polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Маурисио Очманн 16 ноябри соли 1977 дар Вашингтон таваллуд шудааст, Очманн ҳеҷ гоҳ волидайни биологии худро намешинохт ва дар солҳои аввали ҳаёташ бо модархондааш Мария ва шавҳари аввалинаш Гилермо, ки ниҳоят ҷудо шуданд, ба воя расидааст.
Пас аз ҷудошавӣ, Маурисио ва модараш ба Мексика кӯчиданд, ки модари актёр дар он ҷо бо Герман Томас Очманн муносибат карда, бо бародаронаш Томас, Кристиан ва Пауло зиндагӣ мекард.
Очманн ифшо кард, ки вай дар давраи кӯдакӣ ба истеъмоли машрубот шурӯъ кардааст ва истеъмоли он бо синну сол зиёд шуда ӯро водор кардааст, ки соли 2006 дар бораи худкушӣ фикр кунад.
Бемориҳо, дар натиҷаи парвози шумораи зиёди магасҳои Се-Се ва ҳашаротҳои дигар паҳн мешуданд, илова бар ин, шароити нокифоя дар мавсими боронгариҳо таъсири манфӣ мерасонданд.
Африқои Ғарбӣ бо зиддиятҳои байни кишварҳои фаронсазабон ва англисзабон тақсим мешавад, ки на танҳо аз мушкилоти забонӣ, балки аз ақидаҳои гуногун ва ҷаҳонбинӣ низ иборат аст.
Ҷомеаи Африқои Ғарбӣ ба ҳамгироӣ дар минтақа хидмат мекунад ва кӯшиш мекунад, ки сулҳро дар минтақаҳои гуногуни муқовимат ҳифз кунад: Серра Леоне, Либерия, Кот-д'Ивуар.
Африқои Ғарбӣ — қисми қитъаи Африқо мебошад, ки дар ҷанубтар аз маркази Саҳрои Кабир ҷойгир шудааст ва аз тарафи Ғарб ва ҷануби он Уқёнуси Атлантик воқеъ аст.
Пас, ном «староорфографистҳо» пешниҳоди навишти арабиро бе ҳеч тағйирот пеш бурданд, "миёнаорфографистҳо» пешниҳод доданд, то 6 ҳарфи иловагӣ барои садонокҳо ворид карда шаванд. "наворфографистҳо" ба ғайр аз иловаи ҳарфҳои садонок пешниҳод доданд, то ҳарфҳои хоси танҳо забони арабиро аз байн баранд.
Моҳи январи соли 1921 Конгресси 1-уми минтақавӣ оид ба алифбо ва имлои ӯзбакӣ, ки дар Тошканд баргузор шуд, лоиҳаи ислоҳоти А.Фитратро тасдиқ намуд.
Тибқи лоиҳа, ба ҷои 4 услуби ҳуруфи арабӣ, бояд танҳо як ҳарфи ибтидоӣ гузошта мешуд; ва истисно кардани ҳарфҳое, ки танҳо дар калимаҳои арабӣ истифода мешуданд ва ворид намудани ҳарфҳои алоҳида барои садонок.
Моҳи январи соли 1934 дар Конгресси ҷумҳуриявӣ оид ба забон ва имло қарор қабул карда шуд, ки ҳарфҳои Ө ө, , аз алифбои ӯзбекӣ бароварда шаванд ва маҳдудияти истифодаи ҳарфи иваз карда шуда, дар бисёр ҳолатҳо бо иваз карда шавад.
Моҳи январи соли 1921 он дар конгресси минтақавӣ дар Тошканд муҳокима шуд, аммо баъд ҷонибдорони лотинизатсия аз тарафдорони сершумори ислоҳоти хатти арабӣ розӣ нашуданд.
Ҳангоми вуруди забонҳои форсӣ ба забони қадимаи ӯзбакӣ, алифбо ҳарфҳои ва -ро ва ) ворид намуданд, инчунин дигаргуниҳо мавҷуданд, ки алифбои арабиро ба зарурати фонетикаи туркӣ наздиктар мекунанд.
Нуктаи баҳсҳо оид ба ислоҳоти хатти ӯзбакӣ бар асоси ҳуруфи арабиасос моҳи октябри соли 1923 дар Конфронси аввалини имлои узбакони Осиёи Марказӣ, ки дар Бухоро баргузор гардид, гузошта шуда буд.
Норасоиҳои алифборо чандин маротиба баррасӣ карда, роҳҳои бартараф кардани онҳо пешниҳод карда шуд: масалан, дохилкунии ҳарфҳои Щ щ ва Ы ы-ро ба алифбо, хориҷкунии ҳарфи Ҳ ҳ, тағйири тартиби ҳарфҳоро ва тағйири садои озоднашавандаи -ро бо ҳарфи О о бо чизи дигар.
Дар ҳоли ҳозир барои навиштор хатти лотинӣ , сириллик (дар Қирғизистон, Тоҷикистон ва Қазоқистон, ҳамчунин дар Ӯзбакистон низ васеъ паҳн шудааст) ва арабиасос истифода мешавад.
Моҳи ноябри соли 1991, ҳангоми пошхӯрии Иттиҳоди Шӯравӣ, дар Истамбул конфронс баргузор шуд, ки дар он намояндагони ҷумҳуриҳои туркии ИҶШС ва Русия лоиҳаи гузариш ба алифбои туркиро ба лотин, ба қадри имкон ба алифбои туркӣ, дастгирӣ карданд.
Ниҳоят таркиби алифбо 8 майи соли 1940 дар сессияи 3-юми Шӯрои Олии ҶШС Ӯзбекистон дар қонун дар бораи гузариш ба алифбо дар асоси графикаи русӣ қабул карда шуд :
Ҷозибаҳои маъруфтарини табиӣ Кемер ва муҳити атроф: халиҷе дар Камюва, дараи кӯҳи Гойнук, кӯҳи Тахталӣ, кӯҳи «фурӯзон» Кимера, соҳили ваҳшии Сирали, ғори Бэлдиби.
сайёҳон бо ҳамбастагии табиати зебо ва инфрасохтори рушдёфта (меҳмонхонаҳо, мағозаҳо, иншооти хӯроки умумӣ, фароғат, фаъолиятҳои соҳилӣ ва баҳрӣ).
Кемар дар минтақаи иқлими баҳри Миёназамин ҷойгир аст, аммо сарфи назар аз наздикии ҷуғрофии он дар Анталиё, он дорои хусусиятҳои хос аст: табиати муссонии иқлим камтар мушоҳида мешавад, бориш тақрибан чоряк камтар аз Анталиё аст .
Яке аз муассисони маҳфили ҷавонони дар хориҷи кишвар таҳсилдошта буда, барои муаррифии намудани ҷашну чорабиниҳои милливу давлатӣ, аз қабили Рӯзи Парчами давлатӣ, Конститутсияи мамлакат, Иди Ғалаба, Ҷашни Наврӯз ва амсоли инҳо аз тарафи Раиси кумитаи кор бо ҷавонони назди Ҳукумати Ҷумхурии Тоҷикистон ду маротиба бо сипоснома кадрдонӣ шудааст.
Соли 2020 дар Озмуни олимони ҷавони кишвари Хабаровск аз байни 109 лоиҳаи пешниҳодшудаи ӯ мақоми дуввумро ишғол карда, бо дипломи махсуси Губернатори кишвари Хабаровск сарфароз гардид.
Муаллифи зиёда аз 30 мақолаи илмӣ, 4 ихтироот, 2 шаходатнома дар барномаи ЭВМ, 2 мақола дар рӯзномаи дорои мақоми , 1 мақола дар рӯзномаи дорои мақоми ва мақолаҳои дигар дар маҷаллаҳои илмии гуногуни Русия ва Тоҷикистон мебошад.
Соли 2009 баъди хатми мактаби миёна ба Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи академик М. С. Осимӣ дохил шуда, онро соли 2014 онро бо гирифтани ихтисоси «Муҳандис-Электрик» хатм кардааст.
27 сентябри соли 2019 дар Шӯрои диссертатсионии шаҳри Комсомолски лаби Амур рисолаи номзадиашро дар мавзӯи «Коркард ва таҳқиқи дастгоҳи реакторӣ-тиристорӣ барои маҷмӯи зеристгоҳҳои трансформаторӣ» дифоъ кардааст.
Аз соли 2014 то соли 2015 дар корхонаи ОАО «Тоҷикгидроэлектромантаж» ба ҳайси муҳандис-электрик, аз соли 2015 то 2015 дар Донишгоҳи техникии Тоҷикистон ба номи академик М. С. Осимӣ дар шуъбаи таълим ба ҳайси «Мутахасиси пешбари курси такмили ихтисос», аз соли 2016 то 2019 дар шуъбаи ташкили кор бо донишҷӯен ба хайси мутахассис, соли 2019 дар шуъбаи кор бо хориҷиёни донишгоҳ ва аз 12 декабри соли 2019 то ҳол дар Донишгоҳи давлатии Комсомолски лаби Амури Русия ба ҳайси муаллими калон фаъолият дорад.
Тухми гамбусаки колорадоӣ дарозрӯя буда, кирминааш аввал сурхи сиёҳтоб, баъдан зардча ё сурхтоб мешавад; дарозиаш то 15 мм, дар паҳлуи бандҳо ду холи сиёҳ дорад.
Дар шароити иқлими Тоҷикистон барои маҳв кардани гамбусаки колорадоӣ истифодаи пиретроидҳои синтезӣ, детис, сумпалфа, фюри, фастак, конфидор, каратэ, нурелл Д ва битоксибитсиллин натиҷаи дилхоҳ медиҳанд.
Бо вуҷуди андешидани тадбирҳои қатъии мубориза бо гамбусаки колорадоӣ он дар Амрикои Шимолӣ паҳн гашт ва солҳои 1867–77 тавассути киштиҳои боркаши Уқёнуси Атлантика ба Аврупо роҳ ёфт.
Машҳуриятро баъди иҷрои нақшҳои Оскар Рейес дар сериолҳои «Хашми пинҳон» ва «Зан дар оина» ба даст овардааст, ки дар ҳардуяш бо Паола Рей ҳунарнамоӣ намудааст.
Ҳаракати ҷараёни барқ дар андомгони инсон мустақим набуда, ба мавҷудияти ноқили хуб ва миқдори бофтаҳои равғанӣ, ки ҷараёни барқро бад мегузаронанд, вобастагӣ дорад.
Ҷараёни галванӣ даррок -ҳои пӯстро ангехта, таъсири мавзеӣ (дар зери электродҳо сурх шудани пӯст, тағйир ёфтани ҳассосияти он ва ғайра) ва умумӣ мерасонад, фаъолияти силсилаи асабро ангехта, гардиши хуну лимфаро беҳтар месозад, раванди оксиду барқароршавиро тақвият бахшида, кори ғадудҳои дарунрезро метезонад.
Голвонудармониро ба одамони гирифтори неврит, плексит, невралгия, дарди нимсар, радикулит, ихтилоли хунгардиши мағзи сар, осеби майна ва ҳароммағз, бемориҳои илтиҳобӣ, гастрит, дискинезияи талхароҳаю рӯдаҳо, реши меъда ва рӯдаи дувоздаҳангушта, ғалаёни хун, камхунии дил, дарди дандону даҳон, амрози чашм ва ғ.
Дар сурати мавҷудияти омос, бемориҳои шадиди илтиҳобию фасодӣ, амрози хун, нақси дилу рагҳо, захмҳои калон, сӯхтагӣ ва кахексия, инчунин дар давраи ҳомилагӣ истифодаи голвонудармонӣ ҷоиз нест.
Голвонудармонӣ дар пардозгарӣ барои беҳтар кардани ранги пӯсти чеҳра, нест кардани чинҳои рӯй, ботароват сохтани пӯсти пажмурда, инчунин барои рафъи асари ҷароҳатҳои гуногун истифода мешавад.
"Барои истеъди мусиқавӣ ва барои нақши ӯ ҳамчун интиқолдиҳандаи фарҳангии мусиқии суннатӣ аз шимоли Афғонистон" ба ӯ ҷоизаи шоҳзода Клаус дар соли 2001 дода шуд.
«Баъд аз он ҳангоме, ки шавҳар ҳоҷаташро бароварда сохт, пас бояд бар аҳлаш муҳлат диҳад, то ӯ низ ҳоҷаташро бароварад. Шояд баровардани ҳоҷати ӯ тӯлонитар анҷом пазирад, бинобар ин, шавҳар бояд шаҳвати ӯро барангезад. Ба ҳоли худ гузоштани зан дар ин ҳолат сабаби озори ӯ мегардад ва ихтилоф дар зуҳури «инзол» сабаби нафрат мегардад»
«Ва аз нишонаҳои қудрати Ўст, ки бароятон аз ҷинси худатон ҳамсароне офарид, то ба онҳо оромиш ёбед ва миёни шумо дӯстиву меҳрубонӣ ниҳод. Албатта, дар ин ибратҳост барои мардуме, ки меандешанд»
Бағайр аз дастурҳои ҳатмӣ, инчунин амалҳои матлубе низ мавҷуданд, ки ҳангоми иҷрои онҳо шахс савоб мегирад ва агар иҷро накунад ҳам ягон гуноҳ намегирад, аз ҷумла:
“набояд худро пурра лучу бараҳна намояд, зеро касоне ҳастанд , ки шуморо ҷуз дар вақти қазои ҳоҷат тарк намекунанд ва вақте, ки мард бо ҳамсараш ҳамбистар мешавад, аз онҳо ҳаё карда ва ба онҳо эҳтиром намоед”
"Ҳар вақте яке аз шумо бо ҳамсараш ҳамхоба шавад ва онро такрор кардан хоҳад, пас бояд байни онҳо таҳорат намояд, зеро таҳорат сохтан барои дубора анҷом додани амалаш фоидаовар аст".
Барои мард дар шаби аввал никоҳ мустаҳабб аст, кии ҳамсари худро бо ягон намуди ширинӣ ва нӯшокиҳои ҳалол зиёфат диҳад ва пеш аз ба алоқаи ҷинсӣ шурӯъ кардан, дасташро дар пешонаи ҳамсараш гузошта, бо “Бисмиллоҳ” чунин дуоро хонад:
Алла́ҳумма инни́ ас’а́лука мин хайриха́ ва ха́йри ма ҷабальтаҳа́ але́йҳ, ва а’у́зу бика́ мин шарриҳа́ ва ша́рри ма ҷабальтаҳа алейх.
Аллаҳумма ба́рик ли фи аҳли́ ва ба́рик ля́ҳум фийа́, Аллаҳумма-ҷма’ байнана́ ма ҷама́’та би-хайр, ва фа́ррик байнана иза́ фарра́кта иля́ хайр
Дар дини ислом муносибатҳои шаҳвонии аналӣ, гомосексуалӣ, анонизм , зоофилия ва алоқаи ҷинсии гурӯҳӣ ё ғайриникоҳӣ гуноҳи азим шуморида шуда, манъ карда мешавад.
Мақсаде, ки шариат назди оила, хусусан алоқаи ҷинсӣ мегузорад, ин қонеъ кардани талаботи модарзодию табиӣ бо ҷинсӣ муқобил, наздикшавии одамон, зиёд кардани насли мусалмон ва дур нигоҳдоштани шахс аз рафторҳои ғайриахлоқию зинокорӣ мебошад.
«Ай ҷамоъаи ҷавонон! Шахсе, ки аз шумо қодир бошад, яъне ба додани маҳру нафақа пас зан бигирад! ба дурусти, ки зан гирифтан чашмро аз назари харом ва олатро аз зино нигоҳ медорад, аммо шахсе, ки ба зан гирифтан қодир набошад бар вай лозим аст, ки рӯза бигирад, яқин аст, ки рӯза аз барои чунин шахсон шиканандаи шаҳват аст»
Бисёр суратҳои фалакии пароканда устувор нестанд ва дар фосилаи якчанд миллион сол афканиши ҷавонситораҳои тафсон гази дохилии системаро ба берун тела дода, массаи онро то дараҷае кам мекунанд, ки ситораҳои онҳо зуд пароканда мешаванд.
Суратҳои фалакии куравӣ умри зиёд ва ситораҳои бисёр дошта, ситораҳои қисми марказии онҳо нисбат ба ситораҳои атрофи Офтоб садҳо-ҳазорҳо баробар зичтар ҷойгир шудаанд.
Бурҷ маҷмӯи ситораҳои дар минтақаи муайяни кураи осмон ҷойгирифта аст, ситораҳои он нисбат ба мо дар масофаҳои гуногун ҷойгиранд ва бо ҳам кашиши ҷозибавӣ надоранд.
Номи деҳа аз рӯи гӯё этимологияи мардумӣ аз номи яке аз аввалин сокинони Боҳодур, ки деҳқони бисёр заҳматкаш буд, гирифта шудааст, ки барои он Бободархон – «бобо дар хона» лақаб гирифтааст.
Деҳа 2 мактаби таҳсилоти миёнаи умумӣ, дорухона, бунгоҳи тиббӣ, таваллудхона, дармонгоҳ, китобхона, клуб, боғчаи бачагон, 2 чойхона, 12 нуқтаи савдои хусусӣ, нуқтаҳои хидмати маишӣ ва хоҷагии деҳқонӣ дорад.
Шаҳр дар қарни 19 босуръат рушд кард, дар охири аср тақрибан 5000 хонавода, 50 масҷид, шаш мадраса, нуҳ меҳмонхона ва панҷ ҳаммомҳои туркӣ маҷуд буданд.
Солҳои 1926–32 ходими ташхисгоҳ -и фотокимиёии шуъбаи маскавии комиссияи омӯзиши қувваҳои истеҳсолкунандаи Русияи АИ ИҶШС, 1932–37 роҳбари лабораторияи зилзиласанҷии Институти ҷустуҷӯи геологии нафт, 1934–37 корманди Идораи умумииттифоқии пажӯҳиши геофизикӣ, 1938–49 мудири шуъбаи усулҳои физикии ҷустуҷӯ, профессор Институти геофизикаи назариявии АИ ИҶШС , ҳамзамон солҳои 1941–43 роҳбари экспедитсияи Аврупои Шарқии АИ ИҶШС, 1945–47 профессор Институти нафти ба номи М. М. Губкин буд.
Солҳои 1946–51 аввал ташкилкунанда ва баъд роҳбари экспедитсияи комплексии геофизикӣ оид ба ҷустуҷӯи маъданҳои урандор, ҷонишини директор ва солҳои 1949–55 директори Институти геофизикаи АИ ИҶШС.
Қаторкӯҳ дар Арктика, конҳои нафт дар округи мухтори Ненес ва вилояти Архангелск, киштии илмӣ-таҳқиқотии геофизикӣ , Институти физикаи замини АИ Русия ба номи Григорий Гамбурсев гузошта шудаанд.
Сарчашмаҳои таърихӣ, осори бостоншиносӣ ва фарҳанги зиндаи мардум бар он далолат мекунанд, ки аз замонҳои қадим дар ин минтақа тоҷикон сокин буда, баъдан қабилаҳои гуногуни турктабор омадаву маскун шудаанд.
Пешаҳои гуногуни мардумии мисгарӣ, кулолӣ, заргарӣ, сандуқсозӣ, оҳангарӣ, дуредгарӣ, гулзанӣ, кашидадӯзӣ, алочабофӣ, карбосбофӣ, нонвоӣ, қаннодӣ, ҳалвопазӣ, чармгарӣ ва ғ.
Дар деҳаҳои Авлод, Сари Осиё, Кӯшкак, Посурхӣ, Бибиширин, Сайроб, Панҷоб, Дарбанд, Дуоба, Санггардак, Деҳи Боло, Қурғонча, Ҳавз, Назарӣ ва ғ.
Аз ҷумла, то имрӯз дар байни тоҷикони Бойсун анъанаи афсонагӯӣ, қиссапардозӣ, шоҳномахонӣ, аксиягӯйӣ, байтбарак, суруду таронахонӣ дар ривоҷанд.
Дар натиҷаи ҳафриёти бостоншиносӣ дар Бойсун шаҳрҳову қалъаҳои қадимии зиёде, монанди Пойқурғон, Қозимуллотеппа, Сарибандтеппа, Ялангтуштеппа, Дарбанд, Минчоқтеппа, Бӯйрачӣ, Қизилҷартеппа, Муллотеппа, Қалъақурғон пайдо шудаанд, ки Бойсун Тешиктош аз ҷумлаи онҳост.
Аз кӯҳҳои Бойсун дарёву сойҳои зиёде монанди Шерободдарё, Маччойидарё, Шӯроб, Хоҷабӯлгансой, Панҷоб, Лайлаконсой, д-ҳои Хоҷаи Пок, Қурғончасой, Ҳалқаҷар, Оҳангаронсой ва ғ.
Дар Бойсун рустаниҳои себарга, майса, ширалаф, ғумой, янтоқ, нахӯтак, так-так, печак, шӯралаф, рӯян, лола, юнучқа, савсан, бойчечак, гули хайрӣ ва гиёҳҳои шифобахши кокӯтӣ, ипор, занҷабил, говзабон, барги зуф, ревоҷ, қоқу, хокистарак, риши буз, рова, исфанох, алқор, зирк, бӯймодарон ва ғ.
Аз ҳайвонҳо бузи кӯҳӣ, хуки ёбоӣ , суғур, рӯбоҳ, гург, хорпушт, аз парандаҳо кабк, уқоб, чил, алошақшақа, мусича, майна, гунҷишк ва ғ.
Аз самти шимоли шарқ бо ноҳияи Сари Осиё, аз шимол бо ноҳияи Қумқурғон, аз ҷануб бо ноҳияи Қизириқ ва Бандихон, аз ҷануби ғарб бо ноҳияи Шеробод, аз шимоли ғарб бо ноҳияи Қамашӣ ва Деҳқонободи вилояти Қашқадарё ҳамсарҳад аст.
Навъи дигари таркиби оҳангиаш аз аввалин нағмаи «Зангӯла» шурӯъ шуда, баъд ба «Бӯсалик», «Раҳовӣ», «Наҳовандак» ва «Наврӯзи асл» меравад, сипас дар «Ироқ»-у «Зобул» қарор мегирад.
Ҳудуди феълии маъмурии Ҳамбург соли 1938, баъди ба ҳайати он дохил шудани шаҳрҳои Алтона, Ҳарбург-Вилҳелмбург, Вандебен, Бергедорф ва чандин деҳа муайян гардид.
Ёдгориҳои меъмории Ҳамбург Ратуша , калисоҳои Петри Муқаддас , Якови Муқаддас , Екатеринаи Муқаддас , Михаили Муқаддас , бурҷи калисои Николайи Муқаддас , маҷмӯи анборҳои Шпайхерштадт бо осорхона, маркази конгресси Ҳамбург , Намоишгоҳи савдои Ҳомбург донишгоҳҳои тиббӣ, меъмории баҳрӣ, Институти таҳқиқоти ҳастаӣ , маркази бузурги тиббӣ, осорхонаҳои бадеӣ, мардумшиносӣ, таъриху фарҳангӣ, касбу ҳунар, боғи ҳайвонот, боғи ботаникӣ, боғҳои истироҳат, 40 театр, аз ҷумла Театри миллии Олмон, 3 оркестри симфонӣ дорад.
Сарфи назар аз он, ки Ҷумҳурии Федеративии Советии Туркистон 30 апрели соли 1918 эълон шуда буд, дар ҳамаи банкнотаҳо номи кӯҳнаи қаламрав, яъне "Кишвари Туркистон" навишта шуда буд.
Инчунин навиштаҷот оид ба қабули ҳатмии онҳо дар тамоми пардохтҳо дар баробари чиптаҳои кредитӣ ва пешниҳоди чиптаҳои кредитии муваққатӣ "бо тамоми амволи Ҷумҳурии Русия" интишор шуда буд.
Бо қарори Шӯрои Комиссарони Халқии РСФСР аз 24 апрели соли 1919, туркҳо ҳуқуқи истифодаи аломатҳои миллиро дар минтақаҳои Транс-Каспий, Самарқанд, Семиреченск, Сирдарё, Фарғона, Тургай ва Акмола ба даст оварданд.
касалии қанд, захм ёфтани раги хунгард, атеросклероз , осебҳои гуногун (муддати дароз бо тофтабанд фишурдани бофтаҳо, тазйиқи шикам, шикастабандӣ), омилҳои кимиёӣ ва физикавӣ (ҳарорати аз 50С баланд ё сармои аз 20С паст, -афканишот, -афканишот) мусоидат менамоянд.
Бо пошхӯрии ИҶШС ва қатъ шудани интиқоли маҳсулоти нафт, ки солҳои 1990-ум ба таври даврӣ сурат мегирифтанд , нақлиёти шаҳрӣ дар Душанбе ба мушкилоти ҷиддӣ дучор мешуд.
Ҳамин тариқ, анбори автобус тамоман вуҷуд надошт ва аз ин рӯ, пеш аз пайдо шудани таксиҳои доимӣ дар кӯчаҳои Душанбе, бори асосии интиқоли мусофирон ба троллейбус рост меомад.
Дар давраи нарасидани захираи ҳаракат, ҳама воситаҳои мавҷудаи электрикӣ, аз ҷумла троллейбусҳои КТГ-1, ки аз ҷониби Заводи барқии Киев истеҳсол шудаанд, ҷалб карда шуда буданд.
9 сентябри соли 2004, шаҳрдори Душанбе Маҳмадсаид Убайдуллоев ва директори генералии ҶСК «Тролза-Маркет» -и Русия Павел Берлин шартнома оид ба харидории 100 автобуси нав барои эҳтиёҷоти нақлиёти шаҳри Душанбе имзо карданд.
Кӯшишҳои нигоҳ доштани мавҷи мавҷуда дар миёнаи солҳои 90-ум маҷбур шуданд, ки як қатор троллейбусҳо барои таъмир ба Қазоқистон ба заводи таъмири трамвай ва троллейбус Алма-Ато фиристанд, аммо аз сабаби норасоии маблағ онҳо таъмир карда нашуданд ва барои бозгардондани мошинҳо пул надоштанд.
Рушди нақлиёти электрикӣ дар Душанбе дар миёнаи солҳои 1950 оғоз ёфт, вақте ки тибқи қарори 106 кумитаи иҷроияи шаҳри Сталинобод аз 6 апрели соли 1955 дар ин шаҳр назорати троллейбус ташкил карда шуд.
Бо мавриди истифода қарор гирифтани парки 2-юми троллейбус дар соли 1967, дарозии шабакаи тамос то 49 км афзоиш ёфт, шумораи хатсайрҳо ба 9 ва шумораи мошинҳо дар хатсайрҳо зиёд шуд, то 65 адад ва шумораи коргарон ба 700 нафар расид.
Соли 2015 дар Душанбе троллейбусҳои навъи ватанӣ, ки дар Корхонаи воҳиди давлатии "Маҷмӯи нақлиёти энергетикӣ ва велосипед" ҷамъоварӣ шуданд, ба истифода дода шуданд.
Аз «*-» дар забони порсии бостон номҳо ва истилоҳоти низомии *- ‘нигаҳбони сипоҳ’, *- ‘сардори сипоҳ’, *-, *- ‘барангезандаи сипоҳиён’ , дар забони суғдӣ «̆-» , дар забони балхӣ «» ва «-» ‘фармондеҳи гурӯҳе аз сипоҳиён’ , дар форсии дарӣ вожаҳои «корзор», «корвон», «пайкор», «марди кор» рӯидаанд.
Агар ин ягонҳоро бо воҳидҳои низомии артишҳои имрӯзӣ ҳамсанҷӣ кунем, даҳа бо отделение, сада бо рота, ҳазора бо полк, бевара бо дивизия ва сипоҳ бо армия баробар мешаванд.
Чунончи, суғдиён номҳое чун ‘сипоҳӣ’, ̆ ‘сипаҳсолор’ аз *̆-, ‘сипоҳкаш, лашкаркаш’, ё аз *- ‘Таҳмсипоҳ ’, ‘ сипоҳи нерӯманд’ доштаанд.
Дар тараққиёти эмбрион давраҳои ҳалкунанда -еро ҷудо мекунанд, ки дар ин давраҳо эмбрион ба ҳар гуна таъсирот ҳассос аст; ҳар як узв давраҳои бӯҳронии худ, яъне лаҳзаҳои пуршиддати мубодала­ро дорад.
Мавзӯи омӯзиши он инкишофи ҷанин ё эмбрион аз лаҳзаи бордоршавӣ, яъне ҳангоми омезиши ҳуҷайраи ҷинсии мардона бо ҳуҷайраи ҷинсии занона то ба охир расидани ташаккули узвҳо мебошад.
Дар илми акушерӣ аз ҳафтаи 9-уми инкишоф эмбрион номи ҳамилро мегирад ва давраи аз ҳафтаи 9-уми инкишофи дохилибатнӣ то таваллуд давраи «ҳамилият» номида мешавад.
Дар соли 2002 Наташа лесбӣ Сандра Гузманро дар теленовеллаи Телемундо " " нақш офаридааст, ки дар он Габриэла Спаник ва Катрин Сиачоке ҳамкорӣ кардаанд; вай барои иҷрои худ ҷоизаҳои бонуфузеро аз қабили " " ва "Ҷоизаи "-ро барои беҳтарин нақши зан ба даст овард.
Пас аз он Наташа дар канори Мишел Браун, Данна Гарсия, Паола Рей, Марио Симарро ва Хуан Алфонсо Баптиста дар теленовелаи « » нақш офарид, ки ба ӯ ҷоизаҳои зиёде овард - аз ҷумла барои беҳтарин нақши зан.
Соли 2005 Наташа барои нақши худ дар « » дар якҷоягӣ бо Наталия Стрейнгард ва Кристиан Мейер -ро барои беҳтарин антагонист ба даст овард ва дар солҳои 2005–2007 ба силсилафилми «» даъват шуд.
Ӯ барои ҳунарнамоӣ дар теленовелаҳои -и Амрикои Лотинӣ «Қасос» , «Хашми пинҳон» , «Зорро: Теғ ва садбарг , «Зан дар оина» ва «Туфон"» шинохта шудааст.
Таърихи ҳукмронӣ ва воқеоти замони баъзе шоҳзодагони хонадони Темуриёни Ҳиндро дар «Таърихи Иродатхон» сабт кардааст (нашр-Лоҳур, 1971; тарҷума ба урду — 1317 ҳ. қ.; тарҷума ба англисӣ — 1786).
Дар он тақрибан садто халқҳо зиндагӣ мекунанд, ки тақрибан 8% аҳолии ҷаҳонро ташкил медиҳанд, мазҳабҳои гуногун эътироф мекунанд ва бо забонҳои гуногун гап мезананд .
Бо назардошти шабеҳии шароити табиӣ-ҷуғрофӣ ва табиӣ, ҳамон як маҷмӯи иқтисодӣ ва фарҳангӣ-идеолужӣ дар Осиёи Ҷанубу Шарқӣ ба вуҷуд омадааст, ки дар даврони Хитои қадим асос шудааст, барои гуфтугузор дар бораи як ҷомеаи ягонаи фарҳангии минтақа ва номидани он бо истилоҳи коллективии "Кун Лун" замина фароҳам овардааст .
Кишварҳо дар минтақа ҳамкории байниҳамдигарии минтақавиро тавассути Ассотсиатсияи кишварҳои Осиёи Ҷанубу Шарқӣ ба роҳ мондаанд, ки он ҳамаи давлатҳоро фаро мегирад, ба ғайри Тимори Шарқӣ .
Осиёи Ҷанубу Шарқӣ 11 кишварро фаро мегирад : асосан дар қитъа Вйетнам, Тайланд, Миёнмор, Камбоҷа, Лаос , ва ҷазираҳо - Индонезия, Филиппин, Сингапур, Тимори Шарқӣ ва Бруней ва қаламрави Малайзия мутаносибан ба қисмҳои континенталӣ ва ҷазиравӣ тақсим шудааст.
Аз ҷиҳати ҷуғрофӣ, Осиёи Ҷанубу Шарқӣ инчунин минтақаҳои ҷанубии Чин, минтақаҳои шарқии Бангладеш ва минтақаҳои шарқии Ҳиндустон " ", ки дар шарқи дарёи Брахмапутра ҷойгиранд.
Релефи қисми шимолу шарқиаш кӯҳӣ, дар шимол баландӣ то 2926 м мерасад ; қисми ғарбӣ ва ҷанубу шарқиаш бештар аз пуштакӯҳу ҳамвориҳои теппадор иборат аст.
Инчунин ду ҳайкали шоҳ Сонгтсен Гампо ва ду зани машҳури ӯ - шоҳдухтари чин Венчен ва маликаи Непал Бхрутути, ки ба ворид шудани дини буддоӣ дар Тибет саҳм гузоштаанд, низ ҷойгир мебошанд.
Азбаски маъбад ҷои муқаддас ҳисобида мешавад, зиёиён тамоми маҷмааро бо роҳи маросими расмӣ , дар ҷое ки чархҳои ибодатӣ ва марказҳои савдо низ ҷойгиранд давр мезананд.
Аз он вақт инҷониб, ибодат ҳадафи зиёрати буддоӣ буд, дар асрҳои охир маҷмааи маъбад рӯ ба афзоиш аст ва ҳоло масоҳати тамоми маҷмаа 25,000 метри мураббаъ аст.
Ин кафедра аз соли 1974 бо номи дирижёри хор дар факултети корҳои маданӣ-маърифат фаъолиятро оғоз намуда, 44 сол мешавад, ки мутахасисони баландихтисосро дар соҳаи санъату фарҳанги ҷумҳурӣ тарбия менамояд.
Бо ташаббуси устодони кафедра қариб ҳар сол ҷиҳати дарёфти истеъдодҳои ҷавон ва нодир озмунҳои телевизионии «Бӯстон», «Андалеб», озмунҳои кӯдаконаи «Ғунчаҳои санъат», «Торҳои заррин» ва «Овози тилоӣ» дар миқёси ҷумҳурӣ гузаронда мешаванд, ки нақши онҳо барои пешрафти санъати сарояндагӣ ва овозхонӣ назаррас аст.
Масалан, дастуру китобҳои дарсӣ ва барномаҳои таълимӣ, ба монанди «Маҷмӯаи хорҳо аз операҳои тоҷикӣ», «Сурудҳо барои хори бачагона», «Методикаи таълими дарси мусиқӣ» барои синфҳои 1-3, маҷмӯаи хорҳо бо номи «Панди Ҳофиз» , маҷмӯаи сурудҳо бо номи «Дарё», «Наврӯзи ман», китоби «Дарси суруд ва мусиқӣ» барои синфи 6-уми муассисаҳои таҳсилоти миёнаи умумӣ, «Хоршиносӣ ва методикаи хор» таълиф гардида, мавриди истифода қарор гирифтанд.
Факултет бо хатмкардагони кафедра, ба монанди Сайфулло Кенҷаев, Исматулло Саидов, Қазоқҷон Ғуломов, Ашраф Мамадқулов, Наим Сурхов, дотсентон Абдулнабӣ Додхудоев, Душанбе Қучқоров, Сулаймон Акрамов, Ҳунарпешаи мардумии Тоҷикистон Қурбоналӣ Раҳмонов, ҳунарпешагони шоистаи Ҷумҳурии Тоҷикистон Назруддин Неъматуллоев ва Рӯзибой Идиев, ҳунармандони ҷавону боистеъдод Шоҳин Абдуллоев, Диловари Суфӣ, Матлуба Раҳимова, Ибодат Раҷабова, Даврон Асаддулоев ва ғайраҳо ифтихор мекунад.
Кафедраи мусиқии созӣ кафедраи пешини дирижёри оркестр мебошад, ки соли 1967 дар назди факултети санъати собиқ Донишкадаи омӯзгории Тоҷикистон ба номи Т. Г. Шевченко таъсис дода шуда буд.
Дар байни онҳо Ҳунарманди мардумии Тоҷикистон Қурбоналӣ Раҳмонов, Ҳофизи халқии Тоҷикистон Дӯстмурод Алиев, солисти оркестри созҳои халқӣ, Ҳунарпешаи шоистаи Тоҷикистон Мустафоқул Муртазоев, профессор Диловар Латифзода, Ходими шоистаи санъати Тоҷикистон, дотсент Алмос Абдуллоев, Ҳунарпешаи шоистаи Ҷумҳурии Тоҷикистон Ёдгор Акобиршоев, дотсентҳо Неъмат Ҳалимов, Холназар Назаров, Рафтор Иззатуллоев ва ғайраҳоро номбар кадан бамаврид аст, ки дар рушду нумуи фарҳангу санъати ҷумҳурӣ хидмати чашмрас кардаанд.
Имрӯзҳо дар кафедра Корманди шоистаи Ҷумҳурии Тоҷикистон Хушвақтшо Рӯзадоров, Аълочии фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон Ғафур Саидов, муаллими калон Манучеҳр Баёнов, муаллимон Хушбахт Ниёзов, Алишер Маҷидов ва ассистентон Афзалшои Диловар, О. Норбутаев ва М. Мирмастова кору фаъолияти эҷодӣ доранд.
Дар кафедра гурӯҳҳои эҷодии оркестри созҳои халқӣ, ансамблҳои созҳои халқӣ, рубобнавозон ва дойрадастон фаъолияти пурсамар намуда, дар ҳамаи чорабиниҳои фарҳангии донишкада ва берун аз он бо барномаҳои рангину пурмазмун ва таъсирбахш ҳунарнамоӣ мекунанд.
Ҳоло шуъба дорои синфхонаҳои замонавии бо созҳои мусиқӣ таъмин, толорҳои хурд барои баргузории машқҳои оркестр ва ансамбли созҳои халқӣ, театри таълимӣ ва толори калони Арғунун барои намоиши консертҳои ҳунарӣ мебошад, ки донишҷӯён аз онҳо васеъ истифода мебаранд.
Ҳунармандони мардумии Ҷумҳурии Тоҷикистон Файзулло Каримов, Имомалӣ Раҳмонов, ҳунармандони шоистаи Ҷумҳурии Тоҷикистон М. Абдурасулов, С. Ёдгорова, А. Мӯсоев, Н. Ҳасанова аз ҷумлаи дастпарварони ҳамин кафедра мебошанд.