polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
పదో తరగతి చదువుతున్న సమయంలో తెలంగాణ ఉద్యమంలో పోలీస్ స్టేషన్‌పై దాడిచేసి మిత్రుడిని విడిపించాడు. తన మేనమామ మందలించడంతో హైదరాబాదు వెళ్ళి, ఆటో డ్రైవర్‌గా మారాడు. కొంతకాలం సికింద్రాబాద్ ఆటో యూనియన్ ప్రెసిడెంట్ గా పనిచేశాడు. తరువాత ఒక ఫ్యాక్టరీలో ఉద్యోగం వచ్చింది. అక్కడ జరిగిన అవినీతిని అధికారుల దృష్టికి తీసుకెళ్ళి అభినందనలు, ప్రమోషన్లు అందుకున్నాడు. ప్రభుత్వ ఉద్యోగం వచ్చింది.
యాదగిరి రెడ్డి 1953, ఫిబ్రవరి 11న గోపాల్‌రెడ్డి, కౌసల్యదేవి దంపతులకు తెలంగాణ రాష్ట్రం హన్మకొండ జిల్లా ఐనవోలు మండలం లోని పున్నోల్ గ్రామంలో జన్మించాడు. యాదగిరి రెడ్డికి ఒక అన్న, ఒక తమ్ముడు, ఇద్దరు అక్కలు ఉన్నారు. 1970-72 మధ్యకాలంలో హన్మకొండలోని ప్రభుత్వ జూనియర్ కళాశాలో ఇంటర్మీడియట్ విద్యను పూర్తిచేశాడు. ఆ తరువాత కొంతకాలం వ్యవసాయం చేశాడు.
ముత్తిరెడ్డి యాదగిరి రెడ్డి తెలంగాణ రాష్ట్రానికి చెందిన రాజకీయ నాయకుడు. ప్రస్తుతం భారత్ రాష్ట్ర సమితి పార్టీ తరపున జనగాం శాసనసభ నియోజకవర్గ శాసన సభ్యుడిగా ఉన్నాడు.
బొత్తాలు ఉన్న అంగీ, తలపైన కుళ్ళాయి , నడుము కింది భాగంలో పంచె అన్నవి విజయనగర సామ్రాజ్యకాలంలో పురుషులు, మరీముఖ్యంగా రాజాస్థాన పురుషుల దుస్తులు. అంగీ చేతులు కొంచెం బిగువుగా ఉండేవి. కొందరి అంగీలు పొడుగ్గా కింద మోకాళ్ళ వరకూ, మరికొందరివి నడుము వరకు మాత్రమే ఉండేది. చరిత్రకారుడు ఫిలిప్ బి. వాగనర్ దీన్ని పరిశీలిస్తూ ఆ పొడుగు, పొట్టి అంగీలు వారి వారి సామాజిక స్థాయిని సూచిస్తూ ఉండవచ్చనీ, పొట్టి అంగీలవారు సేవకులు కావచ్చనీ అభిప్రాయపడ్డాడు. అంగీ మెడ వెడల్పుగా, కప్పడానికి మడతపెట్టిన ఒక పట్టీతో ఉండేది. అంగీ ముందుభాగం తొడుక్కోవడానికి వీలుగా చీలివుండి, బొత్తాలతో ఉండేది. విజయనగర చక్రవర్తి ధరించే అంగీ పల్చగా ఉండేది. దాన్ని నూలు, పట్టు, జరీ ముడిగుడ్డలుగా వినియోగించి పనితనంతో నేసినదిగా విదేశీ యాత్రికులు గుర్తించారు. రాజు ధరించే అంగీ మేలైన రకం పట్టుతో ఉండడమే కాక జరీలో బంగారాన్ని విస్తారంగా వాడి వివిధ రూపాలను చిత్రించేవారని న్యూనిజ్ పేర్కొన్నాడు. ఇక మిగిలిన ఆస్థానీకులు, సాధారణ సేవకులు ధరించే అంగీలు వారి వారి స్థాయిలను బట్టి వివిధ నాణ్యతలు కలిగిన బట్టతో కుట్టేవారు.
విజయనగర సామ్రాజ్య కాలంలో వస్త్రధారణ పర్షియన్, దక్షిణ భారతీయ వస్త్రధారణ పద్ధతుల సమ్మేళనంగా నిలిచింది. రాజాస్థానంలో సేవకుల నుంచి చక్రవర్తి దాకా పైన బొత్తాలున్న అంగీ, నడుము కింద పంచె, తలపైన కుల్లాయి అనే ఒకరకమైన టోపీ ధరించేవారు. ఇది ఇస్లామీయకరణ అని పిలిచే సాంస్కృతిక ఇస్లాం ప్రభావం కారణంగా వచ్చి చేరిన వస్త్రధారణ. కొలువుకు సంబంధం లేని సందర్భాల్లో, ఆంతరంగిక, పూజా సమయాల్లో మాత్రం ఎంతటివారైనా హైందవ వస్త్రధారణ పద్ధతులను అనుసరించి పంచె, ఉత్తరీయం ధరించేవారు. సామాన్య ప్రజలు మాత్రం ఎప్పుడూ పైభాగం ఆచ్చాదన లేకుండా, కింది భాగంలో పంచె కానీ, గోచి కానీ వారి స్థాయి బట్టి కట్టుకునేవారు.
ఇలాంటి వస్త్రధారణ కేవలం కొలువుకు సంబంధించిన సందర్భాల్లోనే వాడేవారు. ఇంటిపట్టున ఉన్నప్పుడు, ఆంతరంగిక సందర్భాల్లోనూ మాత్రం అదే రాజపురుషులు పైపంచ తప్ప పైన ఏ ఆచ్ఛాదనా లేకుండా, నడుము కింద పంచెతో హైందవ సంప్రదాయాల్లో ఉండేవారు. దైవదర్శనార్థం ఆలయాలకు వెళ్ళినప్పుడు పైపంచ తీసి నడుముకు చుట్టుకుని, నడుము కింద పట్టుపంచె ధరించేవారు. దీనికి నిదర్శనగా తిరుమల వేంకటేశ్వరస్వామి ఆలయంలో తన భార్యలతో ఉన్న కృష్ణదేవరాయల విగ్రహం కనిపిస్తుంది. అదే కృష్ణదేవరాయలు కొలువుదీరినప్పుడు అంగీ, పట్టుదట్టి, కుల్లాయి, పంచెలతో ఉండేవాడని హంపిలోని పలు విగ్రహాలు, విదేశీయుల రచనలు సాక్ష్యమిస్తున్నాయి.
ఆనాటి దక్కన్ రాజకీయ స్థితిలో విజయనగరానికి పర్షియా, టర్కీ దేశాలతో దౌత్య, వ్యాపార సంబంధాలు ముఖ్యమైనవి. మధ్యప్రాచ్యం కేంద్రంగా ప్రపంచంలోని దూరతీరాలకు మతప్రసక్తి లేకుండా విస్తరిస్తున్న ఇస్లామీయ సంస్కృతిలో విజయనగరం కూడా భాగం పంచుకోవడంలో విజయనగర రాజాస్థాన వస్త్రధారణ తనవంతు సాయం చేసింది. విజయనగర సామ్రాజ్య కాలం నాటికి తీరాంధ్ర, కొచ్చిన్, సిలోన్ వంటి ప్రాంతాల్లో మహారాజు సైతం నడుము పైభాగాన్ని ఉత్తరీయానికి మించి మరే వస్త్రం లేకుండా అనాచ్ఛాదితంగా వదిలేయడమే ఉండేది. రాజాస్థానాల్లో అంగీ ధరించడం అన్నది మధ్యయుగాల నాటి దక్షిణ భారత హిందూ రాజ్యాల్లో ఒక అసాధారణమైన మార్పు.
తలపై కిరీటాలు కాక అందరూ కుళ్ళాయి అని పిలిచే గుడ్డ టోపీ ధరించేవారు. వారి వారి స్థాయిని బట్టి దానికి జరీ పని ఉండేది. కింది స్థాయి ఆస్థానీకులు, సేవకులు తదితరులు ఏ జరీ లేని సామాన్యమైన కుళ్ళాయి ధరించేవారు. శ్రీ కృష్ణదేవ రాయలు కుళ్ళాయి రెండు అడుగుల పొడవు ఉండేదనీ, రాణివాసాల్లో మసిలే మహిళలు ముత్యాలతో చేసిన దండలు అలంకరించిన కుళ్ళాయిలు ధరించేవారనీ విదేశీయాత్రికులు పేర్కొన్నారు. పన్నుల సేకరణ, లెక్కలు రాసే కరణాలు బోడ కుల్లాలు , చింపి కుప్పసములు ధరించేవారని పరమయోగి విలాసమనే ద్విపద కావ్యంలో రాసివుంది.
పైన కబాయి లేక అంగీ ధరించడం, మొలధట్టి కట్టుకోవడం వంటివాటి వాడుక పరిమితమని ఆనాటి విదేశీ యాత్రికులంతా నమోదుచేశారు. ఇటాలియన్ యాత్రికుడు లుడోవికో డి వర్తెమా తన రచనలో ఈ అంగీధారణ అన్నది రాజాస్తానీకులను మినహాయించి ఇతరుల్లో కనిపించదని రాశాడు. సామాన్య పురుషులు పై భాగం ఏ ఆచ్ఛాదనా లేకుండా, మొల కింద నుంచి మాత్రం పంచె, మొలగుడ్డ వంటివి కట్టుకునేవారు. వైద్యులు, వైష్ణవ బ్రాహ్మణులు ధోవతి, పచ్చడం , మేదరవాళ్ళు పుట్టగోచి, మాలదాసరులు తోలు అంగీ, తోలు టోపీ ధరించేవారనీ ఆనాటి తెలుగు సాహిత్యాధారాలు చెప్తున్నాయి.
విజయనగర కాలంలో దుస్తులను రూపొందించే నేత పరిశ్రమ అత్యంత ముఖ్యమైన పరిశ్రమల్లో ఒకటి. నూలు వడకడం, నేయడం, బట్టలు కుట్టడం, అమ్మడం అన్నవి దీనిలో ముఖ్యమైన దశలు. శూద్ర కులస్తుల్లో ఎక్కువమంది రాట్నాల మీద నూలు వడికేవారనీ, వాటిని సాలెలు నేసేవారనీ సురవరం ప్రతాపరెడ్డి రాశాడు. సాలెల్లో సాలె, పద్మసాలె, పటుసాలె, అగసాలె, వానె వంటి వివిధ శాఖలుండేవి. వారిలో పట్టువస్త్రాలు నేసేవారు పటుసాలెలు, వ్యాపారస్తులు వానెలు.
ఖురాన్‌లోనే శరీరాన్ని కప్పుకోవాల్సిన అవసరం కోసం దుస్తులు భగవంతుడు సృష్టించాడని చెప్పడంతో శరీరావయవాల సౌష్టవాన్ని కనిపించనివ్వకుండా వదులైన బట్టలతో శరీరాన్ని కప్పుకోవడం ముస్లింలకు ఒక ధార్మికమైన కర్తవ్యమైంది. శరీరాన్ని అనాచ్ఛాదితంగా ఉంచడం సిగ్గుచేటనీ, సౌష్టవం కూడా తెలియని విధమైన బట్టలతో కప్పుకోవడం మర్యాదకరమనీ ముస్లిం సంప్రదాయం.
తీరాంధ్ర ప్రాంతంలో విద్యాధికారిగా వెలుగొందిన శ్రీనాథుడు ప్రౌఢదేవరాయల ఆస్థానానికి వెళ్ళినప్పుడు "పెద్ద కూర్పాసాన్ని తొడుక్కొని, కుల్లాయి తలకు ధరించడాన్ని" తప్పనిసరి అవస్థగా కన్నడ రాజ్యలక్ష్మికి మొరపెట్టుకోవడాన్ని బట్టి అతను పనిచేసిన రెడ్డిరాజులు, ఇతర తెలుగు రాజుల ఆస్థానాల్లోనూ ఈ ఆచారాలు లేవని తెలుస్తోంది.
సైనికులు నానావిధాలైనవి, అత్యంత విలువ కలిగినవీ ఐన రంగురంగుల బట్టలు కడుతూ ఉండేవారు. ఐతే పట్టుచిక్కుండా ఉండే వ్యూహంతో కాల్బలం వాళ్ళు మాత్రం యుద్ధ సమయంలో శరీరానికి నూనెరాసుకుని కేవలం, చెడ్డీ తప్ప మరే దుస్తులూ లేకుండా ఉండేవారు.
అనేక ఇతర రాజపుత్ర వంశాల మాదిరిగా శిశోడియా కూడా పురాణకాల సూర్యవంశ నుండి ఉద్భవించినట్లు పేర్కొంటున్నారు. మేవారు పాలకుడు రాణా రాజసింగు రూపొందించిన 17 వ శతాబ్దపు రాజప్రశస్తి గ్రంథమైన మహాకావ్యంలో పాక్షికపౌరాణిక, పాక్షిక చారిత్రక వంశవృక్షంలో శిశోడియాల ప్రస్తావన ఉంది. ఈ రచనను రాంచోడు భటు అనే తెలంగాణ బ్రాహ్మణుడు రచించాడు. ఆయన కుటుంబం శిశోడియాల నుండి క్రమం తప్పకుండా బహుమతులు అందుకున్నది. వంశవృక్షం రాజవంశం మూలం అయోధ్య పాలకులకు చెందినదిగా భావించబడుతుంది. మనుతో మొదలైన ఇక్ష్వాకు రాజవంశం నుండి రాముడు వంటి అనేక మంది చక్రవర్తులు వచ్చారు. వీరిలో ఒక పాలకుడైన విజయ స్వర్గం నుండి లభించిన ఆజ్ఞ ఆధారంగా అయోధ్యను విడిచి"దక్షిణం" వెళ్ళాడని ప్రస్తావించబడింది. ఆయన తరువాత 14 మంది పాలకుల పేరు -ఆదిత్య అనే ప్రత్యయంతో ముగియడం ఇందుకు ఒక ఆధారంగా భావించబడుతుంది. వీరిలో చివరివాడు అయిన గ్రహాదిత్య, గ్రహపుత్ర గుహిలా రాజవంశం అనే కొత్త రాజవంశాన్ని స్థాపించాడు. ఆయన పెద్ద కుమారుడు వశాపా 8 వ శతాబ్దంలో చిత్రకూట ను జయించాడని శివుడి వరం కారణంగా రావా అనే బిరుదును స్వీకరించాడని చెబుతారు.
మొఘలులతో తరచూ జరిగే సంఘర్షణల కారణంగా శిశోడియా రాజ్యం వైశాల్యాన్ని బాగా క్షీణించింది. శిశోడియాలు చివరికి మొఘలు ఆధిపత్యాన్ని అంగీకరించారు. మరికొందరు మొఘలు సైన్యంలో చేరి పోరాడారు. తరువాతి శిసోడియా పాలకుల కళాప్రదర్శన, సాహిత్య రచనలు వారితొ మొఘలులకున్న సంబంధాన్ని నొక్కిచెప్పాయి. మొఘలులతో పొత్తు పెట్టుకున్న చివరి రాజపుత్ర రాజవంశంగా శిశోడియా గుర్తించబడుతుంది. ఇతర రాజపుత్ర వంశాల మాదిరిగా శిశోడియాలు మొఘల్ సామ్రాజ్య కుటుంబంతో వివాహ సంబంధాలు ఏర్పరుచుకోలేదు. మొఘలులతో వైవాహిక సంబంధాలు కలిగి ఉన్న ఇతర రాజపుత్ర వంశాలకు చెందిన మహిళలను శిశోడియాలు వివాహం చేసుకోవడానికి అనుమతించబడలేదు. శిశోడియాలు కవితా ఇతిహాసాలు, దృశ్య కళల కు గుర్తింపు పొందారు. బ్రిటిషు ఈస్టు ఇండియా కంపెనీ అధికారి జేమ్సు టాడు తన పుస్తకం " అన్నల్స్ అండ్ యాంటిక్విటీస్ ఆఫ్ రాజస్థాను" రచించడానికి ఈ రచనల మీద ఆధారపడ్డాడు. విస్తృతంగా ప్రజాదరణపొందిన ఆయన రచన శిశోడియాల ఉన్నతమైన రాజపుత్ర వంశంగా భావించబడుతున్న చరిత్రకారుల అభిప్రాయాలను వ్యాప్తి చేయడానికి సహాయపడింది.
రణసింహ కుమారుడు రహపా శిశోడియా రాజవంశానికి పూర్వీకుడిగా గుర్తించబడుతున్నాడు. రహపా 12 వ శతాబ్దపు గుహిలా రాజు రణసింహ కుమారుడు. చిట్టోర్గడు ముట్టడిలో ఖిల్జీ గుహిలా రాజవంశం ప్రధాన శాఖను ఓడించడంతో ఈ రాజవంశం ముగింపుకు వచ్చింది. తరువాత 1326 లో ఆ వంశానికి చెందిన క్యాడెటు శాఖకు చెందిన రాణా హమ్మీరు సింగు ఈ ప్రాంతం మీద నియంత్రణ సాధించి రాజవంశాన్ని తిరిగి స్థాపించాడు. హమ్మీరు గుహిలా రాజవంశంలో ఒక శాఖ అయిన శిశోడియా రాజవంశ స్థాపకుడు అయ్యాడు. తరువాత ఒకప్పటి మహారాణాకు చెందిన గుహిలా రాజధాని చిత్తోడు శిశోడియాల నియంత్రణలోకి వచ్చింది.
గ్రహాదిత్య, వశాపా ఇద్దరూ రాజస్థానీ జానపద కథలలో ప్రసిద్ధ వ్యక్తులుగా ప్రశంసించబడుతున్నారు. వారి వారసులు చారిత్రక ప్రాధాన్యతకలిగిన వ్యక్తులుగా వ్యక్తులు గుర్తించబడ్డారు. రాజప్రశస్తి వంశావళి ఆధారంగా వీరిలో ఒకరు సమర సింగు - పృథ్వీరాజ చౌహాను సోదరి పృథీని వివాహం చేసుకున్నాడు. ఆయన మనవడు రహపా రాణా అనే బిరుదును స్వీకరించారు. రహపా వారసులు శిశోడియా అనే ప్రదేశంలో కొంత సమయం గడిపారు. అందువలన దీనిని "శిశోడియా" అని పిలుస్తారు.
శిశోడియా పాలకులలో రాణా హమ్మీరు , రాణా కుంభ , రాణా సంగా , రాణాప్రతాప్ వంటి పాలకులు అత్యంత ప్రసిద్ధచెందారు. మరాఠా సామ్రాజ్యం వ్యవస్థాపకుడు చత్రపతి శివాజీ మహారాజు స్థాపించిన భోంస్లే వంశం కూడా శిశోడియా కుటుంబానికి చెందిన ఒక శాఖ నుండి వచ్చినట్లు పేర్కొనబడింది. అదేవిధంగా నేపాలు రాణా రాజవంశానికి కూడా మేవారు రాణాలు మూలం అని పేర్కొనబడింది.
శిశోడియా క్రానికల్సు ఆధారంగా 1303 లో ఢిల్లీ సుల్తాను అల్లావుద్దీన్ ఖిల్జీ చిత్తోర్గడు మీద దాడి చేసినసమయంలో శిశోడియా పురుషులు మరణసదృశ్యపోరాటం చేసి మరణించారు. వారి మహిళలు జౌహరు చేశారు. ఇది రెండుసార్లు పునరావృతమైంది: గుజరాతుకు చెందిన మొదటి బహదూర్ షా 1535 లో చిత్తోరుగడును ముట్టడించినప్పుడు ఒకసారి. మొఘలు చక్రవర్తి అక్బరు 1567 లో దీనిని జయించినప్పుడు రెండవసారి.
భారతీయ రాజపుత్రవశాలలో " శిశోడియా " రాజవంశం ఒకటి. వారు తమను సూర్యవంశీ రాజవంశంగా పేర్కొన్నారు. సూర్యవంశానికి చెందిన ఈ రాజవంశం రాజస్థానులోని మేవారు రాజ్యాన్ని పరిపాలించారు.వంశం పేరు శిశోడియా, సెసోడియా, షిషోడియా, షిషోడ్యా, సిసోడియా, అని కూడా లిప్యంతరీకరణ చేయబడింది.
పర్షియా రచన మాజరు-అల్-ఒమ్రా ఆధారంగా ఉదయపూరు శిశోడియా రాణాల మూలపురుషుడు నొషిజాదు అని భావించబడుతుంది. నోషిజాదు మూడవ యాజ్దేగర్డు పెద్ద కుమార్తె నోషిర్వాన్-ఇ-ఆదిల్ కుమారుడు.
పుల్లనారింజ నూనె ఒక ఆవశ్యక నూనె.ఇది ఒక సుగంధ తైలం కూడా. పుల్లనారింజ నూనె ఓషధ గుణాలున్న నూనె.పుల్లనారింజను ఆంగ్లంలోబెర్గామోట్ లేదా బెర్గామోట్ ఆరెంజి అంటారు. పుల్లనారింజ పండు మామూలు నిమ్మకాయ కన్న పెద్దగావుండి తోడిమ భాగం ముందుకు వుండి బేరిపండు వలె వుండును.పుల్లనారింజ చెట్టు రూటేసి కుటుంబానికి చెందిన చెట్టు.వృక్షశాస్త్రపేరుసిట్రస్ బెర్గామియా , సిట్రస్ అరాన్టియం వర్ బెర్గామియా అనికుడా అంటారు.పుల్లనారింజ పందు యొక్క తొక్క నుండి ఆవశ్యక నూనెను ఉత్పత్తి చేస్తారు. పుల్లనారింజ నూనెను ఔషధంగాను, సుగంధ /పరిమళ ద్రవ్యంగాను ఉపయోగిస్తారు.నూనెను అరోమాథెరపిలో ఉపయోగిస్తారు.పుల్ల నారింజ నూనెను ఎక్కువగా పరిమళ ద్రవ్యాల పరిశ్రమల్లో, టాయిలేట్ లో వాడు పదార్థాల పరిశ్రమల్లో వాడుతారు. అలాగే ఇతర సుగంధ తైలాల్లో మిశ్రమం చేసి కూడా ఉపయోగిస్తారు. అలాగే గ్రే టీకి సువాసన ఇచ్చుటకై పుల్ల నారింజ నూనె ఉపయోగిస్తారు.
పుల్లనారింజ చెట్టు రూటేసి కుటుంబానికి చెందిన చెట్టు.వృక్షశాస్త్రపేరుసిట్రస్ బెర్గామియా , సిట్రస్ అరాన్టియం వర్ బెర్గామియా.పుల్ల నారింజ జన్మస్థానం తూర్పు ఆసియా. అక్కడి నుండి యూరోప్కు తీసుకోపోబడినది, యూరోపులో మొదటగా ఇటలీకి తీసుకెళ్లబడింది. అంతే కాకుండా ఐవరీ కోస్ట్, మోరోకో, తునిసియా, అల్జీరియాకు వ్యాపించింది. పుల్ల నారింజ చెట్టు నాలుగు మీటర్ల ఎత్తువరకు పెరుగును. మృదువైన పచ్చిని ఆకులునుండి, పూలు నక్షత్ర ఆకారంలో వుండును. పుల్లనారింజ పండు చూచుటకు బేరి పండు ఆకారంలో వుండును. పండు ఆకుపచ్చగా వుండి పక్వానికి వచ్చినపుడు పసుపు రంగులోకి మారును.
పుల్ల నారింజ యొక్క ఇంగ్లీసు పేరు బేరమోట్ అనునది ఇటలీ లోని బేరమో అను నగరం పేరున ఏర్పడినది. ఇక్కడే మొదటగా పుల్లనారింజ నూనెను అమ్మడం జరిగింది.
పుల్లనారింజ నూనెలో పలు రసాయన పదార్థాలు ఉన్నాయి. వాటిలో ప్రధానమైనవి ఆల్ఫా –పైనేన్, మైర్సేన్, లిమోనేన్, ఆల్ఫా -బెర్గప్టెన్, బీటా-బిసబోలేన్, లినలూల్, లైనైల్ అసిటేట్, నేరోల్, నేరైల్ అసిటెట్. జెరాన్లోల్, జెరాన్లోల్ అసిటేట్, ఆల్ఫా టెర్పినియోల్. నూనెలో 95% రసాయనాలు వోలటైల్ పదార్థాలు అనగా తక్కువ ఉష్ణోగ్రతలో ఆవిరిగా మారునవి. మిగిన 5% రసాయనాలు వోలటైలులు కానీ రసాయన సమ్మేళనాలు. నూనెలో టేర్పేనులు, ఈస్టరులు, ఆల్కహాలులు, అల్డిహైడులు వోలటైల్ రసాయనాలు, వోలటైల్ కానీ పదార్ఠాలు కౌమారిన్స్, ఫురనో కౌమారిన్స్ వంటి ఆక్సీజెనేటెడ్ హెటెరో సైక్లిక్ సమ్మేళనాలు
సున్నితమైన చర్మ గుణమున్న వారి వొంటి మీద ఈ నూనెను రాసినపుడు సూర్యకాంతి వలన బొబ్బలు వచ్చే అవకాశం ఉంది.ముఖ్యంగా నూనెలో వున్న బెర్గాప్టెన్ అను రసాయనం పోటో-టాక్సిటీటీ కల్గి ఉంది.అందు వలన ఈ నూనెను వొంటికి రాసినపుడు సూర్యకాంతి సోకాకుండా జాగ్రత్త వహించాలి.పుల్ల నారింజ నూనెను నోటి ద్వారా కడుపులోకి తీసుకోరాదు. పుల్ల నారింజ నూనెను కాంతికి ప్రతికూలంగా స్పందించు సిప్రో ఫ్లోక్సాసిన్, నార్ ఫ్లోక్సాసిన్, లోమ్ ఫ్లోక్సాసిన్, ఒఫ్లోక్సకిన్, లేవో ఫ్లోక్సాసిన్ వంటి వాటితో మిష్రమమ్ చేసి వాడరాదు.
పండిన, దోరగా వున్న పండ్ల పై తోక్క్లనుండి నూనూనే ఉత్పత్తి చేస్తారు. తొక్క నుండి నూనె దిగుబడి 0.5 %.వరకు వుండును.సాధారణంగా ఆవశ్యక నూనెలను ఎక్కువగా నీటి స్వేదన క్రియ ద్వారా సంగ్రహిస్తారు, అయితే పుల్ల నారింజ నూనెను కోల్డ్ కంప్రెసన్ పద్ధతిలో సంగ్రహిస్తారు. డిస్టీలేసను ద్వారా ఉత్పత్తి చేసిన నూనె నీటి ఆవిరితో సంపర్కం వలన నూనె, యొక సువాసన/ఆరోమా పాడగును.అందువలన నీటిఆవిరి ద్వారా సంగ్రహించిన నూనెను తక్కువ రకపు నూనెగా భావిస్తారు.
నూనె నిమ్మ వాసనతో రుచికరమైన/ వాసన కల్గి వుండును.అంతేకాదు నేరోలి లేదా లావెండరు నూనెను జ్ఞప్తికి తెచ్చును. నూనె రంగు పచ్చగా లేదా పసుపుతో కూడిన పచ్చరంగులో వుండును.నిటి వంటి చిక్కదనం/స్నిగ్థత కల్గి ఉంది.
బాధానివారిణిగా, ఆందోళన/ వ్యాకులతా నివారిణిగా, ; చెడకుండ కాపాడు ఔషధముగా, సూక్ష్మజీవనాశకంగా, శూలహరము, శ్వాసహరముగా, జీర్ణకారియైన, ఆకలి పుట్టించేమందుగా, ఇలా పలు ఔషధ గునాలు వున్నవి
పసిఫిక్ మహాసముద్రంలో భాగంగా, దాని అంచున ఏర్పడిన ఒక పెద్ద అఖాతమే నికరాగువా సరస్సుగా పరిణామం చెందినదని ఒకప్పుడు కొందరు పురావస్తు శాస్త్రవేత్తలు భావించారు. వీరి ప్రకారం మొదట్లో పసిఫిక్ మహాసముద్రం వెంబడి దాని తీరంలో ఒక అఖాతం ఉండేది. ఈ అఖాతం క్రమేణా ఫసిఫిక్ నుండి విడిపోయి ఒక భూపరివేష్టిత మహా సరస్సుగా మారింది. ఈ మహా సరస్సు ప్రాంతం క్రమంగా మనగువా, నికరాగువా అనే రెండు సరస్సులుగా విడిపోయింది. తరువాత ఈ రెండు సరస్సులను టిపిటాపా నది అనుసంధానించింది. ఉప్పునీటి సరస్సులుగా వున్న ఈ రెండు సరస్సులు సముద్రం నుండి వేరుపడిన తరువాత క్రమేణా మంచినీటి సరస్సులుగా మార్పు చెందాయి. ఈ క్రమంలో భాగంగా ఇక్కడి సరస్సుల లోని ఉప్పునీరు క్రమంగా మంచినీటి జలాలుగా మారడంతో ఈ సరస్సులో చిక్కుకుపోయిన సముద్రపు చేపలు కూడా కాలక్రమేణా మంచినీటికి అలవాటు పడి తమంతట తాముగా మంచినీటి చేపలుగా మార్పు చెందాయి. అయితే ఇది తప్పు అని తేలింది. నిజానికి ఇక్కడ కనిపించే షార్క్ చేపలు సరస్సులో చిక్కుకుపోయినవి కావని, నిజానికి అవి శాన్ జువాన్ నదీ వెంబడి ప్రవాహానికి ఎదురీది మరీ ఈ మంచినీటి సరస్సులో ప్రవేశించాయని 1960 లలో నిర్ధారించారు.
స్థానిక గిరిజనులు ఈ సరస్సును కోసిబోల్కా సరస్సు అని పిలుస్తారు. స్వీట్ సీ అని దీని అర్ధం. ప్రస్తుత నికరాగువాకు వచ్చిన తొలి యూరోపియన్ దేశీయుడు గొంజాలెజ్ డెవిలా . ఇతను కోస్టారికా నుండి ప్రయాణిస్తూ 1523 లో తొలిసారిగా ఈ నికరాగువా సరస్సును కనుగొన్నాడు. కనుచూపుమేర వరకు నీరు తప్ప మరేమీ కనిపించని ఈ అంతులేని మహా జలరాశిని తొలిసారిగా చూసిన అతను దీనిని ఒక సముద్రంగా భావించారు. అతని గుర్రం సరస్సు లోని నీటిని త్రాగడంతో, ఆశ్చర్యపోయి సముద్రంలా కనిపిస్తున్న ఈ సరస్సును స్వీట్ సీ గా పేర్కొన్నాడు. అప్పటినుండి స్పానిష్ ఆక్రమణదారులు దీనిని "స్వీట్ సీ" అని కూడా పిలిచేవారు. ఈ సరస్సుకి వాయువ్య తీరంలో నెలకొనివున్న గ్రెనడా, ఒక ప్రముఖ వలసరాజ్యపు నగరం గానే కాక అట్లాంటిక్ సముద్ర ఓడరేవుగా కూడా ప్రసిద్ధికెక్కింది. ఈ నగర సామీప్యాన్ని బట్టి ఈ సరస్సుకు గ్రెనడా సరస్సు అనే పేరు కూడా స్థిరపడింది.
నికరాగువా సరస్సులో అతి పెద్ద దీవి ఒమెటెప్ ద్వీపం. ఇది సరస్సుకు పడమట వైపున ప్రధాన భూభాగానికి 10 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉంది. సుమారు 26 కిమీ పొడవు, 13 కిమీ వెడల్పుతో వున్న ఈ ఉష్ణమండల ద్వీపం 276 చదరపు కిలోమీటర్ల విస్తీర్ణంలో వ్యాపించివుంది. ఇది ప్రపంచంలో పదవ అతి పెద్ద సరస్సు దీవి . నిజానికి ఒమెటెప్ ద్వీపాన్ని ఒక అగ్నిపర్వత దీవిగా అభివర్ణించివచ్చు. ఇది 'కాన్సెప్సియన్' , 'మదేరా' అనే రెండు పెద్ద అగ్నిపర్వతాలు చేత ఏర్పడింది. పూర్వ కాలాలలో జరిగిన అగ్నిపర్వత విస్ఫోటనాల నుండి వెలువడిన లావా, ఈ రెండు అగ్నిపర్వతాల మధ్య ఒక వంతెన మాదిరి భూభాగాన్ని ఏర్పరిచింది. దీనిని టిస్టియన్ భూసంధి అని పిలుస్తారు. లోతట్టు ప్రాంతం కావడం వలన టిస్టియన్ తరుచుగా వరదలకు గురవుతుంది. అగ్నిపర్వతాల నుండి విరజిమ్మబడిన బూడిద వలన ఒమెటెప్ దీవి లోని మట్టి బాగా సారవంతమైంది. ఫలితంగా ఈ రెండు అగ్నిపర్వతాలు చుట్టూ సారవంతమైన నేలలు విస్తారంగా ఏర్పడ్డాయి.
ఈ సరస్సు ఆవిర్భావ మూలాలు ప్రధానంగా టెక్టోనిక్, అగ్నిపర్వత కారణ సంబందమైనవి. టెక్టోనిక్ ప్రభావ కారణంగా మధ్య అమెరికా భూభాగం లోని గల్ఫ్ అఫ్ ఫోన్సెకా నుండి లిమోన్ వరకు వ్యాపించి వున్న ఒక విస్తృత ప్రాంతం గ్రాబెన్ విన్యాసంలో కుంగుబాటు కు గురయ్యింది. ఇలా కుంగుబాటుకు గురైన ప్రాంతం క్రమేణా ఒక లోతైన బేసిన్ మాదిరిగా మారింది. సుదీర్ఘ కాలంపాటు కొనసాగిన అగ్నిపర్వత విస్ఫోటనాల వలన ఈ లోతైన బేసిన్ లోని భూమి లావాతో నిండిపోయిందని శాస్త్రవేత్తలు భావిస్తున్నారు. ఈ లోతైన బేసిన్ లోనే మనాగువా, నికరాగువా మంచినీటి సరస్సులు ఏర్పడ్డాయి. సరస్సు తీరం, అడుగుభాగాలలో బసాల్ట్, ఆండిసైట్ వంటి అగ్ని శిలలు విస్తృతంగా ఏర్పడ్డాయి. ఈ శిలలు సరస్సు జలాలతో రసాయనిక సంయోగం చెందుతూ వున్న కారణంగా, ఇక్కడి జలాలలో మెగ్నీషియం, పొటాషియం తదితర లవణాలు అధికంగా కనిపిస్తాయి.
పనామా కాలువకు ప్రత్యామ్నాయంగా ఈ సరస్సు మీదుగా రెండు మహాసముద్రాలను కలిపే 286 కిలోమీటర్ల నికరాగువా కాలువను, 40 బిలియన్ డాలర్ల వ్యయంతో నిర్మించి అభివృద్ధి చేయాలనే తలంపుతో 2014 లో చైనా దేశానికి చెందిన 'హాంకాంగ్ నికరాగువా కెనాల్ డెవలప్‌మెంట్ ఇన్వెస్ట్‌మెంట్ కంపెనీ' , నికరాగువా ప్రభుత్వంతో ఒక అవగాహనా ఒప్పందాన్ని కుదుర్చుకుంది. అయితే కాలువ నిర్మాణం వల్ల ఏర్పడే పర్యావరణ, సామాజిక దుష్ప్రభావాల గురించి పలు విమర్శలు తలెత్తడంతో పాటు, ఈ భారీ ప్రాజెక్టుకు అవసరమైన నిధుల లభ్యతపై సందేహాలు తలెత్తి నిరసనలకు దారితీశాయి. చివరికి 2018 లో ఆర్థిక ఇబ్బందుల కారణంగా హెచ్‌కెఎన్‌డి కంపెనీ ఈ భారీ ప్రాజెక్టును విరమించుకొంది. ఈ విధంగా నికరాగువా సరస్సు గుండా పసిఫిక్-అట్లాంటిక్ లను కలుపుతూ ఒక అంతర మహాసముద్ర కాలువను నిర్మించాలనే ప్రతిపాదనలు నేటికీ కార్యరూపంలోకి దాల్ఛలేకపోయాయి.
గ్రెనడా: సరస్సు తీర నగరాలలో గ్రెనడా ప్రముఖమైనది. ఇది సరస్సు యొక్క వాయువ్య తీరంలో ఏర్పడిన వలసరాజ్యపు నగరం. స్పానిష్ విజేతలచే 1524 లో స్థాపించబదిన తొలి నికరాగువాన్ నగరం ఇది. ప్రస్తుతం సుసంపన్నమైన స్పానిష్ సాంస్కృతికి వారసత్వ చిహ్నంగా నిలిచింది. నిజానికి గ్రెనడా నగరం భౌగోళికంగా అట్లాంటిక్ మహా సముద్రాని కన్నా పసిఫిక్ మహాసముద్రానికే దగ్గరగా ఉంది. తూర్పున ఫసిఫిక్ సముద్రంతో ఈ నగరానికి ప్రత్యక్ష కలయిక లేనప్పటికి, పశ్చిమంగా మాత్రం ఈ నగరం నికరాగువా సరస్సు-శాన్ జువాన్ నదుల ద్వారా కరేబియన్ సముద్రంతో ప్రత్యక్షంగా కలుస్తుంది. దానితో గ్రెనడా నగరం కీలకమైన అట్లాంటిక్ నౌకాశ్రయంగా మారిపోయింది. "సరస్సు ఒడ్డున ఉన్న సముద్ర ఓడరేవు"గా ప్రసిద్ధికెక్కింది. స్పానిష్ వలసపాలన కాలంలో ఈ సంపన్న నగరం తరుచుగా కరేబియన్ సముద్రపు దొంగల దాడులకు గురయ్యేది.
పనామా కాలువ నిర్మాణానికి చాలా ముందుగానే, యాక్సెసరీ ట్రాన్సిట్ అనే రవాణా సంస్థ తొలిసారిగా అట్లాంటిక్ మహాసముద్రం నుండి పసిఫిక్ మహాసముద్రం వరకు రైవాస్ భూసంధి ద్వారా ప్రయాణమార్గం ఏర్పాటు చేసింది. 1853 లో అమెరికన్ వ్యాపారవేత్త కార్నెలియస్ వాండర్‌బిల్ట్ కు చెందిన యాక్సెసరీ ట్రాన్సిట్ అనే రవాణా కంపెనీ శాన్ జువాన్ నది నుండి నికరాగువా సరస్సుకు స్టీమ్ బోట్ ల ద్వారా ఒక నౌకా ప్రయాణమార్గం ఏర్పరిచింది. దీనికి కొనసాగింపుగా నికరాగువా సరస్సు లోని 'వర్జిన్ బే' ప్రాంతం నుండి పసిఫిక్ తీర పట్టణం 'శాన్ జువాన్ డెల్ సుర్' లను కలుపుతూ ఇరుకైన రివాస్ భూసంధి మీదుగా గుర్రపు బగ్గీల ద్వారా 12 మైళ్ళ భూ ప్రయాణమార్గం కూడా ఏర్పాటుచేసింది. దానితో నికరాగువా సరస్సు నుండి పసిఫిక్ మహా సముద్రాన్ని కలుపుతూ ఒక భూ రవాణా మార్గం ఏర్పడింది.
దీనికి తూర్పు, పడమర దిశలలో రెండు మహా సముద్రాలు ఉన్నాయి. భౌగోళికంగా ఈ సరస్సు అట్లాంటిక్ మహా సముద్రాని కన్నా పసిఫిక్ మహాసముద్రానికే దగ్గరగా ఉంది. ఎంత దగ్గరగా వుంది అంటే సరస్సు మధ్యలో గల ఒమెటెప్ ద్వీప పర్వతాల నుండి చూస్తే పసిఫిక్ మహాసముద్రం కనిపిస్తుంది. ఇది పసిఫిక్ నుండి కనిష్ఠ దూరంలో వున్నప్పటికీ సరస్సుకి పసిఫిక్ మహాసముద్రానికి మధ్య ప్రత్యక్ష కలయిక లేదు. రైవాస్ భూసంధి ఈ రెండిటిని వేరు చేస్తుంది. పసిఫిక్ మహాసముద్రం-నికరాగువా సరస్సు ల మధ్యన ఏర్పడిన రైవాస్ భూసంధి, కేవలం 19 కిమీ వెడల్పుతో ఒక సన్నని ఇరుకైన కారిడార్ మాదిరిగా వుంటుంది. అయితే సరస్సుకి అట్లాంటిక్ మహాసముద్రానికి మధ్య మాత్రం ఒక నదీ రూపంలో సహజసిద్ధంగా ప్రత్యక్ష కలయిక ఏర్పడింది. శాన్ జువాన్ నది ఈ సరస్సును కరేబియన్ సముద్రంతో కలుపుతుంది.
కనుచూపుమేరా నీరు తప్ప మరేమీ కనిపించని అపారమైన జలారాశిని కలిగి వుండటం, అతి పెద్ద తరంగాలు ఏర్పడటం, భారీ తుఫానులు సంభవించడం, సముద్ర జీవజాతుల ఉనికి లాంటి మహా సముద్ర లక్షణాలు అనేకం ఈ సరస్సుకు ఉన్నాయి.
ప్రపంచంలో షార్క్, రంపపు చేప వంటి సముద్ర జాతులను కలిగి ఉన్న ఏకైక సరస్సు ఇది. ముఖ్యంగా ఈ సరస్సు మంచినీటి షార్క్ చేపలను కలిగి ఉన్న ఏకైక ప్రదేశంగా పేరుపొందింది.
స్పానిష్ నావికుడు, అన్వేషకుడు అయిన గొంజాలెజ్ డెవిలా, 1520 లో మధ్య అమెరికాలోని పసిఫిక్ తీరాన్ని అన్వేషిస్తూ ఒక సాహస యాత్రను చేపట్టాడు. దీనిలో భాగంగా 1523 లో వంద మంది సైనికులతో కలసి తొలిసారిగా ఈ సరస్సు వద్దకు చేరుకొన్నాడు. స్పెయిన్ దేశపు చక్రవర్తి ఛార్లెస్ తరుపున ఈ సరస్సు వున్న ప్రాంతాన్ని స్వాధీనం చేసికొన్నాడు. స్థానిక గిరిజనులను క్రైస్తవ మతంలోకి మార్చి, అక్కడి ధనరాశులను, బంగారాన్ని దోచుకొని స్పెయిన్ చక్రవర్తికి పంపించాడు. తెగ అధిపతి నికారాగో పేరుమీదుగా ఈ ప్రాంతాన్ని నికరాగువా అనే పేరుతొ వ్యవహరించాడు. సముద్రం వలె కనిపిస్తున్న ఈ సరస్సును "లా మార్ డుల్సే" గా పేర్కొన్నాడు. అప్పటినుండి నికరాగువా సరస్సు, దాని పరిసరప్రాంతాలు స్పానిష్ ఆక్రమణలోనికి వెళ్ళిపోయాయి.
క్రమం తప్పకుండా వచ్చే అనూహ్యమైన, బలమైన తుఫానులకు ఈ సరస్సు ప్రసిద్ధి. డిసెంబరు-మార్చి నెలల మధ్య, ఈశాన్య వ్యాపార పవనాలు గంటకు 30 నుండి 40 కి.మీ. వేగంతో బలంగా వీస్తాయి. దీనివల్ల గ్రెనడా నుండి రైవాస్ వరకు వున్న తీరంలో పెద్ద పెద్ద అలలు ఏర్పడతాయి. ఇవి నౌకాయానానికి ఆటంకం కలిగించడమే కాక చాలా అసౌకర్యాన్ని కలిగిస్తాయి. మరోవైపు, ఈశాన్యం నుండి వీచే ఈ వ్యాపార పవనాలను ఈశాన్య పర్వత శ్రేణులు అడ్డగించడం వలన సరస్సు యొక్క ఈశాన్య తీరం మాత్రం చాలా ప్రశాంతంగా ఉంటుంది. సంవత్సరంలో మిగిలిన కాలమంతా ఈశాన్య వ్యాపార పవనాలు అస్థిరంగా వీస్తున్నప్పటికి, బలహీనంగా ఉంటాయి. దానివలన సరస్సు ఏ విధమైన అలజడులకు లోనవదు. ముఖ్యంగా వర్షాకాలంలో ఈ సరస్సు ఉపరితలం, తరుచుగా ప్రశాంతంగా నిర్మలంగా వుంటుంది.
నికరాగువా సరస్సు ప్రకృతి దృశ్యంలో అత్యంత ఆసక్తికరమైన అంశం, ఈ సరస్సు లోపల నివసించే వన్యప్రాణులే అని చెప్పవచ్చు. నిజానికి ఇది ఒక సరస్సు మాత్రమే అయినప్పటికి, అందులోను మంచినీటి జలాశయం మాత్రమే అయినప్పటికి, దీనిలో సముద్ర జాతులకు చెందిన అనేక చేపలు కనిపించడం విశేషం. కరేబియన్ బుల్ షార్క్ చేపలు, టార్పాన్ చేపలు, పెద్ద పళ్ల రంపం చేపలు , ఫైన్ టూత్డ్ రంపం చేపలు వంటి రంపం చేపలు సముద్ర చేప జాతులైనప్పటికి మంచినీటికి అలవాటుపడే నిర్మాణం కలిగి వుండటం వల్ల, ఈ మంచినీటి సరస్సులో చక్కగా జీవించగలుగుతున్నాయి. అందువలన ఈ సరస్సును ప్రపంచంలో షార్క్, రంపపు చేపలు వంటి సముద్ర జాతులను కలిగి ఉన్న ఏకైక మంచినీటి సరస్సుగా పేర్కొంటారు.
నికరాగువా సరస్సు వందలాది పక్షి జాతులకు ఆవాస ప్రాంతం. ముఖ్యంగా సరస్సు మధ్యన గల దీవులలోనూ, ఆ దీవుల పరిసర ప్రాంతాలలోనూ పక్షులు సందడి చేస్తూ పుష్కలంగా కనిపిస్తాయి. ఇవి సరస్సులోని చేపలు, మొక్కలు, చిన్న చిన్న నీటి జంతువులపై ఆధారపడి జీవిస్తాయి. ఇక్కడ కార్మోరెంట్ నీటి పక్షులు, కొంగ జాతికి చెందిన పక్షులు చేపలను వేటాడుతూ, ఎండలో నిలబడి తమ ఈకలను ఆరబెట్టుకుంటూ ఉంటాయి. సరస్సు చుట్టూ గ్రద్దలు, డేగలు వంటి ప్రిడేటర్ పక్షులు వేటాడుతూ కనిపించడం ఇక్కడ సర్వ సాధారణం. అయితే ఒమెటెప్ ద్వీపంలోని రియో ఇష్టియన్ వంటి ప్రదేశాలలోను, సోలెంటినేమ్ ద్వీపసమూహం చుట్టూ వున్న ప్రదేశాలలోను, గ్రెనడా ద్వీపాలలోను విలక్షణమైన పక్షి జాతులు విశేషంగా కనిపిస్తాయి.
కోస్టారికాన్ సరిహద్దుకు సమాంతరంగా నున్న దక్షిణ తీరమంతటా, ముఖ్యంగా పెనాస్ బ్లాంకాస్ వద్ద గల కస్టమ్స్ పోర్టు వరకు అధిక వర్షపాతం నమోదవుతుంది. ఈ ప్రాంతం పసిఫిక్‌కు చాలా దగ్గరగా ఉన్నప్పటికీ, ఇక్కడి వృక్ష, జంతుజాలంపై కరేబియన్ ప్రభావం చాలా స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. ఈ ప్రాంతంలో ముఖ్యంగా సరస్సుకి దక్షిణంగా వున్న చిత్తడి తీరాల నుండి కోస్టారికాన్ భూభాగంలోని గ్వానాకాస్ట్ అగ్నిపర్వత వాలుల వరకు ఒక చిత్తడి అడవి విస్తరించి ఉంది. సాధారణంగా ఈ చిత్తడి అటవీ నేలలు ఎల్లప్పుడూ నీటిలో మునిగే వుంటాయి. దీనివల్ల ఇక్కడ పెరిగే చెట్లు తమకు కావాల్సిన ఆక్సిజన్ కోసం, నేరుగా వాతావరణం నుంచి నీటిని పీల్చుకొని తమలో నిలుపుకొగలిగే సామర్ధ్యాన్ని కలిగివుంటాయి.
శాన్ కార్లోస్: నికరాగువా సరస్సు-శాన్ జువాన్ నది సంగమ ప్రాంతంలో శాన్ కార్లోస్ పట్టణం ఉంది. ​​నికరాగువా సరస్సు ఒడ్డున, సరస్సు నుండి శాన్ జువాన్ నదీ ప్రవాహం మొదలయ్యే చోట స్థాపించిన ఈ పట్టణాన్ని శాన్ జువాన్‌ నదికి ప్రవేశ ద్వారంగా పేర్కొంటారు. 1526 లో స్పెయిన్ దేశీయులు తొలుత ఈ పట్టణాన్ని న్యువా జాన్ అనే పేరుతొ స్థాపించారు. 1542 లో రేవు పట్టణంగా మారింది. 1550 నాటికి స్పానిష్ వాణిజ్య స్థావరమైంది. తరువాత ఈ పట్టణం అనేక దశాబ్దాల పాటు పూర్తిగా అలక్ష్యం చేయబడింది. తిరిగి 17 వ శతాబ్దంలో శాన్ కార్లోస్ గా ప్రాచుర్యంలోకి వచ్చింది. 1670 లో సముద్రపు దొంగలు ఇక్కడి కోటను కొల్లగొట్టారు. ప్రస్తుతం ఇది ఒక ప్రాంతీయ వాణిజ్య కేంద్రంగా అభివృద్ధి చెందింది.
చారిత్రక కాలం నుంచి మధ్య అమెరికా లోతట్టు ప్రాంతాలనుండి అట్లాంటిక్ మహా సముద్రాన్ని చేరుకోవడానికి, నికరాగువా సరస్సు ఒక కీలకమైన రవాణా మార్గంగా ఉపయోగపడింది. దక్షిణ అమెరికా ఖండాన్ని స్పానిష్ విజేతలు ఆక్రమించుకుంటున్న సమయంలో, స్థానికంగా దోచుకున్న సంపదలను నికరాగువా సరస్సు, శాన్ జువాన్ నదుల ద్వారానే స్పెయిన్‌కు రవాణా చేయడం జరిగింది. ఈ క్రమంలో భాగంగానే సరస్సు తీరంలో గ్రెనడా వంటి గొప్ప సంపన్న వలస నగరాలు, ఇతర రేవు పట్టణాలు ఏర్పడ్డాయి. ఆ తరువాత కాలిఫోర్నియా గోల్డ్ రష్ కాలంలో దక్షిణ అమెరికాలోని పశ్చిమ తీరాలలో కనుగొనబడిన సంపదను తరలించడానికి శాన్ జువాన్ నదితో పాటు నికరాగువా సరస్సును రవాణా మార్గంగా ఉపయోగించుకోవడం జరిగింది.