polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Минбаъд афсонаҳои дигари Андерсен аз қабили «Мурғобичаи баднамо», «Чақмоқ», «Куртаи нави подшоҳ», «Аскарчаи устувори қалъагӣ», «Қувони ёбоӣ», «Булбул», «Ганси ландаҳур», «Духтарчаи гӯгирдбадаст» ва ғайра ба забони тоҷикӣ гардонда шуда, дар алоҳидагиву якҷоя ба табъ расидаанд.
Андерсен дар солҳои 30 садаи ба кишварҳои гуногуни Европа сафар карда, бо шахсиятҳои маъруфи он ҷо — адиби олмонӣ Ҳейнрих Ҳейне, англисӣ Чарлз Диккенс ва франсавӣ Виктор Ҳюго мулоқот ва мукотиба кардааст.
Афсонаҳои «Аскарчаи устувори қалъагӣ» , «Булбул» , «Мурғобичаи баднамо» , «Маликаи барфин» , «Духтарчаи гӯгирдбадаст» , «Соя» , «Модар» , «Куртаи нави подшоҳ» ва ғайра ба қалами Андерсен тааллуқ доранд.
Андерсен очерку новелла, пйесаву романҳо низ навиштааст: «Мурда» , «Ибодатгоҳи ғарқшуда» , «Импровизатор» , маҷмӯа новеллаҳои «Китоби суратҳои бесурат» , пйесаи «Мулат» , китоби очеркҳои сафарии «Бозори шоир» , китоби тарҷумаҳолии «Афсонаи ҳаёти ман» , романҳои «Отто Тострупаа» , «Фақат ғижакнавоз» .
Ҳанс Кри́стиан А́ндерсен — нависанда ва шоири даниягӣ, афсонанависи машҳури ҷаҳон барои кӯдакон ва калонсолон: «Мурғобичаи баднамо», «Куртаи нави подшоҳ», «Дюймовочка», «Аскарчаи устувори қалъагӣ», «Оле Лукойе», «Маликаи барфин» ва бисёри дигар.
Дар адабиётшиносии франсавӣ Жан-Жак Ампер нахустин касест, ки ғояи муборизаи некӣ ва бадиро дар «Шоҳнома» пай бурда, гуфтааст, ки «муборизаи байни некию бадӣ, ки асоси теологияи Зардушт аст, асоси достони Фирдавсиро ташкил медиҳад».
Аз ҷумла, асарҳои ӯ «Масъалаҳои математикӣ доири истеҳсолоти хоҷагии қишлоқи Тоҷикистон», «Баъзе проблемаҳои методикаи таълими математика дар мактабҳои тоҷикӣ», «Масъалаҳои арифметикӣ ва тарзҳои ҳал кардани онҳо», «Методикаи тартиб додани масъала дар протсеси таълими математика», «Назария ва амалияи ҳисоббарорӣ» арзиши зиёди илмиву таълимӣ доранд.
Ҳамчун иштирокчии Ҷанги Бузурги Ватанӣ бо орденҳои «Ситораи сурх», «Ҷанги Бузурги Ватанӣ», медалҳои «Барои шуҷоат», «Ҳимояи Қафқоз», «Озодкунии Белград», «Барои Ғалаба дар Ҷанги Бузурги Ватанӣ» ва барои хидматҳои шоёнаш дар соҳаи илму маориф бо унвонҳои фахрии «Муаллими хизматнишондодаи мактаби ҶШС Тоҷикистон», «Корманди шоистаи Тоҷикистон» , нишони сарисинагии «Аълочии маорифи халқи Тоҷикистон», инчунин ифтихорномаҳои Вазорати маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон сарфароз карда шудааст.
Солҳои 1981–1986 ассистенти кафедраи фанҳои умумитехникии факултети индустриалӣ-омузгории донишкадаи омӯзгории пойтахт, 1986–1989 аспиранти Академияи илмҳои педагогии ИҶШС дар шаҳри Москва буд.
Солҳои 1989–1994 ба ҳайси муаллими калони кафедраи фанҳои умумитехникӣ ва ҷонишини декани факултети муҳандисӣ-омӯзгорӣ, 1995–2000 дотсент ва мудири кафедраи роҳнамои касбии факултети муҳандисӣ-омӯзгории Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Қ.
, Д., ДГПУ, 1997; Вопросы профессиональной подготовки молодёжи , Д., 1997; Политехнические основы трудовой и профессиональной технической подготовки молодёжи республики Таджикистан, Д.,1997; Бурриши масолеҳ, дастгоҳҳо, асбобҳо , Д., 2009; Спецдидактика , Д., 2010.
Ҷоизаи Ҷоми ҷаҳон оид ба футбол — Ҷоми ҷаҳон ФИФА — Ҷоми расмӣ дар асоси қоидаҳои Федератсияи футболи ҷаҳонӣ ФИФА ба ғолиби мусобиқаи Ҷоми ҷаҳонии футбол дар 4 сол як маротиба супорида мешавад.
Собиқаи 40 солаи донишноманигорӣ дошта, дар таҳия, тадвин ва нашри «Энциклопедияи советии тоҷик» , «Револютсияи Кабири Сотсиалистии Октябр» , «Энциклопедияи мухтасари рӯзгордорӣ» , «Энциклопедияи хоҷагии қишлоқи Тоҷикистон» , 2 ҷилди нашрияи махсуси энсиклопедии «Тоҷикистон» , «Қонуни тиб»-и Абӯалӣ ибни Сино, «Энсиклопедияи насри форсу тоҷик», «Ёддоштҳо»-и С. Айнӣ, энсиклопедияҳои «Кӯлоб», «Хуҷанд», «Душанбе», ҷилди 1 «Энсиклопедияи миллии тоҷик» саҳми арзанда гузоштааст.
Хидмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳи СССР , муҳаррири хурд, муҳаррир , муҳаррири илмӣ , муҳаррири калони илмӣ , мудири редаксияи Физика, математика ва техника, ҷонишини сармуҳаррир-котиби масъули СИЭСТ , сармуҳаррири СИЭМТ .
Таҳти роҳбарии Алибой Қурбонов дар СИЭМТ беш аз 60 китоби илмиву дарсӣ ва луғату фарҳангҳо («Очерки истории и теории культура таджикского народа», 2001; «Мунтахабу-л-луғот», 2004; «Русско-Шугнанский словарь», 2005; «Ганҷинаи фолклори тоҷик», 2008; «Спитамен», 2011 ва ғайра) таҳия гардида, ба табъ расидаанд.
Ҳизбҳо дар Аомин расман вуҷуд надоранд, вале анҷуманҳо ва гурӯҳҳои ҳимоягари манфиатҳои аҳолӣ – масалан Анҷумани мусоидат ба иқтисод, Иттифоқи Макао, Шӯрои мусоидат ба пешравӣ ва ғайра фаъолият мекунанд.
Иқтисодаш бештар хусусияти содиротӣ дошта, таҷҳизоти радиоэлектронӣ, оптикӣ, маҳсулоти нассоҷӣ, дӯзандагӣ, чармгарӣ, хӯрокворӣ, бозичаҳо, гулҳои сунъӣ ва ғайра истеҳсол мекунад.
Андрология дар чор самт инкишоф меёбад: якум – омӯзиши ноҷӯриҳои ҷинсӣ, ки ба бемориҳои узвҳои таносул вобастаанд; дуюм – тадқиқи ноҷӯриҳои ҷинсие, ки ба бемориҳои узвҳои дигар алоқаманд мебошанд; сеюм – омӯзиши нуқси инкишофи ҷинсӣ, ки дар мавриди он фарқият байни нишонаҳои мард ва зан барҳам мехӯрад; чаҳорум – тадқиқи масъалаҳои танзими оила ва безурётии мардҳо.
Андрология тамоми бемориҳои аъзои таносули мардро дар ҳама синну сол дар бар мегирад (амрози илтиҳобӣ, осебҳои гуногуни узвҳои ҷинсӣ, омосҳо, сусткамарӣ ва ғайра).
Истифодаи усулҳои биология ва генетикаи молекулавӣ дар тадқиқи бенаслии мардҳо ва гипогонадизм, тазриқи дохилиҳуҷайравии нутфа, корбасти доруҳои босамар ҳангоми сусткамарӣ ва ғайра дар пешрафти андрология саҳми назаррас гузоштанд.
Аз соли 1968 дар Донишкадаи давлатии омӯзгории шаҳри Кӯлоб заҳмат кашида, вазифаҳои муаллим, муаллими калон, дотсенти кафедраи педагогикаю психология , мудири кафедраи биология , декани факултаи химия ва биология , мудири кафедраи биологияи Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ, иҷро намудааст.
27 майи 1919 бо имзои В. И. Ленин ва М. И. Калинин ҷавоби мактуби Амонуллоҳхон ба пойтахти Афғонистон – Кобул расид, ки дар он оид ба муқаррар намудани муносибатҳои ҳатаърихи дипломатӣ байни ин ду давлат мувофиқа шуда буд ва 28 феврали 1921 дар Москва шартнома ба имзо расид.
Дар навбати худ ҷавобан ба ин мадад Афғонистон солҳои 20–30 садаи дар торумор намудани дастаҳои босмачиён дар ҷумҳуриҳои Осиёи Миёна кумак карда, дар давраи Ҷанги дуюми ҷаҳонӣ бетарафиро ишғол намуд.
Ғуломӣ бекор ва озодии шахсӣ эълон шуда, ҳама сокинони мамлакат сарфи назар аз миллат, нажод, мазҳаб, вазъияти иҷтимоӣ дар назди қонун баробар, молу мулкашон дахлнопазир гардид.
Аз декабри 1927 то июни 1928 Амонуллоҳхон дар сафари дарозмуддати хориҷӣ қарор дошта, аз Ҳиндустон, Миср, Италия, Франсия, Британияи Кабир, СССР, Туркия ва Эрон дидан кард.
Баъди бозгашт дар Пағмон Луи Ҷиргаро даъват кард ва ба гузарондани як силсила ислоҳоти радикалии сиёсӣ, иҷтимоӣ ва низомӣ даст зад, ки бо эътирози васеи табақаҳои гуногуни аҳолӣ рӯ ба рӯ шуд.
Соли 1935 ба сафи Армияи Сурх даъват шуда, дар шаҳри Сталинобод дар ҳайати полки 47-уми кӯҳгарди савораи тоҷик аввал ҳамчун аскари қаторӣ ва пас аз хатми мактаби 6-моҳаи командирӣ ёрдамчии командири взводи савора буд.
Дар ҳайати батареяи 5-уми дивизиони 2-юми полки 206-уми артиллерии дивизияи 8-уми артиллерии захираҳои Сарфармондеҳи Олии ҷабҳаҳои Ҷанубу Ғарбӣ ва Воронеж, сипас дар ҳайати полки 213-уми артиллерии гвардиявии корпуси 5-уми артиллерии Армияи 5-уми Белоруссия ба сифати командири дастаи тӯпчиён ҷангидааст.
Дар Театри мусиқию мазҳакавии шаҳри Кӯлоб ва Театри давлатии ҷавонон ба номи М. Воҳидов аз рӯи пйесаи Р. Сафаров ва Т. Аҳмадхонов соли 1977 намоишномаи «Сафар Амиршоев»-ро ба саҳна гузошта буданд.
Сафар Амиршоев (15 декабри соли 1912, деҳаи Заргар, ноҳияи Ховалинг, вилояти Кӯлоб – 16 июли 1944, деҳаи Жежмаряй, Литва) — иштирокдори Ҷанги Бузурги Ватанӣ, Қаҳрамони Иттифоқи Советӣ , сержанти калони гвардия.
Солҳои 1950—1952 дар Омӯзишгоҳи омӯзгории занонаи шаҳри Душанбе, 1953—1958 дар факултети забон ва адабиёти Донишкадаи давлатии омӯзгории шаҳри Душанбе ба номи Т. Г. Шевченко таҳсил намудааст.
Оид ба инкишофи нутқи хонандагони синфҳои ибтидоӣ дар дарси хониш, методикаи таълими забони тоҷикӣ дар синфҳои ибтидоӣ ва дигар масъалаҳои муҳими соҳа кори илмӣ бурдааст.
Айни ҳол раиси Комиссияи ҷумҳуриявии ҳамоҳангсозии таълими ибтидоӣ, раиси Комиссияи озмун оид ба «Алифбо»-и Вазорати маорифи Тоҷикистон, аъзои анҷумани олимаҳои Тоҷикистон мебошад.
Бо унвони фахрии «Корманди шоистаи маорифи Тоҷикистон» , медали «Барои меҳнати шоён» , нишони сарисинагии «Аълочии маорифи халқи Тоҷикистон» ва чандин ифтихорномаҳо сарфароз гардидааст.
Мутаносибан ба маркази қисмбандӣ, як зина поён дар тоқчаҳо муҷассамаҳои намояндагони назми форс-тоҷики асрҳои 12–13 – Умари Хайём ва Саъдии Шерозӣ ҷойгиранд.
Дар маркази қисмбандӣ муҷассамаи се тан намояндагони адабиёти классикии форс-тоҷики садаи – Абуалӣ ибни Сино, Абуабдуллоҳ Рӯдакӣ ва Абулқосим Фирдавсӣ ҷойгиранд.
Дар зери муҷассамаҳои гурӯҳи шоирони садаи баргҳои паҳншудаи пӯст ва китоби кушодае, ки дар он аз осори намояндагони бузурги халқи тоҷик иқтибос оварда шудааст, ҷой дорад.
Сатҳи девор бо оҳаксанг рӯйкаш шуда, қисман нақшу нигори кандакорӣ дорад, ки робитаи тамоми қисмбандиро бо манбаъҳои эҷодиёти халқӣ возеҳ инъикос намудааст.
Бо саъю кӯшиши сармуҳофизи осорхона Иброҳимова Муяссара аз ҷониби шаҳрванд Акрамова 13 номгӯ ашёҳои қадима, ба монанди хуми калон, хуми хурд, дарзмоли оҳанин, зарфи кадугин, кафлези чӯбин, чилчӯб, деги нишолопазӣ ва кафгири нишологирӣ, хумча, хурмаҳои дугӯша ва чоргӯшакдор ба тариқи ройгон вориди осорхона намуда шуд.
Бозёфти як нафар зодаи диёрамон - олими шинохта, таърихшинос Камол Абдуллоев мусаввараи «Манзараи бозори Канди бодом. Тасвири ҷараёни баркашидан ва кашонидани бодом» тақдим карда шуд.
Миниатура аз матни «Бобурнома» - и шоир, нависанда, муаррих ҳокими Фарғона, Асосгузори сулолаи Муғулҳои Бузург дар Ҳиндустон, Зоҳириддин Муҳаммад Бобур аз тарафи рассоми ҳинд Сур Дас тақрибан соли 1598 кашида шуда, нусхаи аслиаш дар осорхонаи миллии Ҳиндустон маҳфуз аст.
Ҳоло дар осорхонаи таърихии шаҳр 18 толори экспозитсионӣ: толори доимоамалкунанда, толори мусаввирон, табиат, хонаи анъанавӣ, маснуоти оҳангарӣ, сафолот, сару либос, кандакорӣ дар рӯи чуб, ҳунарҳои муосири анъанавӣ, санъат, фарзонафарзандони Қанди куҳан, тиб, иштирокчиёни ҶБВ, маориф, кӯлолгар Бобо Мавлонов, толори Истиқлолият ва кишоварзӣ фаъолият менамояд.
Осорхонаи дар тӯли фаъолияти 30 солаи худ зиёда аз 6500 ашёҳои таърихиро ҷамъоварӣ намудааст, ки бештари онҳо нигораҳои соҳаи мардумшиносӣ буда, ба расму ойин, анъана, тарзи либоспӯшӣ, рӯзгордорӣ, ҳунарҳои кандакории рӯи чуб, наққошӣ, маҳсулотҳо аз чубу фулӯз мебошанд, ки аз дорои ҳунару фарҳанги таърихии бойю ғанӣ будани гузаштагони мо гувоҳӣ медиҳанд.
Ҳангоми нарасидани оксиген, масалан, муддати дароз дар об нигоҳ доштан ё сафолак бастани хок дар тухм спирти этил, кислотаи шир, аммиак ва дигар моддаҳои барои ҷанин зарарнок ҳосил мешаванд.
Барои тезонидани нешзании тухми бисёр рустаниҳои дигар, баръакс, таъсири ҳарорати пасти гармӣ , ки дар натиҷаи он миқдори гиббереллинҳо ва ғайраҳо ангезаи рушди рустаниҳо меафзояд, зарур аст.
Ҳангоми ба тухм расидани об он варам карда, ферментҳояш фаъол гашта, ҷараёни таодили моддаҳои захиравӣ ва асосан таҷзияи онҳо ба қанд, кислотаҳои равған, аминокислотаҳо шиддат меёбад.
Нешзанӣ, нешзании тухм, рушди тухм — раванди аз ҳолати оромӣ ба фаъолияти пуршиддати ҳаётӣ гузаштани тухм, ки дар натиҷаи он чунин сабзида, навниҳол ташаккул меёбад; марҳалаи ибтидоии онтогенези рустанӣ мебошад.
Дар пойтахти таъсисдодаи А. – Ахетатон бостоншиносон суруде бо номи «мадҳияи Атон» пайдо кардаанд, ки он яке аз асарҳои бадеӣ, фалсафӣ ва динию ривоятии қадим маҳсуб мешавад.
Пас аз марги А. мӯбадоне, ки ба тавассути парастиши маъбадҳои гуногун ризқу рӯзӣ ба даст меоварданду аз он маҳрум шуда буданд, ба шӯриш хеста, боз парастиши Амонро барқарор карданд ва ба шоҳи яктопарасти худ лақаби девонаро ошкоро илқо карданд.
Матбуот медонад, ки хоҳар ва модари сароянда борҳо дар назди ҳукуматдорон ҳунарнамоӣ карда, дар доираҳои ҳукумат ва сарватмандон робитаҳои дӯстона доштанд, аммо духтар аз ин пайвастагиҳо истифода накард.
Дар Интернет видеое паҳн шуд, ки дар он Фарзонаи Хуршед дар саҳни клуб суруд мехонад ва рақс мекунад, дар иҳотаи муҳоҷирони меҳнатӣ аз Тоҷикистон, ки номаҳдуд ва мастанд.
Соли 2016 Фарзонаи Хуршед Тоҷикистонро дар дар Ню Йорк муаррифӣ кард, соли 2017 Хуршед ба матбуот гуфт, ки ба нахустин консерти пас аз таваллуди писараш омодагии ҷиддӣ дида истодааст ва барои нишон додани модарон ва шунидани маслиҳат таҳияҳои мусиқӣ офарида истодааст.
Сароянда ба додгоҳ иқрор шуд: вай намедонист, ки мард бидуни иҷозат аз бино баромада рафтааст, зеро полисҳое, ки дар даромадгоҳ истода буданд, барои боздошти фирорӣ кӯшиш накарданд.
Онро бо ҳисоби фоиз аз маблағи умумии даромадҳои пулии шахсони воқеӣ бо роҳи тарҳи хароҷоти дар заминаи ҳуҷҷатҳои тасдиқшуда ва бо дарназардошти қонунгузории амалкунанда ҳисоб мекунанд.
Тибқи Кодекси андози Ҷумҳурии Тоҷикистон шаҳрвандон ҳамчун шахсони воқеии резидент ва шахсони ғайрирезидент ин андозро аз даромади андозбандишаванда ба буҷет пардохт менамоянд.
Даромадҳои умумии шахсони воқеӣ иборатанд аз: даромадҳое, ки ба тариқи музди меҳнат гирифта мешаванд; даромадҳо аз фаъолияте, ки кори кироя ҳисоб намешаванд; ҳама гуна даромадҳои пулии дигар.
даромад аз фаъолияти соҳибкорӣ, аз ҷумла маблағ аз фурӯш ё додани активҳое , ки барои пеш бурдани фаъолияти соҳибкорӣ дода мешаванд; ҳамзамон маблағҳое, ки аз фурӯши воситаҳои асосӣ пайдо ва ба таркиби даромад дохил карда шудаанд;
Ҳар ҳазора ё ҳанге барои худ парчами аждаҳопайкаре дошт, ки ба забони номида мешуд (аз «*-» дар эронии бостон, ки , «» / «» дар забони суғдӣ ва «» дар забони балхӣ аз он рӯидаанд).
Искандари Мақдунӣ пас аз пирӯзӣ бар Доро ин дирафшро парчами расмии подшоҳии Мақдуния карда буд, аммо пас аз пирӯзии румиён бар мақдуниҳо «дирафши аждаҳопайкар» ба дасти фарзандони Ромул уфтод.
Аз ин рӯ, истилоҳоти «сипоҳ» ва «сипаҳсолор» барои ҷойгузин кардани вомвожаи русии «корпус» ва дараҷаи низомии «генерал-полковник» ба Вазорати мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон пешниҳод шудаанд.
Сипоҳ — ягоне амалиётӣ-тактикӣ дар нерӯҳои мусаллаҳи бисёре аз кишварҳои ҷаҳон аст, ки аз ду – се лашкар ташкил мешавад ва ё ороише аз ягонҳо барои иҷрои амалиёти размӣ аст; корпус.
Туалетҳои ҳозиразамон ба қубурҳои ахлотхориҷкунӣ пайваст карда шудаанд ё ашёҳои ҳаҷмдореанд, ки баъди пуршуданашон бурда холӣ карда мешаванд, дар деҳот одатан таги замин гуронида мешаванд.
Солҳои 1997-2003 лаборант, ассистент, муаллими калони дар доираи тайёркунии техникони ҷавони коллеҷи техникии ДТТ ба номи академик М. С. Осимӣ, солҳои 2004-2012 ассистент, муаллими калони кафедраи «Андоз ва андозбандӣ» - и Донишкадаи молия ва иқтисоди Тоҷикистон , солҳои 2012-2015 сармутахассиси шуъбаи кадрҳо ва дотсенти доимии кафедраи «Андоз ва андозбандӣ»-и Донишкадаи молия ва иқтисоди Тоҷикистон, солҳои 2015-2016 декани факултети таҳсилоти ғобонаи коллеҷи техникии ДТТ ба номи академик М.Осимӣ кор ва фаъолият намудааст.
Санаи 27 апрели соли 2012, дар ҷаласаи Шӯрои диссертатсионии К 737.002.05 назди ДДХ ба номи академик Бобоҷон Ғафуров рисолаи номзадии худро дар мавзӯи “Ташаккули бозори суғурта дар иқтисодиёти миллӣ” барои дарёфти дараҷаи илмии номзади илмҳои иқтисодӣ аз руи ихтисоси 08.00.01.- Назарияи иқтисод бомуваффақият ҳимоя намудааст.
Муаллифи зиёда аз 70 асару мақолаҳои илмӣ мебошад ва дар таълифотҳояш паҳлӯҳои мухталифи масъалаҳои тараққиёти иқтисодии Тоҷикистонро дар солҳои 30-50 асри баррасӣ кардааст.
Хоҷамурзо Салбиев (13 апрели 1908, ноҳияи Киров, ҶАШС Осетияи Шимолӣ — 24 сентябри 1975, Душанбе) — иқтисоддони тоҷик, доктори илмҳои иқтисодӣ , профессор , Ходими хизматнишондодаи илми ҶШС Тоҷикистон .
Рузи навбати пас аз консерт, ровиёни шоу-барномаи саҳарии радиои давлатии Маяк — «Стиллавин ва дӯстони ӯ» — Сергей Стиллавин ва Рустам Воҳидов, баромади гурӯҳи «Парем» -ро танқид карда, аз муҳокимаи репертуари гурӯҳ ба таҳқири мустақим дар заминаи миллатпарастӣ гузаштанд, ки ҳамовозии бузургеро дар матбуоти русия, тоҷик ва ҳам дар хориҷа ба амал овард.
Сурудҳои « » аз замони таъсисёбии гуруҳи «Парем» қисми ҷудонашавандаи тамоми баромадҳои гурӯҳ мебошанд, ки аз ин лиҳоз мусиқинавозони гуруҳро аксар вақт «Битлзи Душанбеги» меноманд.
Моҳи июни соли 1993 Фейруз Ҳакимов гурӯҳи «Парем» -ро тарк кард ва бо пешниҳоди Олим Ширинов ба гурӯҳи «Камчатка» пайваст шуд, ҷои ӯро дар гурӯҳ Алишер Сайфуллоев ишғол кард.
Моҳи майи соли 1993 Олим Ширинов бинобар муноқиша бо Владимир Юматов гурӯҳро тарк кард ва гурӯҳи битии «Камчатка» -ро роҳбарӣ кард, ҷои ӯро дар басс-гитара Мақсуд Таиров, дӯсти деринаи гурӯҳ, ки дар ҳайати «Бойчечак» бози мекард ишғол кард.
Соли 1995 — соли ҳалкунанда барои ояндаи гурӯҳ гардид, аввалин сурудҳо бо забони тоҷикӣ дар репертуари «Парем» пайдо шудан гирифтанд, ки Алишер Сайфуллоев ба эҷод ва иҷро кардани онҳо шурӯъ кард.
«Парем» — гурӯҳи фолклор-роки тоҷик аст, ки соли 1993 дар заминаи ансамбли вокалӣ- инструменталии «Бойчечак», дар Хонаи Пионерони ноҳияи Фрунзеи шаҳри Душанбе ташкил шудааст.
Моҳи сентябри соли 2001 гурӯҳи «Парем» ҳамроҳи гурӯҳи «Фарзин» ба Олмон сафар мекунанд ва дар он ҷо гурӯҳҳо дар шаҳри Гиссен консерти муштарак медиҳанд.
Ҷавҳари аслии таълимоти Боязид Ансорӣ чунин аст: маърифати ҳақ фарзи айн аст ва ин маърифат, ки бидуни он тоату ибодат ва хайру садақа мақбули Худованд нахоҳад шуд, ҷуз аз тариқи «пири комил» ҳосил намешавад.
Аммо алорағми ин ӯ пас аз чанд соли тарғиб ва иршод дар миёни қавмҳои минтақаи худ ва қавмҳои синду балуҷ рафт ва Саидпури назди Ҳайдарободи Синдро маркази фаъолият қарор дод.
Аз соли 1546 Боязид Ансорӣ ҳамроҳи падараш ба тиҷорат шуғл варзида, дар яке аз сафарҳои тиҷоратӣ бо намояндаи мазҳаби исмоилия Сулаймон ошноӣ пайдо мекунад.
Боязид Ансорӣ ба омӯзиш ҷиддан шуғл варзида, ҳафт дараҷаи сайри сулукро мепаймояд ва савмаае сохта, нахуст ҳамсараш ва чанд тани дигарро ба чилланишинӣ водошт.
Аз Боязид Ансорӣ «Хайру-л-баён» «Мақсуду-л-муъминин» (доир ба ваъз, насиҳат, ақл, имон, ризо, рӯҳ, нафс, дунё, охират, тавба ва мақомоти ҳафтгона шариат, тариқат, ҳақиқат, маърифат, васлат, ваҳдат, сукунат), «Сироту-т-тавҳид» (доир ба шарҳи ҳаёти худи ӯ ва васфи марҳалаҳои гуногуни иртиқои нафси инсонӣ), «Фахру-т-толибайн» , «Ҳолнома» боқӣ мондаанд
Боязид ибни Абдуллоҳи Ансорӣ (; 1524, шаҳри Ҷоландҳар, Ҳиндустон — 1572, шаҳри Ҳаштнигар, Покистон) — муассиси таълимоти динӣ ва миллӣ дар миёни афғонҳо.
Солҳои 1906–1907 аз мавқеи неокантчигӣ ба мавқеи метафизикаи динӣ гузашт ва аз марксизм тамоман алоқаи худро канд. Ҳамкории Николай Бердяев бо маҷ-ҳои «Роҳи нав», «Масъалаҳои ҳаёт» , ҳамчунин бо файласуфон – муассисони «Ҷамъияти динию фалсафӣ ба хотири В. Соловёв» ва нашриёти «Роҳ» таваҷҷуҳи ӯро ба ҷустуҷӯи ҳастишиносии ҳақиқии дини насронӣ ҷалб намуд.
Мавриди эътироф қарор нагирифтани православияи расмӣ ва муҳити он дар Маскав, ҳамчунин таъсири андешаҳои мистикии асрҳои миёнаи лмон боиси дур шудани ӯ аз ғояе гардид, ки мувофиқи он гӯё дарёфти маърифати ҳақиқӣ танҳо тавассути шахсиятҳои ҷудогонаи калисо имконпазир аст.
Николай Бердяев дар асараш «Моҳияти эҷодиёт. Таҷрибаи бегуноҳии инсон» аз масоили ҳастишиносӣ низ даст кашида, хусусияти ғайримаишии озодиро на фақат ба маънои фарҳангӣ, балки ба мазмуни динии он низ баррасӣ намуд.
Ӯ ҳамчунин дар ҳаракати насронии донишҷӯёни рус иштирок дошт, вале ба иллати майли ростгароиро интихоб кардани ҳаракати мазкур, аз онҳо алоқаро канд. Николай Бердяев дар Порис китобе бо номи «Маърифати ботинии инсон» таълиф намуд, ки дар он аз рӯйи гуфтаи худаш ҷаҳонбинии фалсафиашро беҳтару хубтар матраҳ кардааст.
Осори дар Порис ба нашр расондаи Николай Бердяев «Дар бораи таъйини инсон. Таҷрибаи муаммоии ахлоқ» , «Дар бораи ғуломӣ ва озодии инсон» ва «Таҷрибаи эсхаталогии метафизика. Эҷодиёт ва объективият» буданд, ки дар онҳо ӯ аз масоили ҳастишиносӣ тамоман даст кашида, ғояи таҷассумкунӣ ва эҷодиётро инкишоф ва сохтори таълимоти персонализми масеҳиро ба вуҷуд овард.
Иштирокчии як зумра лоиҳаҳои сатҳи миллӣ ва байналмилалӣ, аз ҷумла “Рушд ва такмили иқтидори идоракунии донишгоҳ доир ба масоили робитаҳои байналмилалӣ”, “Ҳуҷҷатгузорӣ доир ба сифати барномаҳои таълимӣ” ва ғайраҳо мебошад.
Дар чорчӯбаи ҳамкориҳои байналмилалӣ бо макотиби олӣ ва муассисаҳои илмии хориҷи кишвар ба кишварҳои Озорбойҷон, Федератсияи Россия, Қирғизистон, Қазоқистон, Италия, Испания сафари корӣ ва илмӣ анҷом дода, дар курсҳои такмили ихтисос, форумҳо, конфронсу симпозиумҳо иштирок ва маърўза намудаст.
Осимӣ рисолаи номзадиро дар мавзӯи “Таъмини бехатарии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар шароити қарзгирии беруна” ҳимоя намуда, сазовори дараҷаи номзади илмҳои иқтисодӣ гардидааст.
Дар чорчӯбаи таҳқиқоти илмӣ дар заминаи омӯзиши ҷанбаҳои назариявӣ, модели такмилёфтаи таъсири қарзи берунаро ба маҷмуи маҳсулоти дохилӣ -и Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳия намудааст.
Ҳамчунин омилҳои асосии таъсиррасонандии қарзи беруна ба ММД –и Ҷумҳурии Тоҷикистон муайян ва тасниф намуда, таҳлили иқтисодӣ-риёзии омилҳои калидии ММД-и Ҷумҳурии Тоҷикистон гузаронидааст.
Дар таҳқиқоти илмии ӯ асоснок карда шудааст, ки истифодаи механизми “фурӯши квотаҳо” барои партовҳо ба сифати яке аз усулҳои самаранокии камсозӣ ва танзими ҳаҷми қарзи берунаи мамлакат баромад мекунад.
Ғайр аз ин, проблемаҳои асосии идоракунии қарзи берунаи Ҷумҳурии Тоҷикистон (номукаммалии заминаҳои меъёрии ҳуқуқӣ, номукаммалии низоми баҳисобгирӣ, сатҳи пасти шаффофият ва ғайраҳо) –ро муайян намуда, тадбирҳои мушаххасро доир ба бартарафсозии онҳо пешниҳод кардааст.
Ҳамчунин дар чорчӯбаи монографияҳои илмӣ пешниҳодоти мушаххаси илман асосноки хешро доир ба идоракунии қарзи берунаи Ҷумҳурии Тоҷикистон ва ҳимояи бахшҳои алоҳидаи иқтисодиёти миллӣ дар шароити узвият ба Созмони умумиҷаҳонии савдо манзур намудааст.
Ба вуҷуд овардани воқеяти адабӣ, хулқи нотакрори қаҳрамон, ягонагии шаклу мазмун, мақсад ва ғоя, забон, сабку оҳанги хос ба мавқеъҳои назари иҷтимоии ӯ вобаста мебошад.
Солҳои 1989–2006 ба ҳайси мудири кафедраи забони тоҷикӣ, 2007–2010 мудири кафедраи забони тоҷикии байнифакултетии Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ кор кардааст.
Ҳамзамон ӯ узви Шӯрои дифои рисолаҳои докторӣ дар назди Донишгоҳи миллии Тоҷикистон ва Донишгоҳи Россия-Тоҷикистон , узви раёсати Комиссияи таҳрири қоидаҳои имлои забони тоҷикӣ дар назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, аъзои комиссияи тарҳрезии барномаҳо ва китобҳои дарсии мактабӣ дар назди Вазорати маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон аст.
Баъзеҳо ба бакавул вазифаҳои гуногунро нисбат додаанд; амири ҷанг, савганд додани умарои узом ва сардорони ҷангӣ барои риояи фармонҳо, ҷамъ овардани сардорон дар маҳалли хидмат, сафирӣ, таҳияи ғизо ва ғ.
Дар давраи Ҷалоириён вазифаи бакавул аҳаммияти бештаре пайдо карда, мувофиқи шаҳодати Муҳаммади Ҳиндушоҳӣ ва Шамси Муншӣ, пас аз «амир» муҳимтарин фард дар байни лашкариён – «оқо» ба шумор мерафт.
Дар осори таърихию адабии форсӣ-тоҷикӣ ба маънои чашандаи ғизо, хонсолор, солорхон, чошнигир, пешмарг, боварҷӣ, доруғаи матбах, доруғаи боварҷихона корандозӣ мешавад.
Мувофиқи навиштаи Рашидуддини Фазлуллоҳ дар «Ҷомеъ-ут-таворих», найманҳо ба ҷойи «буковул» вожаи «қисот»-ро ба кор бурда, муғулон онро «қирот» талаффуз мекарданд.
Дар Олтин-Ӯрда вазифаи таъмини маош, хӯрду хӯрок, тақсиму ҷойгиркунии лашкарро ба зимма дошта, баковулӣ аз мансабҳои олӣ ба ҳисоб мерафт ва туманбегию мингбегӣ ба ӯ итоат мекарданд.
Баковул, бакавул, буковул — чашандаи ғизо, маъмури тадоруки лашкар ва соҳиби мансаби низомӣ, аз ҷумлаи муътамадон интихоб мегардид ва дар давраи муғулҳо яке аз вазифаҳои калон ба ҳисоб мерафт.
Ҳамчун олими адабиёти классикии тоҷик дар тадқиқи ҳаёт ва эҷодиёти Саъдию Ҳофиз, Сӯзанӣ, Абдураҳмони Ҷомӣ, Алишер Навоӣ, Абулқосим Лоҳутӣ, мавқеи анъанаҳои халқӣ дар назми классикии тоҷик дар асрҳои , саҳми босазо гузоштааст.
Барои хидматҳояш бо медалҳои «Барои меҳнати шуҷоатнок дар солҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ солҳои 1941–1945», «Барои меҳнати шоён», бо ифтихорномаҳои Кумитаи комсомоли Тоҷикистон, Вазорати маорифи Тоҷикистон ва нишони сарисинагии «Аълочии маорифи Тоҷикистон» мукофотонида шудааст.
Тадриҷан, баробари ташаккул ёфтани фирқаву мазҳабҳои гуногун, масъалаи байъат овардан ба масоили фиқҳи аҳли суннату ҷамоат омезиш ёфта, дар чаҳорчӯби фиқҳи исломӣ ҳаллу фасл мегардид.
Махсусан тасвири тохтутозҳои Исмоили Сафавӣ ба Ҳироту Мовароуннаҳр, мардумкушиҳо бо баҳонаи ихтилофоти мазҳабии шиаву суннӣ, ҳуҷуми Шайбониён ба Ҳирот ва шикасти чағатоиҳову гурезогурези онҳо ва ғ.
Чун Ҳусайн Бойқаро хост, ин маблағро аз аҳолии Ҳирот ситонад, Алишери Навоӣ изҳор дошт, ки ҳама аҳолии Ҳирот ин миқдор пул надоранд ва аз бими шӯриши мардум он маблағро аз хазинаи худ пардохт.