polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Однако нужно иметь в виду, что «никто из следовавших византийской эре не считал, что от сотворения мира до воплощения прошло 5508 лет. Если была необходимость указать год рождения Христа, ставили 5500-й. Парадоксальным образом 5508 было числом, но не датой».
Дар ташаккули интрузияи он чор давраи пайдарпайи пайдоиш ва ҷинсҳои кӯҳии зерин иштирок доранд: 1) плагиогранитҳо; 2) габбродиоритҳо, диоритҳо, диоритҳои кварсӣ, габбро, монсонитҳо, граносиенитҳо; 3) гранодиоритҳои порфирӣ, адамеллитҳо, монсонитҳои кварсӣ; 4) гранитҳои порфирӣ, гранитҳои лейкоркатовӣ.
Мавзеи Оқтош асосан аз гранитоидҳои давраҳои 3 ва 4, Қаромазор аз ҷинсҳои ҳамаи давраҳо ва мавзеъҳои боқимонда аз ҷинсҳои давраи 3 иборат мебошанд.
Дар қисми меҳвари қ-кӯҳҳои Қурама баъзе ҷузъҳои плутонии Қурама намоён буда, дар қисми шарқӣ амелитҳо , қисми ғарбӣ гранитҳои порфирӣ ва плагиогранитҳо зиёданд.
Дар ташаккули маҷмааи Варзоби Шимолӣ ҷинсҳои гуногун иштирок доранд, ки дар байни онҳо гранитоидҳои серасос, гранитҳои ишқорию заминӣ ва лейкократовӣ зиёд дучор меоянд.
Маҷмааҳои калонтарини маҷмааи Варзоби Шимолӣ – Обигарму Ромит, Варзоби Шимолӣ ва Қаротоғу Хонақоҳ мебошанд, ки асосан аз гранодиоритҳо ва гранитадамеллитҳо ташаккул ёфтаанд.
Китобу рисолаҳои «Асотири эронӣ» , «Пажӯҳиш дар асотири Эрон» , «Сухане чанд дар бораи «Шоҳнома» , «Тахти Ҷамшед», , «Ҷусторе чанд дар фарҳанги Эрон» аз нигоштаҳои Баҳор дар ин самти пажӯҳишанд.
Самти дигари пажӯҳиши Баҳор омӯзиши забону адабиёти форсии миёнапаҳлавӣ, тарҷумаи осори паҳлавӣ ва таҳияи вожаномаҳои баъзе осори забони форсии миёна мебошад («Вожаномаи Бундаҳиш», паҳлавӣ-форсӣ, 1967; «Вожаномаи Гузидаҳои Зодиспарам», паҳлавӣ-форсӣ, 1973; «Бундаҳиш», 1369 ва ғайра).
Якчанд асари дар заминаи достонҳои «Шоҳнома»-и Фирдавсӣ барои наврасон навиштаи Баҳор – «Ҷамшедшоҳ» , «Баставр» , «Рустам ва деви сафед» , «Рустаму Суҳроб» интишор ёфтаанд.
Баҳор аз айёми ҷавонӣ чун аксари ҷавонони ватандӯсту озодидӯст ва тарафдорони демократия ба сиёсат рӯй овард, узви Ҳизби Тӯда шуд ва ғояҳои сотсиалистию демократиро ташвиқу тарғиб мекард.
Солҳои 60 садаи 20 ба Эрон баргашт, ширкатро дар ҳаракатҳои сиёсӣ қатъ кард, роҳи пешгирифтаи Ҳизби Тӯдаро нодуруст арзёбӣ намуда, аз узвияти он хориҷ гардид.
То даврони бознишастагӣ корманди Бонки марказӣ буд ва чун корманди интиқолӣ дар «Бунёди фарҳанги Эрон», «Фарҳангистони адаб ва ҳунар», «Фарҳангистони забон» фаъолият менамуд.
Се навъи Афзори ченкунии оптикӣ мавҷуданд: асбобҳое, ки дар онҳо намоёбӣ бо усули нурӣ, вале ҳисоби ҷойивазкунии хатти намоёб бо усули механикӣ сурат мегирад; асбобҳое, ки дар онҳо ҳам намоёбӣ ва ҳам ҳисоби ҷойивазкунии хатти намоёб бо усули нурӣ иҷро мешавад; асбобҳое, ки бо объекти андозашаванда бевосита наздик мешаванд, аммо ҷойивазкунии нуқтаҳои расишро бо усули оптикӣ муайян мекунанд.
Намунаи маъмули афзорҳои гуруҳи дуюм микроскопи андозакунандаи универсалӣ мебошад, ки дар он ҷузъи андозашаванда дар наварди тӯлӣ ҷой иваз мекунаду микроскопи асосӣ дар наварди арзӣ.
Хулафои аббосӣ аз замони хилофати Маъмун сар карда як силсила чорабиниҳои фарҳангиро ба амал бароварданд ва маркази илмию фарҳангии «Байт-ул-ҳикма» бо ташаббуси ӯ таъсис дода шуд.
Ҳамчунин барои таҳкими хилофати худ Аббосиён тавонистанд аз эътиқодот ва назароти гурӯҳҳои гуногуни аҳли ташайуъ, чун ровандия, мӯътазила ва амсоли инҳо ба фоидаи худ истифода намоянд.
Чунончи соли 817 халифа Маъмун домоди худ имом Алӣ ибни Мусо — Ризо -ро валиаҳди хилофат таъйин кард ва ҳатто аз номи ӯ сикка зарб зад, ки ин иқдом боиси норозигии шадиди аҳли суннат дар Бағдод ва дигар шаҳрҳо гардида буд.
Тадриҷан аз ибтидои садаи хилофати Аббосиён рӯ ба таназзул ниҳода, раванди парокандашавӣ дар он оғоз ёфт; дар Эрон, Осиёи Миёна, Закавказия, Миср давлатдориҳои мустақил таъсис ёфтаанд, ки дар онҳо сулолаҳои маҳаллӣ ҳукмронӣ мекарданд.
Силсилаи хулафои Аббосиён чунин аст: Абулаббоси Саффоҳ , Мансур , Маҳдӣ , Ҳодӣ , Ҳорунаррашид , Амин , Маъмун , Мӯътасим , Восиқ , Мутаваккил , Мунтансир , Мустаин , Муътаз , Муҳтадӣ , Муътамид , Муътадид , Муқтафӣ , Муқтадир , Қоҳир , Розӣ , Муттақӣ , Мустақфӣ , Мутеъ , Тойеъ , Қодир , Қоим , Муқтадӣ , Мустазҳир , Мустаршид , Рашид , Муқтафеъ , Мустанҷид , Мустадеъ , Носир , Зоҳир , Мустансир , Мустаъсим .
Пас аз иқомати кӯтоҳмуддат дар Покистон, дубора ба Афғонистон баргашт ва бо гурӯҳҳои муҷоҳидин, бавижа дар канори Аҳмадшоҳи Масъуд, мухолифатҳои мусаллаҳонаи худро алайҳи ҳукумат оғоз кард.
Ба дунболи тасаллути гурӯҳи Толибон ва тасарруфи пойтахти Афғонистон аз сӯйи ин гурӯҳ, Фаҳим барои муддати кӯтоҳе фармондеҳии гурӯҳҳои ҷиҳодиро дар ҷанг алайҳи Толибон дар шимоли Афғонистон ба уҳда гирифт.
Пас аз марги Аҳмадшоҳи Масъуд , танзим ва истиҳкоми гурӯҳҳои ҷиҳодӣ дар мубориза алайҳи Толибон ба як чолиши аслӣ барои Қасими Фаҳим табдил шуд, аммо ба дунболи фурӯпошии гурӯҳи Толибон ва баргузории иҷлосияи Бонн, Фаҳим ба унвони муъовини аввали давлати муваққат ва вазири дифоъи Афғонистон таъйин шуд.
Ҳомид Карзай, раиси ҷумҳурии Афғонистон дар нахустин интихоботи раёсати ҷумҳурӣ Фаҳимро аз муъовинати худ канор зад ва ба ҷойи ӯ Аҳмадзиё Масъуд, бародари Аҳмадшоҳи Масъудро ба унвони муъовини аввали худ муъаррифӣ кард.
Дар панҷ соли раёсати ҷумҳурии Ҳомид Карзай, Маршал Қасими Фаҳим гӯшанишинӣ ихтиёр кард, аммо ҳар аз гоҳе аз ҳукумати Карзай ба хотири ончи ки ӯ канор задани муҷоҳидин аз қудрат мехонад, башиддат интиқод мекард.
То ин ки Ҳомид Карзай дар интихоботи дувуми раёсати ҷумҳурӣ як бори дигар ба суроғи Қасими Фаҳим рафт ва ӯро бори дигар ба унвони муъовини худ дар интихобот муъаррифӣ кард.
Дар китоби 1-и «Энсиклопедияи насри форсу тоҷик» аз «Самаки айёр» қиссаҳоеро дар хусуси пойдорӣ ба савганд ва аҳду вафо, нигаҳдории амонат, мардӣ ва мардонагӣ, ситоиши хираду дониш ва дурӣ аз худситоӣ, васфи занон ва эҳтироми онҳо, дар хонадорӣ ‒ оиладорӣ босубот будан ва ғ-ро дарёфт кардан мумкин аст.
Дар саҳифаҳои китоби 2 саъю талоши Самак бо ёрону ҳаммаслаконаш , бо ҷавонмардону айёрони шаҳру кишварҳои гуногун дар бораи барқарор сохтани ростиву адолат, ба висол расидани дилдодагон ва ғ.
Дар ин қисса ба саҳнаи амалиёт қаҳрамонони нав, аз ҷумла шоҳони неку бад, адолатпарвару золим, паҳлавонони бузург, шахсиятҳои хайрхоҳу ҷавонмардон, мардуми одии бозорӣ, занони бовафо паҳлавону ҷанговар ], париёну ҷодугарон ва дигарон мебароянд.
Достони «Самаки айёр» бо сужети моҷароӣ ва мураккаб, композитсия, ривоҷи воқеаҳо, тасвири манзараҳои табиат, хусусиятҳои бадеиву забони шево ва тарзи баён, зарофати забони гуфтугӯии халқ суханони ҳикматомезе, ки қаҳрамонон ба забон меоранд барои хонандагон муфид ва арзишманд мебошад.
Китоби 6-уми «Энсиклопедияи насри форсу тоҷик» асарҳои «Наводир-ул вақоеъ», «Рисола ё мухтасаре аз таърихи салтанати хонадони манғития»)-и А. Дониш ва ҷилди 5-и «Ёддоштҳо»-и С. Айниро дар бар мегирад.
«Рисола ё мухтасаре аз таърихи манғития» аз муқаддима оғоз гардида, фарогири мавзӯъҳои «Харобии назм дар замони амир Дониёл ва тарзи салтанати амир Шоҳмурод», «Баъзе аз воқеаҳои амир Ҳайдар», «Марги амир Хайдар ва замони салтанати амир Ҳусайн ва Умар», «Замони салтанати Амир Насруллоҳ ва тарзи мамлакатдории ӯ», «Баъзе аз воқеаҳои замони салтанати амир Музаффар, тарзи маишат ва мамлакатдории ӯ» ва ғ.
Баъдан мавзӯъҳои «Таърихи инқилоби фикрӣ дар Бухоро» , «Мактаби аввал ва усули савтия дар Бухоро», «Як назар ба аҳволи уламои Бухоро», «Мактаби тоторон», «Вафоти амир Абдулаҳад ва ҷулуси амир Олимхон», «Иҷмоли аҳволи таррақипарварон баъд аз инқилоб» ва мавзӯъҳои дигарро дар бар мегирад.
Китоби 5-уми «Энсиклопедияи насри форсу тоҷик» асарҳои «Латоиф-ут-тавоиф»-и Алии Сафӣ, «Дастур-ул мулук»-и Самандари Тирмизӣ ва насру назми Убайди Зокониро дар бар гирифтааст.
«Латоиф-ут-тавоиф» аз ҷиҳати ҳаҷм, мундариҷа, баёни афкори иҷтимоию сиёсӣ ва панду ахлоқӣ дар эҷодиёти Алии Сафӣ мавқеи намоён дорад.
Масъалаҳои тарбияиву ахлоқӣ (панду насиҳат ба мамлакатдорон, усул ва шарти мамлакатдорӣ, қадр намудани аҳли ҳунару дониш, мардонагӣ ва шуҷоат, сулҳ, мақоми тарбия, одоби сухан гуфтан, зарари ғазаб)-ро дар бар мегирад.
Таҳти насру назми Убайди Зоконӣ рисолаҳои «Ахлоқ-ул-ашроф», «Дилкушо», «Таълифот», «Сад панд», «Ришнома», маснавиҳои «Ушшоқнома», «Муш ва гурба», қасидаҳо, қитъаҳо ва рубоиёти Убайди Зоконӣ дода шудаанд.
«Саргузашти Ҳотам» намунаи насри ривоятии тоҷик буда, бо номҳои «Қиссаи ҳафт сайри Ҳотами Той» ва «Ҳафт саргузашти Ҳотам» дар байни мардуми Осиёи Марказӣ маъруфият дорад.
Аз ибтидои асри 19 ба чандин забонҳои дунё (ҳиндӣ, урду, банголӣ, пушту, ӯзбекӣ, туркманӣ, англисӣ, фаронсавӣ, немисӣ, русӣ) тарҷума гардидааст.
Ин асар аз ҳикоёту қиссаҳои аҷиб ва баъзан моҷароӣ таркиб ёфта, дар онҳо ҳаёти иҷтимоӣ, сиёсӣ, илмиву адабӣ ва фарҳангии охири асри 15 ва нимаи аввали асри 16-и Хуросону Мовароҳуннаҳр бозтоб мешавад.
Дар китоби 3-юми «Энсиклопедияи насри форсу тоҷик» асари «Ёддоштҳо»-и С. Айнӣ, ки аз рӯи «Куллиёт»-и ӯ рӯнавис шудааст, ҷой дода шудааст ва аз 4 қисм иборат аст.
Дар фарҳанги исломӣ, бахусус дар истилоҳи уламои фиқҳ ва тафсир, вожаи «тасмия» ба маънои зикри номи Худо ба сабаби меҳварияти номи Худо дар ибораи «Бисмиллоҳ…» бештар ба гуфтани Бисмиллоҳ-ир-раҳмон-ир-раҳим итлоқ мешавад.
Тавсия ба гуфтани Бисмиллоҳ-ир-раҳмон-ир-раҳим ва зикри номи Худо дар таълимоти суннати набавӣ бо корбурди иштиқоқоти гуногуни калимаи тасмия идома ва такмил ёфтааст.
Соҳибони бисёре аз тафсирҳо навиштаанд, ки сифати «раҳмон» танҳо хосси Худо мебошад ва маънои он «дорои раҳмати ҷомеъу комил» аст, вале «раҳим» метавонад ба банда ҳам нисбат ёбад.
Дар сиришти ҳар инсон ин эҳсос ва ғариза вуҷуд дорад, ки дар шурӯи ҳар коре худро аз назари рӯҳӣ ва маънавӣ омода созад ва барои он ҷӯёи имдод ва ёрӣ мегардад.
Аз ин ҷост, ки мардум бо вуҷуди он ки дар шурӯи кор Бисмиллоҳ-ир-раҳмон-ир-раҳим мегӯянд, боз ба изофа ҷумлаҳо ва калимаҳоеро, ба монанди: «Эй Худо, мадад», «Нийят ба кори хайру лаънат ба кори шайтон» низ мегӯянд, ки нишондиҳандаи ҳамин ниёзи хос ва хоста­ҳои фитрии инсон аст.
Бисмиллоҳ-ир-раҳмон-ир-раҳим дар Қуръони карим 114 бор — 113 бор дар ибтидои 113 сураи Қуръон ва як бор дар оғози номаи Сулаймон ба маликаи Сабоъ дар ояти 30-уми сураи Намл ба сурати комил зикр шуда, танҳо як сура — сураи Тавба бе Бисмиллоҳ-ир-раҳмон-ир-раҳим оғоз шудааст.
Дар таълимоти исломӣ бар зикри номи Худо бо гуфтани Бисмиллоҳ-ир-раҳмон-ир-раҳим дар оғози ҳар коре, ба ҷуз корҳое, ки аз назари шаръӣ ва динӣ барои муъмин мамнӯъ ва макрӯҳ ҳастанд, таъкиди бисёр шудааст, зеро он матлаи хайру баракат ва мояи ҷалби раҳмат ва ёрии Худованд дар он кор мебошад.
Илова бар тавсияҳои умумие, ки дар суннати пайғамбари акрам нисбат ба гуфтани Бисмиллоҳ-ир-раҳмон-ир-раҳим омадааст, дар мавридҳои хоссе, ба монанди пеш аз хӯрдан, нӯшидан, ҳангоми забҳ кардан, ба киштӣ нишастан, ба бистари хоб рафтан, пеш аз ҳамбистарӣ ва ғ.
Аз ин ҷост, ки гуфтани Бисмиллоҳ-ир-раҳмон-ир-раҳим ба сурати шиори мусулмонон ва нишонаи дини ислом даромада, дар тамоми фарозу нишеби зиндагӣ вирди забони онҳост.
Навиштани он ҳам­вора таваҷҷуҳи хушнависонро ҷалб карда, ба сурати унсури ороишӣ дар зарҳалкориҳои нусхаҳои хаттӣ ва ҳунари меъморӣ, бахусус бар тоқи меҳробҳо ва болои дари масҷидҳо ба кор рафтааст.
Яъне ҳар кори боаҳам­мияте, ки бе Бисмиллоҳ-ир-раҳмон-ир-раҳим ва бе зикри номи Худо оғоз шавад, дар зоҳир ба итмом ва натиҷае бирасад ҳам, вале дар асл ва дар ботин нотамом ва ноқис боқӣ мемонад.
Ҳар­чанд дар бораи исноди ин ҳадис дар байни муҳаддисон ихтилофи назарҳое вуҷуд дорад, вале он чи шаръан ва дар тамоми фатвоҳо мусаллам аст, ин аст, ки гуфтани Бисмиллоҳ-ир-раҳмон-ир-раҳим дар ибтидои ҳар коре суннат ва равиши баргузидаи расули Худо мебошад.
Гуфтани Бисмиллоҳ-ир-раҳмон-ир-раҳим бо асли бузурге дар ҷаҳонбинии исломӣ бармегардад, ки бар пояи ояти «Ӯ аввал, охир, зоҳир ва ботин аст» бино ёфтааст.
Уламои ислом иттифоқи назар доранд, ки Худованд дар ояти аввали сураи муборакаи «Алақ»: «Иқраъ бисми Раббика» оғоз кардан ба номи Худо бар пайғамбараш ваҳй карда, ба вай тавсия менамояд, ки хонданро бо номи Худованд шурӯъ намояд.
Ин маъно дар фарҳанги исломӣ мухтасаран бо вожаи «басмала» , ки аз масдарҳои манҳут буда, аз ибораи «Бисмиллоҳ…» сохта шудааст ва ба маънои «Бисмиллоҳ…» гуфтан аст, ифода меёбад.
Вақте ин оят ба пайғамбар нозил мешуд, ишора ба он дошт, ки сураи пешин ба поён расида, сураи нав оғоз гардидааст ва гоҳе чунин ҳам мешуд, ки ҳанӯз бахшҳое аз сураи пешин ба поён нарасида, сураи нав оғоз мегашт ва нузули Бисмиллоҳ-ир-раҳмон-ир-раҳим фосилаи миёни онҳоро муайян месохт.
Дар аҳодиси расули акрам ба чунин тавсияҳое бисёр вомехӯрем, чунонки мефармояд: « даратро бибанд ва номи Худоро бар он ёд кун, чароғатро хомӯш соз ва бар он номи Худоро ёд кун, сари зарфҳоятро бипӯш ва бар он номи Худоро ёд кун ва даҳони машкҳоятро бибанд ва бар он номи Худоро ёд кун».
Афканишоти рентгенӣ – афканишоти электро­магнитие, ки энергияи фотонҳояшон дар ҷадвали энер­гетикӣ байни афканишотии ултрабунафш ва гамма-афканишот ҷойгир буда, дарозии мавҷаш аз 1012 то 107 м баробар аст.
Афканишоти тераҳерсӣ – навъи афканишоти электромагнитиест, ки спектри басомадаи он байни ҳудудҳои афканишоти ултрабунафш ва фавқулбаландбасомад ҷой­гир шудааст (ҳудуди басомадаш аз 1011 то 1013 Ҳс, дарозии мавҷаш аз 3 то 0,03мм).
Афканишоти тера­ҳерсӣ дар баъзе соҳаҳои хоҷагии халқ ва ҳаёти ҳар­рӯза, аз ҷумла дар со­ҳаи бехатарӣ барои муоина намудани бағоч ва одамон истифода мешавад.
Афканишоти инфрасурх – афканишоти электромагнитие, ки ҳудуди спектрии байни интиҳои ранги сурхи рӯшноӣ ва афканишоти микромавҷӣ -ро ишғол мекунад ва онро атом ё ионҳои ангехта меафкананд.
Навъ­ҳои асосии афканишоти ионзо афканишоти электромагнитии кӯтоҳ­мавҷ ва сели зар­раҳои заряднок: бета-зарраҳо , алфа-зар­раҳо , протонҳо, дигар ионҳо, мюон­ҳо ва нейронҳо мебошанд.
Дар табиат афканишоти ионзо дар на­тиҷаи коҳиши радиоактивии худ ба худи радонук­лидҳо, равандҳои ҳастаӣ (синтез ва порашавии ил­қоии ҳастаҳо, рабоиши нейтронҳо, алфа-зарраҳо ва ғайра), инчунин шитоб­ёбии зарраҳои барқанок дар кайҳон ба амал меояд.
Ман­баъ­ҳои сунъии афканишотии ионзо радионуклидҳои сунъӣ, реактор­ҳои ҳастаӣ, манбаъҳои радионуклидии нейтронӣ, суръат­физоҳои зарраҳои бунёдӣ, дастгоҳҳои рентгенӣ ва ғайра ме­­бо­шанд.
Назарияи классикӣ бисёр ҷи­ҳатҳои равандҳои афканишотро маънидод карда тавонист, лекин баъзеи онҳо, хусусан афканишоти ҳароратии ҷисмҳо ва афканишоти атому молекулаҳоро тавсиф дода натавонист.
афканишоти намоён , афканишоти маҷ­бурӣ , гамма-афканишот, афканишоти инфрасурх, афканишоти ионзо, афканишоти микромавҷӣ , афканишоти моно­хро­матикӣ, афканишоти гузаришӣ, радиоафканишот , афканишоти рентгенӣ, афканишоти син­хро­тронӣ, афканишоти худ ба худ рӯй­диҳанда, афканишоти ҳароратӣ, афканишоти тераҳерсӣ, афканишоти боздоштӣ , афканишоти ултрабунафш, афканишоти сиклотронӣ , афканишоти Вавилову Черенков ва афканишоти реликтӣ .
Гамма-афканишот ҳангоми гузаришҳо байни ҳо­латҳои ангехтаи ҳастаи атомҳо , реаксияҳои ҳастаӣ, инчунин ҳангоми тамоюли зарраҳои барқанок дар майдон­ҳои магнитӣ ва электрикӣ ба вуҷуд меояд.
Афканишоти маҷбурӣ ё илқоӣ тавлиди фотони нав ҳанго­ми гузариши системаи квантӣ аз ҳолати ангехта ба ҳолати устувор таҳти таъсири фотони илқоиест, ки энергияаш ба фарқи энергияҳои савияҳо баробар аст.
БАРӮЙХАТГИРЍИ АҲОЛӢ, равиши ҷамъ намудани маълумоти омории якдафъаина ва ё ҳар сари чанд вақт махсус ташкилкардашуда, ки дар замони муайян аз рӯйи барнома ва усули ягона дар тамоми ҳудуди мамлакат сурат мегирад.
Барӯйхатгирии аҳоли мушоҳидаи мунтазаму пурраи давлатии оморист, ки дар рафти он маълумот дар бораи шумора ва ҳайати аҳолӣ ҷамъоварӣ, коркард ва ҷамъбаст мешавад.
Ҳангоми Барӯйхатгирии аҳоли зимни маълумот дар бораи шумора ва ҳайати аҳолӣ, вазъи иқтисодию иҷтимоӣ, маълумот оид ба сокинони мамлакат , инчунин соҳаҳои саноат, кишоварзӣ, савдо ва ғайра ба назар гирифта мешавад.
Барӯйхатгирии аҳолиро гурӯҳи шаҳрвандон, ки омӯзиши махсусро гузаштаанд ва барои омода кардан, баргузор ва ҷамъбаст намудани натиҷаи Барӯйхатгирии аҳоли ҷалб карда шудаанд.
Дар равиши Барӯйхатгирии аҳоли маҷмӯи ҳуҷҷатҳои махсуси намунаи маъмул, аз ҷумла варақаи дорои шакли муайяни Барӯйхатгирии аҳоли истифода бурда мешаванд.
Мувофиқи Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон барӯйхатгирии санҷишии аҳолӣ – қисми муҳимми таркибии ҷараёни банақшагирии Барӯйхатгирии аҳоли мебошад, ки имкони санҷидани ҳама ҷабҳаҳои барномаи ин маъракаро то баргузории барӯйхатгирии асосӣ таъмин намуда, ба ин васила кори беист ва муваффақияти баргузории Барӯйхатгирии аҳолиро муҳайё менамояд .
Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи барӯйхатгирии аҳолӣ» ба Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон асос ёфта, аз қонуни мазкур, Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи омори давлатӣ», дигар санадҳои меъёрию ҳуқуқии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва санадҳои ҳуқуқии байналмилалие, ки Тоҷикистон онҳоро эътироф намудааст, иборат мебошад.
Мақсади Барӯйхатгирии аҳолии дастрас намудани маълумот барои таҳияи дурнамоҳои давлатӣ, консепсияҳо, стратегияҳо ва барномаҳои рушди иҷтимоию иқтисодии ҷумҳурӣ, ҳисоботи ҷорӣ, пешгӯии шумора ва ҳайати аҳолӣ, омӯзиш, ҷойгиронӣ ва истифодаи захираҳои меҳнатӣ, доир кардани таҳқиқоти илмӣ мебошад.
Барӯйхатгирии аҳолии бо риояи ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрванд, дахлнопазирии ҳаёт ва манзили шахс, ки онро Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон кафолат додааст, ба роҳ монда мешавад.
Қарор дар бораи баргузории Барӯйхатгирии аҳолиро ва муҳлати он на дертар аз 5 сол то оғози барӯйхатгирӣ аз тарафи Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон қабул карда мешавад.
Аз рӯйи маълумоти пешакии Агентии омори назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба Барӯйхатгирии аҳоли ва фонди манзил, шумораи аҳолии доимии мамлакат ба ҳолати 21 сентиябри 2010-ум 7565 ҳазор нафарро ташкил кард.
Ҷараёни шаҳришавӣ , ки то с. 2000 дар сатҳи ҷумҳурӣ дар авҷ буд, мувофиқи ҷамъбасти пешакии Барӯйхатгирии аҳоли ва фонди манзили с. 2010 муътадил гашта, таносуби аҳолии шаҳру деҳот 27 дарсади аҳолии шаҳр ва 73 дарсади аҳолии деҳотро ташкил кард.
Аспирант , ходими хурди илмии лабораторияи проблемавии физикаи мустаҳкамии полимерҳо , мудири кафедраи физикаи ҷисмҳои сахт , декани факултаи физикаи Днонишгоҳи давлатии Тоҷикистон , ректори ДДОЛ ба номи С. М. Киров — Донишгоҳи давлатии Хуҷанд , сарвари Маркази илмии хуҷандии АУ ҶТ , мудири шуъбаи физикаи Маркази илмии хуҷандии АУ ҶТ .
Дар давраи роҳбарии Каримов дар Донишгоҳи давлатии Хуҷанд якчанд кафедра ва факултаҳо, аз қабили иқтисодӣ, тиббӣ, техникӣ, филологияи ӯзбек, таърих, география ба фаъолият оғоз карданд, барои гузаштан ба усули таълими зина ба зина асос гузошта шуд.
Вакили анҷумани -и омӯзгорони ҶТ ва анҷумани 1-уми коркунони маорифи халқи ИҶШС, анҷуманҳои ХХ-ХХ, Х-и ҲК Тоҷикистон, депутати шӯроҳои шаҳр, вилоят ва ШО Тоҷикистон интихоб шудааст.
Соли 2001 бо қарори Шӯрои нашриёти Пажӯҳишгоҳи тарҷумаи ҳолии ИМА ҳамчун пешвои барҷаста дар соҳаи физикаи ҷисмҳои сахт ба нашри ёздаҳуми китоби «Маълумотномаи байналмилалии пешвоёни барҷаста» дохил шудааст.
Ғафуров, бо нишони «Барои комёбиҳои шоиста дар соҳаи маълумоти олии ИҶШС», медали «Барои хидмати шоиста», медали ҷашнии «10-солагии Иҷлосияи Шӯрои Олии ҶТ» мукофотонида шудааст.
Ҳангоми бавосири берунӣ вариди берунии рӯдаи рост васеъ шуда, уқдаҳои он берун мебароянд; Ҳангоми бавосири дарунӣ вариди дарунӣ васеъ гашта, уқдаҳои он бевосита дар даруни рӯдаи рост ҷой мегиранд.
Муаллифи беш аз 100 мақолаву китоб ва рисолаи илмӣ, ки дар онҳо асосҳои иқтисодии фаъолияти соҳибкорӣ, масъалаҳои ташкил ва идораи корхона дар шароити бозор, мутобиқсозии корхонаҳои саноатӣ бо бозор вобаста ба омили нақлиёт, масъалаҳои логистикаи бозор ва таҳлилу барномасозии макроиқтисодӣ таҳқиқу баррасӣ шудаанд.
Ӯ дар интихоботи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон дар соли 2006 ба ҳайси номзад иштирок намуда пас аз Эмомалӣ Раҳмон , бештари овозҳоро дар байни номзадҳои дигар дар интихоботи президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон соли 2006 ба даст оварда буд.
Олимҷон Бобоев дар Анҷумани якуми Ҳизби ислоҳоти иқтисодии Тоҷикистон раиси ҳизб интихоб гардидааст ва ҳамчун раиси Ҳизби ислоҳоти иқтисодии Тоҷикистон дар ҳаёти сиёсии Тоҷикистон ширкат меварзад.
Ӯ ғайр аз фаъолияти ровигӣ ҳамчунин ба сифати муҳаррир, рӯзноманигор ва ҳунарманди театр низ кору фаъолият карда, дар тарҷумаи 300 филми мустанаду бадеӣ овоз додааст.
Баъди хатми таҳсил Бурҳон Раҳмонов якуним моҳ таҷрибаомӯз ва аз 15 майи соли 1957 диктор — наттоқи гуфторҳои бурунмарзии радиои тоҷик шуд ва то имрӯз дар Радиои Тоҷикистон ва унвони ровии барнома ва гуфторҳо барои хориҷи кишвар фаъолият мекард.
Бурҳон Раҳмон (4 апрели 1934, ноҳияи Ванҷ, ҶШС Тоҷикистон — 28 декабри 2015, Душанбе, Тоҷикистон) — ровии радио ва телевизиони тоҷик, наттоқи дараҷаи олӣ.
Масалан сурудҳои шӯху хандаовари «Мурғак», «Ҳасанҷон», «Уштур ба чаман», «Биё як», «Аз ман чаро ранҷидаӣ», «Секинак», «Гули лола», «Шоҳдухтар» ва амсоли инҳо иҷро мегарданд.
Ин таронаҳои мардумӣ дар байни тоҷикони Бухорову Самарқанд, инчунин яҳудиёни тоҷик маъруф буданд ва ҳастанд, гарчанде имрӯз бархе аз онҳо ба забони бегона садо медиҳанд.
Дар замони Иттиҳоди Шӯравӣ силсилаи суруду рақси «Мавригӣ» дар санъати Тоҷикистон низ рушд ёфт ва дар репертуари ансамблҳои рақсии «Лола», «Зебо», ва раққосони алоҳида ҷой гирифт.
«Фарҳанги забони тоҷикӣ» дар асоси сарчашмаҳои зиёди адабӣ мураттаб гардида, дар он барои шарҳи калимаҳо аз эҷодиёти шоирону насрнависони форс-тоҷик мисолҳо оварда шудаанд.
«Фарҳанги забони тоҷикӣ» барои омӯхтани забону адабиёти классикии форс-тоҷик, тадқиқи таърихи забон, услуб, лексикология ва дигар соҳаҳои забоншиносиву адабиётшиносӣ сарчашмаи муҳим мебошад.
Дар «Муқаддима»-и «Фарҳанги забони тоҷикӣ» оид ба таърих ва инкишофи лексикографияи тоҷик аз садаи то садаи , принсипҳои кори мураттибони « Фарҳанги забони тоҷикӣ », сарчашмаҳои адабӣ ва луғавии он маълумоти умумӣ оварда шудааст.
Дар паҳлӯи калимаҳои тафсиршаванда навишти онҳо ба алифбои арабиасоси тоҷикӣ, дар охири ҷилди 2 «Мифтоҳи калимаҳои фарҳанг ба алифбои арабии тоҷикӣ» омадааст.
Соли 1958 таҳияи ин фарҳанг дар нақшаи корҳои илмии Пажӯҳишгоҳи забон ва адабиёти ба номи Рӯдакӣ дохил карда шуд ва баъд аз ин кори ҷиддӣ барои сохтани ин луғат оғоз гардид.
Баъди тахминан 10 сол ҳосили меҳнати ҳайати калони вожашиносон ва олимони соҳаҳои забон ва адабиёт бо номи «Фарҳанги забони тоҷикӣ» дар ду ҷилд зери таҳрири М. Шукуров, В. А. Капранов, Р. Ҳошим, Н. А. Маъсумӣ рӯи чопро дид.
Дар таҳияи ин луғат фарҳангҳои маъруф ва серистеъмоли забони тоҷикӣ, чун «Бурҳони қотеъ», «Ғиёсуллуғот» ва мисли инҳо истифода шуда, маводи фаровон ва мисолу иқтибосоти зиёд аз осори шоиру нависандагони классикӣ дар он ҷой дода шудааст.
Сар аз моҳи июли 2018 гурӯҳи кории «Вожаҷӯ» ба воридсозии вожаҳо ва ибороти дар «Фарҳанги забони тоҷикӣ» буда шурӯъ карданд ва ин кор моҳи марти соли 2019 ба анҷом расид.
Қайд кардан бамаврид аст, ки ҳамин «Фарҳанги забони тоҷикӣ» бо баргардон аз хати кириллӣ ба форсӣ ва бо баъзе шарҳҳои Мӯҳсини Шуҷоӣ аз тарафи муассисаи «Фарҳанги муосир»-и Эрон дар 2 ҷилд таҳти унвони " " ба табъ расид.
Ин фарҳанг аз ду ҷилд (мутобиқи алифбои имрӯзаи тоҷикӣ, ҷилди 1: А — О, ҷилди 2: П — Ҷ.) иборат буда, тақрибан 45 ҳазор калима ва ибораро дар бар мегирад.
Собир дар бобҳои «Ба завод», «Дӯстони нав», «Лаклак», «Насиҳати падар», «Фаранҷӣ», «Рӯшноии ҳаёти нав» дар бораи шароити мусоиди зиндагӣ ва дӯстиву рафоқаташон ба ҳамсояҳои русзабони худ бо муҳаббату самимияти хос сухан меронад.
Собир ҳолати худро аз шунидани хабари вафоти падару бародараш дар боби «Ятимӣ» чунин баён карда аст: «Шабро зор — зор гириста саҳар кардам. Барои он, ки Мухтор аз хоб бедор нашавад, сарамро ба кӯрпа печонда бе садо мегиристам. Саргузаштҳои умри ёздаҳсолаам ба ёдам омаданд…» Дар бобҳои манбаъдаи асар Собир дар мактаби Мулло Зайниддин, чанд муддат дар мактаби нави деҳа ва баъд дар интернати шаҳри Тӯс таҳсили илм мекунад.
Аз ҷумла дар боби «Халқи худро шинос» Собир таассуроти худро аз суҳбати профессори рус Михаил Степанович Андреев, ки бо лаҳҷаи софи тоҷикӣ «ассалому алайкум, бачаҳо!» гӯён ба синф даромада буд, баён месозад: «Олими рус, ки нахустин бор ба ман „халқи худро шинос“ карда буд, як умр дар хотири ман монд».
Акнун Умархон на фақат деҳқони асил ва паҳлавони кавиҷусса буда, дили софи беғубор дорад, балки дар маънавияти ӯ панду ҳикмат зиёдтар таъкид гардида, ақлу хиради халқ як андоза инъикос ёфтааст.
Қисса аз 57 боб иборат аст ва дар он воқеъаҳое тасвир гардидаанд, ки солҳои 1916—1926 дар деҳоти атрофи шаҳри Тӯси вилояти Намангон ва шаҳри Тошканд ба вуқӯъ омадаанд.