polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Намудҳои маҳсулоти дар корхона истеҳсолшаванда аз рӯи ғафсии металл ва андозаашон то ба 30 намуд мерасанд, ки 10 намуди он профилҳои даврашакл буда, 20 намуди дигараш профилҳои чоркунҷашакл мебошанд.
Бо иштироки Пешвои миллат Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон корхонаи ҷамъу васли автобуси мусофиркаши тамғаи «Акия» дар шаҳри Душанбе 14-уми феврали соли 2018 ва марҳилаи дуюми он 19 марти соли 2019 мавриди истифода қарор дода шуд.
Истеҳсоли автобусҳои мусофиркаши тамғаи «Акия» аз тарафи КМ тоҷикию-туркӣ «Акия Авесто Автоматив Индастри» дар заминаи КВД «Насби нақлиёти барқӣ »-и шаҳри Душанбе ба роҳ монда шуда, иқтидори истеҳсолии корхонаи мазкур солона аз 250 то 300 автобус мебошад.
Дар натиҷа аз як тараф аксарияти корхонаҳои саноатӣ фаъолият намекарданд, аз тарафи дигар, он корхонаҳое, ки фаъолият мекарданд, маҳсулоташон бо молҳои ба ҷумҳурӣ воридгардида рақобат карда наметавонистанд.
Аз миқдори умумии корхонаҳои саноатӣ дар ҶШС Тоҷикистон 425 ададаш корхонаҳои нисбатан калон буда, аз онҳо 207 корхонаҳои саноати вазнин ва 119 ададашон корхонаҳои саноати сабук буданд.
Ба КВД «Обу корезӣ»-и шаҳри Душанбе бошад 820 тонна коагулянт ба маблағи 1934,9 ҳазор сомонӣ ва дигар корхонаҳои саноатии ҷумҳурӣ зиёда аз 438,3 тонна кислотаи сулфат ба маблағи 1012,7 ҳазор сомонӣ маҳсулот интиқол дода шудааст.
Дар анбори корхонаи мазкур бақияи маҳсулоти ниҳоӣ ва нимтайёр бо нархҳои амалкунанда бе арзиши иловашуда бо назардошти бақияи соли гузашта зиёда 12,7 млн сомониро ташкил медиҳад.
Мазмуну муҳтавои шеърҳои ватандӯстонаи Гулрухсор дар шеъри «Тоҷикистон» чунин ифода ёфтааст:Ба лирикаи иҷтимоии замони шӯравии Гулрухсор, ки тасвири меҳнати бунёдкоронаи мардум, манзараҳои дилрабои кӯҳистон, ёди модар ва айёми кӯдакӣ, саҳифаҳои таърихи халқу кишвар дар он мақоми хосса дорад, омезиши таркибии ҷанбаҳои объективӣ ва субъективӣ, таъсири ҳиссиётписанд ва таъсирбахш хос аст.
Пайванди ногусастаниву таркибии ҷанбаҳои объектививу субъективӣ дар ашъори ватанпарастонаи Гулрухсор падидор мешаванд, ҳиссиёти шахси шоир бо мафҳуми мавзӯи шеър ба ҳадди имконпазир меомезад, ҳастии ӯ бо ин мафҳум тавъам ба зуҳур меояд:Дар лирикаи иҷтимоии Гулрухсор дар даврони истиқлол, хусусан дар солҳои 1992-97, оҳанги ватандӯстӣ дучанд қувват гирифт.
Шоир моҳияти ҷанги таҳмилӣ-шаҳрвандии тоҷиконро омӯхта, аз таҳмилгарони он хостааст, ки Тоҷикистонро ором гузоранд, то мардуми ҷафодидаи ин кишвар соҳиби тақдири худ бошанд:Қисме аз ашъори дар солҳои бенизомӣ эҷоднамудаи Гулрухсорро оҳанги яъсу таассуф аз вазъи Ватан, ҳолати ошуфтагӣ аз ноилоҷӣ ва лаҳни дарун ба даруну ниёиш ба хотири оромии кишвар ва осудагии мардуми он фаро гирифтааст.
Муроҷиати шоир ба Ватан бо шеваи дарду умедворист: «Тоҷикистон, …. кай ба асли рӯят гулшани дидор оростӣ?!… То ба кай дар оташи дардодаи фарзандҳои носазоворат яккаву танҳо бисӯзӣ?!» .
Чунин навъи шеърҳо монологи пурэҳтирос ва ё гуфтугӯи шахсии шоира бо дилаш буда, ин гуфтугӯ гоҳ пурдарду ҳазин ва гоҳ мамнуну масрур, гоҳ пуризтиробу пурилтиҷо ва гоҳ бурдбору комгор, гоҳ катъиву раднопазир ва гоҳ хаста садо медиҳад.
Ҳамаи ин тазодҳо аз чашмаи замири дил об мехӯранд, мураккабии ҷаҳони ботинии шахсиро таҷассум мекунанд, тағйирпазирии рӯҳияи инсон, табдили доимии вазъи рӯҳии ӯро ифода менамоянд, драматизми шеърро шиддат ва заминаи воқеии онро қувват мебахшанд:Шеърҳои ошиқонаи Гулрухсор саршор аз ҳиссиётанд.
Гулрухсор на танҳо эҳсосоти ошиқонаи шахси худ, балки ҳолату рӯҳияи ошиқонаи ҳамнаслону ҳамзамононашро сурудааст:Дар ашъори Гулрухсор мавзӯи хориҷа низ мавқеи муҳим дорад.
Дар раҳоварде, ки баъди сафарҳои Алҷазоир, Олмон ва дигар кишварҳои Шарқу Ғарб эҷод шудаанд, ғояҳои ватандӯстӣ ва гуманизму башардӯстӣ, тараннуми сулҳ ва маҳкум намудани ҷанг мавқеи асосӣ доранд.
Манзумаи «Шабдарав» саҳифаеро аз ҳаёти халқи тоҷик дар ақибгоҳ-дар як қитъаи хурди кишвари паҳновари шӯравӣ, меҳнати фидокоронаи занону мӯйсафедонро дар ҷабҳаи ақибгоҳ тасвир менамояд.
Маҷмӯаҳои ашъораш «Бунафша» , «Хонаи падар» , «Шабдарав» , «Афсонаи кӯҳӣ» , «Дунёи дил» , «Ихлос» , «Оташи Суғд» , «Гаҳвораи сабз» , «Оинаи рӯз» , «Зодрӯзи дард» , «Рӯҳи Бохтар» , «Қасидаи кӯҳистон» , «Тахти сангин» , «Дар паноҳи сояи худ» , «Девон» , «Биҳишти хобҳо» , «Сад барги ғазал» , «Ҷовидона» , «Сад оҳи як нафас» , «Дигар ишқ» ба табъ расидаанд.
Гулрухсор ба фаъолияти таҳқиқотӣ низ шуғл варзида, оид ба рубоиёти Умари Хайём андешаҳои хосси худро дар рисолаи «Шинохти рубоиёти ҳаким Умари Хайёми Нишопурӣ» ҷой додааст.
Бо пешгуфтор ва кӯшиши ӯ маҷмӯъаҳои шоирони номии Эрон Қайсари Аминпур «Як дарича осмон», Фотимаи Рокеӣ «Шикори лаҳзаҳо» ва шоираи афғон Холидаи Фурӯғ «Кӯчаҳои холии дунё» ба табъ расидаанд.
Фаъолияти кориашро ба ҳайси мудири шуъбаи адабии рӯзномаи «Комсомоли Тоҷикистон» оғоз намуда, баъдан мудири бахши матбуоти КМ ЛКСМ Тоҷикистон , муҳаррири маҷаллаи «Машъал» , муҳаррири рӯзномаи «Пионери Тоҷикистон» , солҳои 1981 86 котиби Садорати ИН Тоҷикистон ва солҳои 1987-92 раиси Хазинаи маданияти Тоҷикистон ва сардабири маҷаллаи «Фарҳанг» буд.
Гулрухсор (тахаллус; насаб ва номи аслиаш Гулрухсор Сафиева; 17 декабри 1947, деҳаи Яхчи ноҳияи Комсомолобод, ҶШС Тоҷикистон) — шоир, нависанда, , дромнавис, тарҷумон, Шоири халқии Тоҷикистон .
Дорандаи Мукофоти комсомоли ленинии умумииттифоқ , Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абӯабдуллоҳ Рӯдакӣ , Ҷоизаи адабии ба номи Ҳелмут Ҳаммети Амрико .
Гулрухсор осори адибони ҷумҳуриҳои собиқ шӯравӣ ва хориҷаи дурро ба тоҷикӣ тарҷума кардааст: «Ишқи зиндагӣ»-и О. Берголтс , пйесаҳои Гулрухсор Лорка, М. Байҷиев, ашъори Лермонтов, Леся Украинка, Римма Казакова, Файз Аҳмади Файз, Й.
Саидмукаррам Абдуқодирзода соли 1963 дар ноҳияи Темурмалики вилояти Хатлон дар оилаи рӯҳонии машҳур - домулло Абдулқодир ба дунё омада, маълумоти миёнаи умумӣ ва ибтидоии динӣ ва ҳифзи кулли Қуръони каримро дар зодгоҳаш гирифтааст.
Аз моҳи апрели соли 2005 то моҳи августи соли 2008 дар вазифаи ноиби ректор оид ба таълим ва тарбияи Донишкадаи исломии Тоҷикистон ба номи Имоми Аъзам Абӯҳанифа фаъолият намуда, ҳамзамон факултаи журналистикаи Донишгоҳи миллии Тоҷикистонро ғоибона хатм кардааст.
Аз 24 июли соли 2008 то моҳи майи соли 2010 дар вазифаи мудири бахши кор бо ташкилотҳои динии Раёсати танзими анъана ва ҷашну маросимҳои Дастгоҳи иҷроияи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолият дошт.
Баъдан, то 1 августи соли 2010 дар Кумита оид ба корҳои дини назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ба ҳайси сардори Раёсати иттиҳодияҳои динӣ ифои вазифа кардааст.
Саидмукаррам Абдуқодирзода солҳои 2003-2014 беш аз 60 мақолаи хурду бузурги мавсуф оид ба фазои диндорӣ дар Тоҷикистон ва роҳҳои бартараф намудани монеаҳои он, ташаккули ҷаҳонбинии динии мардум, баррасии муаммоҳои ифротгароиву хурофот ва дигар масоили муҳим дар матбуот чоп шуда, зиёда аз 100 барномаҳою мусоҳибаҳояш дар мавзӯъҳои мухталифи дину мазҳаб ва панду ахлоқ дар радиову телевизион ба мардум пешниҳод шудаанд.
Соли 2012 дар мавзӯи «Арзиши адабии «Чаҳор мақола»-и Низомии Арӯзии Самарқандӣ» баҳри дарёфти дараҷаи илмии номзади улуми филологӣ рисолаи арзишманди илмиро ҳимоя намудааст.
Саидмукаррам Абдуқодирзода тайи солҳои 2011-2012 замоне шуҳраташ дар байни мардум зиёдтар шуд, ки бо бародарон Тӯраҷонзодаҳо баҳсашон дар мавзӯи “Ошӯро” расонаӣ шуд ва як матлаби ӯ бо се шакл дар расонаҳои чопӣ ва тавассути имомхатибони кишвар аз минбарҳои масоҷид қироат карда шуд.
Ин матлабҳоро оилаи Тӯраҷонзода ҳамчун таҳқиру туҳмат қабул карда, баҳсро ба додгоҳ кашиданд, додгоҳи ноҳияи Исмоили Сомонӣ, ки ин паравандаро баррасӣ мекард, ҳалномаашро ба фоидаи Саидмукаррам Абдулқодирзода содир кард.
Саидмукаррам Абдулқодирзода — яке аз чеҳраҳои матраҳи ҷомеаи мазҳабӣ дар ҷумҳурӣ, муфтии кишвар, Раиси Шӯрои уламои Маркази исломии Тоҷикистон, номзади улуми филологӣ
Иштироккунандаи 148 конфронсу кунгураҳои байналхалқӣ ва минтакавӣ, аз ҷумла ҳамоиши байналхалқӣ оид ба археология ва маданияти Кушон ; конгресси байналхалқии илмҳои таърих ; конфронси илмии байналхалқи таҳти унвони «ал-Форобӣ ва тамаддуни дунё» ; конфронси атиқашиносони «Эйрена» ; конгресси даҳуми байналхалқии антропологхо ва этнологхо ; конфронси байналхалқии «1000-солагии Абӯали ибни Сино» ; ҳамоиши ИМА-ИҶШС оид ба археологияи Шарқи Наздик, Осиёи Миёна ва Ҳиндустон ; ҳамоиши дуюми шуравию фаронсавии «Археологияи Осиёи Марказӣ» ; семинари байналхалқии ЮНЕСКО доир ба Роҳи бузурги абрешим ; семинари байналхалқии «Константинопол-маркази дини исавӣ-насронӣ, Рим-маркази дини католикӣ, Маскав-маркази православянҳои рус» .
Тадқиқоти Нӯъмон Неъматов ба масъалаҳои археологияи бостон ва асрҳои миёнаи сарзамини Тоҷикистон, таърих ва таърихи маданияти халқи тоҷик ва Осиёи Маркази бахшида шудаанд.
Неъматов аввалин муҳаққиқи давлати бостонии Уструшана буда, Таҳти рохбарии ӯ хафриёти димнаи пойтаҳти ин давлат - шаҳри Бунҷикат , ёдгориҳои атрофи он, харобаҳои дигар шаҳрҳои Уструшана ошкор карда шудаанд.
Дар асоси омузиши сарчашмаҳои хатти ва маълумоти археологи бисёр масъалаҳои таърихи сиёси ва иқтисодию иҶТимоии Осиёи Маркази, аз ҷумла Хуҷанду Уструшанаро халлу фасл намудааст.
Корманди калони илмии сектори археологияи Пажуҳишгоҳи таърихи Академияи илмҳои ҶШС Тоҷикистон , Сардори гурӯҳи бостоншиносӣи шимоли Тоҷикистон , сардори экспедитсияи комплексии бостоншиносӣи шимоли Тоҷикистон , Мудири шуъбаи таърихи фарҳанг ва санъат , сарходими илмии Институти таърих, бостоншиносӣ ва мардумшиносии ба номи А. Дониши Академияи илмҳои Тоҷикистон.
Нӯъмон Неъматов муаллиф ва муҳаррири нахустин китоби дарсӣ барои мактабҳои олии ҷумҳурӣ бо номи «Таърихи халқи тоҷик», китоби якум: «Аз инсони окил то тоҷики баркамол» мебошад, ки бо таҷдиди назар ва тибқи талаботи меъёрҳои давлатии маълумоти олӣ ва илмӣ муосир навишта шудааст.
Пас аз Ҷанги Ҷаҳонӣи дуввум, ин мавзӯъ маъмулан ба акидаи "" - Сиёсати Зурӣ ё Сиёсати Амалӣ - кӣ дар ҷараёни ҷанги сард байни Иёлоти Муттаҳидаи Амрико ва Иттиҳоди Шуравӣ ба вучуд омад, хеле монанд карда мешуд.
Дар ин марҳила фаҳмиши нави амният на танҳо таҳдиди ҳарбӣро дар бар мегирифт, балки дигар таҳдидҳоро, кӣ ба пойдорӣ ва сулҳ таъсир доранд, аз он ҷумла хатарҳои табиӣро шомил мекард.
Ҳаводорони ин ақида далел пеш меоранд, кӣ олудасозӣи муҳити зист, низоъи сиёсӣ, бархурди шадид, ва сиёсати истифодаи захираҳои табиат ба омилҳои муҳити зист ва офатҳои табиӣ пайвастагӣи мустақим ва ғайримустақим доранд.
Ин риштаи нисбатан нави илмӣ, кӣ фаврӣ инкишоф меёбад, барои онҳое, кӣ мавзӯъи "захираҳои камёби табиат ва вобастагӣи онҳо ба низоъ дар кишварҳои дар ҳоли тавсия" баррасӣ мекунанд пурбаҳо гашта аст.
Бархе аз нахустин пажуҳишгарони барҷаста дар ин соҳа Феликс Доддс, Норман Майэрс, Ҷэсика Мэтюс, Ричард Улман, Артур Уэстинг, Томас Ҳомер Диксон, Ҷэфри Дабелко, Питер Глик, ва Ҷосеф Ромм мебошанд.
Соли 1992 бар асари ҷанги шаҳрвандӣ иҷборан ба Ҷумҳурии Исломии Покистон муҳоҷират карда, дар сохторҳои раҳбарикунандаи Ҳаракати НИТ ва ИНОТ фаъолияти сиёсӣ кардааст.
Аз 27 феврали соли 2000 вакили Маҷлиси Намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, узви Кумитаи оид ба корҳои байналхалқӣ, иттиҳодияҳои ҷамъиятӣ ва иттилоот мебошад.
Муҳаммадшариф Ҳимматзода (Муҳаммадшариф Ҳимматов; 6 июли 1951, , ҶШС Тоҷикистон, ИҶШС — 17 марти 2010, , Тоҷикистон) — сиёсатмадор, яке аз муассисон ва нахустин раиси Ҳизби наҳзати исломии Тоҷикистон.
Муҳаммадшариф Ҳимматзода муаллифи китобҳои «Дар ҷустуҷӯи ҳақиқат», «Зиндагӣ ва осори Абуҳанифа», «Ақидаи Имом Абуҳанифа», «Дидгоҳ ва масоил», «Таассуби мазҳабӣ-амали номақбул» мебошад.
Муҳаммадшариф Ҳимматзода бо фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон барои хидматҳои шоистааш дар роҳи истиқрори сулҳи тоҷикон бо ордени «Дӯстӣ» сарфароз гардонида шудааст.
Истифодабарандагон маълумотҳои дигар истифодабарандагонро хонда наметавонанд , барномаҳоро насб намуда наметавонанд, ки мукаммал-намоии каталогҳои системави ё реестро талаб мекунанд, амалиётҳои-маъмуриро низ иҷро карда наметавонанд.
Истифодабарандагоне, ки дар компютери чори саб-ти ҳисоби надоранд, ё истифодабарандагоне, ки кайди ҳисобии онҳо хо-муш карда шудааст , метавонанд дар компютер мувофики сабти ҳисобии кайд шаванд.
Руйхати идоракунии дастрасшави -ро барои гурӯҳи захирахо ё гурӯҳҳои бехатари тартиб додан мумкин аст ва аз руи зарурат ба онҳо истифодабарандагон ё захирахоро илова ё аз онҳо хориҷ намудан мум-кин аст, ки дар натича идоракунии хуқуқи дастрасшави ва аудити онҳо осон мегардад.
Инчунин, меросгузории хуқуқҳои дастрасша-виро ичозат додан мумкин аст; дар ин вакт хуқуқҳои дастрасшави ба ягон папка инчунин, ба зеркаталогхо ва файлҳои дохили он татбик ме-шавад.
Ҳангоми кор бо дар таркиби гурӯҳи кори ё дар речаи алохида хуқуқи маъмур пешниход мешавад, ва истифодаба-ранда дорои хуқуқи дастрасшави ба тамоми функсияҳои бехатарии сис-тема мегардад.
Хар яке аз хусусиятҳои системаи бехатарии — руйхатҳои , гурӯҳҳои бехатари ва сиёсати гурӯҳи — параметрҳои одатиро до-ранд, ки вобаста ба талаботҳои ташкилот тағйир додан мумкин аст.
Барои бехатарии истифодабарандагон, ки сабтикайдии худро бо сиркалима ҳимоя накардаанд, дар чунин сабт-ҳои кайди танҳо ҳангоми дохилшави ба системаи компютер аз консоли он истифода бурда мешавад.
Таъи ннамудани сиркалимаи сабти кайдии локали, махдудиятҳои кайдшударо ҳангоми дохилшави тавассути шабака бартараф менамояд, инчунин, дастрасшавиро тавассути шабака ба дилхох захирахо, ки исти-фодабаранда хуқуқ дорад пешниход менамояд.
Агар сабти кайдии бо сиркалимаи холи мавчуд бошад, тахти он ба система дохил шудан мумкин аст ва ба дилхох захи-ра, ки барои дастрасшавии ичозат дода шудааст мурочиат намудан им-конпазир мегардад.
Агар сабти ва сиркалимаи ба он таъйиншуда мавчуд бошад, ис-тифодабарандагони шабакави ба система дохил шуда, ба дилхох захира дастрас шуда метавонанд, ки барои дастрасшавии сабти ичозат дода шудааст.
Параметрҳои сиёсати гурӯҳхо имконият медиханд, ки ба захирахо хуқуқҳои дастрасшави муайян карда шаванд, инчунин ба истифодаба-рандагон низ хуқуқҳои дастрасшави муайян шуда меатвонанд.
Ин барои он лозим аст, ки огоз бахшидани кори барномахо танҳо бо назардошти бехатари ба рох монда шавад (бо ин рох масалан, таъсироти барномаҳои номатлуб ва вирусхоро ба компютер кам кардан мумкин аст).
Инчунин, хуқуқҳои дастрасшавиро ба компютери намунави муайян намудан мум-кин аст, ки баъд аз он ин компютерро ҳамчун образи базави ҳангоми на-сбнамои ба стансияҳои кори шабака истифода мешавад.
Шаблонҳои бехатари — ин файлхое мебошанд, ки дар онҳо параметрҳои бехатари каблан омода карда шудаанд, ки нисбати компютери локали татбик мешаванд ё ба сиёсати гурӯҳхии каталоги фаъоли импорт мешаванд.
Байни гурӯҳҳои бехатари, ки барои компютер ва домен локали ме-бошанд, як катор гурӯҳҳои қаблан конфигуратсияшуда мавҷуданд, ки ба онҳо истифодабарандагонро ҳамроҳ намудан мумкин аст.
Аз ҷумла имкониятҳои иловагии дастрасшавии масофави, босуръат, идоракуни ва дастгирии якчанд забонҳо ва аз ҳама муҳим — масъалаи бехатарии хифзи маълумот ба таври назаррас мукаммал шудааст.
Ҳангоми аутентификатсия маълумотҳои шиноснамои -и истифодабаранда тафтиш карда мешаванд, ҳангоми авторизатсия бошад мавҷудияти хуқуқҳои истифодабаранда барои дастрасшавии ба захираҳои компютер ва шабака санҷида мешавад.
Бо ёрии гурӯҳи бехатари, хуқуқҳои истифодабарандагон ва хуқуқҳои дастрасшави дар як вақт бехатариро ҳам дар сатҳи захираҳо ва ҳам дар сатҳи файлҳо, папкаҳо ва хуқуқҳои истифодабарандагони алоҳида идора намудан мумкин аст.
Баъдтар хоҳем дид, ки Фахриддини Гургонӣ батафсил дар бораи фатҳ карда шудани Исфаҳон ва пас аз ду моҳ баромада ба ҷониби Кӯҳистону Ҳамадон рафтани Туғралбек таваққуф карда, илова бар ин, бо коре маҳз дар зимистони он сол дар Исфаҳон мондани худро нақл карда, сабаби назми китобро пурра баён менамояд Инчунин дар хотимаи маснави аз лутфу меҳрубониҳои Абулфатҳ ёдовари мекунад.
Аз мутолиаи достони «Вис ва Ромин» ва қитъае, ки муаллифи «Лубобулалбоб» меоварад, маълум мешавад, ки Фаҳриддини Гургонӣ илмҳои замони худро ба хубӣ аз бар намуда, дар намудҳои гуногуни шеър қувваозмоӣ карда будааст.
Дар ҷамоат 2 хоҷагӣ ба номи А.Ҷумъаев ва ИИИ «Зироаткорӣ», 7 мактаб, 5 муассисаҳои томактаби, марказҳои саломатӣ, беморхона дорои 70 кат ва 15 нуқтаҳои савдо мавҷуд буда, ба шаҳрвандон хидмат мерасонанд.
Исфисориён инчунин 4 нафар докторони илм, 17 нафар номзадҳои илм ва даҳҳо қаҳрамонони арсаи меҳнат, омӯзгорону духтурон, механизаторону кишоварзон ва меҳнаткашон фахр доранд.
Хоҷагиро Раиси вилоят бо нишони ғолибият сарфароз гардонида, раиси хоҷагии мазкур А.Абдуманнонов барои ташкили кори самарабахш ва иҷрои нақшаҳои давлатӣ аз тарафи Ҳукумати ҷумҳурӣ ба гирифтани ордени Шараф ноил гаштааст.
Аҳолии ҷамоат дар маъракаҳои кабудизоркунӣ, таҷлили соли гулҳо, иҷрои дастуру супоришоти мақомоти болоӣ фаъолона ширкат меварзанд, баҳри ободии диёр, шукуфоии кишвар пойдорию густариши сиёсати давлати соҳибистиқлоли Тоҷикистон саъю кӯшиш доранд.
Заминҳои кишоварзӣ ва боғоти Кӯлканд, хусусан дар тарафи ҷануби он воқеъгашта, ки аз ду канали дар замони шӯравӣ кофташуда обёрӣ карда мешаванд, дар ҳақиқат зархезанд.
Навъҳои аз глюкоза бойи зардолу, аз қабили қандак, бинигорӣ, мирсанҷарӣ, ки ғайри саҳро дар аксари ҳавлиҳои кӯлкандиён низ мерӯянд, ширинтарин дар ҷаҳон эътироф шудаанд.
Дар ҷаҳон боз минтақаи барои сабзиши зардолу мувофиқтарин ҳаст — Итолиёи Ҷанубӣ, вале аз сабаби иқлими баҳрӣ доштани он ҷо таъми зардолуи итолиёӣ мисли маззаи зардолуи Исфара, ки аз иқлими гарми хушки континенталӣ ва нисбатан наздик будани кӯҳсори барфпӯш баҳра мебарад, нест.
Барои ҳамин ҳам дар солҳои шӯравӣ хоҷагии Куйбишев аз парвариши пахта даст кашид-иқлими ин ҷо барои пахта (ва ҳамчунин барои зироати боғчавӣ-тарбузу харбуза ва барои дарахтони ситрусӣ) нисбатан сард аст.
Сарҳади онро акнун аз ҷануб ҷӯи Чилгаз ва аз шимол заминҳои хоҷагии ҷомеавӣ муайян мекунанд, аз шарқу ғарб ҳавлиҳои Кӯлканд ба заминҳои ҷамоатҳои ҳамсоя дакка хӯрдаанд.
Бошишгоҳи серсояву обшори Чорбоғ ҷои дӯстдоштаи хурду калони деҳа барои гузаронидани маросиму чорабиниҳои ҷамъиятиву оилавӣ аст, дар минтақаи таърихии Чорчаман бошад, соли 1961 яке аз саҳнаҳои филми машҳури Ҳасани аробакаш наворбардорӣ шудааст.
Аз китобҳои назарӣ, дастурӣ ва амалии фанни иншо ва номанигорӣ китобҳои зерномбаршуда ҳарчанд дар маҳалҳои гуногун тасниф шудаанд, аз ҷиҳати услуб ба ҳам қаробат дошта, гоҳе дар атрофи қоидаҳои ин фан баҳс карда, асосан намунаҳои муросилоти шахсӣ, пурсишу посухҳои илмӣ, номаҳои давлатӣ ва ғайраро дар бар мегиранд:
Дар таснифи илмҳои адабӣ касе илми муамморо ворид накардааст, аммо аз садаи ба баъд дар илми муаммо рисолаҳои бисёре навиштаанд ва дигар қоидаҳои муаммо ва роҳҳои кашфи онро фаро гирифтаанд, аз он ҷумла:
Рӯдакӣ муносибати шаклу мазмуни шеърро пай бурда, алоқаи мутақобилаи онҳоро дарёфта, аз шеър «лафзи хубу маънии осон» талаб кардааст, мавқеи иҷтимоӣ ва аҳамияти тарбиявии эҷоди бадеиро низ таъкид намудааст:
Улуми адабӣ соҳаҳои гуногуни филология ва иншои шеъру наср ва адабиётшиносиро фаро гирифта, барои такмили ҳунари касбии нависандагӣ зарур буданд ва ҳамчун ҷузви таркибии адабиёти назарӣ дар ҷомеа мақоми шоиста доштанд.
Адабиётшиносии асрҳои миёна рукнҳои назарияи адабиётро, аз ҷумла дар баҳси моҳияти шеър ва наср, нақди адабиро дар баррасии балоғати шеъру сухан ва таърихи адабиётро дар тазкираҳо бо худ дошт.
Донишмандони улуми адабӣ роҷеъ ба қасида, ғазал, қитъа, рубоӣ, дубайтӣ, маснавӣ, шоҳбайт, фард ва анвои гуногуни мусаммат дар кутубу рисолаҳо назари худро баён кардаанд.
Асарҳои онҳо масъалаҳои умдаи эҷоди бадеӣ, ба монанди ҳунари офаринандагӣ, муҳимтарин ҳодисаҳои адабии замон, пайванди адабиёт бо суннатҳои эҷодӣ, қонунияти моҳияти шеър, мақоми адиб ва адабиёт дар ҷамъият, шинохти сухану суханварӣ, шарҳу тафсири осори адибон ва шарҳи мухтасари ҳоли гӯяндагонро инъикос кардаанд.
Афкори адабиётшиносӣ дар аввали пайдоиши адабиёти бадеӣ ташаккул ёфт, намунаҳои он дар андешаҳои донишмандони қадими Ҳиндустон, Хитой ва Юнони Қадим ба назар мерасанд.
Адибони асрҳои 10 — 15 дар асоси таҷрибаи эҷодии адабиёти араб, форсии дарӣ, назари адабии юнониён ва арабҳо роҷеъ ба поэтикаи шеъру наср, шинохти фалсафию филологии адабиёт асарҳои пурарзише ба вуҷуд оварданд.
Шамс Қайси Розӣ дар «Ал-Мӯъҷам фӣ маойири ашъор-ил-Аҷам» аз илмҳои арӯз, қофия ва бадеъ баҳс ороста, дар бораи вазифаҳои шеър, қофия ва хелҳои он, санъатҳои бадеӣ ва анвои шеър мулоҳизаҳо рондааст.
Муҳаммад ибни Умари Родуёнӣ «Тарҷумону-л-балоға»-ро ба масъалаҳои бадеиёти сухан, таҳлили санъатҳои бадеии ташбеҳ, истиора, таҷнис, тазод, таносуби сухан ва ғайра бахшид ва нукоти муҳимме роҷеъ ба шеъри шоирон арз кард.
Авфӣ дар ин тазкира оид ба бисёр масъалаҳои адабиёт таваққуф намуда, доир ба рӯзгор ва осори қариб 300 нафар шоирон маълумот додааст ва ашъори шоиронро нақди илмии бадеӣ кардааст.
Асарҳои Ҳусайн Воизи Кошифӣ «Бадоеъу-л-афкор фӣ саноеъу-л-ашъор» ва Атоуллоҳи Ҳусайнӣ «Бадоеъ-ус-саноеъ» дар илми бадеъ таълиф шудаанд.
Адабиётшиносӣ — илмест, ки омилҳои пайдоиши адабиёти бадеӣ, хусусиятҳои он, қонуниятҳои раванди таърихии рушду инкишофи адабӣ ва асосҳои иҷтимоию ҳаётии онро меомӯзад.
Чин дар Ҷанги Ҷаҳони Якум расман дар тарафи Антанта ширкат кард, аммо дурии мамлакат аз чойҳои асосии амалиёти ҷанг аслан мушкилоти сиёсии дохилии зиёдро пеш овард.
Вақте ки ҳизби Гоминдан мардумро бар «инқилоби дуввум» бапо мехезонад, ибтидои моҳи август Юан Шикай бо дастгирии зердастони инглис, ҳангоми намоиш дар сохили дарёи Янтсзи мухолифини сиёсии худро торумор кард.
Бо ташаббуси Юань Шикая мушовири сиёсии ӯ Фрэнк Гудноуи амрикои соли 1914 баён дошт ки дар шароити Чин сохти шоҳаншохи-монархи нисбати ҷумҳуриҳои бехтар аст
Баъди огози чанги 1-юми ҷаҳони августи соли 1914 хокимияти Чин ба кудратҳои чанганда аз бетарафии худ эълон кард ва хост ки дар дохили Чин ва заминҳои ичоравии кудратхо дар Чин амалиётҳои чанги нагузаронанд.
18 январи соли 1915 Ҷопон ба Чин «21 талабот»-ро пешниход кард ки аз руи он, Шаньдуне, Южной Маньчжурии, Внутренней Монголии ва маркази асосии металлургии Чин — комбинати Ханьепинском , ҳамчунин артиш, полис, сиёсати дохили ва молиявии Чин ба итоати Чопон медаромаданд.
Шохзодагни Маньчжур алорагми нафраташон ба Юань Шикая боиси хоинияш алайхи императори пешин Цзайтяня дар соли 1898 ва ба даст гирифтани сулола дар соли 1912 ба ин азми хешованди рози шуданд.
Аммо норозиги аз тарафи Чопон ва инкишофи харакатҳои зиддиипмеериалистидар мамлакат таваҷҷухи Юань Шикайро ҷалб карданд ва суоли пайвастан ба чанг дар замони ҳаёти ӯ хал нашуд.
1 августи соли 1916 дар сессияи якуми парлумон байни гоминьданчиён, ҷонибдорони буржуазияи милли, помещикони Чини шарқи ҷануби ва маркази Китая, ва милитаристони шимоли , нофаҳмихо рух дод.
Хамаги таи солҳои 1914 -1921 сармоядорони чопони дар Чин бо истифода аз қувваи кории арзон ва ашёи хоми дастрас зиёда аз 222 корхонаҳои саноати таъсис доданд ва то 6000 ташкилот расонданд.
Дар сесияи авалини худ дар Гуанчжоу порлумон коркарди Дуань Цижуй дар эъломи чанг бо Олмонро ғайриқонуни донистанд ва Сунь Ятсен дар бораи барқарорсозии бетарафии Чин нисбати чанг сухан кард, ки аз ҷониби порлумон ба иттифок дастгири ёфт.
Дар роёнаҳо татбик ёфтани назарияи алгоритмхо дар амалӣ гардондани алгоритмҳои мураккабтарнн, ки аз садҳо ҳазор амалҳои сода иборат аст, имкониятҳои бузур фароҳам меоварад.
Чунончи, ҳоло дар бораи алгоритмҳои тарчума аз як забон ба забони дигар, масъалаҳои иқтисодӣ, ташхиси беморӣ, алгоритми кори диспетчери поезд, алгоритми равандҳои идоракунӣ ва ғайра сухан рондан мумкин аст.
Фарқи хурдакак, лекин асосӣ ҳангоми истифодаи калимаи «алгоритм» он аст, ки бо ин калима одатан ғояи асосии бунёди алгоритмро, ки барои ҳамаи забонҳои алгоритмӣ умумӣ аст, дар назар доранд.
Баъдан ин ном ба «алгоритм» табдил ёфт, зеро мутарчимони Ғарб ҳангоми тарчумаи «Ҳисобу-л-ҳинд» номи «Алхоразмӣ»-ро ба забони лотин «» ва «» тарҷума карда буданд.
Ашъори девони Сӯзании Самарқандӣ дар навъҳои маъмули назми давраи у: қасида, қитъа, ғазал, рубоӣ, мусаммат ва ғайраҳо навишта шудаанд, вале онҳо бо мундариҷа ва мазмуни худ аз ашъори шоирони дигар фарқ мекунанд.
Дар эҷодиёти Сӯзании Самарқандӣ дар хавҷу мутоибот тамоюли ҳаҷвию мутоибавии адабиёти шаҳр дар се навъ: шеърҳои ҳаҷви, шахси, ғазали, мутоибави ва нақиза инкишоф ёфтааст.
Дар ашъори худ хукуматдоронро пайваста ба адлу инсоф ва тараххум нисбат ба омма ташвик намуда, ба мукобили баъзе золимони халқ киём кардани ӯ аз мафкураи гуманисти ва зиддиистибдодии табакаи ҳунармандон сар задаст.
Ҳоким Шамсиддин Мухаммад ибни Маъсуд — яке аз шоирони маъруфи асри аст, ки байни солҳои 1091-93 дар Насаф, ҳозира Қаршӣ таваллуд шуда, соли 1173 дар Самарқанд аз олам чашм пушидааст.