polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Асосгузор, ҳаммолик, директори генералӣ ва муҳандиси асосии ширкати кайҳоннавардии ; директори генералӣ ва рӯҳбаландгардони асосии идеявии ширкати ; ҳамчунон аъзои шӯрои директорони ширкати , ки аз тарафи бародаронаш таъсис шуда буд , буд.
Тӯли як сол бо ҳунарпеша Эмбер Херд вомехӯрд, ва сабаби қатъи робитаҳояш бо ӯро дар Инстаграм, дар графикҳои зиёди корӣ ва мушкилоти масофавӣ медонад, аммо қайд кард, ки ӯ ва Херд дӯст боқӣ мемонанд.
Тавре аз гуфтаҳои Носири Хусрав бармеояд, ӯ самиман ва сидқан саъй дошт, ки на танҳо мардуми як дину ойин, балки мардуми тамоми дунё бо ҳамдигар дӯст, ҳамфикру ҳамраъй гардида, аз бадгӯйӣ ва таҳқиру таъқиби якдигар барҳазар бошанд: «Агар касе гӯяд, бисёр мардум ҳамебинем, ки эшон басалоҳанд ва Қуръон андар миёни эшон нест, чун румиёну русиён ва ҳиндувон ва ҷуз он, ҷавоби ӯро гӯем, ки гурӯҳе, ки мар эшонро султоне ҳаст, бибояд донист, ки андар миёни эшон Китоби Худой ҳаст ва китобҳои Худой ҳама Қуръон аст, бе ҳеч хилоф. Ва он чи нодонон мар онро хилоф донанд миёни Таврот ва Инҷил ва Қуръон, ба маънӣ ҳеч хилоф нест, магар ба зоҳири лафзу масал ва рамз хилоф аст. Пас миёни румиён Инҷил аст ва миёни русиён Таврот аст ва миёни ҳиндувон Суҳуфи Иброҳим аст».
Соли таълифи «Ваҷҳи дин» дақиқан маълум нест, вале азбаски дар он аз «Зоду-л-мусофирин» ёд шудааст, бояд тахмин кард, ки Носири Хусрав онро баъд аз таълифи китоби мазкур навиштааст.
Солҳои 20 садаи дар баробари нашр шудани баъзе асарҳои Носири Хусрав, аз ҷумла «Ваҷҳи дин» ҳам аз рӯйи дастхатти бадастовардаи И. И. Зарубин мавриди таҳқиқи ҷиддӣ қарор гирифт.
«Ваҷҳи дин» баъзе андешаҳои фалсафии Носири Хусравро, ки дар «Ҷомеу-л-ҳикматайн» аз онҳо зикр рафтааст, фарогир бошад ҳам, бештар аз мавзӯоти фиқҳӣ ва мазҳабии исмоилия иборат аст.
«Ваҷҳи дин» шарҳест аз китобҳои «Даоиму-л-ислом»-и Қозӣ Нуъмон, «Асосу-т-таъвил» ва «ал-Маҷолису-л-муайядия» ва ҳамчунин ба таври мухтасар аз «Зоду-л-мусофирин» барои мутолиаи умум.
Муҳимтарин андеша дар «Ваҷҳи дин» он аст, ки муаллиф тавассути масалу рамзҳо ва ташбеҳу истиораҳо ҷиҳати баланд рафтани мартабаву манзалати илму дониш ва маърифату заковат саъй менамояд.
Ӯ эътиқоди қавӣ дорад, ки донишмандиву олимӣ инсонро аз дӯзах наҷот медиҳад: «Ва чун донишро биёмӯзанд ва ба илм кор кунанд, аз дӯзах раста ва ба биҳишт расида бошанд. Халқро аз омӯхтан чора нест».
Ахиран дар ин бахш ҳаким ба чунин хулоса мерасад: «Ва муъминонро бояд ки ба дониш кор кунанд, то саранҷоми кори эшонро Худои таъоло ва Расул, салла-л-Лоҳу алайҳи ва олиҳа ва саллам, бинанд, то фардо хаҷил намонанд».
Худи муаллиф дар бораи таълифи китоб мегӯяд: «Воҷиб дидем бар хештан ин китобро таълиф кардан бар шарҳи бунёдҳои шариат аз шаҳодат ва таҳорат ва намозу рӯза ва закоту ҳаҷ ва ҷиҳоду вилоят ва амру наҳй ва ном ниҳодем мар ин китобро «Рӯйи дин», аз баҳри он ки ҳамаи чизҳоро мардум ба рӯй тавонад шинохт ва хирадманде, ки ин китобро бихонад, динро бишносад ва бар шинохта кор кунад ва музди корро сазовор шавад ба хушнудии Эзади таъоло».
Дар хотима ҳаким ба мардум васият мекунад: «Ва муъминони мухлисро васият он аст, ки чун ин китобро бихонанд, бар хондани ин розӣ нашаванд, балки бар муҷиби таъвилоти ин бираванд ва шариатро ба дониш кор банданд, то нафси ҷузвӣ пайванди олами табиат бошад.».
Пас аз эълони Ҷумҳурии Туркия дар соли 1923, истеҳсоли филмҳои туркӣ то соли 1941 дар монополияи бародарон Ипекҷиҳо буд ва ягона коргардон дар тамоми Туркия то соли 1939 Муҳсин Эртуғрул буд, ки дар асоси намоишномаҳои машҳур, опереттаҳо, романҳо беш аз 30 филм ба навор гирифтааст.
Дар байни асарҳои ӯ, барҷастатарин "Куртаи оташин" - филм дар бораи муборизаи миллӣ, аз рӯи асари Холида Адиб Адивар, ки дар он аввалин ҳунарпешаҳои турк Бодия Муваҳҳит ва Неййира Нейир нақш офаридаанд; "Миллат бедор мешавад" - эпоси дигари таърихӣ дар бораи Ҷанги Истиқлолият, ки санги асосии синамои турк ҳисобида мешавад; ва филми "Айсел - духтаре аз халиҷ" , ки аз рӯи ҳикояҳои нависанда Александр Грин сохта шудааст ва ситораи ҳунарпеша Ҷоҳида Сонкуро машҳур намудааст.
Дар саҳнаҳои ҷангии мусаввараи "Миллат бедор мешавад" таъсири мактаби шӯравӣ ба назар мерасад (Эртуғрул солҳои 1925-1928 дар ИҶШС зиндагӣ карда, дар он ҷо филми "Спартак" -ро ба навор гирифтааст).
Оғози ин давра бо омадани коргардон Умар Лутфӣ Акад ва филмҳои ӯ «Марги фоҳиша» , «Ба номи қонун» алоқаманд аст, ки дар роҳи коргардонӣ, интиқоли услубӣ ва таҳриркунӣ ба уфуқҳои нав расиданд.
Моҳи ноябри соли 1914, чанде пас аз он ки Туркия ба ҷанг бар муқобили Олмон шурӯъ кард, коргардон ва афсар Фуат Узкинай аввалин филми шахсии туркӣ - наворҳои ҳуҷҷатиро дар бораи хароб кардани маъбад-муҷассамаи сарбозони рус дар Сан-Стефано, ки «Хароб кардани муҷассамаи русӣ дар Сан-Стефано буд" ба навор гирифт. Мувофиқи намунаи олмонӣ, соли 1915 Шуъбаи марказии ҳарбии синамо ташкил карда шуд, ки роҳбари он Зигмунд Вайнберг буд, он замон афсар буд ва Фуат Узкинай ёвари ӯ буд. Вазифаҳо филмбардории амалиётҳои ҳарбӣ, манёврҳо ва заводҳоро дар бар мегирифтанд. Дар давраи аз соли 1916 то 1918, аввалин филми ҳунарӣ бо коргардонии Фуат Узкинай дар якҷоягӣ бо Зигмунд Вайнберг бо номи "Издивоҷи Ҳиммат Оғо" рӯи навор баромад.
Ин таҷрибаро коргардон ва продюсер Тургут Дамираг вайрон кард, ки пас аз таҳсил дар факултаи синамои Донишгоҳи Калифорнияи Ҷанубӣ баргашт ва ширкати синамоии " " -ро ташкил кард ва пас аз як сол - Гилдияи синамогарон аз рӯи қиёс бо амрикоӣ.
Ҳунарпешаҳо, коргардонҳо ва продюсерон одатан дар он ҷо зиндагӣ ва кор мекарданд ва худи бренди дар ниҳоят ба "Ҳолливуди Туркия" -и он давра табдил ёфт ва имрӯз ҳасрати худро ҳамчун як мактаби классикӣ ва "мактаби кӯҳнаи синамои турк" бедор мекунад.
Ҳунармандони маъруфи Туркия, ки бо "Ешилчам" алоқаманданд, Айҳан Ишик, Белгин Дорук, Қодир Инанир, Туркон Шорай, Ҷунайд Аркин, Камол Сунал, Шенер Шен ва Филиз Акин мебошанд.
Маъруфтарин филмҳои онвақта "Роҳгузар" , "Чашмони сиёҳи ман" , "Олиҳаи ишқ" ва "Ғарибӣ дар шаҳр" бо Нилуфар Айдан дар нақши асосӣ мебошанд.
Аввалин намоиш дар Имперотурии Усмонӣ соли 1896 дар қасри Йилдиз Султон Абдул-Ҳамиди дар Константинопол ба шарофати намояндаи ширкати фаронсавии " " -и яҳудии лаҳистонӣ Зигмунд Вайнберг баргузор гардид ва дар ибтидои асри дар Константинопол ва Измир аввалин кинотеатрҳои давлатӣ кушода шуданд, ки дар он филмҳои хориҷӣ намоиш дода мешуданд.
Ба жанрҳои маъмул мелодрамаҳои каммаблағ ва филмҳои амалӣ дохил мешаванд, ки меъёрҳои муқарраршудаи ахлоқро дар байни тамошобинони худ - аҳолии аз деҳа ба шаҳр омадаро - пролетариат, табақаи миёна ва хонашин дастгирӣ мекунанд.
Мелодрамаҳои арабескӣ, ки дар онҳо мусиқии халқии чунин овозхонон, ба монанди Мӯслӯм Гӯрсес, Иброҳим Татлисес ва Орхан Ганҷабой иҷро мешуданд, кам набуданд.
Пас аз Ҷанги Ҷаҳонӣ синамо дар Империяи Усмонӣ аз ҷониби ширкатҳои хусусӣ, инчунин аз ҷониби Дирексияи марказии синамо ва Ҷамъияти кумак ба маъюбон ва собиқадорони ҷанг истеҳсол карда мешуд.
Афзоиши шумораи кинотеатрҳоро қонунҳои соли 1930 қабулкардаи Маҷлис низ мусоидат карданд: якум - дар бораи мунитсипалитетҳое, ки ба онҳо ғамхорӣ кардан дар бораи рушди шабакаи кинотеатрҳо; дуввум дар бораи иҷозати кӯдакон дар намоишҳои рӯзонаи филмҳо буд.
Рушди видео ва телевизион, инчунин бойкоти амрикоӣ, ки дар бозори Туркия барои ҳамла ба Кипр дар соли 1974 таҳмил шудааст, боиси ба поён расидани давраи «Ешилчам» ва ҳатто баста шудани нисфи кинотеатрҳои кишвар гардид.
Таърихи синамо дар Подшоҳии Усмонӣ аз якчанд солномаҳои кӯтоҳи соли 1897 оғоз ёфтааст, ки онро ёрдамчиёни бародарон Люмер - наворбардор Промио дар Константинопол ва Смирна ба навор гирифтааст: "Паради аскарони туркӣ", "Артиллерияи Туркия", "Панорамаи Шохи тилоӣ" ва "Панорамаи Босфор".
Дар соли 1953, Тургут Дамираг аввалин филми даҳшатангезро бо номи "Дракула дар Истанбул" таҳия кард, ки бар асоси мавзӯи озоди роман аз Брэм Стокер, марбут ба синамои истисмор ва то ҳол хит аст.
Истилоҳи " Осиёи Ҷанубу Ғарбӣ " дар забони русӣ ба маънои "Осиёи Ғарбӣ" истифода мешавад бинобар ин, баъзан дар маҳалли нисбатан маҳдуд, аз ҷумла танҳо нимҷазираи Араб ва Месопотамия.
Осиёи Ғарбӣ — минтақаи ҷуғрофӣ, ки дар ҷанубу ғарбӣ Осиё, ҷойгир аст, аз як нуқтаи назари ҷуғрофӣ, нимҷазираи Осиёи Хурд ва нимҷазираи Араб, ва минтақаҳои атрофи он соҳили шарқии Баҳри Миёназамин , Қафқоз , баландкӯҳҳои Арманистон ва Эрон ва доманакӯҳҳои Месопотамия; ва аз нуқтаи назари сиёсӣ, се минтақа - Шарқи Наздик , Шарқи Миёна ва Қафқози Ҷанубӣ дар бар мегирад.
Дар байнашон маъруфтаринашон инҳоянд: "Ҳазору як шаб", "Гуноҳи Фотимагул дар чист?", "Ишқи мамнӯъ", "Осӣ", "Интиқом", "Орзумандон" ва ғайраҳо.
Соли 2016, ӯ дар силсилафилми " ", нақши Ториқ Ҷамро дар ҳамҷуфти бо Йелиз Куванҷӣ бозидааст, ки дар он Чингиз Бозкурт, Алтан Эркеклӣ, Гул Онат, Бюлент Шакрак, Маҳтоб Байрӣ, Дениз Орал ва Вейсел Дикер низ нақш бозидаанд.
Солҳои 2018-2019 ӯ бо Демет Оздамир дар силсилафилми шабакаи "ТВ Стар" " ", нақши Ҷон Дивиро бозидааст, ки коргардонаш Чағрӣ Байрак ва Айтач Чичек мебошад.
Моҳи августи соли 2019, аксҳои муштараки худро ҳунармандон ҳангоми истироҳати худ дар сомонаи интернетӣ гузоштанд, ки мухлисон мегӯяд онҳо ҳоло ҳам якҷоя мебошанд.
Ӯ таҷрибаи аввалини телевизионии худро бо қаҳрамони Бедир Кочадағ соли 2014 дар силсилафилми телевизионии " " гирифтааст, ки коргардон Туркон Дарё ва нақшҳои асосиро Бенну Йилдиримлар, Салмо Эргеч, Тимучин Эсен, Синем Кобал, Фират Челик ва Сезай Айдин бозидааст.
Қаҳрамони ӯ, ҷавоне аз оилаи сарватманд мебошад, ки фикри издивоҷро надорад аммо ба хотири модараш вонамуд мекунад, ки дӯстдошта дорад, нақши дӯстдухтарашро Озге Гӯрел мебозад.
Солҳои 2021-2022 Ҷон дар силсилафилми телевизионии итолиёвии " " дар якҷоягӣ бо ҳунарпешаи итолиёвӣ Франческа Килемӣ ҳамчун нозири полис Франческо Демира нақш бозидааст.
Соли 2017 дар нақши Гокҳан Туралӣ дар силсилафилми машҳури Ғунчаҳои захмӣ , бо ҳунарпешаҳои машҳур Гокча Акйилдиз, Биран Далма Йилмаз, Озгур Чевик, Ипек Қарапинор, Ҳазар Мотан ва дигарон нақш офаридааст.
Пас аз муддате дар донишгоҳи Билгӣ дар бахши барномасозии радио ва телевизион ҳуҷҷатҳояшро супоридааст, аммо баъдтар дар нимсолаи аввали соли таҳсили 2011-2012 ба шуъбаи визуалӣ ва тарроҳии Донишгоҳи Йедитепа гузаштааст.
Соли 2020 ҳунарпеша дар силсилфилми ҳаҷвии "Ишқ дар зери бом" нақши Оташ, ҷавон аз оилаи сарватманд, ки хонаашонро тарк мекунад, тасвир мекунад, бо ҳунарпешаҳо Эзгӣ Шенлер, Селин Шакарҷӣ, Бодия Энер ва дигарон бозидааст.
Мавзӯи ин китоб достони паҳлавонест бо номи Гаршосп, ки бинобар ривоятҳо, падари Наримон, ниёи Рустами Дастон буда, дар Ҳинду дигар сарзаминҳо размҳо карда, номовар шудааст.
Дар достон шоҳону сипаҳсолорон, лашкару лашкариён ва мардуми ғайринизомӣ аз табақаҳои мухталифи ҷомеа дар саҳнаҳои мухталифи зиндагӣ — дар размгоҳҳову базмгоҳҳо, дар фазои гоҳ амну обод ва гоҳе ҷангу пархош ва низ дар партави саргузаштҳои дилангези ишқӣ ба ҷилва омадаанд.
Паҳлавононе ҳамчун Гаршосп, Наримон, Сом, Озармон, Бурза, Арфаш, Меҳёр, Сунбон, Нӯшвон, Гурдоб, Ҳижабр, Гироҳун, Митар, Тупол, Тев, Ибтар, Ҷангова, Катро, Такинтош, Зардода, Ҷармос, Қубод — аз авлоди шоҳ Фаридун, Қубод- писари Коваи Оҳангар ва низ симои шоҳону ҳокимон Заҳҳок, Асрат, Меҳроҷ — шоҳи Ҳинд, қайсари Рум, шоҳи африқоӣ, шоҳи Ганҷа, Қитор — шоҳи Лоҳита, Юғур — шоҳи тотор, ҳокими шаҳри Балхи Бомӣ, фағфури Чин, Фаридуншоҳ, шоҳи Кобул, симои Коваи Оҳангар, симои занон, аз ҷумла ҳамсари Ҷамшед — духтари шоҳи Зобул ва дояи ӯ, ҳамсари Гаршосп — духтари қайсари Рум, хонуми бозаргони румӣ, зану духтари шоҳи Кобул, ки пас аз пирӯзии Гаршосп бар кобулиён хостанд ӯро заҳр дода бикушанд, арӯси Наримон — духтари ҳокими Балхи Бомӣ басо мумтозона офарида шудаанд.
Паҳлавонону размоварон ба зоҳир таҳамтану кӯҳпайкаранд, аммо шоҳон бо либосҳои фохираву зарандуд мағруру худбин, занон бо сурату сирати зебо ва ахлоқи наку пойбанди иҷрои вазифаи модарӣ мебошанд.
Бо он ки Фирдавсӣ дар «Шоҳнома» аз корномаи Ҷамшед, Заҳҳок, Фаридун, Коваи Оҳангару писари 18-уми ӯ Қубод сухан кардааст, Асадӣ дар «Гаршоспнома» аз такрори гуфтаҳои ӯ парҳез карда, ин образҳоро мувофиқи завқу салиқаи хеш ба қалам медиҳад.
Агар Фирдавсӣ достони моҷарои Заҳҳоку Коваи Оҳангарро муфассал баён дошта бошад, Асадӣ танҳо бо ишорае ба он иктифо мекунад, аммо бархилофи Фирдавсӣ ӯ ба Ҷамшеду авлодаш, то зода шудани Гаршосп бештар таваҷҷуҳ намудааст.
«Гаршоспнома» асосан ба паҳлавонӣ, ҷавонмардӣ ва пирӯзмандии Гаршосп бахшида шудааст; Асадӣ бо офаридани ин симо масоили зиёди фалсафию иҷтимоӣ, сиёсиву фарҳангӣ ва тарбиявию ахлоқиро пеш мегузорад, ки ин ақоиди наку имрӯз низ аҳаммияти хешро ҳифз кардаанд.
Асадӣ «Гаршоспнома»-ро пас аз 58 соли таълифи «Шоҳнома», солҳои 1064–66 дар пайравӣ ба Абулқосими Фирдавсӣ ва дар заминаи сарчашмаҳои куҳан, матнҳои бостонии паҳлавию «Китоби Гаршосп» эҷод намудааст.
Соли 1794 англисҳо боз ба Гваделупа зӯран ворид шуданд, аммо комиссари Конвент дар Гваделупа Виктор Юг аҳолии зангии ҷазираро озод эълон карда, ба дасташон яроқ дод ва худи ҳамон сол онҳо англисҳоро аз Гваделупа ронданд.
Декабри 1999 аҳдномаи Бас-Тер ба имзо расид, ки он шароитро барои эътироф гардидани Гваделупа ҳамчун мулки дорои ҳуқуқҳои боз ҳам бештар дар ҳайати кишвари Фаронса ва Иттиҳоди Аврупо ба таври куллӣ фароҳам овард.
Дар ҷазираҳои Сен-Бартелми ва Сен-Мартин баргузор намудани ислоҳот дар бораи аз ҳудуди Гваделупа ҷудо гардидани онҳо дастгирӣ ёфт ва феврали 2007 ҷазираҳои мазкур воҳиди мустақил гардиданд.
Ҳизбҳои асосии сиёсии Гваделупа: Ҳизби сотсиалистӣ, Ҳизби коммунистӣ, Ҳизби демократии тараққихоҳ, Иттиҳоди миллӣ барои озодии Гваделупа, Иттиҳоди ҳимояи ҷумҳурӣ, Иттиҳод барои демократияи Фаронса.
Минтақаҳои ҳифзшавандаи Гваделупа Боғи миллӣ ва чаҳор мамнуъгоҳи табиӣ буда, барои ҳифзи навъҳои нодири олами набототу ҳайвоноти тропикӣ ва баҳрӣ ташкил карда шудаанд.
Тӯфонҳои тропикӣ, ки аз моҳи июн то октябр ба амал меоянд ва вулкани амалкунандаи Суфриер аз хатарҳои табиии Гваделупа буда, мушкили асосии экологиаш нобуду кам шудани ҷангалзорҳост, ки боиси бодлесии хок мегарданд.
Ҳаҷми ММД 3,9 млрд доллари амрикоӣ буда, 15 дарсади он ба соҳаи кишоварзӣ, 17 дарсад ба ҳиссаи маҳсулоти саноат, 68 дарсади он ба соҳаи хидматрасонӣ ва дигар соҳаҳо рост меояд.
37 дарсади корхонаҳои истеҳсолоти дастӣ ба соҳаи сохтмон марбут буда, асосан дар минтақаи бандарӣ, дар шимоли ҷазираи Гранд-Тер ва дар ҷанубу шарқи ҷазираи Бас-Тер ҷойгир шудаанд.
90,6 дарсади аҳолии Гваделупа-ро амрикоиҳои африқоинажод ва мулатҳо , 5 дарсадро сафедпӯстон, боқимондаро ҳиндуҳои амрикоӣ , хитойиҳо, вйетнамиҳо ва халқҳои дигар ташкил медиҳанд.
163 ҳазор нафар аҳолии Гваделупа аз ҷиҳати иқтисодӣ фаъол буда, аз онҳо 84 дарсад дар соҳаи хидматрасонӣ ва ҳамагӣ 3 дарсад дар соҳаи кишоварзӣ фаъолият мекунанд.
Ба ҳайати он ҷазираи Гваделупа, ки аз ду ҷазира — Бас-Тер ва Гранд-Тер иборат аст ва ҷазираҳои ҳамҷавори он — Мари Галант, Дезирад, Ле-Сент, Птит-Тер, Сен-Бартелми ва қисми шимолии ҷазираи Сен-Мартен дохиланд.
Сарвари ҳокимияти иҷроияи марказӣ — Президенти Ҷумҳурии Фаронса, дар ҳокимияти иҷроияи маҳаллӣ — префектҳо, ки аз ҷониби ҳукумати Фаронса таъйин мешаванд.
Дар садаи файласуфи итолиёӣ Ҷамбаттисто Вико асотирро ифодаи «метафизикаи фантастикӣ»-и одамони қадим, «ҳикмати манзум» дониста, фаҳмиши таърихии асотирро ҷорӣ намуд.
Дар миёнаи садаи дар адабиёти фалсафӣ назарияи хуршедӣ-метеорологӣ ё «Мактаби асотирӣ» (А. Кун, М. Мюллер, Ф. И. Буслаев, Л. Ф. Воеводский, О. Миллер) пайдо шуд, ки асотирро ҳамчун рамзи ин ё он ҳодисаи кайҳонӣ ва самовӣ шарҳ медод.
Баръакси ин, назарияи «устурашиносии заминӣ» асотирро ҳамчун инъикоси ҳодисаҳои одии зиндагӣ тафсир карда, муҳаққиқонро ба омӯзиши на танҳо образ­ҳои асотирии бузург, балки образҳои хурдтарин водор мекард.
Ҳамин тавр назарияи таърихӣ-филологӣ (У. Виламовис Мёллендорф, М. Нилсон, А. Кун, В. Властов, Ф. Ф. Зелинский, Н. И. Новосадский, Б. Л. Богаевский, С. А. Жебелев) дар қатори усули таҳлили адабӣ ва забоншиносӣ маълумоти бостоншиносӣ , мардумшиносӣ ва таърихи умумии дунёи қадимро истифода бурдааст.
Инкишофи назарияҳои устурашиносӣи нимаи дуюми садаи — ибтидои садаи аз он шаҳодат медиҳанд, ки устурашиносии позитивистӣ дар ҳалли масъалаи устура аз фаҳмиши халқ ҳамчун офарандаи таърих ва асотир дур аст.
Файласуфи англис Фрэнсис Бэкон дар асари «Ҳикмати ниёкон» исбот мекард, ки асотири манзум дорои фалсафаи қадим аст, зеро то садаи барои аврупоиён танҳо асотири юнониёну румиҳо маълум буду басоли Вале аз миёнаи садаи муҳаққиқон дарёфтанд, ки асотир доманаи васеътаре дорад — ҳиндуҳо, эрониён, олмониҳо ва халқҳои дигари ҳиндуаврупоӣ асотири ғаниро моликанд.
Дар байни ин назарияҳо — назарияи фарҳангию таърихӣ (Ҷ. Фрезер, Г. Р. Леви, Б. К. Малиновский, Ж. Дюмезил, П. Сентив, Ш. Отран, Ж. Беде, Ф. Реглан, Ш. Бодуэн, Э. Миро, Р. Карпентер) бештар паҳн шудааст.
Лаҳзаи ҳалкунандаи фаъолияти ҳунарпеша нақш дар силсилафилми "Духтарон ва модарон" дар соли 2011 буд, ки дар он ҷо Боран ҳарчанд нақши хурд бозида бошад ҳам, худро ҳамчун ҳунарпешаи касбӣ нишон дод, ки ин ба лоиҳаҳои калон такон бахшид.
Боран аз хурдӣ ба намоишҳои театрӣ ва ҳама чизи марбут ба актёрӣ таваҷҷуҳ дошт, бинобар ин аллакай дар солҳои кӯдакӣ қарор дод, ки ҳунарпешаи касбӣ шавад.
Барои актёри ҷавон омезиши фаъолияти театрӣ ва кор дар синамо осон набуд, аммо ин ба ӯ монеъ шуда наметавонист, ки дар филми " " -и ҳамон сол, ки дар он нақши ноболиғро иҷро кардааст, нақш бозад.
Хонаи оилавие, ки ӯ қабл аз дохил шудан ба донишгоҳ дар он зиндагӣ мекард, калонтарин дар минтақа буд ва дар теппае, дар худи баромади Анқара ҷойгир буд, ки дар он манзараи зебои шаҳр вонамуд мешуд.
И. дар кори фестивалҳои мусиқии байналхалқӣ, дарсҳои маҳорат иштирок варзида, аъзои жюрии озмунҳои пианинонавозон дар ИМА, Канада, Гонконг, Чин, Чехия, Россия, Венгрия, Тоҷикистон ва Туркманистон буд.
Литл Ҷазира, дар якҷоягӣ бо ва Абу Мӯсо шудаанд, ки дар таъзим қисмҳои Халиҷи Форс ва дар дохили он ду долонҳои мудаввар-сафари нақшаи киштии сегрегатсия байналмилалӣ ҷойгир шудааст.
Истиқбол Шайх Муҳаммад Ал , Ҳокими аз Шарҷа, фармондеҳи артиши Эрон дар зарфи Артамиси оид ба ҷазираҳои аз ва бозгашт ба Эрон - Озарро 1350 / 1971.
Осори Эдвард Григ: мусиқӣ бар драмаи Бернсон «Сигурди Салибдор» ; симфония , увертюраи «Дар тирамоҳ» ; «Рақсҳои симфонӣ» ; сюитаи «Аз даврони Холберг» ; консерт барои фортепиано бо оркестр , ансамблҳои камеравӣ — 3 соната барои ғиҷак ва фортепиано , квартети торӣ , «Пйесаҳои лирикӣ» дар 10 дафтар , тақр.
Замони дар Копенгаген буданаш ҳамроҳи оҳангсози норвегӣ Р. Нудрок ва гурӯҳе аз навозандагони даниягӣ ҷамъияти мусиқии байнискандинави «Евтерпа»-ро таъсис дод; пас аз бозгашт ба Норвегия ҳамроҳ бо Ю.
Мур, вазифаи файласуф аз он иборат аст, ки барои исботи ин ҳукмҳо кӯшиш накунад ва ҳақиқати онҳоро зери шубҳа нагузорад, балки маънои онҳоро ҳарчӣ равшан ва дақиқ тахлил кунад.
Фалсафаи таҳлилӣ (Фалсафаи аналитикӣ, фалсафаи англосаксонӣ, фалсафаи англо-амрикоӣ) як равияи афкори фалсафии асри буда, асосан дар кишварҳои инглисизабон инкишоф ёфта, шумораи зиёди мафҳумҳо ва мактабҳои гуногунро муттаҳид мекунад.
Дар адабиёти классикии форс-тоҷик Ганҷи гов ҳамчун воситаи ифодаи ормони раҳоӣ бахшидани оммаи мустаманд аз фақру нодорӣ, тарғибу ташвиқи ҳимматбаландӣ, саховат ва хайру эҳсон мавриди истифода қарор гирифтааст:
Ганҷи гов , Ганҷи говон, Ганҷи говмеш — номи ганҷи афсонавиест, ба як ривоят, аз ганҷҳои шоҳ Ҷамшед, ба ривояти дигар, аз аҷоиботи ҳафтганҷи боргоҳи шоҳ Хусрави Парвиз, ки дар замони Баҳроми Гӯр ёфт шудааст.
Баъдан ӯро ба барномаи «Садо деҳ, шайпурнавоз»-и телевизиони Тоҷикистон даъват карданд ва дар он барнома ду таронаеро бар ашъори устод Мирзо Турсунзода ва устод Боқӣ Раҳимзода суруд.
Баъди адои хидмати дар артиш боз таҳсилро дар Донишкадаи санъати Тоҷикистон, факултаи мусиқии тоҷик дар шуъбаи мутрибӣ давом дод, дутори басро менавохту бисёртар бо овозхонӣ машғул мешуд.
Қурбоналӣ Абдулло (Қурбоналӣ Абдуллоев; 23 апрели 1964, деҳаи Кӯпрукбошӣ, ноҳияи Орҷонкидзеобод — 11 январи 2021, Душанбе, Тоҷикистон) — овозхони номдори тоҷик, Ҳунар­пешаи шоистаи Тоҷикистон .
Одатан, тавассути телемеханика агрегатҳо, мошинҳо, дастгоҳҳо ва дигар объектҳоеро, ки аз якдигар дар масофаи дур ҷой мегиранд (масалан, водопровод, газопровод, нефтепровод, системаҳои энергетикӣ, нақлиёти роҳи оҳан, стансияҳои метеорологӣ) аз пунктҳои идора ё пункти диспетчерӣ идора ва назорат менамоянд.
Телемеханика аз дигар соҳаҳои илм ва техника , ки услуб ва амалҳои ба масофа ирсол намудани информацияро дар бар мегиранд, бо чунин хосиятҳояш фарқ мекунад: ирсоли маълумоти хеле суст тағйирёбанда, зарурияти ирсоли саҳеҳтари бузургиҳои ченшаванда , ирсоли боэътимоди амрҳои идора (эҳтимолияти пайдоиши амри хато бояд аз 10-6-10-10–10 калон набошад); зудкорӣ, савияи баланди автоматонии процессҳои гирдоварӣ ва истифодаи информация; мутамарказии коркарди информация.
Аз ин рӯ, Рене Декарт бори аввал дар таърихи фалсафа роҳнамоии ақлро ба миён гузошта, озод шудани динро аз хурофотҳои пешина ва баҳо додан ба онро танҳо дар ҷаҳорчӯбаи ақлу хирад ҷоиз медонад.
Аз ин қазия муҳокимаҳои дигарро низ баровардан мумкин аст: «Ман фикр мекунам, пас ман вуҷуд дорам» ва «Ман мефаҳмам, пас ман дорои фикр мебошам, ки аз ҷисм фарқ мекунад».
Ин нуктаи таълимоти ба ғояи дини масеҳӣ роҷеъ ба мавҷудияти воқеии Худованд асос ёфтааст, зеро ӯ таъкид мекунад, ки «Худо вуҷуд дорад, пас мо низ вуҷуд дорем ва вуҷуди мо аз вуҷуди ӯ вобаста аст».
Дар охири а. тавре мегӯянд, ҳайати оркестри классикӣ ба вуҷуд омад: қариб 30 адад созҳои торӣ, 2 флейта, 2 гобой, 2 фагот, 2 труба, 2-3 валторна ва литавраҳо.
Аз як тараф ҳайати он инкишоф ёфта, бо бисёр намуди созҳо ғанӣ гардид, ки дар ин кор саҳми композиторон-романтикҳо, дар навбати аввал Берлиоз, Лист, Вагнер бисёр калон аст.
Онҳо ба оркестр рангҳои пурҷилои тоза ворид месозанд, имкониятҳои динамикӣ -ро ғанӣ мегардонанд, ба садодиҳӣ иқтидориву дурахшӣ оварда, инчунин такягоҳи пояи ритмикии он мегардад.
гурӯҳи созҳои нафасии чӯбин — флейтаҳо, гобойҳо, кларнетҳо ва фагодҳо дохил мегарданд, ки одатан ҳар кадоме аз онҳо навозиши мустақили худро доранд ва дорои садодиҳии пурқуввати бештар, садобарории зич, хушрангии тобиши ҷилои равшан мебошанд.
Далелҳои бостоншиносӣ таъсири меъмории сабки Римро нишон медиҳанд, ва номи ин минтақа таркиби калимаҳои Рум ва ешкан аст ва чунин мешуморанд, ки дар ин минтақа империяи Византия - Руми Шарқӣ мағлуб шудааст.
Ҳазорон нафар мухлисони силсилафилми таърихӣ умедвор буданд, ки қаҳрамонони маҳбуби худро дубора мебинанд, аммо дар " : " воқеаҳо пас аз 100 соли ҳукмронии Султони Бузург Сулаймон рух медиҳанд.
Дар мусоҳибаҳояш ҳунарпеша борҳо гуфтааст, ки ӯ дар кӯдакӣ синаморо орзу намекард ва ӯро танҳо дар студияи театрии Донишгоҳи Эдитеппа нақшофарӣ ба ҷиддӣ бурд.
Ггандаоб — оби аз партовҳои рӯзгор ва пасмондаҳои саноат ифлосгашта, ки аз ҳудуди шаҳру шаҳрак ва корхонаҳои саноатӣ бо истифода аз шабака ва технологияҳои махсус дур карда мешавад.
Ггандаоби саноатӣ обест, ки дар истеҳсолот (ҳангоми шустани ашёи хом, маҳсулоти тайёр, хунук намудани дастгоҳҳо, шустани бинои сехҳо, дажғол ва ғайра) истифода шудааст.
Чунин гандаобҳо бо пасмондаи истеҳсолот олуда гашта, маводди заҳрогин (мас., тезоби сианид, фенол, пайвастҳои марги муш, анилин, намакҳои мис, сурб, симоб) ва унсурҳои радиоактивӣ доранд.
Дар Тоҷикистон ба обанбор рехтани гандаоб дар асоси қонунҳо оид ба муҳофизати табиат ва кодекси об манъ буда, аз тарафи муассисаҳои умури беҳдоштию вогиршиносӣ, Вазорати тандурустӣ ва ҳифзи иҷтимоии аҳолӣ, мақомоти обу ободонӣ назорат карда мешавад.
Қурбони Қурбониён соли 1975 Омӯзишгоҳи мусиқии шаҳри Душанбе , 1982 Консерваторияи давлатии шаҳри Тошкент (устодонаш аз дутор Б. Раҳимҷонов, дирижёрӣ А. Левиев, композитсия С. Бобоев ва Б. Гиенко) ба номи М. Ашрафиро хатм намудааст.
Душанбе ба номи А.Бобоқулов, 1988-2003 омӯзгори калони кафедраи созҳои халқии ДДСТ ба номи М. Турсунзода ва инчунин Мактаб-интернати махсуси мусиқии ба номи З. Шаҳидӣ буд.
Маҷмӯа ва барномаҳои ӯ аз қабили «Навои дутор» бо ҳаммуаллифии Д. Ёров , «Савти дутор» , «Савти фалак» , «Рози дутор» , «Фалак ва системаи лаҳнии он» , Барнома барои дутор ва ғ.
Ҳизб ба муҳоҷирати ғайриқонунӣ шадидан муқобилат мекунад ва инчунин биноҳоеро, ки ба ақидаи ӯ, ба афзоиши муҳоҷират мусоидат мекунанд, танқид мекунад: идеалҳои равшангарӣ, ҷаҳонишавӣ, чанд фарҳангӣ.
Соли 1984, маҷалла фаъолияташро қатъ кард, аммо шарикони муҳаррир ба ҳизби Миллии иттиҳоди сиёсӣ пайвастанд, ки онҳо то соли 1985 ҳамчун ҷиноҳи ҷавонон аз он ҷудо шуданд.
Боздоштҳо дар доираи тафтишоти куштори ҳунарманди рэпи зиддифашистӣ ва фаъоли чапгаро Павлос Фиссас, ки 18 сентябри соли 2013 дар канори Афина бо зарби корд кушта шудааст, сурат гирифтааст.