соли 1968 ӯ пайваста дар ҷаласаҳои он ширкат меварзид, дар кори анҷуманҳо ва Пленумҳои он иштирок менамуд, дар анҷумани композиторони СССР, пленумҳои мусиқишиносӣ дар Москва, соли 1987 дар пленуми идонаи Иттифоқи композиторони СССР дар шаҳри Кемерово иштирок кардааст.
Бо ташаббуси ӯ дар Тоҷикистон аввалин маротиба озмунҳои мусиқӣ, аз ҷумла якумин Озмуни ҷумҳуриявии сарояндагони мусиқии суннатии тоҷик баргузор гардидаанд.
Қодирова барои радиои тоҷик ҳам оид ба фаъолияти композиторони алоҳида ва ҳам доир ба шаклу жанрҳои фарҳанги мусиқии тоҷик мақолаҳо навишта, аксарон худаш онҳоро қироат менамуд.
Қодирова оид ба эҷодиёти композиторони тоҷик даҳҳо мақолаҳои илмӣ, тақризҳо, мулоҳизаҳо навиштааст, аз ҷумла очеркҳои монографии «Баласанян ва фарҳанги мусиқии тоҷик», «Маэстрои мусиқии тоҷик», «Ҷанги Бузурги Ватанӣ ва фарҳанги мусиқии тоҷик», мақолаҳои «Фарҳанги мусиқии тоҷик ва тиҷорат», «Операи тоҷик ва замони муосир» ва диг.
Қодирова фаъолиятро дар Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи Мирзо Турсунзода, Пажӯҳишгоҳи фарҳанг ва иттилооти Вазорати фарҳанги Тоҷикистон, мактаби бачагонаи мусиқии 1 ба номи П.И.
Дар қатори дигар омӯзгорон – таъсисдиҳандагони Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзода номи Қодирова Беатриса Исматовна дар Китоби фахрии Донишкада сабт гардидааст.
Гарчанде то омадани арабҳо дар Сурия зироатпарварии обӣ тараққӣ карда буд, дар натиҷаи ҷангҳои тӯлонии арабҳо бо империяи Византия шабакаи обёрии заминҳои Сурия аз кор баромад.
Шиъаҳо ва хориҷшудагони дар инҷобуда ҳокимияти Муовияро эътироф накарда, роҳбари олии худ писари Алӣ — Ҳасанро, ки модараш Фотима — духтари Муҳаммад пайғамбар буд, эътироф мекарданд.
Бо вуҷуди ин намояндагонн ашрофи қабилаҳои араб, ки онҳоро халифа ба вазифаҳои баланд таъйин карда буд, панҷяки ғаниматҳои ҳарбӣ ва андози ғункардашударо ба Димишқ равон мекарданд.
Мукофотҳои давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон — шакли олии ҳавасмандгардонии шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон, шаҳрвандони хориҷӣ, шахсони бешаҳрванд ва эътирофи хидматҳояшон дар назди Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад.
Издивоҷи дуввумаш бо коркуни ҳифзи ҳуқуқ Хуршед Рабиев буд, ки аз ҳам ҷудо шуданд ва онҳо соҳиби як духтар Фарзона ва як писар Эмомалӣ, ки дар синни 16-солагӣ дар соли 2017 аз бемории саратон вафот кард.
Сурайё Қосимова (тав. 22 апрели соли 1957 дар шаҳри Кӯлоб, вилояти Кӯлоб, ҶШС Тоҷикистон) — сароянда, Ҳунарпешаи хизматнишондодаи ҶШС Тоҷикистон .
Юсуфшо Ёқубов16 ноябри соли 1937 дар деҳаи Равнови ноҳияи Дарвози Ҷумҳурии Тоҷикистон дар хонаводаи деҳқон Ёқубшоҳи Муборакшоҳ ба дунё омадааст.
Солҳои 1945-1952, мактаби ҳафтсолаи деҳаи мазкурро хатм намуда, солҳои 1952-1954 таҳсилро дар мактаб-интернати деҳаи Саричашмаи ноҳияи Шӯробод ва синфи даҳумро дар интернати шаҳраки Кангурти ноҳияи Данғара хатм намуд.
Ленин ба шуъбаи бостоншиносии Институти таърихи ба номи А. Дониши Академияи илмҳо ба кор даъват шуда, ба ҳайси сарлаборант ба пойгоҳи бостоншиносии Панҷакент фиристонида мешавад.
Дар натиҷаи ковишҳои бостоншиносӣ дар ёдгориҳои зикршуда ва сарчашмаҳои хаттии суғдӣ, форсию арабӣ рисолаи номзадӣ дар мавзӯи «Паргар дар асрҳои - мелодӣ» навишта, онро 15 январи соли 1970 дар Шӯрои Институти Шарқшиносии АИ Россия бомуваффақият дифоъ менамояд.