polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Зимнан волоияти қонун ҳамчун асли қонуният баррасӣ мешавад, ки таҳти он мутобиқати санадҳои меъёрии зерқонунӣ ва санадҳои истифодаи ҳуқуқ ба муқаррароти Конститутсия ва қонунҳо фаҳмида мешавад.
Дар давлати ҳуқуқбунёд бояд волоияти қонун таъмин карда шавад, яъне тамоми муносибатҳои муҳимми ҷамъият бояд бо қонун ба танзим дароварда шаванд, на бо дигар санади ҳуқуқӣ.
Қонун дорои эътибори олии ҳуқуқӣ буда, бояд фаъолияти мақомоти давлатӣ ба он мутобиқ бошад, ҳеч як санади ҳуқуқӣ, ки аз ҷониби субъектҳои ҳуқуқэҷодкунанда қабул карда мешаванд, набояд ба қонун мухолиф бошад.
Дар баробари ин маротиби қатъии ҳуқуқӣ муқаррар шудааст: қонунҳо бояд ба Конститутсия -и мамлакат мутобиқат намоянд, санадҳои меъёрии зерқонунӣ ба қонунҳо тобеъ бошанд ва дар мутобиқати том бо онҳо истифода шаванд; санадҳои истифодаи ҳуқуқ бояд ба санадҳои меъёрию ҳуқуқӣ мутобиқат намоянд.
Иблис – падар ва сарҳалқаи насли шаётин то пеш аз офарида шудани Одам аз бошандагони осмонҳо ва дар байни фариштагон буд, вале асли хил­қати онҳо аз ҳам фарқ мекард ва дар ин бора, ки вай чӣ гуна дар байни фариштагон мақом гирифт ва ҳамроҳи онҳо ба саҷдаи Одам амр шуд, ривояти саҳеҳе дар даст нест.
Шайтон вақте аз даргоҳи Худованд ба сабаби Одам ронда шуд, кинаи ӯро дар дил гирифт ва савганд ёд кард, ки Парвардгоро, ба сабаби он ки маро ба бероҳ бурдӣ, барояшон дар замин зинат хоҳам дод ва ҳамаи онҳоро ба бероҳ хоҳам кашид, магар бандагони мухласи Туро , бубин инеро, ки бар ман каромат ва бартарӣ бахшидаӣ, агар маро то рӯзи қиёмат ба таъхир вндозӣ, ба насли вай бархурд ва онҳоро аз роҳ хоҳам зад, магар каме аз онҳоро .
Ҷинҳо, ки шайтон тоифае аз онҳо мебошад, аз оташ ва фариштагон аз нур офарида шудаанд -60), фариштагон наслу зуррия надоранд ва ба нару мода ҷудо намешаванд, вале ҷинҳо ва шаётин наслу зуррия ва ба мисли дигар ҷонварон зоду валад доранд .
Шайтон дар луғат ҳамчун сифати омм барои ҳар фарди саркаш, туғёнгар ва маншаи шар аз инсу ҷин ва ҳайвон корбурд мешавад ва ба унвони исми хос ба Иблис ва зуррияи вай итлоқ мегардад.
Шайтон ( , ба маънои «гумроҳ», «рондашуд», ё баъзан «иблис»; , ба маънои «душман» ё «ҳариф»;) — мавҷуди рондашуда, саркаш, туғёнгар ва маншаи шар дидгоҳи динии адёни иброҳимӣ.
Дар баробари дараҷа ва аломатҳои гуноҳ инчунин ҳолатҳои содир шудани он низ ба эътибор гирифта, бо назардошти ҳолатҳои сабуккунанда ё вазнинкунандаи гуноҳ дараҷаи ҷавобгарӣ барои он муқаррар карда мешавад.
Ба дараҷаҳои гуноҳ вазъияту ҳолати объективию субъективӣ: шакли гуноҳва навъи ният ғараз ё беэҳтиётӣ, сабабу мақсади ҷиноят, ҳолатҳое, ки шахсияти гунаҳкорро тавсиф мекунад, шароити ташаккули мақсад ё ғараз таъсир мерасонад.
Шахс танҳо барои кирдори барои ҷамъият хавфнок ва оқибати ҷамъиятии ба вуқуъ пайвастани он, ки гуноҳи ӯ нисбати чунин рафтор тасдиқ шудааст, ба ҷавобгарии ҷиноятӣ кашида мешавад.
Гуноҳ — дар ҳуқуқи ҷиноятӣ муносибати манфии равонии шахс ба арзишҳои асосии иҷтимоӣ, ки барқасдона ё аз беэҳтиётӣ содир карда шуда, гунаҳкор оқибатҳои зарарноки онро барои ҷамъияту шахсони дигар дарк карда метавонад.
Муаллифи 2 монография ва зиёда аз 40 мақолаҳои илмӣ аст, ки дар онҳо масъалаҳои омода намудани муаллимони забони англисӣ, касбияти омӯзгор, қобилияти муаллимони мактабҳои олӣ ва афкори педагогии мутафаккирони тоҷикро мавриди баррасӣ қарор додааст.
Солҳои 1992-1999 дар вазифаҳои котиби илмӣ, раиси Маркази илмӣ, мудири шуъба, муовини раиси Маркази илмии Хуҷанди Академияи илмҳои ҷумҳурӣ фаъолият бурдааст.
Аз моҳи апрели соли 1999 то 2003 нахуст муовини раиси Ҳаракати ваҳдати миллӣ ва эҳёи Тоҷикистон дар вилояти Суғд баъдан ноиби ректори ДДҲБСТ ва мушовири шуъбаи Суғдии Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон, аз ноябри соли 2011 корманди Ҷамъияти дӯстӣ ва равобити фарҳангии Тоҷикистон бо кишварҳои хориҷа дар вилояти Суғд мебошад.
Зиёда аз 60 мақолаи илмию оммавӣ, китобҳои «Луғати русӣ-тоҷикӣ аз зоология» , «Асрори табиат» , «Ҳифзи табиати кишвар» , «Ҳифзи табиаткори зиндагӣ» , афсонаҳои «Лаклаки сафед» , «Ишқи мор» , «Шоҳпаланг» , «Наҳанги мӯйлабдор» ва ғ.
Китобҳои барои наврасон таълифкардаи вай «Қози якпо» , «Лаби уштур овезон» , «Асрори табиат» , «Қиссаи лаклаки сафед» , «Наҳанги мӯйлабдор» , «Марди латтапайванд» мақбули ҳамагонанд.
Қиссаҳои мустанади «Нури Самарқанд» , «Тақдир» , «Ҷонфидои Машриқзамин» , «Қиссаи Фозилпаҳлавон» , «Гули сурхи Истаравшан» , «Сарнавишт» , «Мирзоёни ҷонфидо» , «Ҳомиён» , «Марди соҳибхирад» -аш ба гунаи китобҳои алоҳида мунташир гардидаанд.
ҷанги иттилоъотпоя: ҷанге, ки дар он сомонаҳои вижае тарроҳӣ мешавад то дастёбӣ ба иттилоъоти кофӣ барои тасаллут бар майдони набард ва пешгирӣ аз дастрасии душман ба чунин иттилоъоте муяссар шавад;
ҷанги вижа: маҷмуъаи иқдомоту фаъолиятҳои низомие, ки се навъи ҷанги номуназзам, амалиёти нозир бар густариши нерӯҳо, падофанди дохилӣ ва ҷанги равониро дар бар мегирад;
ҷанги шигирдӣ: ҷанге, ки бе истеҳкомоти доимӣ бурда мешавад ва нерӯҳои даргир бо ҳадафи гирифтани мавқеъи беҳтар зуд-зуд ба ҳар тараф ҷобаҷо мешаванд;
ҷанги мин: истифодаи роҳбурдӣ, амалиётӣ ва роҳкунишӣ аз минҳо ва подкуниши онҳо аз тариқи мингузорӣ барои коҳиши тавонмандиҳои душман дар роҳандозии ҷанги заминӣ, ҳавоӣ ва дарёӣ ё аз тариқи муқобила бо минҳои гузоштаи душман;
ҷанги номутаъориф : тайфи васеъе аз амалиёти низомӣ ва шибҳинизомии дарозмуддат, ки нерӯҳои бумии маъмулан ғайринизомӣ онро ба анҷом мерасонанд ва созмондеҳиву омӯзишу таҷҳизу пуштибониву ҳидояти он бар уҳдаи нерӯҳои хориҷӣ аст;
ҷанги равонӣ: истифодаи равишманд аз таблиғот бо ҳадафи таъсиргузорӣ бар андешаву эҳсосоту нигаришу рафтори нерӯҳои душман барои дастёбӣ ба ҳадафҳои миллӣ;
ҷанги шабакамадор: гунае аз ҷанги электруникӣ, ки дар он ҳиссгарҳои сомонаҳои фармондеҳӣ ва вопоишу таслиҳотӣ бо истифода аз шабакаҳои додаии ин се сомона ба якдигар пайваста мешаванд то имкони табдили иттилоъоту дастурҳои фармондеҳӣ миёни ин шабакаҳо ба ҳаддаксари мумкин бирасад;
ҷанги сард: вазъияти душмании сахт миёни ду абарқудрат ҳамроҳ бо мусобиқаи таслиҳотӣ ва бархурди диплумотӣ ва ҷанги равонӣ ва анвоъи иқдомоти душманона, ки ба амалиёти ошкору мустақими низомӣ миёни онҳо мунҷар намешавад;
ҷанги электруникии омил: истифода аз сомонаҳое, ки дорои манбаъи тавлиди мавҷҳои электрумағнотисӣ ҳастанд ва барои пешгирӣ ё хадшадор кардани истифодаи душман аз василаҳои электруникӣ ё гумроҳ кардани душман дар тафсири иттилоъоти бадастомада ба кор мераванд;
ҷанги электруникии ғайриомил: истифода аз сомонаҳое, ки манбаъи тавлиди мавҷҳои электрумағнотисӣ надорад ва аз мавҷҳои тобишӣ дар фазо барои таҷассус ва ташхису таъйини манбаъи тобиш истифода мекунанд.
ҷанги партавӣ: иқдоме низомӣ бо истифода аз силоҳҳо, дастгоҳҳо ва иқдомоти нигаҳдоштӣ барои садама задан ба таҷҳизоту таъсисоту коркунони душман ва нобудии онҳо ё пешгирӣ аз корбурди душман аз тайфи электромагнитӣ;
Ҷанг ба ҷанги одилона ё қонунӣ (дифоъи фардӣ ва дастаҷамъӣ аз таҷовузҳо; бо қарори Шӯрои Амнияти СММ қабул намудани санксияи ҳарбӣ нисбати давлати таҷовузкор) ва ҷанги беадолат ё ғайриқонунй тақсим мешавад.
Ин олими номвар қонунияти вайроншавии фотомеханикии полимерҳоро кашф карда, роҳҳои баланд бадоштани устувории полимерҳоро дар шароити фотомеханикӣ аз нуқтаи назари илмӣ асоснок намудааст.
Масалан, бо мақсади аз гидрогенсулфид ҳимоя кардани конструксияҳои филизӣ гурӯҳи илмии ӯ хамираи сангинеро пешниҳод намуд, ки дар сохтмони метрои шаҳри Тифлис ва лӯлаҳои филизии интиқоли нафти Сургут мариди истифода қарор гирифтанд.
Солҳои 80-90-уми асри ХХ Тошбой Бобоев тарзи нави ҳосил кардани карбопластикҳоро, ки дар саноати авиатсионӣ ва ракетасозӣ истифода мегарданд, пешниҳод кард ва ин композитҳо мустаҳкамии зиёд дошта, ба таъсироти радиатсия устуворанд.
Тошбой Бобоев таърихи 20 декабри 1942, дар оилаи омӯзгор ва собиқадори маорифи ҶШС Тоҷикистон Бобо Раҳимов, дар деҳаи Кӯлолии ноҳияи Панҷакент таваллуд ёфтааст.
Ӯ соли 1963 факултети физикаю математикаи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин шуъбаи аспирантураи Институти физикаю техникаи ба номи А. Ф. Иоффеи АИ ИҶШС-ро хатм кардааст.
Тошбой Бобоев (Бобоев Тошбой Бобоевич; 20 декабри 1942, деҳаи Кӯлолии ноҳияи Панҷакент, вилояти Ленинобод, ҶШС Тоҷикистон — 18 августи 2020, Душанбе, Тоҷикистон) — и тоҷик, доктори илмҳои физикаю математика , профессор , Арбоби илм ва техникаи Тоҷикистон , узви вобастаи Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон ва дорандаи ордени Хидмати шоиста .
Тошбой Бобоев дар Университети давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин ба ҳайси ассистенти кафедраи физикаи ҷисмҳои сахт , ходими хурди илмӣ , ходими калони илмӣ , сардори бахши илмӣтаҳқиқотии УДТ , мудири кафедраи физикаи умумӣ ва дотсент кор кардааст.
Бобоев муаллифи як монография 1 монография, беш аз 150 мақолаи илмӣ, 3 китоби дарсӣ, 29 воситаи таълимӣ ва 10 дастури методӣ буда, барои ихтирооти нав соҳиби 9 шаҳодатнома шудааст.
Шеърҳои аввалаашро «Аҷаб бепарда мебинам», «Мунаввар аз чароғи оразат дидам шабистонро», «Дидам маҳе, ки дидаи олам надидааст» дар мавзӯҳои анъанавии адабиёти тоҷик, ишқу ошиқӣ гуфтааст.
Шоир баъдан мувофиқи тақозои ҳаёт ба мавзӯҳои дигар, аз қабили танқиди дину хурофот ва одатҳои нанговар «Нест бод Хурофот», «Дил хун шуд аз Хурофот», «Доги ҳиҷрон» ва ғайра даст мезанад.
Мавзӯҳои ашъори Ноил ташвиқу тарғиби мактабу маориф, ситоиши баҳор, табиат, даъват ба ободии мамлакат, мубориза баҳри саводнокӣ, ишқи поки инсонӣ, сиёсӣ-иқтисодӣ ва ҳаҷвӣ буданд.
Ташаккулёбни захираҳои давлатии озуқа тавассутн низоми контрактатсия ба амал бароварда мешавад, ки мавҷудияти сохтори махсуси танзнмку нанда ва таҳлилкунандаи инкишофи муносибатҳои бозаргониро тақозо менамояд.
Танзими давлатии ин самт бо фишангҳои иқтнсодӣ, аз қабили хариди давлатии маҳсулоти кишоварзӣ ба фондҳои захираи озуқаи давлатӣ, амалиётҳои давлатии гарав бо маҳсулоти асосии кишоварзӣ, усулҳои муқаррар намудани нархҳои кафолатнок, нархҳои хариди давлат ва ғайра амалӣ карда мешавад.
Давлат шартномаҳои намунавиро оид ба харид, маҳсулотсупории маҳсулоти кишоварзӣ, гарави он, иҷрои маҳсулоти озуқа ба фондҳо ва захираҳои марказӣ ва маҳаллии давлатӣ тасдиқ мекунад.
Қиёс: Ин тафаккури аналогӣ аст, ки барои ба даст овардани ҳукм дар бораи вазъияте, ки дар Навиштаҳо зикр нашудааст, бо қиёс бо як қоидаи бар Навиштаҷот асосёфта истифода мешавад.
Дар мисоли классикӣ, манъи нӯшидани шароб дар Қуръон ба тамоми моддаҳои масткунанда, бар асоси "сабаб" дар ин ҳолатҳо муштарак аст, ки дар ин маврид мастӣ дониста мешавад.
Мактабҳои гуногуни ҳуқуқӣ, ки барҷастатаринашон Ҳанафӣ, Моликӣ, Шофиъӣ, Ҳанбалӣ ва Ҷаъфарӣ мебошанд, методологияи гирифтани ҳукмҳои шариатро аз сарчашмаҳои Навиштаҷот бо истифода аз раванде, ки бо номи иҷтиҳод маъруф аст, таҳия кардаанд.
Қарорҳои он ба меъёрҳои ахлоқӣ ҳам ба меъёрҳои ҳуқуқӣ дахл доранд, амалҳоро ба яке аз панҷ категория : ҳатмӣ, тавсияшаванда, бетараф, нафратовар ва мамнӯъ.
Ин тасниф низ бо шиори амр ба маъруф ва наҳй аз мункар, ки ҳамчун як навъи ҷиҳод пазируфта мешавад ва дар Қуръон ҷойгоҳи тақрибан 30 такрор дорад, ҳамгиро шудааст.
Фиқҳ дар тӯли садсолаҳо бо ақидаҳои ҳуқуқӣ аз ҷониби фақеҳони варзида таҳия шуда, таърихан дар судҳои шариат аз ҷониби қозиҳои аз ҷониби ҳоким таъиншуда татбиқ карда мешуд бо қонунҳои гуногуни иқтисодӣ, ҷиноятӣ ва маъмурӣ, ки аз ҷониби ҳокимони мусулмон бароварда шудаанд, пурра карда шудааст.
Бо вуҷуди ин, онҳо боварӣ доштанд, ки истифодаи ақл танҳо барои фарқ кардани дуруст аз ботил нокифоя аст ва далелҳои оқилона бояд мундариҷаи худро аз маҷмӯи донишҳои транссенденталии дар Қуръон ва суннати Муҳаммад нозилшуда гиранд.
Ҳадисҳое, ки ҳамзамон интиқол ёфтаанд, бешак саҳеҳ дониста мешуданд; Аммо аксари кулли ҳадисҳо танҳо аз ҷониби як ё чанд ривоҷ ирсол шудаанд ва аз ин рӯ дида мешуд, ки танҳо дониши эҳтимолӣ медиҳад.
Тибқи ақидаи суннатпарасти мусулмонӣ , аҳкоми асосии шариат мустақиман аз паёмбари ислом Муҳаммад бидуни “инкишофи таърихӣ” интиқол ёфтаанд ва пайдоиши фиқҳи исломӣ низ ба замони зиндагии Муҳаммад.
Ин гузоришҳо нахуст ба баҳси ғайрирасмӣ ва сипас тафаккури муназзами ҳуқуқӣ, ки дар қарнҳои ҳаштум ва нӯҳум аз ҷониби фақиҳҳои устод Абу Ҳанифа, Молик ибни Анас, Шофеӣ ва Аҳмад ибни Ҳанбал бо муваффақият баён шуда буданд, оварда расонид.
Дар рафти таърих фирқаҳои фиқҳӣ ба вуҷуд омадаанд, ки аз номи афроде, ки ба омӯзиши назариявӣ ва амалӣ таваҷҷӯҳ доранд, афзалиятҳои баъзе ҷомеаҳо ва идораҳои давлатиро инъикос мекунанд.
Афроди пешрафтае ҳастанд, ки талош мекунанд баҳс кунанд, ки шариат бо демократия, ҳуқуқи инсон, озодии фикр, ҳуқуқи занон, ҳуқуқи ЛГБТ ва бонкдорӣ мувофиқат мекунад.
Ҷиҳод, ки яке аз амалҳои бар пояи фаҳмиши классикии шариат аст, аз мавзӯъҳое аст, ки дар чаҳорчӯби ҷиноятҳои ҷангӣ ва ҷиноятҳои зидди башарӣ аз рӯи арзишҳои ғарбӣ алоҳида баррасӣ мешавад.
Ҳуқуқшиносони классикӣ якпорчагии матни онро бешубҳа бешубҳа медонистанд, зеро он аз ҷониби афроди зиёде дар ҳар насл ба насл расидааст, ки онро "такрор" ё "интиқоли ҳамзамон" меноманд.
Танҳо чандсад оятҳои Қуръон робитаи мустақими ҳуқуқӣ доранд ва онҳо дар чанд бахшҳои мушаххас, ба монанди мерос мутамарказ шудаанд, гарчанде ки порчаҳои дигар ҳамчун сарчашма барои принсипҳои умумие истифода шудаанд, ки паёмадҳои ҳуқуқии онҳо буданд.
Донишманди ислом Сайид Рашид Ридо чаҳор сарчашмаи асосии шариати исломро номбар мекунад, ки аз ҷониби тамоми мусулмонони суннимазҳаб ба мувофиқа расидаанд:«“Дар ислом чаҳор сарчашмаи қонунгузорӣ вуҷуд доранд: Қуръон, суннат, иҷмоъи уммат ва иҷтиҳод, ки ҳуқуқшиносони салоҳиятдор амал мекунанд.”
Ояти асосие, ки дар Ислом татбиқ мешавад, ояти Бақара, ояти 178: «Эй мӯъминон! Дар бораи кушташудагон қасос бар шумо муқаррар шуд. Озод бар зидди озод, асир бо асир, зан бар зидди зан ».
Беш аз 40 сол аст, ки ба кори эҷодӣ машғул буда, дар ин давра маҷмӯаҳои назмию насрияш «Шери тағош» , «Кӯршапарак» , «Бозёфти ҳайратовари доктор Сомонӣ» , «Кайф аз Самак то бар Само» , «Қотили қотилон» , «Сангари номус» , «Бо додҳо, фарёдҳо» , «Чамани ёдҳо» , «Ману Ватан» , «Ба шумо дурӯғу ба Худо рост» , «Шов-шови мардум» , «Гӯри гумшуда» , «Гулхори чида-чида» , «Адлу дод асли ҷавонмардии ӯст» аз чоп баромадаанд.
Иддае аз шеърҳояш дар зиёда аз 20 маҷмӯаи дастҷамъӣ ва матбуоти даврии Эрону Афғонистон, Ӯзбекистону Туркманистон, Озарбойҷону ғайри он интишор ёфтаанд.
Дар байни ҳаводорони каломи бадеъ ҳамчун шоири ҳаҷвнигор шуҳрат дошта, ба шеърҳои зиёда аз 100 шоири замон нақиза навиштааст, ки дар адабиёти муосири тоҷик рухдоде нодир аст.
Шоири халқии Тоҷикистон, Дорандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ , узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон , узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон
Китобҳои ашъори ӯ «Соябони садранга» , «Офтобак» , «Ман Алифбо мехонам!» , «Нинӣ бапо шуд» , «Аз як-як то лак-лак» , «Кулча чаро ширин аст?» , «Ман ба куҷо медавам?» , «„Ре“ мегӯям ман бурро!» , «Рӯзи нав» , «Чаро шамолак вазид?» , «Баччаҳову кӯчаҳо» , «Мусиқии хомӯшӣ» ва ғ.
«Ирфон» оғоз ёфта, минбаъд ҳамчун муҳаррири Идораи барномаҳои мусиқии Кумитаи давлатии телевизион ва радиошунавонии Тоҷикистон, мудири бахши адабиёт ва санъати рӯзномаи «Пионери Тоҷикистон» , котиби масъули маҷаллаи «Чашма» ва сардабири ҳафтаномаи ҷумҳуриявии мактаббачагон — «Гул-гул», адои вазифа кардааст.
Чакидаҳои хомаи ӯ дар матбуоти даврии ҷумҳуриявӣ аз соли 1965 ба табъ расида, ҳамчун шоир ба майдони адабиёт аз оғози солҳои 70-уми асри гузашта ворид гардидааст.
Дар соли 5-уми хичрат қувваҳои якчояи Арабистон иборат аз 10 ҳазор нафар, ки онҳоро ахди Макка фарохам оварданд ва яхудиёнро низ дар бар мегирифт, барои торумори мусулмонон ба суи Мадина ҳуҷум карданд.
Муҳаммад баъди машварати сарони лашкари худ бо 1000 нафар ба пешвози онҳо баромад, аммо Абдуллох ибни Абй аз чангӣ кушод тарсида, бо бахонаи муҳофизати шаҳри Мадина бо 300 нафар чудо шуда пас мегарданд.
Фатҳи Макка Баъди ду соли сулҳ, душманони пайғамбар, ки дар Макка буданд, паймоншиканӣ карданд ва мусулмонон ба суи онҳо лашкар кашиданд ва шаҳру музофоти Маккаро гирифтанд.
Зайнулобуддин Маҳмуди Ҳусайнӣ (Зайнулобуддин ибни Муҳаммад ибни Маҳмуди Ҳусайнӣ, с. тав. 1436, Ҳирот, с. ваф. 1502, Ҳирот), оҳангсоз, мусиқидон, шоир ва олими тоҷик-форс, зодаи Ҳирот.
З. М. Ҳусайнӣ бештар аз суҳбату дониши Ҷомӣ, Навоӣ, Хоҷа Абдуллоҳи Марворид, Амир Муртоз баҳраҳои зиёд бардошта, дар арӯз, мусиқӣ, риёзиёт, фалсафа дониши комил гирифта, аз мударрисони фарҳехтаи мадрасаи «Ихлосия» маҳсуб шуда, аз илмҳои риёзиёт, арӯз ва мусиқӣ тадрис мекардааст.
Ӯ дар баррасии бисёр масоили амалию назарии мусиқӣ дар иртибот ба таҳаввулоти эҷодию иҷроии Мовароуннаҳру Хуросон, Эрон ба натиҷагириҳои тозаи таҳқиқӣ дастёб шуда, тафсири таркиботи 12-мақом, шеъру мусиқӣ, тавону такяҳои зарбӣ дар мусиқӣ, тавзеҳи нави маҷмӯи даврии мақомҳо, табақоти адвор, равиши нави таҳқиқии мақомҳо дар заминаи сози дутор, тафсири имконоти иҷроии дутор дар тафсири таркиботи 12-мақом, уд ва такяҳои тору пардавии он ташхиси дурусти мақомҳо дар созҳои мусиқӣ- дутору уд, тасҳеҳи андеша, диди таҳлилии мусиқидонони гузаштаю муосир – Форобӣ, Сафиуддини Урмавӣ, Қутбуддини Шерозӣ, Хоҷа Абдулқодир ва диг.
Китоби оморҳои муртабит бо рушд ва муваффақияти ширкатати зери кантроли занонро баррасӣ ва ӣн пурсишро матраҳ мекунад ки: чигунаи занон ба муваффақиятати бисёрӣ даст меёбанд дар ҳоле ки кумаки ҳоии молии муассисаҳои бисёри камтариро дарёфт мекунанд, ин пурсиш ба баррасии ангезаи занон, бартарӣии асабӣ ва иҷтимоӣӣ, интихоби бозор, сабки фикрӣ ва раҳбарии онҳо, интихоби мушовири тавассути онҳо, ва ба вижаи муваффақиятшон дар касб ва кор мепардозад.
Ҳефернан дар ӣн китоб баён мекунад ки ончии занонро ба муваффақият мерасонад, истиротижӣҳо ва равишҳоӣ аст, ки мардон ҳам метавонанд бакор гӣранд ба шарти онкии бадон анд чиқадр муваффақ ҳастанд.
Ҳефернан натиҷа мегирад ки занон ба вижаи стандарти болоиро барои муваффақият дар касб ва кор таъйин мекунанд ки метавонад зиди заҳри ҳоии қавӣ барои бархеи касб ва корҳои шикасти хӯрдаи гузашта ироа кунад.
Ҳефернан дар ӣн китоб натиҷа мегирад ки ончии занон ба муҳӣти касб ва кор майафзойанд, батаври қобили таваҷҷӯҳӣ барои сомонаи ҳоии ғайрихаттии тиҷории имрӯзӣ муносиб аст.
Ӯ дар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико ба фурӯш, харид, ва роҳандозии касб ва кор барои пардохт ва ба унвони мудӣри омили иҷроӣ дар ширкат , ширкат , ва ширкат кор кард.
Тибқи нигоштаи И. Раҳимов: «Репертуари «Зебо» гуногунранг ва бой буда, истифодаи унсурҳои рақси халқӣ, хусусиятҳои рақси классикию миллӣ, татбиқӣ, эҷодкоронаи ҷузъҳои таркибии рақси халқҳои шӯравию Шарқ боиси мукаммалу пурҷозиба шудани образҳо ва ғанитар гардидани барномаи консертии он гардидаанд.
Ҳоло репертуари «Зебо» қариб 40 рақс – рақсҳои тоҷикӣ, русӣ, украинӣ, озарӣ, арманӣ, ӯзбекӣ, афғонӣ, арабӣ, ҳиндӣ, испанӣ, бирмагӣ ва ғ.
Махсусан, рақсҳои тоҷикии «Занг», «Ҷавонӣ», «Завқи ҷавонӣ», «Насими кӯҳсор», рақсҳои классикии «Нағмаи ораз», «Чоргоҳ», «Уфари Уззол», рақсҳои русии «Рақси духтарон», «Афсонаи беша», озарбойҷонии «Бахчакурд» ва ӯзбекии «Субҳи Фарғона», «Амонёр», «Роҳи бахт» бо маҳорати баланд ва услуби хос иҷро мешудаанд».
Солисткаҳои «Зебо» Артисти хизматнишондодаи ҶШС Тоҷикистон С. Файзалиева, ҳунарпешагон Н. Потёхина, Г. Улмасова, Г. Муҳаммадиева ва дигарон ансамбли «Зебо» лауреати Мукофоти комсомоли ленинии умумииттифоқ буда, дар инкишофи санъати рақси тоҷик ҳиссаи арзанда гузоштаанд.
Ансамбли рақсии «Зебо» бошад солҳои 90-ум ба ду гурӯҳи рақсӣ «Зебо» ва Ансамбли рақсии «Ҷаҳоноро» тақсим шудааст, ки ҳар ду дар назди Кумитаи телевизион ва радиои назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳунарнамоӣ мекунанд.
Солҳои 2000-2002 иштироки ансамбли давлатии рақсии «Зебо» дар фестивали «Баҳори апрел» дар Ҷумҳурии халқӣ-демократии Корея ва Туркия ва дар намоишгоҳи «ЭКСПО-2000» дар шаҳри Гановери Олмон намунаи баланди ин комёбиҳо буд.
Баъдан маҷмӯаҳои «Достони санъат» , «Марг ба марг, хун ба хун» , «Ба душман бераҳм бош!» , «Фирӯзӣ» , «Кишвари заррин» , «Дилафрӯз» , «Роҳи равшан» , «Тилои сафед» , «Машъали меҳр» , «Сабоҳи сухан» , «Рубоиёт ва дубайтиҳо» , «Афсонаи Симурғ» , «Оташи ҷовид» , сеҷилдаи «Осор» ва «Таронаҳо» -яш ба табъ расидаанд.
Дар таҳия ва нашри осори Фирдавсӣ, Ҷомӣ, Шоҳин, Бобо Тоҳир, матни «Шашмақом» ва сеҷилдаи «Таронаҳои халқии тоҷикӣ» ширкат варзидааст.
Асарҳои ҷудогонаи А. С. Пушкин, Н. А. Некрасов, М. А. Крилов, Т. Г. Шевченко, М.Горкий, В. Маяковский, П. Тичина, С. Вурғун ва дигаронро ба тоҷикӣ гардондааст.
Муҳаммадҷон Раҳимӣ (3 майи 1901, рустои Фойиқ, ноҳияи Шофирком, вилояти Бухоро — 28 августи 1968, Душанбе, ҶШС Тоҷикистон) — ва и тоҷик, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон .
Қатори боло аз устухонҳои заврақшакл, ҳилолшакл, сеқирра ва нахӯдшакл, қатори поён аз устухон — трапетсия ва устухони трапетсияшакл, устухони саракдор ва устухони чангакшакл таркиб ёфтааст.
П.-и дастро артерияҳои оринҷ ва соид бо хун таъмин мекунанд; шохаҳои онҳо дар кафи даст байни якдигар анастомоз ҳосил карда, камонҳои сатҳӣ ва амиқро ба вуҷуд меоваранд.
Дар ин гуна мавридҳо ангуштон мумкин аст ба якдигар бо пӯст часпида бошанд ё онҳоро як ғилофи умумии пӯстӣ фаро гирифтааст ; бисёр вақт буғумҳо ба якдигар устухонпайванд низ мебошанд .
Дар ҳолати зарурати ниҳой, яъне барои рафъи хавфи бевосита ба ҳаёт, саломатӣ ва ҳуқуқу манфиатҳои қонунии нн шахс ё ашхоси дигар, манфиатҳои ҷомеа ё давлат таҳдидкунанда расонидани зарар ба манфиатҳое, ки онҳоро қонун муҳофизат мекунад, агар рафъи ин хавф бо воситаҳои дигар номумкин бошад, ҷиноят ҳисоб намешавад, агар зимнан зарурати ниҳой аз ҳад нагузашта бошад.
Тибқи 6.2 м.1082 КГ ҶТ «бо назардошти ҳолате, ки вобаста ба он чунин зарар расонида шудааст, суд метавонад уҳдадории ҷуброни зарарро ба зиммаи шахси сеюм, ки ба манфиати он зараррасон амал кардааст, гузорад ё ҳам зараррасон ва ҳам шахси сеюмро пурра ё қисман аз ҷуброни зарар озод намояд».
Мувофиқи м. 42 КҶ ҶТ «дар ҳолати зарурати ниҳой, яъне барои рафъи хавфи бевосита ба ҳаёт, саломатӣ ва ҳуқуқу манфиатҳои қонунии ин шахс ё ашхоси дигар, манфиатҳои ҷомеа ё давлат таҳдидкунанда, расонидани зарар ба манфиатҳое, ки КҶ ҶТ муҳофизат мекунад, агар рафъи ин хавф бо воситаи дигар номумкин бошад, ҷиноят ҳисоб намешавад, агар зимнан зарурати ниҳоӣ аз ҳад нагузашта бошад».
Расонидани зараре, ки ба хусусияту дараҷаи хавфи таҳдидкунанда ва ҳолатҳои рафъи хавф баръало мувофиқ набуда, дар натиҷа ба манфиатҳои қонунан муҳофизатшаванда баробари зарари пешгиришуда ё аз он бештар зиён оварда шуда бошад, он аз ҳад гузаронидани зарурати ниҳой эътироф мешавад.
Ҳангоми арзёбии қонунӣ будани кирдори дар ҳолати зарурати ниҳоӣ содиршуда хусусияту дараҷаи хавфи рафъшаванда воқеият ва наздикии фаро расидани он, имконияти воқеии шахс дар мавриди пешгирӣ намудани он, вазъи рӯҳии ӯ дар ҳолати бамиёномада ва ҳолатҳои дигар ба назар гирифта мешаванд.
техникиву механизмҳои гуногун, ҳуҷуми ҳайвонот, давраҳои физиологӣ, ки дар организми инсон ҷараён мегиранд , бархӯрди ду уҳдадорӣ (масалан, духтур дар як вақт ба назди 2 бемор даъват карда мешавад).
Дар вақти ҳаҷ, тавофон "«меҳмонони Аллоҳ»" дар Хонаи Ӯ мешаванд, ки ҳамаи мусалмонони ҷаҳон ба ҳамин Хона рӯ оварда, панҷ вақт дар як рӯз ибодат мекунанд .
Тавофон дар вақти ҳаҷ борҳо дуъоро такрор мекунанд: «Дар инҷо дар хидмати Ту ҳастам, Парвардигор! Дар инҷо дар хидмати Ту ҳастам! Нест ба Ту баробар! Танҳо Туро мепарастам, аз Ту ҳама некӣ! Нест салтанате ба ҷуз салтанати Ту, нест ҳокимияте ба ҷуз ҳокимияти Ту!».
Агар инсон, бо сабабҳои асоснок зиёрат карда натавонад, ӯ ҳуқуқ дорад ба ҷои худ каси дигарро, ки «вакилулҳоҷӣ» ном дорад, аз ҳисоби худ равон кунад (ин гуна инсон танҳо оне метавон бошад, ки пеш зиёрат карда буд).
Ва дар миёни мардум эълони ҳаҷ кун,онҳо пиёда ва савораи ҳар маркаби лоғаре аз дараҳо амиқ ба назди ту меоянд, то шоҳиди манофеъи худ гарданд ва номи Худоро бинобар ризқе, ки аз чаҳорпоён ба онҳо додааст, ёд намоянд.
Ҳаҷ се воқеаро дар таърихи ислом қайд мекунад: бахшидан ва якҷоя кардани Одам ва Ҳаво пас аз рондани онҳо аз Биҳишт, қурбонии фарзанди худ Исмоил аз ҷониби Иброҳим ва зиндагии Паёмбар Муҳаммад ҳамчун намунаи банда ва фармонбардори Парвардигор.
Дар вақти ҳаҷ мусалмон уҳдадор аст: пӯшидани либоси махсус - эҳром; тавофии якуми гирди Каъба - «тавоф ат-таҳия»; вуқуф дар кӯҳи Арафот - «вуқуф»; ва тавофии дувум, «хайрбодӣ» гирди Каъба пас аз баргашт аз водии Арафот.
Баъди абраю астарро бо ҳам пайвастан, ба нӯги остин, гиребон ва доман ҷиҳаки борик дӯхта, дар ҷои пайванди домани пеш ва паҳлӯ барои осон шудани роҳгардӣ аз чапу рост кӯсак мебароранд.
Тибқи омӯзаҳои исломӣ тақсимбандии мардум ба ду гурӯҳи хушбахтон ва тирабах­тон ва пешбинии ҷойгоҳи муносиби ухра­вӣ барои ҳар кадо­ми онҳо айни ҳикмати илоҳӣ ва тақозои адолати азалии Ху­дованд аст.