polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Дар қатори аввалин дастовардҳои композитор метавон Прелюдияи - барои фортепиано ва Ноктюрн ва Фугато барои оркестри торӣ , асаре ки нахустин бор ҳамон соли 1967 оркестри симфонии Филармонияи Ленинград таҳти роҳбарии А.Янсонс дар Душанбе иҷро карда буд, номбар намуд.
Ӯ ҷавонро хеле самимона дастгирӣ намуда, вайро даъват мекунад, то дар машғулиятҳои синфи композитсия, ки таълими онро дар омӯзишгоҳ ба уҳда дошт ба таври факултативӣ иштирок намояд.
Куряткин , Зайн ибни Умайдо , Шарифов , Кӯзагар , Сухсуров , Гумоштаи сиёсӣ , Шайх Низомиддин , Оқсақол , Қарабой , Ашӯр , Халил-афандӣ , Гӯрков , Атаман Дор , Искандар Маҳкамов , Мишка Земсов , Азизулло , Маҳкам , Суламӣ , Ширинкор , Генерал , Туманчиков , Тешабой , Раҳимов , Сатторов , Шер , ӯрмонқамиш , Қосид , Ҳасанлӣ , Қаровул , Шодиқулов , Лақай , Саргурба , Аброр , М. Қосимов , Муҳаммади Башоро , Олим , Даврон , Ҳумон ва Ҳаҷир , Мудир Қайсар , Эрбуқохон , Угаров , Холмат .
Истеъдоди ӯро дида, ҳангоми дар синфи 6-ум таҳсил карданаш роҳбари бадеии Хонаи маданияти ноҳия Ҷӯрабек Шарифов ӯро барои фаъолият кардан ба театр даъват намуд.
Ҳамин буд, ки Қиёмиддин дар як муддати кутоҳ дар қатори ҳунармандони Хонаи маданият дар назди ҳаводорони шеъру суруд бо ровигӣ ва сурудхонӣ ва иҷрои саҳначаҳои ҳаҷвӣ машғул шуд.
Қиёмиддин Чақалзода (Қиёмиддин Чақалов; 28 апрели 1945, деҳаи Хуванд, ноҳияи Файзобод, ҶШС Тоҷикистон — 14 апрели 2021, Тоҷикистон) — ҳунарпешаи театр ва синамо, ҳаҷвнигори шинохтаи тоҷик.
Рохбари шуъбаи банақшагирии оптимали ва идоракуни, бахши иқтисодиёт ва сотсиологияи кори Пажӯхишгохи иқтисодии АУ ҶШС Тоҷикистон , рохбари шуъбаи хосилнокии кори бахши Тоҷикистонии Пажӯхишгохи кумитаи кори Иттифоки Шӯрави дар Душанбе , мудири кафедраи менечмент ва информатика, менечмент ва сохибкори, ташкилкунандаи комплекси аудиовизуалии компутарии ДАТ , мудири кафедраи менечмент ва соҳибкории БХДТТ , ходими пешбари илмии Донишкадаи менечмент ва технологияи компутарии ДДХ ба номи академик Б.
Дар Донишгоҳи Техаси ИМА , дар институти миллии сохибкории Хиндустон , дар Пажуҳишгоҳи миллии сохибкории Ҳиндустон , дар Пажуҳишгоҳи бизнеси миёна ва хурди Туркия тачрибаомузи кардааст.
Тадқиқоти Абдушукур Назаров проблемаҳои менечмент, сохибкори, ҷиҳатҳои иҷтимои-иқтисодии болоравии хосилнокии кор, татбики усулҳои иқтисодию риёзи дар тадқиқоти иқтисоди, тахлил, идоракуни ва такмили низоми мунитсипалиро дар бар мегирад.
Кобуснома аз 44 боб иборат буда, ҳар боби он ба яке аз масъалаҳои гуногуни ахлоқу одоб, расму оин, маишату рӯзгордорӣ, оилаву хонадори таҳсилу таълим, омӯзиши касбу ҳунар, санъату варзиш, сиёсату идораи мамлакат ва дигар паҳлуҳои зиндагии инсон бахшида шудааст.
Унсурмаолии Кайковус пас аз бобҳои анъанавӣ, ки бо тақозои мафкураи ҳукмрони замони ӯ ҷанбаи динӣ доранд, аз боби панҷум сар карда, таваҷҷуҳи хонандаро ба шинохтани ҳаққи падару модар ҷалб менамояд, аз фазилатҳои асосии инсон — нутқи саханварӣ ва некиву накукорӣ мулоҳизаҳо баён мекунад.
Кайковус баёнро аз моҳияти инсон шурӯъ намуда, дар бобҳои гуногун дар бораи ташаккули фарзанд аз кудакиву ҷавони то пири ва аз омузиши илму пешаҳои гуногун, тадричан то ба дарачаи хукмрони мамлакат расидани ӯ сухан меронад.
Дар Қобуснома Кайковус пеш аз ҳама ба некиву накукорӣ диққат медиҳад ва инро аз фазилатҳои асосии инсон дониста, дар ҳар маврид талқин мекунад: «Аммо некӣ аз сазовори некӣ дареғ мадор ва некиомӯз бош… Ва бар некӣ кардан пушаймон мабош…»
Дар бобҳои гуногуни «Қобуснома» муаллиф ҷоҳилӣ, фиреб, худписандӣ, бадгӯи, кинаву бахилӣ, риёю ситам барин хислатҳои зиштро маҳкам намуда, дустию некукорӣ, ростиву ҷавонмардӣ, саховатмандӣ, фурутанӣ, беозорӣ ва дигар фазилатҳои ҳамидаи инсониро ситоиш ва талқин мекунад.
Ӯ бо мақсади тарбияи фарзанди гиромии худ ва ба роҳи неки зиндагӣ ҳидоят намудани вай дар сини 63-солагӣ ба навиштани насиҳатномае шурӯъ мекунад, ки бо номи «Қобуснома» машҳур аст.
Кайковус насиҳатномаи худро барои адои «шарти падарӣ» бо мақсади тарбияи фарзандонаш таълиф кардааст, вале он ба дастури ахлоқиву тарбиявӣ ва китоби бадеиву хондании ҳазорҳо одамон табдил ёфт ва номи муаллифашро дар таърихи адабиёту афкори педагогии халқҳои тоҷику форс ҷовидони сабт намуд.
Инчунин Кайковус ба моҳияти ақл дар ҳастии инсон диққати ҷиддӣ дода, онро сарчашмаи ҳамаи хислатҳои ҳамида медонад ва роли бузурги тарбияву меҳнатро дар такомули ақли инсонӣ таъкид месозад.
Қобусномаи Унсурмаолии Кайковус дар силки он дурдонаҳоест, ки зиеда аз 900 сол пеш аз ин эҷод шуда, то имрӯз арзиши худро аз даст надодааст ва ҷилову дурахши пешинаашро гум накардааст.
Аз ин китоб, ки пур аз панду андарзҳои ҳакимонаву ҳикояту саргузаштҳои ибратбахш иборат аст, чандин насл сабақи зиндагӣ омухта, дарси ахлоқу одоби ҳамида гирифтаанд ва ба тарзи рӯзгордории гузаштагон шиносои пайдо карда, анъанаҳои неки онро давом додаанд.
Бо ҳуруфи имрӯзаи тоҷики мунтахаби «Қобуснома» бори аввал соли 1968 аз тарафи адабиётшинос Девонақулов дар шакли китобчаи алоҳида тахти унвони «Насиҳатнома» нашр гардид.
Муовини директори Институти забон ва адабиёти ба номи Рӯдакии АИ ҶШС Тоҷикистон , муовини муҳаррири Энсиклопедияи советии тоҷик , директор , директори фахрии Институти забон ва адабиёти ба номи Рӯдакии Академияи илмҳои ҶТ .
Ҳоло дар осорхона ашёҳои нодири аз объектҳои дар ҷаҳон машҳури Саразм, Тахти Сангин, Аҷина-Теппа, димнаи Панҷакент, Шаҳристон, Куркат, Кофирқалъа ва ғайраҳо кашф шуда, ба маърази тамошо гузошта шудаанд.
Институти таърих, бостоншиносӣ ва мардумшиносии ба номи А. Дониши АИ Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун муассисаи бисёрсоҳавии илмӣ – тадқиқотӣ, ки ҳамоҳангсозии таҳқиқоти бунёдии таърих, таърихнигорӣ, маъхазшиносӣ, бостоншиносӣ, мардумшиносӣ, сикашиносӣ, таърихи назарияи санъат ва илмро ба зимма дорад, 16 апрели соли 1951 дар заминаи Институти таърих, забон ва адабиёти Филиали тоҷикистонии АИ ИҶШС таъсис ёфт.
Институти таърих, бостоншиносӣ ва мардумшиносии ба номи А. Дониш — институти илмӣ-тадқиқотии Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон дар соҳаи ҳамоҳангсозии таҳқиқоти бунёдии таърих, таърихнигорӣ, маъхазшиносӣ, бостоншиносӣ, мардумшиносӣ, сикашиносӣ.
Соли 1965 дар мактаби миёнаи 67-и ба номи М.Горькии ноҳияи Колхозобод ба ҳайси муаллими адабиёт ва ҷамъиятшиносӣ кор карда, солҳои 1965—1968 дар аспирантураи АИ Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳсил намудааст.
Аз соли 1964 то инҷониб дар Пажӯҳишгоҳи фалсафаи АИ ҶТ дар вазифаҳои корманди илмӣ, корманди калони илмӣ, мудири шуъбаи таърихи фалсафа ва аз соли 2005 академик-котиби Шуъбаи илмҳои ҷамъиятшиносӣ кор карда истодааст.
«Муҳабҳарат» ва «Рамаян» -и ҳиндӣ, «Илиада» ва «Одиссея»-и Ҳомер ва «Шоҳнома» -и Фирдавсӣ намунаҳои аввалини достон ба ҳисоб рафта аз силсилабандии сурудҳои лирикию эпикӣ ва ривоятҳо ва ё бо роҳи «афзудан», васеъ намудани як ё якчанд ривоятҳои халқӣ , дигаргунсозии сюжетҳои қадимӣ ва тағиротҳои аз сар гузаронидаи онҳо дар протсеси аз авлод ба авлод гузаштан ба вуҷуд омаданд.
Дар давраи Эҳёи Ғарб дар Достон идеали ахлоқӣ ва иҷтимоии инсон мавқеъи асоси гирифта, оҳангу манзараҳои қаҳрамонӣ назар ба таҳлили дунёи ботинии инсон ба ҷои дуюм меафтад.
Дар достонҳое, ки минбаъд ба майдон омаданд, ба масъалаҳои ахлоқию таҳлилӣ психологӣ диққати махсус дода шуда, ин гуна асарҳо унсурҳои фолклор ва материалҳои аҷибу ғариброр дар бар гирифтаанд.
Дар достонҳои солҳои 50-60 –ум ба дарёфт ва кашфи манбаҳои таърихию иҷтимоии воқеаҳо ва характерҳо бештар аҳамият дода шуд (силсилаи «Мобайни аср»-и В. Луговской, «Девор»-и Марцинкявичус, «Оза»-и А. Вознесенский).
Достон имрӯзҳо дар адабиёти хориҷа низ маъмул буда, ба он намояндагони ҷараёнҳои гуногуни реалистӣ («Бозгашти аскари номаълум »-и И. Бехер, «Суруди умумӣ»-и П. Неруда ва ғайра) ва ғайриреалистӣ («Вавилон»-и П. Эмманюэль, «Назми муттасил»-и П. Элюар ва ғайра) муроҷиат мекунад.
Дар назди майдон барои заврақронии истироҳаткунандагон кӯле мавҷуд аст, ки мобайни он тарабхонае бо сабки меъмории қадими тоҷикӣ сохта шудааст; дар атрофи тарабхона фаввораҳо ва чароғҳои бузург гузоштаанд, ки шабонгоҳ бо ҷилои хеш манзараи ҷолиберо ва вуҷуд меоварад.
Дар канори кӯл боғчаи кӯдакон воқеъ гардидааст, ки автодром дорад ва атрофи онро муҷассамаҳои афсонавие, ҳамчун «Пиразан ва себ», «Рӯбоҳ ва лаклак», «Фил», «Харгӯш ва саг», «Хар ва шутур» зиннат медиҳанд.
Аз назди дарвоза роҳрави зинакоришудаи мармарӣ муштариёнро ба теппае мебарад, ки аз қуллаи он манзараи комили боғ, ба мисли ҳавзу фаввораҳо, гулгаштҳо, чархофалаки бузурги 55-метрӣ, биноҳои сохташон афсонаӣ, майдони бузурги сангфарш бо курсиҳо барои ҳунарнамоии ҷавонон ба назар мерасад.
Ба падару модарон шароити хубе муҳайё карда шудааст, то ин ки онҳо бо кӯдаконашон дар аттраксионҳои оилавӣ — «Чархофалаки мушоҳидавӣ», «Косачаҳо», «Трафик», «Қатораи руизаминӣ» ва автопоезди «Кирмак» якҷоя дам гиранд.
Барои кӯдакони аз ҳама хурдсол бошад, ҳар гуна чархофалакҳои рангоранг, теппачаҳо, паровозаки шӯх ва батути пуфкардашуда, алвончаку майдончаҳо фаромӯшнашаванда хоҳад буд.
Боғи Хайём, собиқ Боғи Пойтахт — боғи фарҳангиву фароғатии «Хайём» барои кӯдакону наврасон дар қисми шимолии шаҳри Душанбе, дар ноҳияи Абуалии Сино, дар соҳили рости дарёи Варзоб, рӯ ба рӯйи Боғи Ирам, назди тепаи Лучоб байни соҳили дарёҳои Варзоб ва Лучоб воқеъ аст.
«Асосгузори адабиёти советии тоҷик» , «Садриддин Айнӣ» , «Айнӣ — устоди таҳлили педагогӣ» , «Аҳамияти ҳозиразамонии повесту романҳои таърихӣ ва С. Айнӣ» , «Оид ба таҷрибаи романнависии С.Айнӣ ва анъанаҳои он» , «Ҳақиқати револютсия ва нигоришҳои роман» , «Айнии романнавис ва романҳои ҷаҳонӣ» , мон.
Аспиранти шуъбаи фалсафаи Академияи илмҳои Тоҷикистон , ходими хурди илмӣ , ходими калони илмии шуъбаи фалсафаи Академияи илмҳои Тоҷикистон , дотсенти кафедраи фалсафаи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин , дотсенти кафедраи фалсафаи маданият Донишгоҳи давлатии Хуҷанд , дотсент ва сипас профессори кафедраи адаб ва фарҳанги Донишгоҳи соҳибкорӣ ва хидмат , профессори кафедраи фалсафа ва сиёсатшиносии Донишгоҳи славянии Русияву Тоҷикистон .
Ӯ муаллифи китобу мақолаҳои сершумори илмӣ роҷеъ ба муҳимтарин масъалаҳои таърихи фалсафаи тоҷик буда, пажӯҳишҳои бунёдии ӯ дар мавзӯъи таълимоти фалсафии Носири Хусрав, Фахруддини Розӣ, Саъдии Шерозӣ, Ҳофизи Шерозӣ, Ибни Сино, Ибни Ямин, Абубакри Розӣ, Насриддини Тӯсӣ, Муҳаммади Ғазолӣ ва дигарон арзиши вежа доранд.
Ба қалами Нозир Арабзода беш аз 30 мақолаи илмӣ дар «Энсиклопедияи советии тоҷик» тааллуқ доранд, ки ба шарҳи мафҳуму масъалаҳои гуногуни фалсафӣ ихтисос доранд.
Ғайр аз навиштани мақолаю рисолаҳои илмӣ, ӯ дар таълиф, таҳрир ва тарҷумаи китобҳои дарсӣ ва васоити таълим саҳм гузошта, муаллифи барномаҳои дарси фалсафа ва таърихи фалсафаи тоҷик мебошад.
Заминсанҷии назариявӣ ба таҳияи назария ва усулҳои муайян кардани шаклу андозаҳои Замин, шакл ва майдони ҷозибаи беруна ва тағйироти онҳо дар замон машғул буда, аз андозагириҳои дақиқи астрономию геодезӣ, ҷозибасанҷӣ , радифҳои маснӯъ истифода мебарад.
Заминсанҷии сфероидӣ геометрияи эллипсоиди Замин, усулҳои ҳалли масъалаҳои заминсанҷиро дар сатҳи Замин ва дар фазои сечена, назарияи инъикоси онро дар сатҳи кура ва дар ҳамворӣ бо мақсади ворид намудани қиматҳои координатаҳои ҳамворӣ меомӯзад.
Фанни «Амалҳои асосии геодезӣ» воситаю усулҳои андозагириҳои фавқуддақиқи геодезӣ, инчунин усулҳои коркарди математикии натиҷаҳои андозагириҳоро бо мақсади сохтан ва дар маҳал устувор намудани шабакаҳои геодезӣ дар бар мегирад (ин се фан маъмулан, мавзӯи асосии заминсанҷии олиро ташкил медиҳанд).
Заминсанҷии кайҳонӣ масоили истифодаи мушоҳидаҳои радифҳои маснӯи Замин ва дигар ҷисмҳои кайҳониро барои ҳалли масъалаҳои илмӣ ва илмию техникӣ таҳқиқ менамояд.
Заминсанҷии амалӣ усулҳои андозагириҳои геодезиро, ки ҳангоми ҷустуҷӯ, лоиҳакашӣ, сохтмон ва истифодаи иншооти муҳандисӣ, васлкунии таҷҳизот, инчунин истифодаи захираҳои табиӣ иҷро карда мешаванд, меомӯзад.
Кори нақшбардорӣ соҳаи заминсанҷӣ дар илми кӯҳкорӣ ва техника буда, бо андозагириҳои фазоию геометрӣ дар қаъри Замин ва инъикоси он дар нақшаҳо, харитаҳо ва дигар санадҳо машғул аст.
Заминсанҷӣ масъалаҳои худро дар ҳамкорӣ бо илмҳои нуҷум ва гравиметрия ҳал мекунад (фаслҳои ин илмҳоро, ки масъалаҳои мувофиқи андозагириҳоро ба манфиати заминсанҷӣ таҳия менамоянд, масъалаҳои геодезӣ меноманд) ва бо харитасозӣ, геоиттилоот, фотограмметрия, зондгирии масофагӣ, илмҳои оид ба Замин, математика, физика ва ғ.
Яке аз дастовардҳои заминсанҷии Тоҷикистон аз тарафи Институти лоиҳакашию таҳқиқотии «Фазо» эҷод намудани тӯр -и геодезии радифии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар маҷмӯи координатии умумиҷаҳонии -84 мебошад.
Инчунин дар авиатсия он имконияти парвоз бо хатсайри кӯтоҳтарин, муайян намудани мавқеи ҷойгиршавии объектҳо дар вақти дилхоҳ, имкони истифодаи асбобҳои муосир, ба монанди навигаторҳо, кор бо маводди харитавӣ бо истифода аз барномаҳои компютериро хеле осон мекунад.
Мақомоти ваколатдори давлатӣ барои амалӣ намудани сиёсати давлатӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон дар самти геодезия Кумитаи давлатии идораи замин ва геодезии Ҷумҳурии Тоҷикистон буда, корҳои асосиро корхонаҳои тобеи он – Институти лоиҳакашию таҳқиқотии «Фазо», Институти давлатии лоиҳакашии заминсозии «Тоҷикзаминсоз», ва Корхонаи аэрогеодезии «Душанбе» анҷом медиҳанд.
Аз ҷониби муассисаҳои мазкур корҳои фотограмметрӣ , корҳои геодезӣ, корҳои заминсозӣ (кадастри замини заминҳои кишоварзӣ, заминҳои шаҳру шаҳракҳо ва маҳалҳои аҳолинишини деҳот, корҳо оид ба муайян намудан ва ба тартиб овардани сарҳадҳои заминистифодабарандагон ва маъмурӣ), омода намудани харитаҳои соҳавӣ барои истифода дар бахшҳои мухталифи корбарии замин ва ғ.
Олими машҳури Шарқ Абурайҳонӣ Берунӣ дар асари «Таҳдиду ниҳоёти-л-амокин ли тасҳеҳи масофати-л-масокин», ки мухтасаран «Заминсанҷӣ» меноманд, дар бораи усулҳои муайян кардани арзу тӯли географӣ, таърихи муайян кардани ҳаҷми Замин ва ғ.
Дар инкишофи заминсанҷӣ олимони рус, аз ҷумла, А. А. Михайлов, М. С. Молоденский , И. Д. Жонголович (асосгузори усулҳои муайян кардани шаклу андозаҳои Замин дар асоси ахбори радифҳои маснӯъ), Ф. Н. Красовский ва А. А. Изотов саҳми бузург гузоштаанд.
Заминсанҷӣ , геодезия — илмест, ки шакл, андоза, сохтори дохилӣ, ҳаракатҳои уфуқӣ ва амудии қитъаҳо, майдони ҷозибаи Замин, усулҳои дар сатҳи Замин гузаронидани ченкуниҳои муҳандисиву хоҷагӣ ва дар барномаҳою харитаҳо тасвир намудани онҳоро меомӯзад.
Мисли он ки аз ҳарфҳои гуногуни алифбо бо тартиби муайян калимаҳои гуногун сохтан мумкин аст, атомҳои гуногун бо тартиби муайян ба ҳам пайваста, моддаҳои гуногунро ташкил медиҳанд.
Дар мукотибаи Ибни Сино ва Берунӣ масъалаи мунфасилӣ ва муттасилии модда низ мавриди баҳс қарор гирифтааст, ки онҳо нуқсонҳои ақидаҳои ҳам Арасту ва ҳам Демокритро пай бурдаанд.
Атомизмро аҳли тасаввуф низ ба таври худ қабул карда, бо таълимоти калом мувофиқат додаанд ва мегуфтанд, ки: дар ҳар зарра оламе ниҳон аст, зеро ҳар зарра ҷузъи рӯҳи мутлақ аст .
Электрон ва позитрон ба ҳам бархӯрда, ба фотонҳо табдил меёбанд ва баръакс, фотон дар шароити муайяни таъсироти мутақобили электромагнитӣ бо ҳастаи атом як электрон ва як позит­рон ба вуҷуд меорад.
Атомҳои моддаҳои гуногунро саққо, ҳалқа ва чангакшакл пиндошта, ба онҳо хосияти механикиро нисбат медоданд: атомҳо дар фазои мутлақан холӣ мувофиқи қонунҳои механика ҳаракат мекунанд.
Атомизм дар дунёи қадим дар натиҷаи мушоҳидаи бевоситаи ҳодисаҳои табиат ва муҳокимаронии абстрактӣ ба вуҷуд омада, ғолибан ҳамчун таълимоти материалистӣ инкишоф ёфтааст.
Риштаи тадқиқоти Зарина Диноршоева масъалаҳои гуногуни таърихи фалсафа, таърихи дин, таърихи афкори ҷамъиятиву сиёсии файласуфони мусулмони асримиёнагӣ ва гендерро фаро мегирад.
Ӯ иштирокдори Конфронси байналхалқии "Фарҳанги маънавии тоҷикон дар таърихи тамаддуни ҷахонӣ", бахшида ба 2700-солагии Абуалӣ ибни Сино , "Абуалӣ ибни Сино ва тамаддуни ҷаҳонӣ" мебошад.
Хатмкардаи факултаи таърихи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин Донишгоҳи миллии Тоҷикистон) ва аспирантураи Пажуҳишгоҳи таърих, бостоншиносӣ ва этнографияи Академияи илмҳои Тоҷикистон , ходими калони илмии Пажуҳишгоҳи таърих, бостоншиносӣ ва этнографияи Академияи илмҳои Тоҷикистон , дотсенти Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин .
илмӣ-таҳқиқотии бостоншиносӣ, мардумшиносӣ ва фолклори тоҷики ДДТ ба номи В. И. Ленин , корманди пешбари илмии шуъбаи таърих, бостоншиносӣ ва мардумшиносии Маркази илмии хуҷандии Академияи илмҳои Тоҷикистон , профессори.
кафедраи илмҳои ҷамъиятшиносии Донишгоҳи давлатии ҳуқуқ, тиҷорат ва сиёсати Тоҷикистон дар Хуҷанд , мудири кафедраҳои илмҳои ҷамъиятшииносӣ ва сипас кафедраи таърих ва фарҳанги халқи тоҷик дар Донишгоҳи давлатии ҳуқуқ, тиҷорат ва сиёсати Тоҷикистон дар Хуҷанд буд.
Ӯ бештар аз 200 рисолаву мақола, дастурҳои таълимӣ, барномаҳои таълимӣ, мақолаҳои илмӣ ва оммавӣ роҷеъ ба бостоншиносӣ, таърих, мардумшиносӣ ва равобити илмҳои таърих бо илмҳои дигар навиштааст.
Дар рисо­лаҳо ва мақолаҳои илмии Бобоев масъалаҳои гуногуни таърихи халқи тоҷик, бахусус натиҷаи ҳафриёти бостоншиносӣ дар Вахон, Помири Ғарбӣ ва асосу усулҳои назарияи бостоншиносӣ мавриди баррасӣ қарор гирифтаанд.
Муаллими калон, дотсент, мудири кафедраи Институти химияву технологияи Қазоқистон , ноиби ректори Донишгоҳи давлатии Қараганда Ҷумҳурии Қазоқистон , директори Институти синтези органикӣ ва химияи ангишти АИ ҶШС Қазоқистон , ректори Донишгоҳи давлатии Туркистон ба номи А.Ясавӣ , раиси Маркази илмии Туркистони Шуъбаи Қазоқистони ҷанубии АИМ Ҷумҳурии Қазоқистон , вазири маорифи Ҷумҳурии Қазоқистон , президенти Донишгоҳи байналмилалии қазоқиву туркии ба номи А.Ясавӣ , мудири озмоишгоҳ, директори Институти катализи органикӣ ва электрохимияи АИМ Ҷумҳурии Қазоқистон , мушовири сарвазири Ҷумҳурии Қазоқистон .
С. 1943 дар Консерваторияи давлатии шаҳри Тошканд лабораторияи илмию таҷрибавӣ таъсис ёфт ва як зумра устоҳо бо роҳбарии А. И. Петросян ба такмилу таҷдиди созҳои халқӣ шурӯъ карданд.
Дар Тоҷикистон с-ҳои 50 – 60 – уми садаи 20 ғижакнавозони касбӣ Амон Ҳамдамов, Бақоҷон Ҳабибов, Уреил Толмасов, Ҳаким Маҳмудов, с-ҳои 60 – 70 омӯзгорони касбии сози ғижжак Амрохон Муборакшоев, Абдураҳмон Тошматов, Ҳамидқул Ҷумъаев, Ҳасан Пиров, Умар Темуров, Амирбек Мусоев, ғижакнавозони халқи Достӣ Орзуев , Абдусалом Раҳимов , Мирзосома Қурбонов, Мирзоқурбон Солиев , Худоёрбек Қурбонбеков, Гурминҷ Завқибеков ва диг.
Мусиқишинос, мутриб ва шоири садаҳои 16 – 17 Дарвешалии Чангӣ дар асараш «Туҳфату-л-сурур» пайдоиши ғижжакро дар Осиёи Миёна ба садаи 10 ҳамл карда, ихтироъгари онро Абӯалӣ ибни Сино ва Носири Хисрав ном бурдааст.
Дар боби имомат ду амри дигар: вуҷуби исмат — лағжишнопазирӣ ва фазилати имом бар дигарон низ зарурати ақлӣ дорад, ба ин маъно ки яке аз зерусул ва ё фаръи имомат он аст, ки шахси имом ҳатман бояд маъсум ва аз иртикоби гуноҳон ва маосӣ пок бошад, то битавонад дигаронро ислоҳ намояд ва вазифаи ило­ҳии худро ба хубӣ анҷом диҳад.
Фаръи дигари он вуҷуби афзалияти шахси имом бар дигарон аст, зеро дар сурати баробар будани вай бо дигарон дар фазлу бузургӣ дигар ҳеч далеле барои имомат ва пешвойии ӯ боқӣ намемонад ва тарҷеҳи било мураҷҷеҳ ба шумор меравад, ки он муҳол аст.
Пас таъмини ин ду зерасл дар имомат ақлан ва ба суратӣ бадеҳӣ вуҷуби таъйини имомро бар Худованд ва бо нассе сареҳ ё дар Қуръон ва ё дар сунати паёмбар тақозо мекунад, зеро ин амрро каси дигаре ғайр аз Худо анҷом дода наметавонад.
Пас аз зуҳури фирқаҳои сиёсӣ-эътиқодӣ дар байни ум­мати ис­лом ва бурузи шикоф ва чанддастагӣ дар ваҳдати фикрии онҳо ҳар гу­рӯҳе ба­рои таъйиди бардоштҳои динӣ ва таҳкими мавқеи эътиқодии худ ба таъвили нусуси шаръ, барпо намудани истидлолоти каломӣ ва бинои усул ва қавоиди ақлие даст заданд, ки мутакаллимони шиаи имомия дар ин замина тавонойии бештар ва сибоқ — даву ғеҷи пештаре аз дигарон доштаанд ва дар таъйиди ас­ли имомат айнан ҳамин корро кардаанд.
Яке аз усули ақлии онҳо қои­даи лутф ва вуҷуби ақлӣ аст, ки бар асоси он бар Худованд ақлан лозим ва воҷиб аст, ки ҷиҳати ҳимо­яи масолеҳи бандагон ва ҳифзи онҳо аз фитнаву фасод ва бероҳӣ пас аз вафо­ти паёмбар барои онҳо имоме насб ва таъйин на­мояд, ҳамон гуна ки пеш аз ин барои ҳидояти онҳо паёмбаре фиристодааст.
Имома́т — яке аз усули каломӣ ва муҳимтарин рукни эътиқодии маз­ҳаби шиъаи имомия аст, ки онро аз дигар фирқаҳо ва мазҳабҳои исломӣ ҷудо ва мута­моиз сохтааст.
Маҳмудов барои думбура бо ҳамовозии ансамбли созҳои халқӣ як миқдор наво офаридааст, ки «Сезарб», «Баҳори кӯҳистон», «Машқи ҷавонӣ», «Қақраи кабк» ва ғ.
Маҳмудов силсилаи навоҳои халқиро бо думбура сабт намудааст, ки дар хазинаи радио маҳфузанд («Фалаки даштӣ», «Роғӣ», «Ғарибӣ», «Нозанин», «Рози дил», «Дарди гул», «Баҳор омад», «Нигор» ва ғайра).
Маҳмудов аз соли 1975 инчунин дар Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи М. Турсунзода ба ҳайси омӯзгори калони кафедраи мусиқии анъанавӣ фаъолият намуда, як зумра ҳофизонро думбура омӯхтааст.
Файзуллоев Неъматҷон соли 1984 дар Шӯрои диссертатсионии назди Институти забон ва адабиёти ба номи Рӯдакии АИ Ҷумҳурии Тоҷикистон дар мавзӯъи «Нақши фолклор дар ташаккул ва инкишофи назми кӯдакони тоҷик» ва соли 2006 дар Шӯрои диссертатсионии назди Институти забон ва адабиёти ба номи Рӯдакии АИ Ҷумҳурии Тоҷикистон дар мавзӯъи «Назми кӯдаки адабиёти тоҷик дар садаи ХХ » рисолаи докторӣ ҳимоя намуда, дар соҳаи адабиёти бачагонаи тоҷик доктори илм мебошад.
Дар ин тадқиқот нақши устод Садриддин Айнӣ, Абулқосим Лоҳутӣ, Мирзо Турсунзода, Абдусалом Деҳотӣ, Мирсаид Миршакар, Аминҷон Шукӯҳӣ, Убайд Раҷаб, Гулчеҳра Сулаймонӣ, Ғаффор Мирзо, Абдумалик Баҳорӣ, Наримон Бақозода, Муҳаммад Ғоиб, Ҷӯра Ҳошимӣ ва дигар адибони маъруф дар ташаккул ва инкишофи адабиёти атфоли тоҷик дар заминаи мисолҳои мушаххас ва таҳлили амиқи эҷодиёти онҳо равшану возеҳ собит шудааст.
Ӯ ҳамчунин аз нигоҳи арзишҳои ғоявию эстетикии даврони истиқлол ба масъалаи табақабандии таърихи адабиёти бачагон таҷдиди назар намуда, консепсияи нави даврабандии ин адабиётро аз ҷиҳати илмӣ асоснок кардааст, ки ба воқеияти реалӣ ва рушди табиии адабиёти мавриди назар комилан мувофиқат дорад.
Ӯ пас аз итмоми мактаби миёна ба факултаи таъриху филологияи ИДПЛ ба номи С. М. Киров (ҳоло Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон афуров) дохил шуда, онро соли 1973 бомуваффақият хатм намудааст.
Солҳои 1974—1975 дар сафи Қувваҳои мусаллаҳи собиқ Иттиҳоди Шӯравӣ хидмат намуда, солҳои 1977—1978 ба ҳайси муҳаққиқ-коромӯзи Институти адабиёти ҷаҳонии ба номи Горкийи АУ ИҶШС фаъолият бурдааст.
Муаллифи беш аз 10 монографияву брошюра, зиёда аз 300 мақолаву тақриз оид ба масъалаҳои гуногуни адабиёт ва осори адибони ҳамзамон аст, ки рисолаҳои «Чашмаи файёз» , «Шеъри атфол дар қарни »
Ҳамосаи кӯдакон» , «Назми кӯдакон» , «Моҳияти иҷтимоии санъати бадеӣ» , «Адабиёти ИДМ» , «Нахоҳам зист бе ёди шумо» , «Туҳфаи шоира» , «Хоки пайвандӣ ва дили шоир» ва «Чашми дил» , «Қиссаи канори дарёча» , «Шеъри даврони истиқлол ва ҳамоҳангии он бо назми кишварҳои ҳамзабон» ва ғ.
Неъматҷон Файзуллоев — адабиётшинос ва мунаққид, доктори илмҳои филологӣ , профессор , Аълочии маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон , Ҷоизаи вилоятии ба номи академик Бобоҷон Ғафуров .
Дар давраи нав омилҳои ҳалкунандае, ки мазмуну моҳияти атеизмро муайян мекарданд, ба вуҷуд омадани донишҳои илмӣ ва ташаккул ёфтани ҷомеаҳои шаҳрвандӣ буданд.
Дар фалсафаи интиқодии И. Кант, фалсафаи таърихи И. Г. Гердер, пантеизми Спинозаи Ф. Шлейермахер ва И. В. Ҳёте сухан на дар бораи инкори Худо, балки дар бораи тариқаи дарк намудани он андар миён буд.
Вақте ки романтизми классикӣ ва идеализми олмонӣ ба тавсифи фалсафии теизм наздик мешуд, атеизм дар ҷараёнҳои нави фалсафии А. Шопенгауэр ва Л. Фейербах замина пайдо мекард.
Навъи аз ҳама бештар интишорёфтаи атеизм ба эътиқоде асос ёфтааст, ки мувофиқи он дар оламе, ки табиату ҷамъият тафсири илмӣ дошта бошанд, барои Худо ҷой нахоҳад монд: инкишофи илм дар замони шӯравӣ Худоро ба унвони фарзияҳои илмӣ, ҷомеашиносию фалсафӣ қаблан рад мекард.
Мазмуни атеизм озод шудани инсон аз таъсири Офаридгор аст: дар он инсон бояд аз Худованд озод шуда, тақ­дири худро ба дасти хеш гирад ; агар Худо вуҷуд дошта бошад, инсон вуҷуд надорад ; бовар ба Офаридгор озодии ахлоқиро инкор мекунад ва бо арзишҳои ахлоқӣ созгор намебошад .
Вале имрӯз усулҳои қонеъ намудани талаботи маънавии инсон, тарҳрезӣ ва тадвини арзишҳои фарҳангӣ ва танзими рафтори одамон ва ғайра аз ҳудуди баҳси «теизму атеизм» берун рафта, тадриҷан ин мафҳумҳо ба мафҳуми умумии фарҳанг дохил гардида, дар доираи он ҳаллу фасл хоҳанд шуд.