polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
వెల్డింగు విధానంవెల్డింగుకు ముందు చెయ్యవలసిన పని :అతుకవలసిన లోహభాగాలను శుభ్రపరచవలెను.శుభ్రపరచుటకు గరకు కాగితం , తీగెల బ్రస్సు ఉపయోగించుట ఉత్తమం.అతుకు రెండు లోహల అంచులమధ్య 1.5-6.0 మి.మీ ఖాళి వుండాలి.అతుకు ప్రాంతానికి అటుఇటూ125-150 మి.మీపొడవున శుభ్ర పరచాలి.నూనెమరకలు, దుమ్ము, తుప్పు వంటివాటిని పూర్తిగా తొలగించాలి.అవసరమైనచో గ్యాసు టార్చి ఉపయోగించి అతుకు భాగాల ఉపరితలాన్ని వేడి చేసి శుభ్రపరచిన మంచిది.తుప్పు ఎక్కువగా వున్నచో సాండ్ బ్లాస్ట్ విధానం ద్వారా శుభ్ర పరచాలి.వెల్డింగు:"'
మొత్తటి చూర్ణంగా వున్న అల్యూమినియంను లోహ అక్సైడులతో ఇనుప తుప్పు ) తో మండించినప్పుడు/చర్యనొందించినప్పుడు అత్యధికమొత్తంలో ఉష్ణ శక్తి విడుదల అవుతుంది. ఉష్ణోగ్రత 2500-30000వరకు వుంటుంది. ఈ అసాధారణ ఉష్ణోగ్రతలో ఉక్కు, ఇనుప లోహాలు అతిత్వరగా ద్రవీకరణ చెందుతాయి.ఈ ద్రవీకరణ చెందిన లోహాన్ని ఉపయోగించి లోహాలను అతకడం జరుగుతుంది
థెర్మిట్ వెల్డింగు అనునది మెటల్ ఆర్కు వెల్డింగు, గ్యాస్ వెల్డింగు, రెసిస్టెన్సు వెల్డింగుల కన్న కాస్త భిన్నమైన, వినూత్నమైన లోహలను అతుకు/వెల్డింగు విధానం.థెర్మిట్ వెల్డింగును థెర్మైట్ వెల్డింగు అనికూడా పిలుస్తారు.
దలహట్టా బుజర్ కుంహర్తోలిలో 80% మంది కుమ్మరి వారు ఉన్నారు. కుంహర్తోలి సమీపంలో ఉన్న బాత్‌తోలిలో చంఢీ ఆలయపూజారి నివసిస్తున్నాడు. ఈ గ్రామంలో బాత్ బ్రాహ్మణులు, బ్రాహ్మణులు, రాజపుత్రులు ఉన్నారు. ఇక్కడ వేయిమంది రాజపుత్రులు నివసిస్తున్నారు కనుక ఈ గ్రామం బస్దుయపూర్ అని పిలువబడింది. కరగ్‌పూర్ లోని పర్సండో గ్రామంలో శిఖర్వార్ రాజపుత్రులు భూస్వాములు, బ్రాహ్మణులు, ఇతర కులస్తులు నివసిస్తున్నారు. కరగ్‌పూర్ లోని కలా గ్రామంలో అధికంగా బ్రాహ్మణులు, రాజపుత్రులు నివసిస్తున్నారు. మొహనే నదీతీరంలో నివసిస్తున్న సుపౌర్ జముయా గ్రామ ప్రజలు స్వాతంత్ర్య సమరంలో ప్రముఖపాత్ర వహించారు. 1902-1930 లలో ఈ గ్రామాన్ని పలువురు కాగ్రెస్ నాయకులు సందర్శించారు. ముంగేర్ జిల్లాలో ఉన్న రతైతా గ్రామం జిల్లాలో అతి పెద్దదిగా గుర్తించబడుతుంది.
జిల్లాకేంద్రం పేరును జిల్లాపేరుగా నిర్ణయించారు. ఈ పేరుకు కారణంగా పలు కథనాలు వాడుకలో ఉన్నాయి. మొదటి కారణం ఈ ప్రాంతం పురాతన ముద్గగిరి అని భావిస్తున్నారు. మహాభారతంలో ఈ ప్రాంత ప్రస్తావన ఉంది. దేవపాలా కాలం నాటి తామ్రపత్రాలు లభించాయి. మకర్షి ముద్గలుడు నివసించిన ప్రంతం కనుక ఇది ముద్గగిరి అయిందని మరొక కథనం వివరిస్తుంది. ఇది ముండా ప్రజలు నివసించిన ప్రాంతం అని వారు ఈ ప్రాంత స్థానిక ప్రజలని అందుకే ఇది ముంగేర్ అయిందని విశ్వసిస్తున్నారు. ఇది మునులు నివసించిన ప్రాంతం కనుక ఈ పేరు వచ్చిందని పలువురు విశ్వసిస్తున్నారు.
జిల్లా భూభాగం పూర్వం అంగ మహాజనపదాలలో భాగంగా ఉండేది. మహాభారంలో దీనిని కర్ణుడు పాలించాడు. ముద్గగిరి పలా సంరాజ్యానికి రాజధానిగా ఉండేది. తూర్పు ఇండియాను బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం స్వాధీనం చేసుకునే ముందుగా " మీర్ కాశిం " చివరిసారిగా ఈ భుభాగ రక్షణ కొరకు యుద్ధం చేసాడు. మీర్ కాశిం నిర్మించిన కోటకు 3 ద్వారాలు ఉండేవి. 4 వ వైపు గంగాతీరం ఉండేది. బ్రిటిష్ పాలనా కాలంలో ఈ ప్రాంతం " మంఘిర్ " అని పిలువబడింది. ఆరంభకాలంలో ముంఘీర్ భాగల్‌పూర్ భూభాగంలో భాగంగా ఉండేది. 1832లో ఈ ప్రాంతం జిల్లాగా రూపొందించబడింది.
ఈ జిల్లా నుండి సహర్సా జిల్లా, మాధేపురా జిల్లా, బేగుసరాయ్ జిల్లా, జమూయి జిల్లా, షేఖ్‌పురా జిల్లా, ఖగరియా జిల్లా, లఖిసరాయ్ జిల్లా విభజించబడ్డాయి.
జిల్లాలోని ప్రఖ్యాత ఆలయాలలో చంఢికా ఆలయం ఒకటి. షాదీపూర్‌లో బరి దుదుర్గా ఆలయం ఉంది. పతం వద్ద ఋషికుండం, దర్యార్‌పూర్ వద్ద సీతా కుండం, శివ గురు ధామం, జమల్‌పూర్ కాళీపహర్, లాల్ దర్బజా సమీపంలోని శివాలయం ఉన్నాయి. కోట సమీపంలో ఉన్న కషత్ హర్ని ఘాట్, బట్టోయి వద్ద ఉన్న హనుమాన్ ఆలయం ఉన్నాయి.
జిల్లా ఉత్తర సరిహద్దులో గంగానది ప్రవహిస్తుంది. గంగానదికి ఆవలి ఒడ్డున వాయవ్య సరిహద్దులో లఖిసరాయ్ జిల్లా, నైరుతీ సరిహద్దులో బేగుసరాయ్ జిల్లా, ఈశాన్య సరిహద్దులో భాగల్పూర్ జిల్లా, ఆగ్నేయ సరిహద్దులో బంకా జిల్లా, గంగానదికి ఆవలి తీరంలో ఉత్తర సరిహద్దులో ఖగరియా జిల్లా ఉన్నాయి.
2006 గణాంకాల ప్రకారం పచాయితీ రాజ్ మంత్రిత్వశాఖ భారతదేశ జిల్లాలు లో వెనుకబడిన 250 జిల్లాలలో ముంగేర్ జిల్లా ఒకటి అని గుర్తించింది. బ్యాక్‌వర్డ్ రీజన్ గ్రాంటు ఫండు నుండి నిధులను అందుకుంటున్న బీహార్ రాష్ట్ర 36 జిల్లాలలో ఈ జిల్లా ఒకటి.
బీహార్ రాష్ట్ర 36 జిల్లాలలో ముంగేర్ జిల్లా ఒకటి.ముంగేర్ పట్టణం జిల్లాకు కేంద్రంగా ఉంది.ముంగేర్ జిల్లా ముంగేర్ డివిజన్‌లో భాగం.
జిల్లాలో మార్చి- మే వరకు వేసవి, జూన్- సెప్టెంబరు వరకు వర్షాకాలం, అక్టోబరు - ఫిబ్రవరి శీతాకాలం. సరాసరి వర్షపాతం 1146 మి.మీ. .
ముంగేర్ జిల్లా బీహార్ రాష్ట్ర దక్షిణ భూభాగంలో ఉంది. జిల్లాకేంద్రం గంగానది దక్షిణతీరంలో ఉపస్థితమై ఉంది. ముంగేర్ జిల్లా వైశాల్యం 1419చ.కి.మీ.
ఈ కోట సముద్ర మట్టానికి 680 మీటర్ల ఎత్తులో ఉన్న కొండల్లో ఉంది. చుట్టూ ఉన్న మైదానం కంటే దాదాపు 300 మీటర్ల ఎత్తున ఉంది. ఈ కోట నత్తగుల్ల/శంఖము/గవ్వ ఆకారములో నిర్మించబడి 15 బురుజులతో, 15 ముఖద్వారాలు కలిగి ఉంది. కొండలు తక్కువ స్పర్‌ల ద్వారా అనుసంధానించబడి ఉన్నాయి. కోట పశ్చిమ కొండపై ఉంది. ఇందులో రెండు భవనాలు ఉన్నాయి, ఒకటి ధాన్యాగారం కాగా, రెండోది గన్‌పౌడర్ నిల్వ. శిథిలమైన నరసింహ ఆలయం శిఖరం దగ్గర ఉంది. వ్యాయామశాల ఒకటి ఉంది. 300 మీటర్ల ఎత్తైన కొండపైన " మురారీ రావు గద్దె" అనే ఒక చిన్న పెవిలియన్ ఉంది. ఇక్కడి నుండి గుత్తి ఊరంతా చక్కగా కనిపిస్తుంది. మరాఠా జనరల్ మురారీ రావు ఇక్కడ చదరంగం ఆడేవాడు.
గుత్తి కైఫియత్ ప్రకారము కోటను మీర్ జుమ్లా ఆక్రమించుకొనెను. ఆ తరువత ఇది కుతుబ్ షాహీ వంశస్థుల పాలనలో ఉంది. 1746 లో మురారి రావు ఆధ్వర్యములో మరాఠులు దీనిని జయించారు. 1775 లో హైదర్ అలీ గుత్తి కోటను తొమ్మిది నెలల నిర్భంధము తర్వాత వశపరచుకొనెను. 1779 లో టిప్పూసుల్తాన్ మరణానంతరము జెరువార్ ఖాన్ అనే ముస్లింగా మారిన బ్రాహ్మణ సేనాని ఆధీనములో ఈ కోట ఉండగా నిజాము తరఫున బ్రిటిషు కల్నల్ బౌజర్ కోటను ఆక్రమించుకొని బ్రిటిషు వారి పాలనలోకి తెచ్చాడు.
గుత్తి కోట చాళుక్యుల కాలములో కట్టబడినదని భావిస్తారు అయితే విజయనగర రాజులు దీనిని పటిష్ఠము చేసారు. గుత్తి కోటను ప్రస్తావించిన తొలి శాసనాలు కన్నడము, సంస్కృతములో ఉన్నాయి. అవి 7వ శతాబ్దము నాటివని అంచనా. ఒక శాసనములో ఈ కోట పేరు గదగా ఇవ్వబడింది. విజయనగర చక్రవర్తి బుక్క రాయల శాసనములో గుత్తి కోట దుర్గ రాజముగా కీర్తించబడింది.
" డిబ్రు సైఖొవ నేషనల్ పార్క్ " పక్షులకు ప్రత్యేకించబడుతుంది. ఇందులో అంతరించి పోతున్న వైవిధ్యమైన 350 జాతుల జంతువులు పరిరక్షంచబడుతున్నాయి. అత్యంత అరుదైన పూర్తిగా తెల్లని అడవి బాతులు, ఇతర వలస పక్షులు ఉన్నాయి. అడవి - గుర్రాలు ఉన్నాయి. " దిహింగ్ పత్కై విల్డ్‌లైఫ్ శాక్చ్యురీ" అస్సాంలోని దిగువభూములలోని సతతహరితారణ్యంగా గుర్తించబడుతుంది. ఈ అభయారణ్యం 300 చ.కి.మీ వైశాల్యంలో ఉంది. ఇందులో హూలాక్గిబ్బన్, పిగ్- టైల్డ్ మచక్యూ, స్లో లోరిస్, పులి, ఏనుగు, క్లౌడెడ్ లెపార్డ్, హార్న్‌బిల్స్ వంటి పక్షులు ఉన్నాయి. సమీపకాలంలో కేరళా వారి ఆయుర్వేద కేంద్రం ప్రారంభించబడింది. బరూహ్ లాడ్జ్‌లో ఒక నేచుర్ కేర్ సెంటర్ ప్రారంభించబడింది. బరూహ్ మార్కెట్ వెనుక
జకుజ్జి బాత్ ఆరంభించబడింది. అక్కుప్రెషర్ చికిత్స, ఫిజియోథెరఫీ చికిత్స కూడా లభిస్తుంది. " డిగ్‌బోయీ "లో 2 ఆధునిక ప్రపంచ అద్భుతాలు ఉన్నాయని ఇక్కడి ప్రజలు సగర్వంగా చెప్పుకున్నారు. ఇక్కడి పురాతన రిఫైనరీలో ఇప్పటికీ ఉత్పత్తి కొనసాగుతుంది. ఎగుడుదిగుడుగా పచ్చని తివాసి పరచినట్లున్న టీ తోటలు. డిగ్‌బోయీలో ఇప్పటికీ కాలనీకాల వాతావరణం నెలకొని ఉంది. విహంగవీక్షణంగా ఈ దృశ్యాలను చూసేసమయంలో మంచు కప్పుకున్న హిమాలయశిఖరాలను దర్శించవచ్చు.
మార్ఘరెటా : ఇది టీ గార్డెన్‌కు కేంద్రంగా ఉంది. ప్లైవుడు ఫ్యాక్టరీలు, కోయల్ మైన్లు, పలు పిక్నిక్ స్పాట్లు, ఇసుకతో కూడిన నదీతీరాలు ఉన్నాయి.
క్రీడలు : 18 - స్కాట్‌లాండ్ వారు రూపొందించిన హోల్ గోల్ఫ్ కోర్స్, ఉంది. డిగ్బోయిలో 8 గోల్ఫ్ మైదానాలు ఉన్నాయి. ఒక్కొక్కటి ఒక్కొక ప్రత్యేకతను కలిగి ఉన్నాయి.
తిన్‌ సుకియా పురాతన నామం బెంగ్మరా. ఇది ముత్తక్ సామ్రాజ్యానికి రాజధానిగా ఉంటుంది. సర్బనానందా సింఘా గుయిజాన్ నదీతీరంలో రంగగరా వద్ద రాజధానిని స్థాపించాడు. క్రీ.పూ 1791లో సర్బనానందా సింఘా తన రాజధానిని బెంగ్మరాకు మార్చబడింది. సర్బనానందా సింఘా తన మంత్రి గోపీనాథ్ బర్బరుహ్ సాయంతో బెంగ్మరా నగరాన్ని స్థాపించాడు. ప్రస్తుత
తిన్‌ సుకియా కేంద్రస్థానంలో స్థాపించబడింది. 1989 అక్టోబరు 1 న తిన్‌ సుకియా అస్సాం రాష్ట్ర 23 వ జిల్లాగా ప్రకటించబడింది. దిబ్రూఘర్ జిల్లాలో కొంత భూభాగం వేరుచేసి తిన్‌ సుకియా జిల్లా ఏర్పాటు చేయబడింది. సర్బనానందా సింఘా కాలంలో చౌల్‌దువా పుఖురి, కడమొని పుఖురి, డా ధరుయా పుఖురి, బాటర్ పుల్హురి, లోగొని పుల్హురి, నా-పుల్హురి, కుంభి పుఖురి, రుపాహి పుఖురి మొదలైన సరోవరాలను నిర్మించారు. సరోవరాలే కాక సర్బనానందా సింఘా ముత్తక్ సామ్రాజ్యం అంతటా రహదార్లను నిర్మించజేసాడు:
గోధా-బర్బురియా రోడ్, రంగ్గరా రోడ్డు, రింగ్ రోడ్డు మొదలైన ప్రధాన రోడ్లు నిర్మించబడ్డాయి. 1882లో బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం సదియా, చబుయాలో మొదటి సారిగా టీతోటల పెంకం ప్రారంభించారు. చాయ్‌బుయా అనే పేరు టీ ప్లాంటేషన్ నుండి ఏర్పడింది. 1882లో దిబ్రు-సదియా రైల్వే స్టేషను ఏర్పాటు చేయబడింది. ఇది ఈశాన్య భారత ఆర్థికాభివృద్ధికి అధికంగా తోడ్పడుతుంది.
తిన్‌సుకియా వాయు, రహదారి, రైలు మార్గాలద్వారా దేశంలోని ఇతర ప్రాంతాలతో చక్కగా అనుసంధానించబడి ఉంది. అస్సాం రాష్ట్ర రాజధాని దిస్పూర్‌కు తిన్‌సుకియా చక్కగా అనుసంధానించబడి ఉంది. తిన్‌సుకియాకు 40కి.మీ దూరంలో ఉన్న సమీపంలోని విమానాశ్రయం మొహంబరి, దిబ్రూఘర్‌లలో ఉంది. ఇక్కడి నుండి ఢిల్లీ, కొలకత్తాలకు దినసరి విమానసర్వీసులు లభిస్తున్నాయి.
తిన్‌ సుకియా అస్సాం రాష్ట్రంలో పారిశ్రామిక నగరంగా గుర్తింపు పొందింది. జిల్లాలోని దిగ్బోయిలో పురాతనమైన ఆయిల్ రిఫైనరీ ఉంది. లెడో ఓపెన్ కాస్ట్ కోయల్ మైనిగ్.
అస్సాం రాష్ట్రంలోని ప్రధాన వాణిజ్యకేంద్రాలలో తిన్‌సుకియా ఒకటి. జిల్లాలో హిందుస్థాన్ యూనిలివర్ సంబంధిత కాస్మిక్ ప్లాంట్ ఉంది.
అస్సాం రాష్ట్ర 27 జిల్లాలలో తిన్‌సుకియా జిల్లా ఒకటి. తిన్‌సుకియా పట్టణం జిల్లాకేంద్రంగా ఉంది. జిల్లా వైశాల్యం 3790చ.కి.మీ. ఇది దాదాపు దక్షిణ జార్జియా దేశవైశాల్యానికి సమం.
జాంబియా, జ్రింభిక్‌గ్రాం పదాలకు హిందీలో జమూహి అని అర్ధం. కాలక్రమంలో జమూహి జమూయి అయింది. అలాగే కాలక్రమంలో ఉఝువాలియా నది పేరు ఉలైగా మారింది.
రెండు ప్రదేశాలు జుమూయిలో ఉన్నట్లు గుర్తుంచబడ్డాయి. జమూయి సమీపంలో ఇప్పటికీ ఉయిలి నది ప్రవహిస్తుంది. జమూయి జంభుబానిగా లిఖించబడిన తామ్రపత్రం మ్యూజియంలో ఉంది. ఇది 12 శతాబ్ధానికి చెందిన జంభుమాయి ప్రస్తుత జమూయి అని భావిస్తున్నారు. పురాతనమైన జంబుయాగ్రాం, జంబుబాని పేర్లు ఈ ప్రాంతం జైనమతపరమైన ప్రాముఖ్యత కలిగిన ప్రాంతమని సూచిస్తున్నాయి. 19వ శతాబ్దంలో ఈ ప్రాంతం గుప్తుల పాలనలో ఉంది. చరిత్రకారుడు బుచానన్ 1811 లో ఈ ప్రాంతాన్ని సందర్శించాడు. ఇతర చరిత్రకారులు కూడా మాభాభారతకాలంలో ఈ ప్రాంతం ఉంకిలో ఉందని భావిస్తున్నారు.
లాతే మొహమ్మద్ ఉస్మాన్ జమూయీ జిల్లాలోని అద్సర్ లో జన్మించాడు. ఆయన గొప్ప సాంఘిక కారూకర్త. అలాగే జమూయి చైర్మంగా కూడా పనిచేస్తున్నాడు. ఆయన అద్సర్ పరిసర ప్రాంతాలలో పలు సంస్కరణలు చేపట్టాడు. ఆయన 70-80 లలో ప్రారంభించిన కార్యక్రమ ఫలితంగా అద్సర్ ప్రాంతం అంతా విద్యుదీకరణ చేయబడింది.
ఆయన గ్రామంలోని వివాదాలను పరిష్కరిస్తుంటాడు. ఆయన కుమార్తె రషీదా ఖాటూన్ పఠశాలకు అవసరమైన సహాయం చేసి అద్సర్ ప్రజలకు విద్యా వసతి కల్పించింది.
సాహిత్యంలో లభిస్తున్న ఆధారాలు 12 వ శతాబ్ధానికి ముందు జమూయి గుప్తా, పాలా పాలకులతో సంబంధితమై ఉందని భావిస్తున్నారు. తరువాత ఈ ప్రాంతంమీద చండేల్ పాలకులు ఆధిక్యత సాధించారు. చండేల్ రాజుకంటే ముందు ఈ ప్రంతాన్ని నిగోరియా రాజు పాలించాడు. నిగీరియాను చండేల్ రాజు ఓడించాడు. 13వ శతాబ్దంలో చండేల్ రాజ్యం స్థాపించబడింది. క్రమంగా చండేల్ రాజ్యం జమూయి వరకు విస్తరించింది. జిల్లా ప్రస్తుతం రెడ్ కార్పెట్‌లో భాగం.
వివిధసాహిత్యాలలో జమూయి భూభాగం జాంబియాగ్రాంగా ప్రద్తావించబడింది. జైనిజం అనుసరించి 24వ తీర్ధంకర్ భగవాన్ మహావీర్ జాంబియాగ్రాంలో ఙానోదయం పొందాడని విశ్వసిస్తున్నారు.జాంబియాగ్రాం ఉజ్జిహువాలియా నదీతీరంలో ఉంది. భగవాన్ మహావీర్ ఙానోదయం పొందాడని భావిస్తున్న మరొక ప్రదేశం రిజువాలికా నదీతీరంలో ఉన్న జ్రింభిక్‌గ్రాం జాంబియాగ్రాం ఒకటేనని భావిస్తున్నారు.
తూర్పు మధ్య రైల్వే జోన్‌లోని దనపూర్ డివిజన్‌లో ప్రధాన రైల్వే స్టేషనులలో జముయి రైల్వే స్టేషను ఒకటి. జముయి భారతీయ మహానగరాలతో చక్కగా అనుసంధానించబడి ఉంది.
హౌరా- ఢిల్లీ ప్రధాన రైలు మార్గం మొగల్‌సరాయ్ - పాట్నా మార్గం మీదుగా పయనిస్తుంది. ఇది కొంత దూరం చరిత్రాత్మక గ్రాండ్ ట్రంక్ రోడ్డు వెంట సాగిపోతుంది.
2006 గణాంకాల ప్రకారం పచాయితీ రాజ్ మంత్రిత్వశాఖ భారతదేశ జిల్లాలు లో వెనుకబడిన 250 జిల్లాలలో జమూయి జిల్లా ఒకటి అని గుర్తించింది . బ్యాక్‌వర్డ్ రీజన్ గ్రాంటు ఫండు నుండి నిధులను అందుకుంటున్న బీహార్ రాష్ట్ర 36 జిల్లాలలో ఈ జిల్లా ఒకటి.
చంద్రశేఖర్ సింగ్ జాతీయ కాంగ్రెస్ సభ్యుడు. ఆయన 1983 ఆగస్టు నుండి 1985 మార్చి వరకు బీహార్ ముఖ్యమంత్రిగా పనిచేసాడు. ఇందిరాగాంధి, రాజీవ్‌గాంధి మంత్రివర్గంలో ఆయన పలు మార్లు క్యాబినెట్ మత్రిగా సేవలందించాడు.
గిరిధర్ నారాయణ్ సింగ్ ప్రబల స్వతంత్ర సమరయోధుడు, సోషలిస్ట్ పార్టీ సభ్యుడు, ఆయన బ్రిటిష్ పాలనకు వ్యతిరేకంగా " కిషన్ సభను " స్థాపించాడు. 1942లో ఆయన క్విట్ ఇండియా ఉద్యమంలో చురుకుగా పాల్గొన్నాడు. .
శ్యామప్రసాద్ సింగ్ స్వతంత్ర సమరయోధుడు. ఆయన మహాత్మా గాంధీ సహాయనిరాకరణ పోరాటంలో పాల్గొన్నాడు. ఆయన కలకత్తా సమాచార్ పత్రికకు సంపాదకుడుగా పనిచేసాడు. నవశక్తి పాట్నా డైరెక్టర్‌గా కూడా పనిచేసాడు.
దుఖరన్ ప్రసాద్ ప్రబల స్వతంత్ర సమరయోధుడు. ఆయన స్వతంత్ర సమరాన్ని సాధారణ ప్రజల మధ్యకు తీసుకువెళ్ళాడు. 1943లో ఆయన ఖైదు చేయబడ్డాడు. ఆయన పోలీస్ దౌర్జన్యానికి బలై అమరుడుగా నిలిచాడు.
శుక్రదాస్ యాదవ్ ప్రఖ్యాత సాంఘిక కార్యకర్త, రాజకీయనాయకుడు. ఆయన బలహీన వర్గాల కొరకు పోరాటం సాగించాడు. ఆయన వరకట్నం, బాల్య వివాహం, కులవిధానాలకు వ్యతిరేకంగా పోరాడాడు.
అస్సాం రాష్ట్రంలోని పర్వత జిల్లాలో ఒకటైన కర్బి అంగ్లాంగ్ ప్రకృతి అందాలకు పుట్టిల్లు. మనోహరమైన ఈ ప్రాతం ఇప్పటికీ పర్యాటకులకు కొత్తగానే ఉంది. అదనంగా జిల్లాలో వివిధ గిరిజన సంప్రదాయాలు ఉన్నాయి.
సిల్భెటా : దిఫు నుండి 37 కి.మీ దూరంలో ఉన్న సిల్బెటా సుందరమైన పర్యాటక ఆకర్షణలలో ఒకటిగా పరిగణించబడుతుంది. ఈ పట్టణం చుట్టూ వర్షారణ్యాలు ఉన్నాయి. సహజసిద్ధంగా ఇక్కడ ఉన్న శిలాసేతులు కూడా పర్యాటక ఆకర్షణలలో ఒకటిగా పరిగణించబడుతుంది.
ఆకాశిగంగా: డిఫుకు 65 కి.మీ దూరంలో ఉంది. ఇక్కడ పైనుంచి కిందకు పడుతున్న పవిత్ర జలపాతం పక్కన ఒక శివాలయం ఉంది.
అంరెంగ్ : హంరెన్న్‌లో చాలా ఆకర్షణీమైన ప్రాతం అంర్వ్ంగ్. ఇది పచ్చని వృక్షాలమద్య కొండమీద ఉంది. ఇక్కడ ఒక పెద్ద శిల నుండి నీలవర్ణంలో జలధార కిందకు పడుతూ ఉంటుంది.
గరంపాని: గరం పని విల్డ శాక్చ్యురీలో హూలాక్ గిబ్బిన్లు, గోల్డేన్ లంగూర్లు ఉంటాయి. ఈ ప్రాంతంలో జాతీయరహదారి సమీపంలో ఒక వేశినీటి ఊట ఉంది.
జిల్లాకు కేంద్రంగా డిఫు పట్టణం ఉంది. జిల్లాలో ఉన్న ఇతర పట్టణాలు: బొకాజన్, డొంకమొకం, డొకమొక, హంరెన్, హైరాఘాట్. జిల్లాలో మొత్తం 2633 గ్రామాలు ఉన్నాయి.
జిల్లాలో 4 అసెంబ్లీ నియోజకవర్గాలు ఉన్నాయి: బొకాజన్, హౌరాఘాట్, డిఫు మరుయు బొయితలాంగ్సొ. 4 నియోజకవర్గాలు షెడ్యూల్డ్ కులాల కొరకు ప్రత్యేకించబడ్డాయి.
జిల్లాలో స్థాపించబడిన మరొక 37 కి.మీ వైశాల్యం ఉన్న అభయారణ్యం " నంబూర్ విల్డ్‌లైఫ్ శాల్చ్యురీ ". ప్రముఖ నేచురలిస్ట్ డాక్టర్ అంవరుద్దీన్ చౌదరి వ్రాసిన " ఎ నేచురలిస్ట్ ఇన్ కర్బి అంక్గ్లాంగ్ " పుస్తకంలో వన్యమృగ పరిశోధనలు కర్బి అంగ్లాంగ్‌లో ఉన్న వన్యమృగ వీక్షణా కేంద్రాల గురించి పూర్తి వివరాలు లభిస్తాయి. ఈ పుస్తకంలో జిల్లాలోని వన్యమృగ జీవన చిత్రాలు కూడా చోటు చేసుకున్నాయి.
జిల్లాలో 75% అరణ్యాలు విస్తరించి ఉన్నాయి. జిల్లాలో సతతహరితారంయాలు అధికభాగం విస్తరించి ఉన్నాయి. అక్కడక్కడా చిత్తడి నేలలు కూడా ఉన్నాయి. జిల్లా ప్రజలు తమజిల్లాలో " హూలాక్ గిబ్బాన్ " అధిక సంఖ్యలో ఉన్నాయని ఈ విషయంలో ఈ ప్రాంతం రాష్ట్రంలో ప్రథమ స్థానంలో ఉందని సగర్వంగా చెప్తుంటారు.
బ్రిటిష్ పాలనా కాలంలో ప్రస్తుత కర్బి ఆంగ్లాంగ్ ప్రాంతం దింసా సామ్రాజ్యంలో భాగంగా ఉంటూవచ్చింది. 1854లో దింసారాజైన సెంగ్యా తులారాం హంసు మరణించిన తరువాత ఈ రాజ్యం బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యంలో భాగంగా మారింది. దింసారాజైన సెంగ్యా తులారాం కాలంలో ప్రస్తుత జిల్లా కేంద్రం అయిన డిఫూ ప్రధాన్యత కలిగిన పట్టణంగా ఉండేది. బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం 1874లో ఈ ప్రాంతం షెడ్యూల్డ్ జిల్లాగా మారింది. 1935 నుండి భారత ప్రభుత్వం ఆధ్వర్యంలో పాలనా నిర్వహణ కొనసాగింది. 1951 నవంబరు 17 యునైటెడ్ మైకర్ జిల్లాగా అవతరుంచింది.
కర్బి అంగ్లాంగ్ జిల్లాలో కర్బి భాషాలో 7 వార్తాపత్రికలు ఉన్నాయి: కర్బి భాషలో వార్తా పత్రికలకు ప్రాధాన్యత తెలిసేలా మొదటగా " ది అర్లెంగ్ డైలీ " ప్రచురించబడింది. తరువాత అత్యధికంగా విక్రయించబడుతున్న పత్రిక " తెకర్ ". తరువాత మొదటిసారిగా ఆర్.ఎన్.ఐ నమోదు చేసుకున్నకర్బి పత్రిక ప్రధానమైనవిగా భావించబడుతున్నాయి. 2005లో కర్బి అంగ్లాంగ్ జిల్లాలోని చిన్న పట్టణమైన బొకులియాఘాట్ నుండి ప్రచురించబడుతున్న హిందీ పత్రిక " జన ప్రహరి " మొదలైనవి జిల్లా మాధ్యమాలలో ప్రధానమైనవిగా భావించబడుతుంది.
అస్సాం రాష్ట్ర 27 జిల్లాలలో కర్బి ఆంగ్లాంగ్ జిల్లా ఒకటి. జిల్లా తూర్పు సరిహద్దులో గోలాఘాట్ జిల్లా, పశ్చిమ సరిహద్దులో మారిగావ్ జిల్లా, మేఘాలయ రాష్ట్రం, ఉత్తర సరిహద్దులో నాగావ్ జిల్లా, దక్షిణ సరిహద్దులో దిమా హసాయో జిల్లా, నాగాలాండ్ రాష్ట్రం ఉన్నాయి. దిఫు జిల్లా మఖ్య పట్టణం.
ప్రొఫెసర్ రొంగ్బాంగ్ తెరంగ్: పద్మశ్రీ అవార్డ్ గ్రహీత. ఆయన అస్సాం సాహిత్యసభ అధ్యక్షుడు. ఆయన డిఫు ప్రభుత్వ కాలేజి ప్రొంసిపల్ , అస్సామీ ప్రొఫెసర్‌గా పని చేసాడు. 1989లో ఆయన " రొంగ్మిల్లిర్ హంహి " పుస్తకానికి కేంద్రప్రభుత్వం నుండి పద్మశ్రీ అవార్డును పొందారు.
2006 గణాంకాలను అనుసరించి పచాయితీ రాజ్ మంత్రిత్వశాఖ భారతదేశ జిల్లాలు లో వెనుకబడిన 250 జిల్లాలలో 24 జిల్లా ఒకటి అని గుర్తించింది. . బ్యాక్‌వర్డ్ రీజన్ గ్రాంటు ఫండు నుండి నిధులను అందుకుంటున్న అస్సాం రాష్ట్రజిల్లాలలో ఈ జిల్లా ఒకటి.
స్థానిక భాష కర్బి ఒకప్పుడు రాజభాషగా ఉండేది. జిల్లాలో కర్బి భాష ఇప్పటికీ ప్రధానభాషగా ఉంది. జిల్లాలో దింసా, గారో-దిమా, రెంగ్మా, కుకి, నెపాల్, అస్సామీ, తాజ్ అయిటన్ భాషలు వాడుకలో ఉన్నాయి. షాన్ భాషను బర్మీస్ లిపిలో వ్రాస్తుంటారు.
జిల్లాలో స్థానికప్రజలు అత్యధికంగా నివసిస్తున్నారు. వీపిలో అత్యధికంగా కర్బి ప్రజలు ఉన్నారు. వీరు కాక దింసా ప్రజలు, నేపాల్ గొర్కాలు, రెంగ్మాలు, కుక్కీలు, గారోలు, తివాలు , ఖాసిస్, హ్మర్లు, మిజాలు, చక్మాలు ఉన్నారు.
తెలుగు వికీపీడియాలో ఈయన సుమారు 40 రకాలైన నూనెలు, వాటి లక్షణాలు, సంగ్రహించే విధానాల గురించి విశదీకరించాడు. వీటిలో కొన్ని రకాల నూనెలు సామాన్య ప్రజలకు తెలియనివి కూడా ఉన్నాయి. ఇవి కాక నూనెగింజలను, నూనెలను పరీక్షించు పద్ధతులను సుమారు 20 వ్యాసాలలో శాస్త్రీయంగా వివరించాడు. ఈ నూనెల లోనున్న సుమారు 20-30 రకాల కొవ్వు ఆమ్లాల గురించి వ్యాసాలు రసాయనశాస్త్ర విషయాలతో తెలియజేశాడు.
శాస్త్రీయమైన వ్యాసాలే కాకుండా తెలుగు సాహిత్యానికి సంబంధించిన సుమారు 30 వ్యాసాలను, ముఖ్యంగా జాషువా రచనల మీద వ్యాఖ్యానాలు వ్రాశాడు.
వివిధ రకాలైన నూనె గింజలకు, నూనెలకు సంబంధించిన సాంకేతిక సమాచారాన్ని తెలుగుకి తర్జుమా చేసి నూనె పరిశ్రమలో పనిచేయువారికి పంచడం వీరికి వృత్తిపై వున్న శ్రద్ధను తెలియజేస్తుంది. నూనె పరిశ్రమలో పనిచేయువారిలో అధికులు 10 వ తరగతి వరకు మాత్రమే చదువుకున్న వారు కావడంవల్ల వారు ఇంగ్లీషును అర్థం చేసుకోలేరు. అలాగే నూనె యంత్రాలకు సంబంధించిన ఆపరేషన్ మాన్యువల్స్ అంటూ ఏమిలేవు. అలాంటి వారికై తెలుగులో 'సాల్వెంట్‌ ప్లాంట్‌ ఆపరేటింగ్ మాన్యుల్', 'ఆయిల్ రిఫైనింగ్', పామాయిల్‌ ప్రాసెసింగ్' వ్రాయడం జరిగింది. అలాగే ఈ పరిశ్రమలో పనిచేయు కెమిస్ట్‌లకు ఉపయోగ పడేటందుకు తెలుగులో 'నూనెలు-కొవ్వులు', ఆయిల్స్ టెస్టింగ్ మెథడ్స్' వ్రాసాడు. ఇవన్నీ కేవలం వారికి ఉపయోగపడాలని తెలుగులో వ్రాసి ఉచితంగా ఇవ్వడం జరిగింది. ఇలాంటి కృషిచేయువారు చాలా అరుదు. ఈ విధమైన కృషి చేయువారిని కూడా శాస్త్రీయంగా విజ్ఞానులుగా తీర్చిదిద్దాలనుకోవడం వీరి పరిణతికి నిదర్శనం.
గత 35 సంవత్సరాలుగా నూనె పరిశ్రమలో అనుభవం సంపాదించాడు. నూనెలను విశ్లేషణ చెయ్యడం, నూనె గింజలను ప్రాసెస్ చేసి వంటనూనెలను ఉత్పత్తి చెయ్యడం. సాల్వెంట్‌ ఎక్స్‌ట్రాక్షన్‌ ద్వారా బ్రాన్‌, ఆయిల్ కేకుల నుండి నూనెను తీయడం, నూనెలను రిఫైనరీలో రిఫైన్‌ చేసి రిఫైండ్ నూనెలను ఉత్పత్తి చెయ్యడం వీరి ప్రధానమైన వృత్తి. అదేకాకుండా నూనె తీయు యంత్రాలను, పరికరాలను రూపకల్పన చెయ్యడం, నూనె శుద్ధిలో వచ్చు సమస్యలను సరిదిద్దటం, నూనెశుద్ధిలో కలిగే ఖర్చులను తగ్గించడంతో నష్టాలు రాకుండా నిరోధించడంలో ప్రత్యేకమైన శ్రద్ధ తీసుకుంటాడు.
ఈయన ఆదోని ఆర్ట్స్ కళాశాలలో . . చదివి 1975 లో పట్టభద్రుడైనాడు . తర్వాత నాగపూర్ విశ్వవిద్యాలయం నుండి ఆయిల్ టెక్నాలజీలో డిప్లొమా పొందాడు.
పాలగిరి రామక్రిష్ణా రెడ్డి ప్రముఖ నూనె టెక్నాలజీస్టు. ఈయన గత 35 సంవత్సరాలు నూనె గింజల నుండి వివిధ రకాల నూనె లను వేరుచేయడంలో తన అమూల్యమైన అనుభవాన్ని పంచాడు.
అటు పిమ్మట ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వంలో కాసు బ్రహ్మానందరెడ్డి , పి.వి. నరసింహారావు మంత్రి వర్గాలలో వ్యవసాయ, పశుపోషక, పాలసేకరణ శాఖకు మంత్రిగా పనిచేశారు. మంత్రిగా సహకార రంగం లో పాడి పరిశ్రమలను నెలకొల్పి పాల విప్లవానికి నాంది పలికారు. వ్యవసాయ పరపతి సంఘాలను ఏర్పాటు చేసారు. రైతు జనభాంధవునిగా పెరుపొందారు.
కాకాని వెంకటరత్నం స్వాతంత్ర్య పోరాట సమరయోధుడు.ఆంధ్రప్రదేశ్ శాసన సభ్యునిగా, మంత్రిగా పనిచేసారు, 1972లో జరిగిన జై ఆంధ్ర ఉద్యమంలో కీలక నాయకుడిగా పనిచేస్తూ అసువులు బాసారు. తుదిశ్వాస వరకూ జై ఆంధ్ర ఉద్యమం కోసమే పోరాడారు. ఉక్కు కాకానిగా పేరొందారు.
కాకాని వెంకటరత్నం 1900 సంవత్సరం, ఆగస్టు 3వ తేదీన కృష్ణా జిల్లా, వుయ్యూరు మండలం ఆకునూరు గ్రామంలో ఒక సాధారణ వ్యవసాయ కుటుంబంలో జన్మించారు.
జి.వి. సత్యవతి బ్రాహ్మణ కుటుంబంలో జన్మించింది. ఆమెకు ఏడు మంది సహోదరులు ఉన్నారు. ఆమె ఉన్నత పాఠశాల అరియు ఇంటర్‌డియట్ పరీక్షలలో సైన్స్, గణితంలో ఉత్తరర్యాంకు సాధించినప్పటికీ ఆమెకది మైసూరు మెడికల్ కాలేజీలో స్థానం సంపాదించడానికి అది తక్కువే అయింది. తరువాత ఆమె తండ్రి ఆమెను మైసూరులోని " కాలేజ్ ఆఫ్ ఇండియన్ మెడిసిన్ " ప్రింసిపల్ డాక్టరుగా ప్రాక్టిస్ చేస్తున్న ప్రొఫెసర్ సి. ద్వారకానాథ్ వద్దకు తీసుకువెళ్ళి మాట్లాడిన తరువాత ఆమెకు మెడికల్ కాలేజ్ ప్రవేశం సాధ్యపడింది. మెడికల్ కాలేజిలో ఆమె పాఠ్యాంశం " ఇంటిగ్రేటెడ్ విటల్ ఎలెమెంట్స్ ఆఫ్ ఆయుర్వేద అండ్ వెస్ట్రన్ మెడిసన్ ". అలాగే ప్రఖ్యాత ఫిజిస్ట్ ప్రొఫెసర్ సీబియా మార్గదర్శకంలో మోడ్రెన్ సైంసెస్ అడ్వాంస్ కోర్సులు ఉన్నాయి. రెండు సంవత్సరాల కాలేజి జీవితం ఆమెకు సైన్సు విచారణ, రీసెర్చ్ ఆసక్తి కలిగించింది. ఫైనల్ ఇయర్‌లో టాపర్‌గా వచ్చినందున ఆమెకు అనుకోకుండా మైసూరు మెడికల్ కాలేజిలో ఎం.బి.బి.ఎస్ ప్రవేశం లభించింది.
ఎలాగైతేనేం ప్రొఫెసర్ ద్వారకానాథ్ సలహాతో జి.వి. సత్యవతికి ఆమె తండ్రి మద్దతు తెలుపుతూ ఆమె వారణాశి లోని " బెనారస్ హిందూ యూనివర్శిటీ"కి 1964లో అడ్వాంస్డ్ స్టడీస్ కొరకు అభ్యర్థించడానికి అనుమతి ఇచ్చాడు. బి.హెచ్.యులో ఐదు సంవత్సరాల అధ్యయనం పూర్తిచేసిన తరువాత బి.హెచ్.యు ఆమెకు అద్భుతమైన సౌకర్యములతో ఉన్నతవిద్య అధ్యయనం కొరకు అవకాశం కల్పించింది. సహాధ్యయులకిది రవంత అసూయ కలిగించినా ఢిల్లీ నుండి ప్రొఫెసర్ ద్వారకానాథ్ మానసికంగా మద్దతు ఇచ్చాడు. అలాగే వారణాశి నుండి ప్రొఫెసర్ కె.ఎన్. ఉదుపా, కొంత మంది సహాధ్యాయులు కూడా సహకారం అందించారు. బి.హెహ్.యులో ఆమె కఠినశ్రమ ఫలితంగా మెడిసిన్ సంబంధిత రెండు విభిన్న అంశాలకు ఆమెకు రెండు డాక్టరేట్లు వచ్చాయి. ఆయుర్వేదంలో ఆమె మొదటి డాక్టొరేట్ ఆమెకు అంతర్జాతీయ గుర్తింపును తెచ్చిపెట్టింది. రెండవ డాక్టరేట్ ఫార్మసీకి లభించింది. ఫార్మసీలో ఆమెకు గైడుగా ఉన్న డాక్టర్ డి.ఎన్ ప్రసాదును ఆమె తరువాత వివాహం చేసుకున్నది.
జి.వి. సత్యవతి రీసెర్చ్ ఆసక్తిని సహాధ్యాయులు పరిచయస్తులు కుటుంబ సభ్యులు నిరుత్సాహపరిచారు. 1960 స్త్రీపురుష భేదం స్పష్టంగా కనిపించేది. మైసూరు వంటి నగరాలలో సైతం సైకిల్ తొక్కుతూ కాలేజికి వెళ్ళే ఆడపిల్లలు హేళనకు గురైయ్యేవారు. ఒక ఎగ్జామినర్ ఆమెను " సైంస్‌లో ఆదర్శం ఎవరు ? " అని ప్రశ్నించినప్పుడు ఆమె " మెరీ క్యూరీ " అని జవాబు చెప్పినప్పుడు ఎగ్జామినర్ " మెరీ క్యూరీ భర్తకు సహకరించడం కంటే చేదింది ఏదీ లేదు. ఆమె నీకు ఆదర్శం ఎలా అయింది ? " అని అడగడం భారతీయ సమాజంలో పురుషాధిఖ్యతకు నిదర్శనమని ఆమె అభిప్రాయపడింది. ఆమె వారి కుటుంబంలో పైచదువుకు వెళ్ళాలన్న కోరిక తెలపగానే కుటుంబ సభ్యుల నుండి తీవ్రమైన వ్యతిరేకత ఎదురైంది. " డాక్టరుగా ప్రాక్టిస్ చేయకుండా టీచింగును ఎందుకు ఎంచుకుంటున్నావు ? . భారతదేశంలో ఆడపిల్లలు మెడికల్ రీసెర్చ్ చేసి చేసేదేముంది.? " అని ప్రశ్నించారు.
జి.వి. సత్యవతి 1969లో ఆమె ఢిల్లీ ఐ.సి.ఎం.ఆర్‌లో ప్రొఫెసర్ ద్వారకానాథ్‌ వద్ద అసిస్టెంటుగా మూలికాఔషధాల రీసెర్చ్ విభాగంలో ఉద్యోగబాధ్యతలు స్వీకరించింది. 1969 నుండి 1986 వరకు ముగ్గురి గైడుల సహాయంతో ఐ.సి.ఎం.ఆర్‌లో రీసెర్చ్, నిర్వహణా బాధ్యతలు విజయవంతగా పూర్తిచేసింది. జి.వి. సత్యవతి యువ రీసెర్చరుగా ప్రారంభించి పరిపక్వ శాస్త్రవేత్తగా, రీసెర్చ్ కోర్డినేటరుగా అభివృద్ధి సాధించింది. అలాగే 1971-1987 మంద్య కాలంలో ఐ.సి.ఎం.ఆర్‌లో సెంట్రల్ ప్లానింగ్, పాలసీ మేకింగ్, డిజైనింగ్, ఎగ్జిక్యూటింగ్, రివ్యూయింగ్, మానిటరింగ్ మెడికల్ రీసెర్చ్ లకు బాధ్యత వహించిన కాలం ఆమె జీవితంలో స్వర్ణయుగమన్నది ఆమె భావన.
ఆచమనం చేసిన పాత్ర కాక వేరొక కలశంలో పూజకోసం ఉపయోగించే నీళ్ళను తీసుకోవాలి. ఆ కలశానికి గంధము, కుంకుమలతో అలంకరించాలి. ఆ పాత్రలో కొద్దిగా పూలు, అక్షింతలు వేయాలి. ఇది పాత్రలోని దేవతలకు అర్చన. ఆ తరువాత ఆ పాత్రపై కుడి చేతిని మూతగా వుంచి దిగువ తెలిపిన మంత్రం చెప్పాలి. ఇది భక్తుడిలోని చైతన్యశక్తి నీళ్లలోనికి ప్రసరించి, ఆ నీళ్ళ విశాల జల ప్రపంచంగా మారటానికి సంకేతం. ఇదే కలశపూజ, ఈ పూజ అయిన తరువాత పువ్వుతోగానీ, తమలపాకుతోగానీ, ఆ పాత్రలోని నీటిని కొద్దిగా బయటకు తీసి ఆ నీళ్ళను పూజాద్రవ్యాల మీద పూజించబోయే దేవుడిమీద, పూజించే భక్తులమీద చల్లుకోవాలి. ఆ మూడు విశ్వచైతన్య స్వరూపాలే అని మనస్సుకు అందించడం మరో సూచన. ఇలా కలశపూజలో విశ్వచైతన్య దృష్టి స్థిరపడుతోంది గనుక కలశపూజను తప్పక ఆచరించాలి.
కలశం అంటే నీళ్ళు వుండే పాత్రకు గంధము, కుంకుమ అలంకరించి అక్షతలు, పుష్పము వేసి ఎడమ అరచేతితో కింద పట్టుకొని కుడిఅరచేతితో పైన పట్టుకుని, ఈ క్రింది మంత్రం చదవాలి.
కలశ పూజ అనగా భగవంతుని పూజించే టప్పుడు ఉపయోగించే జలాన్ని కలశంలో ఉంచి దానిని పవిత్రత గావించేందుకు చేసే పూజ. పూజ చేసేటప్పుడు పుణ్యతీర్థంలో లబించే జలం తీసుకుంటే మంచిది. కానీ అన్ని చోట్లా అలాంటి జలం లభించదు. కనుక భక్తులకు సమీపంలో ఉన్న జలాన్ని తెచ్చి ఒక చెంబు ఉంచి దానిని పూజ చేస్తారు. దేవతలను ఆహ్వానించుట ద్వారా ఆ జలమును పవిత్రీకరణ గావించి భగవంతుని ఉపచారంలో వాడుకుంటారు.
ఎదురుగా మనం అర్చించబోతున్నది 14 లోకాలను వ్యాపించి వున్న విశ్వమూర్తిని. ఆయన అర్చనకు ఈ చిన్న చెంబునీళ్లు చాలవు. కనుక ఎదురుగా చిన్న విగ్రహంలో అనంతమైన పరమాత్మను సమస్త తీర్థాలను, సమస్త సముద్రాలను, సమస్త దేవతలను భావన చేస్తాం. ఈ భావనచేత పరిమితమైన ఆ పాత్ర అపరిమితమైన మహాజల రాశిగా భావనా ప్రపంచంలో రూపొందుతుంది. అప్పుడది ఆ విశ్వమూర్తియొక్క అర్చనకు అర్హవౌతుంది.
ఈ పాత్రకు అడుగున బ్రహ్మ, మధ్యలో రుద్రుడు, పైన విష్ణువు వున్నాడు. మధ్యలో సప్తమాత్రుకలున్నాయి. దీని కడుపులో సముద్రాలన్నీ వున్నాయి. గంగా, యమున, కృష్ణా, గోదావరీ, సరస్వతీ, నర్మదా, సింధుకావేరి నదులారా!
ఈ మధ్యకాలాన్ని డాక్టర్ పైడిపాల తన సినిమా పాట చరిత్ర అనే పరిశోధన గ్రంథంలో అయోమయంగా వివరించారు. అడవి రాముడు, యమగోల చిత్రాలు సాధించిన విజయాలతో పాట స్వరూపం మారిపోయింది. పాటల రచయితల సంఖ్య పెరిగింది. ఈకాలంలో వేటూరి సుందరరామమూర్తి రాసిన గీతాలు యువతరాన్ని ఉర్రూతలూగించాయి. ఇదే కాలంలొ సిరివెన్నెల చిత్రానికి పాటలు రాసి తెలుగు సినిమా పాటకు ఎంతో మంచిపేరు తెచ్చిన సీతారామశాస్త్రి, తన తొలి సినిమా పేరునే ఇంటిపేరుగా చేసుకొని నేటికీ సాహిత్యసౌరభాలతో కూడిన పాటల్ని రచించి సినీ ప్రేమికుల్ని అలరిస్తున్నారు.
"విరించినై విరచించితిని ఈ కవనం" అంటూ రాసిన శాస్త్రిగారు "బోటనీ పాఠముంది మేటనీ ఆటవుంది దేనికో ఓటు చెప్పరా" అనే యూత్ ను ఊగించారు. అదే సమయంలో వెన్నెలకంటి, జొన్నవిత్తుల రామలింగేశ్వరరావు మొదలైన గీత రచయితలు సినీరంగ ప్రవేశం చేశారు. "గువ్వ గోరెంకతో అడిందిలే బొమ్మలాట" అనే పాటతో ఖైదీ నం. 786 చిత్రం ద్వారా భువనచంద్ర ప్రవేశించారు.ఆకాలంలో వచ్చిన సినిమా పాటల్ని పరిశీలిస్తే అనేక ధోరణులు కనిపిస్తాయి. బాణీలకు సరిపోయే పదాల సమతూకంతోనే ఎక్కువగా పాటల రచన జరిగేది.
ఈ కాలంలో దేవులపల్లి కృష్ణశాస్త్రి, శ్రీశ్రీ, ఆరుద్ర, ఆత్రేయ, దాశరథి, సి.నారాయణరెడ్డి మొదలైన సాహితీ ప్రముఖులు సినిమా పాట విలువను పెంచారు. వీరికి తోడుగా వేటూరి, మల్లెమాల, జాలాది, గోపి మొదలైన కొత్త కవులు చిత్రరంగ ప్రవేశం చేశారు.