polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Мазмуни асосии онро кӯшишҳои миллат барои ҳаёти беҳтар, даъват баҳри эҳёи миллат ва тамомии кишвар, баланд бардоштани рӯҳияи миллӣ ва маънавиёти мардум, муҳаббат ба Ватан, мардонагӣ ва ҷонфидоӣ, садоқати ҳарбӣ, ҷустуҷӯи роҳҳои ҳалли масоили мубрами иқтисодӣ, иҷтимоӣ, фарҳангӣ ва сиёсии кишвар, масъалаҳои тақдири таърихии миллат, тавсифи масъалаҳои шахсият, масъалаҳои умумиҷаҳонӣ, мақоми миллат дар низоми ҷаҳонӣ, ба инобат гирифтани урфу одат, анъана ва суннатҳои давлатдории миллӣ ҳамчун ғояи марказии инкишофи кишвар ва ғайраро дар бар мегирад.
Давлати миллӣ ҳимоя ва кафолати ҳуқуқу озодии инсонро ҳам дар сатҳи фардӣ ва ҳам дар сатҳи дастҷамъӣ вазифаи муқаддаси худ ҳисобида, танҳо тавассути ғояи барҷастаи миллӣ инкишофи ҳамаҷонибаро соҳиб мегардад.
Маҳз дар давраи мубориза барои ба даст овардани истиқлол ғояи миллӣ дар шаклҳои гуногун – талаби баробарҳуқуқии забонҳо, ҷорӣ кардани маорифи миллӣ, ташкили худмухтории фарҳангӣ дар доираи давлати муайян ва истиқлоли пурраи сиёсӣ, иқтисодӣ ва ғ.
Мавқеи бунёдиро дар ташаккули ғояи миллӣ ҳамчун маҷмӯи арзишҳои инсондӯстӣ фарҳанги маънавӣ ишғол мекунад ва аз ибтидо рушди ғояи миллӣ дар шакл и худшиносии мардумӣ , дин, фарҳанги бадеӣ ва анвои гуногуни санъат зоҳир мегардад.
Гоҳо ғояи миллиро бо арзишҳои сиёсию маънавии либералӣ пайваста, ҳамчун риояи ҳуқуқҳои инсон, рушди демократии кишвар ва «рӯҳияи технократӣ»-и мамлакат тавсиф менамоянд.
Дар чунин мавридҳо асосан инкишофи демократии олам, баробарии шаҳрвандон ва риояи ҳуқуқу озодиҳои онҳо, ташаккули давлати ҳуқуқбунёд ва иҷтимоӣ, ташаккулу инкишофи ҷомеаи шаҳрвандӣ ва ғ.
Аксарияти давлатҳои мутамаддин арзишҳои либерализм ва неолиберализми Ғарбро ҳамчун асоси методологӣ ва тарзи муносибат ба раванду ҳодисаҳои олами муосир қабул карда, ба ҳайси арзишҳои расмӣ шинохтаанд.
Дар робита бо ғояи миллӣ ва ғояи ваҳдати миллат Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон – Эмомалӣ Раҳмон гуфтааст: «Ваҳдати миллӣ асоси оромиву осудагии халқ, кафолати инкишофи давлат ва муҳимтарин омили рушди ҷомеа мебошад. Зеро хиради азалии миллати соҳибтамаддуни мо маҳз дар заминаи ҳувияти миллӣ, фарҳангсолорӣ, донишандӯзиву муҳаббат ба миллату Ватан ба вуҷуд омада, барои соҳибистиқлолии кишвари мо заминаи мусоидро фароҳам овардааст».
Арзишҳои муосири либералӣ дар муносибатҳои байналмилалӣ расман эътироф шудаанд, вале дар баробари ин ғояҳои марказиеро ҷустуҷӯ доранд, ки боиси пешрафти комили давлатдории миллии онҳо гарданд.
Тамоми давлатҳои миллӣ, аз ҷумла давлатҳои аврупоӣ низ ҳамаи музаффариятҳоро дар пайвастагӣ бо ғояи марказии инкишофи давлатдории миллиашон пайдо намудаанд, ки ҳамчун манбаи тараққии давлату миллат шинохта мешавад.
Ғояи миллӣ — маҷмӯи мафҳумҳо, арзишҳо, ормонҳое, ки мазмуну муҳтавои ояндаи рушди фарҳанги маънавӣ ва ҷаҳонбинии миллати муайян ва ё гурӯҳи халқу миллатҳои дар як давлат муттаҳидгардидаро ташкил медиҳад.
Дар Истанбул ба клубҳои Бешиктош, Фенербахче, Улкерспор, «Фискобирлик», «Гүней Санайи», «Чукурова Кулюбу», «Девлет Су Ишлери» ва «Тарсус Америка Кулюбу» ҳамчун баскетболбози касбии 18 пайваст.
Дар мусоҳиба бо телевизиони албанӣ соли 2019 ӯ гуфт: "ЮНИСЕФ барои ояндаи кӯдакон ва ҷаҳон муҳим аст. Ман аз синни 25-солагӣ сафири ЮНИСЕФ ҳастам. Кор барои кӯдакон имтиёз аст. Ҳар як кӯдак сазовори зиндагии беҳтар аст. Ман ҳамаро даъват мекунам, ки ба ҳуқуқи кӯдакон бодиққат бошанд." ва ташаббусҳои ЮНИСЕФ-ро дастгирӣ кунед.
Барои нақшҳои асосӣ ва миёна дар филмҳои «», «Рок-н-ғалтак », «Оғоз», «Ҷанговар», «Устура», «», «Майхоратарин минтақаи ҷаҳон", " Ҷанговари сиёҳпӯш", "Макси девона: пайроҳаи ғазаб", "Наҷотёфта" ва ғайра низ шуҳратёр гаштаст.
Ҳарди дар мактабҳои Ридз ва Тауэр Ҳаус, Мактаби театрии Ричмонд таҳсил карда, пас аз он ба Маркази драмавии Лондон дохил шуд (дар ин ҷо Том бо роҳбарии муаллиме таълим мегирифт, ки Энтони Ҳопкинсро таълим медод).
Раҷя Сабҳа ё Роҷия Сабҳа Шӯрои Давлатӣ яке аз парлумонҳои Ҳиндустон мебошад ва дорои чор аъзо мебошад, ки ба муҳлати панҷ сол интихоб карда мешаванд.
1 аъзо аз Иёлоти Муттаҳида ва қаламрави Иттифоқ интихоб карда мешавад ва 2 нафар бо Президенти Ҳиндустон пешбарӣ карда мешаванд ва бояд шахсони дорои маълумоти махсус ё таҷрибаи амалӣ дар масъалаҳо ба монанди адабиёт, илм, санъат ва хидматрасонии иҷтимоӣ дошта бошанд.
Агломератсия маркази системаи ноҳияҳои водии Ҳисор ва шаҳрҳо ва маҳалҳои аҳолинишини берун аз ҳудуди он мебошад, ки дар асоси муносибатҳои умумии истеҳсолӣ ва иқтисодӣ, шуғл ва хизматрасонӣ ба аҳолӣ ташаккул ёфтааст.
Он бо суръати баланди афзоиши аҳолии деҳот, камҳаракатии ҳудудӣ тавсиф карда мешавад, ки раванди шаҳрсозиро суст ва мушкилоти истифодаи захираҳои меҳнатиро шадидтар мекунад.
Албер Камю ин роҳиҳалҳоро дар китобҳояш, «Афсонаи Сизиф» ва «Марз ба сӯи марг» овардаанд: худкушӣ : роҳи ҳале, ки дар он фард ба зиндагии худ поён медиҳад.
Камю мегуфт «ин бо пучӣ муқобила намекунад, балки онро бадтар мекунад ин, ки ба зиндагии худ поён диҳӣ» эътиқодоти мазҳабӣ, рӯҳонӣ ва боварҳои муҷаррад дар як бистари фароофуқӣ: роҳиҳале, ки дар он фард ба воқеияте фаротар аз «пучӣ» муътақид аст, ки худ маънӣ дорад.
Сёрен Керкегор эътиқод дошт бовар ба чизе фаротар аз пучӣ ба як пазириши ғайр ақлонӣ, аммо лузуман мазҳабӣ аз чизе нодиданӣ ва аз лиҳози таҷриба ғайриқобили исбот меанҷомад.
Камю ин роҳро қабул дошт ба назари ӯ замоне пучиро мепазирем метавон ба озодии мутлақ расид ва бо дар назар нагирифтани ҳеч мазҳабе ё дигар маҳдудитҳои ахлоқӣ ва туғён алайҳи пучӣ ва дар айни ҳол пазириши он шояд фард битавонад аз ин раҳгузар худро ба маъное хушнуд кунад.
Албер Камю ба унвони яке аз пешгомони фалсафаи пучгароӣ ё абсурдизм шинохта шудааст, пучангорӣ иддао мекунад, ки инсонҳо асосан бемаънӣ ва ғайри мантиқӣ ҳастанд ва ранҷи инсонҳо натиҷаи талошҳои беҳудаи афродест, ки қасд доранд далел ё маъние барои он дар пучии бепоён вуҷуд пайдо кунанд.
Камю истидлол мекунад, ки аз назари таърихӣ бештар инсонҳо ё бовар доштанд, ки зиндагӣ пуч аст ва бинобарин худкуширо амри наҷотбахш муаррифӣ мекарданд ё инки маънои сунние монанди дин сохтанд то зиндагии худро пур кунанд ва ба он маъно бахшанд.
Камю иддао кард, ки роҳи севуме ҳам вуҷуд дорад: мо метавонем дарёбем, ки зиндагӣ пуч ва бемаънӣ аст аммо дар ҳар ҳол ба зиндагӣ идома диҳем, касоне, ки роҳ севумро интихоб мекунанд қаҳрамонони пучи ё « » номида мешаванд;, ки бо туғён бар пучӣ ба халлоқият ва офаринандагӣ даст меёбанд.
Пучангорӣ бинобарин як мактаби фалсафӣ аст, ки баён мекунад талоши инсон барои ёфтани маъно дар ниҳоят бо шикаст мувоҷеҳ мешавад зеро мизони холиси иттилоот ва маҳдудаи бисёр густурдаи нодонистаҳо қатъиятро номумкин мекунад; Ва бо ин ҳол бархе бар ин ақидаанд, ки бо вуҷуди чунин ҳақиқате фард бояд пучиро бипазирад ва бо ин ҳол ба ҷустуҷӯ ва пажӯҳиш барои ёфтани маъно идома диҳад.
Ин мардумон маъноро дар ҳирфаи худ ёфтаанд ва бинобарин ба як ҳадди стандарти мерасанд, ки моро ба ёди чеҳраи Афсонае Сизиф меандозад, касе, ки маҳкум буд то тахта сангеро болои кӯҳе бибарад ва медонист, ки ба маҳзи раҳо кардани он санг дубора поин меафтад ва ӯ маҷбур аст то он корро то абад такрор кунад.
Дар чунин шароит идеология вазифаи эҳсосотӣ ва равоншинохтиро иҷро намуда, майлу хоҳиши одамонро нисбат ба иҷроиши амру фармонҳо ва риояи тартиботи ҷамъиятӣ зиёд мекунад.
Муносибати ҳокимияти сиёсӣ бо ниҳодҳои гуногуни сиёсӣ, тасаввурот дар бораи беҳтарин сохтори давлатӣ, роҳу усулҳои дигаргунсозии соҳаи иҷтимоӣ ва ғ.
Муносибати давлат бо ҳизбҳои сиёсӣ ва ҳаракатҳои оммавӣ дар идеологияи сиёсӣ таҷассум гардида, самтҳои асосии соҳаи муносибатҳои байналмилалӣ ба воситаи он муқаррар ва меъёрҳои асосии ҳалли масъалаҳои миллӣ муайян мешаванд.
Аз назари А. Тойнби либерализм, сотсиализм ва миллатгароӣ ба монанди динҳои ҷаҳонӣ навъи махсуси эътиқоданд, зеро идеология маҷмӯи боварҳоест, ки дар худ қувваи эътиқодро нигоҳ медорад.
Рақобати неруҳои сиёсие, ки барои ба даст овардани ҳокимият мубориза мебаранд, ҳамчун рақобати ғоявӣ асоси муносибатҳои сиёсиро ташкил дода, маҳаки асосии рушди сиёсӣ ва меъёри муҳимми самаранокии низоми сиёсӣ дониста мешавад.
Дар замони дигаргуниҳои куллии ҷамъиятӣ нақши идеологияи сиёсӣ меафзояд, зеро таҷрибаи сиёсӣ, фаъолияти ниҳодҳои сиёсӣ ва мубориза барои механизми нави давлатӣ дар ҷои аввал қарор мегирад.
Идеологияи сиёсӣ масъалаҳои алоҳида ва мухолифатҳои ҳаётиеро, ки мавҷудияти онҳо аз сохтори иҷтимоӣ, дараҷаи рушди иқтисодӣ ва анъанаҳои фарҳангӣ вобастаанд, ба таври ногузир дар худ нигоҳ медорад.
Идеологияи сиёсӣ дар худ маҷмӯи талаботи сиёсиеро нигоҳ медорад, ки барномаҳои амалӣ ва лоиҳаҳои сиёсӣ бо онҳо мувофиқ ва ба таври ҳатмӣ риоя мешаванд.
Махсусан, дар давраи гузариш ва дар шароити дигаргуниҳои иҷтимоию сиёсӣ идеология ба мушкилиҳои меъёрӣ рӯ ба рӯ мегардад, зеро дар шароите, ки дар ҷомеа ислоҳоти гуногун ё равандҳои инқилобӣ амалӣ мешаванд, ҷараёнҳои дигари ғоявӣ хеле фаъол шуда, меъёрҳои ба талаботи давру замон ҷавобгӯйро ба одамон пешкаш мекунанд ва таваҷҷуҳи онҳоро ба худ ҷалб менамоянд.
Мафҳуми идеологияро нахустин бор соли 1796 файласуфи фаронсавӣ Дестют де Траси дар гузориши худ «Лоиҳаи идеология» ба илм ворид ва баъдан дар китоби сеҷилдаи «Унсурҳои идеология» ба таври васеъ баррасӣ кард.
Онҳо дар доираи таҳлилҳои сиёсию иҷтимоии худ идеологияро аз нуқтаи назари манфиатҳои синфӣ баррасӣ карда, яке аз унсурҳои болосохт мешумориданд ва мавҷудияти онро ба зербинои иқтисодӣ ва низоми муносибатҳои синфӣ вобаста медонистанд; синфи ҳукмрон ба воситаи идеология ҳукмронии худро таъмин намуда, ҷомеаро бо низоми ғояҳои муайян алоқаманд мекунад.
Аммо идеология «шуури бардурӯғ» ва «чашмбандӣ»-и табақаҳои иҷтимоӣ набуда, дар он донишҳои бунёдӣ дар бораи ҷомеа ва унсурҳои ифодакунандаи манфиатҳои иҷтимоӣ дида мешаванд.
Ҷомеашиноси олмонӣ К. Маннҳейм дар «Идеология ва утопия» идеологияро ҳамчун воситаи бонизоми тафаккури иҷтимоию гурӯҳие арзёбӣ кардааст, ки дар он назарияҳои мухталифи муҳити атроф ташаккул меёбанд.
Дар дараҷаи назариявию консептуалӣ паҳлуҳои асосии назарияи сиёсӣ ташаккул ёфта, арзиш ва идеалҳои мушаххас асоснок мешаванд, аҳли зиё ба фаъолият машғул гардида, таълимоти гуногуни ғоявӣ меофаранд.
Дар дараҷаи барномавию сиёсӣ ормону арзишҳои ғоявӣ дар таълимоти сиёсӣ ва ҳуҷҷатҳои барномавии ҳизбҳои мухталифи неруҳои сиёсӣ мушаххас мешаванд.
Дар ҷомеаи тоталитарӣ идеология дар байни доираҳои гунонуни ҳастӣ ва маърифати иҷтимоӣ қувваи маҷбурӣ-оммавӣ дошта, аз ҷониби қариб ҳамаи ниҳодҳои иҷтимоӣ: ҳокимият, ҳуқуқ, ВАО, маориф ва ғ.
Идеология одамонро ба як самт сафарбар карда, фаъолияти онҳоро ҷоннок мегардонад ва имкон медиҳад, ки табақаҳои иҷтимоӣ ва гурӯҳҳои этникӣ худро ҳамчун субъектҳои мустақил муаррифӣ намоянд.
Идеология дар марҳалаи дигаргуниҳои инқилобӣ нақши барҷаста дорад, зеро ба ҳаракатҳои сиёсии оммавӣ доираи васеи табақаҳои ҷамъиятӣ ҳамроҳ мешаванд.
Идеоло́гия — низоми арзишҳову ғояҳои иҷтимоии ба таври назарӣ ташаккулёфта, ки самти амалҳои иҷтимоиро таъйин ва манфиатҳои табақаи муайяни ҷомеаро таҷассум карда, барои субот ё тағйири муносибатҳои ҷамъиятӣ ва ҳамбастагии мардум хидмат мекунад.
Тибқи гуфтаи Вахтанг Кикабидзе, ҳунарманди маъруф ва иҷрокунандаи нақши асосӣ дар филми «Мимино» ба Данелия муяссар шуд, ки "ғояи пайванди ногусастании одам бо замине, ки ӯ ба воя расидааст, дар бораи решаҳо ва бидуни ӯ зиндагӣ кардан имконпазир аст "-ро хубу олӣ таҷассум кунад.
Мунаққидони филм Н. М. Зоркая ва А. М. Зоркий филмро ҳамчун «филм дар бораи он ки чӣ тавр худро аз даст надиҳем, бо худ боқӣ мондан», «филме, ки дар бораи ҷойгоҳи шахс дар ҳаёт, зодбуми худ…» тавсиф намудаст.
Маънои "Толливуд" ба маънои Синамои телугу омадааст) соли 1932 аз ҳамроҳшавии номҳои маркази саноати синамои Амрико дар Ҳолливуд ва минтақаи Толлингунаи Калкутта, ки аксар студияҳои Банголистони Ғарбӣ ҷойгир буданд, пайдо шуд.
Бо назардошти монандии садои калимаҳои "Толли" ва "Голли", истилоҳи "Толливуд" дар фарҳанги Ҳиндустон ба таври комил дар муомилот қарор гирифт, алахусус пас аз он ки онро маҷаллаи ҷавонони фаъолона истифода бурд.
Дар давраи пас аз истиқлолияти Ҳиндустон, саноати синамои банголӣ филмҳои классикиро баровард: , , , , , "" ва " ». Аз ҷумла, "Трилогияи Апу" аксар вақт дар байни беҳтарин филмҳои ҳама давру замон ҷой гирифтааст.
Синамои Банголистони Ғарбиро коргардонҳои машҳур, аз қабили Сатяҷит Рай, Ритвик Гҳатак ва Мринал Сен муаррифӣ мекунанд, ки филмҳои параллелии онҳо мунтазам ба ҷашнвораҳои байналмилалӣ ворид шуда, ҷоизаҳои муътабар гирифтаанд.
Танҳо баъдтар, ӯ ба фаъолияти ҳунарии худ шурӯъ кард, зеро баъзе ҳамсинфони рақсиаш ба театр таваҷҷуҳ зоҳир карданд ва дар синфҳои театрӣ дар синфи Барри Ҷон иштирок карданд.
Дар онҳо ӯ ҳаваси худро дар театр пайдо кард: "Ман таҷрибаи озодиро ёфтам. Ман фаҳмидам, ки бо тамошобинон муошират карда тавонам. Ман медонистам, ки мехоҳам ин корро то абад анҷом диҳам."
Соли 2006 вай дар ҳайати гурӯҳе буд, ки ҳангоми маросими ифтитоҳи Бозиҳои Иттиҳоди 2006 барои бозӣ дар барномаи фарҳангӣ ба Австралия рафт ва он замон аз муваффақият дар дарсҳои рақс ва театр хурсанд шуда, қарор кард, ки муҳандисиро тарк кунад вақти пурраашро ба санъати бахшад.
Охирин маросимро баъди чок намудани бадан ва аз назар гузаронидани табибон дар Паван Ҳанс дар хонаи мурдасӯзии шаҳри Мумбай гузаронида шудааст, ки дар он аъзои оилааш аз Патна ва ҳамкоронаш дар ҷодаи синамо иштирок намуданд.
Сушант дар тӯли ҳаёти худ дар 11 филм ва 4 силсилафилм нақш офарида бо ҳунарпешаҳои машҳур Раҷкумар Рао, Амирхон, Анушка Шарма, Критӣ Санон, Паринитӣ Чопра, Соро Алихон ва дигарон ҳунарнамоӣ намудааст.
Бисёртар филмҳои романҳои моҷароҷӯёнаи муаллифон, аз қабили Александр Дюма, Роберт Стивенсон ва Майн Рид дар бораи мушкетёрҳо, роҳзанҳои баҳрӣ ва дигар моҷароҷӯён мебошанд.
Дар солҳои 1950 ва 1960 мунавварони синамои муаллифӣ на як бору ду бор амали филмҳоро ба муҳити зоҳирии асрҳои миёна интиқол додаанд, зеро инъикоси мавзӯъҳои ахлоқӣ ва мазҳабиро пешгӯӣ карда буданд .
Дар он филмҳои таърихӣ ва биографӣ дар бораи шахсиятҳои воқеии таърихӣ буда роҳи зиндагии онҳоро тасвир мекунанд ва филмҳои таърихию ҳодисавӣ дар бораи қаҳрамонҳои бофтаи солҳои гузаштаро таҷассум мекунад.
Синамои костюмӣ аксар вақт бо жанрҳои филмҳои ҳодисавӣ ва ҷангӣ бо ҳам мепайвандад, зеро аксар вақт рӯйдодҳои драмавӣ ва тақдирсоз, ҷангҳо, табаддулот ва амсоли инҳо мавзӯи филм мешаванд.
Ғолиби секаратаи Бозиҳои олимпии тобистона , чемпиони 9-каратаи ҷаҳон , чемпиони 12-каратаи Аврупо , барандаи нишони нуқра дар Бозиҳои олимпии тобистонаи 2000, қаҳрамони ҷаҳон дар 1988, чемпиони 13-каратаи СССР, ИДМ ва Россия .
Александр Карелин (Алекса́ндр Алекса́ндрович Каре́лин; тав. 19 сентябри 1967, Новосибирск) — варзишгари Русия, куштигири сабки классикӣ , арбоби давлатӣ ва сиёсатмадор, вакили Думаи давлатии .
Ҳамин тавр, аллакай ҷаласаи 1-уми илмӣ-педагогии Вилояти Автономии Қирғизистон дар моҳи майи соли 1925 ба комиссияи илмӣ супориш дод, ки алифбои лотиншудаи қирғизиро таҳия кунад.
12 декабри соли 1927 Кумитаи Иҷроияи Марказии Ҷумҳурии Автономии Советии Сотсиалистии Қирғизистон алифбои лотинишудро ҳамчун алифбои давлатӣ дар баробари алифбои арабӣ эътироф кард.
Аз ҷумла, аз он ҳарфҳо барои ифодаи овозҳое, ки дар забони қирғизӣ мавҷуд нестанд, хориҷ карда шуданд ва барои овозҳое, ки дар он мавҷуданд, аломатҳо ҷорӣ карда шуданд.
Аввалин лоиҳаи хатти арабӣ барои қирғизҳои ҶМЧ соли 1955 тартиб дода шуда буд, аммо баъдтар, пас аз чанд кӯшиши ҷорӣ кардани алифбои кириллӣ ва лотинӣ ба истифода дода шуд .
Дар гашти варзишӣ барои варзишгар риояи ду қоида ҳатмист: нахуст, ҳатман бо замин васл бояд бошад ва ин пайванд набояд аз назари бинанда пинҳон монад; дуввум, аз лаҳзаи нахусти ҳаракат бояд пой ба шакли амудӣ, ба истилоҳ тирак бояд бошад, яъне, хам назада ба замин васл шавад.
Ҳунарпешаи муваффақи телевизион ва синамо, ки таваҷҷӯҳро ба худ ҷалб кард ва рӯз ба рӯз маъруфтар шуд, ӯ аз театр даст накашид ва то ҳол дар театрҳои шаҳрӣ, ки аз соли 2005 инҷониб дар саҳна аст, кор мекунад.
Нақши Эмел, ки тибқи филмнома дар ҳолати кома қарор дошт, мебоист мемурд, аммо вақте ки мухлисони силсилафилм паёмҳои "Мо намехоҳем, ки Эмел бифиристем" фиристоданд ва шумораи ин паёмҳо хеле зиёд буд, қаҳрамони Эмел аз кома баромада, ҳамчун Гул Чикмаз баргашт.
Ҳунарпеша, ки аз соли 2001 инҷониб дар саҳна фаъолият дорад, инчунин дар телевизион муваффақияти калон ба даст овард, нақши Лоларо дар , ки дар солҳои 2004-2006 дар пахш шудааст, иҷро кард.
Ъайнтоб ва беш аз яксади рустои ҳавмаи он дар қарни ҳаждаҳум комилан арманинишин буда, ки баъдҳо давлатҳои Усмонӣ бо ҳадафи тағйири нисбати ҷамъиятӣ туркҳоро дар онҷо мустақар карданд.
Иқтисоди ин шаҳр мабнӣ бар тиҷорат ва корхонадорӣ аст ба ҳамин хотир ин шаҳр яке аз санъатитарин шаҳрҳои ин кишвар мебошад ба тавре, ки бузургтарин шаҳраки санъатии созмонёфтаи Туркия бо беш аз 1140 корхона дар ин шаҳр воқеъ шудааси.
Ҳамчунин ин шаҳр ба иллати доштан теъдоди зиёде донишҷӯи турк ва хориҷӣ дар Донишгоҳи Ғозиъайнтоб яке аз шаҳрҳои донишҷӯии Туркия низ ба шумор меравад.
Ин шаҳр бузургтарин тавлидкунандаи паста Туркия мебошад ҳам чунин дорои токзорҳои бисёр ва боғҳои зайтун мебошад, дар замина фароварӣ ва бастабандии маҳсулоит кишоварзи дар Туркия саромад мебошад.
Дар феврали 1921, маҷлиси Туркия ин шаҳрро ба унвони Ғозӣ Айнтоб ба маънии «қаҳрамони ҷанги Айнтоб» барои тамҷиди муқовамати шаҳр дар Ҷанги ҷаҳони аввал баробари муҳосираи Фаронса баргузид ва ин ном аз соли 1928 расмӣ шуд.
Дар олами минуӣ ҳафт сифоти Аҳуромаздо — нур, маниши нек, ростӣ, қудрат, тақво, хайр ва фанонопазирӣ ҳофизу нигаҳбон ва мазҳари мавҷудоти олами гетӣ — инсон, замин, об, гиёҳ, ҳайвонот, филиззот ва оташ мебошанд.
Дар «Зодспрам» инсон ба Осмон ташбеҳ дода шуда, монандии ҳафт унсури тани инсонӣ , неруҳои обӣ ва дигар унсурҳои ҷониву равонии одамӣ ба аносири гунбади сипеҳр батафсил баён шудааст.
Дар гетӣ ҳар фард тавассути қувваи фоилаи худ аз тариқи силсилаи мақулаҳои ахлоқӣ (меҳру фурӯғ, пӯйиш дар шинохти ҷаҳон ва густариши дониш, ноил шудан ба пояҳои асосии порсоӣ, андешаву гуфтору рафтори нек, андешаи хушии ҳамагонӣ, посдории ормони порсоӣ ва ободониву беҳсозӣ, расидан ба покии донишу биниш ва ҳамкорӣ бо пири порсо) камолоти маънавию ахлоқӣ пайдо мекунад ва аз қайду шартҳои гетӣ озод шуда, ба ҷаҳони минуӣ васл мешавад.
Мунира Ҳакимова фаъолияти кориашро ҳамчун техники сабти овози Киностудияи «Тоҷикфилм» , китобдори Хонаи афсарони гарнизони Душанбе , наттоқи Сардирексияи барномаҳои радиои Кумитаи телевизион ва радиои назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон .
Аз синни 6 солагӣ дар дубляжи филмҳои ҳунарию мустанад, аз ҷумла филмҳои «Насимӣ» , «Субҳи ин ҷо сокит аст» , «Афсонаҳои нави Шаҳрзод», «Бирав ва бубин», «Воқеа дар фурудгоҳ» ва ғ.
барномаҳои «Саодат», «Паёми рӯз», «Насими айём», «Рангинкамон», «Зулхамс», «Афкор», «Ҳаёти деҳот», барандаи барномаҳо аз ҳаёту фаъолияти овозхонон Одина Ҳошим, Ҷӯрабек Муродов, Давлатманди Хол, Нигина Рауфова, Абдуҷалил Ҳошимов ва ғ.
«Дар шаҳри Бохтар сафари корӣ дошт, аммо омад, иштирок кард! Рақсид! Шоду масрур буд. Он ҷо тасмим гирифтем, суҳбате анҷом бидиҳем. 23 март мусоҳибаи Мунира Ҳакимоваро дар барномаи “Ногуфтаҳо” сабт кардем, вале намедонистем, ки охирин суҳбатамон аст. Аз модараш ёдовар шуду шеъри ҷонсӯзе хонду гирист… Пеши модараш рафт!»- бо афсӯсу ҳасрат иброз медорад Орзу.
Аввал ӯ дар мактаби миёнаи духтарона номнавис шуд ва вақте ки волидонаш аз ҳам ҷудо шуданд, вай ба мактаби миёнаи духтаронаи Эренкой рафта, таҳсилро дар он ҷо ба итмом расонд.
Маълумоти нахустин дар бораи гардуна дар «Яштҳо»-и Авесто ҳангоми ситоиши фариштаи об ва ободонӣ Анаҳита омадааст, ки ӯ илоҳаи зебо буда, савори гардунаи зарини чаҳораспа, аз осмон обҳои дунёро назорат мекунад.
Гардунааи садаҳои нахустин аз рӯйи сохт ба ароба шабоҳат дошта, онро дар ҳазорсолаи 3 то м. қабилаҳои шумерӣ аз чӯби паҳн ё лавҳи тахтабандӣ дар болои тирҳои чор чарх месохтанд.
Дар ҳазорсолаи 2 то м. қавмҳои ориёӣ дар кашондани гардуна аспҳоро истифода бурданд, ки минбаъд ин навъи гардуна ҳамчун воситаи зудҳаракати ҷангӣ дар аксари кишварҳои Шарқи Наздик , Миср, Ҳинд ва Чини Қадим маъмул гардид.
Гардунаҳои ҷангии аҳди қадим аввал дучарха буда, онро як асп мекашид, ки бозёфтҳои чарху боқимондаҳои гардунаҳо дар ҷануби Украина, ҳудудҳои Анатолия ва Синтош-Петровка аз он гувоҳӣ медиҳанд.
Дар замони давлатдории Ашкониён ва Сосониён гардунаҳо ҳамчун олати ҷангӣ аҳаммияти худро тадриҷан гум карданд ва минбаъ дар сафи артиши савора ба ҷойи гардуна аз асп истифода мебурданд.
Модари ӯ қисми зиёди ҳаёташро дар Салоники Юнон ба сар бурдааст ва пас аз он, бо сабабҳои оилавӣ, ба шаҳри Чаноққалъа ба Туркия муҳоҷират карда, дар он ҷо бо падари Онур мулоқот кардааст.
Тавлиди синамои ассомӣ бо номи продюсер, шоир, драматург, оҳангсоз ва муборизи истиқлолият Ҷиотӣ Прасад Агарвал аст, ки дар офаридани аввалин филми ассомӣ "" соли 1935 саҳм гузоштааст.
Сюжети филм ба драмаи таърихии нависандаи ассомӣ Лакшминат Безбаруа асос ёфтааст ва дар бораи мубориза ва қурбонии бузурги як хонуми ашроф аз хонадони шоҳии Аҳом, ки барои наҷоти кишвар аз ҳукмронии подшоҳ ва вазири фасодзадаи ҷавон сурат гирифтааст, нақл мекунад.
Аз сабаби нарасидани мутахассисони варзида Ҷиотӣ Прасад Агарвала, ки филми аввалини худро ба навор меорад, ҳамчунин бояд вазифаҳои филмноманавис, продюсер, коргардон, хореограф, муҳаррир, ороишгари либос ва оҳангсозро иҷро кунад.
Филм дар бораи ҳаёти муборизи озодӣ Пялӣ Фукан, ки ба ҳукмронии Британияи Кабир мухолифат мекард ва аз сӯи бритониёиҳо бо иттиҳоми хиёнат ба ватан эъдом шудааст, нақл мекунад.
Гарчанде ки дар тӯли таърихи тӯлониаш бо муваффақияти бадеии худ синамои ассомӣ натавонист ба сатҳи баланд бирасад, аммо филмҳои бо забони ассомӣ солҳои тӯлонӣ бо ҷоизаҳои миллӣ сарфароз гардонида мешаванд.
Гарчанде ки филмҳои ассомӣ бо сабки Болливуд дар ибтидои садаи дар экранҳо пайдо шудан гирифтанд, аммо ин соҳа наметавонад дар бозор рақобат кунад, ки филмҳои соҳаҳои бузурги саноатӣ ба монанди Болливуд, Колливуд ва Толливуд бартарӣ доранд.
Бо вуҷуди ин, дар байни солҳои 1935 ва 1982, дар маҷмӯъ, танҳо 119 филм ба фурӯш бароварда шуд, дар ҳоле ки дар ҳиндӣ аз ибтидои солҳои 1940-ум ҳамасола тақрибан сад филм ба намоиш медарояд.
Истеҳсолкунандагон ба ҳунарманди ҷавон ва ҷаззоб таваҷҷуҳ зоҳир карданд ва дере нагузашта Серкан барои иҷрои нақши асосӣ дар силсилафилми « » пешниҳод карда шуд.
Бо доштани тамоми маълумот барои ҳунарпеша шудан дар оянда Чайоғлу аз устодони саҳна, масалан, Умит Чирак ва Долунай Соисерт, ки ҳунарманди ҷавон онҳоро устодони худ мехонад, дарсҳои ҳунарро гирифтааст.
Қариб ҳамаи нақшҳои Бурчин Тарзиоғлуро дар намоишҳои телевизионӣ ва филмҳо метавонанд як нафар - қаҳрамонҳои духтаре аз оилаҳои сарватманд муттаҳид кунанд, аммо онҳо бадбахт ҳастанд, зеро ба онҳо чизе намерасад.
Вақте ки Бурчин Тарзиоғлу 4,5-сола буд, волидонаш ӯро ба саҳна ворид намуданд, пас аз он ӯ аввал дар нақшҳои хурд дар филмҳо, баъд дар намоишҳои телевизионӣ, тавре худи Бурчин мегӯяд, хоҳиши ҳунарпеша шудан набуд, ин тасмими падари ӯ Йилмаз Тарзиоғлу буд.
Далелу арқоми мавҷуда аз он шаҳодат медиҳанд, ки норасоии табибони дорои таҳсилоти олии касбӣ, бахусус дар вилояти Хатлон, ки аҳолиаш ба зиёда аз 3,5 миллион нафар расидааст, яке аз мушкилоти асосии соҳа ба шумор меравад.
Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон дар Паёми имсолаи худ таъкид намуда буд, ки вазъи таъминот бо кадрҳои тиббӣ, хусусан, дар вилояти Хатлон нигаронкунанда аст, зеро ба 10 ҳазор нафар аҳолии вилояти Хатлон 11 табиб рост меояд, ки дар муқоиса бо дигар манотиқи кишварамон нишондиҳандаи паст мебошад.
Бо дастгирии бевоситаи Пешвои миллат заминаи моддию техникӣ барои фаъолияти Муассисаи давлатии таълимии «Донишгоҳи давлатии тиббии Хатлон» муайяну омода шуда, чанде пеш қабули донишҷӯёни аввалин ба анҷом расид.
Аз шумораи умумии довталабон 1146 нафар аз вилояти Хатлон 188 нафар аз вилояти Суғд 10 нафар аз вилояти ВКМБ, 137 нафар аз ноҳияҳои тобеи ҷумҳурӣ ва 152 нафар аз шаҳри Душанбе буданд.
Дар соли 1950 оилаашон аз Канада ба Африқои Ҷанубӣ мекӯчанд, ки дар онҷо Мэй дар 15-солагиаш ба мактаби муделӣ дохил мешавад ва аксгириро барои маҷаллаҳо оғоз мекунад.
Дар мактаб таҳти зӯроварӣ аз тарафи ҳамсинфонаш гирифтор мешуд; баъди як даргирӣ ӯ маҷбур шуд, бинии шикастаашро барқарор кунад Волидонаш ҷудо шуданд, модараш бо фарзандонаш ба Дурбан рафтанд, аммо баъди чанд сол Илон бо падараш зистанро афзал донист ва ба наздаш ба Кимбал омад.
Дар рейтинги баҳодиҳии дороиҳои миллиардерон дар намуди пахши мустақими Маск Безосро бо фарқияти $10 млрд бо дороии умумии $195 млрд пеш мекунад, дар рӯйхати бошад — ба $0,6 млрд бо дороии умумии $185 млрд.