polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
మతం, వ్యవసాయం కలయికతో ప్రాధాన్యతతో వేద కాలంలో ఆర్థిక వ్యవస్థ కొనసాగింది. ఋగ్వేదంలో పొలాల చదునుచేయడం, పెద్ద జాడిలలో ధాన్యాలు నిల్వ చేయడం గురించిన సూచనలు ఉన్నాయి. యుద్ధం కూడా సంపద ప్రధాన వనరుగా ఉండేది.బలి ఇవ్వడం ద్వారా , పూజారులు , పశువులను సంపదగా ఉపయోగించడం ద్వారా ఆర్థిక మార్పిడి జరిగింది. కొన్ని శ్లోకాలలో బంగారం గురించి ప్రస్తావించబడినప్పటికీ, నాణేల వాడకం గురించి సూచనలు లేవు. ఋగ్వేదంలో లోహశాస్త్రం ప్రస్తావించబడలేదు. అయితే అయాసును దాని నుండి తయారైన రేజర్లు, గాజులు, గొడ్డలి వంటివి ప్రస్తావించబడ్డాయి. ఒక పద్యంలో అయాసు శుద్ధీకరణ గురించి ప్రస్తావించబడింది. కొంతమంది పండితులు అయాసు ఇనుమును సూచిస్తారని, ధాం - కర్మారా అనే పదాలు ఇనుము-పనివారిని సూచిస్తాయని విశ్వసిస్తారు. ఏది ఏమయినప్పటికీ ఋగ్వేదంలోని అయాసు రాగి, కాంస్యాలను మాత్రమే సూచిస్తుందని ఫిలోలాజికలు ఆధారాలు సూచిస్తున్నాయి. అయితే ఇనుము లేదా అయమా, అయాసు అక్షరాలా "నల్లలోహం" అని మొదట ఋగ్వేదం, అధర్వవేదంలో పేర్కొనబడింది. అందువల్ల ప్రారంభ వేదం కాలం ఒక కాంస్య యుగ సంస్కృతి. అయితే చివరి వేద కాలం ఇనుప యుగం సంస్కృతిగా భావించబడుతుంది.
తరువాతి వేద యుగంలో వేద సమాజం అర్ధ-సంచార జీవితం నుండి స్థిరజీవితానికి, వ్యవసాయానికి మారడం వాణిజ్యం, వనరులకు పోటీకి దారితీసింది. ఈ కాలంలో గంగా లోయలో ఆర్థిక కార్యకలాపాలలో వ్యవసాయం ఆధిపత్యం చేసింది. వ్యవసాయ కార్యకలాపాలలో సక్లిష్ట ఇనుప పరికరాల వాడకంలో (కృష్ణ-అయాసు లేదా శ్యామా-అయాసు, అక్షరాలా నల్లని లోహం, లేదా డార్కు మెటలు)అధికరించింది. గోధుమ, వరి, బార్లీ పంటలను సాగు చేశారు. ఈ సమయంలో ఉద్భవిస్తున్న కేంద్రీకృత రాజ్యాలకు మద్దతు ఇవ్వడానికి మిగులు ఉత్పత్తి సహాయపడింది. వడ్రంగి, తోలు పని, చర్మశుద్ధి, కుండలు, జ్యోతిషశాస్త్రం, ఆభరణాలు, మరణ సంస్కారం, వైన్ తయారీ వంటి కొత్త చేతిపనులు, వృత్తులు పుట్టుకొచ్చాయి. రాగి, కాంస్య, బంగారంతో పాటు, తరువాత వేద గ్రంథాలలో టిన్, సీసం, వెండి గురించి కూడా ప్రస్తావించారు.
తరువాతి వేద కాలంలో పెరుగుతున్న సామాజిక స్థిరీకరణ ఉన్నప్పటికీ, ఋగ్వేదం .112 వంటి శ్లోకాలు కొంత సామాజిక చైతన్యాన్ని సూచిస్తున్నాయి: "నేను శ్లోకాలను పఠించేవాడిని, నా తండ్రి వైద్యుడు, నా తల్లి రాళ్ళతో రుబ్బుతుంది. వివిధ చర్యలలో సంపదను పొందండి. "
ఈ కాలం ప్రారంభంలో భారత ఉపఖండంలోని వాయవ్య ప్రాంతాలకు వలస వచ్చిన పాత ఇండో-ఆర్యను భాష మాట్లాడేవారు వేదాలను స్వరబద్ధం చేసి మౌఖికంగా ప్రసారం చేశారు. వేద సమాజం పితృస్వామ్య సమాజంగా ఉండేది. ప్రారంభ వేద ఆర్యులు పంజాబులో కేంద్రీకృతమై ఉన్న ఒక చివరి కాంస్య యుగం సమాజం, రాజ్యాలుగా కాకుండా తెగలుగా ఏర్పాటు చేయబడ్డాయి. ప్రధానంగా మతసంబంధమైన జీవన విధానం కొనసాగించబడ్డారు. సి. క్రీస్తుపూర్వం 1200–1000 వరకు వేద ఆర్యులు సారవంతమైన పశ్చిమ గంగా మైదానానికి తూర్పు వైపు వ్యాపించి ఇనుప ఉపకరణాలను తయారీని అవలంబించారు. ఇవి అడవిని తొలగించి వ్యవసాయం చేయడానికి, మరింత స్థిర జీవన విధానాన్ని అవలంబించడానికి అనుమతించాయి. వేద కాలం రెండవ భాగంలో పట్టణాలు, రాజ్యాలు ఏర్పడ్డాయి. ఈకాలం భారతదేశానికి విలక్షణమైన సంక్లిష్టమైన సామాజిక భేదంన్ని ప్రత్యేత ఇచ్చింది. కురు రాజ్యం సనాతన బలి కర్మ క్రోడీకరణ ద్వారా ఇది వర్గీకరించబడింది.
ఈ సమయంలో మధ్య గంగా మైదానంలో వేదేతర ఇండో-ఆర్య సంస్కృతి ఆధిపత్యం చెలాయించింది. వేద కాలం ముగిసినప్పుడు నిజమైన నగరాలు, పెద్ద రాష్ట్రాలు అలాగే వేద సనాతన ధర్మాన్ని సవాలు చేసే అరామ ఉద్యమాలు అధికరించాయి. వేద కాలంలో సాంఘిక తరగతుల సోపానక్రమం ఉద్భవించింది. అది ప్రభావవంతంగా ఉంటుంది. వేద మతం బ్రాహ్మణ సనాతన ధర్మంగా అభివృద్ధి చెందింది. సాధారణ యుగం ప్రారంభంలో వేద సంప్రదాయం "హిందూ సంశ్లేషణ" అని పిలవబడే ప్రధాన భాగాలలో ఒకటిగా ఏర్పడింది.
కురురాజ్యం గురించి మైఖేల్ విట్జెలు విశ్లేషణ ఆధారంగా మధ్య వేదకాలంలో దీనిని ప్రారంభ వేద "రాజ్యం"గా వర్ణించవచ్చు. ఏది ఏమయినప్పటికీ కురులు నిజమైన "రాజ్యం" లేదా రాజ్యాలకూటమి అన్నది నిర్ధారించడం కష్టం అని రాబర్టు బెల్లా అభిప్రాయపడ్డారు. ఎందుకంటే కురు రాజులు "రాజు" కంటే ఎత్తైన రాజ బిరుదులను ఎప్పుడూ స్వీకరించలేదు. అంటే "అధిపతి" అని అర్ధం వేద సందర్భంలో "రాజు". మధ్య వేదకాలంలో కూడా నగరాల కొరత ఉంటుంది; బెల్లా దీనిని పురాతన హవాయి, "చాలా ప్రారంభ ఈజిప్టు" లలో "నగర-రాజ్యాలు" కాకుండా "ప్రాదేశిక రాజ్యాలు"గా పోల్చారు. అందువల్ల "సభ కేంద్రాన్ని అందించలేదు. నగరం న్యాయస్థానం ఉండక తరచూ అనేక ప్రాంతాలలో సభ జరుగుతూ ఉండేది. "
రోమిలా థాపరు వేద-యుగం రాజ్య ఏర్పాటును "అభివృద్ది" స్థితిలో ఉన్నట్లు వర్ణించారు. బదులుగా సాంఘిక సంబంధాలకు ఉపయోగపడే గొప్ప ఆచారాలను రూపొందించడానికి ఉపయోగించబడింది. వేదయుగం చివరిదశ అయిన ఉపనిషత్తుల కాలం గంగా లోయలో పట్టణీకరణ ప్రారంభంతో అనుసంధానించబడిన కొత్త రాజ్య నిర్మాణాలకు సమకాలీనమైనదిగా భావించబడింది. జనాభా, వాణిజ్య అనుసంధానాల పెరుగుదలతో పాటు, ఈ సామాజిక, ఆర్థిక మార్పులు పాత జీవన విధానాల మీద ఒత్తిడి తెస్తాయి. ఉపనిషత్తులు, తరువాతి శ్రమణ కదలికలకు వేదికగా నిలిచాయి. మహాజనపద కాలం తరువాత వేదకాలం ముగిసింది.
తరువాతి వేద కాలంలో గిరిజనులు చిన్న రాజ్యాలుగా ఏకీకృతం అయ్యారు. దీనికి రాజధాని, కేంద్రీకృత పరిపాలనా వ్యవస్థ ఉన్నాయి.
ఈ కొత్త రాజ్యాలను పరిపాలించడంలో సహాయపడటానికి రాజులు వారి బ్రాహ్మణ పూజారులు వేదశ్లోకాల సేకరణలు ఏర్పాటుచేసి, అభివృద్ధి చెందుతున్న సామాజిక సోపానక్రమాన్ని బలోపేతం చేయడానికి కొత్త ఆచారాలను అభివృద్ధి చేశారు. రాజును సామాజిక క్రమం సంరక్షకుడిగా ప్రజల రక్షకుడిగా చూశారు. వంశపారంపర్య రాజ్యవిధానం ఉద్భవించింది. రథాలపందాలు, పశువులదాడులు, పాచికలఆటలు వంటి పోటీల ఆధారంగా గతంలో రాజార్హులను నిర్ణయించారు. ఈ యుగంలో ఆచారాలు తనప్రజలలో రాజు స్థితిని అధికరించాయి. అతన్ని అప్పుడప్పుడు చక్రవర్తి అని పిలుస్తారు. రాజుకు పెరుగుతున్న రాజకీయశక్తి ఉత్పాదక వనరులపై అధిక నియంత్రణ సాధించటానికి వీలు కల్పించింది. దేవతలకు స్వచ్ఛంద సమర్పణ తప్పనిసరి నివాళిగా మారింది. పన్నుల వ్యవస్థీకృత వ్యవస్థ లేదు. సభ,సమితి తరువాతి వేద గ్రంథాలలో ప్రస్తావించబడ్డాయి. అయినప్పటికీ రాజు శక్తితో వారి ప్రభావం తగ్గింది. తరువాతి వేదయుగం ముగిసేనాటికి భారతదేశంలో రాచరిక రాజ్యాలు , గణ లేదా సంఘ రాజ్యాలు, గిరిజన సంస్థానాలు వంటి వివిధరకాల రాజకీయ వ్యవస్థలు ఉద్భవించాయి.
ప్రారంభ వేద ఆర్యులను రాజ్యాలుగా కాకుండా తెగలుగా ఏర్పాటు చేశారు. ఒక తెగకు అధిపతిని రాజు అని పిలిచేవారు. రాజు స్వయంప్రతిపత్తిని సభ, సమితి అనే గిరిజన మండలి పరిమితం చేసింది. రెండూ కొంతవరకు తెగ పాలనకు బాధ్యత వహించాయి. వారి అనుమతి లేకుండా రాజు సింహాసనాన్ని ఆధీనం చేసుకోలేడు. రెండు శరీరాల మధ్య వ్యత్యాసం స్పష్టంగా లేదు. ప్రసిద్ధ చరిత్రకారుడు, ఇండోలాజిస్టు ఆర్థరు లెవెల్లిను భాషం, సభా అనేది తెగలోని గొప్ప వ్యక్తుల సమావేశం అని సిద్ధాంతీకరించాడు. అయితే సమితి గిరిజనులందరి స్వేచ్ఛా సమావేశం. కొన్ని గిరిజనులకు వంశపారంపర్య ముఖ్యులు లేరు. వారు నేరుగా గిరిజన మండలిచే పరిపాలించబడ్డారు. రాజుకు రాజాస్థానం ప్రధానన్యాయస్థానంగా కూడా ఉంది. దీనికి సభికులు వర్గాల ముఖ్యులు హాజరయ్యారు. తెగను రక్షించడం రాజు ప్రధాన బాధ్యత. పురోహిత , సేనాని , దూతలు , వేగులు సహా అనేకమంది కార్యకర్తలు అతనికి సహాయపడ్డారు. పురోహిత యుద్ధంలో విజయం, శాంతి సమృద్ధి కోసం వేడుకలు, మంత్రాలను ప్రదర్శించారు.
కొన్ని శ్లోకాలలోని పానిసు అనే పదం వ్యాపారులను సూచిస్తుంది. మరికొన్నింటిలో తమ సంపదను దాచిపెట్టి, వేద యఙయాగాలు చేయని కరుడుగట్టిన వ్యక్తులను సూచిస్తుంది. కొంతమంది పండితులు పానిసు సెమిటికు వ్యాపారులు అని సూచిస్తున్నారు. కానీ దీనికి తగిన ఆధారాలు స్వల్పంగా ఉన్నాయి. యోధులు, పూజారులు, పశువుల పెంపకందారులు, రైతులు, వేటగాళ్ళు, క్షురకులు, రథం తయారీ, బండి తయారీ, వడ్రంగి, లోహపు పని, చర్మశుద్ధి, విల్లు తయారీ, కుట్టుపని, నేయడం, గడ్డి, రెల్లు చాపల తయారీ ఋగ్వేదం శ్లోకాలలో ప్రస్తావించబడింది. వీరిలో కొందరికి పూర్తికాల నిపుణులు అవసరమై ఉండవచ్చు. పడవలు, మహాసముద్రాల గురించి సూచనలు ఉన్నాయి. ఋగ్వేదం పుస్తకం తూర్పు - పశ్చిమ మహాసముద్రాలను సూచిస్తుంది. వ్యక్తిగత ఆస్తి యాజమాన్యం ఉనికిలో లేదు. వంశాలు మొత్తం భూములు, మందల మీద హక్కులను పొందాయి. యుద్ధ సమయంలో లేదా అప్పు చెల్లించని ఫలితంగా బానిసత్వం ప్రస్తావించబడింది. ఏదేమైనా బానిసలు ఉత్పత్తి-సంబంధిత కార్యకలాపాల కంటే గృహాలలో పనిచేశారు.
క్రీస్తుపూర్వం 12 వ శతాబ్దం తరువాత ఋగ్వేదం తుది రూపం తీసుకున్నందున కురు-పంచాల ప్రాంతంతో సంబంధం ఉన్న వేద సమాజం, ఉత్తర భారతదేశంలో ఇండో-ఆర్యను ప్రజలు మాత్రమే కాదు,
అర్ధ సంచార జీవితం నుండి పరివర్తనం చెంది వాయవ్య భారతదేశంలో వ్యవసాయాన్ని జీవనమార్గంగా ఎంచుకున్నారు. సంచార జీవనశైలి అవశేషంగా గుర్రాల స్వాధీనం వేద నాయకుల ముఖ్యమైన ప్రాధాన్యత మిగిలిపోయింది. ఫలితంగా అశ్వికదళం, బలికి అవసరమైన గుర్రాలను భారతదేశంలో అభివృద్ధి చేయలేనందున ఈ సరఫరాను నిర్వహించడానికి హిందూ కుషు దాటి వాణిజ్య మార్గాలు ఏర్పడ్డాయి. దట్టమైన అటవీ విస్తీర్ణం కారణంగా గంగా మైదానాలు వేద తెగలకు హద్దులు లేకుండా ఉన్నాయి. క్రీస్తుపూర్వం 1000 తరువాత, ఇనుప గొడ్డలి, నాగలి వాడకం విస్తృతంగా మారింది. అరణ్యాలను సులభంగా తొలగించడానికి ఇది సహకరించి ఉండవచ్చు. ఇది వేద ఆర్యులు గంగా-యమునా దోవాబు పశ్చిమ ప్రాంతంలో తమ స్థావరాలను విస్తరించడానికి వీలు కల్పించింది. చాలా పాత తెగలు సమైక్యమై పెద్ద రాజకీయ విభాగాలను ఏర్పరిచాయి.
వివాహం వ్యవస్థ ముఖ్యమైనది. ఋగ్వేదంలో వివిధ రకాలైన వివాహాలు- ఏకపత్నీవ్రతం, బహుభార్యాత్వం, బహుభర్తృత్వం ప్రస్తావించబడ్డాయి. వేద ఆర్యులకు మహిళా సన్యాసులు, దేవతలు ఇద్దరూ సుపరిచితులు. మహిళలు తమ భర్తను స్వయంగా ఎన్నుకొనే స్వేచ్ఛ కల్పించబడింది. వారి భర్తలు మరణించినా లేదా అదృశ్యమైనా తిరిగి వివాహం చేసుకోవచ్చు. భార్య గౌరవనీయమైన స్థానాన్ని పొందింది. ప్రజలు పాలు, పాల ఉత్పత్తులు, ధాన్యాలు, పండ్లు, కూరగాయలను తినేవారు. మాంసం తినడం ప్రస్తావించబడినప్పటికీ ఆవుల వధకు నిషేధం ఉంది. పత్తి, ఉన్ని, జంతువుల చర్మం దుస్తులుగా ధరించారు.
సోమ, సుర వేద సమాజంలో ప్రసిద్ధ పానీయాలు, వీటిలో సోమను మతం పవిత్రం చేసింది. వేణువు , వీణ , హార్పు, తబలా మొదలైన సంగీత వాయిద్యాలు, హెప్టాటోనికు స్కేలు ఉపయోగించబడ్డాయి. నృత్యం, నాటకాలు, రథం సారథ్యం, జూదం ఇతర ప్రసిద్ధ కాలక్షేపాలుగా ఉన్నాయి.
వేద కాలం ముగింపు భాషా, సాంస్కృతిక, రాజకీయ మార్పులకు గుర్తింపుగా ఉంది. పాణిని వ్యాకరణం సూత్ర గ్రంథాల క్రోడీకరణలో తుది శిఖరాన్ని సూచిస్తుంది. అదే సమయంలో శాస్త్రీయ సంస్కృతం ప్రారంభాన్ని సూచిస్తుంది. క్రీస్తుపూర్వం 6 వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో సింధు లోయకు చెందిన మొదటి డారియసు దాడి బయటి ప్రభావానికి నాంది పలికింది. తరువాత ఇండో-గ్రీకుల రాజ్యాల పాలన కొనసాగింది. ఇంతలో కోసల-మగధ ప్రాంతంలో శ్రమణ ఉద్యమాలు చొరబడి బ్రాహ్మణుల స్వీయ అధికారం, సనాతన ధర్మాన్ని, వారి వేద గ్రంథాలు, ఆచారాలపట్ల అభ్యంతరం వ్యక్తం చేశాయి. బ్రోన్ఖోర్ట్సు అభిప్రాయం ఆధారంగా శ్రమణ సంస్కృతి " మగధ"లో ఉద్భవించింది. ఇది ఇండో-యూరోపియను కానీ వేదం కాదు. ఈ సంస్కృతిలో క్షత్రియులు బ్రాహ్మణుల కంటే ఉన్నత స్థానంలో గౌరవించబడ్డారు. ఇది వేద అధికారం, ఆచారాలను తిరస్కరించింది.
క్రీస్తుపూర్వం 6 వ శతాబ్దం నాటికి రాజకీయ విభాగాలు మహాజనపదాలు అని పిలువబడే పెద్ద రాజ్యాలుగా ఏకీకృతం అయ్యాయి. ఈ రాజ్యాలలో పట్టణీకరణ ప్రక్రియ ప్రారంభమైంది. వాణిజ్యం, ప్రయాణం వృద్ధి చెందాయి. పెద్ద దూరాలతో వేరు చేయబడిన ప్రాంతాలకు కూడా సులభంగా చేరుకోగలిగిన ప్రయాణవిధానాలు అభివృద్ధి చేయబడ్డాయి. మగధకు తూర్పున ఉన్న ఒక చిన్న రాజ్యం అంగ , వేద సంస్కృతి తూర్పు సరిహద్దును ఏర్పాటు చేసింది.
యాదవులు దక్షిణ దిశగా విస్తరించి మధురలో స్థిరపడ్డారు. వారి రాజ్యానికి దక్షిణాన వాత్సా ఉంది. అది కౌసాంబిని రాజధానిగా చేసుకుని పాలించబడింది. నర్మదా నది వాయవ్య దక్కను భాగాలు దక్షిణ సరిహద్దులను ఏర్పరిచాయి.
ఋగ్వేదంలో వేద ఆర్యుల వివిధ తెగల మధ్య సైనిక ఘర్షణల వివరణలు కూడా వివరించబడ్డాయి. పరుష్ని నది ఒడ్డున జరిగిన " పది రాజుల యుద్ధం " అటువంటి ఘర్షణలలో చాలా ముఖ్యమైనది.
సుడాలు నేతృత్వంలోని భరత తెగ మధ్య పది తెగల సమాఖ్యకు వ్యతిరేకంగా యుద్ధం జరిగింది. భరతులు సరస్వతి నది ఎగువ ప్రాంతాల చుట్టూ నివసించగా వారి పశ్చిమ పొరుగువారి అయిన పురసు సరస్వతి దిగువ ప్రాంతాలలో నివసించారు. ఇతర తెగలు పంజాబు ప్రాంతంలో భరతలకు వాయవ్యంగా నివసించాయి. రావి జలాల విభజన యుద్ధానికి ఒక కారణం కావచ్చు. గిరిజనుల సమాఖ్య రావి కట్టలను తెరవడం ద్వారా భరతలను ముంచెత్తడానికి ప్రయత్నించింది. అయినప్పటికీ పది రాజుల యుద్ధంలో సుదాలు విజయం సాధించారు. పురుల అధిపతి పురుకుట్సా యుద్ధంలో చంపబడ్డాడు. భరతులు పురులు యుద్ధం తరువాత కురు అనే కొత్త తెగలో విలీనం అయ్యారు.
ఆర్యుల గురించిన జ్ఞానం ఎక్కువగా ఋగ్వేద-సంహిత అందిస్తుంది. వేదాల పురాతన సాహిత్యరూపంగా ఇది కూర్చబడింది . 1500–1200 క్రీ.పూ. వారు వారి విలక్షణమైన మత సంప్రదాయాలను, అభ్యాసాలను వారితో తీసుకువచ్చారు. పూర్వ-శాస్త్రీయ యుగం వేద విశ్వాసాలు ఆచారాలు ప్రోటో-ఇండో-యూరోపియను మతాచారాలు, ఇండో-ఇరానియను మతంతో దగ్గరి సంబంధం కలిగి ఉన్నాయి. ఆంథోనీ అభిప్రాయం ఆధారంగా జెరవుషాను నది , ఇరాను మధ్య కాంటాక్టు జోనులో ఇండో-యూరోపియను వలసదారులలో పాత ఇండికు మతం ఉద్భవించింది.
ఇది "పాత మధ్య ఆసియా, కొత్త ఇండో-యూరోపియను అంశాల సమకాలీకరణ మిశ్రమం", ఇది బాక్ట్రియా-మార్జియానా సంస్కృతి నుండి "విలక్షణమైన మత విశ్వాసాలు, అభ్యాసాలను"
ప్రార్థనా విధానం యఙయాగాల పనితీరు లో, ఇందులో ఋగ్వేద వచనాలు జపించడం , సామవేద గీతాలు ​​పాడటం, యజుర్వేద మంత్రాల 'పఠించడం' ఉన్నాయి. యజ్ఞంలో వేద మంత్రాల జపంతో పాటు అగ్నిలో హవన సామాగ్రీ బలి, ఉత్కృష్టత ఉన్నాయి. యజ్ఞ అనే పదానికి ఉత్కృష్టమైన అర్ధం ఉద్భవించింది. దీనికి దేవతల ఆరాధన , ఐక్యత , దాతృత్వం అనే మూడు అర్ధం ఉంది.
ఒక ముఖ్యమైన అంశం ఏమిటంటే బలి అర్పించే అగ్ని-దైవ వేస్తారు. ఎందుకంటే అగ్నిలో అర్పించే ప్రతిదీ దేవునికి చేరుతుందని నమ్ముతారు. వర్షాలు, పశువులు, కుమారులు, దీర్ఘాయువు, 'స్వర్గం' పొందాలని ప్రజలు ప్రార్థించారు
వేద పాంథియోను ప్రధాన దేవతలు ఇంద్ర, అగ్ని సోమ, మిత్రా-వరుణ, ఆర్య, భాగ, అమ్సా వంటి క్రమానుసార దేవతలు, సూర్య , వాయు , పృథ్వీ వంటి ప్రకృతికి ప్రాతినిథ్యం వహించే దేవతలు ఉంటారు. దేవతలలో ఉషా , పృథ్వీ, అదితి ఉన్నారు. నదులను కూడా దేవతలుగా భావించారు. దేవతలను సర్వశక్తిమంతులుగా చూడలేదు. మానవులకు, దేవతకు మధ్య ఉన్న సంబంధం లావాదేవీలలో ఒకటి. అగ్ని ఇద్దరి మధ్య దూత పాత్రను తీసుకుంది. ఒక సాధారణ ఇండో-ఇరానియను మతంలో బలమైన జాడలు కనిపిస్తాయి. ముఖ్యంగా సోమ ఆరాధన, అగ్ని ఆరాధన రెండూ జొరాస్ట్రియనిజంలో భద్రపరచబడ్డాయి.
ఈ కాలంలో వర్ణ వ్యవస్థ ఉద్భవించింది. కుల్కే - రోథరుమండు, ఈ దశలో భారతీయ చరిత్ర "వివిధ సామాజిక తరగతుల మధ్య కార్మిక విభజనను ప్రతిబింబించే గృహసముదాయాలు క్రమానుగత క్రమం ఏర్పరచుకుని జీవించారు. వేద కాలం స్థావరాలు నాలుగు: బ్రాహ్మణ పూజారులు మొదటి వారు, యోధుల ప్రభువులు రెండవ వారు, రైతులు, వ్యాపారులు మూడవవారు, బానిసలు, కూలీలు, చేతివృత్తులవారు, చాలామంది స్థానిక ప్రజలకు చెందినవారు నాల్గవవారు. ఇది వ్యవసాయం, లోహం, వస్తువుల ఉత్పత్తి, అలాగే వాణిజ్యం బాగా విస్తరించింది. ప్రారంభ ఉపనిషత్తులు, తరువాతి హిందూ సంస్కృతికి ముఖ్యమైన అనేక సూత్రాలతో సహా వేద యుగం గ్రంథాలు పూర్తయ్యాయి.
ఋగ్వేదంలో ఆర్యులు, దాసులు, దస్యుల మధ్య విభేదాలు ఉన్నాయి. ఇది క్రతువులు చేయని , దేవతల ఆజ్ఞలను పాటించని వ్యక్తులను దాసులు, దాస్యులు అని వర్ణిస్తుంది. వారి ప్రసంగాన్ని మృదురా అని వర్ణించారు. ఇందుకు మృదువైన, అసభ్యకరమైన, శత్రువైన, అపహాస్యం అని అర్ధం స్పురిస్తుంది. వారి శారీరక రూపాన్ని వివరించే ఇతర విశేషణాలు అనేక వివరణలకు లోబడి ఉంటాయి. అయినప్పటికీ అస్కో పార్పోలా వంటి కొంతమంది ఆధునిక పండితులు దాసులు, దస్యులను ఇరానియను తెగలు దహే, దహ్యూలతో కలుపుతారు. దాసులు, దస్యులు వేద ఆర్యుల ముందు ఉపఖండంలోకి వచ్చిన ప్రారంభ ఇండో-ఆర్యను వలసదారులు అని విశ్వసిస్తున్నారు.
వేదేతర సాల్వా తెగ చేతిలో ఓడిపోయిన తరువాత కురు రాజ్యం క్షీణించింది. వేద సంస్కృతి రాజకీయ కేంద్రం తూర్పున, గంగానదిలోని పాంచాల రాజ్యంలోకి )మారింది. తరువాత క్రీస్తుపూర్వం 8 లేదా 7 వ శతాబ్దంలో విదేహ రాజ్యం తూర్పున ఒక రాజకీయ కేంద్రంగా ఉద్భవించింది. ప్రస్తుతం భారతదేశం ఉత్తర బీహారు, ఆగ్నేయ నేపాలు, జనక రాజు ఆధ్వర్యంలో దాని ప్రాముఖ్యతను సంతరించుకుంది. దీని రాజ్యసభ బ్రాహ్మణునికి ప్రోత్సాహాన్ని అందించింది. సన్యాసులు, తత్వవేత్తలైన యజ్ఞవల్క్య, ఉద్దాలక అరుణి, గార్గి వచక్నవి; ఈ కాలంలో పాంచాల కూడా రాజు ప్రవాహన జైవాలి ఆధ్వర్యంలో ప్రముఖంగా ఉన్నారు.
ఉత్తర భారత ఉపఖండ చరిత్రలో పట్టణ సింధు లోయ నాగరికత ముగింపు , నుండి ఇండో-గంగా మైదానంలో ప్రారంభమైన రెండవ పట్టణీకరణ సిర్కా 600 -క్రీ.పూ. 200 మద్యకాలం వేద కాలం లేదా వేద యుగంగా భావించబడుతుంది. దీనికి వేదాల నుండి స్వీకరించిన పేరు నిర్ణయించబడింది. ఈ కాలంలో జీవించిన ప్రజల జీవనవిధానం వివరించే మౌఖికసాహిత్య ఆధారిత మానవపరిణామచరిత్రగా దీనిని భావించవచ్చు. ఈ కాలాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రాథమిక వనరులుగా ఇవి సహకరిస్తున్నాయి. ఈ పత్రాలు సంబంధిత పురావస్తు రికార్డులతో పాటు వేద సంస్కృతి పరిణామాన్ని గుర్తించడానికి సాక్ష్యాధారాలుగా ఇవి అనుమతించబడతాయి.
ఇండో-యూరోపియను మాతృభూమికి సంబంధించి అనటోలియను కల్పనలో యురేషియను స్టెప్పీసు నుండి వలస వెళ్ళడం వంటి రెండు రకాల నమూనాలు "ముఖ్యమైన అంతర్జాతీయ ద్రవ్యాన్ని పొందుతాయి" అని మల్లోరీ, ఆడమ్సు గమనించారు. ఉపేందరు సింగు అభిప్రాయం ఆధారంగా "ఇండో-యూరోపియన్లు, ఇండో-ఆర్యన్ల అసలు మాతృభూమి గురించి భాషా శాస్త్రవేత్తలు, చరిత్రకారులు, పురావస్తు శాస్త్రవేత్తలు, ఇతరులకు నిరంతర చర్చనీయాంశంగా ఉంది. ఇండో-ఆర్యన్లు ఉపఖండానికి వలస వచ్చినట్లుగా వచ్చారన్న వాధం ఆధిఖ్యత చేస్తుంది. ప్రధానంగా కొంతమంది భారతీయ పండితులు వాదించిన మరో అభిప్రాయం ఏమిటంటే వారు ఉపఖండానికి చెందినవారు.
సర్వవ్యాప్తమైన మతాచారంగా అశ్వమేధయాగం అనే ఆచారం ఆరంభం అయింది. ఈ విధానంలో పవిత్రమైన గుర్రాన్ని ఒక సంవత్సరం పాటు రాజ్యాలలో తిరుగుతూ స్వేచ్ఛగాతిరిగే ఏర్పాటు చేస్తారు. గుర్రాన్ని యోధుల బృందం అనుసరించింది. గుర్రం సంచరించిన రాజ్యాలు, ప్రధాన రాజ్యానికి సామంతులై కప్పం చెల్లించాలి లేదా గుర్రానికి చెందిన రాజుతో యుద్ధం చేయడానికి సిద్ధం చేయాలి. ఈ విధానం ఈ యుగంలో అంతర్-రాజ్య సంబంధాల మీద గణనీయమైన ఒత్తిడి తెచ్చింది. ఈ కాలం వర్ణాన్ని ఉపయోగించడం, క్షత్రియ, బ్రాహ్మణులు, వైశ్య, శూద్రాలలో వేద సమాజం కులవిభజన ద్వారా సామాజిక స్థిరీకరణకు నాంది పలికింది.
సాంఘిక-ఆర్ధిక తరగతులు లేదా కులాల ప్రత్యేక సోపానక్రమం ఉన్నప్పటికీ వేద సమాజంలో ప్రజల హక్కులు సమతౌల్యంగా ఉండేవి.
వేద కాలం సాంఘిక తరగతుల శ్రేణి ఆవిర్భావాన్ని చూసింది. రాజకీయ సోపానక్రమం అధికారవర్గీకరణ ఆధారంగా నిర్ణయించబడుతుంది. ఇక్కడ రాజు ఎగువన, దాసి దిగువన నిలిచారు. బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ అనే పదాలు ఋగ్వేదంలోని వివిధ కుటుంబ పుస్తకాలలో ప్రతిపాదించబడినప్పటికీ అవి వర్ణ అనే పదంతో సంబంధం కలిగి లేవు. వైశ్య, శూద్ర పదాలు లేవు. 3.44-45 వంటి ఋగ్వేదం వచనాలు కఠినమైన సామాజిక సోపానక్రమం లేకపోవడం, సామాజిక చైతన్యం ఉనికిని సూచిస్తాయి:
మొట్టమొదటి వేద "రాజ్యం"గా కురు రాజ్యం అనే ఒక "అత్యున్నత-తెగ" చేత ఏర్పడింది. ఇది అనేక తెగలను కొత్త సమాఖ్యలోకి చేర్చింది. ఈ రాజ్యాన్ని పరిపాలించడానికి వేద శ్లోకాలను సేకరించి లిప్యంతరీకరించారు. కొత్త ఆచారాలు అభివృద్ధి చేయబడ్డాయి. ఇవి ప్రస్తుతం సనాతన శ్రుత ఆచారాలను ఏర్పరిచాయి. కురు రాజ్య అభివృద్ధి ప్రక్రియలో ఇద్దరు ముఖ్య వ్యక్తులుగా రాజు పరీక్షిత్తు, అతని వారసుడు జనమేజయుడు తగినపాత్ర పోషించారు. వీరు ఈ రాజ్యాన్ని ఉత్తర ఇనుప యుగంలో భారతదేశాన్ని ఆధిపత్య రాజకీయ సాంస్కృతిక శక్తిగా మార్చారు.
జార్జి ఎర్డోసీ అభిప్రాయంలో క్రీస్తుపూర్వం 1000 నుండి 600 వరకు ఉన్న పురావస్తు సమాచారం గంగా లోయలో రెండు అంచెల స్థిరనివాస నమూనాను చూపిస్తుంది. కొన్ని "నిరాడంబరమైన కేంద్ర ప్రదేశాలు" సాధారణ ముఖ్యుల ఉనికిని సూచిస్తున్నాయి. కురుక్షేత్ర భూవిభాగాలతో మరింత సంక్లిష్టమైన మూడు అంచెల సోపానక్రమం ప్రదర్శిస్తుంది. తదనంతరం పట్టణీకరించిన రాజ్య-స్థాయి సమాజానికి అనుగుణంగా పెద్ద పట్టణాలు, శక్తివంతమైన నగరాలతో సహా నాలుగు అంచెల ప్రాంతాల పరిమాణాలు ఉన్నాయి.
కామన్ ఎరా ప్రారంభంలో వేద సంప్రదాయం "హిందూ సంస్కృతి"లో ప్రధాన భాగాలలో ఒకటిగా ఏర్పడింది. శైత కర్మలో వేద మతం మనుగడ సాగించింది. అయితే యోగా, వేదాంతం వంటి భక్తి సంప్రదాయాలు వేదాల అధికారాన్ని అంగీకరిస్తాయి. కాని వేద పాంథియోను విశ్వం ఏకీకృత దృక్పథంగా 'దేవుడు'ని అర్థం చేసుకుంటాడు. ఈశ్వర, బ్రాహ్మణ రూపాలు. తరువాతి గ్రంథాలైన ఉపనిషత్తులు, ఇతిహాసాలు వేదసాహిత్యంలో భాగం అయ్యాయి. ఈ తరువాతి పరిణామాలలో మహాభారతం, గీత ముఖ్యమైన భాగాలుగా ఉన్నాయి.
పూర్వపు వేద యుగంగా సాధారణంగా ఆమోదించబడిన కాలం క్రీ.పూ. రెండవ సహస్రాబ్ది నాటిది. సింధు లోయ నాగరికత పతనం తరువాత ఇది ముగిసింది. ఇండో-ఆర్యను ప్రజలు సమూహాలు వాయవ్య భారతదేశానికి వలస వచ్చి ఉత్తర సింధు లోయలో నివసించడం ప్రారంభించారు. ఇండో-ఆర్యన్లు ఇండో-ఇరానియన్లలో ఒక శాఖ. అత్యధికంగా ప్రచారంలో ఉన్న సిద్ధాంతం ఆధారంగా -ఇది ఆండ్రోనోవో సంస్కృతిలో ప్రస్తుత ఉత్తర ఆఫ్ఘనిస్తాన్లోని బాక్ట్రియా-మార్జియానా ప్రాంతంలో ఉద్భవించింది.
కురు రాజ్యం ఆవిర్భావంతో వేద మతం మరింత అభివృద్ధి చెందింది. దాని మత సాహిత్యాన్ని క్రమబద్ధీకరించడం, కర్మాచరణను అభివృద్ధి చేసింది. ఇది పెయింటెడు గ్రే వేరు సంస్కృతితో సంబంధం కలిగి ఉంది. ఇది గంగా-యమ్నుయా దోయాబుకు తూర్పుగా విస్తరించలేదు. ఇది మద్య గంగా ప్రాంతం సంబంధిత, భిన్నమైన సంస్కృతికి భిన్నంగా ఉంది. ఇది నార్తర్ను బ్లాకు పాలిషు పాత్రలు, కోసల, మగధ, మహాజనపదాలతో సంబంధం కలిగి ఉంది.
ప్రధానంగా నాలుగు వేదాలు వేద కాలం నాటి గ్రంథాలుగా పరిగణించబడుతున్నాయి. అయితే బ్రాహ్మణాలు, ఆరణ్యకులు, పాత ఉపనిషత్తులు అలాగే పురాతన శ్రుతసూత్రాలు కూడా వేదంగా పరిగణించబడతాయి. వేదాలలోని 16 లేదా 17 శ్రుతులు పూజారులు, పురోహితులు చేసిన ఆచారాలు, బలి ఆచారాలతో అనుసంధానించబడిన ప్రార్థనా నమోదు చేస్తాయి.
కొంతమంది రచయితలు, పురావస్తు శాస్త్రవేత్తలు ఇండో-ఆర్యన్లు భారతదేశానికి వలస వెళ్ళారనే భావనను వ్యతిరేకించారు. ఎడ్విన్ బ్రయంటు, లారీ పాటను ఇండో-ఆర్యను వలస సిద్ధాంతం, దాని ప్రత్యర్థుల పర్యవేక్షణ కోసం "ఇండో-ఆర్యను వివాదం" అనే పదాన్ని ఉపయోగించారు. ఈ ఆలోచనలు అకాడెమికు ప్రధాన స్రవంతి వెలుపల ఉన్నాయి.
వేదాలలో నీతి సత్య, ర్త భావనలపై ఆధారపడి ఉంటుంది. సత్య అనేది సంపూర్ణంలో పాతుకుపోయిన సమైక్యత సూత్రం. అయితే ర్త అనేది సత్య వ్యక్తీకరణ. ఇది విశ్వం చైతన్యం. దానిలోని ప్రతిదాన్ని నియంత్రించి సమన్వయం చేస్తుంది. ర్తతో అనుగుణ్యత పురోగతిని సాధిస్తుంది. అయితే దాని ఉల్లంఘన శిక్షకు దారితీస్తుంది.
వేద ప్రజలు ఆత్మ ప్రసారాన్ని విశ్వసించాయి. రావి చెట్టు, ఆవు అధర్వవేదం సమయానికి పవిత్రమైనవిగా చేయబడ్డాయి. భారతీయ తత్వశాస్త్రం అనేక భావనలలో ధర్మం, కర్మ మొదలైనవి తరువాత స్మరించబడ్డాయి. వాటి మూలాన్ని వేదాలలో గుర్తించబడ్డాయి.
వేద భౌతిక సంస్కృతి దశలతో గుర్తించబడిన పురావస్తు సంస్కృతులలో " ఓచర్ కలర్డ్ కుమ్మరి సంస్కృతి, గాంధార సమాధి సంస్కృతి, నలుపు, ఎరుపు పాత్రల సంస్కృతి, పెయింటెడ్ గ్రే పాత్రలసంస్కృతి ఉన్నాయి.
వేద భారతదేశం చరిత్ర పునర్నిర్మాణం టెక్స్టు-అంతర్గత వివరాలపై ఆధారపడి ఉంటుంది. కానీ సంబంధిత పురావస్తు వివరాలతో సంబంధం కలిగి ఉంటుంది. భాషా పరంగా వేద గ్రంథాలను ఐదు కాలక్రమానుసారం వర్గీకరించవచ్చు:
వేద భౌతిక సంస్కృతి దశలతో గుర్తించబడిన పురావస్తు సంస్కృతులలో ఓచరు కలర్డు పాటరీ కల్చరు గాంధార సమాధి సంస్కృతి, నలుపు, ఎరుపు మిశ్రితవర్ణ పాత్రల వాడకం, పెయింటెడ్ గ్రే వేర్ సంస్కృతి ఉన్నాయి.
ఋగ్వేదం శ్లోకాల స్వరకర్తలు అయిన ఋషులు ప్రేరేపిత కవులు, దార్శనికులుగా పరిగణించబడ్డారు (వేదానంతర కాలంలో, శాశ్వతంగా వేదం "వినేవారు" అని అర్ధం, శ్రుత అంటే "విన్నది").
కాని ఫ్రలేస్ పారడాక్స సిద్ధాంతం ప్రకారం ఆర్యుల ఉనికి లేని 2500 సింధు నాగరికత పట్టణాలు, వేద లిపులు అనేకం ఉన్నాయి. ఆర్యుల ఉనికి సంబంధించిన బలమాన ఆధారాలు లేవు.
ధన్‌రాజ్ తల్లికి చెప్పకుండా కేవలం వంద రూపాయలతో తన స్వస్థలాన్ని వదిలి హైదరాబాదుకు వచ్చాడు. కొద్ది రోజులు ఫిలిం నగర్ లో తిరిగి ఒక హోటల్లో సర్వర్ గా కుదిరాడు. సర్వర్ గా పనిచేస్తూనే సినిమా ఆఫీసుల కోసం ఆరా తీసేవాడు. పది రోజుల తర్వాత తల్లికి విషయం తెలిసి కుమారుడిని వదిలి ఉండలేక, సహాయంగా ఉండటం కోసం ఆమె కూడా హైదరాబాదుకు వచ్చి అపోలో ఆస్పత్రిలో ఆయాగా చేరింది. కొద్దిరోజులకు ధనరాజ్ కు డ్యాన్స్ మాస్టర్ విజయ్ తో పరిచయం అయ్యింది. ఆయన సూపర్ స్టార్ ఫిలిం ఇన్స్టిట్యూట్ పేరుతో ఒక యాక్టింగ్ స్కూల్ నడిపేవాడు. ఆయన దగ్గర రెండేళ్ళు పనిచేస్తూ ఆయన లేనప్పుడు సంస్థ బాగోగులు చూసుకునేవాడు. ఆ సంస్థలోనే ధనరాజ్ కు జబర్దస్త్ లో తన తోటి నటుడు చమ్మక్ చంద్ర, సహాద దర్శకుడు క్రాంతి పరిచయమయ్యారు. అలా తేజ సినిమాలో జై లో అవకాశం వచ్చింది. ఆ సినిమాలో కొడుకును చూసి ఆమె సంతోషించింది. ఆ సినిమాలో పని చేస్తున్నపుడే మరో నటుడు వేణు తో పరిచయమైంది. జగడం సినిమా చేస్తున్నపుడే తల్లికి క్యాన్సర్ అని తేలింది. ఆ సినిమా పూర్తవక ముందే ఆమె చనిపోయింది.
యాక్టింగ్ స్కూల్ నడిపిన అనుభవంతో తనే సొంతంగా మరో యాక్టింగ్ స్కూల్ ప్రారంభించాలనుకున్నాడు. ఫిలిం నగర్ లో స్టార్ ఫిలిం ఇన్స్టిట్యూట్ పేరుతో ఓ సంస్థను ప్రారంభించాడు. ఆ సంస్థలో నాట్యంలో శిక్షణ ఇవ్వడం కోసం శిరీష అనే కూచిపూడి నర్తకిని సంప్రదించాడు. ఆమె వచ్చిన తొలిరోజే ఆమెను ప్రేమిస్తున్నట్లు చెప్పాడు. మరుసటి రోజే అతని తల్లి చనిపోయింది. చేతిలో ఉన్న డబ్బంతా ఇన్స్టిట్యూట్ కోసం అడ్వాన్సు ఇచ్చేయడంతో సహాయం కోసం ఎవరిని అడగాలో తెలియక శిరీషకే ఫోన్ చేశాడు. ఆమె తన చెవి దిద్దులు అమ్మి సహాయం చేసింది. మరుసటి రోజే ఆమెను పెళ్ళి చేసుకోమని అడిగాడు. అతనిలోని నిజాయితీ నచ్చి ఆమె అందుకు అంగీకరించింది. అలా తల్లి చనిపోయిన మూడో రోజే జూబ్లీహిల్స్ పెద్దమ్మ గుడిలో శిరీషతో అతని వివాహం జరిగింది.
సాయి అచ్యుత్ అనే దర్శకుడని పరిచయం చేస్తూ ధనరాజ్ హీరోగా ఓ చచ్చినోడి ప్రేమకథ అనే సినిమా మొదలై నిర్మాత సమస్యలతో కొద్దిరోజులకు ఆగిపోయింది. సాయి అచ్యుత్ కెరీర్ కోసం ధనరాజ్ చాలా మందిని కలిశాడు కానీ ఆ సినిమా తీయడానికి ఎవరూ ముందుకు రాలేదు. దాంతో ధనరాజ్ కథ ప్రధానంగా ఉన్న సినిమా తీద్దామని ధనలక్ష్మి తలుపు తడితే సినిమాతో తనే నిర్మాతగా మారి అచ్యుత్ కి దర్శకుడిగా అవకాశం ఇచ్చాడు. ఈ సినిమాకు ధనరాజ్ తో పాటు రామసత్యనారాయణ అనే మరో నిర్మాత, అమెరికాలో ధనరాజ్ కి పరిచయమైన ప్రసాద్, మరి ప్రతాప్ లు ఈ సినిమా నిర్మాణంలో భాగస్వాములయ్యారు.
ధనరాజ్ తండ్రి సత్యరాజ్ ది పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా, తాడేపల్లిగూడెం. తల్లి కమలమ్మది కృష్ణా జిల్లా, హనుమాన్ జంక్షన్. ధనరాజ్ తండ్రి, కమలమ్మ తండ్రి దగ్గర లారీ క్లీనర్ గా పనిచేసేవాడు. వారిద్దరిదీ ప్రేమ వివాహం. మొదట్లో కమలమ్మ తండ్రి వారి వివాహాన్ని అంగీకరించకపోయినా తరువాత అంతా సర్దుకుపోయారు. ధనరాజ్ పదేళ్ళ వయసులో తండ్రి లారీ ప్రమాదంలో చనిపోయాడు. అతను కొన్నాళ్ళు తాడేపల్లిగూడెంలో, కొన్నాళ్ళు హనుమాన్ జంక్షన్ లో సాగింది. చిన్నప్పుడే సినిమా పోస్టర్లు చూసి సినిమాల్లోకి వెళ్ళాలనుకునే వాడు.
తను స్వంతంగా యాక్టింగ్ స్కూల్ ప్రారంభంలోనే వరుసగా సినిమా అవకాశాలు వచ్చాయి. అలా సుమారుగా 80 సినిమాల్లో దాకా నటించాడు. అదే సమయంలో ఈటీవీలో ప్రసారమైన జబర్దస్త్ కార్యక్రమం కూడా అతనికి మంచి పేరు తెచ్చి పెట్టింది. అతన్ని ఇంటింటికీ పరిచయం చేసింది. తరువాత వచ్చిన పిల్ల జమీందార్, కెమెరామెన్ గంగతో రాంబాబు, గబ్బర్ సింగ్, అత్తారింటికి దారేది, గోపాల గోపాల సినిమాల్లో చెప్పుకోదగ్గ పాత్రలలో నటించి గుర్తింపు తెచ్చుకున్నాడు.
రామ్ హీరోగా సుకుమార్ దర్శకత్వంలో వచ్చిన జగడం సినిమాలో నాంపల్లి సత్తి పాత్రకు ఎంపికయ్యాడు. ఆ సినిమా అతని కెరీర్ ని మలుపు తిప్పింది. తరువాత అల్లు అర్జున్ హీరోగా నటించిన పరుగు సినిమాలో హీరో స్నేహితుడి వేషం దక్కింది. తరువాత వెంట వెంటనే యువత, గోపి గోపిక గోదావరి లాంటి సినిమాల్లో అవకాశాలు వచ్చాయి.
ధన్‌రాజ్ ఒక తెలుగు సినీ నటుడు. 2004 లో తేజ దర్శకత్వం వహించిన జై సినిమాతో వెండితెరకు పరిచయమయ్యాడు. జగడం, పిల్ల జమీందార్, భీమిలి కబడ్డీ జట్టు అతనికి గుర్తింపు సాధించి పెట్టిన సినిమాలు. ఈటీవీలో ప్రసారమవుతున్న జబర్దస్త్ కార్యక్రమంలో ధనాధన్ ధనరాజ్ పేరుతో ఒక బృందాన్ని నడిపాడు.
తనకు కష్టకాలంలో వేషాలిచ్చి ఆదుకున్న దర్శకుడు సుకుమార్, హీరో రాం పేరు మీదుగా తన కుమారుడికి సుక్కురామ్ అని పేరు పెట్టుకుని తన కృతజ్ఞతను చాటుకున్నాడు ధనరాజ్.
ఈ ప్రతిచర్యకు అవసరమైన న్యూట్రాన్లు విశ్వ కిరణాలు వాతావరణంలోకి చేరుకున్నప్పుడు అణువులతో చర్య తీసుకోవడం ద్వారా పొందబడతాయి. ఈ రేడియోధార్మిక కార్బన్ ను 14 సజీవ చెట్లు మరియు పొదలు గ్రహిస్తాయి . ఇది 2 స్థితిలో ఆమోదించబడింది. మొదట్లో తక్కువగా ఉన్న కార్బన్ 14 మొత్తం రోజుల్లో పెరిగే అవకాశం ఉంది. ఇది రేడియేషన్ కారణంగా కూడా తగ్గిపోతుంది. ఒక దశలో కార్బన్ 14 మొత్తం స్థిరంగా ఉంటుంది మరియు రేడియోధార్మిక సమతౌల్యానికి చేరుకుంటుంది. ఈ మొత్తం గ్రాము కార్బన్ 19 - బెకర్. అందువల్ల, రేడియేషన్ కారణంగా బొగ్గు 14 మొత్తం తగ్గుతూనే ఉంటుంది. చార్‌కోల్ 14 యొక్క సగం జీవితం 5600 సంవత్సరాలు. పాత చెక్క ముక్క నుండి దాని ప్రాచీనతను లెక్కించడానికి దీనిని ఉపయోగించవచ్చు.